National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T15:20:31.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Połowie przypadków demencji można zapobiec. Zidentyfikowano 14 czynników ryzyka zespołu otępiennego
items: 71 dni bez jedzenia na australijskiej pustyni. Nikt nie przypuszczał, że ta podróż będzie preludium do koszmaru
items: Seks, ryzyko, sława i śmierć. Ta himalaistka do dziś wzbudza wiele kontrowersji
items: Marzyciel oskarżony o szaleństwo. Joshua Slocum - pierwszy człowiek, który samotnie opłynął świat
items: Gdziekolwiek, byle w dzicz. Jak John Muir został ojcem parków narodowych
items: Od urzędnika do podróżnika. Historia Ernesta Gilesa to opowieść o ucieczce przed nudą
items: Swoje życie zamienił w pasję, której podporządkował wszystko i wszystkich. Stanisław Szwarc-Bronikowski na tropie sensu istnienia
items: Nie było miejsc, do których by się nie wcisnął. Tony Halik - ruchliwy jak diabeł!
items: Okrzyknięto go nowym Robinsonem Crusoe! Twierdzi, że dryfował na oceanie ponad rok

Połowie przypadków demencji można zapobiec. Zidentyfikowano 14 czynników ryzyka zespołu otępiennego
type: item
date: 2024-08-01T10:03:20.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: badania naukowe
subject: demencja
subject: raport specjalny
subject: służba zdrowia
subject: Wolny czas
subject: zdrowe odżywianie
subject: Zdrowie
description: Co zrobić, by zapobiec demencji albo przynajmniej opóźnić jej nadejście? Naukowcy rozbudowali listę czynników ryzyka, które sprzyjają rozwinięciu się zespołu otępiennego. Jest ich 14 i odpowiadają za połowę przypadków demencji rozpoznawanych na świecie.
encoded: W tym artykule: Nowe czynniki ryzyka demencji Co powoduje zespół otępienny? Jak zapobiegać demencji? Żyjemy coraz dłużej. Jednak dodatkowe lata życia, które zyskujemy, wiążą się z ryzykiem pojawiania się schorzeń charakterystycznych dla późnego wieku. Jednym z nich jest demencja, zwana też zespołem otępiennym. Demencja dotyka głównie ludzi po 65. roku życia, częściej kobiety niż mężczyzn. Szacuje się, że do 2050 roku liczba osób z demencją potroi się. W połowie XXI wieku na świecie będzie żyło 153 mln ludzi zmagających się z utratą funkcji poznawczych. Tradycyjnie pojawienie się demencji wiązano z wiekiem oraz czynnikami genetycznymi. To oznaczało, że przypadłość uważano za w dużym stopniu niezależną od naszego trybu życia. Jednak to się zmienia. W dużym raporcie opublikowanym właśnie w czasopiśmie „Lancet” naukowcy wymieniają aż 14 czynników ryzyka demencji, na które mamy wpływ. Odpowiadają one za prawie 50 proc. przypadków demencji na świecie. Nowe czynniki ryzyka demencji Raport został przygotowany przez 27 ekspertów zajmujących się zespołem otępiennym. Wnioski z niego są optymistyczne. Naukowcy twierdzą, że już w młodym wieku pojawiają się czynniki ryzyka demencji, których możemy uniknąć. Dowodzą, że nie jesteśmy skazani na demencję, co więcej – nigdy nie jest za wcześnie ani za późno, by spróbować zmniejszyć niebezpieczeństwo zapadnięcia na zespół otępienny. Poprzednią listę czynników ryzyka zespół ekspertów „Lancetu” przygotował w 2020 r. Wówczas znajdowało się na niej 12 pozycji, odpowiadających za 36 proc. przypadków demencji na świecie. W tym roku zostały do niej dodane dwie kolejne. Są to wysoki poziom cholesterolu w średnim wieku – powoduje 7 proc. wszystkich przypadków zespołu otępiennego – oraz nieleczona utrata wzroku w późnym wieku (2 proc.). Co powoduje zespół otępienny? Jak wygląda cała lista? Eksperci podzielili ją na grupy związane z wiekiem. Do każdego czynnika przypisali liczbę oznaczającą procent przypadków demencji, za które odpowiada. Wczesne…

polowie-przypadkow-demencji-mozna-zapobiec-naukowcy-zidentyfikowali-14-czynnikow-ryzyka-zespolu-otepiennego-ef85344.jpg
width: 2121
height: 1414

71 dni bez jedzenia na australijskiej pustyni. Nikt nie przypuszczał, że ta podróż będzie preludium do koszmaru
type: item
date: 2020-11-09T05:04:46.000Z
creator: Joanna Lamparska
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: australia
subject: głód
subject: pustynie
subject: raport specjalny
subject: Travel
description: Ricky Megee był zwykłym zjadaczem chleba z niezbyt chlubną przeszłością. Do odległego o 5 tys. km miasta udał się, bo chciał zarobić trochę grosza.
encoded: Jeśli musisz gasić pragnienie własnym moczem, namawiam, żebyś najpierw go schłodził. Uryna nie jest szczególnie smaczna – radzi Ricky Megee. I naprawdę wie, co mówi. Facet, który przez ponad dwa miesiące jadł głównie pijawki, komary, mrówki i jaszczurki, z pewnością nie jest szczególnie wybredny. Zanim przeszedł na surwiwalową dietę, ważył ponad sto kilogramów. Na zdjęciu zrobionym po powrocie z pustkowia wygląda jak kościotrup. Wystają mu wszystkie żebra, uśmiecha się z rezygnacją, trudno uciec przed skojarzeniem z obrazami z czasów wielkiego głodu. Dorosły mężczyzna, mierzący 183 cm wzrostu, jeszcze niedawno potężny i silny, waży tu 45 kg. Stracone nadzieje Kiedy praktykanci z jednej z farm znaleźli ten chodzący szkielet, nikt nie mógł uwierzyć w to, co widzi. Był kwiecień 2006 r. i zbyt wczesna pora dnia, żeby pić albo być przepracowanym. Ale ten człowiek istniał naprawdę. Miał jasne włosy, zmierzwiony zarost, spaloną słońcem skórę i zupełnie nie wyglądał na swoje 35 lat. Praktykanci byli pierwszymi ludźmi, których Ricky Megee zobaczył po dziesięciu tygodniach na australijskim odludziu. Po kilku minutach szczęśliwy i wyluzowany jechał już w kierunku szpitala. I to właściwie jedyny pewnik w tej historii. Ricky Megee został szczęśliwie ocalony. Reszta tej opowieści ciągle owiana jest mgłą tajemnicy. Ricky John Megee urodził się w 1970 r. w rolniczym regionie Gippsland w stanie Wiktoria, w Australii. Jego dzieciństwo było szczęśliwe, przynajmniej do czasu. Wraz z rodzicami mieszkał na farmie, a tato był jego największym bohaterem. Wszystko się zmieniło, gdy rodzina przeniosła się ze wsi na przedmieścia Mel­bourne. Ojciec nie potrafił poradzić sobie z szarą rzeczywistością, coraz więcej pił, dom wypełnił się awanturami. Po roku pan Megee wyprowadził się i wkrótce popełnił samobójstwo. Matka powiedziała Ricky’emu, że jego tato zginął potrącony przez samochód, jednak podpita babcia bez ogródek wyjaśniła chłopcu, co naprawdę zaszło. Tego dnia Ricky stał się dorosły. Po …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/95b7b42d6d32983256e1004477f13363d6c61845-c126c7c.jpeg
width: 4070
height: 1603

Seks, ryzyko, sława i śmierć. Ta himalaistka do dziś wzbudza wiele kontrowersji
type: item
date: 2020-11-04T10:55:06.000Z
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: himalaizm
subject: himalaje
subject: Kuchnia
subject: raport specjalny
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: Zdrowie
description: Seksapilem, bezczelnością, siłą woli graniczącą z pychą – Francuzka Chantal Mauduit w drodze na szczyty ośmiotysięczników pomagała sobie każdym sposobem. Wzbudzała pożądanie lub niechęć, mało kogo pozostawiając obojętnym. Jednak gdy przyszło jej umrzeć w obozie na zboczu Dhaulagiri, przez osiem dni nikt jej losem się nie zainteresował. Zawsze robiła, co chciała, bez oglądania się na innych – być może dlatego w chwili jej śmierci nikt nie oglądał się na nią.
encoded: Francuzka Chantal Mauduit we wspinaczce bez wątpienia osiągnęła bardzo wiele i to w krótkim czasie. Zaczęła z wysokiego „C”, bo jej pierwszym ośmiotysięcznikiem był budzący grozę szczyt K2 nazywany „zabójcą wspinaczy”. Zdobyła go w 1992 r., mając zaledwie 28 lat. W ciągu następnych pięciu lat weszła na Sziszapangmę, Czo Oju, Lhotse (jako pierwsza kobieta), Manaslu i Gaszerbrum II. Nie używała przy tym tlenu, co w światku himalaistów jest dużym wyczynem i nobilitacją. Przede wszystkim wniosła jednak w najwyższe góry coś, czego do tej pory tam nie było lub o czym głośno nie mówiono. Seks i dobrą zabawę. Gdzie ona jest Chantal […] zwyczajnie kochała góry. Chciała się tylko wspinać, a wszyscy ci kolesie obrzucający ją błotem tak naprawdę mieli na nią ochotę – cytuje słynnego przewodnika i himalaistę Dana Mazura autorka kapitalnej książki Okrutny szczyt. Kobiety na K2 Jennifer Jordan. Owszem, wykorzystywała swe ciało do wpływania na mężczyzn, ale czemu miałaby tego nie robić? – pytał retorycznie Mazur. 15 maja 1998 r. włoski wspinacz Franco Brunello stawiał sobie zgoła inne pytanie dotyczące Mauduit. – Gdzie ona jest? – zastanawiał się coraz bardziej zdenerwowany. 7 maja, czyli ponad tydzień wcześniej, widział Francuzkę i jej przewodnika Ang Tsheringa po raz ostatni. Oboje dotarli wtedy do obozu II położonego na wysokości 6600 m n.p.m. na zboczu Dhaulagiri. Włoch zamienił z nią kilka słów, po czym Francuzka i Szerpa zniknęli w swoim namiocie. Potem rozpętała się burza, Włosi następnego dnia zeszli do bazy, tak samo jak ekipy hiszpańska, słoweńska, nowozelandzka i wspinacze z grupy amerykańsko-fińskiej. Nikt nie zwrócił uwagi ani na namiot Mauduit, ani nie zajrzał do niego, ani nie zaprzątał sobie głowy, co ona porabia. Zawsze podkreślała, że jest niezależna, więc pewnie teraz też robiła coś po swojemu, nikogo o tym nie informując. Jednak gdy 14 maja burza ucichła, Włosi wrócili do obozu II. Znaleźli namiot Mauduit solidnie przysypany śniegiem. Brunello odsunął minimalnie…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/eb1b1895b39b96391bb39305e5e2feaba3e82b11-5658fe8.png
width: 1308
height: 916

Marzyciel oskarżony o szaleństwo. Joshua Slocum - pierwszy człowiek, który samotnie opłynął świat
type: item
date: 2020-07-23T07:48:17.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Explorerzy
subject: historia
subject: odkrywcy
subject: raport specjalny
subject: Wolny czas
description: Samotny rejs dookoła świata był pod koniec XIX w. uważany za szaleństwo. Tym większe, że śmiałek w osobie Joshuy Slocuma nie umiał pływać wpław. A jednak, to, co wówczas uważano za niemożliwe, stało się dzięki niemu faktem.
encoded: Żegluje dla przyjemności. A jeśli okrąży świat, zostanie nowym Magellanem. Wiedziałem, że żaden inny statek nie odbył w podobny sposób podróży dookoła świata. Byłem jednak ubawiony kategorycznym twierdzeniem rzeczoznawców, że to niemożliwe, stwierdza. Amerykański żeglarz Joshua Slocum wypływa z Bostonu 24 kwietnia 1895 r. Samotnie i bez pożegnania. Nie szuka sławy podróżnika. Ma 51 lat i właśnie wkroczył w egzystencjalną smugę cienia. Na swoim jachcie Spray długości 11 m i szerokości 4 m czuje się u siebie. Zanim jednak łódź do połowu ostryg stała się nowoczesnym jachtem, przeszła generalny remont. Prowadząc odbudowę żebro za żebrem, nowe na miejsce starego i klepka za klepką, zmieniłem pierwotne wymiary, relacjonował. Przygotowania do wielkiej podróży trwały trzy lata. Kapitan całe życie pływał na dużych żaglowcach. To jego fach. Urodził się w 1844 r. w Nowej Szkocji, nadmorskiej prowincji wschodniej Kanady, tam dorastał w kontakcie z dziką przyrodą. Jako 20-latek Joshua otrzymał obywatelstwo amerykańskie. Trzydzieści lat później pod flagą USA chce przepłynąć świat. Nikogo się nie radzę, gdyż uważam, że mam prawo mieć własne zdanie w sprawach morza. Zresztą szybko przekonałem się, że i najlepsi marynarze mogą żeglować gorzej niż ja sam jeden, twierdzi pewny siebie. Skąd taka siła w tym człowieku? Kim jest nowy Magellan? Kluczem do zagadki jego osobowości jest historia miłosna. Kiedy miał 26 lat, Slocum rezydował w Sydney. Pewnego dnia zakochał się bez pamięci. Dwa tygodnie po pierwszej randce Virginia Walker została jego żoną. Młoda para wyjechała do Azji. Ona była przy mężu na Pacyfiku, w Hongkongu, później w Buenos Aires. Cieszyła się, gdy on został kapitanem i współwłaścicielem Northern Light, jednego z najpiękniejszych żaglowców końca XIX w. Niestety szczęście się skończyło. Virginia umarła nagle na serce, w wieku zaledwie 34 lat. Polowanie na rekiny Pierwsze tygodnie żeglugi przez Atlantyk są wyjątkowo pomyślne dla samotnika. Spray pod pełnymi żaglami idzie gł…

samotnie-dookola-swiata-joshua-slocum-1477970.jpeg
width: 4665
height: 3425

Gdziekolwiek, byle w dzicz. Jak John Muir został ojcem parków narodowych
type: item
date: 2020-07-20T17:26:14.000Z
creator: Adam Robiński
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Explorerzy
subject: parki narodowe
subject: raport specjalny
subject: Wolny czas
description: Marzył o równikowych lasach Amazonii, jednak życie rzuciło go w góry Kalifornii. Dziś Stany Zjednoczone wspominają Johna Muira jako ojca swoich parków narodowych.
encoded: Choć jeszcze bez słynnych tramwajów i mostu Golden Gate, w 1868 r. San Francisco było tętniącą życiem metropolią. Dwadzieścia lat gorączki złota zamieniło niewielką mieścinę w serce zachodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych. Sklepy, banki, hotele rosły jak grzyby po deszczu. A więc hałas, smród i duchota. To nie było miejsce dla kogoś lubiącego ciszę i kontakt z naturą. Raczej symbol poskromienia tej natury. Od samego spacerowania ulicami San Francisco Johna Muira musiała boleć głowa. Miał tylko 30 lat, ale w ulicznym zgiełku czuł się pewnie dużo starzej. Desperacko wodził wzrokiem po przechodniach, szukał w ich oczach zrozumienia, ale widział tylko obojętność. Dopiero co przyjechał, a już chciał uciekać. Zapytał kogoś, którędy najlepiej wyjechać z miasta. „Ale dokąd?” – usłyszał w odpowiedzi. „Gdziekolwiek, byleby w dzicz” – odparł. A potem było jak u Dantego. Zbiegł z piekła cywilizacji do miejsca, które okazało się dla niego rajem. Na wschodnim krańcu Kalifornii znalazł góry Sierra Nevada. Ponad 600 km długości z północy na południe, z masą czterotysięczników i doliną Yosemite, majestatyczną twierdzą wyrzeźbioną miliony lat temu przez lodowiec. W niebo strzelały gigantyczne sekwoje, pod nogami falował kwietny dywan. Powietrze było z kolei tak słodkie, że oddychać powinny nim anioły. To wszystko słowa Muira. Bo kiedy już kalifornijskie pasmo na dobre skradło jego serce, spod palców co rusz wypuszczał podobnie soczyste zdania, akapity, całe książki. A wszystko w imię ochrony przyrody. Prawdę jednak mówiąc, zarówno dolina Yosemite, jak i w ogóle Kalifornia miały być tylko przystankiem w dłuższej podróży. Odkąd bowiem pamiętał, był w drodze do Ameryki Południowej. Pieszo i drogą morską wędrował śladami Aleksandra Humboldta – o wiek starszego badacza wielu dziedzin, prekursora ekologii, człowieka, który odkrył ten kontynent dla europejskiej nauki. Tak bardzo chcę być Hum­boldtem – pisał Muir. Na szczęście dla Ameryki – tej północnej – pozostał jednak sobą. Botaniczny …

parki-narodowe-e3164ac.jpeg
width: 1000
height: 667

Od urzędnika do podróżnika. Historia Ernesta Gilesa to opowieść o ucieczce przed nudą
type: item
date: 2020-03-11T17:35:58.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Explorerzy
subject: raport specjalny
subject: Wolny czas
description: Urodził się w Anglii, ale los rzucił go do Australii. Tam rozwinął skrywaną pasję. Eksplorował tereny zachodniej Australii, odkrywając m.in. słynne formacje Kata Tjuta i Uluru.
encoded: Ernest Giles był skazany na nudę. Jego konserwatywni rodzice pragnęli, by poświęcił się karierze urzędniczej. Chłopiec urodził w 1835 r. w Bristolu, uczęszczał do elitarnej szkoły Christ’s Hospital w Sussex i kiedy już prawie miał usiąść za biurkiem, los przyniósł nieoczekiwaną zmianę. Rodzice Ernesta otrzymali pracę w Australii. Ta kolonia brytyjska gwałtownie się wówczas rozwijała. Potrzebne były tysiące rąk do pracy, a rząd kolonialny oferował osadnikom o wiele korzystniejsze niż w kraju płace oraz możliwość dzierżawy ziemi. Nowy ląd był życiową szansą dla wielu Brytyjczyków. Podróż na drugą stronę świata była świetną przygodą, a Ernest wcale nie zamierzał wieść tam uporządkowanego życia rodziców. Tym bardziej że w Australii wybuchła akurat gorączka złota. Kto chce zjeść wyprawę? W 1823 r. w stanie Wiktoria zostały odkryte bogate pokłady kruszcu. Prawdziwe szaleństwo zapanowało jednak dopiero niecałe 30 lat później. Do Australii przybywały tysiące osadników liczących na szybkie wzbogacenie się. Ernest również dał się ponieść tej fali. Szczęście mu jednak nie dopisało, mimo że do 1896 r. w Wiktorii wydobyto w sumie ponad 1800 ton złota. Zatrudnił się więc jako… urzędnik pocztowy w Melbourne. Choć posada nie dawała specjalnych szans na karierę, była w jakimś stopniu spełnieniem oczekiwań rodziców. Na poczcie spędził prawie 10 lat, cały czas po cichu pielęgnując zamiłowanie do przygody. Kiedy tylko nadarzyła się okazja, nudny z pozoru urzędnik zatrudnił się przy wytyczaniu pastwisk na zachodzie Nowej Południowej Walii. Taka praca wiązała się z licznymi wyprawami. W australijskim outbacku Ernest nabrał doświadczenia, zmężniał i przyzwyczaił się do trudnych warunków. Jego życie los przestawił na nowe tory. Zauważył go Ferdinand Jakob baron von Mueller i powierzył mu dowództwo wyprawy do środkowej Australii. Celem ekspedycji było poznanie terenów Australii położonych na zachód od transkontynentalnej linii telegraficznej łączącej Darwin z Adelajdą. To był prawdziwy zasz…

od-urzednika-do-podroznika-historia-ernesta-gilesa-to-opowiesc-o-ucieczce-przed-nuda-cf8bf6a.jpeg
width: 1000
height: 773

Swoje życie zamienił w pasję, której podporządkował wszystko i wszystkich. Stanisław Szwarc-Bronikowski na tropie sensu istnienia
type: item
date: 2019-05-02T08:35:18.000Z
creator: Joanna Lamparska
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: podróże
subject: raport specjalny
subject: Travel
description: Podróżnik i filmowiec. Był kolorowy jak motyl i surowy niczym pruski dżentelmen.
encoded: "Na tropie sensu istnienia" Słynny obieżyświat, publicysta i filmowiec urodził się w 1917 r. w Górkach koło Klimontowa. Wtedy nazywał się jeszcze Stanisław Szwarc, Bronikowskim został dopiero w czasie II wojny światowej. Jego pokolenie naznaczone zostało tą wojną. Kiedy wybuchła, był studentem Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego i Wyższej Szkoły Dziennikarstwa w Warszawie. Wstąpił do Związku Walki Zbrojnej, dowodził także oddziałem dywersyjnym Armii Krajowej Podobwodu Klimontów. Brał udział w akcji „Burza”, miał wtedy pseudonim „Roman”. Był przystojnym, uwielbianym przez kobiety, brawurowym bohaterem. W Górach Świętokrzyskich, gdzie się ukrywał, panny wspominały, że zawsze spał z bronią i przy otwartym oknie, pod którym czekał koń. Pewnego dnia, osaczony przez Niemców, skoczył z pierwszego piętra na siodło i pocwałował w dal. – Ależ to był mężczyzna – wzdychały po latach mieszkanki okolicznych wsi. W Bronikowskiego przeobraził się z potrzeby. Pewnego dnia dostał zadanie zakupu broni w Kielcach. Ale jak jechać, skoro był poszukiwany przez hitlerowców? Pomysł podsunął mu ojciec Piotra Bronikowskiego, żołnierza, który zginął w czasie wojny. Od tej pory żył na papierach kolegi, jego nazwisko dodał sobie później do swojego nazwiska rodowego. Po 1945 r. cały czas działał w antykomunistycznym podziemiu, w organizacji Wolność i Niezawisłość, rok później został aresztowany i osadzony w areszcie śledczym Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w Warszawie przy Rakowieckiej. Wyszedł po dwunastu miesiącach, żeby w 1948 r. znowu trafić do więzienia. Uciekł i musiał się ukrywać. Dzięki dokumentom Piotra Bronikowskiego udało mu się przeżyć. Był też Andrzejem Fijałkowskim, to nazwisko jego przyjaciela geodety, a także Justinem Reslingiem. Tym ostatnim stał się w sposób, którego nie powstydziłby się nawet superas wywiadu, czyli Hans Kloss. W pociągu naprzeciwko Stanisława usiadła wyjątkowo atrakcyjna kobieta. Zainteresował się nią i żeby dowiedzieć się, kim jest… ukradł jej do…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/acea41a7978ed9f60fcee302b91e70a6215ce23f-4290bc4.png
width: 612
height: 412

Nie było miejsc, do których by się nie wcisnął. Tony Halik - ruchliwy jak diabeł!
type: item
date: 2018-05-17T09:25:45.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: elżbieta dzikowska
subject: raport specjalny
description: W amerykańskiej telewizji uważano go za nieustraszonego. Słynne programy z pieprzem i wanilią w tytule uczyniły go gwiazdą polskiej telewizji.
encoded: Stek był olbrzymi i soczysty. Gauczo odkrawał kawałek ogromnym nożem i pochłaniał ze smakiem. – Tam to musi być życie – pomyślał zaraz po wojnie Halik, gdy na ulicy Southampton zobaczył plakat reklamujący Argentynę. Zrozumiał, że to jego nowe miejsce. Popłynie tam w 1948 r. wraz z poślubioną we Francji Pierrette Andrée Courtin. Zanim stanie się gwiazdą polskiej telewizji, spędzi prawie trzy dekady w Ameryce Łacińskiej. Odyseja jak paszport Urodził się w 1921 r. w Toruniu, wychował w Żabinach – to wioska w okolicy Działdowa. Od dziecka marzył o podróżach. Aby dotrzeć za ocean, raz nawet uciekł ze szkoły, a matka jechała wytargać go za uszy aż do Gdyni. W płockiej „Małachowiance” zachował się zapis wspomnień gimnazjalnych kolegów Halika: Był niezwykły, wrażliwy i ruchliwy jak diabeł, trudno go było zatrzymać w jednym miejscu. Stale siedział nad atlasem, nad mapami, przy pomocy czerwonych nitek i szpilek wyznaczał sobie trasy przyszłych podróży. Gdy opowiadał, co zamierza, śmieliśmy się z niepoprawnego, jak nam się wtedy wydawało, marzyciela. Zupełnie niesłusznie. Nie miał szczególnego nabożeństwa do nauki, ale geografię kochał bez granic, interesował się fotografią i już wtedy miał sporo zdjęć z Płocka i okolic. Języki wkuwał bardzo pilnie, był bardzo dobry z francuskiego, angielskiego uczył się sam. Widziałem u niego nawet samouczek portugalskiego i bardzo stary, pisany gotykiem, podręcznik i słownik niemieckiego. Miał też poematy Homera po grecku i po polsku, Odyseję nosił przy sobie jak paszport. Podczas wojny wstąpił do francuskiej partyzantki. Walczył w okolicach Cognac. Tam poznał Pierrette. Po ślubie przenieśli się do Szkocji, gdzie Halik pod koniec wojny służył w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Halik jak Asterix Po przeprowadzce do Argentyny został pilotem niewielkiego pasażerskiego samolotu. Kursował na trasie Buenos Aires–Mendoza. Po latach w telewizji będzie żartować [Pieprz i wanilia, Przekładaniec argentyński, TVP]: Tu się spać chce, więc jak to z…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e8550cce54a43200555a0c9b11e88a1d097be846-574e56d.jpeg
width: 1640
height: 1336

Okrzyknięto go nowym Robinsonem Crusoe! Twierdzi, że dryfował na oceanie ponad rok
type: item
date: 2018-05-17T09:24:50.000Z
creator: Jerzy Ziemacki
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: historia
subject: ocean spokojny
subject: raport specjalny
description: Poławiacza rekinów z Salwadoru odnaleziono po drugiej stronie Pacyfiku. Skąd się tam wziął? Co stało się z jego towarzyszem? Czy to możliwe, że przetrwał kilkanaście miesięcy na oceanie? Szukamy odpowiedzi.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8b66a279f2ca4550b312820eaa54476295401a56-acf9dfc.png
width: 1500
height: 960