To najstarsze miasto w Hiszpanii. Ma ponad 3 tysiące lat i nazywane jest „Kubą Europy"
Kadyks to prawdziwa perła Andaluzji i jedno z najstarszych miast w Europie. Jego historia sięga 3 tysięcy lat, a położenie nad Atlantykiem uczyniło go niegdyś morską potęgą. Dziś zachwyca turystów muzyką, kuchnią i atmosferą.
Spis treści: Najważniejsze atrakcje Kadyksu Kadyks dla miłośników historii Kuchnia Kadyksu – co i gdzie warto spróbować? Wino sherry – lokalny specjał Kadyks to miejsce, gdzie historia splata się z codziennym życiem. Odkrywanie zabytków, spacer po wąskich uliczkach czy degustacja lokalnych przysmaków to tylko niektóre z atrakcji, które czekają na turystów. Bez względu na to, czy jesteś miłośnikiem historii, czy smakoszem, Kadyks z pewnością dostarczy Ci niezapomnianych wrażeń. Najważniejsze atrakcje Kadyksu Katedra w Kadyksie – arcydzieło architektury barokowej i klasycystycznej Jednym z najbardziej charakterystycznych zabytków Kadyksu jest katedra, której budowa trwała 116 lat. Rozpoczęta w 1722 roku w stylu barokowym, zakończona została w stylu klasycystycznym, co sprawia, że jest to unikatowe dzieło architektury. Złocista kopuła góruje nad zabudową, będąc punktem rozpoznawczym, który doskonale widać z wielu części miasta. Zwiedzanie wnętrza katedry oraz wspinaczka na jej wieżę pozwalają podziwiać widok na miasto i zatokę​. Teatro Romano – ślad rzymskiego dziedzictwa W sercu miasta znajdują się pozostałości Teatru Rzymskiego, odkrytego przypadkowo w 1980 roku podczas pożaru. Ten starożytny teatr, zbudowany prawdopodobnie w I wieku p.n.e., był jednym z największych w imperium rzymskim i mógł pomieścić około 20 tysięcy widzów. Choć dziś zachowały się jedynie fragmenty widowni, miejsce to przypomina o wielkiej przeszłości Kadyksu. Torre Tavira – najwyższy punkt widokowy Kadyksu Torre Tavira to najwyższa z ponad 130 wież strażniczych, które kiedyś służyły do obserwacji portu i nadciągających okrętów. Wieże te były nieodłącznym elementem codziennego życia Kadyksu w XVIII wieku, kiedy miasto pełniło rolę ważnego centrum handlowego. Torre Tavira została zbudowana w 1778 roku i szybko stała się najważniejszym punktem obserwacyjnym. Na szczycie wieży znajduje się camera obscura, czyli specjalne urządzenie, które dzięki systemowi soczewek rzuca obraz miasta na ekran, tworząc efekt realistycznej projekcji na żywo. To interaktywne doświadczenie pozwala podziwiać miasto w czasie rzeczywistym z zupełnie nowej perspektywy​. Widok z samego szczytu wieży oferuje niesamowity pejzaż Kadyksu – śnieżnobiałe budynki, złocistą kopułę katedry, a także rozległą panoramę Atlantyku i portu. Kadyks dla miłośników historii Krzysztof Kolumb i wyprawy z Kadyksu Kadyks odegrał kluczową rolę w wyprawach odkrywczych Krzysztofa Kolumba. To właśnie z tego portu wyruszył na swoje drugą i czwartą wyprawę do Nowego Świata. Miasto, położone nad Atlantykiem, przez wieki było jednym z najważniejszych ośrodków handlowych Hiszpanii. Dzięki bliskości morza Kadyks rozkwitł jako port handlowy, a historia związana z Kolumbem dodaje mu niezwykłego prestiżu​. La Pepa – krok w stronę nowoczesności Na Plaza de San Antonio w marcu 1812 roku w Kadyksie uchwalono pierwszą hiszpańską konstytucję, zwaną „La Pepa”. Dokument ten stał się symbolem walki o wolność i zmiany społeczne w Hiszpanii, wprowadzając zasady, które były niezwykle postępowe na tamte czasy. To ważne wydarzenie miało ogromny wpływ na rozwój państwa. Wprowadzono m.in. trójpodział władzy, zniesienie inkwizycji oraz gwarantując prawa obywatelskie. Mimo że konstytucja nie została na dłużej wprowadzona, zapisała się na stałe w historii jako pierwszy krok ku modernizacji Hiszpanii​. Kuchnia Kadyksu – co i gdzie warto spróbować? Freidurias – smażone owoce morza Freidurias to charakterystyczne dla Kadyksu smażalnie, gdzie serwowane są świeżo złowione owoce morza, takie jak krewetki, kalmary czy sardele. Potrawy te podawane są w prostych papierowych rożkach, co sprawia, że można je spożywać na ulicy, delektując się widokami miasta. Dania są przygotowywane w panierce z mąki pszennej i ciecierzycy, co stanowi lokalną specjalność​. Restauracje i tapas bary – od El Faro do Mercado Central W Kadyksie znajdziesz zarówno eleganckie restauracje, jak Restaurante El Faro, słynącą z wykwintnych owoców morza, jak i proste, ale urokliwe freidurias. Warto również odwiedzić Mercado Central de Abastos. Poza zakupami świeżych ryb, owoców i warzyw, można skosztować tam lokalnych specjałów, takich jak krokiety z cukinii czy empanady​. Wino sherry – lokalny specjał Sherry, czyli jerez, to andaluzyjski specjał znany na całym świecie. Trunek ten, początkowo wytwarzany przez Maurów, jest wzmacniany destylatem wina, co sprawia, że charakteryzuje się bogatym, złożonym smakiem. Długowieczność sherry sprawia, że wino to nigdy nie osiąga ostatecznej formy – każda beczka zawiera mieszankę młodego i starzejącego się wina​. Gdzie spróbować najlepszego wina sherry w Kadyksie? Jednym z miejsc, gdzie warto spróbować sherry, jest Taberna La Manzanilla, prowadzona przez rodzinę Garcia od trzech pokoleń. Tradycyjne beczki o pojemności 500 litrów przechowują wino, które zyskuje na smaku wraz z upływem lat. Degustacja tego wina to obowiązkowy punkt wizyty w Kadyksie​.
Zwiedzanie Madrytu: ukryte atrakcje, nietypowe dzielnice i najlepsze miejsca
Madryt to nie tylko wielkie muzea i znane zabytki, ale także pełne życia dzielnice, ukryte atrakcje i alternatywna scena kulturalna. W artykule przedstawimy mniej znane, ale fascynujące miejsca stolicy Hiszpanii, takie jak Malasaña, Chueca i Lavapiés, oraz podpowiemy, gdzie warto zjeść i zrobić zakupy.
Spis treści: Najważniejsze atrakcje Madrytu poza utartym szlakiem Muzea, które warto odwiedzić w Madrycie Gdzie zjeść i robić zakupy w Madrycie? Życie nocne i kultura w Madrycie Noclegi w Madrycie – gdzie warto się zatrzymać? Madryt to miasto pełne różnorodności – od wielkich muzeów, przez alternatywne dzielnice, aż po kosmopolityczną atmosferę Lavapiés. Zwiedzanie stolicy Hiszpanii to nie tylko klasyczne atrakcje, ale również odkrywanie mniej znanych, choć równie fascynujących miejsc. Bez względu na to, czy interesują cię zabytki, zakupy, jedzenie czy życie nocne, Madryt ma coś do zaoferowania każdemu. Najważniejsze atrakcje Madrytu poza utartym szlakiem Madryt oferuje mnóstwo turystycznych hitów, ale warto zejść z utartych ścieżek i odkryć mniej znane zakątki miasta. Oto przewodnik po dzielnicach, które w pełni oddają różnorodność i klimat stolicy Hiszpanii. Lavapiés – kosmopolityczna dusza miasta Lavapiés to najbarwniejsza i najbardziej kosmopolityczna dzielnica Madrytu, gdzie spotykają się różne kultury i tradycje. Spacerując jej ulicami, trafisz na ośrodek społeczności muzułmańskiej, sklep z biżuterią z Tybetu, senegalską restaurację czy butik z kolorowymi tkaninami z Afryki Zachodniej. W odróżnieniu od bardziej turystycznych części miasta, Lavapiés zachowuje swoją lokalną tożsamość. Doskonale widać to podczas corocznej fiesty Las Mayas – święta o pogańskich korzeniach. Wówczas młode dziewczyny ubrane w kolorowe stroje zasiadają na ołtarzach przystrojonych kwiatami, symbolizując odrodzenie natury. Malasaña – serce madryckiej alternatywy Jeśli interesuje cię alternatywna strona Madrytu, to Malasaña jest idealnym miejscem do odwiedzenia. Dzielnica ta odegrała kluczową rolę w hiszpańskiej rewolucji kulturalnej lat 80., zwanej La Movida Madrileña, co do dziś jest widoczne w jej artystycznym duchu. Ulice pełne są butików vintage, oferujących ubrania z lat 80. i 90. A także kultowych barów, takich jak La Vía Láctea i El Penta, w których Pedro Almodóvar kręcił swoje pierwsze filmy. To także doskonałe miejsce na nocną zabawę w alternatywnych klubach, które tętnią życiem do białego rana. Chueca – elegancka dzielnica LGBT Chueca od lat 90. jest znana jako centrum życia LGBT w Madrycie. Choć pierwotnie była bardziej bohemiczna, obecnie zyskała nieco więcej elegancji i wyrafinowania. To tutaj, w barze Angelita możesz spróbować drinków molekularnych, a na ulicach znajdziesz ekskluzywne butiki młodych projektantów. Chueca ożywa szczególnie w czerwcu, kiedy odbywa się tutaj Pride, jedno z największych wydarzeń LGBT w Europie, przyciągające tłumy zarówno lokalnych mieszkańców, jak i turystów. Muzea, które warto odwiedzić w Madrycie Madryt to miasto pełne sztuki, a jego muzea należą do najbardziej prestiżowych na świecie. Oto kilka, które koniecznie trzeba zobaczyć. Museo del Prado – perła sztuki europejskiej Museo del Prado to miejsce, które przyciąga miłośników sztuki z całego świata. Znajdziesz tu setki arcydzieł, takich jak „Ogród rozkoszy ziemskich” Boscha czy prace Goyi i Velázqueza. To jedno z największych i najważniejszych muzeów sztuki na świecie. Museo Reina Sofía – współczesna sztuka w najlepszym wydaniu Dla miłośników współczesnej sztuki idealnym miejscem jest Museo Reina Sofía, które oferuje prace takich twórców jak Picasso, Dalí i Miró. Najważniejszym dziełem jest tutaj słynna „Guernica” Picassa, poruszające dzieło przedstawiające tragedię wojenną. Alternatywne centra kultury: Matadero i Tabacalera Madryt to nie tylko klasyczne muzea, ale także miejsca alternatywne. Matadero, dawniej rzeźnia, dziś jest jednym z najważniejszych centrów sztuki współczesnej, gdzie odbywają się wystawy, spektakle teatralne i koncerty. Z kolei Tabacalera, dawniej fabryka papierosów, stała się surowym, ale pełnym życia centrum artystycznym, gdzie prezentują swoje prace mniej znani artyści. Gdzie zjeść i robić zakupy w Madrycie? Madryt to prawdziwa mekka dla smakoszy i miłośników zakupów. Oto miejsca, które warto odwiedzić. Targi i restauracje – smaki Madrytu Nie możesz opuścić Madrytu bez wizyty na Mercado de San Miguel, jednym z najsłynniejszych targów w mieście. Znajdziesz tam tapas z owoców morza, lokalne wędliny i sery. Równie ciekawym miejscem jest Mercado de San Antón, oferujący specjały z Wysp Kanaryjskich w nowoczesnym wydaniu. Jeśli masz ochotę na deser, koniecznie odwiedź Chocolaterię San Ginés, gdzie serwują kultowe churros z gęstą czekoladą. Zakupy w stylu retro – second handy i butiki Madryt, a szczególnie Malasaña, to raj dla miłośników mody vintage. Ulice de Velarde i del Espíritu Santo są pełne second handów, które oferują niepowtarzalne ubrania i dodatki. Dla tych, którzy wolą nowoczesne pamiątki i hiszpańskie wzornictwo, warto odwiedzić El Moderno Concept Store czy DOOC. Życie nocne i kultura w Madrycie Madryt to miasto, które nigdy nie śpi, a jego życie nocne jest słynne na całym świecie. Oto miejsca, które warto odwiedzić, aby doświadczyć najlepszej zabawy. Kluby, bary i życie nocne w Malasañi Malasaña to miejsce, gdzie życie toczy się 24 godziny na dobę. Kultowe bary, takie jak La Vía Láctea czy El Penta, przyciągają miłośników alternatywnej sceny kulturalnej, a nocne kluby tętnią muzyką, nawiązując do szalonych lat 80. Noclegi w Madrycie – gdzie warto się zatrzymać? Madryt oferuje szeroką gamę miejsc noclegowych, od hosteli po luksusowe hotele. Oto kilka propozycji. Hostal La Casa de La Plaza – przyjemny, niedrogi hostel położony w sercu miasta, idealny dla turystów, którzy chcą być blisko głównych atrakcji. OK Hostel – położony tuż przy stacji metra La Latina, oferujący wygodne pokoje w przystępnych cenach. HC Hostel – jeden z najtańszych noclegów w Madrycie, idealny dla młodych podróżników.
Jak zwiedzić Irlandię w trzy dni i nie zwariować? Będzie intensywnie, ale niedrogo
Będzie trekking, będzie czas na uroki miasta i mocne piwo. Szybko, ale nie byle jak. Zapraszamy do poznania Irlandii w przyspieszonym tempie.
Gdzie lecieć na kilkudniowy urlop, gdy ma się ochotę pochodzić po górach, popływać w jeziorze, napić się piwa prosto z browaru i przejść całą stolicę w jeden dzień? To proste! Do Irlandii! A co zrobić, gdy ma się mało pieniędzy i czasu, ale dużo zapału i siły w nogach? Jeszcze prostsze! Przeczytać ten subiektywny poradnik, co warto zwiedzić w Irlandii. Ponieważ lubię „wycisnąć” z podróży jak najwięcej i nie marnować ani jednego dnia, najchętniej poznaję nowe miejsca metodą studencką, czyli szybko i tanio, ale intensywnie. Wylegiwanie na plaży i picie drinków z palemką zostawiam sobie na emeryturę. Zapraszam zatem do poznania Irlandii w przyspieszonym tempie! W ciągu trzech dni też można wiele zwiedzić i poczuć klimat tego kraju. Wszystko sprawdziłam na własnej skórze i uwierzcie mi, da się! Szybko: Dublin w jeden dzień Pierwszy dzień spędzimy w stolicy Irlandii – Dublinie. Samolotem docieramy do największego portu lotniczego pod względem obsługiwanej ilości pasażerów na wyspie, który położony jest ok. 10 km od Dublina (Dublin Airport). Jest kilka sposobów, by dostać się z lotniska do centrum. Można wybrać pociąg, autobus lub taksówkę. Najlepszą i najtańszą opcją jest autobus AIRLINK 747 – jedzie ok. 55 minut, a koszt biletu to 6 euro. W sam raz na studencką kieszeń. Trzeba jednak pamiętać, że wszystkie przystanki są na żądanie, wystarczy chwila nieuwagi i można znaleźć się w zupełnie w innym miejscu niż się planowało. Wiem jak to jest zgubić się w obcym mieście i uczucia tego nie polecam. Z autobusu proponuje wysiąść na O’Connell Street, która znajduje się w samym centrum miasta. Jest także jedną z najszerszych ulic w Europie i jedną z bardziej zatłoczonych w Dublinie. Liczba restauracji, sklepów, punktów turystycznych i... Polaków na metr kwadratowy jest ogromna jak na tak małe miasto. Przez chwilę zastanawiałam się, czy aby na pewno wyjechałam z Polski i nie znajduję się właśnie na Nowym Świecie w godzinach szczytu. Obowiązkowym punktem na O’Connell Street jest tzw. Iglica Dublina (The Spire of Dublin). To wysoki monument w kształcie wydłużonego stożka sięgający 120 m. Trudno go nie zauważyć, więc stanowi doskonały punkt orientacyjny dla zagubionych turystów. Widać go niemal z każdej części miasta, niczym Pałac Kultury i Nauki w Warszawie. Niestety, nie można spojrzeć na miasto z jego wierzchołka, ale posiada inną zaletę. Metal, z którego jest zbudowany, zmienia kolor podczas zmroku zależnie od koloru nieba, co powoduje złudzenie zlewania się szczytu z niebem. Warto to zobaczyć! Nie jestem miłośniczką hoteli z niezliczoną ilością gwiazdek, zwłaszcza, gdy mam mało czasu i bardzo chcę poznać miasto, w którym aktualnie się znajduję. Hotelowa obsługa potrafi czasami bardzo zatroszczyć się o swoich gości i ciężko im opuścić hotel, gdy są rozpieszczani na wszelkie możliwe sposoby. Wynajęcie pokoju na kilka dni w samym centrum nie należy do tanich, dlatego lepszym sposobem na zaoszczędzenie kilkunastu euro jest pokój w dalszych dzielnicach miasta. Dojście z dzielnicy Fairview, w której się zatrzymałam (znajduje się dość daleko od centrum Dublina) pieszo do centrum to 20 minut drogi, a można również podjechać autobusem. Ja z reguły wybieram opcję nr 1. Korzyści jest więcej, gdy pokonuje się trasę we własnym tempie bez patrzenia na rozkład jazdy. Można przypadkiem trafić do ciekawych zaułków, których nie opisano w żadnym przewodniku, a które są niezauważalne w czasie drogi autobusem. Mimo że Dublin jest największym miastem Irlandii, jest tak mały, że można go przejść w jeden dzień po drodze zahaczając o ważniejsze zabytki i co chwila zatrzymując się na obowiązkowe zdjęcie. To również sprawdziłam. Z mapą w dłoniach przeszłam ok. 30 km jednego dnia, nie ułatwiając sobie życia i nie korzystając z komunikacji miejskiej. Opcja również dobra jak na studencką kieszeń, chociaż tylko dla ambitnych i lubiących wyzwania. Godne polecenia są wszystkie muzea, które mieszczą się niedaleko siebie. Wstęp do nich jest darmowy. Osobom, które lubią poznawać kulturę i historię kraju od podszewki, poleciłabym Muzeum Narodowe, w którym można obejrzeć eksponaty zarówno z Irlandii, jak i z całego świata. Polecam także Muzeum Historii Naturalnej ze skamielinami z czasów wiktoriańskich, od małych komarów i motyli po ogromnego rekina i jelenia z porożem większym niż niektóre łazienki w polskich domach. Polecam również Trinity College, najstarszą uczelnię w Irlandii, założoną w 1592 roku. Jednym ze słynnych absolwentów Trinity jest Oscar Wilde i jestem więcej niż pewna, że wiedzę zdobywał w Old Library, czego bardzo mu zazdroszczę, gdyż jest to najpiękniejsza biblioteka, jaką widziałam w życiu, żywcem wyjęta z książek o Harrym Potterze. Wstęp do biblioteki kosztuje ok. 9 euro, ale warto. Poczujecie się jak w Hogwarcie! Oprócz zwiedzania muzeów, obowiązkowym przystankiem jest Zamek Dubliński oraz Katedra Świętego Patryka - największy kościół w całej Irlandii. Dla spragnionych innego rodzaju wrażeń albo spragnionych po prostu, polecam Browarnie Guinness, w którym obejrzycie wystawę wraz z repliką starego browaru i napijecie się najpopularniejszego irlandzkiego piwa. Po ciężkim dniu zwiedzania, wieczorową porą koniecznie trzeba wybrać się do Temple Bar, słynnej dzielnicy pubów, barów i restauracji. Tanio: Półwysep Howth We wszystkich przewodnikach, jakie wpadły mi w ręce, przeczytałam, że absolutnie koniecznie powinnam zobaczyć klify Moher. To miejsce uchodzi za najpiękniejsze w całej Irlandii! Owszem, warto tam pojechać. Jeśli jednak stacjonujemy w położonym na wschodzie kraju Dublinie, (podczas gdy klify znajdują się w części zachodniej), do tego nie mamy samochodu, a bilet na pociąg kosztuje fortunę - polecam tańszy i bliższy centrum Dublina zamiennik. Mowa o przepięknej wiosce rybackiej na półwyspie Howth. Port, latarnia morska, niesamowita linia brzegowa z widokiem na morze oraz szlak wiodący po klifach zapiera dech w piersiach. Przejście całego szlaku zajmuje kilka godzin ale warto zrobić sobie mały spacerek, gdyż jest to miejsce praktycznie nietknięte przez człowieka i dzięki temu wygląda tak imponująco. Ku przestrodze, nie polecam butów na obcasie. Moja towarzyszka podróży nie doceniła klifów w Howth twierdząc, że nie są tak majestatyczne jak klify Moher. Jakże wielkie było jej zdziwienie. Co najmniej tak wielkie, jak to na twarzach mijających ją na klifach ludzi. Po przejściu kilku kilometrów, naszym oczom ukazała się latarnia morska. Pierwszą w tym miejscu latarnię wybudowano nie bagatela! ok. 1665 roku. Na półwyspie Howth trzeba spróbować tradycyjnego fish and chips, czyli dorsza z frytkami polewanymi octem. Ryby pochodzą od lokalnych rybaków, a miasteczko utrzymuje się głównie z turystyki. Na śniadanie polecam full irish breakfast. Składa się z kiełbaski, jajka sadzonego, bekonu, fasolki w sosie pomidorowym, pieczarek, pomidora. Dodatkowo black pudding (kawałek czegoś, co łudząco przypomina naszą polską kaszankę) i hash brown (polskim odpowiednikiem są placki ziemniaczane). Po takim śniadaniu, gwarantuję, że nie będziecie głodni przez dobrych kilka godzin. Przynajmniej do kolacji, na którą polecam skosztować zupy chowder na bazie bekonu i owoców morza. Połączenie dość specyficzne, ale smaczne i tylko od 3 do 5 euro za talerz. Smacznego! Żeby dostać się z Dublina do Howth musicie pojechać pociągiem. Irlandczycy przywiązują ogromną wagę do symboli i koloru narodowego. Stąd koniczynki przynoszące szczęście i wszechobecne harfy, a i pociąg jest w całości zielony! Zielono: Góry Wicklow Trzeci dzień będzie bardzo ekscytujący i jeszcze bardziej zielony niż irlandzki pociąg. Koniecznie wybierzcie się do Wicklow. Jeżeli kolejny raz napiszę, że warto, uwierzycie mi? Naprawdę warto. To miasteczko i zarazem ogromne pasmo górskie na południe od Dublina. O takiej Irlandii czytaliście w książkach. Doliny, wyżyny, góry i jeziora. Urok i piękne żyzne tereny Wicklow docenili producenci filmowi. To tutaj kręcono niektóre sceny z filmu „Braveheart – Waleczne Serce” z Melem Gibsonem w roli głównej. Pasmo gór rozciąga się przez kilkanaście kilometrów pomiędzy dwoma jeziorami tworząc niesamowity krajobraz. Żeby się tam dostać, należy wsiąść w autobus z Dublina do polodowcowej doliny Glendalough. Z centrum autobus odjeżdża tylko raz dziennie, a droga potrwa około godziny. Górskie tereny szczególnie polecam bardziej aktywnym podróżnikom. Wzdłuż pasma górskiego jest kilka szlaków turystycznych, z czego najdłuższym jest Wicklow Way, który mierzy ponad 130 km. Potrzeba kilku dni żeby przejść cały. Wicklow oferuje również kilkudniowe survivale w górach. Trzeba zbudować sobie schron, rozpalić ogień i przetrwać bez kompasu i mapy. Wyzwanie dla ambitnych. Kto nie ma ochoty na takie dzikie przygody może pozostać w Dublinie. Tam również jest zielono, choć nie tak jak na terenach Wicklow. Jest kilka parków miejskich w stolicy, takich jak Stephen’s Green, czy Iveagh Gardens, który jest dość ukryty i ciężko go znaleźć w wielkomiejskiej dżungli. Posiada zapierający dech w piersiach wodospad. Polecam także Phoenix Park, który jest największym miejskim parkiem w Europie. Powierzchnia? 707 km kwadratowy! By dobrze poznać Irlandię potrzeba kilkunastu dni, a nawet miesięcy. Ja podjęłam próbę poznania jej w trzy dni. Wiem jedno - Irlandia, którą zobaczyłam na własne oczy, jest jeszcze piękniejsza niż ta z przewodników!
Wilno na weekend. Podpowiadamy, co warto zobaczyć [PRZEWODNIK]
Polak nie raz poczuje się tu jak u siebie. Ale warto pamiętać, że stolica Litwy to nie tylko stare miasto.
Dzień 1. Wilno ma zmodyfikowane DNA. Na przestrzeni wieków tak często musiało zmieniać swoją narodowość, charakter i właścicieli, że zmienność stała się jego naturą. W związku z tym każdy z łatwością zobaczy w nim to, czego potrzebuje. Jeden Polak przyjedzie tu, by szukać polskich śladów. Drugi, żeby sprawdzić, jak na miasto wpłynęło 50 lat przynależności do ZSRR. Trzeci zechce przyjrzeć się kosmopolitycznej stolicy odrodzonej Litwy. I każdy z tej trójki będzie zadowolony. Polak zwiedzanie Wilna musi zacząć od Ostrej Bramy, która jest pozostałością po dawnych murach obronnych miasta. Z jednej strony – nijaka. Tak niepozorna, że dość łatwo jej nie zauważyć. A trzeba się przeżegnać, na kolana paść, ukłonić, zdjęcie zrobić. Przywitać by się wypadało, bo od strony wewnętrznej w bramie znajduje się kaplica z obrazem Matki Boskiej Ostrobramskiej. O schody, które do niej prowadzą, kilka lat temu była wielka draka. Kiedyś były to schody falujące – powyginane od ciężarów ciał pielgrzymów, wyszorowane ich kolanami, wyżłobione łokciami, łzami pokoleń zalane. Po remoncie stały się zupełnie zwykłymi schodami. Tak bardzo zwykłymi, że ich remont litewski Departament Ochrony Zabytków nazwał przejawem „przerażającego wandalizmu”. Teraz są to więc schody funkcjonalne. Schody o wyższym standardzie. Schody jak schody. Wchodzi się nimi do maleńkiej kaplicy, gdzie wisi obraz będący symbolem tego miasta. Maryję Ostrobramską za swoją uważają i Litwini, i Białorusini, ale co tu dużo mówić, Polak wkracza do środka i od progu puszy się jak paw, bo ściany kaplicy są pokryte wotami z napisami w języku polskim: „Dzięki Ci, Matko, za Wilno”, „za uzdrowienie naszego drogiego Księdza Dyrektora”, „za wysłuchane prośby serca”. Można tam posiedzieć w ciszy, o ile akurat kaplicy nie anektowała polska pielgrzymka i z głośników na całą starówkę nie lecą polskie pieśni religijne. A nawet i wtedy trudno nie poczuć, że to miejsce wyjątkowe, nawet dla niewierzących. W latach 70. pisarz Antoni Gołubiew pytał wilnian, jaka jest różnica między Matką Boską Jasnogórską a tą z Ostrej Bramy. Przekupka powiedziała mu tak: „Może i prawda, że ta sama. Ale różnica taki jest: do naszej Ostrobramskiej polecisz, wypłaczesz się, wypowiesz wszystko jak kobieta kobiecie, dusza cała otworzisz. A u tej Częstochowskiej na renku siedzi malusieńki Jezusik, patrzy swoimi oczkami i każdziutkie słowo podsłuchui – to i dyskrecji żadnej nie ma. A jeszcze Królowa Polski – ciż z królowa bendziesz gadał bez nijakiej żenady?”. Po wyjściu z kaplicy Polak idzie cały czas w dół ulicą Aušros Vartų, aż do klasycystycznego ratusza. Stanie na placu, kilka zdjęć pstryknie, bo przecież pięknie jest dookoła. Odnowione czyste kamienice, księgarnia, eleganckie sklepy z nieprzyzwoitymi cenami. Idąc cały czas w dół, dochodzi się do ulicy Pilies. Jest to najpopularniejszy wileński deptak. Niemal na każdym straganie można tu kupić wyroby z bursztynu, nazywanego złotem Litwy. Ale na litewski bursztyn nie ma sensu liczyć. Nawet te sprzedawane w drogich sklepach z biżuterią pochodzą z Kaliningradu lub Polski, na straganach zaś można kupić bursztyn sztuczny – czasem z zupełnie współczesną muchą w środku. Warto natomiast wejść do butiku z lnem, uważanym tu za tkaninę narodową. Oprócz obrusów czy fartuchów da się tu dostać gustowne sukienki, żakiety, a nawet garnitury z lnu. W zasadzie w każdej restauracji na tej ulicy podaje się litewskie potrawy tradycyjne, czyli... tłuszcz w przeróżnej postaci. Do jedzenia: chłodnik ze smażonymi kartoflami, cepeliny (duże ziemniaczane pyzy z mięsem polane skwarkami). Do picia: kwas chlebowy, mocne ciemne piwo. Na zakąskę: smażony chleb z czosnkiem. Jeśli Polak trafi na kelnera mówiącego po polsku, musi uważać. Po zamówieniu „uszek” do piwa dostanie cienko pokrojone wędzone świńskie uszy, a i „kopytka” okażą się gotowanymi kopytami tejże świni. Po lewej stronie Pilies ciągną się zabudowania Uniwersytetu Wileńskiego. Można się tu pobłąkać po urokliwych dziedzińcach, wstąpić do kościoła św. Jana, gdzie organistą swego czasu był Stanisław Moniuszko. Na tej uczelni studiowali też m.in. Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki, Józef Ignacy Kraszewski, Czesław Miłosz. Nic dziwnego, że Polacy przyjeżdżający do Wilna dość łatwo zapominają, że są w stolicy Litwy. Trzeba wrócić na deptak i iść dalej w dół. Ulica Pilies wychodzi wprost na olbrzymi plac Katedralny. Nad nim wznosi się Góra Giedymina z wieżą będącą pozostałością po zamku. Warto się na nią wspiąć, by zobaczyć dzwonnice barokowych wileńskich kościołów. Zostały zaprojektowane tak, by pasować do przepływających po wieczornym niebie chmur. Poza tym wędrówka na górę pozwoli pozbyć się wyrzutów sumienia po tradycyjnym obiedzie, który musi mieć co najmniej 1,5 tys. kalorii. Dzień 2. Jeśli ktoś po powrocie z Litwy opowiada o uroczych wileńskich zaułkach, to zwykle ma na myśli takie miejsca jak uliczka Bernardinų. Dla Polaka ważne będzie, że spacerował nią Mickiewicz. Ale też to, że na jej końcu jest jeden z piękniejszych wileńskich kościołów i – o dziwo! – nie jest to świątynia barokowa. Przewodnicy uparcie powtarzają, że kiedy Napoleon zobaczył gotycki kościół św. Anny, stwierdził: „Ech, gdyby się tak dało postawić go na dłoni i przenieść do Paryża!”. Tuż obok płynie Wilejka, ukochana rzeka Tadeusza Konwickiego. Mówił o niej: „Większość scen miłosnych w moich książkach, gdziekolwiek by się działy, tak naprawdę odbywa się nad Wilejką”. Przerzucono przez nią miniaturowe mostki. Na Litwie istnieje tradycja, która każe panu młodemu w dzień ślubu przenieść pannę młodą przez most. Te na Wilejce mają po kilkanaście metrów, są więc oczywistym wyborem. Dzielnica, która znajduje się po drugiej stronie, to Užupis, czyli właśnie Zarzecze. Kiedyś strach się było tu zapuszczać. Nędznie, niebezpiecznie, główny trakt potocznie nazywany był Ulicą Śmierci. Wszystko zmieniło się w 1997 r. za sprawą grupy artystów. Proklamowali niepodległą Republikę Zarzecze. Wybrali prezydenta, ministrów, ambasadorów. Ustanowili też konstytucję, która mówi, że człowiek ma prawo „czasami nie wiedzieć, czy ma jakieś obowiązki”, „być nieznanym i niesławnym”, „obchodzić albo nie obchodzić swojego dnia urodzin” albo też „uświadamiać sobie swoją marność i swoją wielkość”. W paru punktach konstytucji uwzględniono również zwierzęta. I tak: „Kot nie ma obowiązku kochać swojego gospodarza, ale w trudnej chwili musi mu pomóc”, a „Pies ma prawo do bycia psem”. Zaczęły tu powstawać galerie sztuki, a na obskurnych budynkach kolorowe murale. W dalszym ciągu mało tu odnowionych kamienic, ale na pewno jest jaśniej, radośniej. Na centralnym placyku Zarzecza przez kilka lat stał cokół z olbrzymim jajkiem. Z czasem wykluł się z niego anioł, który jest dziś symbolem dzielnicy. Nad samą rzeką znajduje się kawiarnia Užupio Kavinė. Nazywana jest Parlamentem Republiki Zarzecza. Na tarasie tej kawiarni jest obchodzony Dzień Białych Obrusów, jedno z oficjalnych świąt samozwańczej republiki. Drugiego dnia Wielkanocy sąsiedzi przychodzą tu z talerzami, na których przynoszą resztki świątecznego śniadania, żeby razem jeść. Rzadko który turysta wykracza poza granice starego miasta. Ale opuścić je trzeba, by z góry zobaczyć, że Wilno jest miastem bardziej skomplikowanym. Niech więc Polak pojedzie teraz do dzielnicy Karoliniškės, aż na wieżę telewizyjną. Niech się zdziwi. Jej wysokość to 326,5 m. Na jej parterze znajduje się wystawa poświęcona wydarzeniom z 1991 r., kiedy wieżę zajęli sowieccy żołnierze. Tysiące wilnian próbowało powstrzymać rosyjskie czołgi, 14 ludzi zginęło pod ich gąsienicami. To pierwsi bohaterowie niepodległej Litwy. Na wysokości 165 m znajduje się restauracja. Stoliki są w niej ustawione przy oknach, na obrotowym podeście. Tak że nie przerywając jedzenia, można do godziny 23 wpatrywać się w niebieskie wody rzeki Wilii, ale też szare bloczydła. Żadnego barokowego kościoła na horyzoncie, żadnego pomnika księcia czy poety, żadnych ochów i achów. Tylko korki, bloki, szosy. Ale również lasy. Tu trudniej jest się odprężyć i poczuć tak zwaną magię Wilna, ale za to jest to doświadczenie poszerzające horyzonty. Wieczorem trzeba zjechać na dół. Wsiąść do trolejbusu, popatrzeć na ludzi, nie tak zrelaksowanych jak ci na starówce, i przejechać tymi samymi ulicami, na które z niedowierzaniem patrzyło się z góry. Warto wiedzieć ■ Zrób to taniej Podwileńskie wsie zamieszkałe są często przez miejscowych Polaków. Warto wziąć ze sobą namiot i poprosić o możliwość rozbicia się w pobliżu któregoś z gospodarstw. ■ Kiedy jechać? Od późnej wiosny do wczesnej jesieni. Klimat jest bardzo podobny do polskiego. Ale to na początku marca odbywa się w Wilnie olbrzymi jarmark rękodzieła nazywany Kaziukami. Niższa temperatura jest wtedy podnoszona przez gorącą atmosferę wydarzenia. ■ Waluta Walutą Litwy jest euro. ■ Dojazd Najtaniej z Warszawy, rezerwując bilet wcześniej, autobusem firmy Lux Express, Simple Express, ewentualnie Ecolines można dojechać już za 20 zł - to jest cena biletu w promocji w jedną stronę. Po wileńskiej starówce warto poruszać się pieszo. Do innych dzielnic dojedziemy trolejbusem albo autobusem. Jednorazowy bilet kupiony u kierowcy kosztuje 1 euro. W kioskach nie da się kupić biletu „papierowego”, a jedynie kartę Vilniečio Kortelė. Można ją doładować np. biletami czasowymi (30 min – 0,64 euro). ■ Nocleg Downtown Forest (ul. Paupio 31 A). Klimatyczny hostel i kemping na Zarzeczu. Latem nocleg w czteroosobowym pokoju kosztuje tu ok. 15 euro. Polscy turyści często zatrzymują się w Domu Kultury Polskiej (od 40 euro za noc). Około 23 euro zapłacimy za noc w hotelu LITiNTERP (Bernardinų 7) mieszczącym się w uroczym zaułku na starym mieście. Za noc w komfortowym hotelu Stikliai na starówce. wydać trzeba nawet 200 euro. W internecie można znaleźć też sporo ofert noclegu w mieszkaniach prywatnych – od 10 euro. ■ Jedzenie Koniecznie trzeba spróbować litewskich dań narodowych: cepelinów, blinów żmudzkich, kiszki ziemniaczanej. Do piwa natomiast zamówić tradycyjne przekąski: smażony chleb z czosnkiem, groch z boczkiem czy świńskie uszy. Dobry obiad można zjeść w legendarnej restauracji Neringa, (al. Gedimino 23) z 1959 r. albo w przytulnej knajpce z tradycyjnymi daniami Forto Dvaras (ul. Pilies 16). Zapłacimy 5–10 euro. Prawdziwym litewskim hitem Litwy jest czarny chleb z mąki żytniej, czyli bočių. Z Litwy warto też przywieźć ziołową nalewkę 999, produkowaną z 27 rodzajów ziół, sękacza i wędzoną lub soloną słoninę. ■ Przeczytaj o Wilnie Powieść Silva rerum Kristiny Sabaliauskaitė o wielokulturowym Wilnie; w Polsce wydana przez Znak.
Dalekie podróże cię przerażają? Oto 7 rad jak rozpocząć przygotowania
Często przed wylotem w nieznane regiony pojawiają się w naszej głowie wątpliwości: jak zaplanować wyjazd, gdzie pojechać, co zabrać? Mamy na to kilka rozsądnych rozwiązań.
Zimą chętnie porzucamy wspaniałą, starą Europę i planujemy dalsze podróże. Dokąd? Drogi są dwie: albo tam, gdzie marzyliśmy, albo tam, gdzie nigdy nie byliśmy, a akurat trwa promocja. W ten sposób wiele osób zaczyna swoje pierwsze dalekie wyprawy. Kupujemy bilet, a potem zaczynamy się zastanawiać: co właściwie warto zobaczyć w danym miejscu i co jest celem naszej podróży? Oto kilka podpowiedzi dotyczących tego, jak przygotować się do pierwszej wyprawy w nieznane. 1. Przewodnik Nie od dziś wiadomo, że w dzisiejszych czasach większość informacji wyszukuje się w internecie i że można tam znaleźć niemal wszystko. Jednak najlepiej zacząć tradycyjnie - od zakupu przewodnika. Daje to możliwość znalezienia wszystkich potrzebnych i podstawowych informacji w jednym miejscu. Kiedy zna się podstawy i ma się wyobrażenie o odległościach w danym kraju czy o szybkości poruszania się poszczególnymi środkami transportu, można zacząć dokładne planowanie i szukanie bardziej szczegółowych informacji. Tu bardzo przydatne są blogi. Pisane są one przez osoby, które były w danym miejscu, zobaczyły i doświadczyły wszystkiego na sobie. Chętnie dzielą się swoją wiedzą, odpowiadają na pytania i podpowiadają jak zorganizować wyjazd. 2. Planowanie Już na początku należy realnie podejść do planu wyprawy – uwzględnić swoje możliwości fizyczne i ograniczenia (związane m.in. z jetlagiem) oraz możliwości komunikacyjne na miejscu. Niestety jadąc do kraju, który jest ogromny (Australia, Brazylia czy Argentyna) lub słabo skomunikowany (np. Birma czy Laos), nie można oczekiwać, że zobaczy się wszystko. Nazbyt ambitne plany mogą zakończyć się nerwami podczas podróży. Dlatego należy podejść do tego spokojnie! Wakacje mają być dla nas przyjemne, nie trzeba zobaczyć wszystkiego, jeśli ma się to odbyć kosztem naszego spokoju. Wybierając się w samodzielnie zorganizowaną podróż można zobaczyć wyjątkowe miejsca, do których nie weźmie nas pilot podczas grupowej wycieczki. Małe miasteczka i wioski są pomijane w wyjazdach zorganizowanych, w związku z tym są rzadko odwiedzane przez turystów, a pokazują najprawdziwsze oblicze kraju. W takich miejscach nie ma iluzji, którą tak często można napotkać w regionach przystosowanych do turystów. Dlatego planowani jest ważne, ale należy robić to z rozwagą i bez założenia, że wszystko należy zobaczyć i poznać od razu. Tu po raz kolejny warto skorzystać z rad tych, którzy byli w miejscu, do którego się wybieramy (m.in. blogerów, członków forów podróżniczych). Na tym etapie internet jest bardzo pomocny. Planując wyjazd należy pamiętać, by czytać dokładnie wszystkie warunki rezerwacji – co jest wliczone w cenę, jakich dodatkowych opłat można się spodziewać i do kiedy można zrezygnować z rezerwacji. Pozwala to uniknąć niechcianych sytuaucji jak np. planowany road trip przez USA, podczas którego wynajmujemy samochód, płacimy, a przy zwrocie kilka mil dalej – bo taką mamy możliwość – trzeba zapłacić kilka razy więcej, bo tak wynika z warunków w przypadku zwrotu auta w innym mieście. Nie dajcie się zmylić konkurencyjnym cenom! Często wynikają z tego, co dokładnie znajduje się w pakiecie danej usługi. 3. Rezerwacje i wizy Zorientujcie się, czy kraj lub kraje, które planujecie odwiedzić wymagają wiz od Polaków. Zdarza się, że wizy turystyczne szybko wyrabia się na granicy, jednak wówczas kosztują one więcej niż przy zakupie w Polsce. Przy ustalaniu planu pierwszej podróży dobrze jest zarezerwować sobie noclegi. Dokonując rezerwacji przez internet należy dokładnie czytać warunki, zwrócić uwagę na to, że większość rezerwacji z kilkudniowym wyprzedzeniem można anulować bez dodatkowych kosztów. Oczywiście można bardziej żywiołowo rezerwować na miejscu, jednak powstaje pytanie, czy to nie strata cennego czasu? Rezerwacje internetowe to szansa na porównanie ofert, sprawdzenie lokalizacji i dostosowanie jej do swoich potrzeb. Ważne jest też to, że w małych miejscowościach często jest jeden hotel albo pensjonat i jadąc w sezonie mogą być problemy z miejscami w nim, bądź zostaną tylko dużo droższe pokoje. Rezerwując z wyprzedzeniem zabezpieczamy się przed niechcianymi nerwami na miejscu. 4. Zdrowie Jest najważniejsze! Dlatego przed wyprawą należy sprawdzić jakie szczepienia są obowiązkowe, a jakie zalecane w rejonie, do którego się wybieramy. Poziom higieny w niektórych krajach nie jest wysoki, dlatego myślenie, że „może się uda” nie jest rozsądne, a infekcje układu pokarmowego – takie jak dur brzuszny, cholera czy żółtaczka, są bardzo popularne. Dodatkowo, należy pamiętać o wykupieniu ubezpieczenia turystycznego. Gdy jesteśmy daleko dobrze mieć świadomość, że w sytuacji, gdy coś się wydarzy, jest asysta ze strony konsultantów firmy ubezpieczeniowej. Należy pamiętać, że lepiej zastosować więcej środków ostrożności niż mniej. 5. Ekwipunek Wasz bagaż jest uzależniony od tego, dokąd lecicie i jakie plany macie na miejscu. To dość oczywiste. Jeżeli ktoś planuje zwiedzanie i przemieszczanie się, to plecak jest obowiązkowy i tu należy pamiętać, że ten sam plecak zakładany na plecy w domu, a po kilku dniach w drodze, chociaż jest w nim ten sam ekwipunek, wagę ma zupełnie różną. Zmęczenie i z reguły brak przyzwyczajenia do noszenia czegoś na plecach powodują zupełnie niepotrzebny dyskomfort. Dlatego w tym wypadku – im mniej tym lepiej. 6. Pamiątki Będąc w egzotycznym kraju chcemy przywieźć do domu egzotyczne pamiątki. Bądźmy jednak ostrożni! Konwencja Waszyngtońska walczy z handlem dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem. I wcale nie trzeba przewozić w bagażu żywego zwierzaka czy nasion. Wystarczy kupić lokalnie wyrabianą biżuterię, rzeźbione figurki czy pasek, by mieć na granicy problemy. Wszystko zależy od tego, z czego zostały one wykonane. Dlatego warto mieć certyfikat pochodzenia przewożonych pamiątek. 7. Niespodziewane sytuacje Będąc w podróży nie sposób zaplanować wszystkiego. Można się jednak zabezpieczyć na wypadek sytuacji najbardziej kłopotliwych. Wybierając się w długą podróż z przesiadkami, na wszelki wypadek zostawcie sobie mały bagaż podręczny z podstawowymi kosmetykami i bielizną – gdyby wasz plecak nie doleciał na miejsce razem z wami będziecie się mniej denerwować. Zróbcie skany wiz i paszportów i wszystkich innych dokumentów podróżnych, tak byście mieli do nich dostęp, jeżeli cokolwiek się wydarzy i stracicie je w drodze. Nie należy też trzymać w jednym miejscu wszystkich pieniędzy czy kart bankomatowych. Najlepiej też nie mieć na koncie dużych sum pieniędzy. Lepiej systematycznie przelewać sobie na nie środki z innego konta. Trzeba być przygotowanym też na to, że w drodze mogą się wydarzyć niespodziewane sytuacji. Dlatego należy mieć elastyczne plany, które można dowolnie zmienić w razie niechcianych niespodzianek.
Jak zwiedzić Seul w 24 godziny? [MINIPRZEWODNIK]
Stolica Korei Południowej nigdy nie była tak bliska i tak tania. Dziś dzieli nas od niej zaledwie 10 godz. lotu i to wprost z Warszawy, bez przesiadki! O czym więc warto wiedzieć, wybierając się do tego megamiasta, które generuje 20 proc. dochodów kraju?
Bezsenność w Seulu To miasto nigdy nie zasypia. Seulczycy biją wszelkie rekordy w pracoholizmie, a śpią zaledwie 6 godz. dziennie. A że po wyczerpującej pracy trzeba się zrelaksować, stąd całonocne sklepy, restauracje, puby, spa i centra handlowe. Szukać ich należy przy ulicach Gangnam, Hongdae albo Dongdaemun. Zadbaj o siebie Mężczyźni wydają tu na kosmetyki najwięcej na świecie i podobnie jak panie lubią nosić make-up. Korea jest też liderem w liczbie operacji plastycznych. W szopingowej mekce deptaku Myeong-dong swoje drogerie mają topowe koreańskie marki: Etude House, SkinFood, Laneige, The Face Shop, Missha. Oferują m.in. takie rewelacje jak rozgrzewające maseczki do stóp. Wysokie loty Zapewni wieża widokowa N, wysoka na 236 m, ze spektakularną panoramą stolicy. Są tu sklepy i restauracje, a na ogrodzeniu tarasu u jej podnóża wiszą miliony kłódek symbolizujących wieczną miłość. Dojazd Z Warszawy bezpośrednio do Seulu dotrzemy LOT-em. Bilet w promocji można upolować już za 2 tys. zł. lot.com Nocleg Najlepiej w tradycyjnym domu hanok, ceny od 150 zł za pokój. Okazje na airbnb.com. Jedzenie Koniecznie trzeba spróbować Kimczi.To narodowa potrawa Koreańczyków, kiszonki robią tu wszyscy, zawsze i wszędzie. A 22 listopada przypada narodowy dzień kimczi. Wyśmienite koreańskie barbecue zjemy na targu mięsnym Majang. Atrakcje Dongdaemun to dzielnica z 26 centrami handlowymi, w których znajduje się 30 tys. sklepów i 50 tys. manufaktur. Czynne jest od 10.30 do 5 rano. Z kolei Hongdae to centrum życia nocnego Seulu. Warto wybrać się do - położonego niedaleko Seulu - Everland. To największy tematyczny park Korei. Zajmuje 100 ha powierzchni i odwiedza go rocznie prawie 9 mln osób. Możemy tu odbyć safari lub pospacerować po baśniowych ogrodach. Warto zobaczyć Gyeongbokgung, najpiękniejszy z pięciu cesarskich pałaców zlokalizowanych na terenie Seulu. Wielu turystów zwiedza je w tradycyjnych koreańskich strojach, które można wypożyczyć w specjalnych sklepach. Szkoda rezygnować z wizyty w Bukchon. To wioska w środku Seulu, z 600-letnią historią, gdzie ocalały setki tradycyjnych drewnianych domów zwanych hanok. Obecnie coraz więcej jest tu galerii, restauracji i hosteli. Agnieszka Franus
Podobno "im więcej turystów, tym lepiej dla mafii". Sprawdziliśmy to w Neapolu
Portowy zgiełk, robotnicze biedne dzielnice i rewia mody. Neapol fascynuje różnorodnością. PS. Mafia kocha turystów.
Mafia kocha turystów Właściciel knajpki przyniósł mi krople na ból głowy rozpalonej 40-stopniowym upałem. Wspomniał, że lepiej nie łączyć ich z alkoholem, co nie miało już specjalnie znaczenia, bo przed chwilą opróżniłem kieliszek świetnego wina z upraw tuż pod Wezuwiuszem. Jadłem pizzę, zagryzałem mozzarellą – przyrządzaną z mleka bawolic – i zastanawiałem się, czy ten sympatyczny mężczyzna kręcący się wokół mnie płaci mafii haracz. Według autora książki Gomorra w tym mieście objęci nim byli wszyscy sklepikarze, restauratorzy i usługodawcy. Skojarzenie z mafią, nasuwające się na myśl o Nea­polu, może wydawać się dla tego miasta krzywdzące. Kamorra jest jednak stałym elementem krajobrazu stolicy Kampanii. Równie oczywistym, jak zabytki czy port. – Nie bój się, mafia kocha turystów – powiedział mi kilka godzin wcześniej recepcjonista w hotelu. – Z pieniędzy, które przyjezdni tu zostawiają, płacony jest haracz. Im więcej turystów, tym lepiej dla mafii. Uważaj raczej na kieszonkowców – dodał. Przez pół dnia sięgałem więc nerwowo do kieszeni, sprawdzając, czy mój portfel jest na miejscu. W końcu dałem sobie spokój. Zamiast denerwować się kieszonkowcami, zająłem się pizzą. Obsypana pomidorami, mozzarellą i bazylią klasyczna margherita była miękka i aromatyczna. Drożdżowe ciasto udekorowane kolorami włoskiej flagi stało się symbolem miasta ponad sto lat temu, gdy piekarz Raffaele Esposito przyrządził je na cześć odwiedzającej Neapol królowej Małgorzaty Sabaudzkiej. Zapewne nie domyślał się wtedy, że wiek później nad jego wyrobem czuwać będzie Stowarzyszenie Prawdziwej Pizzy Nea­politańskiej. Walczy ono ze wszystkimi pizzami „nieprawdziwymi”. Placki znajdujące jego uznanie robione są wyłącznie ze składników pochodzących z Kampanii, a ciasto trzeba rozciągać dłońmi, a nie wałkować. W mojej knajpce pizzę wyrabiało dwóch kucharzy. I stowarzyszenie nie miałoby tu za wiele do roboty. Piękna katastrofa Przed wieczorem upał zelżał na tyle, by na nadmorskie corso przyciągnąć spacerowiczów, do których dołączyłem. Mijali mnie elegancko odziani mężczyźni i damy w sukniach. W swojej wymiętej koszulce wyglądałem przy nich jak ubogi krewny. Czemu zostawiłem marynarkę w hotelu? Jakbym nie wiedział, że przyjechałem do Włoch! Zmylił mnie jednak portowy charakter miasta tworzony przez podejrzanych typów prowadzących szemrane interesy. Skąd mogłem wiedzieć, że pośród tej sympatycznej, acz mało eleganckiej ferajny pojawią się nagle ludzie wyjęci z filmów Viscontiego? Spacerując, dyskutowali o polityce i stanie swojego kraju. O czymkolwiek by zresztą mówili, brzmiało to bardzo ładnie. Catastrofe, distrutti – „katastrofa”, „zniszczone”. Słuchałem tego z prawdziwą przyjemnością. Aż doszedłem do Zamku Jajecznego (Castel dell’Ovo). W jego fundamentach ukryte jest ponoć magiczne jajko należące do Wergiliusza. Dawna rezydencja królewska, wzniesiona przez Normanów w XII w., skrzyła się w wieczornym mroku plamą światła. Obok majaczył Castel Nuovo – Nowy Zamek. Zbudował go Karol I Andegaweński, przenosząc do niego dwór i pozbawiając w ten sposób Castel dell’Ovo większości majestatu. W Quartiere Spagnoli, dzielnicy robotniczej, która uchodzi za serce Neapolu, piąłem się po schodkach biegnących pod spinającymi mury kamienic sznurami z praniem. Ludzie siedzieli na krzesełkach na chodniku. W zaułkach piętrzyły się śmieci, czekając na służby porządkowe, które w tym mieście dawno zostały przejęte przez kamorrę. W końcu, spragniony, wszedłem do knajpki i poprosiłem o butelkę wody. – Później. Teraz napij się kawy – powiedział właściciel. Wypiłem więc przy barze espresso mocne jak uderzenie pięścią. Lokal był wielkości paznokcia, a na ścianach wisiały plakaty z piłkarzami. Właściciel uśmiechał się przyjaźnie. Patrząc na niego, pomyślałem, że mógłbym tu gdzieś zamieszkać i przychodzić codziennie na kawę. Michał Głombiowski NEAPOL - INFORMACJE PRAKTYCZNE ■ DOJAZD Najszybciej i najtaniej liniami Wizzair z Katowic lub Warszawy, cena biletu ok. 500 zł; wizzair.com. ■ NOCLEG Hotel des Artistes położony w historycznym centrum miasta oszałamia barokowym wystrojem i kryształowymi żyrandolami, pokój: ok. 350 zł za noc. ■ JEDZENIE Oprócz pizzy trzeba spróbować oryginalnego sera mozzarella z mleka bawolic oraz czerwonych win Taurasi i Lacryma Christi del Vesuvio.
O najstarszym mieście RPA mówi się, że jest „najpiękniejszym miastem świata” i nie ma w tym żadnej przesady. Siedząc w oszklonej restauracji, której taras niemal zwisa nad spienionym oceanem, i oglądając przeciwległą Górę Stołową, przestajemy mieć jakiekolwiek wątpliwości.
Rozerwij się Winiarni jest w mieście tyle co w innych – piekarni. Miejscowi są bardzo przywiązani do rodzimych trunków i rzadko sięgają po te z innych krajów. Warto odwiedzić też winnice Groot Constantia. Surfuj Wybrzeże Przylądka Dobrej Nadziei, szczególnie Clifton Beaches, to raj dla surferów. Białe szerokie plaże i nieustająco wysokie fale przyciągają miłośników śmigania na desce i kitesurferów, ale też fotografów. Zjedz dobrze Dobrych restauracji jest tu mnóstwo. Warto znaleźć takie, które serwują tradycyjną kuchnię. Trzeba spróbować rystafelu, czyli tutejszej wersji indonezyjskiej potrawy z ryżu z dodatkami, głównie ziołami i warzywami. Najciekawsze restauracje, kawiarnie i bary znajdziemy na Nabrzeżu Alfreda i Wiktorii, słynnym Waterfront niedaleko portu i mariny. Odwiedź District 6 Museum to miejsce, które opowiada historię multikulturowego miasta poprzez przedmioty, dokumenty i artefakty sprzed ponad 100 lat i czasu apartheidu. Warto wybrać się również do Parku Greenpoint. W tych ogrodach w centrum miasta zobaczymy wiele gatunków roślin i ptaków. Idealne nadaje się na weekend z rodziną. Można tu jeździć na rowerze, biegać czy piknikować. Zobacz taniec afrykański Najlepszych tancerzy zobaczymy w The African Dance Theater w Waterfront. Aktorzy ubrani w tradycyjne stroje dają ponadgodzinny, bardzo energiczny pokaz ludowego tańca. Jak dotrzeć? Lot z Warszawy z przesiadką w Amsterdamie, Londynie lub Paryżu to koszt ok. 3 tys. zł. Ale możemy najpierw polecieć do Johannesburga (KLM, British Air., Qatar Air.), ok. 1,9 tys. zł, a do Kapsztadu pojechać autokarem linii Intercape za niecałe 200 zł. Gdzie spać? W Big Blue Backpackers lub Altona Lodge za nocleg zapłacimy ok. 220 zł, plusem tych miejsc jest usytuowanie w pobliżu A&V Waterfront. Trochę taniej, ale też dalej od centrum, będzie w Wish U Were Here (130 zł) i Cape Town Deco Lodge Backpacker (140 zł). Iza Klementowska
Zwiedź Sztokholm w 24 godziny [Miniprzewodnik Travelera]
Najkrótsze noce trwają tu niecałe cztery godziny. Dzięki temu nawet doba wystarczy, by poczuć klimat „stolicy Skandynawii”: zwiedzić muzea, wykąpać się w morzu w centrum miasta i zrozumieć, czym jest fika – najważniejszy szwedzki rytuał.
Wenecja w 24 godziny? Poznaj 12 sposobów, jak to zrobić
Przedstawiamy nasz mały przewodnik, jak zwiedzić Wenecję w jeden dzień.
Warszawa w 7 odsłonach. Stolicę zwiedzamy... metrem!
Jedno z najbardziej intrygujących miast współczesnej Europy. Nowoczesne, ale z niezwykłą historią. Biznesowe, ale z ogromnym luzem.
Podpowiadamy, jak zwiedzić Paryż w 24 godziny [MINIPRZEWODNIK]
Jeden dzień to za mało, by poznać Paryż. To jednak wystarczająco długo, by go posmakować i nabrać ochoty na więcej.
„Bronię klaskania w samolocie”. Jakub Porada o podróżowaniu i swojej książce [WYWIAD]
Przyszła „Pora na Europę”. Jakub Porada opisuje w niej 10 bliskich, ale wyjątkowych miejsc. Zachęca, żeby zajrzeć tuż za miedzę – na Słowację, Węgry, do Niemiec. Rusza też nieco dalej do Barcelony, Rzymu, Sztokholmu. I skutecznie obala mity na temat podróżowania.
Dalekie czy bliskie? Które podróże są lepsze? Jakub Porada: A co jest lepsze bigos czy sushi? Każde danie może być smaczne, jeśli się je dobrze przyrządzi. Podobnie jest z podróżami. Trzeba tylko „włączyć szperacz”. Na czym polega „włączanie szperacza”? Posługuję się tym określeniem w swojej książce, w obiegu funkcjonuje natomiast takie pojęcie jak „uważność”. Mówiąc krótko: chodzi o to, by dociekać, chłonąć świat wszystkimi zmysłami. Dzięki temu nawet na słowackiej prowincji znajdujesz atrakcje. Wszędzie. Nie chodzi o geografię, ale o to, by myślowo wyrwać się z kieratu sopocko-zakopiańskiego. Wcale nie trzeba jechać daleko, ale z innym spojrzeniem. Zastanawiać się, dlaczego jest tak a nie inaczej, np. dlaczego kobiety w Anglii upijają się tak bardzo (przysięgam, nigdzie nie widziałem tak pijanych kobiet). Nie wystarczy pojechać i odhaczyć. Przed podróżą trzeba się porządnie naczytać. Dlatego za każdym razem przygotowuję się jak student do egzaminu. Czyli? Wszystko zaczyna się od biletu, który zazwyczaj kupuję w dużej promocji. Następnie śledzę grupy dyskusyjne. Pod zebrane informacje układam plan. Zazwyczaj wyjeżdżam na 2-3 dni i próbuję w tym czasie zrobić coś dla ciała i dla duszy. Jest więc czas na muzeum i na zakupy. Często rzucam hasło na swoim Facebooku, okazuje się, że ludzie polecają rzeczy, na które pewnie nigdy bym nie trafił. Takim strzałem w dziesiątkę była knajpa w Pradze, w której znajdują się… 4 km torów. Jeżdżą po nich małe pociągi i rozwożą piwo. Genialne! Następnie wrzuciłem zdjęcia ze swojej wizyty, które ktoś skomentował, a ja w ten sposób dowiedziałem się, że w Gliwicach jest podobna knajpa. Z jednej rzeczy wynika kolejna. Często wracasz z podróży i biegniesz na dyżur do telewizji albo odwrotnie. Jak udaje ci się to połączyć? To prawda, często kończę pracę o 22. Ale przecież w autobusie czy samolocie można spać, czytać książki, oglądać filmy, w samochodzie można posłuchać płyt albo przerobić kurs językowy. Podróże to czas nieutracony. Kiedy człowiek działa na pełnych obrotach, potem lepiej śpi. A do pracy wraca z nową energią. To jest naukowo udowodnione, że najbardziej męczące jest nicnierobienie. Zapracowanym polecasz właśnie citybreaki. Co to właściwie jest? Chciałbym powiedzieć „wyjazd weekendowy”, ale ja często wyjeżdżam w środku tygodnia. To krótki wypad, którego zakres geograficzny wyznacza zazwyczaj siatka połączeń tanich linii lotniczych. Mniej więcej od Oslo do Belgradu, od Maroka do Gruzji. Jedną z twoich metod jest posługiwanie się językiem kraju, do którego jedziesz. W czasie moich podróży obowiązuje zakaz używania angielskiego (chyba że jadę do Anglii). Zainspirowali mnie do tego egipscy pracownicy hoteli. A dokładnie ich „Ćeść, jak śe maś”. Postanowiłem ich zaskoczyć i odpowiadać w ich języku.Zawsze przygotowuję zestaw słów: „gdzie”, „kiedy”, „dzień dobry” i „do widzenia”, „proszę”, „przepraszam” . Dzięki temu mogę zbudować podstawowe zdanie. A wierzcie mi, posługiwanie się językiem kraju, do którego jedziemy, to też zachęta, żeby nam pomóc. Ale nie zawsze wszystko idzie po twojej myśli. Zdarzyło mi się zagapić i użyć w Czechach słowa „szukać” (zakazane! to wulgarne określenie czynności seksualnej). Zapytałem kiedyś przypadkową kobietę „Gdzie jest sklep?”, a ona była kompletnie zmieszana. Nic dziwnego, „sklep” to czesku „piwnica”. Facet w obcym mieście szukający piwnicy?! No właśnie. Daję sobie prawo do pomyłek. Nie startuje na stanowisko w dyplomacji. Sprawia mi przyjemność, kiedy zadam pytanie w danym języku i otrzymam w nim odpowiedź. Z niecierpliwością czekałam na rozdział o Węgrzech, żeby zobaczyć jak sobie poradzisz. W Hajduszoboszló wszędzie widziałem tabliczki z napisem „kutya harap”, nasze „Uwaga, zły pies”, ale do końca nie wiedziałem które słowo jest które. I tłumaczyłem sobie, że „kutya” to musi być pies, a harap? To pewnie tak, że on może harapnąć, czyli ugryźć. A ponieważ węgierski jest jak melodia kosmosu, bywało zabawnie. Masz do tego zdrowy dystans. Jako facet powoli dobiegający pięćdziesiątki mam poczucie, że każda wiedza się do czegoś przydaje. Pracowałem w Anglii na zmywaku, wypożyczałem kasety, występowałem w teatrze. Te doświadczenia przydały mi się w najdziwniejszych momentach. Podobnie jest z językami. Nie ma języków niepotrzebnych. Pochwała różnorodności. Zawsze będę jej bronił. Tak jak klaskania w samolocie. Klaszczmy! Nieklaskanie jest chęcią wtopienia się. „Jestem tak bardzo europejski. Nie będę robił sobie obciachu”. Nieprawda. Przecież to, co najbardziej doceniamy w innych krajach, to jest ich oryginalność. Gdzieś kiedyś wyczytałem, że w Tokio w czasie deszczu policjanci rozdają parasole. Co pomyślałem? Jak świetnie! I teraz wyobraźmy sobie sytuację odwrotną. Japończyk ląduje na lotnisku Chopina, później wraca do swojego kraju i mówi – „Stary, wyobraź sobie, że w Polsce, jak ląduje samolot to wszyscy biją brawo”. To jest cecha wyróżniająca. Pozytywnie. Nie wstydźmy się tego. Pora na Europę to nie jest typowy przewodnik. Nazywam go przewodnikiem osobistym, bo osobisty był dobór miejsc i atrakcji. W końcu nie da się wszystkiego zobaczyć. Ta książka ma też wyjątkową konstrukcję. Są twoje doświadczenia i jest część praktyczna. To ułatwienie dla wzrokowców i dla tych, którzy zabiorą książkę w podróż. Na końcu każdego rozdziału przygotowałem krótkie podsumowanie, jest tu cennik (zbieram paragony z każdej knajpy), w punktach podpowiadam, co można zwiedzić za darmo, co warto zobaczyć a czego nie. Jest też wersja dla podróżniczych prymusów i dla luzaków . To znaczy? Nie dyskryminuję tzw. niedzielnych turystów. Słyszałem kiedyś w radiu taką historię: dziewczyna pojechała na zorganizowaną wycieczkę do Wietnamu. Na miejscu spotkała chłopaka, który przez Wietnam jechał rowerem. Pokłócili się. Poszło o to, kto więcej zobaczył, kto jest prawdziwym podróżnikiem. Podobne zachowania obserwuję na forach internetowych. Ludzie wartościują swoje doświadczenia, a to prowadzi do kompleksów i frustracji. Nie gubmy radości z podróżowania! A Ty jak ją odkryłeś? Po wielu latach pracy w dużej korporacji potrzebowałem zmiany. To się zwykle tak zaczyna. Przypadkiem natknąłem się na artykuł, który coś we mnie poruszył. Okazało się że jego autorem jest człowiek, który podróżuje w sposób niebanalny. Potrafi polecieć z jednego polskiego miasta do drugiego i przy okazji zahaczyć o zagranicę. Za 6 zł z Wrocławia do Gdańska przez Oslo? Proszę bardzo! Impuls był tak silny, że postanowiłem się z nim skontaktować. To on pomógł mi kupić pierwsze tanie bilety do Londynu. Ja złapałem bakcyla i rozlatałem się. Może dla kogoś takim impulsem będzie twoja książka. Chciałbym. Z Jakubem Poradą rozmawiała Hanna Gadomska.
30 światowych metropolii najlepszych na wypad na zakupy. Na liście Warszawa! [RANKING]
Coraz częściej wybieramy się na krótkie wypady do zagranicznych miast po to, by pobuszować po sklepach, odkrywając przy okazji najciekawsze zakamarki świata i rozkoszując się miejscową kuchnią. Poznaj najlepsze propozycje.
Travel shopping to określenie na aktywne i pełne wrażeń podróżowanie. Coraz częściej zamiast do najbliższego centrum handlowego, wybieramy się na krótki wypad do jednej z europejskich, czy światowych stolic mody, odkrywając przy okazji najciekawsze zakamarki świata, rozkoszując się miejscową kuchnią, czy też poznając lokalne produkty. Platforma zakupowa Shopalike.pl przygotowała przewodnik zakupowy, który zaprowadzi nas do miejsc szczególnie polecanych przez stylowych mieszkańców 30 miast na Świecie. W rankingu wzięto pod uwagę liczbę sklepów (zarówno luksusowych, jak i sieciówek), wyprzedaże, a także ceny biletów komunikacji miejskiej czy dużej latte w Starbucksie. Londyn, Nowy Jork, Paryż - te miasta pokonały konkurencję i przewodzą zestawieniu idealnych zakupowych destynacji. W przewodniku znajdziemy informację zarówno o sklepach luksusowych marek, jak i wypełnionych perełkami pchlich targach, czy vintage shopach w każdym z miast. Dowiemy się ponadto, gdzie warto zatrzymać się na kawę oraz ile zapłacimy za bilet komunikacji miejskiej. Dzięki wskazówkom lokalnych blogerów możemy wybrać miejsce najbardziej odpowiadające naszym oczekiwaniom, biorąc pod uwagę choćby bliskość palm, historycznej zabudowy, czy też nasze zamiłowanie do nowoczesnych concept storeów, czy galerii handlowych. Na 27. miejscu w rankingu znalazła się Warszawa (wyprzedzając Buenos Aires, Budapeszt i Bratysławę). O mieście opowiedziała projektantka i blogerka doceniona przez magazyn Vanity Fair - Claudia Adaszewska, twórczyni bloga splendorbyclaudia. Dokąd najłatwiej wybrać się na weekendowe zakupy? Luksusowe marki znajdziemy najbliżej w Berlinie, czy Pradze, czy też w zawsze modnym Paryżu. Wielbiciele stylu vintage znajdą coś dla siebie w Barcelonie czy Amsterdamie. W Bombaju czy Stambule przyda się umiejętność targowania, w Tokio powinniśmy powstrzymać się przed oferowaniem napiwków, co w Los Angeles może okazać się nietaktem. Wielbiciele rękodzieła na pewno znajdą prawdziwe perełki w Moskwie, Budapeszcie czy Pradze. Dobry design to z całą pewnością kierunek północ czyli Sztokholm, Kopenhaga, Oslo lub Helsinki. Warto też na pewno przyjrzeć się mniej znanym zakupowym kierunkom, jak Lizbona, Buenos Aires, Singapur czy São Paulo.
Wszystkie kolory świata: Nietypowy przewodnik po Meksyku
Podróżowanie mało popularnymi szlakami, rady miejscowych mieszkańców oraz najważniejsze atrakcje stanowią przydatny zbiór informacji o Meksyku
Najnowszy przewodnik National Geographic dotyczy jakże kolorowego i egzotycznego miejsca na świecie, jakim jest Meksyk. Autorka przybliża zarówno życie codzienne tamtejszych mieszkańców, ich tradycje i obyczaje, a także piękne krajobrazy i miejsca przygotowane na przybycie zwiedzających. Książka została wzbogacona wieloma planami, mapami, nietypowymi trasami wycieczek, które pozwalają odkryć ukryte piękno tego kraju. Jane Onstott zręcznie wplotła swoje osobiste doświadczenia pomiędzy praktyczne rady dla podróżników. Opisuje, jak grała w meksykański baseball, ratowała morskie żółwie w ramach wolontariatu, degustowała lokalne wina, a także brała udział w meksykańskim karnawale. Równie cenne są rady stałych bywalców: fotografów, podróżników, mieszkańców i znawców tego państwa, które dotyczą podstawowych zasad przebywania w tym regionie świata. O autorce Jane Onstottpo ukończeniu studiów zamieszkała w Meksyku i wiele podróżowała po tym kraju. W Stacji Badawczej im. Karola Darwina na wyspach Galapagos zajmowała stanowisko dyrektora odpowiedzialnego za informację, pracowała jako tłumacz języka hiszpańskiego w Meksyku i Stanach Zjednoczonych. Od 1986 roku współtworzy przewodniki po Meksyku, Ekwadorze i USA. Na witrynie Mexicoguru.com zamieszcza informacje o miejscach zasługujących na uwagę. Cena: 41,90 zł | Kup on-line
Porzuć gonitwę po najbardziej znanych zabytkach Londynu i podążaj śladem jego mieszkańców
Nawet jeśli nie udało ci się zdobyć biletu na tegoroczne igrzyska olimpijskie, nie rezygnuj z odwiedzin tego miasta. Bo tylko z pozoru Londyn jest oklepany. Praktycznie każda z dzielnic stolicy Wielkiej Brytanii to inny świat. Jeśli twój pobyt tutaj ograniczy się do fotografowania piętrowych autobusów, budek telefonicznych i taksówek oraz wystawania w potwornie długich kolejkach do największych atrakcji turystycznych, poznasz nie stolicę Wielkiej Brytanii, ale lunapark. Żeby zobaczyć prawdziwa twarz miasta, które żyje zgodnie z zasada work hard, play even harder, musisz zejść z utartych szlaków. Londyn doskonale wykorzystał swoja szanse jako gospodarz tegorocznej olimpiady. Dzielnice, w których powstały sportowe budowle, do niedawna należały do najbardziej zaniedbanych. Teraz zapełniły sie parkami, centrami handlowymi i drogimi apartamentami. Najlepszym miejscem, by to zobaczyć, jest Greenwich. Już niebawem będzie stąd kursować Emirates Air Line – kolejka gondolowa miedzy hala O2 Arena (na której rozgrywać się będą mecze koszykarskie i pokazy gimnastyki artystycznej) a ExCeL Centre (miejscem zmagań mistrzów sztuk walki i ciężarowców). Kontynuując podróż za pomocą kolejki Docklands Light Railway (DLR), warto również dotrzeć do Parku Olimpijskiego położonego we wschodniej części stolicy (stacja Pudding Mill Lane). Można tu podziwiać nowoczesne konstrukcje, takie jak Stadion Olimpijski czy stalowa wieża obserwacyjna. Ale igrzyska to tylko pretekst. Zapraszam w podróż po dzisiejszym Londynie na piec sposobów. 1. Londyn nowoczesny Od średniowiecza w awangardzie. Pomijając wpadki architektoniczne, takie jak The Shard (najwyższy budynek w Europie Zachodniej, który wygląda jak oszklona wieża telewizyjna), stolica Wielkiej Brytanii od zawsze zadziwia nowymi rozwiązaniami urbanistycznymi. Podróż po modernistycznym obliczu miasta można zacząć od Canary Wharf – kompleksu biurowego stanowiącego londyńską wersje Manhattanu. Najszybciej i najwygodniej dotrzemy tu kolejka DLR (przystanek Cutty Sark). System zautomatyzowanych kolei naziemnych przypomina nieco metro w Chicago, a jego trasa pozwala na zobaczenie typowych dzielnic Londynu – połączenia nowoczesnych apartamentowców i budynków komunalnych nieco podobnych do mrówkowców z polskich miast. Samo Canary Wharf to dowód, ze poszczególne dzielnice żyją własnym życiem, wciąż się odradzając i zmieniając. W latach 80. tutejszy krajobraz zdominowany był przez zrujnowane doki, a dekadę później – dźwigi i koparki. Obecnie na obszarze 730 tys. m, gęsto obsadzonych drapaczami chmur, pracuje aż 90 tys. osób, a w godzinach lunchu puby i restauracje zapełniają się mrowiem finansistów. Jednak po tym, jak pracownicy biurowi rozjadą się do domów, a ulice opustoszeją, widać, że Canary Wharf musi jeszcze poczekać, zanim stanie się pełnoprawnym elementem londyńskiego krajobrazu. 2. Londyn zielony Wybudowany w XIX w. Regent’s Canal 3 jest doskonałym przykładem paradoksów Londynu. Biegnący z południa na północ 13-kilometrowy szlak wodny to oaza spokoju w wiecznie zagonionym mieście. Wędrówkę najlepiej zacząć od dzielnicy Camden Town. W weekendy szturmują ją setki turystów, a w ślad za nimi namolni sprzedawcy tandetnych pamiątek. Wielbiciele podrabianych ray-banów i koszulek z Che Guevara niech zostaną na głównych ulicach, my natomiast możemy się rozkoszować sielankowa atmosfera Regent’s Canal, odkrywając przepiękne edwardiańskie rezydencje, przytulne puby i podglądając życie ludzi żyjących na barkach. Jeśli zawędrujemy na północ, dotrzemy do Maida Vale, dzielnicy zamieszkiwanej przez londyńską elitę, która ponad złoto i blichtr South Kensington ceni sobie zieleń i anonimowość. Nieopodal znajdziemy również Regent’s Park, Hyde Park oraz Hampstead Heath, czyli największe parki w mieście. Kierując się na południe, dotrzemy do Shoreditch – kolebki hipsterów. Pełno tu butików z alternatywna odzieżą i restauracji z organiczna żywnością. A także barów ze zdecydowanie mniej organicznymi drinkami, za to ze świetnymi koncertami muzyki indie. Jeśli trafi my tu w niedzielny poranek, odwiedzimy Columbia Flower Market. Nawet jeśli zakup sadzonek pomidorów albo drzewka cytrynowego niespecjalnie rozpala naszą wyobraźnię, oglądanie sprzedawców wykrzykujących nazwy i ceny kwiatów oraz typowych mieszkańców Shoreditch (w za dużych swetrach, dziwnych fryzurach i grubych oprawkach okularów), gmerających w gąszczu doniczek z bazylią i tymiankiem, to atrakcja sama w sobie. 3. Londyn sielankowy Stad juz niedaleko do Hackney City Farm . Ponieważ szanse na spotkanie rodziny królewskiej są nikłe, lepiej postawić na pewniaka – świnie, osły i kozy, oraz koguty, które królują na miejskiej farmie. Londyn, ze swoimi prestizowymi klubami, ultradrogimi sklepami, rezydencjami i restauracjami, może oszałamiać. Tym bardziej wiec widok zwierzaków wygrzewających się na słońcu, skubiących trawę i wcinających owies, pozwala na chwile wytchnienia i poczucia, ze nawet tutaj może być swojsko i przaśnie. Położona na terenie farmy kawiarnia Frizzante nie ma w sobie jednak nic z przaśności. Choć jej wystrój nie jest specjalnie wyszukany, w menu znajdziemy takie perełki jak gnocchi z dyni czy zapiekane ośmiornice. 4. Londyn turystyczny Kto wciąż czuje niedosyt i koniecznie chce zobaczyć najbardziej turystyczne atrakcje Londynu, także nie jest skazany na sztampę. Większość przybyszów zwiedza miasto metrem. Fakt, dzięki temu można szybko zobaczyć dużą część metropolii. Ja jednak polecam piesza trasę wzdłuż Tamizy, gdzie zazwyczaj mieszkańcy zabierają swoich gości. Taki spacer sprawia przyjemność nie tylko przyjezdnym, ale też osobom, które mieszkają tu od lat. Rzeczny szlak zaczynamy przy pałacu Westminsterskim. Znajduje się tu siedziba brytyjskiego parlamentu, a w położonym nieopodal opactwie Westminsterskim odbywają się koronacje i królewskie śluby. Tu również, w północnej części kompleksu, stoi legendarna wieża zegarowa – jeden z symboli metropolii. Co ciekawe, przydomek „Big Ben” określa nie samą wieżę, ale jedynie znajdujący się wewnątrz niej 14-tonowy dzwon. Spod budynku parlamentu najlepiej skierować się w stronę mostu westminsterskiego, kontynuując zwiedzanie po południowej stronie miasta. Pierwszym rzucającym się w oczy elementem nabrzeża jest koło młyńskie – London Eye. Półgodzinna przejażdżką gondolą zapewnia spektakularne widoki, ale zanim uda się do owej gondoli wejść, trzeba najpierw odczekać swoje w gigantycznej kolejce, a potem słono zapłacić za bilet (19 funtów za bilet dla osoby dorosłej). Lepiej wiec uzbroić się w cierpliwość i skorzystać z innych punktów widokowych na trasie. 5. Londyn komercyjny Idąc dalej na wschód, miniemy Royal Festival Hall i National Theater. Budowle te, zaprojektowane w latach 50. i 60. XX w., maja posępne, brutalistyczne bryły. Jednak w ostatniej dekadzie przeszły gruntowna rewitalizacje i stanowią przykład na to, jak można zmienić oblicze budynków. Podświetlone na niebiesko, zielono i różowo stanowią kontrast dla widocznego na drugim brzegu, oblanego ciepłym żółtym światłem gmachu parlamentu. Podążając dalej wzdłuż Tamizy, zobaczymy charakterystyczna wieżę Oxo. Tak naprawdę to nazwa kostek rosołowych. Gdy w latach 20. ubiegłego wieku ich producent nie otrzymał zgody od władz miasta na zawieszenie tablicy reklamowej, zaprojektował okna gmachu tak, by przedstawiały nazwę firmy. Efekt? Bez wątpienia najbardziej spektakularna reklama przypraw do zupy. A przy okazji dowód na to, że nie tylko Polak, ale i Anglik potrafi . Dalszy spacer wzdłuż nabrzeża doprowadzi nas do Tate Modern, galerii sztuki nowoczesnej, która rocznie odwiedza prawie 5 mln osób. Wynika to raczej z tego, że wstęp do galerii jest darmowy niż z wysokiego poziomu wystaw, niemniej jednak warto tam zajrzeć z dwóch powodów. Po pierwsze to kolejny przykład tego, jak sprytnie można ożywić chłodne i niespecjalnie urodziwe budynki projektowane w połowie ubiegłego stulecia. Po drugie restauracja położona na siódmym piętrze Tate to doskonały punkt widokowy. Pozwala ona rozkoszować się widokiem monumentalnej kopuły katedry św. Pawła położonej po drugiej stronie rzeki. Po wyjściu z galerii przejdziemy obok Millenium Bridge. Wchodząc na most, warto zwrócić uwagę na ciekawe połączenie jego futurystycznej konstrukcji z klasyczna architektura City – centrum finansowego położonego po drugiej stronie rzeki. Jeśli zdecydujemy się przejść przez most, po duchowych doznaniach w katedrze Św. Pawła będziemy mogli się oddać bardziej przyziemnym uciechom w centrum handlowo-biurowym One New Change. Chociaż najbardziej popularna ulica zakupowa Londynu jest licząca 300 sklepów Oxford Street (rocznie szturmuje ja ponad 200 mln osób), moim zdaniem dużo przyjemniej szukać zakupowych okazji właśnie w londyńskim City. W weekendy nie ma tu zbyt wielu osób, a obecność sklepów sieciowych sprawia, że można znaleźć tu cos na każdą kieszeń. Na szóstym piętrze centrum znajduje się natomiast Madison Restaurant, w której przesympatyczna obsługa zapewni nam równie sympatyczne miejsce w ogródku restauracyjnym. Warto tu wstąpić, chociażby dla widoków oraz wysmakowanego wnętrza. Tylko w Londynie w jeden weekend można zajadać się ośmiornicami, podglądać życie zwierząt gospodarskich, a potem wsiąść do naziemnej kolejki i podziwiać nowoczesne biurowce, kompleksy sportowe oraz wielowiekowe katedry i pałace. Stolica Wielkiej Brytanii kryje w sobie wiele niespodzianek, a londyński mikrokosmos to źródło ciągłych odkryć nawet dla osób, które mieszkają tu od lat. Przekonuje się o tym niemal codziennie.
Jak podróżować z dziećmi? Kobusowie znowu na szlaku
Przemierzyli wszerz i wzdłuż Namibię oraz południowo-wschodnią Azję. I to wszystko z dwoma maleńkimi synkami! Tym razem rodzina podróżników wybrała bliższe wojaże, a relacje z wypraw prezentują w przewodnikach po Polsce i Szwecji
Podróżowanie zdaniem Anny i Krzysztofa Kobusów to niezwykle różnorodny i ciekawy sposób na życie, sprzyjający umacnianiu więzi rodzinnych. Ze swoich eskapad przywożą wiele wspomnień oraz porad. Nieskazitelna czystość i porządek, niekończące się tereny leśne. Charakterystyczna tradycyjna drewniana architektura. Ale także łosie, Astrid Lindgren i jej Pippi, Volvo, Husqvarna i trolle… Ile jeszcze skojarzeń pojawia nam się w głowach na myśl o Szwecji? Co jeszcze skrywa ten kraj? Kobusowie w Polsce wybrali równie interesujące atrakcje. Zjazd wikingów na wyspie Wolin, pokaz palem w Lipnicy Murowanej, wioska indiańska Tatanka w Solcy Małej czy synagoga w Tykocinie – to tylko niektóre propozycje, do których poznania zachęcają w książce z nowej serii zatytułowanej „Mali Podróżnicy w Wielkim Świecie”. Atutem wydawnictwa jest udzielanie czytelnikom cennych rad, jak godzić obowiązki rodzicielskie z pasją podróżowania. W co zaopatrzyć się przed podróżą, jak przystosować dziecięce saneczki do wielogodzinnego marszu przez pokryte śniegiem góry, jak zmienić pieluchę wyjącemu na środku jeziora berbeciowi czy wreszcie jak zapewnić dzieciom nie tylko moc przeżyć, ale także… czas na przetrawienie ich w niedojrzałym jeszcze „rozumku”. „Wspólne podróżowanie okazało się jak najbardziej możliwe, choć lista problemów i priorytetów od tej pory wyglądała zupełnie inaczej niż wtedy, gdy jeździliśmy sami. W nagrodę zyskaliśmy możliwość oglądania świata z zupełnie innej perspektywy. A także coś jeszcze bardziej cennego: czas dla siebie. W zabieganej codzienności to dobro najbardziej luksusowe”, przekonują autorzy. W serii ukazał się także przewodnik po Tunezji. Więcej informacji na temat książek Anny i Krzysztofa Kobusów znaleźć można na stronie wydawnictwa G+J Książki lub na Facebooku.
Hawaje wzdłuż i wszerz - przewodnik National Geographic Polska
Hawaje są niczym klejnot zagubiony w wodach Oceanu Spokojnego. Każda z wysp jest niepowtarzalna.
Ten piękny archipelag jest zarazem bujny i surowy, nowoczesny i prastary, prosty i egzotyczny. To niezwykły tygiel polinezyjsko-azjatycko-amerykański z wpływami kultury latynoskiej, europejskiej i wielu innych. Na turystów czekają tu piękne zakątki i plaże, bajeczne widoki oceanu, ekscytujące sporty wodne, barwni tubylcy oraz niezliczone sklepy i restauracje. Można obserwować wieloryby, grać w golfa czy przejechać się kolejką linową nad górami. Na Hawaii występują wszystkie możliwe widoki: dymiące wulkany, pustynie, słoneczne wybrzeża, wodospady, ośnieżone szczyty, lasy paprociowe i tęcze. Lanai i Molokai oferują więcej spokoju i odosobnienia. Każda wyspa specjalizuje się we własnej odmianie kawy, a lokalna kuchnia słynie ze świeżych owoców morza. Jeśli lubisz życie na walizkach, spędź wakacje, podróżując po Hawajach. Poznaj znaczenie słowa aloha i dowiedz się, dlaczego na Maui łatwiej o dobrą galerię niż o schłodzone mleko kokosowe. Weź udział w luau i festiwalach tańców bon. Odwiedź chińską dzielnicę Honolulu i East End na Molokai. Odkryj tajniki lokalnej gwary i lecznicze właściwości zupy saimin.
W prezencie z National Geographic Polska nietypowy przewodnik po Chorwacji - inspirujemy i radzimy jak spędzić udane wakacje z najbliższymi.
Jak podróżować w kryzysie ogarniającym nasz kontynent? Czy można maksymalnie dużo zobaczyć i jednocześnie jak najmniej wydać? A przede wszystkim nie stracić energii jeszcze przed startem, gubiąc się w gąszczu internetowych informacji?
Anna Kłosowska, autorka przewodnika, która zna Europę jak własną kieszeń, dostarcza w nim użytecznych narzędzi. To przede wszystkim wielka księga adresów-linków do najlepszych, stare aktualizowanych stron dotyczących transportu, noclegów, gastronomii i atrakcji poszczególnych krajów, opatrzona odpowiednim komentarzem. I mnóstwo podpowiedzi, jak można spać czy podróżować nawet zupełnie za jeden uśmiech.
Błyskawiczny przewodnik historyczny po Warszawie!
G+J Książki i Magazyn Focus zapraszają na premierę „Błyskawicznego przewodnika historycznego po Warszawie”. W programie spotkanie z autorami: Maciejem Łubieńskim i Michałem Wójcikiem. Spotkanie odbędzie się 20 czerwca o godz. 18 w restauracji Retrospekcja, ul. Bednarska 28/30 w Warszawie. Serdecznie zapraszamy!
Konkurs fotograficzny Przyszła wiosna rozwiązany
Z przyjemnością informujemy, że konkurs fotograficzny Przyszła wiosna został rozstrzygnięty.
Wiosna jest wdzięcznym tematem zdjęć - zwłaszcza wtedy, gdy dopiero zaczynają rosnąć kwiaty, budzą się ze snu zimowego zwierzęta. Wielu z nas też inaczej patrzy na świat - bardziej optymistycznie. Widać to na zdjęciach, które zostały do nas nadesłane. Jury redakcyjne - po zapoznaniu się ze wszystkimi nadesłanymi pracami - postanowiło nagrodzić następujące zdjęcia: Miejsce I - zdjęcie Zielony listek (autor: janoo) Uzasadnienie: Prosty i czysty kadr. Charakterystyczne detale są w pełni zintegrowane w kompozycji. Rozmyty dalszy plan świetnie eksponuje główny temat fotografii Nagroda: książka: "Spa&wellness. Harmonia duszy i ciała: autorstwa C. Sylger-Jones i sześć przewodników – po Hongkongu, Litwie, Białorusi, Bułgarii, Serbii i Albanii Miejsce II: zdjęcie Wiosenna lekcja latania (autor: edison) Uzasadnienie: Poprawna kompozycja. Tło jest czyste, dzięki czemu nic nie odciąga uwagi widza od snucia zabawnych historii o młodych ptakach. Miejsce III: zdjęcie Wiosenne wzornictwo (autor: Parales) Uzasadnienie: Wzory stworzone przez naturę można znaleźć wszędzie w przyrodzie. Powtarzające się pasy kolorów tworzą prostą, graficzną kompozycję. Drzewo na pierwszym planie w dyskretny sposób burzy spokojny rytm zdjęcia. Nagrody za II i III miejsce: po pięć przewodników – po Litwie, Białorusi, Bułgarii, Serbii i Albanii Gratulujemy laureatom i pozostałym uczestnikom ciekawych pomysłów. Zapraszamy do galerii wyróżnionych zdjęć Pamiętajcie o innych konkursach na stronie NG .