National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T14:12:21.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Żywy pojazd wyścigowy. Psie zaprzęgi ratowały życie
items: Traveler Extra 02/20
items: Syriusz: elitarni twardziele i ich psie zaprzęgi. Kandydat musi zapomnieć o rodzinie, życiu towarzyskim i randkach
items: Psie zaprzęgi: Nasza rodzinna pasja
items: Zdaj się na psa
items: Zszedłem na psy

Żywy pojazd wyścigowy. Psie zaprzęgi ratowały życie
type: item
date: 2023-05-13T09:00:59.000Z
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: pies
subject: psie zaprzęgi
description: Dobry pies zaprzęgowy jest niczym precyzyjny mechanizm sportowego auta. Musi być szybki i mocny, by ciągnąć człowieka, sanie, wózek, rower lub… hulajnogę. Śnieg nie jest konieczny.
encoded: W tym artykule: GPS na czterech łapach Psi zaprzęg niczym sportowy samochód Najtrudniejszy wyścig w Polsce Jak się kieruje psim zaprzęgiem? Jeśli spojrzeć na psie zaprzęgi jako dyscyplinę sportu, to jest ona bardzo młoda, liczy zaledwie 100 lat. O wiele dłuższa jest tradycja – ludy północy używały psów do transportu co najmniej od trzech tysięcy lat. Nim pojawiły się skutery śnieżne, jedynie zaprzęgi były w stanie pokonać w zimie bezdroża Kanady, Laponii, Grenlandii, Syberii, Czukotki, Norwegii, Finlandii czy Alaski. Bez nich nie byłoby eksploracji biegunów ani gorączki złota na Alasce. Kiedy mróz i zamiecie zatrzymywały pociągi i unieruchamiały samoloty, to psy dostarczały pocztę. Do dziś na Alasce, Grenlandii czy w Kanadzie wykorzystuje się zaprzęg jako środek transportu. Pierwotne rasy psów natura wyposażyła w cechy, które pozwalają im znosić ekstremalne warunki pogodowe. Futro z gęstym podszerstkiem chroni przed zimnem, a silnie rozwinięte instynkty łowieckie predysponują do wyścigów. Psy są samodzielne, niezależne i inteligentne, a pracując z człowiekiem nauczyły się, że to on jest żywicielem. Psie zaprzęgi: Nasza rodzinna pasja Dogtrekking, czyli biegi z psem na orientację i wyścigi psich zaprzęgów. Czy mogą być sposobem na życie? Tak, a udowadniają to Katarzyna i Dariusz Vollmuller. GPS na czterech łapach Ludzie, którzy powożą zaprzęgami, czyli maszerzy, nie mają wątpliwości, że ich psy są wyposażone w szósty zmysł. Wyczuwają one gdy lód jest zbyt cienki, by na niego wbiec, albo że pod śniegiem jest szczelina, którą trzeba ominąć. Starzy maszerzy powtarzają: „jeśli zgubiłeś drogę, zdaj się na psy”. Tę maksymę potwierdza dramat, jaki rozegrał się w miasteczku Nome na Alasce. W styczniu 1925 roku wybuchła tam epidemia błonicy. Ratujące życie szczepionki znajdowały się w oddalonym o 1600 km szpitalu w Anchorage. Pociąg był w stanie dojechać jedynie do miejscowości Nenana. Do Nome pozostało aż 1000 km. Ponieważ pogoda uniemożliwiała użycie samolotu, po szczepionk…

psi-zaprzeg-1f81d04.jpg
width: 2121
height: 1414

Traveler Extra 02/20
type: item
date: 2020-06-17T11:38:00.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: dogoterapia
subject: harcerstwo
subject: indianie
subject: innuici
subject: psie zaprzęgi
subject: psy
subject: wieś
description: 25 pomysłów na wakacje

traveler-extra-02-20-1ef1e9d.jpeg
width: 609
height: 825

Syriusz: elitarni twardziele i ich psie zaprzęgi. Kandydat musi zapomnieć o rodzinie, życiu towarzyskim i randkach
type: item
date: 2019-04-17T03:33:11.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Moto
subject: praca
subject: psie zaprzęgi
subject: Społeczeństwo
subject: Sport
subject: Technologia
subject: Travel
subject: Zdrowie
description: Jesper Olsen spadł z sań, gdy było ciemno. Ciemno i zimno. Na północy Grenlandii przez trzy zimowe miesiące panują ciemności. Średnia temperatura wynosi wtedy minus 31OC, w dodatku wieje porywisty wiatr.
encoded: Ale to nie pogoda zaskoczyła Jespera. Był przygotowany na rozmaite okoliczności: krnąbrne psy, przeładowane sanie, nierówny teren, defekty wyposażenia. Na upadek też był przygotowany. Nie przewidział jedynie, że gdy będzie się turlał w dół skalistego zbocza, w prawe udo wbije mu się nóż, który nosił w skórzanym pokrowcu przytroczonym do pasa. Rasmus Jorgensen – jego partner – nie zauważył wypadku. Jechał przed Jesperem, wypatrując drogi w snopie światła, którym latarka czołowa przecinała czarne, monotonne wzniesienia i rozmytą linię brzegową. W momencie utraty równowagi Jesper znajdował się za ciężkimi saniami i 13 psami – za pomocą linek szyjnych kontrolował zjazd kenelu. Chwilę potem leżał już na skutej lodem ziemi, a spod rozciętych spodni sączyła się krew. Stało się to 800 km za kołem podbiegunowym północnym – w jednym z najbardziej odosobnionych i najmniej przyjaznych człowiekowi miejsc na ziemi. Myśl o wyprawie na Grenlandię – duński protektorat od 1721 r. – po raz pierwszy przyszła Jesperowi do głowy sześć lat wcześniej, gdy jako 23-letni sierżant piechoty dowodził żołnierzami służącymi w trzech pałacach Królowej Danii. Elementami ich munduru galowego były ogromna futrzana czapka i bluza z ozdobnymi mosiężnymi guzikami. Jesper chciał od życia czegoś więcej. Błękitnooki blondyn o atletycznej sylwetce nie czuł się dobrze, paradując w osobliwym uniformie. Marzył o męskiej przygodzie, bo lubił się sprawdzać. Dopiero w 2008 r. – gdy odszedł z wojska i wstąpił w szeregi kopenhaskiej policji – zebrał się na odwagę i zgłosił do elitarnej jednostki specjalnej słynącej z morderczych warunków służby, testującej granice psychicznych i fizycznych możliwości człowieka. Postanowił wstąpić do jednostki Syriusz (Sladepatru-ljen Sirius). Od ponad 60 lat członkowie Syriusza patrolują północno-wschodnie wybrzeże Grenlandii – 14 tys. kilometrów. 12 ludzi przemierza wzdłuż i wszerz cały ten obszar oraz poszarpaną linię brzegową (w cyklu pięcioletnim), dając świadectwo duńskiego pa…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ed9ea9091b182a3cbb04cf9ac3b6202520f91c1f-27b8c9c.jpeg
width: 670
height: 496

Psie zaprzęgi: Nasza rodzinna pasja
type: item
date: 2015-01-21T12:03:09.000Z
creator: Katarzyna i Dariusz Vollmuller
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: psie zaprzęgi
subject: Sport
description: Dogtrekking, czyli biegi z psem na orientację i wyścigi psich zaprzęgów. Czy mogą być sposobem na życie? Tak, a udowadniają to Katarzyna i Dariusz Vollmuller.
encoded: Dariusz Vollmuller jest maszerem, a jego żona Katarzyna podziela psią pasję, którą regularnie uwiecznia na fotografiach. Ich pięcioletni syn również uczestniczy w treningach i codziennych obowiązkach związanych z psami. Kilka słów o wyścigach i treningach oraz o tym, co w ich życiu zmieniła psia pasja. fot. Katarzyna Vollmuller Początki Swoją przygodę z psim sportem rozpoczęliśmy wiosną 2012 rok. Jeszcze wtedy z naszym pierwszym wspólnym psem w typie labradora - Harukim. Dzięki Grzegorzowi Chudzikowi i Polskiej Lidze Dogtrekking wystartowaliśmy w podtoruńskiej Barbarce właśnie w dogtrekkingu, czyli biegu z psem na orientację. Było to dla nas niezapomniane wrażenie. Chociaż nie przeszliśmy całej, liczącej 15km trasy (obeszliśmy część punktów zaznaczonych na mapie) dotarliśmy na linię mety. Od tego momentu regularnie startowaliśmy w dogtrekkingowych wyzwaniach. Podczas ostatecznego finału zajęliśmy 3. miejsce w kategorii rodzinnej. Był to dla nas wielki sukces i ogromna satysfakcja. Podczas zawodów poznaliśmy mnóstwo wspaniałych ludzi, psiarzy pochodzących niemal z całej Polski. Pierwsze championy Kiedy nasz Haruki był już poważnie chory, nie mogliśmy z nim startować. Dzięki Grzegorzowi Chudzikowi spróbowaliśmy sił z jego psem Jackiem rasy siberian husky. Wówczas wpadliśmy na pomysł, że moglibyśmy mieć drugiego psa. Rozpoczęłam poszukiwania i w grudniu 2012 roku pojawiła się w naszym życiu cudowna złoto-biała kulka. To była suczka Starlight Kiss Legend of the Spirit*, po domowemu Yuki. Wspólnie z Yuki zaczęliśmy jeździć na wystawy, odnosiliśmy sukcesy. Obecnie jest psem z certyfikatem użytkowości oraz uzyskała tytuł Championa Polski. Mówimy na nią „ruda nadgorliwa”. Jest bardzo temperamentną suczką, liderką w zaprzęgu. Dzięki niej zaczęło się wszystko rozkręcać. Poznaliśmy Andrzeja Andrzejewskiego z hodowli Mountain Strem. Człowieka z wielkim sercem dla zwierząt i dla nas maluczkich. Jemu tak naprawdę zawdzięczmy wszystko: poświęcony czas, treningi, przekazaną wiedzę …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5d65a5c9272370be250a0e3c571afa4aa199c685-bc3256e.jpeg
width: 1024
height: 678

Zdaj się na psa
type: item
date: 2010-11-22T08:47:00.000Z
creator: Joanna Stachowiak
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: psie zaprzęgi
description: Szczęśliwy pies zaprzęgowy to pies zmęczony bieganiem. Właścicielowi największą frajdę daje szybka jazda na sankach czy wózku.
encoded: Często zaczyna się tak – ktoś dostaje w prezencie albo przygarnia psa „rasy zaprzęgowej”. Wiadomo, że takie zwierzę powinno mieć dużo ruchu, więc właściciel zaczyna z nim biegać, trenować, wreszcie wybiera się na zawody. I wtedy stwierdza, że to jest to! Nowa pasja. Później pojawiają się kolejne psy, dołączają członkowie rodziny i już wszyscy razem jeżdżą na zawody psich zaprzęgów. Zapraszamy do obejrzenia zdjęć yonkersa - husky'ego jednego z naszych użytkowników Popularność tej dyscypliny rośnie od czasu pierwszych zawodów, jakie odbyły się w naszym kraju (w 1991 r. w Szczypiornie koło Pomiechówka udział wzięło 9 drużyn). Dziś Polski Związek Sportu Psich Zaprzęgów zrzesza 35 klubów, w tym z Warszawy i aglomeracji śląskiej. Na świecie pierwsze rozgrywki zorganizowano przeszło sto lat temu w Nome na Alasce. Trasa prowadziła do Candle i liczyła 650 km. Co spowodowało, że ten tradycyjny w zimnych rejonach środek transportu stał się dyscypliną sportową? Na kontynencie północnoamerykańskim psy wykorzystywano do przewozu ludzi, poczty i towarów wszędzie tam, dokąd zimą nie docierały konie ani muły. Gdy w końcu XIX w. na Alasce wybuchła gorączka złota, psy ciągnęły ładunki z wydobytym kruszcem. Wówczas wśród poszukiwaczy narodził się pomysł, aby zaprzęgi zaczęły się ścigać. Teraz sport ten jest rozpowszechniony na całym świecie, nie tylko w krajach dalekiej Północy. Reprezentacje mają m.in. RPA, Chile, Nowa Zelandia, Jamajka. Bo śnieg wcale nie jest potrzebny. Husky jak biega, każdy widzi Do zaprzęgu najbardziej nadają się psy ras północnych oraz ich mieszańce – silne, odporne na śnieg i mróz. Prym wiodą siberian husky i alaskan malamute (podobne do siebie i z tego powodu często mylone przez laików; pierwszy jest szybszy, drugi silniejszy), a także psy grenlandzkie i samojedy. Wykorzystuje się również psy akita, greystery oraz eurodogi (krzyżówki psów myśliwskich z alaskan husky plus niewielka domieszka charta; z powodu swej szybkości zajmują czołowe miejsca w zawodach). S…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/63139a61054c7512173c8797d30458098042537a-bd0ca4a.jpeg
width: 500
height: 372

Zszedłem na psy
type: item
date: 2009-03-23T21:29:14.000Z
creator: Marcin Szymaniak
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: dogoterapia
subject: harcerstwo
subject: indianie
subject: innuici
subject: psie zaprzęgi
subject: psy
subject: wieś
description: Od dziecka żyje blisko natury, od dawna trenuje biegi i powozi psim zaprzęgiem. Z pasji do Indian i harcerzy założył własną republikę. Z Dariuszem Morsztynem, maszerem, ekologiem, rozmawia Marcin Szymaniak
encoded: Poczułem się nieswojo, gdy usłyszałem wycie Twych psów...Zachowują się jak stado wilków. Doświadczeni funkcjonariusze Straży Granicznej stale żartują sobie z młodych, którzy pierwszy raz wyruszają tu na patrol. – W tym rejonie uważajcie – mówią – bo tam są wilki. Młodzi adepci, oczywiście, się śmieją. A później uciekają, aż im czapki spadają z głów. Po co Ci aż 34 psy? Żeby poznać dobrze jakąś kulturę, trzeba spróbować dotknąć jej od środka. Gdy zainteresowałem się Indianami, nauczyłem się strzelać z łuku, rzucać lassem, toporkiem... Teraz zajmuję się ludami Północy, a dla nich pies jest filarem życia. Bez psa Inuit (nie Eskimos, bo to słowo jest obraźliwe) nie mógłby przewozić dobytku, polować na niedźwiedzia. Dlaczego akurat Indianie i Inuici? Przestałem się koncentrować tylko na jednej, określonej kulturze tubylczej, bo wszystkie one w swoich korzeniach mają pewne wspólne, ponadczasowe przesłania. Najbardziej fascynuje mnie odnajdywanie właśnie tych elementów. W pewnym momencie bardzo się zidentyfikowałem z kulturą Indian Ojibwa, żyjących w rejonie Wielkich Jezior w USA. Dlaczego? W 1990 r. współorganizowałem trasę Świętego Biegu na rzecz Ziemi i Życia, która przebiegała m.in. przez Ostrołękę. Brał w nim udział Dennis Banks, słynny Indianin Ojibwa, uczestnik zbrojnych buntów w Woonded Knee i Alcatraz. W Ostrołęce Banks wszedł do Cepelii i... oniemiał. – Skąd macie nasze ojibwayowskie wzory?! – zapytał. Najpierw się z tego uśmiałem, ale później to wydarzenie dało mi wiele do myślenia. Kurpie to stary lud leśny. Za czasów monarchii mieli przywilej noszenia czapki przy królu, w dowód uznania ich umiejętności – bartniczych, strzeleckich itd. A Ojibwa? Też zamieszkiwali tereny leśne! Sposób ich życia był więc podobny, odcisnął piętno na kulturze – stąd podobieństwo wzorów na strojach polskich i indiańskich. Nawiasem mówiąc, wyobrażenia na temat ludzi żyjących w innych warunkach są często bardzo zabawne. Mam rzeźbę psiego zaprzęgu wykonaną przez Masaja. Jak autor wyobr…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0411191d3cce94f60a828dccc4c1f1dfad8f011e-c3df89c.jpeg
width: 500
height: 333