„Zebra striping” to brytyjski trend na brak kaca. Ale czy alkohol na zmianę z wodą naprawdę może pomóc?
Wyjścia ze znajomymi do baru często toczą się według trudnego do opanowania scenariusza – szczególnie, gdy pijemy alkohol. Kolejki drinków szybko pojawiają się na stole, a nasze racjonalne postanowienia o „wolniejszym tempie” rozpływają się w powietrzu już po drugiej czy trzeciej rundzie. Efektem jest poranek z paraliżującym kacem. Jednak ostatnio w Wielkiej Brytanii ogromną furorę robi nowy trend zwany „zebra striping”, który obiecuje zniwelowanie negatywnych skutków picia. Czy alkohol na zmianę z wodą to faktycznie magiczne lekarstwo na poranne cierpienie?
Zasada „zebra striping” (której nazwa zawiązuje do czarno-białej przeplatanki na umaszczeniu zebry) jest banalnie prosta: po wypiciu kieliszka wina, szota mocnego alkoholu czy kufla piwa podczas kolejnej rundy celowo zamawiasz napój bezalkoholowy lub zwykłą wodę, zanim znów sięgniesz po procenty. Jak pokazują analizy rynkowe z 2025 roku, ten sposób picia błyskawicznie zyskał na popularności na Wyspach Brytyjskich – przyznało się do niego aż 34% dorosłych obywateli. Temat ten pod lupę wzięły niedawno brytyjskie ekspertki – prof. Cathy Montgomery oraz dr Abi Rose z Liverpool John Moores University. Ich bezlitosne dla imprezowiczów wnioski opublikowano na łamach „The Conversation”. Pułapka metabolizmu. Czy „zebra striping” ma w ogóle sens? Aby zrozumieć fenomen tego trendu – i jego ograniczenia – musimy spojrzeć na naszą fizjologię. Ludzki organizm metabolizuje alkohol w stosunkowo stałym tempie – wynosi ono około jednej standardowej jednostki alkoholu na godzinę (co odpowiada małemu kieliszkowi wina, 30 mililitrom mocnego alkoholu lub połowie typowego piwa). Picie w tempie szybszym niż nasze możliwości przerobowe nieuchronnie podnosi stężenie alkoholu we krwi (tzw. wskaźnik BAC), prowadząc do szybszego upojenia i drastycznie zwiększając fizjologiczny stres organizmu. Czyli pomaga? Z punktu widzenia redukcji szkód, to „zebra striping” naprawdę może być przydatne. Ta technika przede wszystkim po prostu spowalnia ogóle tempo konsumpcji. Alkohol na zmianę z wodą nie tylko obniża jego szczytowe stężenie we krwi (dzięki czemu jesteśmy mniej pijani w danym momencie), ale przede wszystkim prowadzi do sytuacji, w której w ciągu całej nocy wypijamy mniej drinków. Ma to kolosalne znaczenie dla naszego mózgu. Istnieje tu także fascynujący aspekt behawioralny. Zwykłe trzymanie w dłoni szklanki z bezalkoholowym napojem radykalnie zmniejsza presję społeczną, by dotrzymać kroku pijącym znajomym. W kulturach, gdzie wspólne spożywanie alkoholu postrzegane jest jako towarzyska norma (w Polsce znamy to dobrze), taki „kamuflaż” znacznie ułatwia moderowanie własnego tempa. Mit nawodnienia i niebezpieczne bąbelki Wielu entuzjastów „zebra striping” wierzy, że główną zaletą tej metody jest intensywne nawodnienie, które niczym magiczna tarcza uchroni ich przed porannym kacem. Alkohol działa jako diuretyk (środek moczopędny), zmuszając nas do częstszych wizyt w toalecie, co prowadzi do utraty płynów i zaburzeń równowagi elektrolitowej. Rzeczywiście, przeplatanie drinków wodą pomaga zrekompensować owo odwodnienie, w pewnym stopniu łagodząc objawy takie jak silne pragnienie, zawroty głowy czy ból skroni. Naukowcy nie pozostawiają jednak złudzeń: odwodnienie i kac to dwa zupełnie różne zjawiska. Samo przywrócenie równowagi płynów nie zapobiegnie kacowi, ponieważ jest on syndromem niezwykle złożonym. Odpowiada za niego koktajl mrocznych czynników biologicznych: nagromadzenie toksycznych produktów ubocznych metabolizmu (takich jak silnie trujący aldehyd octowy), ogólnoustrojowy stan zapalny, mocno zaburzony sen oraz patologicznie zmieniona odpowiedź układu odpornościowego. Nasilenie porannego dramatu zależy ściśle od ilości krążącego w organizmie alkoholu. Badania kliniczne udowadniają, że poziom alkoholu w moczu bezpośrednio koreluje z surowością kaca. Czy bąbelki upijają nas mocniej? Co niezwykle istotne, ogromne znaczenie ma to, czym dokładnie przeplatamy nasz alkohol. Jeśli naszym bezalkoholowym wyborem będą napoje gazowane, możemy wpaść w poważną pułapkę. Bąbelki zwiększają ciśnienie w żołądku, dosłownie „wpychając” alkohol do jelita cienkiego, co drastycznie przyspiesza jego wchłanianie do krwiobiegu. Chociaż napoje gazowane nie sprawią, że upijesz się bardziej, według brytyjskich naukowców mogą z sprawić, że upijesz się szybciej. Nie ma bezpiecznej dawki alkoholu Werdykt badaczek jest jednoznaczny: „zebra striping” może zadziałać, ale zdecydowanie nie w sposób, na jaki liczą niektórzy. Metoda ta w żaden sposób nie powstrzymuje procesów biologicznych wywołujących kaca, a jej sukces zależy wyłącznie od tego, czy pomoże nam ona wypić w sumie mniej alkoholu. Jeśli zrekompensujemy sobie wodne przerwy dłuższym pobytem w barze lub wyborem wysokoprocentowych trunków – rano i tak obudzimy się z bólem. Co gorsza, utrzymanie rygoru naprzemiennego picia wymaga żelaznej kontroli poznawczej, która bardzo szybko ulatnia się wraz z rosnącym poziomem wskaźnika BAC w naszej krwi. W tym miejscu warto przypomnieć także szerszy, współczesny kontekst medyczny. Jak jednoznacznie wskazują najnowsze wytyczne Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) oraz liczne, współczesne analizy onkologiczne, w świetle dzisiejszej wiedzy medycznej nie istnieje coś takiego jak bezpieczna dawka alkoholu. Nawet minimalne ilości tej substancji psychoaktywnej działają toksycznie na nasze komórki i odczuwalnie zwiększają ryzyko chorób przewlekłych, w tym wielu rodzajów nowotworów. Nie dajmy się zatem oszukać obietnicom łatwych trików. Jedynym prawdziwie skutecznym, udowodnionym naukowo i pewnym sposobem na całkowite uniknięcie kaca (i wielu innych problemów zdrowotnych) pozostaje po prostu wypicie mniejszej ilości alkoholu lub – co najlepsze dla organizmu – nie picie go wcale. Źródła: The Conversation, WHO Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Dlaczego Irish Puby są tak bardzo popularne – nie tylko w Dzień Świętego Patryka? Są w każdym większym polskim mieście
Irish Puby są bardzo popularne na Wyspach Brytyjskich, ale nie tylko – w praktycznie każdym średniej wielkości mieście na świecie znajduje się co najmniej jeden irlandzki pub. Miejsca te także w naszym kraju mają wielu bywalców. I to mimo tego, że nie celebrujemy specjalnie Dnia Świętego Patryka. Na czym polega fenomen pubów w stylu irlandzkim?
Wyobraź sobie chłodny wieczór w centrum Warszawy, Krakowa czy Torunia. Przez zaparowane okna widać okna ludzi śmiejących się przy ciemnym barze, zza którego nalewane jest piwo Guinness. Nie potrzeba paszportu ani biletu lotniczego, żeby przenieść się do prawdziwego irlandzkiego baru – takie znajdują się wielu polskich miastach i nie ma się co dziwić: naszym krajanom bardzo przypadła do gustu irlandzka zasada, że „nie ma obcych – są przyjaciele, których jeszcze nie spotkałeś”. Doskonale sprawdza się w naszych realiach. Fenomen Irish Pubów w Polsce Klimat i detale rodem z Dublina Według bywalców prawdziwy Irish Pub to nie tylko wystrój na miarę tradycyjnych wyspiarskich lokali: połączenia ciemnego drewna, skóry, beczek czy szyldów. Przepis na sukces w Polsce polega na autentyczności: Polacy lubią miejsca z duszą i historią, a więc pub, w których słychać muzykę na żywo, który podaje określony rodzaj piwa czy przekąsek natychmiast zdobywa wiernych gości. Najlepsze puby tego typu powstają przy współpracy z Irlandczykami, ale wiele z ich właścicieli po prostu jest zachwyconych tamtejszą kulturą spędzania wolnego czasu. Guinnness i sport Co łączy bywalców pubów od Galway po Gdańsk? Legendarna irlandzka kuchnia i piwo. W wielu irlandzkich barach dostępne są śniadania podawane do późnego popołudnia, ale umówmy się – pierwsze skrzypce gra najpopularniejsze irlandzkie piwo świata: ciemny i aksamitny stout Guinness. To niemal kult: jego idealna piana i sposób serwowania stały się znakiem jakości. W polskich Irish Pubach liczą się też emocje sportowe – transmisje meczów Premier League (chociaż nie tylko) ściągają tłumy i budują atmosferę wspólnoty. Pubowe wydarzenia integrują Polaków Irish Puby są często nie tylko barami, ale chcą być także częścią lokalnej kultury. To w nich często będziemy mieli okazję wziąć udział w pub quizach czy posłuchać koncertów. Poczucie przynależności do grupy jest jednym z kluczowych powodów, dla których Polacy wybierają puby w stylu irlandzkim, a nie nowoczesne kluby czy bary. Irish Puby mają za sobą kawał historii Najstarszy nieprzerwanie działający Irish Pub to Sean’s Bar w irlandzkim – a jakże – Athlone. Istnieje od ponad 1100 lat, co zostało potwierdzone badaniami archeologicznymi i wpisem w Księdze Rekordów – z resztą – Guinnessa. Czy to możliwe, że są trochę stronniczy? Polskie puby w stylu irlandzkim to często nie są żadne „podrabiańce” – niektóre z nich mogą poszczycić się autentycznym irlandzkim wystrojem, którego elementy – od paneli ściennych aż po bar – zostały zaprojektowane, wykonane i wysłane w całości z Zielonej Wyspy przez wyspecjalizowane firmy, które dbają o ich wyjątkową tożsamość na całym świecie – np. Irish Pub Company. Dlaczego moda na Irish Puby nie przemija? Jasne, o Irish Pubach przypominamy sobie głównie w czasie obchodów Dnia Świętego Patryka – to coroczne pubowe szaleństwo pełne zielonych symboli, irlandzkiej muzyki i lejącego się strumieniami Guinessa. Ale prawdziwa popularność tych miejsc buduje się każdego dnia. Irish Puby w Polsce są odporne na sezonowe mody, bo na stałe wpisały się w krajobraz naszych miast. To zasługa elastyczności – szybka adaptacja do lokalnych gustów i oczekiwań, a jednocześnie zachowanie klimatu, którego oczekują goście. Należy jednak pamiętać, że dręczą je podobne bolączki, co wszystkie bary na całym świecie (niezależnie od kręgu kulturowego, z którego się wywodzą): odwiedza je coraz mniej klientów. Jeśli jeszcze nie odwiedziliście żadnego pubu w stylu irlandzkim, to warto się do niego wybrać – chociażby po to, by poczuć atmosferę, której w nowoczesnych barach próżno szukać. To światowy fenomen, który idealnie dopasował się do polskiej kultury. Źródło: falstaff, dw.com, Irish Pub Company, irishcentral.com, Sean's Bar Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Polacy zdradzili, jak często się upijają. Wyniki badania mogą być zaskoczeniem
Najczęściej upijają się (lub tym chwalą) mieszkańcy krajów anglojęzycznych oraz Skandynawowie - wynika z raportu Global Drug Survey. To największe na świecie badanie poświęcone tematowi używek - legalnych i nielegalnych.
Global Drug Survey (GDS) 2020 to projekt koordynowany przez prof. Adama R Winstocka z brytyjskiej uczelni UCL, psychiatrę i specjalistę medycyny uzależnień. We wrześniu zeszłego roku opublikował wyniki cząstkowe pokazujące nasze zachowania podczas pandemii (Młodzi ludzie piją mniej w izolacji, a pijemy głównie z nudy – wyjaśniał na „The Conversation”), teraz przyszedł czas na wyniki z okresu przed COVID-19. 110 tys. osób z 25 krajów między 7 listopada a 30 grudnia 2019 roku zarejestrowało się na serwisie GDS i wypełniło sieciowy kwestionariusz opisując swoje doświadczenia z różnymi używkami, legalnymi (tytoń, alkohol) i nielegalnymi (narkotyki). Naturalnie w przypadku marihuany legalność zależy od miejsca, w którym żyje ankietowany. Przed pandemią najpopularniejszą zgłaszaną przez użytkowników substancją psychoaktywną był alkohol, następnie THC (marihuana), tytoń, MDMA, kokaina, e-papierosy, amfetamina, LSD, benzodiazepiny, psylocybina („magiczne” grzybki), ketamina i opiaty na receptę. Co do popularności “króla” używek, to najczęściej upijają się (lub tym chwalą) mieszkańcy krajów anglojęzycznych oraz Skandynawowie. Na szczycie listy są Szkoci i Anglicy (upijają się 34 razy w roku), na drugim miejscu wspólnie Australijczycy i Duńczycy (ok. 32 razy) a na trzecim miejscu Finowie (28 razy). Dół listy to kraje Ameryki Południowej, Argentyna i Kolumbia (mniej niż 7 razy). Według zgłoszeń z Polski upijamy się 16 razy do roku, dzięki czemu zajęliśmy 22. miejsce między Słowakami i Węgrami. Średnia dla wszystkich ankietowanych którzy przyznali się do picia alkoholu (90 tys. z 110 tys. zgłoszeń) to nieco ponad 20 razy. Na pytanie o to, czy ktoś w ogóle nie upił się w ostatnich 12 miesiącach, pod koniec 2019 roku najwięcej pozytywnych odpowiedzi zostawili Portugalczycy (54 proc. nie upiło się), Argentyńczycy (48 proc.) i Kolumbijczycy (40 proc.). To rozważnego picia przyznało się 11 proc. Polaków. GDS2020 zdefiniował upijanie się jako stan, gdzie „ilość wypitego alkoholu tak bardzo ogranicza funkcje mentalne i sprawność poruszania się, że traci się równowagę, zmieniona jest mowa, nie można utrzymać skupienia i w ocenie osób znajomych nastąpiła widoczna zmiana w prowadzeniu rozmowy i zachowaniu”. Najczęściej pomocy medycznej z powodu przepicia wymagały młode kobiety poniżej 25. roku życia (3,4 proc.). One jednak najrzadziej się upijały (12 razy), a przynajmniej tak twierdzą osoby biorące udział w sieciowej ankiecie. Z kolei najczęściej upijali się młodzi mężczyźni poniżej 25. roku życia (28 razy). Pomocy medycznej z przepicia poszukiwało 1,3 proc. Częściej żałowały upijania się kobiety (39 proc.) niż mężczyźni (30 proc.). Ludzie żałujący upijania się najczęściej wspominają nieznośnego kaca (75 proc.), zbytnią szczerość pod wpływem (42 proc.), silny stan lękowy dzień po (31 proc.), wejście w konflikt (18 proc.), niedokończenie ważnego zadania (18 proc.), nieplanowany seks (14 proc.), uszkodzenie ciała (13 proc.), wstydliwy wpis na social media (7 proc.) oraz bójka i kłopoty z policją (4 proc.). 3 proc. osób napisało, że po upiciu się zostało wykorzystane seksualnie.
„Surferzy trzeciej fali” bawili się w warszawskim lokalu. Teraz pub zapowiada: będzie manufaktura maseczek
Nagrania i zdjęcia pokazujące zatłoczony warszawski pub pojawiły się w sieci m.in. na profilu akcji OtwieraMY. Lokal, przez właściciela przemianowany na „piwny basen”, został otwarty mimo obowiązujących obostrzeń. Na miejscu pojawiła się policja.
W tym artykule: "Manufaktura Maseczek im. Horbana" Pub, w którym w miniony weekend zorganizowano imprezę pod hasłem „Surferzy trzeciej fali” jeszcze do niedawna nosił nazwę PiwPaw. W związku z obostrzeniami epidemicznymi i przedłużającym się zamknięciem lokalu, właściciel postanowił wykazać się pomysłowością i już kilkukrotnie symbolicznie się „przebranżowić”. I tak, gdy rząd poinformował o otwarciu muzeów, PiwPaw ogłosił się się Warszawskim Muzeum Kapsli i zaprosił „zwiedzających” na Noc Muzeów. W drugiej połowie lutego pub przeszedł kolejną zmianę – tym razem w Basen Piwny. „Z okazji nadejścia trzeciej fali, oraz w oczekiwaniu na kolejne - warszawski Basen Piwny ma przyjemność zaprosić wszystkich chętnych do codziennego udziału w programie artystycznym ‘Surferzy trzeciej fali’. Uspokajamy, że ciała z dni poprzednich są regularnie usuwane” - napisano na twitterowym profilu stowarzyszenia OtwieraMY, zrzeszającego przedsiębiorców otwierających swoje lokale mimo obostrzeń. Na Twitterze zamieszczono też krótkie nagranie z lokalu. Na minutowym wideo widać sporą grupę bawiących się młodych ludzi. Liczba osób uniemożliwia zachowanie wymaganego dystansu. Nikt z odwiedzających „basen” nie ma też zakrytych ust i nosa. View oEmbed on the source website Zachowanie właściciela oraz gości pubu wywołało gorącą dyskusję wśród internautów, a także publicystów i polityków. Część komentujących jest wyraźnie oburzona. „Zawsze jest szansa, że złapie się wirusa w takim tłumie i jasne, młodym pewnie nic nie będzie, ale przeniosą go dalej. Bo nie można poczekać jeszcze paru miesięcy, żeby imprezować”; „Wyścig pod respirator?”; „Mocni kandydaci do nagrody Darwina”; „Rozumiem zmęczenie obostrzeniami, chęć resetu. Ale nigdy nie zrozumiem takiego braku solidarności i egoizmu” - to tylko niektóre komentarze, jakie pojawiły się pod postem. Z drugiej strony nie brakuje też wyrazów zrozumienia dla właściciela lokalu, który w związku z rosnącym zadłużeniem boryka się m.in. z przerwami w dostawach prądu, o czym informuje na oficjalnym profilu PiwPaw. Jak podaje Metro Warszawa, dawny PiwPaw od początku roku regularnie organizuje nielegalne imprezy. Większość z nich kończy się interwencją policji i Sanepidu. Podobnie było w miniony weekend, gdy pod lokal przyjechało kilka radiowozów. Warszawa.naszemiasto.pl informuje, że mimo częstych kontroli, mundurowi są bezradni i nikt nie jest w stanie wyegzekwować odpowiedzialności za potencjalne zagrożenie epidemiczne. Stołeczne media podają też, że w lokalu mogłoby bawić się nawet kilkaset osób, a tłoczno było nie tylko w środku, ale też przed pubem. "Manufaktura Maseczek im. Horbana" Nic nie wskazuje na to, żeby właściciel PiwPaw miał zrezygnować z dalszej działalności. Po weekendowym spotkaniu „surferów trzeciej fali” w prześmiewczym poście na Facebooku zapowiedział, że tym razem pub zostanie przemianowany na „Pierwszą Warszawską Manufakturę Maseczek im. Prof. Andrzeja Horbana”. To jasne nawiązanie do słów głównego doradcy premiera ds. COVID-19, który w programie TVN24 powiedział: „Troszeczkę tutaj bym apelował do (...) panów przedsiębiorców, którzy mówią, że nie mają z czego żyć, a gdyby się wzięli za produkcję masek, to mieliby z czego żyć”. Ostatecznie prof. Horban stwierdził, że musi odwołać swoje słowa po tym, jak zapewniono go, że część polskich firm nie tylko produkuje, ale też eksportuje maski ochronne. Branża gastronomiczna po raz pierwszy została zamknięta w początkach 2020 roku, aby po kilku tygodniach otworzyć się z zachowaniem reżimu sanitarnego. Obecnie pozostaje zamknięta od czasu nadejścia drugiej fali, czyli od 24 października 2020 roku. Restauracje, kawiarnie i inne lokale mogą wydawać jedzenie i napoje jedynie na wynos bądź w dostawie. W związku z przedłużającymi się obostrzeniami powstało stowarzyszenie OtwieraMY, które łączy przedsiębiorców otwierających swoje firmy, mimo zakazów. Ostatnio w mediach pojawiła się sugestia, że branża może zostać częściowo „odmrożona” wiosną, gdy pogoda pozwoli na zorganizowanie restauracyjnych ogródków. Rząd nie potwierdza tych doniesień.
Szkocja zamyka puby i restauracje. Wraca lockdown
Nowe zasady od 9 do 25 października obejmą lokale serwujące alkohol w największych ośrodkach miejskich w centrum kraju, jak Glasgow i Edynburg, w których szacunkowo żyje 3,4 mln osób. W innych rejonach alkohol będzie można serwować jedynie na zewnątrz.
- Restrykcje mają być szybką reakcją na niepokojący wzrost infekcji. Bez nich pod koniec miesiąca możemy wrócić do poziomów zachorowań ze szczytu pandemii – stwierdziła szefowa autonomicznego rządu szkockiego Nicola Sturgeon. View oEmbed on the source website Urzędniczka przyznała, że ma świadomość, iż nowe ograniczenia negatywnie wpłyną na wiele prywatnych biznesów. W ocenie Scottish Hospitality Group, organizacji zrzeszającej restauratorów i właścicieli pubów, decyzja rządu to dla nich ”wyrok śmierci”. View oEmbed on the source website Podobnie postrzega to związek przedstawicieli małych firm i przedsiębiorstw, Federation of Small Businesses. Jego kierownictwo zwraca uwagę, że zamykając lokale gastronomiczne rząd uderza też w inne sektory gospodarki, szczególnie w branżę turystyczną. Uderzenie złagodzić ma pakiet wsparcia wielkości 40 mln funtów. Pieniądze pozwolić mają przetrwać pubom i restauracjom okres lockdownu. Wszystkie lokale w których sprzedawany jest alkohol, z wyjątkiem hoteli obsługującej miejscową ludność, będą musiały ograniczyć się do zamówień ”na wynos”. Kawiarnie bez licencji na sprzedaż alkoholu będą musiały zamykać się o godz. 18. Od 10 października zamknięte też mają być salony gry w bilard, kręgielnie, kasyna i salony gry w bingo. Na dwa tygodnie wprowadza się też zakaz amatorskiego uprawiania sportów kontaktowych dla osób powyżej 18 roku życia. Choć nie wprowadza się ograniczeń w poruszaniu się po drogach publicznych, władza prosi mieszkańców centralnego pasa (Glasgow-Edynburg) o możliwe unikanie transport publicznego i nie opuszczanie swojego regionu. W innych częściach Szkocji puby, bary, restauracje i kawiarnie będą otwarte do godz. 18, ale wewnątrz będzie można podawać jedynie jedzenie i napoje bezalkoholowe. Drinka czy piwo będzie trzeba wypić na zewnątrz. Ogródki restauracyjne będą mogły działać do godz. 22. Obowiązek noszenia maseczek rozszerzony zostaje na korytarze i socjalne pomieszczenia (kantyny) w zakładach pracy. W sklepach w całej Szkocji klienci będą musieli zachowywać dystans 2 metrów. View oEmbed on the source website Wszystkie te ograniczenia wprowadza się po pierwszym w czasie tej pandemii przypadku, gdy jednego tylko dnia odnotowano ponad 1000 nowych przypadków infekcji SARS-CoV-2. I to przy świadomości, że władze sanitarne testują na obecność koronawirusa częściej, niż na początku roku. Premier Wielkiej Brytanii Boris Johnson zamierza podobne restrykcje wprowadzić na północy Anglii, m.in. w miastach jak Manchester, Liverpool oraz Newcastle.
Piwo i lunch? Najpierw podaj nazwisko i adres. Nowe zasady w brytyjskich pubach
4 lipca działalność wznowi branża hotelarsko-gastronomiczna w Wielkiej Brytanii. W związku z wciąż dużym ryzykiem zarażenia koronawirusem, wszystkie ośrodki i lokale są zobowiązane do zbierania danych kontaktowych od klientów. W pubach przed zamówieniem piwa, trzeba więc będzie podać nazwisko i numer telefonu bądź adres.
Puby, restauracje, kawiarnie i bary w Wielkiej Brytanii zostaną objęte bardzo rygorystycznymi zasadami, aby zapewnić możliwie najniższe ryzyko zakażenia koronawirusem. Pracownicy będą musieli m.in. pozyskiwać nazwiska i dane kontaktowe swoich klientów, aby w razie potwierdzenia zakażenia władze mogły wyśledzić inne osoby, które znajdują się w grupie ryzyka i również mogły zostać zainfekowane. Dane klientów mają być przechowywane przez 21 dni – przewidują opublikowane w środę wytyczne brytyjskiego rządu. To jedno z rozwiązań, nad którym pracują brytyjscy restauratorzy i właściciele barów w związku z zapowiedzianym otwarciem lokali. Na razie wszystkie punkty gastronomiczne mogą sprzedawać jedynie na wynos bądź z dostawą. Przyjmowanie klientów w lokalach będzie możliwe od 4 lipca, kiedy działalność mają wznowić także hotele. W lokalach nie będzie można organizować występów na żywo. Właściciele muszą zmniejszyć liczbę dostępnych na sali miejsc, a także – tam, gdzie to możliwe – zorganizować oddzielne wejście i wyjście oraz umożliwić zamawianie jedzenia i drinków przez aplikację, a nie przy barze. W związku z ponownym otwarciem wielu lokali, rząd zdecydował też o poluzowaniu zasady dystansu społecznego i skróceniu go z dwóch do jednego metra. To duża korzyść dla właścicieli małych lokali. Teraz będzie w stanie wznowić działalność 75 proc. pubów w Anglii, czyli w sumie 28 tys. lokali. W przypadku obowiązywania dwumetrowego dystansu byłaby to jedna trzecia (12,5 tys.) – podaje PAP. O ile w hotelach legitymowanie klientów nie jest niczym nadzwyczajnym, to proszenie o okazanie dowodu przed podaniem lunchu jest dość nietypowe. Ale nowe wytyczne dotkną też innych usług – np. fryzjerów. Zgodnie z wytycznymi dla salonów fryzjerskich, fryzjerzy muszą mieć zasłonięte usta i nos, zaś pomiędzy poszczególnymi stanowiskami należy ustawić przegrody oddzielające klientów od siebie. W ciągu najbliższych dni przedstawione zostaną bardziej dokładne zalecenia, dla poszczególnych typów miejsc, które wyjaśnią, w jaki sposób mają być zbierane dane kontaktowe od klientów. Jak sprawdzić tożsamość? Brytyjskie media informujące o nowych zasadach funkcjonowania tamtejszych barów podały, że właściciele lokali gastronomicznych obawiają się, że gromadzenie danych klientów będzie czasochłonne i niemiarodajne. Pracownicy lokalu nie mają bowiem uprawnień ani narzędzi, żeby potwierdzić, czy dana osoba rzeczywiście jest tym, za kogo się podaje. Problem mogłaby rozwiązać aplikacja śledząca podobna do tych, jakie stosowano np. w Chinach, jednak większość mieszkańców Wielkiej Brytanii odnosi się do tego pomysłu niechętnie. Steven Alton, dyrektor naczelny British Institute of Innkeeping, powiedział, że puby nie powinny spełniać bardziej rygorystycznych wymagań niż inne firmy, w których dochodzi do kontaktu większych grup ludzi, jak sklepy z odzieżą. – Puby mają lepszą zdolność do stworzenia kontrolowanego i profesjonalnego środowiska niż wiele innych sektorów biznesowych, które są już otwarte – powiedział Alton. Katie Nicholl z UK Hospitality powiedziała z kolei, że ​​część firm może zmienić funkcjonalność już istniejących aplikacji służących do rezerwacji stolików, zamawiania jedzenia czy płacenia rachunków tak, aby gromadziły one dane klientów. W Wilekiej Brytanii potwierdzono dotychczas ponad 300 tysięcy przypadków koronawirusa, a 43 tysiące chorych zmarło. Katarzyna Grzelak
Ostatnia kolejka. Nadchodzi koniec brytyjskich pubów?
Brytyjskie puby oferują coś więcej niż tylko wyszynk: są instytucjami zacieśniającymi lokalne więzi społeczne. Mimo to od kilku dekad liczba pubów spada, a ostatnio leci na łeb na szyję.
Od 2008 r. zniknęło ich około 7 tys., a w każdym tygodniu zamyka się 31 kolejnych. Tak twierdzi Neil Walker z konsumenckiej organizacji Kampania na rzecz Prawdziwego Piwa. – Ewolucja upodobań, zmiany prawa i przemiany gospodarcze, a do tego supermarkety sprzedające tanie piwo oraz wzrost liczby restauracji serwujących alkohol to czynniki, które spowodowały zapaść świata pubów – mówi zwolennik pubów John Longden. Mimo że pubów ubywa, miejsc, w których można napić się alkoholu, jest więcej niż kiedyś. – Większość pubów była powiązana z browarami – wyjaśnia pisarz i historyk Paul Jennings. Ale ustawa antymonopolowa z 1989 r. dała spółkom prowadzącym puby nowe uprawnienia. Zdaniem niektórych wprowadziły one zmiany niszczące tradycję monopiwną. Inni uważają jednak, że dały różnorodność, której brakowało. – Jeżeli puby nie zareagują odpowiednio na zmiany demograficzne i ekonomiczne, są skazane na upadek – prorokuje Longden.
Sensacyjne odkrycie królewskiego grobowca pełnego skarbów w El Castillo de Huarmey w Peru sprawia, że badacze muszą na nowo zinterpretować historię Ameryki Południowej i cywilizacji Wari, z której wyrosło imperium Inków. Prace polskiego zespołu zostały uznane za jedno z najważniejszych wydarzeń naukowych, a dr Miłosz Giersz z Uniwersytetu Warszawskiego stał się gwiazdą światowej archeologii. Mam jednak wrażenie, że ani telewizja, ani prasa nie poświęciły temu sukcesowi należytej uwagi. A powinny. Osiągnięcia polskich archeologów czy paleontologów częściej i obszerniej relacjonowane są w zagranicznych mediach niż naszych własnych. Śmiem więc twierdzić, że polska nauka potrzebuje lepszego PR-u. Towarzystwo National Geographic przyznało na ten projekt grant, zatem po części to dzięki prenumeratorom magazynu udało się go sfinansować. Teraz pozostaje nam z dumą zaprezentować to przełomowe wydarzenie na naszych łamach. W maju tego roku dr Miłosz Giersz z zespołem otrzymał także od National Geographic nagrodę TRAVELERY – za naukowe odkrycie roku, a tak naprawdę za 12 lat badań na terenie Peru. Celebrujmy ten sukces, bo zasługuje na to jak rzadko który. National Geographic Society sfinansowało ponad 10 tys. projektów badawczych. Pamiętaj, że zostając prenumeratorem magazynu, wspierasz prace naukowców z Polski i ze świata.
Skaner Eureka! Patenty natury Fotoreportaż: Krokodyl nie jest miłym i wdzięcznym modelem dla fotografa, zwłaszcza podwodnego. Są jednak tacy, którzy zasadzają się na portret gada. Grobowiec Wari: Odkrycie niezrabowanego królewskiego grobowca zawierającego złote artefakty jest dziś prawie niemożliwe. Dlatego gdy polscy archeolodzy odnaleźli takowy w Andach, wywołali światową sensację. Wywiad: Miłosz Giersz, odkrywca grobowca królowych Wari, wyjawia sekrety tajemniczej kultury, która poprzedzała imperium Inków. Psy wojny: Amerykańska armia ma w swoich szeregach także czworonożnych zawodowców. A służba na froncie wyjątkowo cementuje saperski duet człowieka z psem. Strażacki nos: Emocjonalna asceza na co dzień i akcja jako zabawa – oto sposób na wyszkolenie dla straży pożarnej psa umiejącego poszukiwać ludzi w gruzowiskach. Rohingjowie: Bez przynależności państwowej, bez dokumentów, bez pracy. Wielu spośród nich oficjalnie nie istnieje. A jednak są. Dziesiątkami tysięcy zaludniają obozy dla uchodźców, wygnani przez dyskryminujące mniejszości władze Mjanmy. Maskonury: Te morskie ptaki na kilka miesięcy w roku po prostu znikają. Bytują gdzieś samotne wśród wokółbiegunowych mórz. Na ląd wychodzą tylko na czas godów. A obrazki z ich kolonii koją strapione dusze. Morza do uprawy: Wiele wskazuje na to, że jednym ze sposobów wykarmienia rosnącej populacji będzie akwakultura. Hodowla wodnych stworzeń może być bowiem wydajniejsza niż tuczenie zwierząt na lądzie. Nie wspominając już o zdrowotnej wyższości morskiej diety. Tylko dla prenumeratorów: Lekarze na torach: Syberia to gigantyczne przestrzenie, samotne osady i brak dróg. Jak zapewnić żyjącym tam ludziom pomoc medyczną? Skoro człowiek nie może dotrzeć do przychodni, ta musi dojechać do człowieka. Po szynach Bajkalsko-Amurskiej Magistrali.
Z czym kojarzy mi się to miasto? Hmm... szukam w głowie. Z bombami, piwem i Titanikiem.
Widać, że 30 lat doniesień mediów o zamieszkach w Irlandii Północnej zrobiło swoje. Bomby i zasieki to pierwsze i często jedyne skojarzenie z Belfastem. O tym, jak słabe i błędne wyobrażenie można mieć o jakimś miejscu, przekonuję się zaraz po przybyciu do stolicy Irlandii Północnej. Jej sercem jest Cathedral Quarter - jedna z najstarszych i najbardziej wyróżniających się architektonicznie dzielnic. Idę wąskimi ulicami, mijając budynki w stylu wiktoriańskim, sklepy, puby, muzea i hotele. Dużo tu studentów (Belfast ma dwie uczelnie wyższe - Queen's University i Unive-rsity of Ulster). Przekonuję się, że to otwarte na turystów, tętniące życiem miasto, które stara się zapomnieć o Troubles (tak Irlandczycy nazywają zamieszki). Przechodzę obok redakcji Irish News i popołudniowego Belfast Telegraph. Docieram do Donegall Street i stojącej przy niej protestanckiej katedry św. Anny z 1906 r. (została wówczas konsekrowana), od której pochodzi nazwa dzielnicy. W centrum dominuje 53-metrowa kopuła City Hall, ratusza zwanego "tortem weselnym". Belfast otrzymał go w 1906 r. z okazji przyznania praw miejskich przez królową Wiktorię. Renesansowy budynek nabiera szczególnej urody po zmroku, gdy jego mury z szarego wapienia oświetlają reflektory. Niestety, trwa remont (zakończy się w 2009 r.), więc zamiast podziwiać (bezpłatnie) włoskie marmury w holu i rzeźbione panele w sali posiedzeń rady miasta, oglądam pomniki otaczające ratusz. Na wprost wejścia stoi sama królowa Wiktoria, dalej posąg Edwarda Jamesa Harlanda - jednego z założycieli stoczni Harland and Wolf. W 1912 r. jej doki opuścił najsłynniejszy statek świata - Titanic. Przy Waring Street moją uwagę zwraca imponujący budynek z kolumnami i rzeźbami z piaskowca. Ukończony w 1860 r., był siedzibą Banku Ulster. Dziś przed wejściem stoi bent-ley, w środku mieści się 5-gwiazdkowy hotel Merchant. Goście mogą tam zamówić najdroższy drink na świecie, Mai Tai, za 750 funtów. Tajemnica tej ceny tkwi w 17-letnim jamajskim rumie Wray and Nephew, którego jedna butelka (spośród sześciu na świecie!) znajduje się w tutejszym barze. Z hotelu, patrząc na zachód, można dojrzeć Cave Hill. Ponoć kształt tych wzgórz zainspirował Jonathana Swifta do napisania powieści o podróżach Guliwera. Przyglądam się wzniesieniom, próbując zobaczyć leżącego olbrzyma. Pisarzowi z pewnością nie brakowało wyobraźni. Swift tylko przez jakiś czas mieszkał w pobliżu Belfastu, za to piosenkarz Van Morrison i C.S. Lewis, autor Opowieści z Narnii, tutaj się urodzili. Idę w kierunku rzeki Lagan przecinającej miasto. Przy skrzyżowaniu Victoria Street i High Street stoi "krzywa wieża" Belfastu, czyli Albert Memorial Clock Tower z 1865 r. Gdy się jej uważniej przyjrzeć (zdobią ją lwy w koronach i motywy roślinne), rzeczywiście przechyla się w jedną stronę (odstaje od pionu o 1,25 m). To skutek budowania na grząskim gruncie. Im bliżej rzeki, tym wyraźniej rzuca się w oczy Big Fish - 10-metrowy ceramiczny łosoś spoczywający na nabrzeżnym deptaku. Powstał w 1999 r., by upamiętnić oczyszczenie brudnych wód rzeki Lagan. Porzucam rybę, by obejrzeć przedziwną statuę przy Queen's Bridge. Dziewczyna z metalowych prętów stoi na kuli z brązu i wyciąga w stronę rzeki ręce z obręczą. To Harmony, pomnik wzniesiony w intencji zrozumienia, harmonii i nadziei. Mieszkańcy Belfastu nie omieszkali nadać mu kilku złoś-liwych przezwisk, np. Nuala with the Hoola (dziewczyna o imieniu Nuala z hoola-hop). Z mostu królowej widać Waterfront Hall - nowoczesne centrum kulturalne i konferencyjne, zaś po drugiej stronie rzeki wznosi się gigantyczny kompleks kin, centrum edukacji, restauracji i sklepów zwany Odyssey. Spacerując po mieście, przekonuję się, że Belfast to puby - w Cathedral i Queen's Quarter są ich dziesiątki. Nawet jeśli ulice są wieczorem pustawe, wystarczy otworzyć drzwi dowolnego pubu, by się przekonać, że miasto nie śpi. Oblężenie zaczyna się wieczorem, w piątki przedarcie się przez tłum czasem graniczy z cudem. Decyduję się na historical pub tour. Początek trasy stanowi Crown Liquor Saloon, najbardziej znany pub Belfastu. Z zewnątrz łatwo go rozpoznać po mozaice przy wejściu przedstawiającej koronę. Ma ona swoją własną historię. Żona Patryka Flanagana, właściciela lokalu, zagorzała lojalistka, zażyczyła sobie zmiany nazwy z "Railway Tawern" (kiedyś była to stacja kolejowa) na "Koronę" i poprosiła o umieszczenie jej symbolu. Mąż spełnił życzenie, ale jako zdecydowany nacjonalista koronę umieścił na ziemi - by każdy mógł sobie wytrzeć o nią buty przy wchodzeniu. W środku niewiele się zmieniło od ponad stu lat - pod drewnianym rzeźbionym sufitem palą się lampy gazowe, goście ukryci w lożach piją piwo (2,60 L za pintę, czyli ok. 13 zł). Naciskam guzik w ścianie i słyszę dzwonek przy barze. Teraz nikt nie zwraca na niego uwagi, ale kiedyś tak właśnie przywoływano kelnera, by zachować anonimowość. Od Fiony, mojej przewodniczki z Belfast Visitor & Convention Bureau, dowiaduję się, że w 1995 r. odwiedził ten lokal Bill Clinton. Ciekawe, w której loży siedział? Pub jest zawsze pełen gości, bo po drugiej stronie ulicy znajduje się (świeżo wyremontowany) Grand Opera House. Między nim a operą stoi Hotel Europa. Nie jest żadnym szczególnym dziełem architektury, za to najbardziej "bombowym" hotelem kontynentu. Irlandzka Armia Republikańska (IRA), walcząc o zjednoczenie Irlandii, podłożyła pod nim bomby ok. 30 razy (pod operę dwukrotnie). Drugi pub to Kelly's Cellars, najstarszy w Belfaście. Wieczorem grają w nim tradycyjną muzykę na żywo, ale na razie jest jeszcze zbyt wcześnie. Na półkach namierzam polskie piwo, a po chwili rozmawiam po polsku z barmanem. Jest jednym z ok. 30 tys. Polaków, którzy w ciągu ostatnich dwóch lat przyjechali do pracy w Irlandii Północnej. Malutki Bittle's Bar ukrył się w jedynym w Belfaście trójkątnym budynku. Na ścianach wiszą portrety irlandzkich pisarzy, m.in. Wilde'a i Becketta, do wyboru jest 50 rodzajów piwa. Jeden z Irlandczyków na wieść, że jestem Polką, pokazuje mi SMS-a, którego dostał od polskich znajomych (nasi są wszędzie!). Następny jest The Northern Whig, w którego obszernym wnętrzu mieściła się kiedyś redakcja gazety o tej samej nazwie, a teraz schroniły się trzy ogromne socjalistyczne rzeźby. Przed 1991 r. zdobiły siedzibę partii komunistycznej w czeskiej Pradze. Wchodząc do The John Hewitt, zaczynam się obawiać, że wkrótce stracę rachubę... Tym młodym pubem (działa 8 lat) zarządza The Belfast Unemployed Resource Centre (centrum pomocy bezrobotnym), odbywają się tam koncerty, wystawy młodych artystów, spotykają się dziennikarze. Wreszcie jest - muzyka na żywo. Ogień wesoło trzaska w kominku w Fountain Bar, zespół gra tradycyjne irlandzkie melodie, ludzie rozmawiają, kiwając się w rytm bodhrán, irlandzkiego bębenka, i pijąc piwo. No to slainte! - na zdrowie! Moja przewodniczka Fiona, drobna i na dodatek ubrana na zielono, jako żywo kojarzy mi się z księżniczką ze Shreka. Przy kolejnej pincie zastanawiam się, czy zamieni się w ogrzycę... Drugi dzień zaczynam od wizyty w St. George's Market. Gdzie można lepiej poznać miejscowy folklor niż na bazarze? Na wejściu do zabytkowego pawilonu z XIX w. wita mnie woń owoców morza. Jest w czym wybierać - ryby, małże, świeże ostrygi (60 pensów za sztukę), nawet sałata morska. Porzucam dział rybny, mijam stoiska ze starociami i tandetą i zatrzymuję się przy serach. Wielkie walce Mount Callan sąsiadują ze zgrabnymi krążkami Corleggy i St. Tola. Kupuję kawałek tego drugiego i odbieram resztę w dziwnych banknotach - słusznie podejrzewam, że to funty północnoirlandzkie. Za granicą nie przyjmie ich żaden bank. Pan od serów tłumaczy, że nie ma innych, ale zaraz ktoś podchodzi i uspokaja mnie, że bez problemu wymienię je w każdym sklepie na brytyjskie. Zaskakujące, jak spontaniczni i bezpośredni są Irlandczycy. Przekonuję się o tym po raz kolejny. Z bazaru ruszam do zamku Belfast leżącego na zboczu Cave Hill, na północ od centrum. Wygląda trochę jak z bajki - zwartą bryłę z szarego piaskowca zdobią wieżyczki i pomalowane na różowo rynny i framugi. Otacza go wypielęgnowany, zielony ogród z fontanną. Zamek warto zobaczyć nie tylko dla pięknych wnętrz (popularne i drogie miejsce wesel), ale też dla widoku rozciągającego się z ogrodu. Belfast mam jak na dłoni - widzę rzekę Lagan uchodzącą do zatoki, a w oddali stocznię z dwiema żółtymi plamkami - to Samson i Goliath, słynne 100-metrowe dźwigi stoczniowe. Podziwiam piękną panoramę w słońcu (jest ładna pogoda, choć to przecież środek listopada!), ale myślami błądzę już po zachodnich dzielnicach Belfastu. To właśnie wizyta w najbardziej niespokojnej kiedyś części miasta wzbudza we mnie najwięcej emocji - wiem, że są tam jeszcze widoczne ślady dawnych zamieszek. Mimo że panuje spokój, mury zwane Peace Line, zwieńczone zasiekami z drutu kolczastego, nadal oddzielają katolicką dzielnicę przy Falls Road od protestanckiej, którą przecina Shankill Road. Solidne metalowe bramy znajdujące się w murach są dziś otwarte na oścież, samochody swobodnie przejeżdżają z jednej strony na drugą. Gdyby ktoś miał wątpliwości, w której enklawie się znajduje, niech spojrzy na krawężniki - w dzielnicach protestanckich są one pomalowane na biało, niebiesko i czerwono (barwy flagi brytyjskiej), w części katolickiej na zielono-pomarańczowo. Ozdobione graffiti mury i murale (szczyty kamienic pokryte hasłami i rysunkami, od agresywnych po naiw-ne) stanowią dziś atrakcję turystyczną zachodniego Belfastu. Można je obejrzeć z okien Black Taxi, czarnych taksówek, które co chwila mijają mnie na ulicy. Jeżdżą stałymi trasami jak autobusy i stanowią normalną komunikację miejską. W latach 70. XX w. dla bezpieczeństwa pasażerów zrezygnowano z autobusów, które często porywano do wznoszenia barykad. Zastąpiono je taksówkami, a ponieważ przejazdy nimi okazały się tańsze, tak już pozostało. Black Taxi można wynająć, by zwiedzić miasto - kierowca jest jednocześnie przewodnikiem. Obcokrajowcom niełatwo zrozumieć konflikt północnoirlandzki. Korzeniami sięga średniowiecza, kiedy to cała katolicka Irlandia znalazła się pod panowaniem Anglików, w większości protestantów. W 1921 r. doszło do utworzenia niepodległej Irlandii, ale w granicach Wielkiej Brytanii pozostała jej północna część. Sięgam do literatury. Irlandia Północna od samego początku wyraźnie dzieliła się na protestancką większość i katolicką mniejszość. [...] Stosunek do polityki wynikał najczęściej z przynależności religijnej. Katolicy preferowali zjednoczoną Irlandię, protestanci popierali utrzymanie związku z Wielką Brytanią. - czytam w Historii Irlandii. W 1969 r. rozpoczęły się ruchy dla zjednoczenia kraju. Nastały niespokojne czasy. Najsilniejszych Troubles Belfast doświadczył w latach 70., kiedy zamachy bombowe stały się elementem codziennego życia. Słońce chyli się ku zachodowi, gdy docieram do bram parku Stormont Estate. Na końcu długiej prostej alei moim oczom ukazuje się imponujący i aż świecący bielą na tle bezlistnych drzew Stormont Parlament Building - budynek parlamentu. To bardzo ładne, ale przede wszystkim ważne miejsce, bo od 1998 r. ma w nim swoją siedzibę Zgromadzenie Irlandii Północnej. Zostało wybrane, gdy doszło wreszcie do porozumienia dającego szansę na rozwiązanie trwającego wiele lat konfliktu. No to w drogę - Belfast Belfast (po irlandzku: Béal Feir-ste, czyli "piaszczysty bród w ujś-ciu rzeki") zajmuje ok. 115 km2 i liczy ok. 280 tys. mieszkańców. Waluta: funt szterling, 1 GBP (1 L) = ok. 4,70 zł. Samolotem: bezpośrednio tanimi liniami EasyJet (z Krakowa) lub Wizzair (z Warszawy, Katowic i Krakowa) na lotnisko międzynarodowe w Belfaście. Ceny biletów w obie strony to ok. 300 zł (im wcześniej dokona się rezerwacji, tym tańszy bilet). www.wizzair.com; www.easyjest.com Belfast International Airport - dojazd do centrum autobusem nr 300, ok. 30 min. Bilet 6 L (w jedną stronę), 9 L (w dwie strony). www.belfastairport.com Metro: w Belfaście metrem nazywa się komunikację autobusową. Przystanki w centrum koło ratusza, kiosk z biletami przy Donegall Square West. Bilet jednodniowy normalny 3,50 L, ulgowe pół tej ceny. www.translink.co.uk Dojazd do zamku autobusami nr 1A, 1B, 1D, 1G, do Stormont Estate - autobusami nr 20a i 23. www.belfastcastle.co.uk www.niassembly.gov.uk Zwiedzanie miasta czarną taksówką - kurs trwa ok. 1,5 godz., trasę ustala się z kierowcą, koszt 25 L (przy 1-2 pasażerach) lub 8 L od osoby (3-6 pasażerów). Official Black Taxi Tours of Belfast, tel. (0044) 2890 642262. www.belfasttours.com Belfast City Sightseeing Bus Tour - wycieczki autobusem, początek na Castle Place, 1,40 godz., cena ok. 11 L od osoby. www.belfastcitysightseeing.com Historical Pub Tours of Belfast - od V do X w czwartki o 19.00, w sob. o 16.00. Koszt 6 L od osoby. www.belfastpubtours.com Arnie's Backpackers, 63 Fitzwilliam Street, tel. (0048) 28 9031 5435 - hostel, 10-15 min od centrum. Od 9 L za noc. www.arniesbackpackers.co.uk Belfast International Youth Hostel, 22-32 Donegall Road, tel. (0048) 28 9031 5435. W dzielnicy uniwersyteckiej, blisko centrum, od 8,50 L za łóżko. Królują smażone potrawy mięsne (steki, jagnięcina) oraz ryby i owoce morza. Soda bread (chleb na sodzie) i potato bread (z dodatkiem ziemniaków) to tradycyjne północnoirlandzkie pieczywo o specyficznym smaku. Ulster fry - typowe śniadanie w Północnej Irlandii, składa się z bekonu, jajka sadzonego lub jajecznicy i krótkich parówek. Piwo jest podawane w pintach (niecałe 0,6 l) i połówkach pint. Mourne Seafood Bar, 34-36 Bank Street - najlepszy lokal serwujący owoce morza. Ostrygi 5,25 L, małże 5,50 L, ryby od 6 L, lokalne piwo 3,50 L (Belfast Ale, Belfast Lager, St Patrics Ale). www.mourneseafood.com The Morning Star, 17-19 Pottinger's Entry - pub na dole i restauracja na górze. Przystawki od 2,50 L (np. zupa jarzynowa), dania główne - jagnięcina 9 L, łosoś ok. 11 L, stek wołowy 10 L. Banknoty drukowane przez banki północnoirladzkie najłatwiej rozpoznać po napisach, np. Ulster Bank, Northern Bank. Mają taką wartość jak funty brytyjskie, nie można ich wymienić w Polsce. Nietaktem jest pytanie Irlandczyków o ich przekonania polityczne. Jeśli ktoś mówi o sobie "katolik", zapewne jest republikaninem, jeżeli "protestant" - pewnie jest unionistą (lojalistą). W zachodnim Belfaście najwięcej murali i graffiti republikańskich znajduje się w okolicach Falls Rd i Spriengfield Rd, wokół osiedla Ballymurphy. Dzieła lojalistów można oglądać w sąsiedztwie Shankill Rd i Crumlin Rd. Irlandzka whiskey, m.in. Bushmills (najstarsza legalna destylarnia tego trunku na świecie, działa od 1608 r.). www.bushmills.com Baileys Irish Cream - irlandzki likier na bazie whiskey i kawy. Ambasada RP w Dublinie 5 Ailesbury Road, Ballsbridge, Dublin 4, Ireland, tel. (00 3531) 28 30 855, 28 37 562 www.dublin.polemb.net Belfast Welcome Centre - informacja w centrum, 47 Donegall Place, (0044) 28 90 24 6609. www.gotobelfast.com - oficjalna turystyczna strona miasta www.belfastcity.gov.uk Krwawa niedziela - dramat historyczny o wydarzeniach w Londonderry w 1972 r., Best Film. Historia Irlandii - Zysk i S-ka, Poznań 1998. Przewodnik Irlandia - Wyd. National Geographic 2004.