National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-04-29T13:19:11.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Na pustyni Gobi odkryto skamieniałość nieznanego ssaka z czasów dinozaurów
items: Jak postawić pierwsze kroki na pustyni, poczuć jej piękno i... nie dać się zabić
items: Czym charakteryzują się pustynie i półpustynie?
items: National Geographic Extra 04/20
items: Ta pustynia to jedno z najtrudniejszych miejsc do życia. A jednak są ludzie, którzy ją zamieszkują
items: "W życiu jest czas na wędrówkę, ale trzeba uważać, by podróż nie stała się ucieczką" - ten wywiad powinien przeczytać KAŻDY podróżnik
items: Groty Tysiąca Buddów: "Ich znaczenia nie da się przecenić"
items: "Zawsze będziesz tam wracał." Mateusz Waligóra znów rusza na pustynię, tym razem to Gobi
items: 4 Deserts: finał tuż-tuż!
items: 4 Deserts: Granice są w nas
items: Gobi Expedition
items: Test Travelera: Boso, ale w sandałach
items: Cudza droga przez piekło

Na pustyni Gobi odkryto skamieniałość nieznanego ssaka z czasów dinozaurów
type: item
date: 2025-04-29T13:19:02.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Historia
subject: Nauka
subject: mongolia
subject: odkrycia
subject: paleontologia
subject: pustynia gobi
subject: skamieniałości
subject: ssaki
description: Był wielkości myszy, żył na terenie dzisiejszej Mongolii w młodszej epoce kredy około 100-66 milionów lat temu. Po bliższym zbadaniu okazało się, że należał do zupełnie nieznanego rodzaju ssaków.
encoded: Spis treści Ravjaa ishiii – nowy, nieznany ssak Pustynia Gobi to raj dla paleontologów Kiedy pojawiły się pierwsze ssaki? Międzynarodowy zespół paleontologów z Mongolii i Japonii znalazł na pustyni Gobi skamieniałość wczesnego ssaka. Niewielkie zwierzę żyło w okresie kredy, kiedy w środowisku dominowały gady – mniejsze i większe dinozaury. Po bliższym zbadaniu okazało się, że ssak to nie tylko nieznany gatunek. Należy też do zupełnie nowego rzędu w klasyfikacji biologicznej. O nowym odkryciu poinformowano na łamach polskiego czasopisma naukowego „Acta Palaeontologica Polonica”. Ravjaa ishiii – nowy, nieznany ssak Zespół naukowców z Japonii i Mongolii ogłosił odkrycie nowego gatunku ssaka z okresu późnej kredy, na pustyni Gobi w Mongolii. Nowo opisany gatunek nazwano Ravjaa ishiii, na cześć Dulduityna Danzanravjaa, mongolskiego mnicha buddyjskiego z XIX wieku, oraz Kenichiego Ishiiego, byłego dyrektora Hayashibara Museum of Natural Sciences, który był motorem współpracy badawczej między Japonią a Mongolią. Mały ssak został zidentyfikowany na podstawie centymetrowego fragmentu żuchwy znalezionego podczas ekspedycji w 2019 roku. Pierwsze badania sugerowały, że Ravjaa ishiii należy do rodziny Zhelestidae, grupy ssaków znanych już z okresu kredy. Jednak jego wyjątkowo zbudowane zęby trzonowe i charakterystyczny kształt żuchwy skłoniły badaczy do ustanowienia całkiem nowego rzędu ssaków, choć bliskiego Zhelestidae. Odkrycie sugeruje, że ten rząd ssaków zamieszkiwał nie tylko obszary przybrzeżne, jak wcześniej sądzono, ale także tereny w głębi lądów. Miejsce, w którym dokonano odkrycia, datowane jest na okres kredy, czyli 100-66 mln lat temu. Wtedy to na lądach zaczęły dominować rośliny okrytonasienne. Solidna budowa zębów Ravjaa ishiii przypomina uzębienie współczesnych ssaków odżywiających się nasionami i owocami. Wygląda więc na to, że już w tamtym czasie ssaki wykorzystywały zasoby dostarczane przez kwitnące rośliny. Pustynia Gobi to raj dla paleontologów Nowego ssaka …

fossil-of-a-new-mammal-22b3f28.jpg
width: 1280
height: 798

Jak postawić pierwsze kroki na pustyni, poczuć jej piękno i... nie dać się zabić
type: item
date: 2024-09-20T10:09:37.000Z
creator: Paweł Kempa
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: atakama
subject: jordania
subject: pustynia gobi
subject: pustynia namib
subject: pustynie
subject: synaj
description: Po pustyni można jeździć quadem, biegać albo po prostu ją podziwiać, pijąc herbatę. Zawsze jednak jest to wielkie przeżycie.
encoded: Spis treści: Krok 1. Herbata na pustyni Krok 2. Przygoda Krok 3. Noc na pustyni Krok 4. Wyzwanie pod kontrolą Krok 5. Wyprawa i trekking Wyposażenie na pustynię Niemal każdy, kto otarł się o bezbrzeżne piaski, pytany o to, po co zapuszczać się na tak niegościnne pustkowia, odpowie – ponieważ istnieją, są wyzwaniem, są piękne i niebezpieczne zarazem. Jaką lekcję dają pustynie podróżnikom? – Najcenniejsza lekcja to pokora, ale muszę przyznać, że akurat w tej kwestii szybko zapominam, o co chodzi. Dlatego wracam i znów się uczę – mówi Mateusz Waligóra. Przeszedł samotnie Gobi i dokonał trawersu największej solnej pustyni świata – Salar de Uyuni w Boliwii – wraz z grupą podróżników. Krok 1. Herbata na pustyni Od czego zacząć przygodę z pustyniami? Najlepiej od małego odcisku stopy na piasku, a w zasadzie niewinnego flirtu. Jazda samochodem terenowym lub quadem po pustyni, potem biwak pod gwiazdami obok zacisznej wydmy. Obserwowanie zachodu słońca, ognisko, picie miętowej herbaty to popularny sposób spędzania wolnego czasu mieszkańców krajów Afryki Subsaharyjskiej i Półwyspu Arabskiego. Jeśli masz znajomych z Egiptu, Tunezji czy Maroka, w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, którzy chcą zabrać cię na taki pustynny wypad – nie wahaj się ani chwili. Poznasz pustynię i część ich kultury. Czy warto skorzystać z komercyjnych wypadów czterokołowcami po pustyni na wakacjach w Egipcie? Wszystko zależy, jak podejdziesz do tematu i czy przymkniesz oko na komercyjne elementy. Po pierwsze, wybierz niezbyt liczną grupę i nie daj sobie wcisnąć zdezelowanego quada. Najwartościowszy będzie sam przejazd po pustyni. Nie szalej, bo czasem dochodzi do wypadków na wywrotnych czterokołowcach, kiedy pędzi się na złamanie karku bez kasku. Poproś przewodnika wcześniej, żeby zaplanował kilka postojów przy ciekawych wydmach czy skałach. Wioska Beduinów, do której dotrzesz, będzie zapewne specjalnie przygotowaną wersją dla turystów. Poczęstunek, kramy z pamiątkami i rękodziełem, warsztaty, sklep z zi…

Wadirumpustynia-a78accf.jpg
width: 4608
height: 3456

Czym charakteryzują się pustynie i półpustynie?
type: item
date: 2021-11-08T11:20:06.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: afryka
subject: ameryka południowa
subject: azja
subject: Edukacja
subject: pustynia gobi
subject: pustynie
description: Na naszej planecie nie pozostało już wiele miejsc niezamieszkanych przez człowieka. Jednymi z ostatnich prawdziwie dzikich obszarów są pustynie i półpustynie, choć należy podkreślić, że w niektórych częściach świata, cywilizacja wkradła się także na te niesprzyjające tereny. Nic dziwnego. Jesteśmy gatunkiem, który potrafi przystosować się do środowiska, w którym przychodzi mu żyć, a obecne zdobycze techniki skutecznie rozwiązują większość problemów, które kiedyś sprawiały, że poza nielicznymi oazami, obszary pustynne pozostawały praktycznie niezamieszkane. Czym różni się pustynia od półpustyni? Gdzie na świecie występują te obszary? Jakie zwierzęta żyją w tym środowisku? Poniżej odpowiadamy na każde z tych pytań.
encoded: W tym artykule: Pustynie i półpustynie - czym się różnią? Występowanie pustyń i półpustyń Zwierzęta pustyń i półpustyń Pustynie i półpustynie - przyroda Istnieje wiele obszarów przyrodniczych o skąpej szacie roślinnej. Tundra niemal w całości pokryta jest mchem i porostami. Sawanna i stepy wykazują nieco większe zróżnicowanie w obszarze flory, jednak wciąż pozostają terenami bezleśnymi. Przekłada się to na wyjątkowo surowy krajobraz, jednak to nic w porównaniu z widokami charakterystycznymi dla półpustyń i pustyń. Pustynie i półpustynie - czym się różnią? W ujęciu biologicznym, pustynia jest obszarem pozbawionym zwartej szaty roślinnej. Nieliczna roślinność (występująca w niewielkich kępkach), na którą składają się suchorośla, sukulenty i rośliny efemeryczne, pokrywa do 10 proc. powierzchni tych terenów. W ujęciu klimatycznym, pustynie są obszarami, na których występują wyjątkowo skąpe opady atmosferyczne. W wielu miejscach nie przekraczają 100 mm rocznie, a na świecie są też obszary, gdzie opady zdarzają się raz na kilka lat. Mówiąc o pustyniach, większość osób ma na myśli ogromne tereny piaszczyste, gdzie temperatura powietrza w ciągu dnia nierzadko przekracza 50 stopni Celsjusza. To skojarzenie jest jak najbardziej słuszne, jednak trzeba zaznaczyć, że wyłącznie w odniesieniu do pustyń gorących. Nie można bowiem nie wspomnieć, że niektóre pustynie mają charakter umiarkowany lub wręcz zimny. Przykładem jest tu choćby Gobi - pustynia leżąca na terenie południowej Mongolii i północnych Chin. O ile w okresie letnim panuje tam wysoka (bo przekraczająca 40 stopni Celsjusza) temperatura, to zimą jej wartość spada poniżej -40 stopni Celsjusza. Pustynie należy dzielić nie tylko ze względu na panujący klimat, ale także na charakter podłoża. W tym ujęciu wyróżnia się: pustynie piaszczyste (obszar piaszczysty z licznymi wydmami), pustynie ilaste-gliniaste (ich charakterystycznym elementem są szczeliny wysychania), pustynie skalne i kamieniste (ich powierzchnia pokryta jest sk…

pustynie-i-polpustynie-wystepowanie-zwierzeta-i-roslinnosc1-e7c5470.jpeg
width: 2121
height: 1414

National Geographic Extra 04/20
type: item
date: 2020-12-03T11:22:01.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Magazyn
subject: National Geographic
subject: Edukacja
subject: himalaje
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: mongolia
subject: muzeum etnograficzne
subject: onz
subject: podróże
subject: pustynia gobi
subject: suwalszczyzna
subject: Travel
subject: unesco
subject: unicef
subject: wędrówki
subject: Wolny czas
description: Królowie Egiptu

national-geographic-extra-04-20-746770e.jpeg
width: 1200
height: 1632

Ta pustynia to jedno z najtrudniejszych miejsc do życia. A jednak są ludzie, którzy ją zamieszkują
type: item
date: 2020-06-08T04:15:00.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Lifestyle
subject: pustynia gobi
subject: pustynie
subject: Sport
subject: Travel
description: Jedno z najtrudniejszych środowisk do życia, a jednocześnie miejsce, gdzie od wieków żyją ludzie. Front walki z pustynnieniem, które może stać się dla najludniejszego kraju świata prawdziwym problemem.
encoded: Tekst Donovan Webster Tu mieszkają duchy. Tak przynajmniej mówią Chińczycy. Uważają, że opuszczoną w XIV wieku i otoczoną murami twierdzę zwaną Khara Khoto, czyli Czarnym Miastem, zamieszkują demony i duchy. Rozumiem dlaczego. Otaczające mnie Khara Khoto to budząca zgrozę kupa piasku, która częściowo pokrywa wysokie na około 9 m mury. Kryją one ruiny tętniącego dawniej życiem królestwa. Pozostają tylko zniszczone i wypłowiałe budynki z błota, które popękały dawno temu, porozrzucane wybielone kości o niemożliwym do określenia wieku oraz porozbijane gliniane garnki i miski. Piasek skrywa również granitowe kamienie młyńskie o średnicy 90 cm, ich powierzchnie zarysowane liniami sprzed siedmiu wieków. Promienie zachodzącego październikowego słońca rysują brutalną i krwawą legendę Czarnego Miasta w piasku u moich stóp. Był rok 1372, a mongolski król Khara Bator, którego poddani chronili się za murami miasta zajętego przez Złotą Ordę Czyngisa-Chana w 1226 roku, widział koniec panowania Mongolii w Azji. Za murami zbierały się armie wschodzącej w Chinach dynastii Ming i postanowiły wykorzystać otaczającą pustynię jako najbardziej śmiercionośną broń. Przekierowując płynącą tuż obok fortecy Czarną Rzekę, źródło wody dla miasta, Chińczycy pozbawili Khara Khoto wody dla ogrodów i studni. Potem po prostu czekali. Gdy pragnienie Czarnego Miasta stało się zabójcze, Khara Bator zdał sobie sprawę ze swojego losu. Zaślepiony wściekłością, zamordował swoją rodzinę, a następnie skierował miecz ku sobie. Po jego samobójstwie, żołnierze Khara Batora trwali na próżno wewnątrz twierdzy Khara Khoto, słabnąc pod słońcem. Gdy żołnierze Ming w końcu zaatakowali - mordując pozostałych Mongołów jak zwierzęta, pozostawiając ciała niepochowane i garnizon splądrowany - ślady masakry pokrywały piasek tak gęsto, że zrodziły się z nich współczesne duchy. Oddalając się od centrum otoczonego murami miasta, wspinam się na wydmę wewnątrz fortyfikacji Khara Khoto, aby stanąć na murach. Na zachodzie słońce o…

ta-pustynia-to-jedno-z-najtrudniejszych-miejsc-do-zycia-poznajcie-tych-ktorzy-na-niej-zyja-47aded3.jpeg
width: 2176
height: 1378

"W życiu jest czas na wędrówkę, ale trzeba uważać, by podróż nie stała się ucieczką" - ten wywiad powinien przeczytać KAŻDY podróżnik
type: item
date: 2019-10-08T03:10:24.000Z
creator: Magdalena Stopa
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: himalaje
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: mongolia
subject: muzeum etnograficzne
subject: onz
subject: podróże
subject: pustynia gobi
subject: suwalszczyzna
subject: Travel
subject: unesco
subject: unicef
subject: wędrówki
subject: Wolny czas
description: "Muszę się przyznać do zachłanności. Żaden upał, żadne zmęczenie, ból kręgosłupa, przepuklina, leje po bombach, nawet obecność min nie były w stanie powstrzymać mnie w wędrowaniu" – mówi Andrzej Strumiłło, artysta i podróżnik.
encoded: MAGDALENA STOPA: Zwiedził Pan prawie całą Azję – przemierzył Mongolię, z plecakiem i bronią przeszedł niemal tysiąc kilometrów syberyjskiej tajgi, ma Pan za sobą Himalaje, a dziś mieszka w Maćkowej Rudzie, małej wsi na Suwalszczyęnie. Co Pana sprowadziło pod litewską granicę? ANDRZERJ STRUMIŁŁO: Chyba pamięć genetyczna. Przez lata towarzyszył mi kompleks repatrianta, człowieka, który jadąc do Drugiej Ojczyzny, zostawił Pierwszą. Przyszedłem na świat w Wilnie. Moja rodzina była, jak to się mówi, wysadzona z siodła. Dziadek miał ziemię pod Mińskiem. Gdy wybuchła rewolucja, musiał uciekać. Przyjechał na Nowogródczyznę, zbudował dom, wykarczował las, założył sad. Rozpoczynał życie od początku, mając przeszło 60 lat. Jako mały chłopiec pracowałem przy nim z siekierą. Matka – Kazimiera Jurszanówna – pochodziła z zaścianka Sudany nad Żejmianą, sąsiadującego z Zułowem Piłsudskich. Ojciec – Rafał Strumiłło-Pietraszkiewicz, budował linie telefoniczne Wileńskiej Dyrekcji Poczt i Telegrafów. Często zabierał mnie ze sobą. Wędrowaliśmy furmanką, mieszkaliśmy w namiocie, co parę dni zmienialiśmy miejsce biwakowania. Wojna zabrała mi ojca, który zmarł na katordze w Kotłasie, mając 46 lat. Znowu trzeba było opuścić dom.Z Nowogródka do Lublina jechaliśmy wagonem towarowym przez miesiąc. Potem już zawsze czułem się wędrowcem. A dziś z Maćkowej Rudy mam do Wilna dwa razy bliżej niż do Warszawy. Rozumiem, że jazda do Lublina była pierwszą wielką podróżą w Pana życiu. A druga? Do Chin. W Pekinie miałem swą pierwszą wystawę w ramach wymiany kulturalnej. Był rok 1954. Na doświadczenia awangardy Władysława Strzemińskiego, u którego uczyłem się w Łodzi, i kolorystów z krakowskiej ASP, gdzie kończyłem studia, nałożyły się kaligrafia, symbol, lapidarny skrót, tajemnica tysiącletnich warstw rozcieranego na kamieniu tuszu. To mnie zafascynowało. Po 1956 roku podjąłem współpracę z Polską Izbą Handlową, dla której projektowałem pawilony wystawiennicze. Dzięki temu w tamtych trudnych latach mogłem …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/910c9cc474c2fa37e90a56ac9b9061afd1860467-d7e2a2e.jpeg
width: 640
height: 426

Groty Tysiąca Buddów: "Ich znaczenia nie da się przecenić"
type: item
date: 2019-09-10T04:40:00.000Z
creator: Brook Larmer
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: budda
subject: buddyzm
subject: chiny
subject: jedwabny szlak
subject: podróże
subject: pustynia gobi
subject: Spa
subject: Sport
subject: Travel
description: Niezwykła skarbnica sztuki stworzonej w oazie na Jedwabnym Szlaku fascynuje badaczy i turystów.
encoded: Stosy ludzkich szkieletów na piasku były jak drogowskazy. Xuanzangowi – podróżującemu Jedwabnym Szlakiem w roku 629 n.e. buddyjskiemu mnichowi – bielejące kości przypominały o niebezpieczeństwach czyhających na drodze. Burze piaskowe na pustyni u zachodnich granic chińskiego cesarstwa sprawiły, że mnich błądził i znalazł się na skraju wyczerpania. Upał wywoływał halucynacje, dręcząc go obrazami wojsk na wydmach w oddali. Jeszcze bardziej bał się jednak band rozbójników, którzy napadali na karawany. Na zachód, na dwory Persji i krajów śródziemnomorskich, wieziono jedwab, herbatę i ceramikę; na wschód, do Czangan – jednego z największych miast świata – jechały złoto, klejnoty i konie. Xuanzanga, jak pisał w swoim dzienniku podróży, na duchu podtrzymywało coś, co także wędrowało Jedwabnym Szlakiem – buddyzm. Tą samą drogą napływały inne religie – manicheizm, chrześcijaństwo, zaratusztrianizm, a później islam. Ale żadna nie wywarła tak głębokiego wpływu na Chiny jak buddyzm, który w ciągu trzech stuleci po Chrystusie rozprzestrzeniał się poza granice Indii. A fundamentem tego sukcesu były teksty, które Xuanzang przywiózł z Indii, by przez 20 lat studiować je i tłumaczyć. Pod koniec swej trwającej 16 lat podróży mnich zatrzymał się w Dunhuang, kwitnącej oazie na Jedwabnym Szlaku. Źródło: Flickr/emperornie Około 20 km na południowy wschód od Dunhuang spośród rzeźbionych przez wiatr wydm wyłania się łuk urwiska, które opada ponad 30 m ku korytu rzeki porośniętemu rzędami topoli. W połowie VII w. n.e. w półtorakilometrowej długości skalnym klifie wykuto setki grot. Tu przychodzili pielgrzymi, by pomodlić się o bezpieczny przejazd przez pustynię Takla Makan albo – tak jak Xuanzang – podziękować za szczęśliwą podróż. We wnętrzu – zamiast monochromatycznej martwoty pustyni – feeria barw i ruch. Na ścianach jaśniały tysiące Buddów, we wszelkich kolorach, w szatach lśniących złotem. Apsary (boginki) i niebiańscy grajkowie w zwiewnych, błękitnych sukniach z lapis lazuli płynęli p…

dunhuang-magoaku-eff65ac.jpeg
width: 800
height: 533

"Zawsze będziesz tam wracał." Mateusz Waligóra znów rusza na pustynię, tym razem to Gobi
type: item
date: 2018-07-11T11:33:59.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: pustynia gobi
subject: pustynie
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Mateusz Waligóra opowiedział nam o swoich planach przed wyruszeniem w morderczą drogę przez pustynię Gobi oraz zdobył się na kilka bardzo osobistych zwierzeń.
encoded: Mateusz Waligóra zmierzy się z pustynią po raz drugi. W 2014 roku przemierzył Canning Stock Route w Australii Zachodniej, uznaną za najtrudniejszą drogę świata. Od tego czasu planował powrót na pustynie i tym razem zmierzy się z azjatycką Gobi. Pustynia to żywioł, z którym się walczy, to taki sam żywioł jak morze, szczyty Himalajów czy lodowiec. To ogromne siły, przy których człowiek jest naprawdę malutki. Przejście przez australijską pustynię łatwe nie było, czemu zatem znów? Użyłeś bardzo dobrego porównania, bo powiedziałeś o walce, ale jednocześnie o potężnych żywiołach, z którymi nie da się wygrać. Więc po co walczyć, jeśli nie masz szans? Z tymi żywiołami trzeba się ułożyć. Będąc na pustyni nigdy z nią nie walczę, staram się do niej najlepiej dopasować, zaaklimatyzować i zaakceptować to co mnie spotka. Wyprawa przez Australię była najtrudniejszą w moim życiu, z różnych względów: fizycznych i psychicznych. Pamiętam, że jak ją kończyłem byłem przekonany, że nigdy więcej na pustynię nie wrócę. Kiedy dojechałem do końca szlaku czułem ulgę, że nie będę musiał nigdy wracać do buszu. Ale mija ten czas kiedy ciało odpoczywa, kiedy głowa porządkuje myśli i zdajesz sobie sprawę, że przepadłeś, że zawsze będziesz tam wracał. To uzależnia jak inne żywioły, wędrówki w góry, morze. Myślę, że jest to taki sam narkotyk jak alkohol, nikotyna czy cukier. Wydaje mi się, że uzależniłem się od wędrowania po pustyniach, od tego co daje mi przebywanie na pustyni. Nieprzypadkowo nawiązałem do innych żywiołów, bo pomiędzy podróżami na pustynię miałeś inne wyprawy, realizowałeś różne projekty w zupełnie innych środowiskach. Potrzebujesz i trochę pogrzebać się w śniegu, żeby przewiała Cię pustynia i fajnie by było też podtopić się trochę w morzu? Morza unikam, bo nie umiem pływać (uśmiech). Natomiast wszystkie te miejsca łączy jedna wspólna cecha – nie ma tam ludzi. Dla mnie definicja słowa “pustynia” nie ma wielkiego znaczenia, znacznie większą wartość ma słowo “pustkowie”. Wszystkie te…

mateusz-waligora-ea26cc2.jpeg
width: 1200
height: 710

4 Deserts: finał tuż-tuż!
type: item
date: 2014-10-30T14:54:12.000Z
creator: hannagadomska
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: antarktyda
subject: atakama
subject: pustynia gobi
subject: sahara
description: Ostatnia prosta przed biegaczami z „4 Deserts”. Prosta? Całkiem trudna: 250 km biegu na Antarktydzie. Wylot już dziś
encoded: Dwa tygodnie po powrocie z Atakamy Adam Gondek, Marek Wikiera i Daniel Lewczuk ruszają na 250-kilometrowy bieg po Antarktydzie. Polacy po raz pierwszy w historii podjęli to wyzwanie. Są już bardzo blisko finału. Przypomnijmy, cykl 4Deserts jest jednym z najtrudniejszych wyzwań wytrzymałościowych dla człowieka – wynika z raportu CNN. Polega na przebiegnięciu 250 km na każdej pustyni. czyli 1000 km w sumie. Każda pustynia stawia inne wyzwanie: Sahara jest najgorętsza, Gobi - najbardziej wietrzna, Atakama - najbardziej sucha, a Antarktyda najzimniejsza. Polacy do tej pory pokonali 3 pustynie: Gobi, Saharę i Atakamę, przed nimi ostatni bieg - Antarktyda. Dotychczas najtrudniejszym wyzwaniem okazała się Atakama. Jej wysokość Atakama Bieg Atacama Crossing rozpoczęli na 3300 m n.p.m. - Wysokość sprawiała, że byliśmy osłabieni i każdy kilometr pokonywaliśmy, mając wrażenie wysiłku 5 km. – wyjaśniają. W dzień temperatura wynosiła 41 stopni Celsjusza, w nocy spadała do ok. 1 stopnia. Pustynia uchodzi za najbardziej suche miejsce na świecie, NASA prowadzi tam symulacje dla swoich urządzeń, porównując panujące tam warunki do tych na powierzchni Marsa. Kosmos! W biegu Atacama Crossing wzięło udział 162 zawodników. Wśród nich wystartował niewidomy, a najstarszy zawodnik miał 67 lat. Na metę dotarło 127 zawodników. W tym 3 Polaków. Antarktyda - inna od wszystkich Ledwo wrócili z Ameryki i już dziś wylecieli na Antarktydę. - Organizm nie zdążył sie w pełni zregenerować – tłumaczy Daniel. - Wróciłem z zapaleniem ścięgna Achillesa. Rehabilitacja powinna trwać 6 tygodni, a ja wylatuje po dwóch. Ścięgno boli, a znieczulanie lekami, grozi zerwaniem go do końca. Bieg na Antarktydzie będzie inny od poprzednich. Nie będzie można przystanąć, by odpocząć, bo organizm będzie się wychładzał. Trzeba być gotowym na nieoczekiwane zmiany planów. Organizatorzy ostrzegają, że wszystko będzie podyktowane warunkami pogodowymi. Obawy? Są, ale mniejsze niż determinacja, by ukończyć projekt. :) Biegacze …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/59899681ab1c176f14b5fdac75683819a6658216-43074e1.jpeg
width: 960
height: 638

4 Deserts: Granice są w nas
type: item
date: 2014-08-28T09:25:00.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: antarktyda
subject: atakama
subject: bieganie
subject: ludzie
subject: motywacja
subject: pustynia gobi
subject: pustynie
subject: sahara
subject: Sport
subject: wywiady
description: Skąd wzięły się kredki w plecaku jednego z biegaczy? Ile można zarobić na sprzedaży chusteczek na środku pustyni? Rozmawiamy z 3 śmiałkami, którzy jako pierwsi planują pokonać morderczy wyścig 4 Deserts
encoded: Adam Gondek, Marek Wikiera, Daniel Lewczuk pokonali już 2 pustynie: Gobi i Saharę, przed nimi kolejne 2: Atakama i Antarktyda. Każdy bieg to 250 km w trudnych warunkach. Jedni z najtwardszych biegaczy zdradzają sprawdzone sposoby na radzenie sobie z bólem, upałem, pragnieniem. Szczerze, ale zawsze z uśmiechem, opowiadają, jaka atmosfera panuje tam - na pustyni. Ze śmiałkami rozmawiały Anna Szczypczyńska i Hanna Gadomska. NG: Najgorsze już za Wami? A może najbardziej przeraża Was któryś z przyszłych biegów? Daniel Lewczuk: Każda pustynia niesie jakieś wyzwanie. Ja bym się bardziej obawiał Atakamy ze względu na to, że starujemy z 3000 metrów. Nikt z nas nie biegał na tak dużej wysokości. Marek Wikiera: Chyba Gobi do tej pory była najtrudniejsza, bo było strasznie "górzyście". Andrzej Gondek: Dla mnie najtrudniejszy będzie bieg na Antarktydzie. Może nie jest ona tak pofałdowana jak Gobi, trudność polega na tym, że bieg startuje 2 tygodnie po Atakamie. Ledwo przyjedziemy, przepakujemy się i z powrotem w samolot. 30 godzin lotu. Organizm nie będzie w stanie się zregenerować. Można powiedzieć, że to będzie z dnia na dzień bieganie ultramaratonu. NG: Czy to jest tak, że przed drugim startem, kiedy już wiedzieliście na czym to polega, baliście się bardziej niż za pierwszym razem? A.G.: Na początku była niewiadoma. Jak organizm zareaguje, jakie wrażenie wywrze pustynia. Na początku bez przerwy wszystko kontrolowałem: tętno, czy nie mam objawów odwodnienia. Cały czas czułem taki lęk. Teraz obawiam się dwóch rzeczy: tego, że pojawi się jakaś głupia kontuzja oraz tego, bo to jest jednak jakaś rywalizacja, że człowiek się w niej zapomni. D.L.: Jak wybierałem się na Saharę, jechałem w ciężkiej nieświadomości tego, na co się porywam. Ale Gobi pokazała, że bez względu na wiek, na przygotowanie, czy na ambicje, jeden niewłaściwy krok i projekt może się nie udać. Każdemu. NG: Współpracujecie ze sobą? Jaka tam - na pustyni - panuje atmosfera? D.L.: Ja na przykład staram się na tym zar…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3c2f7a889234d8d9ce1cda8c7f104ae3347a3faf-1c32fc6.jpeg
width: 720
height: 480

Gobi Expedition
type: item
date: 2014-05-28T10:40:00.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: pustynia gobi
subject: pustynie
subject: wyprawy
description: Wyprawa przez drugą co do wielkości pustynię na świecie zbliża się wielkimi krokami
encoded: Do jej rozpoczęcia zostały niespełna dwa miesiące, co sprawia, że jest to dobry moment, by przypomnieć, zainteresowanym, na czym polega jej wyjątkowość. Gobi Expedition to samotny przejazd rowerem przez drugą co do wielkości pustynię świata, trasa wyniesie około 2500km, w trakcie których będę zdany tylko na siebie, czyli własne umiejętności, na szczęście i na to, co będzie na mnie czekało na miejscu. Start zaplanowany jest na miejscowość Ałtaj, która leży na wysokości ok 2200m. n.p.m., trasa powiedzie m.in. przez góry Ałtaju Gobijskiego z których zjadę na pustynię a zakończenie podróży będzie miało miejsce w miejscowości Saynshand, które leży na 952 m. n.p.m. Tyle informacji o samym przejeździe. Jest to kolejna moja akcja dla Opolskiego Hospicjum „Betania”, którego jestem wolontariuszem. Tym przejazdem chciałbym zebrać środki na rzecz hospicjum, które w całości zasilą kasę placówki. W poprzedniej akcji (Wyprawa Wisła 2013/2014) łącznie udało mi się zebrać 2039 zł, za które zostały zakupione materace przeciwodleżynowe. W tym roku zwiększam poziom wyzwania, w myśl tego, że ciągle trzeba się rozwijać zamierzam dzięki Waszej pomocy zebrać większą sumę od poprzedniej, tym samym dowodząc, że przygotowania się opłaciły i warto jest pomagać. Kilka słów o Gobi: - Pustynia żwirowa ma ponad 1610 km długości z południowego zachodu na północny wschód i ponad 800 km z północy na południe; ma ponad 2 miliony km² powierzchni.. - średnia temperatura wynosi w styczniu -20°C, w lipcu 16°C, -Suche powietrze powoduje, że przy -20 stopniach dłonie pozostają ciepłe bez rękawiczek, -lotnisko w Ułan Bator ma pas startowy kończący się u podnóża góry. Zatem samoloty mogą lądować tylko z jednego kierunku, i też w tym kierunku startować. - w Mongolii gęstość zaludnienia wynosi 1,7 osób/km2., główna religią jest Buddyzm tybetański. Mam nadzieję, że nabyte doświadczenie z poprzednich wypraw pozwoli mi w wykonaniu mojego planu w 100% bez konieczności uruchomienia planów awaryjnych. ;) A po całym m…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/21a6eea733eccbc5d19ab6366bce8d8319a93ced-c8f4f65.jpeg
width: 800
height: 800

Test Travelera: Boso, ale w sandałach
type: item
date: 2013-07-24T08:00:00.000Z
creator: Paweł Kempa
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: beata pawlikowska
subject: ganges
subject: góry
subject: pustynia gobi
subject: trekking
subject: woda
description: Zajdziesz w nich na koniec świata. Tylko najpierw sprawdź, jaki model wybrać.
encoded: Sandał trekkingowy o podwyższonej twardości jest naprawdę uniwersalny. Bywa nieoceniony chociażby w walce z karaluchami. Przekonałem się o tym w Bangkoku w jednym z hosteli w pobliżu dworca Hua Lamphong. Strzał klapkiem między czułki nie zrobił wrażenia na buszującym po podłodze dorodnym owadzie wielkości telefonu komórkowego. Dopiero cios sandałem w karaczana, zdezorientowanego takim bezpardonowym traktowaniem, zakończył pojedynek z wynikiem 0:1. Dla sandała oczywiście. Etykieta sandałowa Do większości świątyń chrześcijańskich nie wolno wchodzić zbyt roznegliżowanym. A co z sandałami? W praktyce bywa różnie. W Gruzji na przykład, w cerkwi w centrum Tbilisi, ksiądz wskazał mi palcem drzwi. Nie pomogły tłumaczenia, że owszem, mamy trekkingowe sandały, ale też długie spodnie i koszule. Kiedy na migi pokazywałem mu dziewczyny w miniówkach przestępujące właśnie próg, udawał, że ich nie widzi. Już chciałem zapytać: A jakie buty nosił Chrystus? Lakierki? Ale ugryzłem się w język. W świątyniach buddyjskich, hinduistycznych i meczetach sandały także nie są mile widziane. Trzeba zostawić je na zewnątrz i wejść boso. – Boisz się, że ktoś je zwędzi? Nie martw się. Tak jak w świątyni Hanumana w Hampi, w pobliżu czeka jegomość, który za 10 rupii dopilnuje, by nie padły łupem małp – wspomina swój pobyt w Indiach bloger i podróżnik Maciej Klimowicz. W Etiopii na przedmieściach Addis Abeby działa manufaktura soleRebels, która do wyrobu sandałów używa gumy z recyklingu opon. Łączy ją z bawełnianymi dodatkami barwionymi ekologicznie i z kawałkami starych mundurów wojskowych. Sandały i proste buty soleRebels stały się hitem. Przebiły się nawet na rynek amerykański i do sieci amazon.com. Czasami pomysł na sandały przychodzi dzięki obserwacji innych kultur. Amerykanin Ted McDonald przez wiele lat mieszkał z biegającym plemieniem Tarahumara. Zgłębiał ich technikę przemieszczania się na duże odległości i wyrobu sandałów. Obserwacje doprowadziły do założenia firmy Luna Sandals i powstania …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/04919d945be9ef58fd701dfbec1225d260252086-53c41d0.jpeg
width: 1856
height: 1238

Cudza droga przez piekło
type: item
date: 2010-03-07T07:00:00.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: indie
subject: jezioro bajkał
subject: mongolia
subject: pustynia gobi
subject: pustynie
subject: witold gliński
subject: woda
description: Porucznik kawalerii WP dostał się do niewoli sowieckiej w czasie kampanii wrześniowej. Został uznany za szpiega i skazany na 25 lat przymusowych robót na Syberii. Po wojnie wybrał życie na emigracji w Anglii.
encoded: Imię i nazwisko: Sławomir Rawicz Urodzony/zmarł: 01.09.1915 r./05.04.2004 r. W wydanej tam książce opisał niezwykłą historię swojej ucieczki z łagru i wyczerpującego marszu przez cały kontynent. Książka stała się na Zachodzie bestsellerem i przyniosła autorowi rozgłos. Po ponad pięćdziesięciu latach okazało sie, że Rawicz zebrał laury niezasłużenie. Zanim Sławomir Rawicz stał się jednym z więźniów moskiewskiej Łubianki – brudnym, wychudzonym i przytrzymującym ręką opadające portki pozbawione paska – spędził wiele miesięcy w areszcie w Mińsku i Charkowie przesłuchiwany przez specjalistów z NKWD. Zatrzymali go 19 listopada 1939 r. w Pińsku, jego rodzinnym mieście, podczas powitalnego przyjęcia, które urządziła mu matka – Rosjanka. Po ukończeniu podchorążówki w Brześciu pomagał jej w gospodarstwie, dopóki nie rozpoczęła się wojna. Płynnie mówił po rosyjsku, i to miało być jednym z dowodów świadczących, że szpiegował na niekorzyść Związku Sowieckiego. Z Łubianki droga więźniów wiodła na Syberię. Razem z innymi wrogami mocarstwa Rawicz został zagnany do bydlęcego wagonu, który zapieczętowano i skierowano na wschód. Po miesiącu jazdy pociąg zatrzymał się na stacji w Irkucku. Skończył się jeden straszny etap podróży, a zaczynał następny, jeszcze gorszy. Ponad 5 tys. skutych łańcuchami więźniów wyruszyło przez śnieżne pustkowia w kierunku obozu nr 303 ukrytego w tajdze. Cel został osiągnięty na początku lutego 1941 r. – Podziwiałem sam siebie i mimo straszliwego fizycznego wyczerpania byłem prawie szczęśliwy. Skończył się wysiłek dwóch miesięcy w drodze. Cokolwiek nas czekało, dzień jutrzejszy nie mógł być gorszy – napisał w swojej książce Długi marsz. Od pierwszych dni w obozie myślał o ucieczce. Miał 25 lat i nie chciał reszty życia spędzić w sowieckiej niewoli. Marsz ku wolności okazał się gorszy niż wszystkie wcześniejsze doświadczenia. Marzec 1941 r. Rawicz zgłasza się do pracy przy produkcji nart dla żołnierzy Armii Czerwonej. Nie zna się na ich profesjonalnym wyrobie…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d1f5236d04b045a2eaae659bf97ad7d9810d4f85-bcc8923.jpeg
width: 334
height: 500