Nie powinniśmy sterylizować kundli, a rozmnażanie psów rasowych to niebezpieczny trend – tłumaczy ewolucjonistka
Każdy, kto zaopiekował się psem ze schroniska wie, że powinien swojego pupila wykastrować lub wysterylizować. To powszechne zalecenie wynika z przekonania, że w ten sposób zmniejszy się liczba bezdomnych psów. Jednak genetyczka z Uniwersytetu Gdańskiego, dr Małgorzata Pilot, alarmuje, że masowa sterylizacja mieszańców to poważny problem.
Dr Małgorzata Pilot zajmuje się genetyką ewolucyjną ssaków, m.in. wilków i psów. W rozmowie z portalem Nauka w Polsce wskazała na niepokojący trend w ewolucji psów domowych: dążenie do maksymalnego ograniczenia populacji mieszańców (tzw. kundli) poprzez ich masową sterylizację. Zjawisko to dotyczy zarówno psów bezdomnych, jak i tych posiadających właścicieli, co zdaniem badaczki może doprowadzić do nieodwracalnej utraty puli genowej mieszańców i ich całkowitego zniknięcia. Sterylizacja mieszańców – co traci biologia gatunku? Według dr Małgorzaty Pilot jest to sytuacja groźna dla gatunku, bo mieszańce nie są jedynie przypadkowym zbiorem cech różnych ras, lecz stanowią odrębną populację o ogromnej różnorodności genetycznej. To właśnie mieszańce w przeszłości stanowiły bazę dla tworzenia typów funkcjonalnych, takich jak psy pasterskie, a w konsekwencji – dzisiejszych ras. Rozmnażanie psów rasowych: zagrożenia chowu wsobnego Równolegle narasta inna szkodliwa tendencja – faworyzowanie psów rasowych. Osobniki odbiegające od wzorców rasy są zazwyczaj eliminowane z rozrodu, co drastycznie zawęża pule genowe poszczególnych ras. Prowadzi to do chowu wsobnego, czyli krzyżowania osobników zbyt blisko ze sobą spokrewnionych. W efekcie populacje psów rasowych w obrębie danego kraju charakteryzują się tak małą zmiennością, że niemal każdy osobnik jest spokrewniony z pozostałymi, co skutkuje chorobami genetycznymi. Obecnie niemal każda uznana rasa psów zmaga się z co najmniej jedną, a często wieloma typowymi dla siebie chorobami. Na co chorują psy rasowe? Badaczka wylicza szereg konkretnych przykładów. Np. buldogi angielskie są obarczone wysokim ryzykiem chorób serca, otyłości oraz problemów z oddychaniem i termoregulacją. Owczarki niemieckie mają skłonność do dysplazji stawów. Golden retrievery i bloodhoundy cierpią na choroby wzroku, a pudle zmagają się z wysokim ciśnieniem krwi. Zjawisko to dr Pilot określa jako szkodliwe dla wszystkich stron poza hodowcami. Opiekunowie muszą liczyć się z kosztami leczenia, a zwierzęta są narażone na zbędne cierpienie. Choć posiadanie drogiego psa rasowego stało się w niektórych kręgach symbolem statusu, badaczka podkreśla, że wysoka cena zakupu w żaden sposób nie gwarantuje zdrowia zwierzęcia. Zdrowy jak kundel Jednocześnie zdrowe i genetycznie silne kundle, które mogłyby być doskonałymi towarzyszami, są systematycznie eliminowane. – Nie widzę powodów, dla których zdrowym nierasowym psom, które mają właścicieli, odbiera się możliwość rozmnażania. Nie ma żadnych dowodów na to, że nierasowe psy są gorszymi towarzyszami człowieka niż psy rasowe. (…). Na pewno warto promować jako psy domowe kundelki, które często cieszą się lepszym zdrowiem – mówi Małgorzata Pilot. Pies, istota społeczna Biolożka porusza jeszcze jeden, coraz bardziej rozpowszechniony problem psów domowych: brak możliwości kontaktu z innymi psami. Podkreśla, że jest to kluczowe dla ich dobrostanu. – Psy są zwierzętami społecznymi, naturalnie żyjącymi w grupach. Natomiast obecnie większość psów domowych jest w dużej mierze pozbawiona możliwości naturalnych interakcji z przedstawicielami własnego gatunku. Ważne jest, żeby w miarę możliwości właściciele psów zapewnili swoim psom możliwość takich kontaktów społecznych – podsumowuje badaczka. Źródło: Nauka w Polsce Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
W co drugim polskim domu mieszka pies. Oto które rasy psów wybieramy najczęściej
Na popularność rasy wpływa wiele czynników – od wyglądu, przez temperament, po obecność w mediach społecznościowych czy filmach. Psy gwiazd lub pupile znanych influencerów często zyskują fanów na całym świecie.
Nawet 49% gospodarstw domowych w Polsce posiada co najmniej jednego psa. Łącznie szacuje się, że w Polsce żyje około 8 mln psów. W kontekście popularności rasowych psów w domach – choć dane precyzyjne są mniej dostępne – warto podkreślić, że obok psów rasowych ogromną wartość mają również psy nierasowe (mieszańce, psy ze schronisk) – często okazują się równie lojalnymi, zdrowymi i pełnymi osobowości towarzyszami życia. I tych w naszym kraju jest najwięcej. Poniższy ranking przedstawia 10 najpopularniejszych psów rasowych, które trafiają do domów w naszym kraju. 1. Beagle Beagle – wesoły, ciekawski i przyjazny wobec dzieci. Rasa myśliwska (wyspecjalizowany w polowaniach na zające) – ma bardzo rozwinięty węch i instynkt podążania za zapachem. W związku z tym spacer z luźną smyczą może być wyzwaniem. Wymaga dużej dawki ruchu i zabawy zapachowej. Może mieć skłonności do nadwagi i chorób uszu (ze względu na budowę). Idealny dla rodziny aktywnej, ale należy świadomie pracować nad posłuszeństwem 2. Border collie Border collie – bardzo inteligentny i energiczny, potrzebuje dużo ruchu. Jedna z najbardziej inteligentnych ras psów – świetny w sportach psich i ratownictwie. Niedawno pisaliśmy o suczce collie, która dostała pracę na lotnisku. Jednak jeśli trafi do domu „kanapowego”, bez właściwej dawki ruchu i stymulacji, może u collie'go pojawić się frustracja, niszczenie przedmiotów czy nadmierne szczekanie. Wymaga aktywnego właściciela – najlepiej kogoś, kto ma czas, przestrzeń i pomysły na codzienną pracę z psem. Dla domu z ogrodem lub aktywnych ludzi. 3. Buldog francuski Buldog francuski – mały, ale o dużej osobowości. W jednym z amerykańskich miasteczek został nawet burmistrzem. Świetny do mieszkań i dla osób prowadzących miejskie życie. Charakteryzuje się krępą budową, krótką kufą – co oznacza, że może mieć skłonności do problemów oddechowych, nadmiernego nagrzewania się, może być wybredny w ruchu. Zaleca się uważne wybieranie hodowcy i świadomość tych aspektów zdrowotnych. Dobrze, jeśli mieszkanie ma przy jakiejś przestrzeni do krótkich spacerów. 4. Cavalier King Charles Spaniel Cavalier King Charles Spaniel – delikatny, kochający i idealny do życia rodzinnego. Rasa brytyjska arystokratycznego pochodzenia – świetna jako pies do towarzystwa. Ma jednak pewne charakterystyczne zdrowotne predyspozycje, choćby problemy z sercem (wrodzona wada zastawki mitralnej), przepukliny, skrócona czaszka w niektórych odmianach. Właściciel powinien być świadomy tych kwestii i być gotowy na regularne kontrole. Temperament łagodny, uwielbia być blisko człowieka – dobry wybór dla rodzin z dziećmi lub seniorów. 5. Chihuahua Chihuahua – najmniejszy z psów, ale z ogromnym charakterem. Niewielkich rozmiarów, co czyni rasę odpowiednią do mieszkań. Jednakże może mieć silny „terierowy” temperament – bywa dominujący, nie boi się większych psów – więc właściciel musi wiedzieć, jak prowadzić małego „silnego” psa. Wraz z rozmiarem pojawiają się też specyficzne problemy – np. związane z uzębieniem, układem kostnym, utrzymaniem prawidłowej wagi. Wymaga czułości, ale także stanowczości. Dobry wybór dla osoby samotnej lub pary, która chce towarzysza w lekkiej formie, ale powinna być świadoma wagi odpowiedzialności. 6. Golden retriever Golden retriever to rasa łagodna, inteligentna i skłonna do zabawy. Świetnie nadaje się do pracy jako pies terapeutyczny, ratowniczy, lub szkoleniowy – ma wysoką gotowość do współpracy i chęć zadowalania opiekuna. Jest też znany z długowieczności. Kilka late temu pisaliśmy o 20-letnim psie tej rasy. Wymaga regularnej pielęgnacji – dłuższa sierść, skłonność do linienia. Wymaga aktywności fizycznej i umysłowej – jeśli jej brak, mogą pojawić się zachowania destrukcyjne. Idealna dla rodzin i osób aktywnych. 7. Husky syberyjski Husky syberyjski – piękny i niezależny, wymaga doświadczonego opiekuna. Jedna z najmądrzejszych ras psów. Rasa wywodząca się z rejonu arktycznego – silna, wytrzymała, z dużą potrzebą ruchu i celowością w działaniu. Świetny pies zaprzęgowy w dawnych czasach. W warunkach miejskich właściciel musi zapewnić mu dużo aktywności, najlepiej w formie dłuższych biegów lub intensywnych spacerów. Brak takiej aktywności może prowadzić do ucieczek, destrukcji lub nadmiernego szczekania. Temperament niezależny – nie zawsze chętnie wykonuje każdy rozkaz bez motywacji. 8. Jamnik Jamnik – uroczy „wąż na czterech łapach” o dużym sercu. Rasa niemiecka przecież hodowana do polowania na borsuki – charakterystyczna dłuższa sylwetka, krótkie nogi. To oznacza specyficzne potrzeby: powinien unikać nadmiernych skoków i schodów, by zmniejszyć ryzyko problemów z kręgosłupem (np. dyskopatia). Temperament często odważny, niezależny i uparty – wymaga konsekwencji w szkoleniu. Dobrze sprawdzi się jako pies w mieszkaniu, ale potrzebuje regularnych spacerów i stymulacji. Upartość jamników sprawia, że mają ogromną wolę przetrwania. Niedawno nasze serca skradła historia jamnika, który samotnie przeżył 16 miesięcy na jednej z australijskich wysp. 9. Labrador retriever Labrador retriever to rasa o bardzo przyjaznym, cierpliwym i inteligentnym usposobieniu. Jest idealna dla rodzin z dziećmi. Potrzebuje dużo ruchu (np. aportowanie, pływanie), dobrze reaguje na szkolenie i sprawdza się jako pies przewodnik czy terapeutyczny. Ma skłonność do nadwagi – właściciele powinni pilnować diety i aktywności. Historycznie pochodzi z Nowej Fundlandii i była wykorzystywana do aportowania w wodzie. 10. Maltańczyk Maltańczyk – mały piesek z wielką osobowością, idealny do tulenia. Rasa typowo do towarzystwa; długość życia często wyższa niż u dużych ras. Wymaga jednak regularnej pielęgnacji – długą sierść lub jej krótszą wersję „pet cut”. Temperament przyjazny, czuły, ale może być nieco „księżniczką” – należy zwracać uwagę, by nie rozpuszczać psa nadmiernie, bo mogą powstać trudności w zachowaniu. Dla osób chcących małego, uroczego towarzysza w mieszkaniu. Źródło: Petto Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Dlaczego psy pasterskie „zaganiają” nawet w mieście? Odpowiedź tkwi w ich genach
Geny czy wychowanie? – to pytanie zaprząta głowy naukowców od dawna. Na warsztat wzięli tym razem psy pasterskie. Analizy genomu psów różnych ras pozwoliły w końcu odpowiedzieć na pytanie, czy instynkt pasterski to sprawa wrodzona, czy nabyta.
Spis treści Instynkt pasterski u psów to sprawa genetyczna Wyjątkowe zdolności psów pasterskich Opiekunowie psów ras pasterskich doskonale znają ich charakterystyczne zachowania. Nawet psy przez całe życie przebywające w miastach mają wciąż silny instynkt „zaganiania” stada. Analiza DNA pozwoliła w końcu określić, które dokładnie geny odpowiadają za zdolności pasterskie psów. Psi genom przebadali naukowcy z USA i Korei Południowej. Instynkt pasterski u psów to sprawa genetyczna Najnowsze badania opublikowane w czasopiśmie „Science Advances” rzucają nowe światło na genetyczne podstawy zdolności pasterskich u psów, ze szczególnym uwzględnieniem border collie. Rasa ta to chyba najsłynniejszy przedstawiciel psów pasterskich, uważana jest też za jedną z najbardziej inteligentnych. Zespół naukowców z Uniwersytetu Narodowego Gyeongsang w Korei Południowej oraz Narodowego Instytutu Zdrowia (NIH) w USA przeprowadził kompleksową analizę genomów 12 ras pasterskich i 91 ras niepasterskich. Celem było sprawdzenie, czy za charakterystyczne cechy psów pasterskich odpowiadają konkretne geny. Analiza wykazała, że gen oznaczany jako EPHB1, związany z pamięcią przestrzenną, znacznie się różni między rasami pasterskimi a niepasterskimi. Warianty tego genu mogą wpływać na zdolność psów do zapamiętywania i przewidywania ruchów zwierząt w stadzie. Wykorzystano też ogólnodostępne dane z tzw. katalogu GWAS. To bezpłatna, internetowa baza danych, która agreguje dane z badań genetycznych u ludzi. Zawiera ona m.in. informacje o związkach między wariantami genetycznymi a różnymi cechami i chorobami. Dzięki niej zidentyfikowano geny, które mogą być powiązane z cechami charakterystycznymi dla psów pasterskich. Odkrycia te sugerują, że niektóre cechy behawioralne (np. zdolność do współpracy) mogą mieć wspólne podstawy genetyczne u psów i ludzi. Wyjątkowe zdolności psów pasterskich Psy pasterskie to grupa ras wyhodowanych do pilnowania i zaganiania zwierząt gospodarskich, szczególnie owiec i bydła. Pracują z ludźmi od początków pasterstwa. Są znane z wyjątkowej inteligencji, zdolności do współpracy, posłuszeństwa oraz umiejętności motorycznych i wyobraźni przestrzennej. Można wyróżnić wśród nich dwie grupy: psy „zaganiające” oraz pastersko-stróżujące. Border collie, uważany za najinteligentniejszego psa świata, reaguje na najdrobniejsze sygnały właściciela i stada, które zagania. Owczarek australijski jest wytrzymały, energiczny i idealny do pracy na dużym terenie. Owczarek niemiecki, oprócz zdolności pasterskich, doskonale sprawdza się np. w policji, dzięki wyjątkowemu posłuszeństwu i lojalności. Polskie rasy psów pasterskich to owczarek podhalański, będący też doskonałym stróżem oraz długowłosy polski owczarek nizinny – czujny i odporny. Źródło: Science Advances Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Najbrzydsze psy świata: te rasy najczęściej wygrywają słynny konkurs. Ich zdjęcia robią furorę
„Najbrzydszy pies na świecie”? Nie ma brzydkich psów, są tylko czworonogi o oryginalnej urodzie – i w tej kategorii grzywacz chiński nie ma konkurencji. Przedstawiciele tej rasy najczęściej wygrywają konkurs na najbrzydsze psy świata, a ich zdjęcia biją rekordy popularności w internecie.
Spis treści: Konkurs na Najbrzydszego Psa Świata Scooter i inni słynni zwycięzcy Najbrzydsza rasa psa? Grzywacz chiński i bezsensowne rankingi Najbrzydsze psy na świecie – zdjęcia, filmy, sztuka Najbrzydsze psy w Polsce – uwaga na pseudohodowle W przyrodzie nie ma czegoś takiego jak „brzydota”. Ewolucja, adaptacje środowiskowe, mutacje genetyczne i strategie przetrwania stworzyły nieskończoną różnorodność form, a każda z nich jest fascynująca. „Brzydota” to pojęcie istniejące jedynie w ludzkich kategoriach. Konkurs na Najbrzydszego Psa Świata Dla wielu opiekunów psów nietypowy wygląd pupila sprawia, że ich czworonóg jest absolutnie wyjątkowy. To właśnie z potrzeby uhonorowania niezwykłej psiej urody powstał Konkurs na Najbrzydszego Psa Świata (World’s Ugliest Dog Contest). Czyli coroczne wydarzenie odbywające się w kalifornijskiej Petalumie, w ramach targów Sonoma-Marin. Zwykle przypada ono na czwarty tydzień czerwca. Przyciąga tłumy – nawet 30 tysięcy osób. Zdjęcia zwycięzców robią furorę w internecie. Uczestniczy w nim kilkanaście „brzydkich” psów z całego świata. Zwycięzca zyskuje tytuł, trofeum, nagrodę pieniężną (obecnie 1600 dolarów) oraz wycieczkę do Nowego Jorku. Konkurs powstał w latach 70. jako alternatywa dla lokalnej parady zwierząt. W 1988 roku stał się stałym punktem programu Sonoma-Marin Fair, a w 2009 oficjalnie zastrzeżono jego nazwę. Wydarzeniu towarzyszy też całodniowy festiwal dla miłośników czworonogów. Choć konkurs ma rozrywkowy charakter, niesie ze sobą również ważny przekaz. Wielu zwycięzców to psy po przejściach – z niepełnosprawnościami, adoptowane ze schronisk, z trudną przeszłością. World’s Ugliest Dog Contest to nie tylko barwna tradycja, ale również forma promocji adopcji i szacunku dla wszystkich zwierząt – niezależnie od wyglądu. Scooter i inni słynni zwycięzcy W przeciwieństwie do klasycznych pokazów psów, w Konkursie na Najbrzydszego Psa Świata nie liczy się rodowód, lecz charakterystyczna, niepowtarzalna prezencja. Właściciele zwierzaków muszą przedstawić dokumentację badań weterynaryjnych, aby potwierdzić, że czworonóg otrzymuje właściwą opiekę. Choć jak wspomnieliśmy, wydarzenie ma służyć zabawie, jego historia obfituje w niezwykłe opowieści. Oto kilku spośród najbarwniejszych zwycięzców. Rascal (2002) – grzywacz chiński, który dzięki swojej oryginalnej urodzie trafił na kanapę programu Jaya Leno „The Tonight Show”. Wystąpił w kilku horrorach, doczekał się własnej linii akcesoriów oraz kreskówki. Dochody z jego medialnej kariery wspierają organizacje prozwierzęce. Yoda (2011) – 14-letnia sunia, miks ras chihuahua i grzywacz chiński o skrzywionym nosie, cienkich łapach i wystającym języku. Kiedy opiekunka znalazła ją porzuconą za barakiem, pomyliła psiaka ze szczurem. Suczka nie ważyła nawet kilograma i przedstawiała obraz nędzy i rozpaczy. Peanut (2014) – ofiara przemocy, której zdeformowana mordka i brak sierści nie przeszkodziły w podbiciu serc ludzi na całym świecie. Quasi Modo (2015) – pies o tak nietypowej sylwetce, że ludzie mylili go z hieną. Skrócona budowa ciała i wygięty grzbiet wynikały z wady wrodzonej. Został adoptowany ze schroniska i szybko stał się gwiazdą internetu. Happy Face (2022) – 17-letni, półłysy miks ras grzywacz chiński i chihuahua, uratowany z domu zbieracza. Mimo zaawansowanego wieku i licznych chorób pokazał prawdziwego ducha walki. Scooter (2023) – chiński grzywacz ze zniekształconymi tylnymi łapami, poruszający się na wózku. Jego historia to dowód na to, że piękno naprawdę tkwi w oczach patrzącego. A psy, nawet te „najbrzydsze” zasługują na miłość i szacunek. Wild Thang (2024) – 8-letni pekińczyk o włosach przypominających zmierzwione futro. Jako szczeniak przebył nosówkę, przez co nie wyrosły mu zęby – stąd wystający język. Zdobył tytuł dopiero za piątym podejściem. Najbrzydsza rasa psa? Grzywacz chiński i bezsensowne rankingi Choć internet kocha „rankingi najbrzydszych ras psów”, warto traktować je z dystansem. Bo nawet jeśli niektóre rasy – z powodu nietypowej anatomii czy braku sierści – wydają się „dziwne” (zwykle ich przedstawiciele lądują rownież w rankingach „najdziwniejszych psów świata”), to wszystkie bez wyjątku mają oddanych miłośników, którzy uważają je za najpiękniejsze. Zamiast oceniać, spróbujmy się przyjrzeć rasom, które z jakiegoś powodu trafiają na tego typu listy. Wśród tych najczęściej wskazywanych jako „piękne inaczej” znajdują się poniższe. Grzywacz chiński (Chinese Crested Dog) Bez sierści, z kępkami włosów na głowie i ogonie – to ikona „brzydkich” psów. Grzywacze chińskie wygrywały konkurs World’s Ugliest Dog najczęściej spośród innych ras. Co ciekawe, to psy niezwykle lojalne i kochające. Nagi pies meksykański (bezwłosy pies Azteków, Xoloitzcuintli) Pozbawiony owłosienia „brzydki” pies w typie chartowatym, o wyjątkowym charakterze: inteligentny, wesoły, spokojny, towarzyski. Przez Azteków przedstawiciele tej rasy składani byli jako rytualne ofiary. Bulterier Z charakterystyczną jajowatą głową i muskularną sylwetką, bulterier często bywa mylnie postrzegany jako groźny „pies-młot”. W rzeczywistości to czuły, oddany i pełen energii przyjaciel rodziny. Radosny, lojalny, z silnym charakterem – potrzebuje mądrego przewodnika i dużo ruchu. Puli i komondor Psy udające mopy, czyli węgierskie rasy pasterskie. Puli – mniejszy, zwinny, zawsze w ruchu. Komondor – większy, spokojny, pilnujący stada jak cień. Ich charakterystyczna sierść stanowi ochronę przed pogodą i drapieżnikami. Dredy tworzą się naturalnie i wymagają specjalnej pielęgnacji. Pies peruwiański bezwłosy (Peruvian Inca Orchid) Rasa znany już w czasach przedinkaskich. Symbol peruwiańskiego dziedzictwa narodowego. Psiak bezwłosy, z gładką skórą w odcieniach od czekoladowego po szary. Wrażliwy, lojalny i inteligentny. Silnie przywiązuje się do opiekuna, bywa nieufny wobec obcych. Mastif neapolitański (Mastino Napoletano) Wygląda jak mityczne stworzenie – gigantyczny, pomarszczony, z ciężką skórą i melancholijnym spojrzeniem. A jednak to czuły i oddany pies stróżujący, który przez wieki chronił włoskie posiadłości. Jego wygląd to naturalna „zbroja” – skóra działa jak amortyzator podczas ataku. Shar pei Z pofałdowaną skórą i zamyślonym spojrzeniem, shar pei jest czworonogiem wyjątkowym. Rasa wyhodowana w XVI wieku w Chinach do polowania, zaganiania oraz do walk psów. Bywa zdystansowany wobec obcych, ale wobec swoich jest lojalny do końca. Jego wyjątkowy wygląd to efekt wieków selekcji, a charakter to mieszanka niezależności i głębokiego przywiązania. Najbrzydsze psy na świecie – zdjęcia, filmy, sztuka Na szczęście dla czworonogów, które nie urodziły się z rodowodem pudla czy pomeraniana, w dobie mediów społecznościowych psia „brzydota” jest systematycznie odczarowywana. Zwierzaki, które kiedyś niemal nie miały szansy na adopcję i kochający dom, dziś stają się bohaterami kampanii reklamowych, memów i mają własne kolekcje akcesoriów. Przykłady? Można mnożyć, ale jednym z najbardziej rozpoznawalnych jest chyba Tuna the Chiweenie – miks jamnika i chihuahuy, znany z przodozgryzu i charakterystycznego wyrazu pyska. Jest gwiazdą internetu, a jego zdjęcia i filmy na Instagramie regularnie ogląda 2 mln obserwujących. W ostatnich latach także Hollywood pokochało psiaki o nieoczywistej urodzie. W produkcjach „Sekretne życiu zwierzaków domowych” czy „Hotel dla psów” pojawiają się bohaterowie wzorowani na rzeczywistych „brzydkich” psach. Nie sposób też nie wspomnieć o Peggy – krzyżówce mopsa i grzywacza chińskiego, która zagrała w hicie Marvela „Deadpool & Wolverine”. Współczesna sztuka także czerpie z oryginalnej prezencji czworonogów. Na przykład amerykańska artystka Sophie Gamand fotografuje bezwłose rasy, portretując ich „psiosobowość”. Najbrzydsze psy w Polsce – uwaga na pseudohodowle! Choć Polska nie organizuje konkursów w stylu World’s Ugliest Dog, to w naszych schroniskach i fundacjach nie brakuje psów, które odbiegają od stereotypowych wyobrażeń o pięknie. To zwykłe „burki łańcuchowe”, często stare, schorowane zwierzęta, które mają za sobą traumatyczne przejścia. Widoczne blizny, deformacje kończyn, brak sierści czy wystający język to skutek zaniedbań lub chorób. Niestety, takie „brzydkie” psy zwykle dłużej czekają na adopcję, pomijane na rzecz młodszych, „ładniejszych” i bardziej energicznych pupili. Warto też pamiętać, że „brzydota” u licznych psów nie jest dziełem natury, lecz efektem działalności pseudohodowli. Psy rozmnażane bez kontroli – dla zysku, a nie dla dobra zwierząt – cierpią na wady genetyczne, deformacje i przewlekłe choroby. Takie warunki sprzyjają powstawaniu zmian w wyglądzie, które często niekorzystnie wpływają na zdrowie. Dlatego nigdy nie należy kupować psów z niesprawdzonych źródeł, bez rodowodu ZKwP (Związku Kynologicznego w Polsce) ani bez wizyty w hodowli! A jeszcze lepiej zainspirować się hasłem: nie kupuj – adoptuj. Brzydki czy piękny – żaden psiak nie powinien spędzać swojego życia w schronisku.
Najładniejsze psy z włosami gubią mało sierści. Którą rasę wybrać?
Gubią mniej sierści, rzadziej uczulają i wspaniale się prezentują. Oto najładniejsze psy z włosami. Chodzi o rasy pozbawione tzw. podszerstka.
Spis treści: Co to jest podszerstek? Najładniejsze psy z włosami Hasło „najładniejsze psy z włosami” może budzić zdziwienie. Przecież prawie każdy pies ma sierść. Wyjątkami są oczywiście rasy pozbawione owłosienia, takie jak np. nagi pies meksykański czy nagi pies peruwiański. Jednak kwestia włosów u psa jest bardziej złożona. Co to jest podszerstek? U większości ras sierść składa się z dwóch części: dłuższego włosa okrywowego, krótkiego podszerstka znajdującego się przy skórze. Podszerstek jest miękki i dobrze zabezpiecza skórę zwierzęcia przed wahaniami temperatury. Jest też do pewnego stopnia nieprzemakalny. Tu dochodzimy do definicji psów z włosami. Istnieją bowiem rasy, które w ogóle nie mają podszerstka, jak boksery, buldogi czy pinczery. Tradycyjnie pojawiają się one na liście psów, które nie gubią sierści. Są też takie rasy, u których podszerstek jest słabo wykształcony. Psy z podszerstkiem nie są polecane alergikom. Na gęstych włoskach zatrzymuje się dużo alergenów. Należy jednak pamiętać, że uczulać mogą wszystkie rasy, a więc także psy z włosami. Najładniejsze psy z włosami Nie istnieje coś takiego, jak jedyny słuszny kanon zwierzęcego piękna. Dla każdego właściciela jego psiak jest najpiękniejszy, a debaty zwolenników konkretnych ras ciągną się w nieskończoność. Poniższe zestawienie najładniejszych psów z włosami jest więc bardzo subiektywne. Przedstawiamy je w kolejności alfabetycznej. Basenji Jedna z tzw. ras pierwotnych. Nazywany jest także psem kongijskim lub terierem kongijskim. Basenji jest mądry, pojętny, wesoły i wierny, niezależny i jednocześnie czujny. Wymaga dużo ruchu i szybko się nudzi. Prawie w ogóle nie szczeka. Bichon frise Małe, towarzyskie, łagodne i skore do zabawy psy. Są długowieczne. Mają długą, kręconą białą sierść, przypominającą nieco watę cukrową. Ich włosy wymagają starannej i codziennej pielęgnacji. Bichon frise to znakomita rasa dla każdego, kto potrzebuje miejskiego towarzysza. Chart afgański To pełne wdzięku psy myśliwskie pochodzące z Afganistanu. Mają długie, jedwabiste włosy, tworzące m.in. charakterystyczną długą grzywkę na głowie. Charty afgańskie to jedne z najtrudniejszych psów pod względem tresury. Lagotto romagnolo Jedyna rasa na świecie specjalizująca się w poszukiwaniu trufli. Lagotto romagnolo jest wesoły, nastawiony na współpracę z człowiekiem, zazwyczaj posłuszny, inteligentny i miły. Uważny i czujny, uwielbia spacery i pływanie. Maltańczyk Te niewielkie psy mają długie, jedwabiste i białe włosy. Maltańczyki są odważne i delikatne. Są wspaniałymi psami rodzinnymi, których osobowość zdecydowanie przerasta ich niewielkie ciała. Ich sierść wymaga codziennego szczotkowania i regularnej pielęgnacji. Shih Tzu To radosne, małe pieski do towarzystwa. Energiczne, ale odpowiednio wychowane potrafią być grzeczne i zdyscyplinowane. Shih tzu są wierne i przywiązane do właściciela, mimo to cechuje je też niezależność i upór. Yorkshire terier Popularne yorki charakteryzuje spora niezależność. Wykazują ogromne przywiązanie do właściciela. Uwielbiają spędzać czas z rodziną, samotność wyraźnie im nie służy.
Jak nauczyć psa nowych rzeczy? Pochwała i pieszczoty są równie niezbędne jak smaczki, odkryli naukowcy
Pozytywne emocje, sen i znalezienie się w nowym miejscu pomagają psom szybciej przyswajać nowe komendy. Badania węgierskich etologów wykazały, że same smaczki nie wystarczą. Bardzo ważne są również pochwała i pieszczoty.
W tym artykule: Badania nad uczeniem się psów Nowe słowa na znane polecenia Najważniejsze są pochwała i pieszczoty Które rasy psów są najmądrzejsze? Na pierwszym miejscu listy najbystrzejszych czworonogów znajduje się border collie. Te psy pasterskie potrafią przyswoić nową komendę zaledwie po kilku powtórzeniach. Wystarczy około pięć prób, by w absolutnej większości przypadków nauczyły się, czego od nich chcemy. Czy to oznacza, że jeśli jesteśmy opiekunami psa z górnych miejsc listy, wytrenowanie zwierzaka będzie proste? Niekoniecznie. Po pierwsze, musimy nauczyć się przekazywać psu, jakiego zachowania się od niego domagamy. Stanie nad psem ze smaczkiem w dłoni i powtarzanie „siad” może nie przynieść pożądanego skutku. Pies jeszcze musi wiedzieć, czego dokładnie od niego chcemy. Po drugie, musimy wykazać się cierpliwością i pracować z psem regularnie. Jedna czy dwie sesje to zdecydowanie za mało, nawet jeśli mamy border collie. Pies musi utrwalić sobie komendy i nauczyć się reagować na nie w różnych okolicznościach. Po trzecie wreszcie, musimy naszą ulubienicę lub ulubieńca właściwie nagradzać. Czyli jak? Badania nad uczeniem się psów W tej ostatniej sprawie z pomocą przychodzą nam naukowcy z ELTE Eötvös Loránd University. W swojej najnowszej pracy opublikowanej w czasopiśmie „Scientific Reports” zajmują się związkiem między emocjami, snem i uczeniem się u psów. I potwierdzają prawdę dobrze znaną opiekunkom zwierząt oraz trenerom. Sposób nagradzania psa ma ogromny wpływ na to, jak szybko zwierzę się uczy. Jak tego dowiedziono? Badacze zaprosili do laboratorium 24 psy różnych ras wraz z właścicielami. Miały od roku do dziewięciu, było wśród nich 11 samców i 13 suk. Nowe słowa na znane polecenia Węgierscy etolodzy – czyli naukowcy zajmujący się zachowaniami zwierząt – opracowali zupełnie nową metodologię, czyli w tym przypadku schemat eksperymentalny. Przyjęli, że będą uczyć psy nowych komend słownych na sztuczki, które już psy znają. Czyli np. pies miał się nauczyć podawać łapę nie po wydaniu mu znajomego polecenia po węgiersku, ale po usłyszeniu angielskiego „high five”. Sesje treningowe były dwie. Obie odbywały się w obecności opiekuna, a każdą przeprowadzono w innym stylu. Na sesji „kontrolującej” zwierzę było nagradzane za wykonanie polecenia wyłącznie smaczkami oraz besztane, gdy się pomyliło. Na treningu „swobodnym” oprócz smaczków były również pochwały i głaskanie. Za pomyłki zaś nic złego psa nie spotykało. Które rasy psów żyją najdłużej? Z badań wynika, że kluczowy jest tu kształt psiego nosa Bardzo często zastanawiamy się, które rasy psów żyją najdłużej. Z odpowiedzią na to pytanie przychodzą naukowcy. Nowe analizy zwracają uwagę na rasy o długich nosach. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ktore-rasy-psow-zyja-najdluzej-z-badan-wynika-ze-kluczowy-jest-tu-ksztalt-psiego-nosa-fot-shutterstock-d4e0b35.jpg" width="938" height="626" alt="Które rasy psów żyją najdłużej? Z badań wynika, że kluczowy jest tu kształt psiego nosa ( fot. Shutterstock)" title="Które rasy psów żyją najdłużej? Z badań wynika, że kluczowy jest tu kształt psiego nosa ( fot. Shutterstock)" /> Najważniejsze są pochwała i pieszczoty Po sesji zwierzęta kładły się spać, a aktywność ich mózgu była badana za pomocą EEG. Po obudzeniu się naukowcy sprawdzali, czy pamiętają, czego się uczyły. Jakie były wyniki tego eksperymentu? Za pierwszym razem w laboratorium nie miało znaczenia, w jaki sposób przebiegała sesja. Niezależnie od tego, czy była „kontrolująca” czy „swobodna” zwierzęta nauczyły się na niej więcej niż za drugim razem. Naukowcy podejrzewają, że kluczową rolę odegrało nowe otoczenie. Nam też łatwiej idzie zapamiętywanie rzeczy w miejscu, w którym jesteśmy po raz pierwszy. Jednak za drugim razem zdecydowanie lepsze rezultaty uzyskały psy chwalone i głaskane. Co więcej, sesje „kontrolujące” wywoływały u zwierząt stres. Brak pochwał albo besztanie sprawiały, że pies częściej pochodził do swojego opiekuna i spędzał przy nim więcej czasu. To sygnał, że zwierzę czuje się niepewnie. Naukowcy przypominają przy okazji, że stres może się nasilić, jeśli pies pracuje z obcym człowiekiem. Wnioski? Ucząc naszego psa nowych rzeczy, pochwał nigdy dość. Nie wystarczą same smaczne przekąski. Zwierzę musi również usłyszeć pochwałę i poczuć nasz przyjazny dotyk. Wtedy poczuje się szczęśliwe i będzie wykonywało nasze polecenia równie często jak border collie. Źródła: Phys.org, Scientific Reports. Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
Masz labradora? Już wiadomo, dlaczego może mieć problemy z otyłością
Mutacja w genie POMC powoduje, że labradory częściej niż inne rasy psów są głodne między posiłkami. Co gorsza, spalają również mniej kalorii. Dlatego właśnie mogą mieć nadwagę.
W tym artykule: Dlaczego labradory tyją? Ile jedzą labradory? Jak właściwie karmić labradora? Adoptujesz labradora? Przygotuj się, że twój nowy domownik będzie aktywny i chętny do zabawy. Spostrzeżesz, że uwielbia okazywać ci uczucia i jest ciekawy ludzi oraz psów. Ale także wyda ci się bez przerwy głodny. To ostatnie stanowi potężny kłopot dla opiekunów labradorów. Od czterech miesięcy sama mam półlabradorkę i nieraz zastanawiałam się – ile mój pies zjadłby, gdyby miał nieograniczony dostęp do żywności? Na spacerach, rozmawiając z innymi właścicielami psów tej rasy, temat jedzenia przewija się bez przerwy. Doświadczenia mamy podobne: nasze psy szukają żywności przez cały czas. I to niezależnie od tego, czy spacer odbywa się zaraz po posiłku, czy też nie. Na razie mam szczęście. Mój pies utrzymuje prawidłową masę ciała. Jednak niedawno spotkałyśmy śliczną czekoladową labradorkę, która była bardzo masywna i niezbyt chętnie się ruszała. Zapytałam jej właścicielkę, ile ten pies waży. Odpowiedziała, że 41 kg. – Ale naprawdę je niewiele – dodała ze smutkiem, jakby próbując się usprawiedliwić. Dlaczego labradory tyją? Możliwe, że tamten brązowy pies ma genetyczną skłonność do otyłości. A konkretnie: mutację w jednym genie POMC albo nawet w obu jego kopiach. Takie mutację ma co czwarty labrador retriever i aż dwie trzecie flat-coated retrieverów. W 2016 r. naukowcy wykazali, że mutacje genu POMC związane są z nieprawidłową regulacją wagi u psów. Co dokładnie powodują? Na to pytanie odpowiedział właśnie zespół dr Eleanor Raffan z University of Cambrige w pracy opublikowanej w czasopiśmie naukowym „Science Advances”. Jak się okazuje, psy z mutacją genu POMC szybciej stają się głodne między posiłkami. Ponadto ich tempo metabolizmu jest niższe, czyli spalają mniej kalorii. Ile jedzą labradory? Pierwsze testy przeprowadzone przez zespół dr Raffan wyjaśniły intrygującą mnie kwestię: ile zjadłby mój pies bez kontroli? Dla kilkudziesięciu dorosłych psów badanych przez naukowców z Cambridge było to średnio 2 kg. Badacze podawali labradorom puszkę psiego jedzenia co 20 minut. Robili to tak długo, aż psy nie chciały już jeść. Jak się okazało, wszystkie labradory pochłonęły ogromną ilość jedzenia. Nie różniła się ona w zależności od tego, czy były obdarzone mutacją w genie POMC czy też nie. W kolejnym teście wyszły na jaw różnice. Najpierw psy – o prawidłowej wadze lub z nadwagą – zjadły standardowe śniadanie. Trzy godziny później eksperymentator postawił przed nimi przezroczysty pojemnik z kiełbasą. Miał on perforowane wieczko, więc psy nie tylko widziały smakołyk, ale również go czuły. Psy bez mutacji w genie POMC po upewnieniu się, że nie mogą dostać się do kiełbasy, szybko traciły pojemnikiem zainteresowanie. Psy z mutacjami dłużej próbowały go otworzyć. Czyli były bardziej głodne. Oto „najmądrzejsze” rasy psów. Psycholog stworzył ranking Właścicieli psów nie trzeba długo przekonywać, że te czworonogi należą do jednych z bardziej inteligentnych zwierząt. Potwierdzają to badania kanadyjskiego psychologa, który opisał niez... Jak właściwie karmić labradora? W kolejnym teście badacze zmierzyli tempo metabolizmu u psów. Okazało się, że te z mutacją POMC spalają o jedną czwartą mniej kalorii niż pozostałe. To drugi czynnik, który może utrudniać im utrzymanie prawidłowej wagi. - Ludzie często są niegrzeczni wobec właścicieli grubych psów, obwiniając ich za przekarmianie zwierząt i niezapewnianie im właściwej ilości ruchu – mówi Raffan. - Wykazaliśmy jednak, że labradory z mutacją genetyczną przez cały czas szukają pożywienia, próbując zyskać jak najwięcej energii. Bardzo trudno jest utrzymać szczupłą sylwetkę u tych psów, ale jest to możliwe – dodaje badaczka. W jaki sposób? Naukowcy twierdzą, że właściciele mogą odwrócić uwagę swoich retrieverów od ciągłego głodu, dzieląc dzienną porcję pożywienia na mniejsze. Sprawdzą się do tego na przykład podajniki jedzenia typu puzzle, które wydłużają czas posiłku. Inny sposób, dobry dla właścicieli domów, to rozłożenie jedzenia w ogrodzie. To również sprawi, że znalezienie go zajmie labradorowi więcej czasu. Źródła: Phys.org, Guardian, New Scientist, Science Advances
Duże psy kontra małe psy. Które chorują częściej i na co?
Naukowcy z uniwersytetu Waszyngtonie przeanalizowali życie ponad 25 tysięcy psów i doszli do zaskakujących wniosków. Choroby psów dużych i małych znacznie się różnią.
W tym artykule: Czy to prawda że duże psy żyją krócej? Choroby psów dużych i małych różnią się Przyszłość badań nad psim zdrowiem Choroby psów to utrapienie każdego opiekuna i coraz częstszy problem. Każdy właściciel wie, że średnia długość życia dużych psów jest krótsza niż tych małych. Na przykład wilczarz irlandzki, czyli największa rasa na świecie, żyje maksymalnie 6-10 lat. Z kolei właściciele małych ras, na przykład maltańczyków, pudli miniaturowych, jamników czy yorków mogą liczyć na około 16 lat wspólnego życia. Najstarszym psem świata był podobno Bobi, żyjący w Portugalii samiec owczarka lokalnej rasy rafeiro do Alentejo, który odszedł w zeszłym roku w wieku 31 lat. W jego podeszły wiek nie wszyscy wierzą, ale psy żyjące ponad 20 lat wcale nie są rzadkością. Wyniki nowego badania mogą pomóc w zrozumieniu, dlaczego małe psy żyją dłużej niż duże. Przeprowadzono je w USA, na ponad 25 tysiącach psów należących do 238 ras, a także mieszańcach. Badano związki między wielkością psa, jego wiekiem i zapadalnością na różne schorzenia. Okazało się, że duże psy wcale nie zawsze i nie na wszystko chorują częściej. Badanie firmuje Yunbi Nam z Uniwersytetu Waszyngtońskiego w USA, a jego wyniki są dostępne w ogólnodostępnym czasopiśmie PLOS ONE. Czy to prawda że duże psy żyją krócej? Dowody sugerują, że większe psy rzeczywiście mają zwykle więcej problemów zdrowotnych. Ale okazuje się, że gdy przyjrzeć się temu problemowi bliżej, jest on trochę bardziej skomplikowany i wcale nie tak jednoznaczny. Yunbi Nam i współpracownicy przeanalizowali dane zgłoszone przez właścicieli psów uczestniczących w projekcie Dog Aging Project. To długofalowy projekt trwający już prawie 20 lat. Każdy właściciel psa w Stanach Zjednoczonych może zarejestrować w bazie danych swojego pupila i przyczynić się do pogłębiania wiedzy na temat psiej starości. W Dog Aging Project zarejestrowano dotychczas ponad 40 tysięcy psów. Każdy z nich przeszedł szczegółowy wywiad i jest obserwowany do końca swojego życia. Dlaczego pies wyje? Do ciekawych wniosków doszli węgierscy naukowcy Odpowiedź na pytanie, dlaczego pies wyje, wydaje się prosta. Jednak dopiero niedawno przeprowadzono pierwsze badania naukowe nad wyciem psów domowych. Węgierska behawiorystka Fanni Lehoczki z u... Choroby psów dużych i małych różnią się Badanie Yunbi Nam wykazało, że większe psy rzeczywiście chorują częściej i żyją krócej. Bardziej regularnie cierpią na: nowotwory, choroby narządu ruchu, choroby skóry, choroby żołądkowo-jelitowe, choroby neurologiczne, choroby endokrynologiczne i laryngologiczne, choroby zakaźne. Ale okazało się, że przy niektórych przypadłościach duże psy wypadają lepiej (a raczej zdrowiej), niż małe. U mniejszych psów częściej występowały choroby: oczu, serca, wątroby, trzustki, układu oddechowego. Zapadalność na choroby nerek i dróg moczowych nie różniła się znacząco w przypadku psów dużych i małych. Wyniki nie zmieniły się nawet po statystycznym uwzględnieniu przez badaczy płci psów, miejsca ich zamieszkania oraz tego, czy były to psy rasowe, czy mieszańce. Różnice między małymi a dużymi psami były czasem bardzo wyraźne. Na przykład najmniejsze pieski o wadze poniżej 10 kg o 10 procent rzadziej niż reszta zapadały na choroby zakaźne i pasożytnicze. Z kolei bardzo duże psy, o wadze powyżej 40 kg o 9 procent rzadziej od małych chorowały na serce. Oczywiście częstość chorób wzrasta wraz z wiekiem, z jednym wyjątkiem. Najstarsze psy rzadziej doświadczały chorób zakaźnych i inwazji pasożytów. Trudno powiedzieć dlaczego. Być może ma to związek ze spokojniejszym trybem życia psich seniorów. Przyszłość badań nad psim zdrowiem Naukowcy zauważają, że badanie, póki co wykazuje jedynie korelację między wielkością psa a zapadalnością na niektóre choroby. Nie można więc wysnuć z niego prostych wniosków typu „masz dużego psa – będzie miał nowotwór”. Mimo to może ono pomóc w głębszym zrozumieniu niektórych schorzeń skracających życie psów. Jego największe zalety to ogromna liczba przebadanych osobników oraz ich różnorodność. Także to, że dane pochodziły od właścicieli, a nie klinik czy weterynarzy, daje bardziej uśredniony obraz. Przyszłe badania powinny skupiać się na wzorcach wieku i wielkości związanych z określonymi schorzeniami. – Wyniki te dostarczają wglądu w różne rodzaje chorób skracających życie większych psów i sugerują ścieżki dalszych badań – dodali autorzy. Nasz ekspert Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Najdroższe psy świata top10. Jakie ceny mogą osiągać szczeniaki i dlaczego ludzie chcą tyle za nie płacić?
Niemal dwa miliony dolarów – tyle w 2014 roku pewien chiński biznesmen zapłacił za złotowłosego szczeniaka rasy mastif tybetański. Pobił tym samym innego Chińczyka, który kilka lat wcześniej zapłacił za szczeniaka tej rasy 1,5 miliona dolarów. Jakie są najdroższe psy świata?
W tym artykule: Skąd się biorą wysokie ceny rasowych szczeniąt Najdroższe psy świata to mastify tybetańskie Mastif tybetański – cena Dwa kolejne najdroższe psy świata Inne drogie rasy Co sprawia, że jednego szczeniaka możemy dostać za darmo, a za innego musimy zapłacić dwie i więcej średnie pensje? W czasach społecznego egalitaryzmu powiedzenie tego przychodzi z trudem, ale chodzi po prostu o rodowód. Udokumentowane geny jednej konkretnej rasy, w dodatku geny pochodzące od utytułowanych i mających wyjątkowe walory przodków. To dlatego hodowle psów rasowych tak bardzo dbają o to, by zwierzęta rozpłodowe miały jak najwięcej cenionych tytułów i rodowód sięgający wielu pokoleń wstecz. Skąd się biorą wysokie ceny rasowych szczeniąt Ale zakup psa z renomowanej hodowli powinien wiązać się również z odpowiednim wychowaniem szczeniaka, opieką nad maluchami i ich matką. Z opieką weterynaryjną, a nawet behawioralną. I wszystkim tym, co sprawia, że zwierzę powinno trafić do nas w świetnej kondycji i być wolne od różnorodnych traum. Koszty szczeniąt rasowych często obejmują wszystko to, za co hodowcy musieli zapłacić: wizyty lekarskie, mikroczipy, rejestracje w odpowiednich stowarzyszeniach, szczepienia, odpowiednio dobraną i kosztowną karmę. Oto „najmądrzejsze” rasy psów. Psycholog stworzył ranking Właścicieli psów nie trzeba długo przekonywać, że te czworonogi należą do jednych z bardziej inteligentnych zwierząt. Potwierdzają to badania kanadyjskiego psychologa, który opisał niez... Nie wspominając o czasie, jaki hodowcy spędzają na monitorowaniu zdrowia i socjalizacji nowych szczeniąt. Dobrzy hodowcy inwestują w drogie testy zdrowotne, aby upewnić się, że w ich miotach nie dochodzi do problemów genetycznych. Ale to wszystko kosztuje. Nieważne, jak będzie się liczyć – nie uda się wychować zdrowego, dobrze przystosowanego do życia w rodzinie psa, nie wydając na to pieniędzy. Dlatego każdy, kto chce szczeniaka z prestiżowej linii psów wystawowych, musi spodziewać się wydatku kilkukrotnie wyższego niż średnia cena psa danej rasy nie pochodzącego z rodu czempionów. Natomiast jeśli chcesz zarezerwować rasowego szczeniaka z miotu, który jeszcze się nie urodził, możliwe, że wydasz na niego nawet 30 procent więcej niż w przypadku zakupu rasowego szczeniaka w wieku od dwóch do sześciu miesięcy. Poza statusem czystej krwi wszystko, od globalnej pandemii po lokalizację geograficzną, może mieć wpływ na koszt szczeniąt. Niektóre rasy są bardzo poszukiwane w określonych obszarach kraju. Inne psy są wyceniane na podstawie koloru sierści i oznaczeń unikatowych dla ich rasy. Najcenniejsze są szczeniaki czystej krwi ras rzadkich i poszukiwanych, pochodzące z renomowanych hodowli i mające mocny i długi rodowód. Najdroższe psy świata to mastify tybetańskie Pewnie właśnie dlatego, chiński hodowca Zhang Genyun mógł zażądać za złotowłosego szczeniaka mastifa tybetańskiego aż 12 milionów juanów. Czyli przy ówczesnym przeliczniku – 1,95 mln dolarów. Uczyniło to szczeniaka najdroższym psem na świecie. Ale szczeniaki tybetanów, nawet te nie pochodzące z tak luksusowych hodowli, są bardzo kosztowne. Ta pierwotna rasa psów, czyli nie ukształtowana w wyniku interwencji człowieka, jest wyjątkowo zdrowa. Same psy imponują posturą i charakterem. To jedna z największych psich ras. To rasa, która ukształtowała się w sposób naturalny. Surowy klimat sprawiał, że od początku preferowane były psy wytrzymałe, zdrowe, gotowe do ciężkiej pracy w trudnych warunkach. Są faktycznie wyjątkowo wytrzymałe. Z zadowoleniem śpią w śniegu, nawet gdy temperatura spada do minus 30 stopni. Wiele tybetanów zaczyna w ogóle zauważać budy dopiero, gdy wchodzą w podeszły wiek i zdrowie powoli zaczyna im szwankować. Są zresztą bardzo odporne zarówno na same choroby, jak i na cierpienie. Jest to jedyna swego rodzaju słabość przedstawicieli tej rasy. Tybetany pokazują właścicielom, że coś jest z nimi nie tak dopiero wtedy, gdy ból staje się naprawdę nieznośny. Ta ich hardość wobec bólu powoduje ,niestety, że gdy mastif tybetański zachoruje poważnie, to często trudno już go wyleczyć. Mastif tybetański – cena Ponoć pierwszym Europejczykiem, który opisał mastify tybetańskie, był Marco Polo. Określił je jako „psy wielkie jak osły”. Pierwsze egzemplarze tybetanów trafiły do Europy w 1830 roku jako prezent dla królowej Wiktorii. Niestety, rasa ucierpiała po zajęciu Tybetu przez Chińczyków. A choć teraz ci sami Chińczycy wychwalają tybetany pod niebiosa, określając je mianem „psów o sile trzech tygrysów”, to niemal doprowadzili do wytępienia rasy. Warto podkreślić, że mastify tybetańskie są psami pasterskimi, co czyni je znakomitymi stróżami rodziny i domu. Mają łagodne i opiekuńcze charaktery, choć biada temu, kto wejdzie im w paradę i zachowa się, w mniemaniu psa, nieodpowiednio. Zawsze staną po stronie swojego człowieka i ochronią go przed niebezpieczeństwem nawet kosztem swojego życia. Dobrze wychowane i otoczone miłością nie wykazują się agresją. Koszt szczenięcia to 3–15 tysięcy złotych. Dwa kolejne najdroższe psy świata Czarny terier rosyjski Inną wysoko wycenianą długowłosą rasą jest czarny terier rosyjski. W odróżnieniu od tybetanów, jest to rasa wyhodowana sztucznie przez człowieka. W dodatku stworzona stosunkowo niedawno, bo po drugiej wojnie światowej. Trzy rasy wniosły znaczący wkład w powstanie czarnego teriera rosyjskiego: sznaucer olbrzym, rottweiler oraz airedale terier. Przy czym protoplastą rasy został sznaucer olbrzym. Utrwalając kolejno określone cechy oraz dodając nowe, włączano w program hodowlany jeszcze inne rasy, m.in. nowofundlandy i owczarki kaukaskie. Źródła podają, że w tworzeniu nowej rasy udział miało łącznie 17 ras. Jest to pies obronny, trudny do ułożenia i wymagający doświadczonego właściciela. Ceny szczeniaków to od 1,5 do 8 tys. zł. Samojed Na trzecie miejsce w zestawieniu trafiły samojedy, czyli pochodząca z północnych rejonów Rosji i z Syberii długowłosa rasa psów pracujących. Samojedy są bardzo zżyte ze swoimi ludźmi, potrafią towarzyszyć im w każdej sytuacji. W dawnych czasach pełniły różnorodne funkcje. Były psami stróżującymi, myśliwskimi, pasterskimi. Są żywiołowe i energiczne, potrzebują nie tylko dużego terenu, ale również częstych i długich spacerów. Mają bardzo przyjacielską naturę. Koszt zakupu szczenięcia to 1–8 tys. zł. Inne drogie rasy Wśród najkosztowniejszych ras warto wymienić również: psa faraona: 4–8 tys. zł löwchena, czyli lwiego pieska: 1–8 tys. zł Akitę: 1–8 tys. zł Cavalier King Charles Spaniela: 1–8 tys. berneńskiego psa pasterskiego: 1–6 tys. buldoga francuskiego: 1–4 tys. zł Ile powinien jeść pies? Oto zalecana dzienna porcja dla czworonogów Im mniej, tym lepiej. Tak wynika z najnowszych badań naukowców, którzy ustalili, ile powinien jeść pies. Jest jednak jedno „ale”. To oczywiście nie wyczerpuje listy drogich ras psów, jak również nie określa tabelki cenowej. Ta zmienia się w zależności od bardzo wielu czynników. Faktem jest, że jeśli już chcemy mieć psa rasowego, o określonych cechach, to weźmy go z cenionej hodowli o dobrych opiniach. W innej sytuacji możemy pomóc napędzać nieetyczny biznes, wskutek którego cierpią zwierzęta. A przecież nie bierzmy psa, by się nim chwalić, tylko po to, by go kochać i uczynić członkiem rodziny. Nasz ekspert Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Związana z magazynami portali Gazeta.pl oraz Wp.pl. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
Najbrzydsze koty – TOP 10 zaskakujących ras kotów
Najbrzydsze koty mają tyle samo przeciwników, co zwolenników. Złośliwi twierdzą, że ich faktyczne piękno musi kryć się pod wyjątkowo szpetną powłoką. Ci, którym dziwne rasy sympatycznych pupili towarzyszą na co dzień, nie dostrzegają ich brzydoty i obdarzają swoich ulubieńców najszczerszą miłością. O jakich kotach mowa? Przyjrzyjmy się mruczkom, które swoim niecodziennym wyglądem wzbudzają największe kontrowersje.
W tym artykule: Sfinks kanadyjski Manx Selkirk rex Kot szkocki zwisłouchy Kot elfi Cornish rex Bobtail Kot norweski leśny Peterbald Lykoi Na wstępie pragniemy zaznaczyć, że określenie "najbrzydsze" odnosi się do powszechnej opinii na temat omawianych ras. Nie ma brzydkich kotów (to samo dotyczy zresztą innych zwierząt domowych), bo nie istnieje coś takiego, jak jedyny słuszny kanon zwierzęcego piękna. Każdy mruczek ma swój niepowtarzalny urok, a że niektóre wyglądają co najmniej dziwnie... to już zupełnie inna sprawa. Faktem pozostaje, że kontrowersyjna uroda tych zwierząt w żaden sposób nie koresponduje z ich charakterem. Trzeba bowiem wiedzieć, że przedstawiciele większości "brzydkich" ras, w kontaktach z człowiekiem wykazują wiele ciepła, są lojalne i łatwo przywiązują się do swojego opiekuna. Nie przedłużając, przedstawiamy ranking najbrzydszych kotów. Sfinks kanadyjski Naszego zestawienia nie może otworzyć nikt inny, jak sam sfinks. Odmiana kanadyjska jest uważana za protoplastę wszystkich łysych ras kotów. Pozbawiona sierści skóra tego zwierzaka wygląda, jakby właściciel zapomniał wyjąć swojego ulubieńca z kąpieli. Całe ciało mruczka pokrywają zmarszczki i bruzdy. Mało tego, wydaje się, że oczy i uszy kota są nieproporcjonalnie duże. Wszystko to sprawia, że sfinks nasuwa jednoznaczne skojarzenia z przybyszem z innej planety. Aury mistycyzmu dopełnia tajemnicza nazwa, nawiązująca do mitycznego lwa z ludzką głową. O ile wygląd tej rasy nie każdemu przypadnie do gustu, to nie sposób nie pokochać sfinksa za jego charakter.. To wyjątkowo łagodny, przyjacielski i czuły kot, który przy okazji wykazuje się niemałą inteligencją. Manx Przyglądając się manksowi trudno oprzeć się wrażeniu, że kot niedawno stoczył bój ze swoim śmiertelnym wrogiem - psem - z którego nie wyszedł bez szwanku. Wszystko przez jego nienaturalnie krótki ogon. Osobniki obdarzone dłuższą sierścią wyglądają, jakby w ogóle go nie miały. Skąd wzięła się ta charakterystyczna cecha? Jak głosi legenda, odpowiada za to nie kto inny, jak sam Noe. Zatrzaskując w pośpiechu drzwi arki, miał nie zauważyć, że na zewnątrz pozostał jeszcze kot. Jak zrozumieć kota? Naukowcy wyróżnili 5 kocich cech osobowości Badania wykazały, że pewne zachowania i cechy są typowe dla konkretnych ras kotów. Dla właścicieli zwierzaków to bardzo dobra wiadomość. Zrozumienie pupila może być prostsze, niż nam s... Nieszczęśnik zdołał dostać się na pokład, ale jego ogonek odpłynął wraz z wodami potopu. Tyle legend, teraz przyjrzyjmy się faktom. Te sympatyczne mruczki najprawdopodobniej zostały przywiezione na Wyspę Man (właśnie stamtąd pochodzi ta rasa) przez kupców z Dalekiego Wschodu. Krótki ogon to jedyna kontrowersyjna cecha tego kociaka, bo na co dzień manksy są wyjątkowo spokojne, zrównoważone i wierne. Selkirk rex Koty amerykańskiej rasy selkrik rex byłyby urocze, gdyby nie jeden szczegół - sierść, która wygląda jak mop. Ten dziwaczny zwierzak ma w sobie geny kotów perskich, brytyjskich i kilku ras egzotycznych. Mieszanka wybuchowa? Otóż niekoniecznie. Wbrew pozorom, ta niezwykła krzyżówka nie jest obciążona żadnymi wadami genetycznymi. Na co dzień koty te okazują się niezwykle spokojne, zrównoważone i tolerancyjne, nawet wobec innych zwierząt. Może więc przypominający szczotkę kot okaże się wspaniałym towarzyszem? Kot szkocki zwisłouchy „Wierny jak kot?” Koty mogą przywiązywać się do człowieka silniej niż psy Koty mają reputację zdystansowanych i niezależnych. Jednak badanie sposobu, w jaki koty domowe reagują na swoich opiekunów, sugeruje, że ich zdolności społeczno-poznawcze i głębia więzi ... Kot szkocki zwisłouchy, nazywany foldem, to kolejny mruczek, którego wygląd zdaje się sugerować wojowniczą naturę zwierzęcia. O ile manx wygląda jakby stracił ogon w boju, to w sylwetce folda wyraźnie brakuje... uszu. Spokojnie, są na miejscu, a mruczek nie ma problemów ze słuchem. Nietypowa budowa jest wynikiem pochodzenia tej rasy, która stanowi krzyżówkę kota brytyjskiego krótkowłosego z kotami z obwisłymi uszami. W rezultacie, foldy mogą dziedziczyć nieprawidłową budowę chrząstek uszu, kośćca u nasady nosa i tylnych kończyn. Mały kłapouszek cechuje się wyjątkowo spokojnym charakterem i wykazuje sporą uległość. Kot elfi Kolejny ciekawy osobnik na naszej liście wygląda jak połączenie Yody - wielkiego mistrza zakonu Jedi - i rozzłoszczonego gremlina. Kot elfi to łysy mruczek, podobnie jak sfinks, ale to nie jedyna cecha charakterystyczna tej rasy (która wciąż nie została uznana przez FIF). Wyróżniają ją także zawinięte uszy. Koty elfie mają w sobie geny sfinksów i amerykańskich curli. O ile wygląd tego zwierzęcia jest co najmniej kontrowersyjny, to nie można nie wspomnieć, że jest ono niezwykle przyjacielskie i bardzo inteligentne. Cornish rex Aoshima: japońska wyspa kotów. Raj dla miłośników zwierząt Dla większości Japonia kojarzy się przede wszystkim z sushi, mangą i kwitnącymi kwiatami wiśni. Niewiele osób wie jednak, że to właśnie w tym położonym na zachodnim Pacyfiku państwie z... Postura wychudzonego dachowca, sierść pudla i uszy nietoperza - tak najkrócej można scharakteryzować przeciętnego przedstawiciela kolejnej rzekomo brzydkiej rasy. Cornish rex został obdarzony szatą, która składa się wyłącznie z podszerstka. To w dużej mierze determinuje jego niecodzienną urodę. Nie oceniajmy jednak książki po okładce. Przedstawiciele tej rasy to jedne z najbardziej żywiołowych kociaków. Są ciekawskie, wszędzie ich pełno, mają niespożytą energię, uwielbiają harce i zabawy, przepadają za pieszczotami. To zatem świetna propozycja dla osób, które nie szukają typowego kanapowca. Uwaga, ignorowany kot głośno domaga się o uwagę. Bobtail Japoński kot bobtail wygląda jak kolejna ofiara międzygatunkowej przemocy. To zasługa wyjątkowo krótkiego ogona. O ile manksy już na pierwszy rzut oka wyglądają jak rasowe zwierzęta, to bobtail naprawdę przypomina okaleczonego dachowca. Te kociaki mają jednak sporo zalet, a wśród największych należy wymienić spokojny temperament i zrównoważony charakter. Kot norweski leśny Mózgi udomowionych kotów zmniejszyły się na przestrzeni lat. Czy wpłynęło to na ich inteligencję? Naukowcy tłumaczą, jak udomowienie wpłynęło na koty. Wnioski są zaskakujące! Największe koty domowe mają wielu zwolenników i przeciwników. Tych pierwszych przyciąga dziki, niemal pierwotny wygląd takich mruczków, jednak ta sama cecha odstrasza wielu miłośników uroczych "sierściuchów". Pewnie dlatego, kot norweski leśny jest wymieniany w gronie najbrzydszych zwierząt. Czy słusznie? To każdy musi ocenić zgodnie z własnymi kryteriami. Faktem jest, że ta rasa do złudzenia przypomina dzikie zwierzę. Pewnie dlatego, że jest to odmiana naturalna, która nie powstała w następstwie krzyżowania innych ras. Peterbald Sfinks kanadyjski szokuje cię swoim wyglądem? Zatem peterbald nie jest kotem dla ciebie. Smukła sylwetka i długie, niemal psie łapy sprawiają, że ten mruczek wygląda wyjątkowo złowrogo. Pozory mylą, bo na co dzień, sfinksy petersburskie okazują się niezwykle przyjacielskie i oddane. Lykoi Najmniejsze rasy psów są słodkie, co do tego większość osób nie ma wątpliwości. Tego samego nie można jednak powiedzieć o wszystkich niewielkich kotach. Lykoi to częściowo bezwłose mruczki, których urodę najlepiej oddaje określenie "kot wilkołaczy". Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Najmniejsze rasy psów – poznaj ranking małych psów rasowych
Najmniejsze rasy psów mają wielu zwolenników. Nic dziwnego. Przedstawimy małe pieski, w których łatwo zakochać się bez pamięci.
W tym artykule: Chihuahua Pinczer miniaturowy Szpic miniaturowy pomeranian Yorkshire terrier Maltańczyk Papillon Bichon frise Niewielkie psiaki nie przedstawiają specjalnych wymagań w kwestii przestrzeni życiowej, ich wyżywienie nie pochłania majątku i najczęściej są łatwe w ułożeniu. Najmniejsze psy są przy okazji świetnymi towarzyszami o ogromnym uroku i pogodnym usposobieniu. Nie nadają się na stróża czy obrońcę, ale nie taka jest ich rola. Jak określić wiek psa w „ludzkich” latach? To zależy od wielkości zwierzaka i od jego genów Duże psy starzeją się szybciej niż małe. Naukowcy podpowiadają, jak porównać wiek psa i człowieka. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/jak-okreslic-wiek-psa-w-ludzkich-latach-to-zalezy-od-wielkosci-zwierzaka-i-od-jego-genow-fot-medianews-group-reading-eagle-via-getty-images-0b1b032.jpeg" width="938" height="607" alt="Jak określić wiek psa w „ludzkich” latach? To zależy od wielkości zwierzaka i od jego genów (fot. MediaNews Group/Reading Eagle via Getty Images)" title="Jak określić wiek psa w „ludzkich” latach? To zależy od wielkości zwierzaka i od jego genów (fot. MediaNews Group/Reading Eagle via Getty Images)" /> Niektóre małe psy rasowe z łatwością mieszczą się na ludzkiej dłoni. Są żywiołowe, skore do zabawy i często bywają znacznie bardziej hałaśliwe niż największe psy na świecie, ale to nie wada, a część ich uroku osobistego. Mogą żyć nawet w niewielkich mieszkaniach, co dla mieszkańców wielkomiejskich metropolii stanowi jeden z kluczowych argumentów, przemawiających za wyborem właśnie takiego towarzysza. Nie można jednak wychodzić z założenia, że małe rozmiary pieska są równoznaczne z minimalnym zakresem troski i opieki. Nic z tych rzeczy. Nawet najmniejsze rasy psów wymagają sporo uwagi, nierzadko nawet więcej niż ich "pełnowymiarowe odpowiedniki". Warto pamiętać o tym, jeżeli zamierzamy zaopiekować się małym czworonogiem, np. jednym z naszego zestawienia. Chihuahua W małym ciałku wielki duch - tak najkrócej można scharakteryzować pierwszego małego czworonoga na naszej liście. Chihuahua to niezwykle pojętne psy, wykazujące ogromny apetyt na naukę. Chihuahua jest bystry, inteligentny i niezwykle lojalny, a przy tym - odważny. Wykazuje gotowość do obrony swojego terenu, co może być sporym problemem. Chihuahua nie lęka się większych psów, a w ewentualnym starciu właściwie pozostaje bez szans. W rodzinie wybiera sobie jednego opiekuna. Nie oznacza to natomiast, że jest nieczuły wobec pozostałych domowników. Te urocze psiaki uwielbiają, gdy skupia się na nich całą swoją uwagę. Gdy przez dłuższy czas pozostają ignorowane, głośno i stanowczo wyrażają swoje niezadowolenie. Osiągają 16-20 cm w kłębie i wagę od 1,5 do 3 kg. Zdarzają się znacznie lżejsze, osiągające 0,5 kg osobniki, ale takie psy nie są preferowane jako wzorzec rasy. Pinczer miniaturowy 10 produktów z naszej diety, których NIE WOLNO podać psu. Wiesz na co zwrócić uwagę? Jeśli macie czworonożnych przyjaciół - ta lista jest do wyuczenia się na pamięć! Pies potocznie nazywany sarenką lub ratlerkiem jest wyjątkowo wesoły i żywiołowy. Wydaje się mieć niewyczerpalne pokłady energii, co przejawia się nie tylko sporą chęcią na zabawę, ale także... niezmordowanym szczekaniem. To wszystko sprawia, że pinczer miniaturowy będzie świetnym towarzyszem dla osoby aktywnej, szukającej małego kompana dłuższych lub bliższych wypraw. Warto jednak pamiętać, że te małe czworonogi mają swój "charakterek" - bywają uparte i często okazują się "głuche" na polecenia opiekuna. Uwielbia być faworyzowany, a gdy względy jego pana zdobędzie inny czworonóg lub nawet człowiek, okaże swoje niezadowolenie. Pinczery miniaturowe osiągają od 25 do 30 cm w kłębie, a ich waga zamyka się w przedziale 4-6 kg. Szpic miniaturowy pomeranian Najmniejszy przedstawiciel szpiców jest psem całkowicie pozbawionym agresji. W kontaktach z człowiekiem wykazuje wiele ciepła, zawsze ma ochotę na zabawę i jest ciekawy otaczającego go świata. Taki zestaw cech czyni go idealnym psiakiem do towarzystwa. Należy jednak pamiętać, że pomeranian to wyjątkowo wrażliwa rasa, która nie znosi samotności. Jeżeli mały, puchaty czworonóg nie otrzyma odpowiedniego zainteresowania, może to mieć zgubny wpływ na jego psychikę. W związku z tym, nie jest to rasa polecana osobom wiecznie zabieganym. Ciekawostka - szpice miniaturowe są świetnymi stróżami. Z oczywistych względów nie obronią terenu, ale dzięki wyjątkowej czujności w porę zasygnalizują obecność intruza. Przedstawiciele tej rasy osiągają wysokość w kłębie od 15 do 22 cm i wagę od 1,9 do 3,5 kg. Yorkshire terrier Twój pies jest o ciebie zazdrosny. Wystarczy samo wyobrażenie czworonożnego "rywala" Zazdrosny pies w domu? Naukowcy dowiedli, że czworonogi, tak samo jako ludzie, bywają zazdrosne, np. o innego pupila czy członka rodziny. Jak objawia się zazdrość u psa i czy faktycznie możn... Kolejny "mały-wielki pies" w naszym zestawieniu. Yorki bywają jeszcze bardziej uparte niż chihuahua, a przy tym - wykazują sporą niezależność. To sprawia, że pies prowadzony bezrefleksyjnie spróbuje zdominować swojego opiekuna. Warto więc od szczeniaka zaznajamiać go z podstawowymi komendami i uczyć posłuszeństwa. Przy całej swojej niezależności, yorki wykazują ogromne przywiązanie do właściciela. Uwielbia spędzać czas z rodziną, samotność wyraźnie mu nie służy. Sympatyczne maluchy osiągają do 25 cm w kłębie i wagę do 3,1 kg. Maltańczyk Ci ludzie musieli być twardzi by podejmować trudne decyzje. Ale przy swoich psach miękną jak wosk ​23 września to data, która w pewien sposób powinna się kojarzyć z psami znanych polityków. Biała jak śnieg, długa, jedwabista sierść to cechy szczególne kolejnego psiaka na naszej liście - uroczego maltańczyka. To prawdziwa oaza spokoju. Psiak uwielbia pieszczoty i beztroskie wylegiwanie się na kolanach opiekuna. Nie jest to jednak maskotka, która całymi dniami będzie zdobić modną kanapę. Nic bardziej błędnego. Maltańczyki wymagają sporej aktywności. Jeżeli im jej nie zapewnimy, w ich małych główkach zrodzi się milion pomysłów na to, jak umilić sobie czas, a większość z nich z pewnością nie spodoba się właścicielowi. Jak większości małych psów, maltańczykom nie służy samotność. Długie godziny spędzane samotnie są dla niego jak psychiczna tortura. Samce osiągają od 21 do 25 cm w kłębie, suczki - od 20 do 23 cm. Waga dorosłego osobnika zamyka się w przedziale 2-4 kg. Papillon Papillon to odmiana spaniela kontynentalnego miniaturowego, charakteryzująca się dużymi, odstającymi uszami. To świetny towarzysz dla osoby, która rozumie, że małe pieski wymagają wielkiej czułości. Przedstawiciele tej rasy są wyjątkowo wrażliwi, zatem należy poświęcać im sporo uwagi. Samotność wyraźnie im nie służy. Warto też pamiętać, że ten mały czworonóg ma w sobie wielkie pokłady energii, które musi należycie spożytkować. Długie spacery nie są dla niego żadnym wyzwaniem, nie tylko latem, ale także zimą. Dorosłe osobniki osiągają do 28 cm w kłębie i ważą od 2,5 do 4,5 kg (suczki mogą ważyć 5 kg). Bichon frise Nasze zestawienie zamyka niezwykle towarzyski bichon frise. Niewielki psiak o kręconej, białej sierści wykazuje się niezwykłą czułością w kontaktach z człowiekiem. Opiekun staje się jego najlepszym przyjacielem. Psiak chce mu towarzyszyć na każdym kroku. Jak większości małych ras, samotność wyraźnie mu nie służy, ale pozostawiony w domu bichon frise nie ma tendencji do szczekania lub niszczenia mebli i osobistych rzeczy właściciela. Raczej położy się na pozostawionych w dostępnym miejscu ciuchach (by czuć zapach swojego opiekuna) i będzie cierpliwie wyczekiwał powrotu domownika. Psiak jest całkowicie pozbawiony agresji. Wykazuje sporą inteligencję, dzięki której łatwo przyswaja nowe polecenia i sztuczki. Osiąga od 24 do 30 cm w kłębie i wagę od 4,5 do 7 kg. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Największe psy na świecie – poznaj rekordowe rasy psów
Największe psy na świecie nie mają nic wspólnego z popularnymi "kanapowcami", które dotrzymują towarzystwa większości z nas. Przedstawiamy największe rasy psów na świecie.
W tym artykule: Mastiff tybetański Mastiff neapolitański Owczarek kaukaski Kangal Bernardyn Nowofundland Mastiff hiszpański Wilczarz irlandzki Mastiff angielski Dog niemiecki Największe psy na świecie, przy których nawet okazały owczarek niemiecki wygląda dość skromnie, całkowicie zmieniają definicję "dużego psa". Potężna budowa i znaczna masa to cechy, które zdają się wskazywać na agresywną naturę olbrzymich pupili. Trzeba jednak wiedzieć, że wielkie psy świata to niekoniecznie rasy obronne, a wśród nich znajdziemy też wiele "pieszczochów", którym nie w głowie boje. „Pies z balkonu” stał się największą atrakcją turystyczną Gdańska Przez chwilę pies z Gdańska był popularniejszy od przykładowo rzymskiego Koloseum czy Pomnika Chrystusa Odkupiciela w Rio de Janeiro. Jak to możliwe? Już na wstępie warto zaznaczyć, że największe psy na świecie nie są przeznaczone dla niedoświadczonych opiekunów. W dużej mierze wynika to z ich temperamentu i wielkiej siły, nad którą trzeba zapanować, ale nie tylko. Trzeba zdać sobie sprawę z tego, że podobnie jak największe koty domowe, wielkie psy wymagają szczególnej opieki i uwagi. Gdy im ją zapewnimy, okażą się wspaniałymi towarzyszami, wyjątkowo oddanymi swojemu właścicielowi. Mastiff tybetański Zestawienie największych psów świata otwiera mastiff tybetański - potężnie zbudowany i bogato owłosiony molos typu górskiego. To jedna z tych ras, które zachowały wiele cech pierwotnych - samodzielność i niezależność. Mimo to, sympatycznie wyglądające olbrzymy mocno przywiązują się do swoich opiekunów, wykazując wyjątkową cierpliwość w kontaktach z nimi. Trzeba jednak pamiętać, że nieumiejętnie prowadzony, może przejawiać agresję wobec ludzi. Samce osiągają minimum 66 cm w kłębie i wagę od 45 do 75 kg, a suczki - minimum 61 cm i wagę od 34 do 55 kg. Mastiff neapolitański Kolejna wielka rasa to mastiff neapolitański - potężny molos o krótkiej sierści i dużej ilości luźnej skóry. W przeszłości, przedstawicieli tej rasy hodowano jako psy bojowe. Przełożyło się to na sporą nieufność i agresywną, impulsywną naturę. Należy jednak zaznaczyć, że współczesne mastiffy neapolitańskie, które pełnią rolę psów do towarzystwa, są znacznie bardziej zrównoważone i przewidywalne. Psy rozumieją mowę jak człowiek. Te trzy nowe badania radykalnie zmieniają naszą wiedzę o czworonogach Najnowsze odkrycia dotyczące psów powoduje, że nieco inaczej możemy spojrzeć na naszych czworonogich przyjaciół i może trochę lepiej ich zrozumieć. Mimo to, mówimy tu o psach wymagających prowadzenia pewną, doświadczoną ręką. Wobec swoich właścicieli są lojalne i uczuciowe, ale trzeba wiedzieć, że najbardziej przywiązują się do jednej osoby, którą same wybierają. Samiec osiąga wysokość w kłębie od 63 do 77 cm i wagę w przedziale 60-70 kg. Wymiary i waga suczki to 58-70 cm i 50-60 kg. Owczarek kaukaski W rankingu największych psów świata nie może zabraknąć owczarka kaukaskiego. To wyjątkowo wymagająca rasa. Pokryty gęstym futrem kolos wykazuje znaczną samodzielność i nie jest specjalnie skory do współpracy z ludźmi. Prawidłowo prowadzony osobnik jest przyjazny wobec wszystkich członków rodziny, jednak natura stróża i instynkt terytorialny każą mu być nieufnym wobec obcych. W Gruzji znaleziono szczątki starożytnych psów. Liczą blisko 2 miliony lat Naukowcy z Włoch, Hiszpanii i Gruzji wspólnie odkryli szczątki starożytnych psów myśliwskich. Zespół opisał badania nad skamielinami i wnioski na łamach czasopisma naukowego „Scientif... Każdy intruz, który pojawi się na terenie "kaukaza", zostanie zaatakowany. Samiec osiąga 72-75 cm w kłębie i wagę przynajmniej 50 kg (znane są osobniki ważące ok. 100 kg). Suczka jest nieco mniejsza - osiąga 67-70 cm i minimalną wagę 45 kg. Kangal Kolejne miejsce w zestawianie zajmuje molos typu górskiego, reprezentujący tureckie rasy. Kangal to urodzony stróż, który nie ulęknie się żadnego intruza. Na co dzień, wydaje się powolny i ociężały. To tylko pozory. Pies nie traci energii bez potrzeby, ale w sytuacji zagrożenia terenu, który pilnuje, okazuje się niezwykle szybki i zwinny. Nie szczeka bez potrzeby i nie manifestuje swojej obecności w żaden inny sposób. Psy rodzą się z ufnością do ludzi. Wilki wręcz przeciwnie Naukowcy ustalili, że psy potrafią się związać z ludźmi w zupełnie inny sposób niż wychowywane podobnie wilki. To sprawia, że dla intruza pozostaje niewidoczny, przynajmniej do momentu, gdy ten nie wtargnie na teren psa. Kangale przywiązują się do wszystkich członków rodziny i wykazują wyjątkową cierpliwość w kontaktach z dziećmi. Samce mierzą od 74 do 85 cm i osiągają wagę od 50 do 70 kg. Wymiary i masa suczek to 71-79 cm i 40-60 kg. Bernardyn Kolejnego psiaka na naszej liście nie trzeba przedstawiać nikomu. Olbrzymi "kudłacz" (pamiętajcie jednak, że bernardyny występują także w odmianie krótkowłosej) charakteryzuje się umiarkowanym temperamentem i łagodnym usposobieniem. Nie można jednak zapomnieć, że bernardyny wykazują skłonność do stróżowania, więc nie są całkowicie pozbawione agresji. Oto "najmądrzejsze" rasy psów. Psycholog stworzył ranking Właścicieli psów nie trzeba długo przekonywać, że te czworonogi należą do jednych z bardziej inteligentnych zwierząt. Potwierdzają to badania kanadyjskiego psychologa, który opisał niez... Są natomiast tolerancyjne wobec innych psów, zaakceptują też kota. Uwielbiają kontakt z opiekunami i są wyjątkowo delikatne wobec dzieci. Samiec może osiągać 70-90 cm w kłębie, natomiast suczka - 65-80 cm. To bardzo ciężkie psy. Ich waga zamyka się w przedziale 65-120 kg. Nowofundland Podobnie jak bernardyn, nowofundland do "kudłaty" kolos o wyjątkowo zrównoważonym charakterze. Potrzebuje stałego kontaktu z opiekunami, jest wyrozumiały wobec dzieci i łatwo zaprzyjaźnia się z innymi czworonogami. Agresja nie leży w jego naturze, co sprawia, że nie nadaje się do roli stróża - nowofundland nawet obcych wita machaniem masywnego ogona, a w obronie właścicieli staje tylko w wyjątkowych sytuacjach. Samiec osiąga ok. 71 cm wysokości w kłębie i 70 kg wagi. Suczki są wyraźnie mniejsze - osiągają 66 cm i 55 kg. Mastiff hiszpański Pokryty krótką lecz gęstą sierścią mastiff hiszpański już samym wyglądem budzi ogromny respekt. W odróżnieniu od wielu innych molosów, jest wyjątkowo zrównoważony. Ma świadomość swojej siły, co przekłada się na znaczną pewność siebie. W związku z tym, w większości sytuacji pies przejawia stoicki spokój, odstraszając potencjalnego intruza jedynie głębokim szczeknięciem. To typowy towarzysz jednego właściciela, ale pozostaje lojalny wobec całej rodziny. Samce osiągają od 77 do 88 cm w kłębie i wagę 90-100 kg, a suczki - od 72 do 88 cm i 55-80 kg. Przyjacielskie beagle, urocze mopsy, a może rodzinne labradory? Najpopularniejsze rasy psów w Polsce i na świecie Które z ras psów są najchętniej wybierane przez ludzi jako codzienni towarzysze? Zobaczmy, jakie są najbardziej popularne rasy psów i czym się charakteryzują. Wilczarz irlandzki Mówi się, że na miłość wilczarza irlandzkiego trzeba sobie zapracować. Rzeczywiście, ten wielki pies będzie wyjątkowo oddany i wierny, ale pod warunkiem, że opiekunowi uda się nawiązać z nim głęboki kontakt. Jest przyjazny wobec ludzi, ale obcych może traktować ze sporym dystansem. Samiec osiąga minimum 79 cm w kłębie i wagę do 54,5 kg, suczka - minimum 71 cm i 40,5 kg. Mastiff angielski Co łączy największe psy i największe pająki na świecie? Odstraszają samym wyglądem, ale często nie przejawiają agresywnych zachowań. Właśnie tak jest z flegmatycznym mastiffem angielskim. Kolos o łagodnym usposobieniu jest wyjątkowo zrównoważony. To nie tylko jeden z największych, ale i najcięższy pies świata. Rekordzistą w tej kategorii był Zorba - osobnik ważący 155 kg! Przeciętni przedstawiciele tej rasy ważą od 85 do 120 kg (suczki od 75 do 95 kg) i osiągają 70-90 cm w kłębie. Dog niemiecki Największe zwierzęta świata są doprawdy imponujące. Udowadnia to rasa zamykająca nasze zestawienie. Dog niemiecki z całą pewnością nie jest najbardziej masywnym czworonogiem, ale za to najwyższym. Wystarczy powiedzieć, że tytuł największego psa świata dzierży Freddy - dog mierzący aż 103,5 cm w kłębie. Gdy ten kolos stanie na dwóch łapach, osiąga 2,24 m! Jak określić wiek psa w „ludzkich” latach? To zależy od wielkości zwierzaka i od jego genów Duże psy starzeją się szybciej niż małe. Naukowcy podpowiadają, jak porównać wiek psa i człowieka. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/jak-okreslic-wiek-psa-w-ludzkich-latach-to-zalezy-od-wielkosci-zwierzaka-i-od-jego-genow-fot-medianews-group-reading-eagle-via-getty-images-7688900.jpeg" width="938" height="607" alt="Jak określić wiek psa w „ludzkich” latach? To zależy od wielkości zwierzaka i od jego genów (fot. MediaNews Group/Reading Eagle via Getty Images)" title="Jak określić wiek psa w „ludzkich” latach? To zależy od wielkości zwierzaka i od jego genów (fot. MediaNews Group/Reading Eagle via Getty Images)" /> Rozmiary doga niemieckiego każą podchodzić do tego psa z respektem, ale wypada podkreślić, że to najłagodniejszy ze wszystkich molosów. Jest wyjątkowo uczuciowy i nie znosi samotności. Przeciętny samiec osiąga wysokość od 80 do 90 cm i wagę 54-90 kg. Suczki są nieco mniejsze - mierzą 72-84 cm i ważą od 46 do 60 kg. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Największe koty domowe - TOP 7 wśród ras domowych
Największe koty domowe bardziej niż potulnego mruczka przypominają dzikie zwierzęta, żyjące w egzotycznych zakątkach globu. Nie oznacza to jednak, że duże kociaki nie nadają się na towarzysza rodziny, przeciwnie.
W tym artykule: Kot syberyjski Kot norweski leśny Kot bengalski Maine coon Chausie Savannah Ashera W genotypie największych kotów domowych można znaleźć geny dziko żyjących osobników, które nigdy nie zostały udomowione. Choć ich rozmiary nie wskazują na to, w kontaktach z opiekunami zachowują się jak wielkie przytulanki. Uwielbiają pieszczoty i beztroskie wylegiwanie się na kolanach właściciela. Większości z nas, koty kojarzą się z małymi, potulnymi zwierzakami. Nie zapominajmy jednak, że także domowe mruczki pochodzą od dzikich zwierząt, a tych w naturze jest cała masa. Co się stanie, gdy zmiesza się geny kota domowego z gatunkami żyjącymi na wolności? Ano, powstaną największe rasy kotów domowych, które przy okazji są wyjątkowo piękne (zresztą, nawet najbrzydsze koty są piękne na swój sposób). Przodek kota domowego znaleziony w polskich jaskiniach. Odkryto szczątki sprzed 7 000 lat W czterech polskich jaskiniach, położonych w pobliżu historycznych osad hodowlanych, znaleziono szczątki dzikich kotów pochodzące sprzed blisko 7 tysięcy lat. Przodkowie dzisiejszych kotów ... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/zbik-europejski-na-zdjeciu-zwierze-w-parco-natura-viva-we-wloszech-7000-lat-temu-zamieszkiwal-te-same-tereny-co-zbik-z-bliskiego-wschodu-w-rejonie-dzisiejszej-polski-fot-photograph-by-joel-satore-national-geographic-photo-ark-313ccad.jpeg" width="938" height="565" alt="Żbik europejski (na zdjęciu, zwierzę w Parco Natura Viva we Włoszech) 7000 lat temu zamieszkiwał te same tereny, co żbik z Bliskiego Wschodu w rejonie dzisiejszej Polski (fot. Photograph by Joel Satore, National Geographic Photo Ark)" title="Żbik europejski (na zdjęciu, zwierzę w Parco Natura Viva we Włoszech) 7000 lat temu zamieszkiwał te same tereny, co żbik z Bliskiego Wschodu w rejonie dzisiejszej Polski (fot. Photograph by Joel Satore, National Geographic Photo Ark)" /> Podobnie jak największe psy na świecie, wykazują siłę i zwinność adekwatną do swojej budowy ciała. Większość z nich uwielbia ruch, ale w zestawieniu dużych mruczków znajdą się też kanapowce, których żywiołem jest błogie lenistwo. O jakich rasach mowa? Przedstawiamy zestawienie siedmiu największych kotów domowych. Kot syberyjski Zestawienie dużych, rasowych mruczków otwiera kot syberyjski. Obdarzony niezwykłą gracją i wspaniałym futrem, przez wielu uważany jest za jednego z najpiękniejszych przedstawicieli swojej rodziny. Mimo znacznych gabarytów, koty syberyjskie są niezwykle zwinne i skoczne. Na co dzień tego nie widać, ale te sympatyczne futrzaki z całą pewnością nie mogą być określane jako najwolniejsze zwierzęta na świecie. Gdy trzeba, obły i teoretycznie ociężały osobnik potrafi błyskawicznie poderwać się z miejsca. Wypada zaznaczyć, że ta rasa jest obdarzona nie tylko sprytem, ale i sporą inteligencją. Chcesz zamknąć swojego pupila w pokoju? Zapomnij o tym. Zwierzak w mgnieniu oka zorientuje się, do czego służy klamka. Średnia waga kocura to 7-10 kg, ale spotykane są też osobniki o wadze 12 kg. Kotki są lżejsze. Ich waga zamyka się w przedziale 4-6 kg. Kot norweski leśny Kolejny mruczek na naszej liście to przedstawiciel rasy naturalnej, co oznacza, że nie powstał w wyniku "krzyżówek". Jak wskazuje na to sama nazwa, kot norweski leśny pochodzi ze Skandynawii. Mimo że mówimy tu o dzikim zwierzęciu, które zostało udomowione, nie należy obawiać się jego agresywnej natury. W kontaktach z człowiekiem, okazuje się wyjątkowo łagodny i przyjacielski. Jest przy tym niezwykle energiczny. Harce, zabawy, wygłupy - to jego żywioł. Nie ma jednak natury typowej maskotki i gdy znudzi się pieszczotami, poszuka sobie spokojniejszego miejsca. Twój kot zabija rocznie 180 innych zwierząt. Badacze: lepiej trzymać go w domu Najnowsze badanie sugeruje właścicielom kotów, by trzymali zwierzęta na stałe w domach. Okazuje się, że ich nocne polowania stanowią ogromne zagrożenie dla rodzimej fauny. W naturze wykazuje niezwykłą zdolność wspinania się niemal na każdą powierzchnię - od drzew, po skalne ściany. Ta cecha towarzyszy także udomowionym osobnikom. Jeżeli opiekun zwierzęcia nie zadba o odpowiednie akcesoria, do wspinaczki posłużą mu meble, a nawet drzwi. Kotki osiągają wagę od 5 do 8 kg, a kocury - od 6 do 10 kg. Kot bengalski Popularny bengal wygląda jak zwierz z dżungli. Właśnie taki zamysł przyświecał hodowcom tej rasy - chcieli stworzyć kota, którego futro byłoby maksymalnie podobne do szaty lamparta. Nie było to łatwe, gdyż przez długi czas dzika natura dominowała w charakterze tego zwierzęcia. Dziś większość problemów jest już tylko historią, ale koty bengalskie nadal są dość wymagające w kwestii opieki i często zdarza się, że przejawiają nieufność wobec obcych. Potrafią silnie przywiązać się do opiekuna, ale wciąż pozostają dość niezależne i zdystansowane. Bengale uwielbiają zabawę. Są niezwykle zwinne i żywiołowe. Należy uważać na ich wrodzoną ciekawość, bo nawet dorosły kot potrafi wetknąć łapę tam, gdzie nie powinien, np. do stojącego na kuchence garnka. Kocury osiągają wagę do 10 kg. Wyraźnie lżejsze kotki ważą od 3 do 6 kg. Maine coon Maine coon to wymarzony towarzysz dla opiekuna, który oczekuje od swojego pupila dużego przywiązania. Ten spory mruczek nie odstępuje właściciela nawet na krok, towarzysząc mu we wszystkich codziennych czynnościach. Pójdzie za nim nawet na koniec świata, bo wyjątkowo łatwo adaptuje się do nowych warunków. Ta rasa dobrze czuje się w mieszkaniu, ale jeszcze lepiej w domu z ogrodem. Naukowcy wyróżnili pięć typów kociarzy. Do którego z nich należysz? Właściciele kotów dzielą się na pięć kategorii – twierdzą autorzy badania, którego wyniki właśnie ukazały się w jednym z czasopism naukowych. Opiekunów kotów podzielono na kategori... To silny i zwinny zwierzak, który przy okazji jest niezwykle sprawnym łowcą. Od czasu do czasu, z całą pewnością będzie chciał dać upust swoim myśliwskim zapędom. Nie jest szczególnie skoczny, ale potrafi się wspinać. Kocury charakteryzują się wagą od 5 do 10 kg, a kotki - od 5 do 8 kg. Nie jest to jednak regułą, bo niektóre osobniki są większe i cięższe. Chausie Chausie to jeden z najbardziej przysadzistych kotów domowych. Jego silna i muskularna sylwetka jednoznacznie wskazuje na pochodzenie tej rasy - to krzyżówka kota domowego z żyjącym dziko azjatyckim kotem błotnym. Po swoich dzikich przodkach odziedziczył siłę i odwagę. Jest jednak zwierzęciem towarzyskim, które silnie przywiązuje się do swojego opiekuna. Nigdy nie można jednak zapominać o jego pochodzeniu. Nie zaleca się pozostawiania tego mruczka z małymi dziećmi. Lepiej też nie wypuszczać go na zewnątrz, gdyż najprawdopodobniej do głosu dojdzie jego zew wolności. Dorosłe osobniki osiągają wagę w przedziale 7-11 kg. Savannah Największe psy na świecie imponują swoimi rozmiarami, ale największe koty domowe wcale nie ustępują im w kategorii "efektu wow". Savannah to jeden z największych mruczków i nie powinno to nikogo dziwić - ta piękna rasa powstała ze skrzyżowania kota domowego z serwalem, czyli dzikim kotem afrykańskim. Co warte podkreślenia, cechy jego przodków uwidaczniają się nie tylko w majestatycznym wyglądzie, ale także w charakterze. Koty znają swoje imiona. Wiadomo dlaczego przychodzi im to trudniej niż psom Społeczna ewolucja kotów wciąż trwa, a ich socjalizacja zaszła dalej niż mogło nam się wydawać - dowodzą badania japońskich naukowców. Savannah jest pełen wigoru i temperamentny. Leniwe leżenie na kanapie? To nie dla niego, ten kociak uwielbia ruch. Bywa jednak niezwykle uczuciowy, co wynika z silnego przywiązania do opiekuna. Gdy ułoży się na kolanach właściciela, z całą pewnością nie pozostanie niezauważony - kocury mogą ważyć 12 kg, a niektóre nawet 20 kg! Ashera Naszą listę zamyka Ashera - hipoalergiczna rasa opatentowana przez firmę Lifestyle Pets. Te piękne zwierzęta powstały w wyniku skrzyżowania dzikiego kota afrykańskiego z azjatyckim kotem bengalskim i kotem domowym. To aktywne, żywiołowe zwierzęta, które uwielbiają ruch. W kontaktach z opiekunem są niezwykle przyjacielskie. Zależnie od pokolenia, a co za tym idzie - od ilości dzikiej krwi - waga dorosłych osobników waha się w przedziale 6-12 kg. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Twórca rasy labradoodle uważa te psy za swoją "życiową porażkę"
Wally Conron, australijski hodowca, który w 1989 stworzył rasę labradoodle. Teraz mówi, że to „pomyłka” i zwraca uwagę na schorzenia rasy przekazywane kolejnym jej pokoleniom.
Mieszaniec labradora retrievera z pudlem miał być idealnym psem przewodnikiem dla niewidomej kobiety, której mąż miał alergię na psią sierść. - Większość z nich jest albo szalona, albo ma dziedziczne problemy – mówił Conron w rozmowie z Australina Broadcasting Corporation – Spotykam naprawdę miłe labradoodle, ale jest ich znacznie mniej i są rzadkie. Wśród schorzeń jakie dotykają tą rasę eksperci wymieniają między innymi: dysplazję stawów biodrowych i łokciowych, choroby oczu (postępujący zanik siatkówki) oraz choroby tarczycy. Ich źródłem jest niestety genetyka. Hodowca dodał, że problemem jest nadmierne rozmnażanie labradoodli i tworzenie nowych ras, na przykład spudli (krzyżówka pudla i spaniela) czy groodli (mieszaniec golden retrievera z pudlem). Conron przez 3 lata trenował pudle do roli psów przewodników, jednak stwierdził, że nie mają one równie dobrego temperamentu do tej pracy co labradory. W tym czasie związany był z Royal Guide Dog Association of Australia. W 2014 roku mieszańce prestiżowych ras zostały dopuszczone przez elitarną US Westminster Kennel Club, po raz pierwszy w historii klubu liczącej 138 lat. Od tego czasu wedle australijskiego hodowcy jego kreacja „wyrządziła wiele szkód”, a rasę określił jako „życiową pomyłkę”. - Zdałem sobie sprawę z tego, co zrobiłem po kilku dniach – mówi – Ludzie mnożą tylko dla pieniędzy. Hodowcy bez skrupułów krzyżują nieodpowiednie psy z pudlami tylko po to by ogłosić, że pierwsi to zrobili. Popularność takich mieszanek dodatkowo wzrosła wraz z informacją o sławach, które takie psiaki kupiły. Wśród nich są między innymi Jennifer Aniston, Graham Norton oraz Jeremy Clarkson. Najczęściej decydujący się na nie mówią o ich „niealergiczności”. Jednak eksperci z departamentu zdrowia publicznego Henry Ford Hospital przekonują, że to mit. - Nie znaleźliśmy naukowych przesłanek wskazujących na to, że hypoalergiczne psy mają mniej alergenów – mówi Christine Cole Johnson, która podpisała badanie jako główna autorka.
Persy i koty himalajskie nie potrafią okazywać bólu. Zastygły w jednym grymasie
Koty o płaskich pyskach zostały pozbawione możliwości wyrażania emocji, takich jak ból, strach czy niepokój. Brytyjscy naukowcy twierdzą, że winna jest selektywna hodowla i dążenie ludzi do realizowania swoich opiekuńczych instynktów kosztem zwierząt.
Nowe badania opublikowane w czasopiśmie Frontiers of Veterinary Science sugerują, że selektywna hodowla ras brachycefalicznych zahamowała zdolność przedstawicieli tych ras do precyzyjnego wyrażania emocji. Brachycefalia, zwana też płaskogłowiem, to deformacja czaszki polegająca na jej spłaszczeniu. U wielu gatunków, także u ludzi, uważana jest za poważną wadę okołoporodową. Ale w procesie hodowli człowiek ukształtował brachycefaliczne rasy kotów i psów. Brachycefalia jest powiązana ze zwężeniem dróg oddechowych i płytkimi oczodołami. Może powodować różnego rodzaju problemy zdrowotne, a także trudności w oddychaniu, a u psów tych ras zwiększone ryzyko śmiertelnych chorób, takich jak udar cieplny. Ale problemy zdrowotne to nie jedyne trudności. Bracychefalia może negatywnie wpływać na zdolność zwierząt do skutecznego komunikowania się i wyrażania siebie. Zespół naukowców z Nottingham Trent University postanowił zbadać, czy koty z ras o charakterystycznych płaskich pyskach różnią się mimiką od swoich „zwyczajnych” krewnych o bardziej wypukłych pyszczkach. W tym celu obserwacji poddano koty dochodzące do siebie po rutynowych operacjach i zabiegach. Wieczny grymas bólu Do analizowania danych wykorzystano algorytm komputerowy, który miał przyjrzeć się ponad 2000 zdjęć kotów, a następnie każdemu zarejestrowanemu wyrazowi twarzy przypisać ocenę – od neutralnej do wyrażającej silny ból. „Po przeanalizowaniu zdjęć prawie 2000 kocich min stwierdziliśmy, że typy brachycefaliczne wydają się wykazywać bardziej „bolesny” wyraz twarzy, mimo że koty nie były uważane za cierpiące. Dotyczyło to w szczególności kotów rasy szkocki zwisłouchy, których rysy twarzy osiągały wyższe wyniki, nawet w porównaniu z domowymi krótkowłosymi kotami, które faktycznie odczuwały ból” - pisze główna autorka badania Lauren Finka, na łamach The Conversation. Innymi słowy – pyski kotów ras brachycefalicznych przypominają twarze zastygłe w grymasie bólu, nawet jeśli w rzeczywistości zwierzęciu nic nie dolega. Taki trwały grymas jest o tyle groźny, że opiekunowie kotów mogą nie być w stanie rozpoznać, gdy ich pupil zacznie naprawdę cierpieć – podkreśla Finka w rozmowie z Live Science. – Te wyniki naprawdę otworzyły mi oczy. Nie spodziewałam się, że stwierdzę, że brachycefaliczne twarze będą miały bolesny wyraz – powiedziała badaczka. Potrzeba współczucia Skoro brachycefalia jest utrudnieniem zarówno dla zwierzęcia, jak i dla opiekuna, to dlaczego stworzyliśmy rasy sprawiające wrażenie stale pogrążonych w bólu? Jedna z teorii głosi, że hodujemy zwierzęta tak, aby dłużej pozostawały w stanie infantylnym, w procesie zwanym neotenizacją. Potwierdzać mogą to upodobania do ras miniaturowych. Niemowlęta sporo płaczą, a my – jako opiekunowie – zapewniamy im pocieszenie, przez co realizujemy swoje opiekuńcze instynkty. – Prawdopodobnie mamy wrodzoną skłonność do cech przypominających ból, ponieważ wpisują się one w nasze dążenie do pielęgnowania. Współczujemy tym zwierzętom – wyjaśnia Finka. Nasze upodobanie do „dziecięcych twarzyczek” i uroczych smutnych pyszczków jest jednak zagrożeniem dla zwierząt. Także wcześniejsze badania wykazały, że ekstremalne modyfikacje pysków u kotów wiążą się z wieloma dolegliwościami, od zwężonych dróg oddechowych, po problemy ze wzrokiem. „Niestety dla naszych zwierząt oznacza to, że możemy nadal preferować istnienie ras z poważnymi problemami zdrowotnymi, które mogą również mieć trudności z komunikacją z nami i potencjalnie innymi zwierzętami” - przestrzega Finka. Badaczka apeluje do potencjalnych nabywców kotów, aby przed decyzją o kupnie zwierzaka dowiedzieli się jak najwięcej o brachycefalii i jej skutkach dla zwierzęcia. - Ważne jest, abyśmy wzięli pod uwagę także zdolności komunikacyjne naszych zwierząt – dodała. Po to, aby nie przegapić sytuacji, w której nasz pupil rzeczywiście będzie cierpiał, a my nie będziemy w stanie tego odczytać.
Kochasz buldogi? Ta rasa jest zagrożona i może zniknąć
Buldog może i jest symbolem siły i uporczywości, ale ponad sto lat doboru hodowlanego osłabiło tego niegdyś mocnego psa. Nowa analiza materiału genetycznego pokazuje niepokojący brak różnorodności wśród tej popularnej rasy psów.
Dzisiejsze buldogi mają problemy z oddychaniem, kośćmi i skórą. Mało tego, wiele z nich nie potrafi kopulować czy rodzić w sposób naturalny. Jeśli na wczesnym etapie wystąpią u nich problemy z oddychaniem, mało prawdopodobne, żeby przeżyły dłużej niż pięć lat. Teraz pierwsza kompletna analiza genetyki buldogów, opublikowana 28 lipca w czasopiśmie Canine Genetics and Epidemiology, pokazuje, że rasa jest bardzo mało zróżnicowana pod względem genetycznym. Ten brak genów jest dużym wyzwaniem dla hodowców, którzy mają nadzieję na naturalne ponowne wprowadzenie zdrowszych cech do populacji, praktyki zwanej selekcją odwrotną – twierdzi autor badania Niels Pedersen, naukowiec w dziedzinie weterynarii na Uniwersytecie Kalifornijskim w Davis. - Uważamy, że wycofanie się i całkowita zmiana kierunku hodowli będzie bardzo trudnym, jeśli nie niemożliwym zadaniem – twierdzi Pedersen. Według American Kennel Club buldogi - zwane również buldogami angielskimi - są obecnie czwartą pod względem popularności rasą psów w Stanach Zjednoczonych. Jeszcze więcej tego samego Naukowcy zebrali i przeanalizowali DNA 139 buldogów – w tym grupy kontrolnej zdrowych szczeniąt żyjących w Ameryce Północnej, Europie i Argentynie – oraz innej grupy psów przyjętych do szpitala weterynarii Uniwersytetu Kalifornijskiego w Davis z powodu różnych chorób. Rezultaty są niezwykle niepokojące. W zdrowej zróżnicowanej genetycznie populacji każdy osobnik miałby w dużym stopniu odmienną strukturę materiału genetycznego. Jednak w przypadku buldogów znaczne obszary genomu okazały się być identyczne u każdego badanego osobnika. Mało tego, naukowcy znaleźli niepokojący brak różnorodności w obszarze genomu, który reguluje układ odpornościowy tych psów. Naukowcy nie stwierdzili różnic pomiędzy zdrowymi psami i tymi chorymi ze szpitala. Częściowo powodem małej różnorodności genetycznej jest fakt, że współczesne buldogi prawdopodobnie pochodzą z populacji założycielskiej liczącej jedynie 68 osobników. Z tego płytkiego basenu genów buldogi straciły jeszcze więcej różnorodności, bo hodowano je selektywnie ze względu na krótkie pyski, pękate sylwetki i pomarszczoną skórę. Kochać na zabój Na nieszczęście dla buldoga, wiele jego najbardziej pożądanych cech fizycznych prowadzi do problemów ze zdrowiem. Weźmy na przykład tę słodką spłaszczoną mordkę. Hodowanie dla płaskich pysków doprowadziło do skrajnej formy brachycefalicznej – skrócenia czaszki – która obecnie jest główną przyczyną śmierci buldogów. Prowadzi do różnych problemów z oddychaniem i przegrzaniem. Zniekształcona głowa również wpływa na reprodukcję buldogów, ponieważ szczenięta nie mieszczą się w kanale rodnym matki i muszą przychodzić na świat przez cesarskie cięcie. Pedersen szacuje, że 80 procent buldogów rodzi się na skutek sztucznego zapłodnienia i cesarskiego cięcia. Dla Adama Boyko, genetyka z Cornell University College of Veterinary Medicine, nowe badania pokazują „klasyczną historię hodowli psów”. - Wystarczy spojrzeć, jak wyglądały 100 – 150 lat temu – mówi Boyko, który nie brał udziału w badaniach. Na fotografiach z połowy XIX wieku buldogi mają dłuższe pyski, proste ogony i minimalne marszczenia. - Buldogi doświadczyły dużo intensywnej selekcji, a na początku pojawiło się też tzw. wąskie gardło, czyli gwałtowny spadek populacji, co dodatkowo obniża różnorodność genetyczną. Do tego dochodzi chów wsobny i mamy do czynienia z całą masą problemów. Groteskowe ale słodkie? Przy rosnącej modzie na małe buldogi – Pederson podaje, że ceny niektórych szczeniąt dochodzą do 30 tysięcy dolarów – hodowcy oczywiście reagują na rynkowe zapotrzebowanie na „słodsze” zwierzaki. Jednak całe społeczeństwo i hodowcy powinni wspólnym wysiłkiem próbować uratować tę rasę. Pełna wersja artykułu znajduje się tutaj. Tekst: Aaron Sidder Posłuchaj opowieści "Rodziny bez granic" o podróżowaniu z dzieciakami do najdalszych zakątków świata! View oEmbed on the source website
USA stają się krajem, gdzie rasa to już coś więcej niż tylko czarny lub biały
Dlaczego twarze z tych zdjęć są takie intrygujące? Czy chodzi o to, że ich rysy nie zgadzają się z naszymi oczekiwaniami? Że kolor oczu nie pasuje do włosów, a kształt nosa do zarysu warg? Reagujemy różnie – albo chcemy, jak domorośli antropologowie, określić, jacy byli przodkowie danej osoby, albo buntujemy się przeciwko przekraczaniu granic, mieszaniu, „psuciu rasy”, jakby powiedzieli dawni rasiści. Spotykając takie osoby, co bardziej ciekawscy (albo mniej delikatni) spośród nas mogliby zapytać: „A skąd pan/pani pochodzi?”. Albo: „Kim pan/pani jest?”. To, co widzimy, wiele mówi o przeszłości Ameryki, jej teraźniejszości oraz o nadziejach i lękach związanych z przyszłością. Główny urząd statystyczny USA szczegółowe dane na temat osób mieszanego pochodzenia („wielorasowych”) zbiera od niedawna. Podczas spisu powszechnego przeprowadzonego w 2000 r. po raz pierwszy pozwolił w ankietach deklarować więcej niż jedną rasę. I ponad 6 mln 800 tys. ludzi z tej możliwości skorzystało. Dziesięć lat później liczba ta podskoczyła o 32 proc. i była to jedna z najszybciej rosnących kategorii. Możliwość deklarowania wielu przynależności rasowo-etnicznych z radością powitały osoby sfrustrowane ograniczeniami klasyfikacji rasowej wymyślonej pod koniec XVIII w. przez niemieckiego naukowca Johanna Friedricha Blumenbacha, który podzielił ludzi na pięć „naturalnych odmian”: czerwoną, żółtą, brązową, czarną i białą. Wprawdzie dzisiejsza możliwość „wielorasowego” wyboru nadal wywodzi się z tamtej klasyfikacji, niemniej jednak pozwala na pełniejsze samookreślenie. To krok zmierzający do naprawy systemu klasyfikacji, który jest nie tylko błędny (bo genetycy wykazali, że rasa nie jest biologicznie realną kategorią), lecz także bardzo istotny (bo nie da się ignorować ani ras, ani rasizmu). Przynależność rasową ludzi ustala się nie tylko w celu wprowadzania w życie praw antydyskryminacyjnych, ale i po to, by określić problemy zdrowotne związane z niektórymi populacjami etnicznymi. Dla większości „wielorasowych” Amerykanów, w tym ludzi, których tu sportretowano, poczucie przynależności rasowej to sprawa o wielu aspektach, zależna od wpływów politycznych, religijnych, historycznych, geograficznych – a nawet od tego, w jakim celu, w przekonaniu pytanej osoby, odpowiedź na pytanie o rasę będzie użyta. – Mówię po prostu, że jestem brązowa – wyjaśnia 9-letnia McKenzi McPherson. – A ja od razu się zastanawiam, dlaczego mnie pytają? – dodaje Maximillian Sugiura, 29-latek, i przyznaje, że odpowiada różnie, zależnie od tego, co mu się opłaca. Przynależność rasowa może być kwestią tradycji i grupowej solidarności, zwłaszcza jeśli pochodzenie etniczne nie ujawnia się fenotypowo: w rysach twarzy, kolorze skóry czy włosów. Yudah Holman, 29-latek, uważa się za pół Taja pół Afroamerykanina, ale w formularzach zaznacza rubrykę „Azjata” i zawsze z dumą podkreśla tajskie pochodzenie. – To dlatego, że wychowała mnie matka Tajka. 46-letnia Sandra Williams wychowywała się w czasach, gdy w Ameryce najważniejsza była opozycja czarni-biali. W spisie powszechnym z 1960 r. 99 proc. obywateli określało się jeszcze jako „biały” lub „czarny”. Gdy 6 lat później Williams przyszła na świat jako dziecko mieszane, w 17 stanach USA wciąż obowiązywał zakaz małżeństw międzyrasowych. W szkole w Wirginii, do której chodziła, było tylko jedno dziecko azjatyckiego pochodzenia. Mimo że miała jasną skórę i włosy, Williams, uważając, że rasa jest konstruktem społecznym, zawsze zakreślała rubrykę rasową „czarna” w ankietach, bo nie chciała być posądzana o to, że odrzuca swoje murzyńskie pochodzenie. – Tak samo robili moi rodzice – podkreśla. W dzisiejszym znacznie bardziej tolerancyjnym świecie ludzie o złożonym pochodzeniu etniczno-kulturowym zwykli określać swoją tożsamość elastyczniej, a nawet dowcipnie. Na placach zabaw i w miasteczkach uniwersyteckich możemy usłyszeć takie wymyślne określenia jak: Murzyńczyk, Filatynos, Chipończyk czy Korgentyńczyk (Blackanese, Filatino, Chicanese, Korgentinian). Gdy Joshua Ahsoak, dziś 34-latek, poszedł na studia, jego eskimosko-żydowskie pochodzenie przyniosło mu ksywkę Żykimos (Juskimo), do której tak się przyzwyczaił, że do dziś w ten sposób sam określa swoją kulturowo-etniczną przynależność (jest wyznawcą judaizmu, któremu zdarza się złamać przepisy koszerności, ale z powodu apetytu nie na wieprzowy boczek, lecz mięso morsa i foki). Tracey Williams Bautista mówi, że jej 7-letni syn Yoel Chac, gdy jest z nią, Afroamerykanką, określa się jako Murzyn. Ale w towarzystwie ojca woli twierdzić, że jest Meksykaninem. – Więc mówimy o nim, że jest Murzykaninem – żartuje. Mały jest wychowywany w rodzinie, dla której ważnymi postaciami są zarówno Martin Luther King, jak i Frida Kahlo. Czarni krewni ostrzegają Williams przed tradycyjną regułą „jednej kropli” polegającą na tym, że każdą osobę, w której żyłach płynie choć kropla czarnej krwi, należy uznać za Murzyna. – Powiadają: może i pół, ale jednak Murzyn. Z pewnością rasa jest nadal w USA ważną kwestią, mimo opinii, że od wyboru Baracka Obamy na prezydenta nastąpiła epoka „postrasowa”. Pluralistycznym państwem Stany będą może w 2060 r., kiedy to, zgodnie z prognozami biali o nielatynoskim pochodzeniu staną się mniejszością. Ale to, że jakaś grupa jest liczna, nie gwarantuje jej równych szans ani też nie zmaże pamięci o zamykaniu w obozach Amerykanów pochodzenia japońskiego w czasie II wojny czy o segregacyjnych przepisach szykanujących czarnych. Statystyczny biały ma dwa razy większe dochody i sześć razy więcej majątku niż Afroamerykanin czy Latynos, a młody czarny mężczyzna – dwukrotnie większe szanse na zostanie bezrobotnym niż biały. Uprzedzenia rasowe wciąż odbijają się w liczbie skazanych, statystykach zdrowotnych i nagłówkach wiadomości: nowy filmik reklamujący płatki śniadaniowe Cheerios, w którym wystąpiła rodzina złożona z czarnego ojca i białej matki, wywołał falę negatywnych emocji. Gdy ktoś pyta 26-letnią Celeste Sedę o jej pochodzenie, ta każe rozmówcy zgadywać, nim odpowie, że jest Dominikanko-Koreanką. A i to wyjaśnienie jej tożsamości jest niepełne, bo nie uwzględnia dzieciństwa na Long Island, wychowania w adopcyjnej rodzinie portorykańskiej z czarną siostrą. Zainteresowanie, jakie wzbudza jej niezwykła uroda, bywa i przyjemne, i męczące. – To dar i przekleństwo – wzdycha. Ale to także szansa dla nas wszystkich. Jeśli nie zdołamy zaszufladkować ludzi do znanych kategorii, być może poczujemy się zmuszeni do zmiany tych klasyfikacji. Może zaczniemy się przyznawać do szerszego niż dotąd dziedzictwa, gdy częściej będziemy widywali wokół siebie osoby takie jak Seda, których twarze zdają się mówić za Waltem Whitmanem: Jestem wielki, we mnie są miliony. Procentowy wzrost liczby osób deklarujących dwie lub więcej ras w latach 2000–2010 w podziale na hrabstwa. Warto wiedzieć: Lubię robić portrety w zbliżeniu; są intymne i potrafią uchwycić zasadnicze cechy portretowanej osoby: nie pokazują odzieży ani otoczenia, nie zdradzają pozycji społecznej. Wszystko jest w twarzy. Zdarza mi się zrobić komuś 40, 50, 100 zdjęć, a najbardziej podobają mi się te, na których twarz nie zdążyła jeszcze przybrać miny, którą wymyślił sobie mózg właściciela. Lubię tworzyć kolekcje twarzy, bo zapraszają widzów do porównywania ich ze sobą. Każdy ma własne pojęcie, jak powinno wyglądać oko człowieka, jego nos czy warga. Ale gdy zaczniemy porównywać ze sobą 10, 20 czy 100 par oczu, dostrzeżemy, jak bardzo mogą się różnić. Robię zdjęcia ludziom z bardzo różnych środowisk, grup społecznych i etnicznych, ale koniec końców to wszystko są po prostu istoty ludzkie. Jednego dnia fotografuję prezydenta USA, a za parę dni robię zdjęcie bezdomnemu. Chciałbym podważyć nasze przyzwyczajenie do osądzania innych na podstawie powierzchowności. - Martin Schoeller