National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-12-06T11:03:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Ostrożnie z żartami z Polaków! „Polish jokes” w USA są dziś przejawem rasizmu
items: Saartjie Baartman, czyli „hotentocka Wenus” była gwiazdą ludzkiego zoo. Jej tragedia stała się symbolem
items: Sąd zdecydował: były policjant winny zamordowania George'a Floyda. Na ulicach wiwaty
items: Nowojorskie zoo trzymało czarnoskórego mężczyznę w klatce orangutana. Przeprasza po 114 latach
items: Burza wokół wyboru tłumaczy poezji Amandy Gorman. Chodzi o kolor skóry
items: „Koncepcja rasy nie ma żadnych genetycznych podstaw”. Rasy człowieka nie warunkuje kolor skóry?
items: My kontra Oni – odwieczny konflikt tożsamości. Podświadomie stawiamy siebie przeciwko innym
items: Wspomnienie Czerwonego Lata, czyli krwawych zamieszek rasowych w USA
items: “By poradzić sobie z przeszłością musimy przyjąć ją do wiadomości”. National Geographic o problemie rasizmu na swoich łamach

Ostrożnie z żartami z Polaków! „Polish jokes” w USA są dziś przejawem rasizmu
type: item
date: 2024-12-06T11:02:38.000Z
creator: Adam Węgłowski
subject: Historia
subject: polska
subject: rasizm
subject: stany zjednoczone
description: Amerykańskie „Polish jokes” wyśmiewają Polaków, bo przybywający tam kiedyś imigranci znad Wisły niewiele wiedzieli o USA. Są też jednak dowodem ksenofobii i ignorancji Anglosasów, a także efektem kopiowania propagandy nazistowskiej.
encoded: Spis treści: Polski wykrywacz min szefa CNN Prawdziwa historia wykrywacza min Skąd wzięły się „Polish jokes” Nazistowska propaganda „Wiesz, co jest ciekawego w Polakach? Chowają swoich zmarłych tak, żeby dupy wystawały im z ziemi. Mają wtedy gdzie parkować rowery” – mówi jedna z bohaterek ekranizacji powieści „Elegia dla bidoków” J.D. Vance’a – wiceprezydenta-elekta USA. W samej książce takiego fragmentu nie znajdziemy, wprowadzili go do scenariusza twórcy filmu. Zamierzali obrazić Polaków czy chcieli tylko pokazać uprzedzenia i kompleksy opisywanej amerykańskiej biedoty? Tak czy owak, sięgają po obecne w Stanach Zjednoczonych tzw. „Polish jokes” – dowcipy, w których Polacy wychodzą na głupców i prymitywów. Polski wykrywacz min szefa CNN Kawał z „Elegii dla bidoków” nie był autorstwa J.D. Vance’a, natomiast podobne kpiny padały z ust innych osób publicznych w USA. W 1999 roku miliarder Ted Turner – właściciel telewizji CNN – postanowił pożartować podczas swojego wystąpienia na konferencji o planowaniu rodziny w Waszyngtonie. Opowiedział wtedy zgromadzonym, „jak wygląda polski wykrywacz min”. W odpowiedzi zamknął oczy i zaczął nogą macać przed sobą ziemię. Amerykańska Polonia była zbulwersowana, zwłaszcza że Turner zakpił również z papieża Jana Pawła II i stanowiska Kościoła katolickiego w sprawach reprodukcyjnych. W odpowiedzi ówczesny polski wiceminister spraw zagranicznych Radek Sikorski nazwał zachowanie twórcy CNN rasistowskim i zakłamanym. „Czy Turner opowiedziałby podobny żart o innych mniejszościach, takich jak czarnoskórzy, homoseksualiści lub Żydzi?” – spytał. Sikorski zagroził, że strona polska wycofa reklamy z mediów Turnera, bo skoro uważa on ​Polaków za prymitywów, to obędzie się bez pieniędzy polskich podatników. Ostatecznie miliarder przesłał przeprosiny. Prawdziwa historia wykrywacza min Publicyści podkreślali potem, że „Polish joke” Turnera był nie tylko przejawem nieuzasadnionego poczucia wyższości, lecz także ignorancji miliardera. Tak się składa,…

polish-joke-c620711.jpg
width: 1024
height: 973

Saartjie Baartman, czyli „hotentocka Wenus” była gwiazdą ludzkiego zoo. Jej tragedia stała się symbolem
type: item
date: 2024-02-01T08:34:18.000Z
subject: Historia
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: historia
subject: rasizm
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Zniewolona i wystawiana w klatkach na „pokazach dziwolągów”. Oto mało znana historia Saartjie Baartman. Kiedy żyła „hotentocka Wenus” i co ją spotkało?
encoded: W tym artykule: Kim była Saartjie Baartman, czyli „hotentocka Wenus”? Ludzie zoo – pokaz dziwolągów Ludzkie zoo w Polsce Dalsze losy „hotentockiej Wenus” Pośmiertna sensacja W czasach walki o równość i respektowanie praw mniejszości historia Saartjie Baartman wydaje się niemal nieprawdopodobna. A jednak tzw. hotentocka Wenus do dziś jest wspominana przez badaczy kultury i nie tylko. Jak trafiła do Europy i skąd wziął się jej przydomek? Cofnijmy się do końca XVIII w. Kim była Saartjie Baartman, czyli „hotentocka Wenus”? Saartjie Baartman (właściwe Sawtche) urodziła się około 1789 roku na terenach Południowej Afryki na farmie potomków europejskich osadników. Wywodziła się z dwóch grup etnicznych: Khoikhoi i San. Od dziecka była niewolnicą na farmie Burów. Zgodnie z tradycją kolonialną, właściciele zmienili jej imię na chrześcijańskie. W tym przypadku konkretnie holenderskie. Saartjie jest zdrobnieniem od Sarah. W 1807 roku kobieta została sprzedana na sąsiednią farmę, należącą do Hendrika Caesara. Tam też trzy lata później poznała Aleksandra Dunlopa, chirurga brytyjskiej marynarki wojennej. Uwagę Dunlopa przyciągnęła aparycja Saartjie. Wyraźnie różniła się od europejskich kobiet charakterystyczną dla niektórych Afrykanek cechą. Mowa o steatopygii, czyli przeroście bioder i pośladków, i związanej z nią lordozą. Dodatkowo Saartjie miała tzw.fartuszek hotentocki (przerost warg sromowych mniejszych). Dunlop przewidział, że jej wygląd okaże się atrakcją w Europie, a jemu zagwarantuje spory zysk. Namówił Caesara i Saartjie na podróż. W tym samym roku wypłynęli do Londynu. Samej Saartjie obiecywał pieniądze i wolność. Źródła nie podają jednak, czy była to jej samodzielna decyzja, czy została zmuszona do wyjazdu. Ludzie zoo – pokaz dziwolągów Ludzkie zoo (zwane też „wioskami tubylczymi” lub „pokazami etnologicznymi”) największą popularność osiągnęły w XIX i XX wieku. W niektórych przypadkach były to pokazy ludzi „dzikich” w stanie „zbliżonym do ich naturalnego” (jak zwierzęta…

kim-byla-tzw-hotentocka-wenus-83c4be0.jpg
width: 960
height: 540

Sąd zdecydował: były policjant winny zamordowania George'a Floyda. Na ulicach wiwaty
type: item
date: 2021-04-21T11:07:17.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Kultura
subject: morderstwa
subject: niewolnictwo
subject: policja
subject: rasizm
subject: stany zjednoczone
subject: Travel
description: Derek Chauvin, były policjant z Minneapolis, został skazany za morderstwo drugiego i trzeciego stopnia oraz zabójstwo. To on w czasie próby zatrzymania George’a Floyda przyciskał jego szyję kolanem do ziemi i nie reagował na krzyki mężczyzny. Wyrok skazujący stał się powodem do świętowania dla czarnoskórej społeczności Stanów Zjednoczonych.
encoded: Derek Chauvin został uznany za winnego zamordowania Floyda, ale jeszcze nie wiadomo, ile lat spędzi w zakładzie karnym. Doniesienia prasowe podają, że za morderstwo drugiego stopnia grozi mu co najmniej 12 lat, jednak prokuratorzy mogą ubiegać się o dłuższy wyrok, maksymalnie do 40 lat - podaje Reuters. Grozi mu też do 25 lat za morderstwo trzeciego stopnia i do 10 lat za nieumyślne spowodowanie śmierci. Zarzuty są rozpatrywane oddzielnie, co oznacza, że zasądzone kary mogą zostać zsumowane. 45-letni Chauvin został zarejestrowany na filmie z 25 maja 2020 roku. Policjant (po zajściu wydalony ze służby) wbijał kolano w szyję George’a Floyda, podczas próby aresztowania związanej z domniemanym użyciem przez Floyda fałszywego banknotu 20-dolarowego w sklepie spożywczym. Na wideo widać, że Floyd był obezwładniony i leżał na ziemi twarzą w dół. Słychać było, jak mówił, że nie może oddychać, zanim stracił przytomność. 46-letniego czarnoskórego mężczyzny nie dało się uratować. Śmierć Floyda zapoczątkowała ruch Black Lives Matter, a przez całe Stany Zjednoczone przelała się fala antyrasistowskich protestów. Wtorkowy wyrok sądu w Minneapolis został uznany przez czarnoskórą społeczność za sukces. Demonstranci zgromadzeni przed budynkiem sądu wiwatowali twierdząc, że to jedyny słuszny wyrok, który przynosi sprawiedliwość, ale nie kończy debaty o rasizmie. "Wzywamy do pokojowej solidarności" „Rozdzierające serce zabójstwo George'a Floyda i wielu innych kolorowych uwydatniło systemowy problem rasizmu w naszym kraju. Nie jesteśmy bynajmniej bliscy zakończenia setek lat niesprawiedliwości spoczywających na barkach kolorowych. Jako liderzy w hrabstwie Santa Cruz jesteśmy odpowiedzialni za wdrażanie i zachęcanie do zmian w naszym regionie. Wspieramy wszystkie społeczności kolorowe, w tym te, które reprezentujemy w naszym różnorodnym kraju. Wzywamy naszą społeczność, aby dziś i każdego dnia gromadziła się razem w pokojowej solidarności” - napisali we wspólnym oświadczeniu czterej burmi…

zgromadzeni-na-tzw-placu-george-a-floyda-w-minneapolis-przujecli-werdykt-sadu-z-radoscia-fot-getty-images-70ed725.jpeg
width: 1920
height: 1080

Nowojorskie zoo trzymało czarnoskórego mężczyznę w klatce orangutana. Przeprasza po 114 latach
type: item
date: 2021-04-01T12:06:34.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Kultura
subject: niewolnictwo
subject: nowy jork
subject: rasizm
subject: Społeczeństwo
subject: stany zjednoczone
subject: zoo
description: Przez tydzień od 8 września 1906 roku zoo w nowojorskiej dzielnicy Bronx trzymało w klatce orangutana w tamtejszej małpiarni 23-letniego mężczyznę z Afryki w stroju plemiennym. Teraz organizacja zarządzająca ogrodem zoologicznym przeprasza za dawne grzechy.
encoded: The Wildlife Conservation Society (WCS) opublikowało formalne przeprosiny za uwięzienie i złe traktowanie Ota Benga, pigmeja z plemienia Mbuti zamieszkałego pierwotnie na terenie dzisiejszej Demokratycznej Republiki Konga. List do wszystkich pracowników WCS z 19 czerwca oraz towarzysząca temu lipcowa informacja dla mediów zostały skomponowane i podpisane przez szefa WCS Cristiána Sampera w duchu rozliczania się z przeszłością obchodzącej 125. rocznicę istnienia organizacji. – W imię równości, transparentności i odpowiedzialności za własne czyny musimy stawić czoło historycznej roli jaką nasza organizacja pełniła w promowaniu nietolerancji społecznej – napisał Samper i dodał, że dwa epizody w historii WCS „demonstrują niedające się zaakceptować przejawy nietolerancji”. View oEmbed on the source website Pierwszy, to potraktowanie Benga, który 40 lat po zakończeniu ery niewolnictwa w USA spędził blisko tydzień w klatce z małpami, a uratowany został i przygarnięty przez lokalnego czarnoskórego pastora. Beng – co zauważa szef WCS – „pozbawiony godności ludzkiej popełnił samobójstwo dekadę później”. Drugi grzech, to „zachowania, promowane idee filozoficzne i dzieła naukowe z pogranicza eugeniki” tworzone przez założycieli organizacji. Co nie uszło uwadze obecnemu kierownictwu WCS, to wspólne dzieło literackie owych założycieli, czyli Madison Granta i Henry’ego Fairfielda Osborna (znanego paleontologa który nadał nazwę Tyrannosaurus rex słynnemu dziś dinozaurowi). Rasistowska książka „The Passing of the Great Race” używana była przez obrońców nazistów podczas procesu w Norymberdze. Co do Bengi jeszcze, to zanim trafił do zoo w Nowym Jorku, przez ponad 2 lata od porwania z Afryki musiał podróżować po Stanach Zjednoczonych z „żywą wystawą” innych Kongijczyków dzielących ten sam co on los. Z Afryki zabrał ich samozwańczy „badacz” Samuel P Verner. W rozmowie z „New York Times” opublikowanej 9 września Verner wyjaśniał, że na pigmeju ani on, ani zoo nie zarabiają, a „jedynie pu…

benga-mial-spedzic-w-klatce-w-zoo-miesiac-ale-w-zwiazku-z-ogromnym-zainteresowaniem-starano-sie-zatrzymac-go-dluzej-biblioteka-kongresu-usa-domena-publiczna-3bef895.jpeg
width: 1024
height: 791

Burza wokół wyboru tłumaczy poezji Amandy Gorman. Chodzi o kolor skóry
type: item
date: 2021-03-04T11:35:00.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: holandia
subject: literatura
subject: rasizm
subject: Społeczeństwo
subject: stany zjednoczone
subject: sztuka
description: Laureaci nagrody literackiej Bookera Marieke Lucas Rijneveld nie będą tłumaczyć - jest osobą niebinarną używający zaimków "oni/im " - wierszy najbardziej dziś popularnej amerykańskiej młodej poetki po medialnej burzy, że nie zatrudniono do tej roli osoby czarnoskórej.
encoded: Utalentowani młodzi holenderscy twórcy po fali krytyki we własnym kraju zrezygnowali z tłumaczenia wierszy równie młodej i utalentowanej Amandy Gorman znanej m.in. z występu podczas zaprzysiężenia nowego prezydenta Stanów Zjednoczonych. Zarzut był jeden: Holendrzy są biali, a Amerykanka czarna. 29-letni Marieke Lucas Rijneveld zostali w 2020 roku najmłodszym jak dotychczas laureatami International Booker Prize. Nagrodzono ich za debiutancką książkę “The Discomfort of Evening”, opowiadającej o tragedii rodzinnej opisywanej z perspektywy 10-latki. 22-letnia Amanda Gorman jest poetką, która podczas zaprzysiężenie Joe Bidena na stanowisko prezydenta USA czytała wiersz „The Hill We Climb” z jej nowego tomiku poezji pod tym samym tytułem. Gorman jest laureatką Krajowego Konkursu Młodych Poetów, wychwalają ją m.in. Michelle Obama i Oprah Winfrey. View oEmbed on the source website Kilka dni po zaprzysiężeniu dołączyła do agencji IMG Models a jej trzy, planowane dopiero, książki (m.in. skierowana do dzieci „Change Sings”) wygrywają w rankingach popularności sklepu Amazon. Dwa tygodnie po inauguracji Bidena poetka czytała wiersz podczas finału Super Bowl. Absolwentka uczelni Harvarda, Gorman stała się „amerykańską sensacją” i wydawnictwa na całym świecie zabiegają o możliwość sprzedaży jej poezji w lokalnych językach. W Holandii wydrukować wiersze poetki ma wydawnictwo Meulenhoff. Według brytyjskiego dziennika “The Guardian” w rozmowach między 22-letnią poetką a holenderskim wydawcą zapadła decyzja, że rolę tłumaczki jej wierszy Meulenhoff powierzy właśnie Rijneveld. 24 lutego holenderscy pisarze cieszyli się z wyboru i dziękowali wszystkim za gratulacje. View oEmbed on the source website 25 lutego w dzienniku „de Volksrant” swoją krytykę wobec decyzji wydawnictwa zamieściła dziennikarka i czarnoskóra aktywistka Janice Deul. Pytała w artykule, dlaczego Meulenhoff nie wybrał do tłumaczenia kogoś jak Gorman, czyli „artystki słowa mówionego, młodej, kobiety i bezdyskusyjnie Czar…

amanda-gorman-i-marieke-lucas-rijneveld-e22b033.jpeg
width: 1200
height: 869

„Koncepcja rasy nie ma żadnych genetycznych podstaw”. Rasy człowieka nie warunkuje kolor skóry?
type: item
date: 2020-12-14T08:20:07.000Z
subject: Historia
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: biologia
subject: Edukacja
subject: genetyka
subject: rasizm
subject: Społeczeństwo
description: Kiedy naukowcy zabrali się za sekwencjonowanie pełnego genomu, który był połączeniem genów kilku jednostek, celowo zebrali próbki od osób, które same siebie uważały za przedstawicieli różnych ludzkich ras. W czerwcu 2000 r., gdy ogłaszano wyniki podczas ceremonii w Białym Domu, Craig Venter, pionier sekwencjonowania DNA, stwierdził, że koncepcja rasy nie ma żadnych genetycznych podstaw.
encoded: Rasa człowieka. Znaczenie badań nad genami Badania nad genami ujawniły dwie głębokie prawdy na temat ludzkich ras. Pierwsza jest taka, że wszyscy jesteśmy blisko spokrewnieni – bliżej niż wszystkie szympansy, pomimo że dzisiaj jest nas o wiele więcej niż ich. Wszyscy mamy ten sam zestaw genów, ale – z wyjątkiem bliźniąt jednojajowych – każdy z nas ma nieco odmienne wersje niektórych z nich. Badania genetycznej różnorodności pozwoliły naukowcom odtworzyć coś w rodzaju drzewa genealogicznego ludzkich populacji. To ujawniło drugą prawdę: w sensie bardzo realnym wszyscy żyjący dziś ludzie są Afrykanami. Nasz gatunek, homo sapiens, wyewoluował w Afryce – nikt nie zna dokładnego czasu ani miejsca. Najnowsze skamieliny z Maroka sugerują, że anatomiczne cechy współczesnych ludzi zaczęły się pojawiać już 300 tys. lat temu. Przez następne z grubsza 200 tys. lat pozostawaliśmy w Afryce, ale już w tym okresie pewne grupy przenosiły się w różne części kontynentu i były od siebie odizolowane, tworząc w rezultacie nowe populacje. Zmiany genetyczne u ludzi są rezultatem przypadkowych mutacji – maleńkich zmian w DNA. Mutacje występują w stałym tempie, więc im dłużej trwa pewna grupa przekazująca geny kolejnym pokoleniom, tym więcej takich zmian się akumuluje. A jednocześnie im dłużej dwie grupy są rozdzielone, tym więcej nabędą charakterystycznych dla siebie zmian. Naukowcy, analizujący geny współczesnych Afrykanów, doszli do wniosku, że lud Khoisan żyjący w południowej Afryce reprezentuje jedną z najstarszych gałęzi ludzkiego drzewa genealogicznego. Pigmeje ze środkowej Afryki też mają za sobą bardzo długą historię, ale jako odrębna grupa. Oznacza to, że najgłębsze rozłamy w ludzkiej rodzinie nie dotyczą tego, co zazwyczaj jest uważane za różne rasy, tylko afrykańskich populacji. Dziedziczenie genów. Po kim dziedziczymy geny? Wiedza dotycząca genów pozwoliła ustalić, że współcześni nie-Afrykanie pochodzą od kilku tysięcy ras ludzi, którzy wyemigrowali z Afryki może jakieś 60 tys. l…

protesty-antyrasistowskie-w-stanach-zjednoczonych-przybieraja-na-sile-fot-getty-images-269415d.jpeg
width: 1024
height: 691

My kontra Oni – odwieczny konflikt tożsamości. Podświadomie stawiamy siebie przeciwko innym
type: item
date: 2020-09-07T06:40:54.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Edukacja
subject: psychiatria
subject: psychologia
subject: rasizm
subject: Społeczeństwo
description: Problem tożsamości spowodował, że nas stawiamy w opozycji do innych i faworyzujemy własną grupę. Czy nauce uda się rozwiązać problem tożsamości społecznych?
encoded: Pomimo wielu różnic Solomon Igbawua i Dahiru Bala byli bliskimi przyjaciółmi. To się zaczęło w czasach szkolnych, gdy w nigeryjskim stanie Benue biegali tam i z powrotem między wioską Igbawui i osadą Bali odległymi o kilka kilometrów. Mieli nadzieję, że ta przyjaźń będzie trwać do końca ich życia. Krępy, barczysty Igbawua, który ma teraz 40 lat, jest chrześcijaninem, członkiem grupy Tiv, która od wieków uprawia lekko pofałdowane równiny Benue. Wysoki i chudy Bala, lat 42, to muzułmanin Hausa. Jego lud – mocno związani Hausańczycy i Fulanie – żyje z hodowli długorogiego bydła na znacznej części zachodniej Afryki. Na wielu obszarach takie różnice – tożsamości etnicznej, religii, języka, kultury, polityki – są zabójcze. Kilkaset kilometrów od miejsca, gdzie spotkałem tych mężczyzn, organizacja Boko Haram występuje przeciwko każdemu, kto nie przestrzega jej wersji islamu. W innych miejscach zachodniej Afryki i poza nią pasterze oraz rolnicy toczą boje o dostęp do zasobów. A inne grupy (rasy, plemiona, narody, religie) tkwią w innych konfliktach na całym świecie. Jednak do niedawna nie dotyczyło to Zongo, wioski Igbawui, ani Daudu, gdzie mieszka Bala. Przez większość ich życia dobrej ziemi było dość. Gdy bydło zdeptało pole rolnika lub pasterz zobaczył, że drogę do strumienia przegradza mu płot, istniały sposoby rozstrzygania takich sporów. – Tu panowały spokój i harmonia – mówi Elizabeth Anyom z ludu Tiv. Lecz w miarę jak dwaj przyjaciele dorastali i płodzili własne dzieci, w Benue przybywało ludności. Na skutek ocieplania się klimatu ziemie na północy wysychały, co spychało pasterzy na południe. Dobrej ziemi było mniej. Coraz częściej rolnicy stwierdzali, że bydło zniszczyło ich plony, a pasterze napotykali na szlakach swych stad nowe płoty lub świeżo obsadzone pola. Skończyły się swobodne relacje między rolnikami i pasterzami. Mimo to nikt nie sądził, że konflikt może przydarzyć się tutaj, mówi Katrin, żona Igbawui. A potem się przydarzył. My i Oni W 2014 r. obie społ…

tozsamosc-spoleczna-moze-warunkowac-nasze-zachowania-fot-getty-images-502eb3d.jpeg
width: 1948
height: 1539

Wspomnienie Czerwonego Lata, czyli krwawych zamieszek rasowych w USA
type: item
date: 2020-08-07T09:16:29.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: rasizm
subject: Społeczeństwo
subject: stany zjednoczone
description: Rasizm w historii USA pojawia się od zawsze, a jego przykładów jest mnóstwo. Czarny mężczyzna leżał półprzytomny na ulicy po tym, jak został pobity przez biały tłum, podczas masakry we wschodnim St. Louis w 1917 roku. Gdy mężczyzna próbował wstać, stojący za nim dobrze ubrany biały mężczyzna "podniósł obiema rękami płaski kamień i rzucił mu go na szyję" – pisał 3 lipca 1917 r. reporter gazety St. Loui Post-Dispatch.
encoded: 1 lipca wieczorem, przez godzinę i 30 minut reporter był świadkiem barbarzyńskich działań wywoływanych przez białe tłumy, które "niszczyły życie każdego znalezionego czarnego człowieka". Te potworne przejawy rasizmu należały do najgorszych, jakie kiedykolwiek widziały Stany Zjednoczone. Masakrę w Illinois wywołał strach przed migracją czarnych mężczyzn z Południa do fabryk na Północy i odebraniem pracy białym ludziom. Napięcia wybuchły 1 lipca i trwały przez trzy dni i noce. Według doniesień zginęło aż 39 czarnych i dziewięciu białych ludzi. Ale historycy uważają, że w tym czasie zginęły setki innych czarnoskórych. Carlos F. Hurd, reporter z Post-Dispatch, napisał w archiwalnym artykule, że był przerażony przypadkowością, z jaką białe tłumy przemierzały East St. Louis i kamieniowały czarnych ludzi, którzy mieli "podniesione ręce, błagając o życie". Był świadkiem tego, jak czarny mężczyzna, "prawie martwy od dzikiego deszczu kamieni", wisiał na sznurze do bielizny. Kiedy pękł, tłum powiesił go na linie. Hurd napisał, że grupa białych kobiet pobiła grupę czarnych kobiet kijami i kamieniami, gdy te błagały "o litość". Ale białe kobiety "śmiały się i odpowiadały wulgarnym słownictwem mężczyzn, gdy biły pięściami, kamieniami i kijami twarze i piersi czarnych kobiet". Masakra we wschodnim St. Louis zapoczątkowała panowanie rasowego terroru w całych Stanach Zjednoczonych, który według historyków trwał od 1917 do 1923 roku, kiedy to zamieszkane przez samych czarnych ludzi miasteczko Rosewood na Florydzie, zostało zniszczone. W tym okresie, znanym jako Czerwone Lato, odnotowano co najmniej 97 linczów, zginęły tysiące czarnych ludzi, a tysiące domów i firm do nich należących zostało doszczętnie spalonych. Ogień i wściekłość podsycały masakry w co najmniej 26 miastach, w tym w Waszyngtonie, D.C; Chicago, Illinois; Omaha, Nebraska; Elaine, Arkansas; Charleston, Południowa Karolina; Columbia, Tennessee; Houston, Texas; oraz Tulsa, Oklahoma. "Podczas masakr mordowali i okaleczali…

photograph-by-library-of-congress-7113d0d.jpeg
width: 1305
height: 885

“By poradzić sobie z przeszłością musimy przyjąć ją do wiadomości”. National Geographic o problemie rasizmu na swoich łamach
type: item
date: 2019-02-08T04:17:41.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Kultura
subject: magazyn
subject: pismo
subject: rasizm
description: National Geographic rozlicza się ze swoją przeszłością i poświęca jeden z numerów tematowi rasizmu. Redaktor naczelna Susan Goldberg pisze o tym, jak wiele się zmieniło w postrzeganiu innych nie tylko na świecie – ale i przez samą redakcję słynnego magazynu.
encoded: Kiedy 2 listopada 1930 roku Hajle Selassje miał zostać koronowany na króla Etiopii zorganizowano wystawną uroczystość. Nie zabrakło muzyki, wojowników z włóczniami, a materiał dokumentujący to wydarzenie w National Geographic liczył 14 tysięcy słów i 83 zdjęcia. “Gdyby jednak ceremonia uhonorowania czarnego człowieka miała miejsce w Ameryce, a nie w Etiopii, można być pewnym, że nie byłoby z niej żadnego tekstu” - pisze Susan Goldberg - “Co więcej, prawdopodobnie gdyby Hajle Selassje żył w Waszyngtonie w tamtych czasach nie tylko nie mógłby być członkiem Stowrzyszenia National Geographic, ale nawet nie wpuszczono by go na niektóre wykłady i spotkania.” Goldberg przypomina, że przed nią od 1888 roku redakcją NG nigdy nie rządziła kobieta i do tego Żydówka. “To boli stanąć twarzą w twarz z odrzucającymi materiałami z przeszłości, ale zdecydowaliśmy się poświęcić kwietniowy magazyn tematowi rasy i przeanalizować własną historię zanim zajmiemy się cudzymi” - pisze redaktor naczelna. Magazyn National Geographic dla wielu ludzi był i jest pierwszym miejscem zetknięcia się multikulturowością i złożonością świata. Tutaj przeczytacie o odległych kulturach, zwyczajach, nierzadko zaskakujących, fascynujących, poszerzających horyzonty. Jednak przez wiele lat magazyn konserwował kolonialny podział na cywilizację białych i “dzikich”, nie wspominając o ignorowaniu ciemnoskórych mieszkańców USA. Profesor John Edwin Mason z Uniwersytetu Virginii, specjalista od historii fotografii oraz afrykanista zajrzał do archiwów Żółtej Ramki i przeanalizował treść. To, co znalazł nie jest przyjemne, ale wymaga rozliczenia. W skrócie: do lat 70tych XX wieku National Geographic zupełnie ignorował kolorowych mieszkańców Stanów zjednoczonych. Jednocześnie powielał kliszę “szlachetnego dzikusa” publikując egzotyczne fotografie łowców, szamanów odwiedzanych prezz reporterów plemion. Konserwowano stereotypy i umacniano tym samym segregarcję. Są też znacznie bardziej oburzajace praktyki, jak choćby pub…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2aa64952dc579aaefbb76f54b6ca6e79839ea13c-2046b4d.jpeg
width: 1900
height: 1265