Aplikacja Ratunek – trzy kliknięcia, które mogą uratować życie nad wodą
Plażowanie, rejsy po jeziorach, spływy kajakowe rzekami – wakacje nad wodą kuszą spokojem i perspektywą obcowania z naturą, ale mogą być też zdradliwe. A kiedy sekundy decydują o życiu, liczy się szybka reakcja. Taką właśnie gwarantuje aplikacja Ratunek, stworzona przez służby ratunkowe i markę Plus.
Promienie słońca tańczą na tafli jeziora, dzieci chlapią się w płytkiej wodzie, a odgłos pluskania miesza się z szumem trzcin. To sceneria, którą zna każdy, kto choć raz spędził wakacje nad wodą. Z jednej strony błogi relaks, z drugiej – potrzeba zachowania czujności. Bo wystarczy chwila nieuwagi, by beztroska zamieniła się w dramat. View oEmbed on the source website Statystyki nie pozostawiają złudzeń – co piąty Polak doświadczył sytuacji, w której konieczna była pomoc ratowników nad wodą, a aż 35% było świadkami takich zdarzeń. Choć nie sposób przewidzieć wszystkiego, technologia może dziś uratować życie. W takich momentach niezastąpionym wsparciem okazuje się aplikacja Ratunek – praktyczne narzędzie, które szybko i precyzyjnie pozwala wezwać pomoc nad wodą. Gdy woda staje się zagrożeniem Wakacyjny wypoczynek najczęściej kojarzy się z wodą. Z badań przeprowadzonych przez Plusa wynika, że aż 82% Polaków wybiera na urlop właśnie plaże, jeziora i inne zbiorniki wodne. Nie dziwi więc, że to właśnie tam najczęściej dochodzi do wypadków. Pływanie w rzekach o nieprzewidywalnym nurcie, kąpiele w nieoznaczonych miejscach czy przecenienie własnych możliwości mogą skończyć się dramatycznie. W takich chwilach naprawdę liczy się każda sekunda. Problem w tym, że wielu wypoczywających nie zna lokalizacji, nie potrafi dokładnie określić miejsca pobytu albo sięga po telefon dopiero wtedy, gdy sytuacja jest już krytyczna. Wówczas ratownicy Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego mają bardzo ograniczone możliwości szybkiej reakcji. Aplikacja Ratunek – trzy kliknięcia, które mogą ocalić życie Aplikacja Ratunek powstała z myślą o sytuacjach kryzysowych, w których tradycyjne sposoby kontaktu zawodzą. Została stworzona przez Plusa we współpracy ze służbami ratowniczymi, w tym WOPR. Jej głównym zadaniem jest umożliwienie wezwania pomocy w maksymalnie uproszczony sposób – wystarczą trzy kliknięcia, by ratownicy otrzymali sygnał SOS. Największą zaletą aplikacji jest przesyłanie precyzyjnej lokalizacji osoby potrzebującej pomocy. System jest w stanie określić pozycję z dokładnością do trzech metrów. To ogromne ułatwienie dla zespołów ratowniczych, które dzięki temu mogą skrócić czas dotarcia nawet o kilkanaście minut – a to w akcji ratunkowej może być decydujące. Co ważne, aplikacja udostępnia także informacje o stanie baterii telefonu oraz – jeśli użytkownik uzupełnił takie dane – o stanie zdrowia. Dzięki temu dyspozytor WOPR może podjąć szybkie decyzje co do przebiegu interwencji, zanim jeszcze ratownicy dotrą na miejsce. Nowoczesne wsparcie dla ratowników Za aplikacją Ratunek stoi wieloletnie partnerstwo i sprawdzony system. To część większego projektu „Plus x Ratownictwo”, który od ponad 20 lat wspiera działania służb ratowniczych w Polsce – w górach i nad wodą. Dzięki tej współpracy powstał m.in. Zintegrowany System Ratownictwa, który obejmuje całe terytorium kraju. Kluczowe znaczenie mają tu również dwa numery alarmowe: 601 100 100 dla sytuacji nad wodą oraz 601 100 300 w przypadku zagrożeń w górach. Pierwszy z nich jest obsługiwany przez ratowników WOPR i MOPR i działa 24 godziny na dobę przez cały rok. System został zaprojektowany tak, aby każde zgłoszenie trafiało bezpośrednio do najbliższego Centrum Koordynacji, co skraca czas reakcji i zwiększa skuteczność działań ratowniczych. Aplikacja Ratunek jest naturalnym rozwinięciem tego systemu, pozwalając na jeszcze szybsze i bardziej precyzyjne działanie. Technologia dostępna dla każdego Choć aplikacja powstała przy wsparciu Plusa, może z niej korzystać każdy – niezależnie od operatora. Ratunek jest dostępny na urządzenia z systemem Android i iOS. Wystarczy ją zainstalować, wypełnić podstawowe dane, a następnie mieć ją zawsze pod ręką podczas wypoczynku. Dzięki partnerstwu technologicznemu z Plusem, służby ratownicze otrzymują nie tylko narzędzia komunikacyjne, ale również sprzęt oraz wsparcie infrastrukturalne. To inwestycja, która realnie przekłada się na bezpieczeństwo milionów Polaków wypoczywających każdego roku nad wodą. Aplikacja Ratunek, czyli odpowiedzialny wypoczynek Aplikacja Ratunek to nie tylko technologia – to także symbol świadomego i bezpiecznego spędzania wolnego czasu. W czasach, gdy niemal każdy ma przy sobie smartfon, możliwość wezwania pomocy w tak prosty sposób staje się nie tylko wygodą, ale wręcz obowiązkiem. Badania pokazują, że jednym z najważniejszych czynników poprawiających poczucie bezpieczeństwa jest znajomość numerów alarmowych. Dzięki aplikacji Ratunek ten kontakt jest jeszcze łatwiejszy. Wystarczą trzy kliknięcia – pierwsze, by nawiązać połączenie z ratownikami WOPR, kolejne dwa, by przesłać lokalizację i dane. To proste w obsłudze rozwiązanie, które może uratować życie w najbardziej krytycznych momentach. I właśnie dlatego warto mieć je zawsze zainstalowane w telefonie, szczególnie latem, kiedy wypoczynek nad wodą kusi słońcem, ale nie powinien zwalniać z rozwagi i zdrowego rozsądku. Materiały promocyjne marki Plus
Poznajcie Splasha: pierwszą na świecie wydrę poszukującą zaginionych ludzi
Gdy myślimy o zwierzętach-ratownikach, przede wszystkim przychodzą nam na myśl psy. Pomagają odnajdywać ludzi przysypanych gruzami, pracują w policji, straży pożarnej, a nawet w szpitalach. Ale nie tylko psy ratują ludzi. Niektóre ssaki morskie mają naturalny instynkt ratowniczy. Teraz do delfinów butlonosych, humbaków i lwów morskich dołączyła wydra o imieniu Splash (plusk).
Spis treści: Jak wyszkolić wydrę? Wydra jak pies tropiący Delfinie służby ratownicze Floryda zyskała właśnie nieoczekiwanego podwodnego bohatera w postaci wydry o imieniu Splash. Zwierzę zostało wyszkolone do poszukiwania zaginionych osób w mętnych wodach otaczających wybrzeże Florydy. Splash jest najnowszym członkiem zespołu Peace River K9 Search and Rescue. Jest to wyspecjalizowana jednostka zajmującą się poszukiwaniem osób zaginionych w wodzie. Składa się z wyszkolonych psów (kategoria psów pracujących K9) – zarówno do poszukiwania zwłok, jak i osób żywych – nurków, operatora sonaru i kapitana łodzi. A teraz również jednej, profesjonalnie wyszkolonej wydry. Jak wyszkolić wydrę? – Możliwości odnajdywania śladów ludzi nawet dla najlepszych psów kończą się na brzegu. Pomyślałem jednak, dlaczego nie możemy wyszkolić wydry do wykonywania tego rodzaju pracy? – powiedział Mike Hadsell z Peace River K9 Search and Rescue. View oEmbed on the source website Aby wcielić swój plan w życie, Hadsell skontaktował się z zoo w Arizonie, które miało idealnego kandydata: samca wyderki orientalnej (Lutra cinerea) o imieniu Splash. Zamieszkał on z ratownikiem i rozpoczął szkolenie w dziecięcych basenach ustawionych w jego przydomowym ogrodzie. Baseny nie zostały wypełnione wyłącznie wodą, ale również substancjami wydzielanymi przez rozkładające się ludzkie ciała. – Splash został wyszkolony do lokalizowania i identyfikowania zapachu ludzkich szczątków. Jego zadaniem jest więc odnalezienie ofiary pod wodą w warunkach ograniczonej widoczności, co uniemożliwia pracę nurkom – powiedział Hadsell stacji WTSP. Wydra jak pies tropiący Dodajmy, że ludzie szczątki wydzielają ponad 500 lotnych związków organicznych charakterystycznych dla naszego gatunku. Wydra odnajduje trop, zasysając tworzące się na wodzie bąble z gazu wydzielanego przez zwłoki. Jeśli znajdzie coś, co odbiera jako zapach rozkładającego się ciała, powiadamia ratownika. Każde takie znalezisko jest sowicie opłacane smakołykami. W swojej krótkiej karierze Splash ma na koncie już trzy udane znaleziska, które wzbudziły zainteresowanie w całym kraju. W wolnym czasie wyderka lubi się siłować, dokuczając kotom i psom z Peace River K9 Search and Rescue. Splash jest pierwszą na świecie wydrą ratowniczą – ale może nie ostatnią. – Myślę, że za 10 lat będą one prawdopodobnie standardowym członkiem zespołów – powiedział Hadsell. Ratownik żywi nadzieję, że Splash i inne podobne mu zwierzęta pomogą rozwiązać tysiące spraw dotyczących zaginionych osób w stanie Floryda. Delfinie służby ratownicze Wiemy, że wiele innych ssaków morskich samoistnie współpracuje z ludźmi. Znane są historie o delfinach butlonosych ratujących ludzi przed atakami rekinów. Np. w 2004 roku w Nowej Zelandii grupa delfinów otoczyła pływających ludzi i przez około koło 40 minut powstrzymywała rekiny przed atakiem, aż do momentu, gdy ludzie bezpiecznie dotarli na brzeg. Podobne zachowania znane są m.in. u humbaków, białuch, a nawet lwów morskich. Zwierzęta te pracują również w wojsku, np. w programie Marine Mammal Program. Już od lat 60. XX wieku delfiny butlonose i uchatki kalifornijskie są szkolone przez US Navy w celu wykrywania min, ochrony portów przed nurkami, przywracania obiektów z dna morskiego i lokalizacji zagubionego sprzętu. Uchatki potrafią przywiązywać linki do sprzętu, ułatwiając nurkom odzyskanie obiektów z dna. Delfiny wykorzystują echolokację do wykrywania trudnych do zauważenia min w zatłoczonych portach i płytkich wodach Pojedyncze zespoły – MK-4 (delfiny), MK-5 (uchatki), MK-6 (zespół mieszany), MK-7 i MK-8 (delfiny) – były wykorzystywane w Wietnamie, w operacjach w Zatoce Perskiej oraz innych misjach. W ZSRR trenowano delfiny, foki, morświny, a także – według niektórych doniesień – białuchy do zadań wojskowych, takich jak lokalizowanie torped, sprzętu czy uzbrojenia. W 2019 roku w Norwegii znaleziono białuchę z uprzężą oznaczoną jako „sprzęt z Sankt Petersburga”. Uważa się, że została wyszkolona przez rosyjską marynarkę, m.in. do ochrony baz czy wspierania nurków. Jak widać do tego zacnego grona w niedługim czasie może dołączyć „komando wydry”. Źródło: IFLS Nasza autorka Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Pisze przede wszystkim o eksploracji kosmosu, astronomii i historii. Związana z Centrum Badań Kosmicznych PAN oraz magazynami portali Gazeta.pl i Wp.pl. Ambasadorka Śląskiego Festiwalu Nauki. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
Turysta wpadł do szczeliny w Szwajcarii. Uratowała go chihuahua
Na lodowcu w Alpach Szwajcarskich doszło do groźnego wypadku. Mężczyzna spadł do szczeliny lodowej, z której samodzielnie nie mógł się wydostać. Dzięki lojalności jego psa, ratownicy zdołali uratować turystę.
Spis treści: Turysta spadł do szczeliny lodowca. Pies pokazał, gdzie szukać Chihuahua ocaliła właściciela. Służby mówią o „czworonożnym bohaterze” W górskich warunkach nawet rutynowa wędrówka potrafi zamienić się w sytuację zagrożenia. Właśnie dlatego wielu turystów decyduje się zabierać ze sobą psy, które są uważne, wierne i niezwykle wyczulone na sygnały otoczenia. Choć zazwyczaj – myśląc o czworonożnych pomocnikach w górach – wyobrażamy sobie bernardyny lub owczarki niemieckie, okazuje się, że nawet niewielkie rasy mogą być niezwykle pomocne. W szwajcarskich Alpach główną rolę w akcji ratunkowej odegrała chihuahua, która pomogła służbom odnaleźć swojego właściciela. Turysta spadł do szczeliny lodowca. Pies pokazał, gdzie szukać W piątek, 4 lipca, mężczyzna, którego tożsamość nie została ujawniona, przemierzał lodowiec Fee w południowej Szwajcarii w towarzystwie swojego psa. W trakcie wędrówki wszedł na cienką warstwę lodu pokrywającą głęboką szczelinę. W pewnym momencie pokrywa załamała się pod jego ciężarem, a turysta spadł, zatrzymując się dopiero osiem metrów niżej, we wnętrzu lodowca. Uwięziony i odcięty od sygnału sieci komórkowej, zdołał nadać sygnał alarmowy przy pomocy krótkofalówki. Jego wezwanie zostało odebrane przez innego turystę, który bezzwłocznie powiadomił służby ratunkowe. Na miejsce skierowano śmigłowiec Air Zermatt z zespołem ratowników. Choć reakcja była szybka, zlokalizowanie miejsca wypadku okazało się wyjątkowo trudne – powierzchnia lodowca była rozległa, a otwór niemal niezauważalny wśród białego krajobrazu. Wtedy jeden z ratowników dostrzegł ruch na pobliskiej skale. To była chihuahua – wierna towarzyszka poszkodowanego – która nie oddaliła się od miejsca, gdzie zniknął jej właściciel. Cierpliwie siedząc przy niemal niewidocznej szczelinie, wskazała służbom dokładną lokalizację mężczyzny. Chihuahua ocaliła właściciela. Służby mówią o „czworonożnym bohaterze” Obecność psa odmieniła przebieg akcji ratunkowej. Po zidentyfikowaniu lokalizacji szczeliny, ratownicy z Air Zermatt opuścili się na linach w głąb lodowca i dotarli do poszkodowanego. Mężczyzna był przytomny, choć odniósł obrażenia. Dzięki czuwaniu czworonoga na powierzchni, akcja przebiegła sprawnie i bez opóźnień, co później podkreślono w oficjalnym komunikacie. „Dzięki zachowaniu psa, załoga była w stanie zlokalizować dokładne miejsce wypadku. Ratownicy zjechali na linach do poszkodowanego i zdołali go uratować. Mały piesek nie poruszył się przez całą operację, uważnie śledził każdy ruch ratowników. Jego obecność miała kluczowe znaczenie dla powodzenia akcji. To bez wątpienia czworonożny bohater, który być może uratował życie swojemu panu” – poinformowała służba ratunkowa Air Zermatt. Zarówno pies, jak i jego właściciel, po zakończonej akcji zostali przetransportowani do najbliższego szpitala w Visp, gdzie udzielono im pomocy medycznej. Choć szczegóły dotyczące obrażeń turysty nie zostały ujawnione, potwierdzono, że jego stan jest stabilny. Pies nie odniósł żadnych obrażeń. Źródła: CNN, Guardian, CBS News Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Škoda świętuje 20-lecie współpracy z Tatrzańskim Ochotniczym Pogotowiem Ratunkowym
Wartością łączącą Škodę i Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe jest propagowanie bezpieczeństwa. Tegoroczny jubileusz partnerstwa to ważny moment zarówno dla samej marki, jak i załogi TOPR-u.
Producent samochodów wspiera wymagającą pracę ratowników i wyposaża ich zespół w niezawodne, przestronne oraz dysponujące najnowocześniejszymi systemami bezpieczeństwa auta już od 20 lat. Obecnie flotę TOPR zasilają egzemplarze SUV-a Enyaq, które zapewniają załodze niezbędną pomoc w codziennych obowiązkach, a dzięki cichemu, elektrycznemu napędowi robią to w harmonii z tatrzańską przyrodą. Przez lata marka zrealizowała także różne działania promujące bezpieczeństwo oraz ciężką pracę ratowników górskich. Przykładem jest ostatnia, wielotorowa kampania letnia pt. „Odkryj najtrudniejszy szlak z ratownikami TOPR”. 20-letnie partnerstwo to dowód niezawodności, bezkompromisowości i wszechstronności modeli marki Škoda. Wsparcie z napędem elektrycznym Jednym z ważnych etapów wieloletniej współpracy był rok 2021, gdy Škoda zasiliła flotę Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego egzemplarzami modelu Enyaq z napędem elektrycznym. Był to ważny krok w kierunku zrównoważonej i odpowiedzialnej opieki nad środowiskiem naturalnym polskich Tatr. Przekazane przez Škodę auta wykazują się imponującym przyspieszeniem, ułatwiającym ratownikom szybkie reagowanie w niebezpiecznych sytuacjach awaryjnych. Kluczowy w trudno dostępnych terenach górskich jest także znakomity zasięg modelu Enyaq, ponieważ umożliwia długotrwałą służbę bez konieczności częstych postojów na ładowanie. Dzięki zdolności rekuperacji energii, samochody z napędem elektrycznym mogą także ograniczyć jej zużywanie, np. podczas pokonywania stromych i długich zboczy. Przestronne wnętrze auta zapewnia załodze wysoki komfort jazdy oraz miejsce niezbędne do przechowywania sprzętu potrzebnego zarówno do wspinaczki górskiej, jak i czynności ratunkowych. W rezultacie przekłada się to na lepszą wydajność załogi TOPR-u, a co za tym idzie - większe bezpieczeństwo turystów. – Rozszerzając flotę TOPR-u o w pełni elektryczne pojazdy nie tylko wyposażyliśmy ratowników w zaawansowane technologicznie narzędzia, ale również potwierdziliśmy nasze zaangażowanie w ochronę środowiska naturalnego. Rezygnacja z tradycyjnych silników spalinowych zmniejsza emisję zanieczyszczeń powietrza, co ma kluczowe znaczenie dla ochrony dzikiej przyrody i zachowania równowagi istniejących ekosystemów. Hałas może zakłócać naturalne rytmy życia zwierząt, a wykorzystywanie modeli elektrycznych, charakteryzujących się bardzo cichą pracą, minimalizuje to zagrożenie. W ten sposób flota elektrycznych SUV-ów Škody nie tylko spełnia wymagania TOPR-u związane z funkcjonalnością i wydajnością, ale także pomaga chronić naturalne piękno i ekosystem polskiej części Tatr – mówi Klaudyna Gorzan, Kierownik ds. PR marki Škoda. – Z marką Škoda łączy nas propagowanie szeroko pojętego bezpieczeństwa - nasze partnerstwo ma więc dla nas bardzo duże znaczenie. W ciągu 20 lat trwania współpracy wielokrotnie przekonaliśmy się o niezawodności, bezpieczeństwie oraz imponujących możliwościach jej uterenowionych modeli, które wspierają nas w codziennej pracy. Dzięki wyposażonym w najnowocześniejsze systemy bezpieczeństwa i jednostki napędowe pojazdom Škody nasze codzienne obowiązki stają się łatwiejsze. Jesteśmy w stanie komfortowo i bezpiecznie dotrzeć w trudno dostępne miejsca - aby dbać o naszą sprawność i jak najlepiej nieść pomoc wszędzie tam, gdzie może być zagrożone ludzkie życie. Z przyjemnością świętujemy tegoroczną rocznicę partnerstwa i nie możemy doczekać się kolejnych – mówi Jan Gąsienica Roj z Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. Odkryj góry oczami ratowników – wyjątkowy jubileusz W ramach tegorocznej, letniej kampanii jubileuszowej pt. „Odkryj najtrudniejszy szlak z ratownikami TOPR”, ratownicy wyposażeni w kamery nagrywające w technologii 360 zabrali widzów na patrol jednego z najtrudniejszych i najbardziej niebezpiecznych szlaków turystycznych po polskiej stronie Tatr – Orlą Perć. Ich wyprawa rozpoczęła się od Schroniska Murowaniec na Hali Gąsienicowej. Ratownicy podążyli stąd niebieskim szlakiem na przełęcz Zawrat, przez Zawratowy Żleb, zdobywając szczyt Zmarzłe Czuby. Zwieńczeniem wyprawy był widok na Zamarłą Turnię i powrót przez Kozią Przełęcz, a na nagraniu można podziwiać również panoramę z Doliną Pięciu Stawów. Specjalnie przygotowane wideo z patrolu dostępne jest na dedykowanej stronie internetowej marki pod LINKIEM. Krótki spot z wyprawy ratowników jest także prezentowany do 15 września w kinach w całej Polsce. W ramach wspomnianej kampanii odbyły się również dwa wyjątkowe eventy w Sopocie i Zakopanem. Chętni mieszkańcy i turyści mogli odwiedzić stanowisko marki Škoda, aby obejrzeć zapierające dech w piersiach nagranie z patrolu przy pomocy okularów VR. Wykorzystanie tej technologii umożliwiło pokazanie Tatr z perspektywy, której większość osób nigdy nie miała możliwości doświadczyć. Nagrania prezentują jednak nie tylko piękno górskiej natury, ale również niebezpieczeństwa, z jakimi na co dzień mierzy się załoga TOPR-u w trosce o bezpieczeństwo turystów. Więcej informacji na temat współpracy marki Škoda i Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego dostępnych jest pod LINKIEM.
Misją ratunkową w jaskini Tham Luang żył cały świat. Dokument „Na ratunek” pokazuje jej kulisy
„Na ratunek” to jedna z produkcji National Geographic na festiwalu filmów dokumentalnych Millennium Docs Against Gravity. Kiedy i gdzie można zobaczyć ten film?
W tym artykule: National Geographic na Millennium Docs Against Gravity „Na ratunek” to kulisy historycznej misji Historia o bohaterach Millennium Docs Against Gravity to największy festiwal filmów dokumentalnych w Polsce, odbywający się jednocześnie w 8 miastach: Warszawie, Wrocławiu, Gdyni, Katowicach, Poznaniu, Bydgoszczy, Lublinie i Łodzi. Po dwuletniej przerwie spowodowanej pandemią wydarzenie wraca do tradycyjnych majowych dat. Część kinowa 19. edycji festiwalu filmowego rozpoczyna się 13 maja i potrwa ponad tydzień do 22 maja. Od 24 maja do 5 czerwca odbędzie się część online na stronie mdag.pl. National Geographic na Millennium Docs Against Gravity Podczas tegorocznej edycji festiwalu Millennium Docs Against Gravity będzie pokazywanych 5 filmów National Geographic: „Becoming Cousteau” / „Podwodne życie Jacquesa Cousteau” „The Rescue” / „Na ratunek” „The Territory” / „Terytorium” „Fire of Love” / „Wulkan miłości” „McCurry. The Pursuit of Colour” / „McCurry. W pogoni za kolorem” „Na ratunek” to kulisy historycznej misji W 2018 r. niemal cały świat śledził wydarzenia w Tajlandii, gdzie w jaskini Tham Luang grupa 12 małoletnich piłkarzy razem z trenerem przez 10 dni czekała na tytułowy ratunek. Młodzi sportowcy najpierw się zgubili, a następnie wyjście na zewnątrz uniemożliwił im deszcz. Po intensywnych opadach jaskinia została zalana. Na pomoc ruszyli nurkowie z Royal Thai Navy SEALs i US Air Force Special Tactics. Zdobywcy Oscara® E. Chai Vasarhelyi i Jimmy Chin trzymają widzów w napięciu, pokazując kulisy głośnej misji ratunkowej. W dokumencie wykorzystano niepublikowane wcześniej materiały i ekskluzywne wywiady. Różnej jakości nagrania, realizowane na różnych sprzętach, nadaję filmowi dynamiki oraz uwypuklają autentyczność. Widz ma wrażenie, jakby na bieżąco śledził akcję. Z tą różnicą, że pierwszy raz widzimy więcej, niż do tej pory w telewizji czy w Internecie. View oEmbed on the source website Historia o bohaterach Film „Na ratunek” przedstawia historię głównie z perspektywy nurków, bohaterów misji, którzy nie doczekali się jeszcze takiej platformy w mediach. Po sukcesie akcji ratunkowej oczy świata zwróciły się na ewakuowanych z jaskini chłopców. A co działo się w głowach nurków? Jak przygotowywali się do przeprowadzenia jednej z największych tego typu misji w historii? Cichą, choć niebezpieczną, bohaterką filmu jest sama jaskinia Tham Luang. Z dokumentu dowiadujemy się więcej o jej geologii, skomplikowanym układzie korytarzy i towarzyszącym im mitach. Podwodne życie Jacquesa Cousteau. Ostrzeżenia naukowca rozbrzmiewają dziś silniej Jacques Cousteau był światowej sławy badaczem mórz. Zostawił po sobie cenną wiedzę. Jako jeden z pierwszych mówił o wpływie oceanów na klimat. Jak wyglądało jego życie? Twórcy filmu zachęcają do seansu całe rodziny. Bo choć nie jest to kino familijne, to dokument o dzieciach w potrzasku i dylematach ratowników porusza, skłania do refleksji i może być zaczątkiem rozmowy o wartościach najważniejszych w życiu. Dokument Na ratunek jest wyświetlany w warszawskich kinach: Elektronik, Luka i Kinoteka. Daty seansów są do sprawdzenia TUTAJ.
Wlk. Brytania: wypadek ratownika górskiego. Jest sparaliżowany
60-letni Chris Lewis może już nigdy nie stanąć o własnych siłach. Mężczyzna doznał poważnych urazów kręgosłupa i licznych złamań twarzoczaszki podczas akcji ratunkowej w Lake District na Wyspach Brytyjskich.
W tym artykule: Nieszczęśliwy wypadek ratownika górskiego Kto zawinił? Dwaj obozowicze, którzy rozbili się nielegalnie nad przełęczą Kirkstone, wezwali pomoc po tym, jak jeden z nich dostrzegł u siebie objawy przypominające zawał serca. W drodze na miejsce Lewis poślizgnął się i upadł z wysokości 150 metrów. Koledzy z zespołu natychmiast udzielili mu pierwszej pomocy. Następnie emerytowany inżynier został przetransportowany do najbliższego szpitala drogą lotniczą. Mężczyzna z podejrzeniem zawału serca również trafił do szpitala, w którym szybko doszedł do siebie. Obaj obozowicze zostali ukarani grzywną w wysokości 200 funtów za nie przestrzeganie obostrzeń związanych z pandemią koronawirusa. Nieszczęśliwy wypadek ratownika górskiego Chris Lewis nadal przebywa w szpitalu. 60-latek jest sparaliżowany od szyi w dół. Po wypisaniu z placówki będzie musiał korzystać z wózka inwalidzkiego. Rdzeń kręgowy został przerwany w strategicznym miejscu, dlatego lekarze uprzedzili go, że najprawdopodobniej już nigdy nie będzie samodzielnie chodzić. Jak na razie Lewis nie jest w stanie ruszać nawet dłońmi. Dzięki pomocy pielęgniarek rozmawia z rodziną i biskimi za pośrednictwem połączeń wideo. Mimo niełatwej diagnozy udało mu się zachować pogodę ducha. Już planuje miejsca, które będzie chciał odwiedzić po wyjściu ze szpitala. Nieszczęśliwy wypadek z udziałem ratownika górskiego poruszył lokalną społeczność. Internauci zainicjowali zbiórkę na jego leczenie. Szybko udało im się zebrać ponad 300 000 funtów. Kto zawinił? Wolontariusze z zespołu ratowniczego nie chcą szukać winnych. Bliski kolega Lewisa publicznie mówi jednak o tym, że jego zdaniem wypadku można było uniknąć. – W czasie lockdownu tych dwóch nie powinno biwakować – mówił Mike Blakey w jednym z wywiadów. Ratownik był zirytowany tym, że obozowicze próbowali wytłumaczyć się z łamania obowiązującego prawa. Jeden z nich stwierdził publicznie, że tak naprawdę wybrał się na spacer w okolice Lake District. Nie wyjaśnił jednak, dlaczego razem z kompanem postanowili zostać tam na noc. Ratownicy z zespołu Chrisa Lewisa nadal są w szoku po tym, co się stało. – Brałem udział w wielu tragicznych wydarzeniach w mojej karierze. Taka już jest natura tej pracy. Nigdy nie spodziewałem się jednak, że będę ratował kogoś ze swoich – dodaje Blakey. Każda interwencja ratowników górskich wiąże się z ryzykiem uszczerbku na zdrowiu. Pamiętajmy o tym szykując się do wyjścia na szlak lub stok.
Górski ratownik jak Iron Man. To nie pieśń przyszłości, a nieodległa wizja
Niespełna osiem minut – tyle czasu potrzebował ratownik wyposażony w plecak odrzutowy, żeby dotrzeć na szczyt góry Helvellyn (950 m n.p.m.) w Lake District w Anglii i pomóc poszkodowanym. Akcja poszukiwawcza przy użyciu helikoptera trwałaby trzy razy dłużej, a gdyby ratownicy szli pieszo – godzinę. Niestety, na razie to tylko ćwiczenia.
Lot testowy odrzutowego plecaka odbył się w Lake District. Wynalazek Richarda Browninga został zaprezentowany jako potencjalne narzędzie pomocne w pracy ratowników górskich. Ratownicy mogliby używać specjalnych kombinezonów wyposażonych w napęd, aby docierać do trudno dostępnych miejsc i pomagać tym, którzy zgubili się na szlaku albo doznali kontuzji. W ramach lotu próbnego udało mu się dotrzeć na szczyt góry Helvellyn na wysokość 950 m n.p.m. w niecałe osiem minut. Great North Air Ambulance Service (GNAAS) – odpowiednik naszego pogotowia lotniczego – już od roku prowadzi rozmowy z wynalazcą Richardem Browningem na temat wykorzystania kombinezonu odrzutowego. GNAAS sugeruje, że już w przyszłym roku, o ile zaliczy kolejne udane testy, sprzęt może wejść do normalnego użycia. Inspirowane słynnym Iron Manem kombinezony odrzutowe kosztują 340 000 funtów (ok. 1,7 mln zł) za sztukę, ale Browning powiedział, że rozważa podpisanie ze służbami ratunkowymi umów leasingowych. View oEmbed on the source website Andy Mawson, dyrektor operacyjny GNAAS dostrzegł potencjał odrzutowych plecaków w niesieniu pomocy, kiedy po raz pierwszy zobaczył nagrania z lotów w sieci. Uważa, że szczególnie przydatne mogą być nad jeziorami, w górach i innych trudno dostępnych miejscach. GNAAS i Gravity – firma Browninga – toczą rozmowy od roku, a ich kulminacją był lot testowy, podczas którego odbyła się symulowana akcja ratunkowa. Ratownicy podkreślają, że choć to dopiero testy, to co jeszcze do niedawno pozostawało jedynie obrazkiem z serii science-fiction, wkrótce może się urzeczywistnić. GNAAS chce wprowadzić jeszcze kilka modyfikacji w projekcie, zanim dopuści go do użytku, co może nastąpić już przyszłorocznego lata. Mawson podkreśla, że największą zaletą plecaka odrzutowego, jest szybkość – kombinezony pozwolą ratownikom dotrzeć do poszkodowanej osoby lub zlokalizować zaginioną grupę szybciej, niż dotychczasowe metody. – Jeśli pomysł się powiedzie, latający ratownik medyczny zostanie uzbrojony w apteczkę, która będzie zawierać środki przeciwbólowe dla tych, którzy mogliby doznać złamań, oraz defibrylator na wypadek, gdyby ktoś dostał zawału serca. Dzięki plecakowi odrzutowemu to, co zajmowało godziny, może zająć tylko kilka minut, a to może oznaczać różnicę między życiem i śmiercią – podkreśla ratownik. W obecnej formie, plecak odrzutowy może odbyć jednorazowy lot nie dłuższy niż 5 minut, potem wymaga „międzylądowania”. Ale nawet przy takim ograniczeniu pozwala skrócić czas akcji ratunkowej. Wynalazca skafandra Richard Browning, założyciel Gravity Industries, został porównany do fikcyjnego wynalazcy Iron Mana – Tony'ego Starka z komiksów Marvela. Powiedział, że jego rozwiązanie jest „bardzo bezpieczne”, a poza tym operator kostiumu wznosi się jedynie na taką wysokość, aby w razie upadku nie doszło do poważnych obrażeń. Plecak odrzutowy może w razie potrzeby poruszać się z prędkością około 80 km/h i wznieść się na wysokość 24 metrów nad wodą, ale nad ziemią nie przekracza około 6 metrów, ze względu na ryzyko twardego lądowania.
Holandia: rozległa morska piana uniemożliwiła akcję ratowania 5 surferów. Nie żyją
Pięciu surferów, którzy znali morze "jak własną rękę", straciło życie po tym, jak ogromna warstwa piany morskiej utrudniła im ratowanie.
W poniedziałkowy wieczór grupa znajomych pływała na deskach w północnej części portu w dzielnicy Scheveningen w Hadze. Według Królewskiej Holenderskiej Organizacji Ratownictwa (KNRM) Morskiego pomimo zakrojonej na szeroką skalę akcji ratunkowej, tylko jeden członek grupy miał jakąkolwiek szansę na ratunek. Niestety, nie udało się. W oświadczeniu wydanym online przez służbę ratowniczą stwierdzono, że jej wysiłki "komplikowała warstwa piany na wysokość człowieka na morzu i plaży", podczas gdy "silne wiatry i wysokie fale utrudniały niesienie pomocy również portowego z mola". W akcję ratunkową zaangażowana była policja, straż pożarna, straż przybrzeżna, jednostki KNRM i inni ratownicy. Użyto także helikoptera, by spróbować zdmuchnąć pianę i poprawić widoczność na wodzie. Dwa z ciał zostały odnalezione już w poniedziałek, a kolejne dwa następnego dnia rano. Poszukiwania ciała piątej ofiary trwają. Tożsamość ofiar nie została jeszcze ujawniona. View oEmbed on the source website Holenderscy śledczy badają, co spowodowało powstanie morskiej piany i jaka była jej ewentualna rola w tej tragedii. Johan Remkes, burmistrz Hagi, opisał te wydarzenia jako "straszną tragedię" z udziałem "młodych, sprawnych fizycznie i wysportowanych ludzi, którzy znają morze jak własną kieszeń". Również według Holland Surfing Association (Holenderskie Stowarzyszenie Surfingu), które zamieściło swoje kondolencje na Facebooku, wszyscy zmarli surferzy byli "bardzo doświadczonymi wodniakami". W oświadczeniu opublikowanym na stronie internetowej miasta Remkes złożył kondolencje i napisał: "Smutek w społeczności Scheveningen jest ogromny. Tutejsi ludzie lepiej niż ktokolwiek inny rozumieją, że "morze daje, ale i bierze", jednak sposób, w jaki tak wielu młodych ludzi nagle straciło życie i jest niezwykle brutalny". Burmistrz, który był świadkiem tego wydarzenia, powiedział: "Jak to możliwe, że tak doświadczeni surferzy zostali całkowicie zaskoczeni w miejscu, które tak dobrze znali? Ale także: jak to możliwe, że na jednym z nabrzeży portu wywiązał się taki dramat, podczas gdy na drugim, oddalonym od niego o 100 metrów, ludzie nadal surfowali do późnego wieczora?” Katja Philippart, która jest morskim ekologiem w Royal Dutch Institute for Sea Research (Królewski Instytut Badań Morskich), zapowiedziała badania na tym, czy gęstość glonów mogła mieć wpływ na poziom piany w wodzie. Według badaczki to w kwietniu i maju poziom glonów jest najwyższy. "Pod koniec kwitnienia te kolonie glonów uwalniają śluz do wody. Silny wiatr napędza fale, które powodują mieszanie się wody ze śluzem, w wyniku czego powstaje piana. Fale napędzane wiatrem, które mieszają się w wodzie bogatej w śluz, powodują powstawanie piany. W zależności od kierunku wiatru, piana ta może być pchana wiatrem w stronę wybrzeża, gdzie następnie się gromadzi" – powiedziała. Katarzyna Mazur
Psy lawinowe: Cztery łapy na ratunek w śniegu
Człowiek przysypany zwałami śniegu może przeżyć – jeśli pies szybko wskaże ratownikom, gdzie go szukać. Wyrafinowana technika owszem, jest pomocna, ale na lawinisku wyszkolony pies ratownik pozostaje niezastąpiony.
Huk, trzask, szybkie kotłowanie i kompletna ciemność. Kiedy się ockniesz, masz zaklejone śniegiem oczy, uszy i usta. W takiej sytuacji nie da się myśleć racjonalnie. Działa się instynktownie. Przekopujesz śnieg, chociaż nawet nie wiesz, gdzie jest góra, a gdzie dół. Twój czas jest policzony w minutach. Lawiny w górach nie boi się tylko ten, kto o niej nic nie wie. Telefon alarmowy w centrali TOPR: wypadek, lawina. Gdzie, kiedy, ile osób? Zegar zaczyna tykać. Dyżurny ratownik wzywa helikopter z lekarzem na pokładzie. Wero – młody owczarek niemiecki – wyczuwa napięcie. Nerwowo biega wśród TOPR-owców, obwąchuje pakowany przez nich sprzęt i plecaki. Jerzy Maciata, ratownik i właściciel psa, zakłada mu odblaskowe szelki z emblematem TOPR-u. Mija czwarta minuta od momentu odebrania zgłoszenia. Lekarz, pies i jego przewodnik są już w śmigłowcu. Podczas lotu pies pospiesznie oddycha i jest wyraźnie pobudzony, ale zachowuje spokój. Spogląda przez okno. Kiedy kilkanaście metrów nad miejscem wypadku otwierają się drzwi helikoptera, staje gotowy do akcji. Nie przerażają go przestrzeń pod nim i warkot silnika. Przypięty do uprzęży swojego pana na wysokości jego klatki piersiowej, zostaje opuszczony na linie na lawinisko. Lądowanie bywa twarde, gdy śnieg jest zbrylony, zamarznięty na beton. Przewodnik przepytuje świadków zdarzenia. Na komendę pies natychmiast zaczyna przeszukiwać teren. Tymczasem na pomoc ruszają kolejne zespoły ratowników. Psy lawinowe są we wszystkich grupach GOPR i TOPR (w tatrzańskim pogotowiu pracuje 12 zespołów, z których sześć zostało dopuszczonych do pracy na lawinisku). Psy przydają się nawet w Beskidach, choć tam rzadko schodzą lawiny. Pomagają odnajdywać zaginionych ludzi w górach. Na przykład Travel, owczarek niemiecki, ma już za sobą kilka akcji w rejonie Pilska i Babiej Góry. Podobnie jest na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Najwięcej pracy GOPR-owcy mają w Karkonoszach, w których (poza Tatrami) najczęściej schodzą lawiny. Tam też po raz pierwszy w Polsce użyto psa do akcji ratowniczej w lawinie. Zadanie czworonoga wydaje się mało skomplikowane: ma wskazać przewodnikowi miejsca, gdzie leżą ludzie. Jednak w Tatrach człowieka potrafi przysypać kilka metrów śniegu. W Alpach lawiny miewają nawet większą miąższość. Poszukiwania znacznie utrudniają wiatr, opady i niska temperatura. Z mokrego, szybko zamarzającego śniegu bardzo powoli wydobywają się zapachy. Żeby ten proces przyspieszyć, ratownicy wbijają weń sondy lawinowe. – Jeśli pies zaczyna iść środkiem lawiny i wyraźnie wyczuwa poszkodowanego, nie ma sensu narzucać mu stylu pracy. On wie lepiej – mówi Robert Kidoń, przewodnik psa. Do tej pory czworonogi uczono rewirować teren, czyli przeszukiwać lawinisko zakosami od prawej strony do lewej i z powrotem. Choć Czesi i Słowacy pozostają zwolennikami tej szkoły, polscy przewodnicy już od niej odchodzą. 18. minuta jest krytyczna dla powodzenia całej akcji. Od tej pory szanse na znalezienie żywego człowieka gwałtownie spadają. – Przysypany lawiną dusi się i wychładza – mówi Wojciech Moskal, lekarz Beskidzkiej Grupy GOPR. – Najpierw ma dreszcze, zawroty głowy i słabnie. Kolejnymi objawami powolnej śmierci są brak wrażliwości na bodźce, sztywnienie mięśni, apatia oraz zaburzenia świadomości. W ostatniej fazie traci się przytomność. Puls i oddech stają się ledwo wyczuwalne. Zimno i wiatr utrudniają akcję, psu marzną opuszki łap, męczy się. Chociaż ratownicy posługują się także nowoczesnymi detektorami na fale radiowe, które siłą rzeczy są odporne na chłód, wiatr i znużenie, nigdzie na świecie nie zrezygnowano z pomocy psów. Lawinisko o powierzchni 100 m² człowiek z detektorem i sondą lawinową przeszukuje ok. 40 minut, a psu wystarczy 5–7 minut. Zdarza się, że urządzenie elektroniczne natychmiast wskaże zasypanego, ale jest to możliwe tylko wtedy, gdy ratownik akurat znajdzie się bardzo blisko ofiary wypadku. Poza tym nie każdy turysta nosi nadajnik lawinowy, więc nie ma pewności, czy detektor wskazał wszystkich zasypanych. Pies jest więc na lawinisku niezastąpiony. Wero szuka nadal. W tym zawodzie nie ma miejsca ani dla legendarnego bernardyna z beczułką rumu na szyi, ani dla husky. Pierwszego dyskwalifikuje masa ciała (zapadałby się w głębokim śniegu), drugiego – genetyczne uwarunkowania. Mimo niebywałej siły, z pewnością przydatnej podczas ekstremalnych wypraw poszukiwawczych, husky jest z natury indywidualistą, niechętnie dostosowującym się do wymagań i komend. Dlatego do ratownictwa lawinowego w całej Europie szkoli się głównie owczarki niemieckie i belgijskie, labradory oraz sznaucery. Duże lub średniej wielkości, o stosunkowo małej wadze, dobrej kondycji, pogodnym usposobieniu i bezgranicznej ochocie do zabawy. – Ratowników, którzy w górach chcą mieć pożytek z psa, interesuje przede wszystkim osobnik zrównoważony i łagodny, co u silnych zwierząt zdarza się rzadko – mówi Łukasz Kusion, przewodnik TOPR-u. Tutaj znacznie ważniejsza od cech fizycznych jest siła psychiczna. Dlatego tak istotny jest wybór odpowiedniego szczeniaka do tresury. Z braku specjalnych hodowli psy lawinowe rekrutuje się spośród zwierząt przeznaczonych dla służb celnych albo policji. Już w ósmym–dziesiątym tygodniu życia widać, czy nadaje się do górskiej szkoły. Selekcję przeprowadza się w pustym, nieznanym psiakowi pomieszczeniu. W jednym z narożników stoi egzaminator, najczęściej przyszły właściciel, który nigdy wcześniej nie miał z nim kontaktu. Hodowca wnosi kandydata, stawia go na podłodze i milcząc, wychodzi. Jeśli szczeniak natychmiast ucieknie do kąta i wyraźnie wystraszony zacznie piszczeć, dalsze testowanie nie ma sensu. Pies poszukiwawczy musi radzić sobie w ciężkich warunkach. Obwąchiwanie nowego terenu, zainteresowanie miejscem i zadowolenie wyraźne zdradzają predyspozycje do przyszłego zawodu. Obcy człowiek powoli wychodzi z rogu pomieszczenia, zaczyna spokojnie przywoływać szczeniaka do siebie, wabi jakimś przysmakiem, zabawką. W ten sposób sprawdza ufność. Potem bada poziom agresji, kładąc psiaka na grzbiecie i przytrzymując go siłą przez dłuższy czas. Przyszłość zwierzęcia zależy od tego, czy będzie się wyrywał, gryzł, czy ulegnie i zachowa spokój. Wyszkolony pies lawinowy ma do czynienia z wieloma nieznanymi mu ludźmi. Nie może się ich bać albo atakować. Ma być ich pomocnikiem. Pies nagle zaczyna kopać dziurę w śniegu, spoglądając czasami na przełożonego. Ratownik, podnosząc rękę, daje znać kolegom, że jego podopieczny odnalazł pierwszą ofiarę. Nie ma czasu na emocje. Akcja jeszcze się nie skończyła. Nagrodą jest jedynie pochwała i szybkie głaskanie. To sygnał, że trzeba szukać kolejnych osób. Pies szybko wycisza emocje i koncentruje się na dalszej pracy. Tę zdolność samokontroli również sprawdza się w pierwszym teście. Przyszły właściciel z hukiem zrzuca metalowy przedmiot na podłogę i obserwuje, jak zwierzę sobie radzi z nagłym stresem i ile potrzebuje czasu, by wrócić do równowagi. Zasypanych szuka się do skutku, wiele godzin, więc kontrola emocji to ważna cecha charakteru. Wero w szybkim tempie przemierza lawinisko, obwąchując metr za metrem. Poszukiwanie zaginionych jest dla niego świetną zabawą – tak został wyszkolony. Ale nauka nie przyniosłaby efektów, gdyby nie był ciekawy świata. To również bada się już w szczenięctwie. Wystarczy pokazać pieskowi kolorową i głośną zabawkę, a potem obserwować, czy do niej podejdzie, przezwyciężając strach przed nieznanym. 35. minuta. Przeżycie w lawinie dłużej bez poduszki powietrznej jest praktycznie niemożliwe – mówi doktor Moskal. Zmęczony i zmarznięty Wero idzie odpocząć. Wszystko zostało dla niego przygotowane, pod plandeką rozłożone są ciepłe maty. Opiekun pomaga psu rozgrzać się – to cementuje ich więź emocjonalną, nad którą pracuje się od chwili odebrania zwierzęcia z hodowli. Przez pierwsze trzy doby nowy opiekun śpi z maluchem na jego posłaniu. To pozwala wdrukować w psychikę psa rodzaj przywiązania podobny do relacji szczenię–matka i zapamiętać zapach nowego pana. Przywiązanie to nie jest jednostronne. Świadczy o tym choćby czas, jaki przewodnicy poświęcają swoim czworonogim przyjaciołom. Utrzymanie zwierzęcia w dobrej kondycji wymaga regularnych treningów w górach. Kiedy Robert Kidoń zachorował, z jego suką Giną na tatrzańskich szlakach ćwiczyli koledzy. – Dla nich praca z psami jest prawdziwą pasją – mówi Jan Krzysztof, naczelnik TOPR-u. – Godzinami mogą rozmawiać o treningach kondycyjnych, dietach i chorobach swoich pupilów – dodaje. – W podeszłym wieku psy lawinowe miewają problemy ze stawami i kończynami, które podczas akcji często narażone są na urazy i złamania – wyjaśnia Kidoń. Czasem przewodnicy żalą się na firmy ubezpieczeniowe, które niechętnie sprzedają polisy na ich podopiecznych. A wyszkolony pies może być wart nawet 100 tys. dolarów. Najcenniejsze są te dopuszczone do pracy w lawinisku. Poszukiwania trwają. Wera zastępuje Orkan, sznaucer. Inne psy przywiązane do kosodrzewiny poszczekują i wyrywają się do pracy – lawinisko może penetrować kilka zespołów jednocześnie. Yessi i Tussi, które od lat mieszkają z Piotrem Bednarzem, bawiąc się, zasypały śniegiem swoje legowiska. A opiekun przyniósł im je przecież po to, by było im ciepło i wygodnie. Gina obszczekuje obcego psa, który mieszka w schronisku w Murowańcu i zrobił sobie stamtąd wycieczkę. – Wszystkie czworonogi służące w TOPR-ze świetnie się znają, dlatego każdy nowy natychmiast wzbudza zainteresowanie pozostałych – tłumaczy Kidoń. 90. minuta. Po tak długim czasie pod śniegiem człowiek ma tylko kilka procent szans na przeżycie. – Nawet gdy utworzy się tam poduszka powietrzna, ofiara umiera między 90. a 130. minutą od zasypania. Dusi się wydychanym dwutlenkiem węgla – mówi doktor Moskal. – Niestety, często zasypanych odnajdujemy za późno. Ale szukamy do skutku – przyznaje Łukasz Kusion. – Wymaga tego nasz kodeks, nadzieja, jaką pokładają w nas ich bliscy. Zdarzają się tragiczne sytuacje jak w 2003 r., gdy ostatnią ofiarę odnaleziono po czterech miesiącach. Ale tym razem akcja się kończy. Na szczęście to było tylko szkolenie. Ratownicy wykopują ostatnich pozorantów ze wskazanych przez psy głębokich na ponad dwa metry dołów. Po takiej półtorarocznej nauce czworonogi przystępują do „psiej matury”. Bez niej nie zostałyby przyjęte w szeregi TOPR-u. Pies zdaje test razem z przewodnikiem, by w przyszłości wspólnie utworzyć zespół ratunkowy. Zaliczenie egzaminu na pierwszą klasę uprawnia do pracy przez rok, potem konieczny jest kolejny. Za pierwszym razem pies musi odnaleźć dwóch pozorantów, raz może się pomylić. Zachętą do dalszego szukania jest pozwolenie wykopania „ofiary”. Regulamin zdawania na wyższy stopień już na to nie zezwala. Podczas pierwszego egzaminu musi trwać nie dłużej niż 30 minut, a podczas drugiego – siedem. Psy zdobywają zawód na całe życie. Nawet w podeszłym wieku asystują przewodnikom podczas dyżurów. Wszyscy w doskonałych humorach wracają do schroniska. Przy góralskiej herbacie ratownicy wspominają Cygana, psa Józefa Uznańskiego, którego w latach 70. XX w. podczas akcji zabrała lawina w rejonie Cubryny. Tąpnęło i zwały śniegu zaczęły osuwać się po stoku, porywając przewodnika i jego psa. Dobrze wyszkolony owczarek potrzebował zaledwie kilku minut, by wydostać się na powierzchnię i zacząć szukać swego pana. Bezbłędnie wskazał miejsce, w którym leżał zasypany Uznański. Mokry śnieg utrudniał mu oddychanie i tylko dzięki inteligencji Cygana ratownik przeżył. Mało kto ma tyle szczęścia. W Tatrach TOPR prowadzi średnio sześć dużych zimowych akcji z udziałem psów. Zazwyczaj gdy z nich wracają do schroniska, wcale nie mają ochoty na żarty i zabawne opowieści. Paulina Szczucińska, 2009
Wakacje za 800 tysięcy? Oto najdroższe akcje ratownicze z udziałem Polaków
Ubezpieczenie w podróży może się przydać. Przekonali się o tym Polacy, których akcje ratunkowe w minionym roku kosztowały nawet 800 tysięcy złotych...
Przeczytaj o najdroższych akcjach!
Natura człowieka „Nic nie szkodzi, jeśli teraz nawet umrzemy z głodu, najważniejsze, że jesteśmy bezpieczni. To najlepsza chwila mojego życia” – wyznała jedna z bohaterek reportażu Życie po ISIS (str. 66), gdy udało jej się wraz z mężem i dziećmi uciec z zajętego przez siły Państwa Islamskiego Mosulu, gdzie przeżyli piekło. Te słowa przypomniały mi pewną historię z przeszłości. Byłam wtedy dzieckiem, to był piękny beztroski dzień, cieszyliśmy się słońcem w zaśnieżonym ogrodzie przed domem. I nagle zobaczyłam łzy w oczach mojej babci. Podbiegłam do niej i zapytałam, dlaczego płacze – babcia płakała rzadko. To, co wówczas powiedziała, mocno mną wstrząsnęło: – Przeżyłam dwie wojny światowe i kolejnej nie przeżyję, nie dam rady. To była jej reakcja na stan wojenny ogłoszony w niedzielę 13 grudnia 1981 r. Dla kobiety, która doświadczyła tego, co moja babcia, co wszyscy wówczas, był to jeden z najtragiczniejszych dni w życiu. Po latach odbudowywania wiary w przyszłość, w to że ludzkość wyciągnęła wnioski, jej świat po raz kolejny miał się zawalić. Szczęśliwie tak się nie stało. Moje dzieciństwo przesiąknięte było historiami dziadków. O strachu, głodzie, śmierci i rozpaczy. Wiedziałam, że wojna jest największym złem, że niszczy ludzi psychicznie, odbiera im dobytek, godność, nadzieję, życie. A jednak wiek XXI nie jest wolny od wojen, konfliktów i nienawiści. Można wręcz odnieść wrażenie, że ludzkość znów zmierza w tę stronę. Oby historia ISIS przyniosła opamiętanie. Ale przed naszym gatunkiem stoją kolejne trudne wyzwania – właśnie dokonuje się rewolucja w możliwościach manipulowania DNA. Naukowcy odkryli sposób, jak je modyfikować, aby osobniki potomne automatycznie dziedziczyły pożądane cechy rodziców. Dzięki temu będzie można wyeliminować ciężkie genetyczne choroby albo tak zmodyfikować geny np. komarów, by nie przenosiły wirusów malarii czy zika. Choć może się to okazać jednym z największych przełomów w medycynie, ta metoda budzi też uzasadnione obawy. Teraz to nasza wola być może będzie decydować o ewolucji gatunków. Mimo że cele modyfikacji DNA są szczytne, otwierają one również furtkę np. do tworzenia „dzieci z katalogu”. Któż nie chciałby mieć potomka geniusza o wyglądzie Brada Pitta i sile Arnolda Schwarzeneggera? A to już zabawa w Boga. Jej efekty mogą być trudne do wyobrażenia.
34 - Rewolucja DNA Władzę nad światem natury, dzięki metodzie szybkiego wprowadzania zaprojektowanych zmian w genomie do całej populacji gatunku, mamy na wyciągnięcie ręki. Rzecz w tym, że prócz niebywałego postępu w leczeniu chorób może też przynieść skutki, których nawet nie jesteśmy w stanie przewidzieć. Tekst Michael Specter Zdjęcia Greg Girard 56 - Zmiany klimatu Na Ziemi jest już 7 mld ludzi i wszyscy chcą korzystać z dobrodziejstw cywilizacji. Dlatego potrzebujemy ogromnych ilości energii, a jej pozyskiwanie najbardziej zmienia nasz klimat. Wielu ludzi wątpi w realność tego problemu, ale to nie jest żaden naukowy spisek. Czy tego chce, czy nie, ludzkość czeka radykalne przeorganizowanie sposobu życia. 66 - Życie po Isis Państwo Islamskie, które opanowało znaczne obszary pogrążonego w powojennym chaosie Iraku, teraz cofa się pod naporem sił międzynarodowej koalicji. Pozostawia po sobie obrazy szalonej, brutalnej destrukcji, która – co najdziwniejsze – dotyka nie tylko przeciwników ISIS, ale także jego zwolenników. Tekst James Verni Zdjęcia Moises Saman 88 - Łąki dla krwawiących serc Dżelady – jedyne na świecie trawożerne małpy – mają się nieźle na sawannach regionu Menz-Guassa w Etiopii. Jak ten bogaty ekosystem przetrwał w drugim pod względem populacji kraju w Afryce, zaorującym wciąż nowe grunty? Dzięki niezwykłej wielowiekowej umowie społecznej. Tekst Craig Welch Zdjęcia Jeffrey Kerby i Trevor Beck Frost 112 - Modele Chaosu Jak wyglądałyby nasze miasta po kataklizmie, który unicestwiłby ludzkość? Jak natura brałaby je we władanie? Lori Nix i Kathleen Gerber próbują to pokazać w swoich zminiaturyzowanych dioramach będących połączeniem poglądowych makiet i dzieł sztuki. Tekst Jeremy Berlin Zdjęcia Lori Nix i Kathleen Gerber
To największa powódź od 20 lat. Polacy pomagają poszkodowanym w Peru
W powodziach, które w marcu nawiedziły prowincje wzdłuż wybrzeża Peru obrażeń doznało nawet kilkaset tysięcy osób. Kompletnie zniszczona lub znacznie uszkodzona została infrastruktura miast. Zawaliły się setki domów, szkoły, szpitale. Od piątku na miejscu działają polscy ratownicy z PCPM.
– Według informacji, jakie otrzymujemy z Peru w szpitalach brakuje leków, środków opatrunkowych, personelu medycznego i środków higienicznych. Mieszkańcy wybrzeża zmagają się z epidemią dengi, a dzieci - z zatruciami powodującymi biegunki, które są bezpośrednim zagrożeniem życia. – wyjaśnia dr Joanna Gradek, chirurg dziecięcy, członkini Zespołu Ratunkowego PCPM, która wyjechała do Peru na dwa tygodnie. Zespół Ratunkowy PCPM jest pierwszym zespołem szybkiego reagowania prowadzonym przez polską organizację pozarządową. Jego celem jest niesienie pomocy ratunkowej, medycznej i humanitarnej osobom poszkodowanym w klęskach żywiołowych i kryzysach humanitarnych. Finansowanie w całości pochodzi ze źródeł prywatnych. Fundacja PCPM apeluje o wsparcie działań Zespołu Ratunkowego PCPM i pomocy medycznej dla Peru poprzez dobrowolne wpłaty na konto mBank 18 1140 1010 0000 5228 6800 1001 z dopiskiem PERU lub poprzez zbiórkę https://pomagam.pl/peru.
Dotrą tam, gdzie my nie możemy! Drony będą wykorzystywane w ratownictwie
​Drony mają wspomagać brytyjskie służby ratownicze w przypadku zagrożeń chemicznych, biologicznych i nuklearnych – informuje „New Scientist”. Czyli wszędzie tam, gdzie niebezpiecznie będzie wysyłać ludzi.
Jeszcze w tym roku brytyjska National Health Service zacznie używać zdalnie sterowanych bezzałogowych statków powietrznych. Wejdą one na wyposażenie załóg 15 specjalistycznych ambulansów - Hazardous Area Response Teams (HART). Zespoły te wkraczają do akcji, jeśli istnieje ryzyko związane z czynnikami biologicznymi, chemicznymi lub materiałami radioaktywnymi. Często operują w zamkniętych przestrzeniach, na wysokości lub w wodzie. Wyposażone w kamerę drony pozwolą ocenić z powietrza sytuację w miejscu niebezpiecznego zdarzenia zanim jeszcze załoga rozpocznie działania. Ułatwi to na przykład lokalizację osób wymagających pomocy i wstępną ocenę stanu ich zdrowia. W skład każdego zespołu HART oprócz ratowników medycznych wejdzie wyszkolony operator. Koszt pojedynczej, specjalnie opracowanej maszyny ma wynieść od 10 do 30 tysięcy funtów. Również brytyjska policja w Dorset, Dewonie i Kornwalii od listopada 2015 testuje drony. Używane są do poszukiwań zaginionych osób oraz fotografii z powietrza. Źródło: PAP
Rekordy są dla mnie odkrywaniem siebie, poznawaniem granic możliwości ludzkiej fizjologii i psychiki - mówi Krzysztof Starnawski, taternik, narciarz, żeglarz, zaliczany do ścisłej światowej czołówki nurków jaskiniowych.
Eksperyment na samym sobie Spotkaliśmy się w podtatrzańskim Małem Cichem – dziś, wbrew nazwie, głośnym i tłocznym. Góralska wioseczka przemieniona w wielki parking, gniot pod taśmociągiem porywającym co parę sekund kolejne czwórki narciarzy. Na szczycie też bardzo piknie, auto przy aucie, od południa landszafcik z odległymi Granatami, Krzyżnem i Wołoszynem, ale mało kto spojrzy, tylko kijami mocno i – heja! – w dół. Krzysztof Starnawski – popularnie zwany Starnasiem – zasiada na drewnianej ławie przed dyżurką Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. Z pozoru odprężony, nieustannie wsłuchuje się w trzeszczący radiotelefon. Zimą ma mniej pracy instruktorskiej, a zatem więcej czasu poświęca ratownictwu. Od ostatniego naszego spotkania parę lat temu Starnaś prawie się nie zmienił. A już z pewnością zachował poczucie humoru. Nie chciałby jednak, jak mówi, występować publicznie jako zjawisko folklorystyczne, ponieważ to, co parę lat temu było wesołe, teraz, gdy dobija czterdziestki, może wydać się śmieszne. Dziś co innego stanowi istotę jego życia, niemniej legenda o rezydencji z basenem i pojeździe stanowiącym w pełni urządzony i wyposażony dom ekstremalisty pozostała i przytaczana jest irytująco konsekwentnie. Otóż zbudował dom w podwarszawskiej Bartoszówce, daleko od miasta, w ciszy i głuszy. Chałupa skromna, ale wystarczająca na potrzeby gospodarza, wyszła całkiem niedrogo. Basen, długi na dwa metry i szeroki na metr, służy jako podręczne laboratorium do eksperymentowania z techniką nurkową. Autko? Owszem, sypialne, mieści pełne wyposażenie ze sprzętem nurkowym, wspinaczkowym, rowerem i kajakiem górskim, i zawsze dociera tam, gdzie trzeba. Przed laty sporo wędrował. Motocyklem, starą jak świat „emzetką” zajechał na Nordkapp, rowerem objechał Skandynawię, Szkocję i Anglię, stamtąd do Francji i przez Alpy wrócił do kraju. W Skandynawii zauroczył go surowy klimat północy, cudowne połączenie wody, skał, zieleni. I ludzie: – Ciągle spotykałem się z życzliwością. Doceniali to, że podróżuję sam – opowiada. Czasem łączył z kimś swoja ścieżkę na kilka dni, ale nigdy nie rezygnował z niezależności: – Partner wymaga wzajemnego dostosowywania. A sam, chcę, to śpię, chcę, to napieram. Lubi nocować na łące, pod skalnym okapem czy w opuszczonym szałasie. Czy jest samotnikiem? Zaprzecza: – Robię coś solo, bo mi to z różnych powodów po prostu odpowiada, a potem schodzę na dół lub wychodzę do góry i mam potrzebę napić się piwa w dobrym towarzystwie. Ale wspólne picie piwa to nie to samo co wspólne nurkowanie: – Czasem trudno byłoby dźwigać dodatkowy ciężar odpowiedzialności za kogoś. Lubię nurkować sam, ponieważ czuję się wtedy bezpieczniej i mogę się maksymalnie skoncentrować na działaniu. Przekonuje, że urodził się co najmniej o 200 lat za późno, gdy wielcy odkrywcy dotarli już do najodleglejszych lądów, następcom pozostawiając jedynie zakamarki. Mając naturę eksploratora, Starnaś nadaje wielkie znaczenie chwilom, w których zostawia ślady stopy w dziewiczym terenie. A sens nurkowania w jaskiniach zawiera się w powiedzeniu,że jaskini jest tyle, ile jej odkryto. Po raz pierwszy zszedł do nich w roku 1990, po dwóch latach ambitnej wspinaczki skalnej i udanych próbach wspinaczki lodowej. Zastanawia się przez chwilę: – Normalnie to chyba jest odwrotnie, z jaskiń, gdzie jest za ciemno, za mokro, za trudno, wychodzi się na powierzchnię. Nie przestraszył się widocznie mrocznych i mokrych klimatów, wkrótce bowiem rozpoczął nurkowanie w zalanych przestrzeniach. A w Tatrach było wiele do zrobienia, gdyż droga na skalne salony prowadziła przez ciasne, zalane korytarze. Tylko nieliczni znajdowali w sobie dość mocy, by do nich dotrzeć. Wrocławscy speleolodzy – nurkowie, ze swym liderem, nieżyjącym już Wiktorem Bolkiem, eksplorowali w jaskini Wielkiej Śnieżnej tzw. Syfony Krakowskie, w Miętusiej Ciasne Kominy, Krzysztof zaś w Miętusiej Wielkie Kominy i jaskinię Kasprową Niżnią. Mozolnie, z wielkim ryzykiem, dokonywali dzieła odkrywania nowych przestrzeni. Mimo że od tamtej pory minęło kilkanaście lat, do dziś nikt nie poszedł dalej od nich. Krzysztof, starannie ważąc słowa, próbuje wytłumaczyć, dlaczego: – Potrzeba na to wielkiej determinacji. Do jaskiń tatrzańskich trudno się dostać, a wewnątrz panują okropne warunki: woda jest bardzo zimna, ręce drętwieją, telepie tobą całym, oddychasz zimnym powietrzem, które masz w ograniczonej ilości. W zmąconej wodzie poruszasz się po omacku, zahaczając sprzętem o skałę. Gdy coś nie dzieje się tak, jak planowałeś, ogarnia cię stres graniczący z paniką. Wtedy jedna błędna decyzja może doprowadzić do tragedii. W głębokiej na ponad 200 metrów czeskiej jaskini Hranicka Propast, gdzie odkryto komorę mogącą swobodnie pomieścić warszawski hotel Marriott, nie musiał się przeciskać między skałami. Już rok wcześniej zdobył nagrodę Kolosa za wyczyn roku, schodząc w niej na rekordową głębokość 130 metrów. Wspomina dramaturgię nurkowania na 181 metrów w rok później: – Wszystko układało się jak najgorzej, łącznie z pogodą i przeziębieniem. Z grupką oddanych kumpli wlekliśmy przez błoto, a następnie zwoziliśmy w dół na linie setki kilogramów sprzętu nurkowego i alpinistycznego. W depresyjnej szarudze sypialiśmy po 4 godziny na gołej ziemi. Śniadanie robiliśmy sobie o zmierzchu, gdy kończyliśmy robotę. Kończyła się forsa i zgoda na nurkowanie. W wodzie natomiast wszystko szło jak z płatka. Do 140 metrów osiągniętych dwa dni wcześniej nie miał większych obaw, głębiej zaczynała się wielka niewiadoma. Cztery lata wcześniej, właśnie w tejże Propasti, na 50 metrach dopadła go narkoza azotowa. Świat rozjechał mu się w konturach, myślał i działał w zwolnionym tempie. Od tamtej chwili wiele się nauczył, zaczął używać do nurkowania trymiksu, czyli mieszaniny tlenowo-helowo-azotowej, wchłonął całą dostępną wówczas wiedzę na temat dekompresji (stosowania przy wynurzaniu przystanków, podczas których następuje wypłukanie azotu z krwi) w tego typu nurkowaniach. Zagrożeń mogących zakłócić plan nurkowania było znacznie więcej. Eksperymentował na sobie i wiedział, że jeśli nie wykona w odpowiednim czasie którejkolwiek z wielu czynności, zostanie. Na 181 metrach panowało pięć razy większe ciśnienie niż w oponie samochodowej. Na wyświetlaczach czterech z pięciu komputerów obliczających parametry nurkowania widniał napis: ERROR. Nie wytrzymały głębokości. Co wówczas czuł? Odpowiada ze spokojem: – Bałem się bardzo przed nurkowaniem. W momencie wejścia do wody strach zastąpiła pełna koncentracja – kontrolowałem każdy ruch, każdą decyzję. Powrót na powierzchnię, zgodnie z planem dekompresji, trwał 4,5 godziny. Musiał cierpliwie czekać na podzielenie się z chłopakami radością. – Fleszy i kamer na brzegu nie było. Wracając, nie mieli nawet forsy na porządny obiad. Starnawski lubi się ścigać. Konkurencja wspaniale go mobilizuje. Ale ważniejsze od rekordów jest dla niego odkrywanie siebie, granic możliwości fizjologii, psychiki. Ale wbrew pozorom oszołomem nie jestem – śmieje się – wszystkie swoje projekty nurkowe konsultuję z lekarzami z Instytutu Medycyny Hiperbarycznej. Od rekordowego nurkowania w Hranickiej Propasti Krzysztof Starnawski nie próbował zanurzać się głębiej. Zajmował się szkoleniem, nurkował w jaskiniach i na bałtyckich wrakach. To one stały się jego kolejną wielką pasją. Na dnie Bałtyku leży mnóstwo jednostek, wśród nich: Goya, Steuben i Wilhelm Gustloff, na których doszło do wielkich tragedii z tysiącami ofiar. Goya jest dramatycznym rekordzistą. Statek storpedowany w ostatnich chwilach II wojny światowej poszedł na dno z siedmioma i pół tysiącem niemieckich uciekinierów z Prus Wschodnich. Opowiada o nim: – Wygląda, jakby zatonął przed rokiem, widać konstrukcje – sterówka z kołem sterowym, kompasami, na pokładzie działka przeciwlotnicze... I oni tam są! Ogromna ilość kości ludzkich w ładowniach. Bałtyk znakomicie konserwuje drewno, tkaniny, skórzane buty. Można mieć wrażenie, że statek zatonął nie 60 lat temu, a najwyżej rok. Krzysztof filmuje pod wodą, bo to jego zdaniem jedyny sposób wynoszenia na powierzchnię tajemnic bez naruszenia ciszy i spokoju spoczywających na dnie ofiar. Ideą, którą od kilku lat rozwija konsekwentnie, są długotrwałe nurkowania na średnich głębokościach. Pewnego dnia Leszek Czarnecki, równie doświadczony nurek, zaproponował Krzysztofowi wyprawę do Meksyku. Starnaś nie miał wątpliwości: – Nie wahałem się ani przez chwilę, wiedziałem, że razem możemy zdziałać naprawdę wiele. W efekcie ogromnego logistycznie i technicznie przedsięwzięcia, płynąc na zmiennej głębokości od 20 do 40 metrów, w sześć godzin pokonali 14 kilometrów między jaskiniami (cenotes) systemu Dos Ojos na Jukatanie. Pobili rekord świata w dystansie nurkowania. Krzysztof nie wynik ceni jednak najwyżej: – Eksperymentowaliśmy sami ze sobą, nie wiedząc wielu rzeczy. Chcieliśmy zbadać, czy jesteśmy w stanie wykonać tak długotrwałe i skomplikowane logistycznie nurkowanie. Teraz mamy za sobą pierwszy krok do długotrwałej eksploracji czy skomplikowanego działania ratowniczego. Bo Starnaś odchodzi już od bicia rekordów. Teraz usiłuje wnieść coś nowego i być może znaczącego do wiedzy o ratownictwie w zalanych jaskiniach. To również jest bardzo daleka, pasjonująca, a przy tym nadzwyczaj odkrywcza podróż.