Ślub gwiazdy pop rozwścieczył mieszkańców Palermo. Efekt okazał się odwrotny
Ślub popularnej piosenkarki Duy Lipy i aktora Calluma Turnera na Sycylii odbił się szerokim echem nie tylko w mediach plotkarskich. Włoska wyspa, od lat należąca do najchętniej odwiedzanych regionów Morza Śródziemnego, zyskała dzięki wydarzeniu dodatkową promocję, a zainteresowanie podróżami do tego zakątka Europy wyraźnie wzrosło. Nie wszyscy byli jednak zachwyceni. Uroczystość zorganizowana w jednym z najbardziej malowniczych miast Sycylii wywołała niezadowolenie części mieszkańców.
W ostatnich latach śluby światowych gwiazd coraz częściej stają się nie tylko wydarzeniami towarzyskimi, lecz także potężnymi kampaniami promującymi konkretne kierunki turystyczne. Gdy celebryci wybierają na miejsce ceremonii historyczne miasta, luksusowe kurorty czy malownicze wyspy, zainteresowanie podróżnych potrafi wzrosnąć niemal natychmiast. W ubiegłym roku głośno było o ślubie Jeffa Bezosa w Wenecji, który wywołał falę protestów lokalnych aktywistów oskarżających miliardera o traktowanie miasta jak prywatnej scenografii. Teraz podobne kontrowersje pojawiły się na Sycylii przy okazji ślubu Duy Lipy i Calluma Turnera. Tym razem jednak medialny rozgłos przełożył się również na rosnące zainteresowanie włoską wyspą i jej najpiękniejszymi zakątkami. Protesty w Palermo po ślubie Duy Lipy. Mieszkańcy mieli dość utrudnień Luksusowe wesele Duy Lipy i Calluma Turnera, które odbyło się na początku czerwca w Palermo, wzbudziło ogromne emocje nie tylko ze względu na listę gwiazd obecnych na uroczystości, lecz także z powodu skali ograniczeń wprowadzonych w historycznym centrum miasta. Trzydniowe wydarzenie, którego koszt szacowano na około 1,7 mln dolarów, rozpoczęło się w zabytkowym Palazzo Valguarnera-Gangi i wymagało rozbudowanych środków bezpieczeństwa. W okolicach najważniejszych miejsc związanych z uroczystościami pojawiły się metalowe barierki, zamknięto część ulic oraz dwa centralne place – Piazza Sant’Anna i Piazza Croce dei Vespri. Według medialnych doniesień wprowadzono również zakaz lotów dronów, a niektórzy mieszkańcy mieli zostać zobowiązani do przestrzegania zasad poufności. Dla wielu osób mieszkających w centrum oznaczało to jednak realne utrudnienia w codziennym funkcjonowaniu. W rozmowie z „The Guardian” właścicielka lokalnego baru Clarissa skarżyła się, że przez kilka dni mieszkańcy musieli zostawiać samochody daleko od domów i pieszo docierać do pracy. – Nie wypada blokować miasta. Zrozumiałabym, gdyby chodziło o papieża, ale nie o piosenkarkę – mówiła. Niezadowolenie szybko przeniosło się na ulice. Na murach i placach pojawiły się plakaty oraz graffiti z hasłami: „Palermo nie jest do wynajęcia”, „Nasz plac to nie wasz salon” czy „Palermo nie jest dla bogaczy”. Część z nich została usunięta przez organizatorów wydarzenia, jednak protestujący odpowiadali kolejnymi napisami. Krytyczne głosy płynęły także od przedsiębiorców, którzy musieli wcześniej zamknąć swoje lokale lub ograniczyć działalność w jednym z najbardziej dochodowych weekendów sezonu. Według brytyjskich mediów Dua Lipa miała później przekazać 5 tys. funtów rekompensaty dla części osób dotkniętych organizacją wesela, choć nie zakończyło to dyskusji o wpływie wielkich wydarzeń celebryckich na życie lokalnych społeczności. Wielu mieszkańców uznało, że granica między promocją miasta a jego czasową prywatyzacją została przekroczona. Jednak burmistrz Roberto Lagalla podkreśla, że przedsięwzięcie przyniosło Palermo nie tylko korzyści promocyjne, ale też gospodarcze. Ślub Dua Lipy przyniósł Sycylii ogromny rozgłos. Zainteresowanie wyspą gwałtownie wzrosło Otóż eksperci branży turystycznej zwracają uwagę, że zainteresowanie Sycylią w internecie wzrosło niemal natychmiast po pojawieniu się informacji o uroczystościach. Według danych cytowanych przez firmę SIXT liczba wyszukiwań miejsca ślubu artystki we Włoszech zwiększyła się o 94% w ciągu tygodnia, a sama Sycylia zaczęła przyciągać uwagę podróżnych z całego świata. W ostatnim miesiącu hasło „Sycylia” odnotowało około 2,4 miliona wyszukiwań w Google, podczas gdy słynne Jezioro Como, od lat kojarzone z luksusowymi ślubami celebrytów, osiągnęło wynik 225 tysięcy wyszukiwań. Popularność wyspy dodatkowo wzmacnia fakt, że w 2025 roku na Sycylii ślub zorganizowała również Charli XCX, co jeszcze bardziej umocniło pozycję regionu jako jednego z najbardziej pożądanych miejsc na luksusowe uroczystości. Szczególnie skorzystały obiekty związane z weselnymi wydarzeniami gwiazd. Hotel Villa Igiea w Palermo, gdzie zatrzymała się Dua Lipa, odnotował wzrost zainteresowania w wyszukiwarce Google o 306%w ciągu trzech miesięcy. Uwagę internautów przyciągnęła również XVIII-wieczna Villa Valguarnera w Bagherii, której liczba wyszukiwań wzrosła o 277% w ciągu tygodnia. Rezydencja znana jest nie tylko z barokowych wnętrz i imponujących fresków, ale także z tego, że posłużyła jako plan zdjęciowy serialu „Lampart” Netfliksa. Jeszcze większe zainteresowanie zaczęło budzić również historyczne Palazzo Gangi w Palermo, gdzie odbywała się część uroczystości. Liczba wyszukiwań tego pałacu wzrosła o 199% w zaledwie kilka dni. Dla Sycylii oznacza to bezcenną promocję, której wartość marketingowa byłaby trudna do osiągnięcia za pomocą tradycyjnych kampanii reklamowych. W efekcie wydarzenie, które dla części mieszkańców było źródłem frustracji, stało się jednocześnie globalną reklamą wyspy i jej najcenniejszych zabytków. Źródła: Euronews, The Guardian, Page Six Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Zmiana nazwy słynnego górskiego pasma? Mieszkańcy walczą o powrót historycznej nazwy gór
Samorządowcy z Zawoi jednogłośnie przyjęli uchwałę o skierowaniu wniosku do MSWiA w sprawie oficjalnej zmiany nazwy regionu z „Beskidu Żywiecko-Orawskiego” na „Beskid Wysoki”. Radni argumentują, że obecne nazewnictwo jest sztucznym tworem naukowym, który nie tylko narusza lokalną tożsamość, ale również błędnie sugeruje administracyjną podległość pobliskiemu Żywcowi. Powrót do historycznego określenia ma na celu uporządkowanie terminologii oraz przywrócenie tradycyjnego miana najwyższym pasmom Beskidów Zachodnich.
Mieszkańcy Zawoi od lat sprzeciwiają się nazywaniu ich rodzimego pasma gór Beskidem Żywieckim. Ta największa pod względem powierzchni wieś w Polsce podkreśla swoją niezależność od pobliskiego Żywca, krytykując terminologiczną generalizację tamtejszego regionu. Rada gminy proponuje inną, zdecydowanie bardziej neutralną nazwę. Walka o Beskid Spór o geograficzną terminologię dotyczy najwyższego pasma Beskidów Zachodnich – Beskidu Żywiecko-Orawskiego. Konflikt zrodził się w momencie wprowadzenia nowego nazewnictwa, które zastąpiło tradycyjny „Beskid Żywiecki” sztuczną dla mieszkańców, dwuczłonową nazwą. Samorządowcy z Zawoi argumentują, że obecne określenie narusza ich lokalną tożsamość, gdyż nie czują się oni ani Orawianami, ani prowincją Żywca. Z tego powodu gmina domaga się powrotu do historycznego miana „Beskid Wysoki”, które widniało na mapach przez dekady i lepiej oddaje prestiż najwyższych szczytów regionu. Wiceprzewodniczący Rady Gminy Zawoja w następujących słowach wypowiadał się na temat chybionej – w jego opinii – nowej nazwy tamtejszego pasma górskiego: „O ile Beskid Żywiecki jesteśmy w stanie przeżyć, bo taka nazwa funkcjonowała przez lata, to Beskid Żywiecko-Orawski jest jakąś fantasmagorią, która nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. (...) Beskid Żywiecko-Orawski to jest wymysł jednego z profesorów, który już zmarł. Chciałbym, abyśmy powrócili do starej nazwy: Beskid Wysoki”. Wniosek w Ministerstwie Obecnie konflikt przeniósł się na szczebel państwowy. Gmina Zawoja złożyła oficjalny wniosek do MSWiA, dążąc do tego, by prawo uwzględniło głos lokalnej społeczności i przywróciło nazwę, która ich zdaniem najlepiej oddaje ducha tych gór. Zanim jednak nowe określenie zacznie oficjalnie obowiązywać, proponowane zmiany muszą przejść przez sformalizowaną procedurę urzędową. W pierwszej kolejności wniosek samorządowców trafi do Komisji Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych, która oceni go pod kątem merytorycznym i historycznym. Jeśli opinia ekspertów będzie pozytywna, ostateczny krok będzie należał do szefa MSWiA – to właśnie poprzez jego rozporządzenie stara nazwa zostanie formalnie zastąpiona nową na mapach i w dokumentach państwowych. Gdzie leży Beskid Wysoki? Beskid Wysoki to tradycyjna nazwa określająca najbardziej wyniosłe i najwyższe partie Beskidów Zachodnich, charakteryzujące się alpejskim krajobrazem. W jego skład wchodzą potężne masywy o unikalnej przyrodzie, takie jak Babia Góra, Pilsko czy pasmo Gorców z Turbaczem. Na terenie tego najwyższego pasma znajduje się Babiogórski Park Narodowy, który rocznie odwiedzany jest przez blisko 100 tysięcy turystów. Źródła: Beskidzka24.pl Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Rozmowy, protesty i konflikt o Amazonię. Jak przebiega największa klimatyczna konferencja na świecie?
Tegoroczna lokalizacja konferencji COP (ang. Conference of the Parties) ma dodatkowe znaczenie. Pierwszy raz globalne dyskusje na temat klimatu mają miejsce w regionie Amazonii, a dokładniej w mieście Belém. Obradom, w których uczestniczy ok. 50 000 osób z 191 krajów, towarzyszą kontrowersje, obecne od samego początku konferencji.
Spis treści: Ubiegłoroczne kontrowersje w Baku Wątpliwości związane z „Bramą do Amazonii” Brazylijska hipokryzja Protesty w Belém Co dalej z Belém? COP30 to trzydziesty szczyt klimatyczny Organizacji Narodów Zjednoczonych. Doroczne spotkanie stron Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC), podczas którego przedstawiciele blisko 200 państw, organizacji międzynarodowych, naukowcy i aktywiści debatują nad globalnymi działaniami na rzecz ograniczenia skutków zmian klimatu. Tegoroczna edycja odbywa się w brazylijskim mieście Belém, nazywanym często „bramą do Amazonii”. Mimo że wybór lokalizacji budzi wiele kontrowersji, nie jest to pierwszy raz, gdy organizatorzy szczytu klimatycznego muszą mierzyć się z międzynarodową krytyką. Ubiegłoroczne kontrowersje w Baku Zeszłoroczny szczyt klimatyczny odbywał się w Baku, stolicy Azerbejdżanu. Również ta lokalizacja obrad wzbudziła liczne głosy niezadowolenia. Krytycy zarzucali organizatorom popieranie kraju, który nie przestrzega praw człowieka oraz prowadzi brutalną walkę o tereny Górskiego Karabachu. Protesty wobec wyboru tamtejszego umiejscowienia popierała nawet popularna młoda aktywista Greta Thunberg, która wraz z mieszkańcami Tbilisi wyszła na ulice demonstrować swój sprzeciw. Ostatecznie COP29 w Baku się odbyło, lecz nie obeszło się bez kontrowersji. Organizatorom zarzucano ukrywanie tematu eksploatacji paliw kopalnych, która jest ważnym sektorem azerskiej gospopdarki. Tym samym kontrowersyjny szczyt z ubiegłego roku przygotował grunt pod tegoroczny, równie kontrowersyjny COP30. Wątpliwości związane z „Bramą do Amazonii” Na pierwszy rzut oka założenie, którym mogli kierować się organizatorzy COP przy wyborze lokalizacji, wydaje się słuszne. Celem takiej decyzji było zwrócenie uwagi na koszty klimatyczne, jakie muszą ponosić lasy deszczowe Południowej Ameryki. Krytycy szybko jednak dostrzegli, że Belém nie jest gotowe na przyjazd dziesiątek tysięcy uczestników konferencji. W mieście brakowało chociażby miejsc noclegowych. Niektóre hotele – jak np. tzw. love motels – musiały całkowicie przeobrazić swoje wnętrza, by pasowały do konferencyjnych standardów. Mała liczba pokoi sprawiła dodatkowo, że właściciele istniejącej infrastruktury noclegowej drastycznie podwyższyli swoje ceny, uniemożliwiając mniej zamożnym przyjezdnym udział w COP30. Brazylijska hipokryzja Chaos logistyczny sprawił, że od samego początku konferencja owiana była złą sławą. Oliwy do ognia dolał prezydent Brazylii Luiz Inácio Lula da Silva, który w swoich wystąpieniach wyraźnie akcentował walkę z wylesianiem Amazonii. Nie byłoby w tym nic kontrowersyjnego, gdyby nie wcześniejsze decyzje polityka, który popiera wydobycie ropy naftowej na terenach bardzo wrażliwego amazońskiego ekosystemu. Sygnalizowana polityka klimatyczna państwa gospodarza kłóci się więc z realnymi działaniami jego rządu. Intensywna eksploatacja złóż Amazonii czy wycinanie lasów pod budowę dróg stoją w sprzeczności z przesłaniem konferencji. Nic więc dziwnego, że organizatorzy kolejny raz zostali skrytykowani – tym bardziej, że problem ochrony lasów tropikalnych zajmuje wysokie miejsce na liście spraw dyskutowanych podczas COP30. Takie zachowania sprawiły, że konflikt przybierał na sile, czekając na eksplozję. Protesty w Belém Do prawdziwej eskalacji konfliktu pomiędzy organizatorami a krytykami konferencji doszło wieczorem 11 listopada. Tego dnia do budynku, w którym odbywa się COP30, wtargnęło kilkudziesięciu aktywistów. Grupa wyłamała drzwi oraz obeszła bramki bezpieczeństwa, dzięki czemu znalazła się w „niebieskiej strefie” – głównej sali całego szczytu. Według doniesień obserwatorów demonstranci mieli ze sobą transparenty nawołujące do ochrony lasów Amazonii. Wyrażali też frustrację związaną ze zbyt małym udziałem ludności rdzennej w konferencji. Aktywista Agustin Ocaña z Global Youth Coalition w rozmowie z „Associated Press” zaznaczył, że zdenerwowanie wiąże się z budżetowymi decyzjami, jakie są realizowane w tej części Brazylii. Jego zdaniem rząd niesłusznie finansuje rozbudowę miasta Belém, nie biorąc pod uwagę potrzeb edukacyjnych czy zdrowotnych dotyczących rdzennej ludności Amazonii. Warto jednak zaznaczyć, że w porównaniu z poprzednimi edycjami ta brazylijska wyjątkowo aktywnie angażuje społeczeństwo obywatelskie i ruchy uliczne. Mieszkańcy i organizacje pozarządowe są w tym roku zdecydowanie bardziej liczne, niż miało to miejsce chociażby w Baku. Co dalej z Belém? Aktywiści nie zapowiadają końca protestów. Już teraz w Belém mają miejsce demonstracje organizowane przez kolektywy feministyczne czy społeczności propalestyńskie. Konferencja stała się idealną scenerią dla takich działań, zwracając oczy całego globu na problemy współczesnego świata. Do Brazylii płynie również flotylla ok. 100 jednostek, na czele której stoją czołowi aktywiści walczący o losy południowoamerykańskich lasów tropikalnych: Raoni Metuktire i Davi Kopenawa Yanomami. Należy więc obserwować to, co dzieję się w „bramie do Amazonii” – zarówno na salach konferencyjnych jak i poza nimi. Koniec COP30 zaplanowany jest na 21 listopada. Źródła: The Guardian, CNN Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Wenecjanie wygonili z miasta wielkie statki. Zmusili do ustępstw także miliardera
Zbliżający się ślub Jeffa Bezosa i Lauren Sanchez w Wenecji wywołał burzę. Mieszkańcy miasta protestowali przeciwko zamknięciu przestrzeni publicznej. Akcja zakończyła się sukcesem.
Spis treści Wenecjanie mówią „dość” – protest przeciwko miliarderowi Władze i biznes po stronie Bezosa – czy pieniądze wygrają? Wenecja kontra turystyka masowa – historia obywatelskiego oporu Około 300 młodych Wenecjan zebrało się nieopodal mostu Rialto, by zaprotestować przeciwko ślubowi miliardera Jeffa Bezosa i dziennikarki Lauren Sanchez. Miliarder wybrał właśnie Wenecję na tę okazję. Demonstranci, określający się jako „prekariusze” wyrazili swój sprzeciw wobec prywatyzacji przestrzeni publicznej i marginalizacji mieszkańców. Wenecjanie mówią „dość” – protest przeciwko miliarderowi Głównym celem protestujących było podkreślenie, że planowany na 28 czerwca ślub nie powinien odbyć się kosztem lokalnej społeczności. Potwierdzonymi lub podejrzewanymi lokalizacjami trzymanej w tajemnicy ceremonii są m.in. wyspa San Giorgio Maggiore oraz 14-wieczna Misericordia, dawny arsenał, obecnie ekskluzywne centrum eventowe. Most Rialto to niejedyne miejsce protestów. Demonstranci zapowiadali, że nie dopuszczą do ceremonii, blokując kanały pontonami i łodziami oraz organizując „ludzkie łańcuchy”. Organizatorka protestu, Federica Toninello, zadeklarowała, że Bezos „nigdy nie dotrze do Misericordii”. Inna aktywistka, Na Haby Stella Faye apelowała o to, by to nie stroje Sanchez (która rzekomo ma zmienić strój 27 razy w czasie ślubu i wesela) zapadły w pamięć, ale opór Wenecjan. Demonstranci krytykują też luksusowy jacht Bezosa o wartości 500 milionów dolarów oraz ogólnie obecność elit w mieście. Władze i biznes po stronie Bezosa – czy pieniądze wygrają? Nie wszyscy zgadzają się z działaniami aktywistów. Gubernator regionu, Luca Zaia, nazwał protest „hańbą” i apelował o otwarte przyjęcie Bezosa. Podobne stanowisko zajął burmistrz Wenecji, Luigi Brugnaro, który wyraził nadzieję, że ślub dojdzie do skutku, a protesty nie zniechęcą pary młodej. Podobnie wypowiadają się zagraniczni goście oraz mieszkańcy Wenecji związani z branżą turystyczną. Zwracają uwagę na korzyści ekonomiczne z takich wydarzeń – zatrudnienie lokalnych usługodawców, rezerwacje hotelowe, wzrost obrotów w restauracjach. Akcja skończyła się sukcesem. Miliarder zmienił lokalizację ceremonii. Zamiast w centrum Wenecji, ma się on odbyć w dzielnicy Castello. Wenecja kontra turystyka masowa – historia obywatelskiego oporu Protest stanowi punkt zapalny w szerszym konflikcie dotyczącym przyszłości Wenecji. Miasto od lat boryka się z problemami wynikającymi z nadmiernej turystyki. Wprowadzono m.in. opłatę wstępu (10 euro w sezonie), a liczba stałych mieszkańców spada przez brak szkół, szpitali i dostępnych cenowo mieszkań. Krytykowana jest również praktyka oferowania jedynie dorywczych miejsc pracy przy dużych wydarzeniach, bez realnych korzyści długoterminowych. Historia Wenecji pokazuje skuteczność obywatelskiego oporu. Przykładem jest udana kampania „No Grandi Navi”, która doprowadziła do zakazu wpływania dużych statków wycieczkowych do historycznego centrum miasta. Gigantyczne jednostki powodowały erozję morskiego dna, zanieczyszczenie wód i powietrza oraz zagrażały delikatnemu ekosystemowi laguny. Tysiące turystów z wycieczkowców przyczyniały się do pogorszenia jakości życia mieszkańców. Wenecjanie z pasją przeciwko temu protestowali. Dołączyli się do nich także ekolodzy oraz UNESCO, które zagroziło wpisaniem Wenecji na listę zagrożonego dziedzictwa. Włoski rząd ugiął się i w 2021 roku wprowadził zakaz wpływania wycieczkowców do weneckiej laguny. Od tego czasu statki muszą korzystać z alternatywnych tras i portów. Źródło: CNN Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Wakacyjny raj ma dość turystów. Mieszkańcy zaczynają strajk głodowy
Mieszkańcy Wysp Kanaryjskich są zmęczeni nadmierną turystyką do tego stopnia, że w piątek rozpoczął się tam strajk głodowy. Protesty i manifestacje mają na celu zwrócenie uwagi na problemy związane z rosnącą liczbą podróżnych w tym regionie.
W tym artykule: Turyści szturmują Wyspy Kanaryjskie. Mieszkańcy mówią dość Wyspy Kanaryjskie są wyczerpane. Aktywiści rozpoczynają strajk głodowy „Wracajcie do domu” – mniej więcej tak można w 3 słowach zamknąć apel mieszkańców Wysp Kanaryjskich skierowany do turystów. Społeczność lokalna ma bowiem dość nieustannych problemów związanych z rosnącą liczbą osób odwiedzających ten region. Domagają się przede wszystkim zmiany polityki i przekształcenia tak zwanego overtourism w zrównoważoną i świadomą turystykę. Turyści szturmują Wyspy Kanaryjskie. Mieszkańcy mówią dość W 2023 roku słynne wyspy odwiedziło około 16,2 miliona zagranicznych gości – podaje „Rzeczpospolita". Przed skutkami zbyt dużej liczby turystów na Wyspach Kanaryjskich brytyjska prasa ostrzegała już na początku 2024 roku. W popularnej gazecie „The Mirror” oraz na wielu innych portalach powoływano się na raporty ekspertów, z których wynikało, że uwielbianym przez podróżnym wyspom grozi całkowite załamanie systemu, jeśli gości wciąż będzie przybywać. Zwracano uwagę między innymi na nadmierną eksploatację zasobów, trudności z zarządzaniem odpadami oraz nieodwracalne zniszczenie środowiska. Biorąc pod uwagę to, co dzieje się obecnie w rajskim zakątku, można wywnioskować, że „czarne scenariusze” zaczynają się sprawdzać. Mieszkańcy Wysp Kanaryjskich muszą zmagać się z wysokimi cenami nieruchomości i usług, ale to dopiero początek problemów. Tamtejsza społeczność oskarża również lokalne władze o godzenie się na turystyczne inwestycje. A te jeszcze bardziej „wyczerpują” region i pogłębiają istniejące już problemy. Jednym z nich jest niedobór wody. Przeciwnicy nadmiernej turystyki podkreślają, jak ogromne jej ilości zużywane są przez baseny czy pola golfowe – i to w momencie, kiedy na wyspach opady deszczu są coraz mniej obfite, a zmiany klimatyczne znacznie wydłużają okres suszy. Co więcej, rozwinięta turystyka wcale nie wiąże się ze zmniejszeniem bezrobocia w tym regionie. Wręcz przeciwnie. Wyspy są bowiem jednym z najuboższych rejonów w Hiszpanii. Mimo że na archipelagu jest mnóstwo restauracji, kompleksów hotelowych i pól golfowych – często są one budowane przez zagranicznych inwestorów, pracowników również zatrudnia się z innych krajów, a zatem nie ma mowy o zysku i wsparciu rozwoju lokalnych przedsiębiorców. Wszystko to doprowadziło do ogromnej frustracji. Mieszkańcy Wysp Kanaryjskich mają dość. Rozpoczynają masowe protesty i demonstracje. Greckie władze wprowadzają bon turystyczny. Turyści otrzymają nawet do 500 euro Podczas ubiegłorocznych wakacji wielu podróżnych — na skutek szybko rozprzestrzeniających się pożarów — ewakuowano z hoteli na wyspie Rodos. W ramach „rekompensaty” greckie władze u... Wyspy Kanaryjskie są wyczerpane. Aktywiści rozpoczynają strajk głodowy Aktywiści z powstałej na wyspach grupy „Canarias Se Agota" w czwartek wezwali do rozpoczęcia bezterminowego strajku głodowego. Brak przyjmowania pokarmów ma być swoistym środkiem nacisku na rząd archipelagu i lokalną administrację, aby w ten sposób powstrzymać budowę Cuna del Alma. To projekt mający przekształcić enklawę rzadkich gatunków zwierząt i ptaków w osiedle 420 luksusowych willi. Jak podaje Interia, przeciwko inwestycji protestowało już 20 organizacji ekologicznych. Strajkujący chcą także powstrzymać budowę nadmorskiego hotelu La Tejita, któremu rzekomo brakuje odpowiednich pozwoleń. Z kolei 20 kwietnia w turystycznym raju ma odbyć się protest pod hasłem „Wyspy Kanaryjskie mają granicę”. Jego uczestnicy – w tym mieszkańcy, eksperci, naukowcy i organizacje ekologiczne – chcą walczyć o zmianę modelu turystycznego i zaprzestania niekontrolowanego rozwoju archipelagu. Wśród postulatów protestujących ma się również znaleźć ochrona praw miejscowej ludności do mieszkań i wprowadzenie podatku ekologicznego, który miałby stać się formą wsparcia dla środowiska naturalnego. „Każda osoba, która dołączy do tego ludzkiego łańcucha, wyśle silny przekaz do rządu: Wyspy Kanaryjskie nie chcą dalej poświęcać swojej przyszłości” – podkreślono w jednym z wpisów na Facebooku, który został opublikowany przez grupę Canarias Se Agota. ŹRÓDŁA: turystyka.rp.pl biznes.interia.pl tvn24.pl Nasz ekspert Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
Machu Picchu i szlaki Inków zostały zamknięte. Nasilają się protesty i zamieszki w Peru
Władze Peru postanowiły niezwłocznie zamknąć Machu Picchu i szlaki Inków po tym, jak nasiliły się antyrządowe protesty. Popularne zabytki będą niedostępne dla turystów do odwołania.
W tym artykule: W trakcie antyrządowych protestów zginęło już kilkadziesiąt osób Władze zdecydowały, że zamkną do odwołania najważniejszy kompleks zabytków Peru Protestujący zniszczyli tory kolejowe i zaatakowali lotniska Od kilku tygodni w Peru trwają krwawe i brutalne protesty. Wszystko zaczęło się, gdy z urzędu usunięto, a następnie aresztowano prezydenta Pedro Castillo. Głowa państwa w grudniu próbowała nielegalnie rozwiązać jednoizbowy Kongres. Manifestanci domagają się uwolnienia Castillo, odwołania nowej prezydent Diny Boluarte, rozwiązania parlamentu i zmian w konstytucji. W trakcie antyrządowych protestów zginęło już kilkadziesiąt osób To sytuacja bez precedensu, bo dotychczas w trakcie trwania antyrządowych protestów zginęło już ponad 55 osób, zarówno protestujących, jak i funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa. Ponadto w stolicy kraju dochodzi również do podpaleń. W wyniku pożarów zniszczono kilkanaście budynków, m.in. trzypiętrowy budynek Casa Martionelii w pobliżu Placu Św. Marcina w centrum Limy, który wybudowano na początku ubiegłego wieku. Machu Picchu jest starsze, niż zakładano. Nowe badania naukowców Machu Picchu fascynuje nie tylko ludzi nauki, ale też podróżników na całym na świecie. Wiele wskazuje na to, że inkaskie miasto skrywa jeszcze wiele tajemnic. Podczas ostatnich zamieszek policja aresztowała ponad 200 osób, które miały nielegalnie wedrzeć się na teren uniwersytetu w Limie – Universidad Nacional Mayor de San Marcos. Sprawcy mieli dopuścić się przemocy wobec pracowników placówki akademickiej i przejąć kontrolę nad kampusem. Prokuratura stwierdziła, że bojówkarze chcieli ukraść sprzęt elektroniczny. Nawet 300 policjantów weszło na teren szkoły wyższej, aby z pomocą opancerzonego pojazdu usunąć protestujących. Władze użyły gazu łzawiącego, aby rozproszyć demonstrantów. Władze zdecydowały, że zamkną do odwołania najważniejszy kompleks zabytków Peru Ponadto nieznani sprawcy podpalili posterunek policji w Puno. Minister spraw wewnętrznych Vicente Romero Fernández przekazał w oświadczeniu, że manifestanci zaatakowali komisariaty, budynki rządowe i prywatne firmy w całym kraju. Od kilku dni demonstranci blokowali również dojazd do Machu Picchu. To jeden z największych zabytków kraju i symbol tożsamości rdzennej ludności. Doszło do starć z funkcjonariuszami, w wyniku których ucierpiało kilkadziesiąt osób. W związku z narastającym napięciem władze miasta Cusco zdecydowały, że starożytne miasto i szlaki Inków zostaną zamknięte do odwołania. Ministerstwo Kultury przekazało, że taka decyzja zapadła „ze względu na sytuację społeczną i w trosce o bezpieczeństwo odwiedzających”. Protestujący zniszczyli tory kolejowe i zaatakowali lotniska Co więcej, agencja informacyjna Andina poinformowała, że podczas zamieszek doszło do uszkodzenia części trasy kolejowej Urubamba-Ollantaytambo-Machu Picchu. Pociągi przestały jeździć, co spowodowało, że 418 turystów utknęło na terenie kompleksu zabytków. Władze przeprowadziły ewakuację i przetransportowały te osoby dwoma pociągami najpierw do miasta Piscacucho, a później autobusami do Cusco. W Peru odkryto szczątki 76 dzieci, które zostały złożone w ofierze. Wszystkie miały wyrwane serca Archeolodzy odnaleźli szczątki dzieci na stanowisku archeologicznym Pampa La Cruz, w regionie La Libertad, na zachodzie Peru. Badacze podejrzewają, że ofiary rytualnego mordu pochodziły z cywi... Jeden z lokalnych przewoźników postanowił zawiesić swoje usługi w związku z uszkodzeniem i blokowaniem torów. Peruwiańskie media poinformowały również o tym, że również lotniska na południu Peru zostały zaatakowane przez demonstrantów. Eksperci wyrażają zaniepokojenie tą sytuacją i twierdzą, że będzie miała bardzo negatywny wpływ na branżę turystyczną. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Znacie te miejsca i dzieła sztuki, ale nie widzieliście ich nigdy z tej strony. Fotograf zakpił z nas wszystkich?
Oliver Curtis to brytyjski fotograf, który pewnego dnia rozpoczął nietypowy projekt. Po kilku latach zebrało się wiele naprawdę ciekawych zdjęć, które stworzyły cykl "Volte-Face". Mówią wiele o nas: ludziach, turystach, podróżnikach. Nie zawsze są to miłe refleksje.
Pierwsze zdjęcie powstało w okolicach piramidy w Gizie. Fotograf zmęczony tłumem turystów, przez których nie mógł się przebić przez tysiące turystów i setki kijków do selfików. Dostrzegł w tym pewien oryginalny koncept i od tej pory, gdy tylko odwiedza znane miejsce, wykonuje kilka fotografii stojąc tyłem do obiektu. Kiedy odwróci się wzrok od głównej atrakcji, a spojrzy na jej otoczenie można wiele nauczyć się... o nas samych.
7-latka najmłodszą ofiarą protestów w Mjanmie
Dziewczynka została zastrzelona w swoim domu, gdy siły bezpieczeństwa otworzyły ogień w miejscowości Mandalaj w środkowej Mjanmie. Według relacji rodziny Khin Myo Chi, w pewnym momencie podczas przeszukania domu żołnierze zaczęli strzelać do jej ojca, jednak pociski trafiły w dziewczynkę. To jak dotąd najmłodsza ofiara brutalnie tłumionego od prawie dwóch miesięcy sprzeciwu wobec wojskowego zamachu.
W tym artykule: Setki ofiar protestów Zamach stanu i przejęcie władzy Rodzina Khin Myo Chit w wywiadzie dla BBC powiedziała, że dziewczynka została zabita przez policję, gdy biegła w kierunku swojego ojca, podczas nalotu na ich dom w mieście Mandalay. Starsza siostra Khin Myo Chit dodała, że policjanci przeszukiwali wszystkie domy w ich sąsiedztwie, weszli również do ich mieszkania w poszukiwaniu broni. - Kopali w drzwi, aby je otworzyć. Gdy weszli do środka pytali mojego ojca, czy w domu są inne osoby. Gdy powiedział, że nie, oskarżyli go o kłamstwo i zaczęli przeszukiwać dom - powiedziała BBC 25-letnia May Thu Sumaya. To był moment, w którym Khin Myo Chit podbiegła do ojca, by usiąść mu na kolanach. Wtedy padły strzały. BBC cytuje także słowa organizacji Save the Children. Jej członkowie są "przerażeni" śmiercią dziewczynki. Stowarzyszenie podaje również, że w tym samym mieście dzień wcześniej służby postrzeliły 15-letniego chłopca. - Śmierć tych dzieci jest szczególnie niepokojąca, biorąc pod uwagę, że zginęły we własnych domach, gdzie powinny czuć się bezpiecznie. Fakt, że tak wiele dzieci ginie niemal każdego dnia, pokazuje całkowite lekceważenie ludzkiego życia przez siły bezpieczeństwa - komentują członkowie organizacji. Setki ofiar protestów Wojsko nie skomentowało jeszcze oficjalnie śmierci 7-letniej dziewczynki. Służby wyraziły wcześniej smutek z powodu ofiar, jednocześnie obwiniając protestujących za wprowadzenie anarchii i przemocy w kraju. Rządząca junta oskarża prodemokratycznych demonstrantów o podpalenia i przemoc oraz zapowiada tłumienie codziennych manifestacji. Wojskowy zamach stanu trwa od 1 lutego. Według oficjalnych informacji przekazanych przez rzecznika junty Zaw Min Tun, do tej pory zginęło 164 protestujących. Jednak według birmańskiego Związku Pomocy Więźniom Politycznym zabitych zostało już co najmniej 260 demonstrantów. Stowarzyszenie twierdzi również, że do tej pory aresztowano ponad 2400 osób. Rzecznik junty Zaw Min Tun obarczył winą za rozlew krwi protestujących i dodał, że w wyniku protestów zabitych zostało również dziewięciu członków sił bezpieczeństwa. Służby więzienne w Mjanmie przekazały także, że od czasu wojskowego zamachu stanu zwolniono z więzienia ponad 600 osób. Zamach stanu i przejęcie władzy Służby usprawiedliwiają przejęcie władzy, twierdząc, że listopadowe wybory wygrane przez Narodową Ligę na rzecz Demokracji (NLD) Aung San Suu Kyi były sfałszowane. Siły bezpieczeństwa zarzuciły partii tworzenie setek, a nawet tysięcy dodatkowych kart do głosowania oraz dopisywanie nieistniejących w rzeczywistości wyborców. Zarzuty te zostały odrzucone przez komisję wyborczą. Mimo to przywódcy wojskowi wprowadzili stan wyjątkowy. Obiecali również nowe wybory, jednak wciąż nie ustalili ich daty. Była już szefowa rządu i założycielka prodemokratycznej partii NLD, Aung San Suu Kyi od wprowadzenia zamachu stanu przebywa w areszcie. Przywódczyni ma zostać przesłuchana 1 kwietnia. Aung San Suu Kyi otrzymała w 1991 roku Pokojową Nagrodę Nobla za kampanię na rzecz wprowadzenia demokratycznych rządów w Myanmarze. Wojskowa junta spotkała się z międzynarodowym potępieniem za zorganizowanie zamachu stanu oraz za brutalne tłumienie protestów. Unia Europejska i Stany Zjednoczone nałożyły sankcje na osoby zaangażowane w organizację zamachu oraz represje wobec demonstrantów. Protesty w Mjanmie nie ustają. Po zabójstwie siedmiolatki obywatele kraju przyłączają się do tzw. ”cichego strajku”. W ramach sprzeciwu demonstranci wzywają do pozostania w domach, zamknięcia własnych firm i nieprowadzenia w tym czasie biznesów. Źródło: https://www.theguardian.com/world/2021/mar/23/seven-year-old-girl-killed-in-myanmar-after-security-forces-open-fire https://www.bbc.com/news/world-asia-56501871 https://www.theguardian.com/world/2021/mar/24/myanmar-military-releases-600-coup-protesters-as-silence-strike-begins
Marsze Kobiet w Pakistanie. Protesty przeciw dyskryminacji, przemocy domowej i brutalnym gwałtom
Marsze z okazji Międzynarodowego Dnia Kobiet są coraz częściej organizowane na całym świecie. W Karaczi kobiety maszerowały z transparentami, na których pojawiały się takie hasła, jak "Stop małżeństwom nieletnich" czy "Równość jest ważna". Organizatorzy marszu w Lahore przygotowali wiec inspirowany ruchem społecznym #MeToo, podczas którego Pakistanki dzieliły się swoimi doświadczeniami związanymi z przemocą i wykorzystywaniem seksualnym.
W tym artykule: Marsze Kobiet w Pakistanie Pakistańskie kobiety wobec prawa Pandemia koronawirusa nie powstrzymała Pakistanek przed zorganizowaniem kolejnych marszy. W swojej krótkiej, zaledwie trzyletniej historii wydarzenie kilkukrotnie było krytykowane przez konserwatystów. Tym razem feministki wyszły na ulice w imieniu ofiary gwałtu w Lahore – jesienią ubiegłego roku grupa mężczyzn wykorzystała seksualnie kobietę na oczach jej dzieci. Marsze Kobiet w Pakistanie Według Światowego Forum Ekonomicznego Pakistan zajmuje trzecie od końca miejsce pod względem zachowania równości między płciami. Kobiety, które domagają się przestrzegania swoich praw, muszą liczyć się z tym, że przeciwnicy będą chcieli je uciszyć. W zeszłym roku konserwatyści złożyli wnioski sądowe o zakazanie organizacji marszu. Mimo to 8 marca Pakistanki po raz kolejny wyszły na ulice największych miast. W każdym z nich zgromadzenia przybierały inne formy. fot. Marsze Kobiet w Karaczi, w Pakistanie, 8.03.2021 r. / Mazhar Abid/SPUTNIK Russia/East News W Karaczi kobiety maszerowały z transparentami, na których pojawiały się takie hasła, jak "Stop małżeństwom nieletnich" czy "Równość jest ważna". Organizatorzy marszu w Lahore przygotowali wiec inspirowany ruchem społecznym #MeToo, podczas którego Pakistanki dzieliły się swoimi doświadczeniami związanymi z przemocą i wykorzystywaniem seksualnym. Kobiety maszerujące w Islamabadzie śpiewały piosenki i recytowały wiersze, w których domagały się tak podstawowych praw, jak bezpieczeństwo i szacunek. Minister spraw zagranicznych Shah Mahmood Qureshi w swoim komunikacie wydanym przez MSZ powiedział, że Pakistan w pełni popiera tegoroczne marsze zorganizowane w ramach Międzynarodowego Dnia Kobiet. Pakistańskie kobiety wobec prawa Pierwszy pakistański Marsz Kobiet odbył się w 2018 roku w Karaczi. Kolejna edycja doczekała się wydarzeń towarzyszących w innych miastach. Na zeszłorocznym pochodzie w Islamabadzie doszło do niebezpiecznych scen, kiedy uczestnicy opozycyjnego zgromadzenia obrzucili feministki kamieniami. Przynajmniej jedna osoba odniosła obrażenia. Ze względu na nierówny rozwój społeczno-gospodarczy oraz wpływ plemiennych i feudalnych formacji społecznych, status kobiet w Pakistanie różni się w zależności od klas czy regionów. Większość z nich na co dzień boryka się jednak z dyskryminacją. Media regularnie donoszą o kolejnych aktach przemocy domowej, brutalnych gwałtach czy nawet honorowych zabójstwach Pakistanek. Według badań przeprowadzonych przez Thomson Reuters Foundation, Pakistan jest szóstym najbardziej niebezpiecznym miejscem do życia dla kobiet. Pierwsze niechlubne miejsce zajęły Indie.
Niderlandy: protesty i zamieszki po wprowadzeniu „covidowej” godziny policyjnej
Po tym jak władze Niderlandów ogłosiły wprowadzenie godziny policyjnej, w trosce o ograniczenie kontaktów społecznych i rozprzestrzeniania się koronawirusa, w całym kraju wybuchły protesty. Do pierwszych pokojowych manifestacji z czasem dołączyły grupy chuligańskie – twierdzą władze miast. Sytuacja wymknęła się spod kontroli.
Noc z wtorku na środę była już trzecią nocą zamieszek, które wstrząsają Niderlandami. Protestujący wyszli na ulice nie tylko największych miast, ale też mniejszych miasteczek i miejscowości, aby wyrazić sprzeciw wobec wprowadzenia „covidowej” godziny policyjnej. Nowe rozporządzenia zakazuje opuszczania miejsca zamieszkania i przemieszczania się po godzinie 21., weszło w życie w sobotę. Zdaniem niderlandzkich władz do pokojowych protestów szybko dołączyły grupy chuligańskie, dla których nowe rozporządzenie stało się jedynie pretekstem do wywołania zamieszek. Urzędnicy twierdzą, że uczestnicy mieli używać mediów społecznościowych do organizowania się w grupy. W większości byli to nastolatkowie. W poniedziałek w w Amsterdamie i Rotterdamie aresztowanych zostało ponad 180 osób. Ostatniej nocy zatrzymano kolejnych 150 osób – podaje lokalna policja. W kilku miastach w całym kraju zdewastowano i splądrowano liczne sklepy, doszło do niszczenia mienia publicznego oraz podpaleń samochodów. Burmistrz Rotterdamu Ahmed Aboutaleb po ostatnich zajściach wydał dekret nadzwyczajny, dający policji szersze uprawnienia do aresztowania. – Ci ludzie to bezwstydni złodzieje, nie mogę powiedzieć inaczej – stwierdził Aboutaleb w rozmowie z mediami. Zamieszki wybuchły również w mniejszych ośrodkach w całym kraju, takich jak Den Bosch, Zwolle, Amersfoort, Alkmaar, Hoorn, Gouda - gdzie podpalono kilka samochodów - i Haarlem, gdzie policja została zaatakowana kamieniami. "Dzieciaki dostrzegły szanse na szaleństwo" Czołowy holenderski kryminolog, Henk Ferwerda, cytowany przez „The Guardian” powiedział, że w zamieszkach uczestniczyli „koronadenialiści, polityczni protestujący i dzieciaki, które właśnie dostrzegły szansę na całkowite szaleństwo – wszystkie trzy grupy połączyły się”. Niektóre z protestów były pierwotnie pokojowymi demonstracjami, które zostały „porwane przez ludzi szukających przemocy”. Inne zamieszki wydają się od samego początku zaplanowane świadomie i celowo przez ludzi starających się spowodować kłopoty – powiedział Ferwerda. Kryminolog zaapelował do osób rzeczywiście sprzeciwiających się godzinie policyjnej o zachowanie ostrożności. – Prawdziwi protestujący powinni teraz pomyśleć dwa razy. Mówienie „przyjdź i zaprotestuj” jest teraz nieco naiwne. Ci, którzy zostaną, będą tymi, którzy są za przemocą – stwierdził. Burmistrz Haarlem Jos Wienen określił zamieszki jako „poważne zakłócenie porządku publicznego”. – Środki przeciw Covid były trudne dla wszystkich. Wszyscy chcemy mieć swobodę poruszania się. Ale to nie upoważnia nikogo do wzniecania pożarów, odpalania fajerwerków i popełniania wandalizmu – podkreślił. Burmistrzowie kilku innych holenderskich miast ogłosili, że wprowadzą środki nadzwyczajne, aby zapobiec dalszym zamieszkom. Kamienie i noże przeciw policji Także premier potępił zamieszki, podczas których protestujący przeciwko blokadom zaatakowali policję i podpalili samochody. – To, co motywowało tych ludzi, nie ma nic wspólnego z protestem; to jest przemoc kryminalna – powiedział Mark Rutte. Policja podała, że w sobotę i niedzielę zatrzymanych zostało 300 osób. Zatrzymań dokonano po tym, jak młodzi ludzie rzucali kamieniami, a w jednym przypadku nożami, w funkcjonariuszy policji, zaatakowali szpital i spalili punkt przeprowadzania testów na COVID-19. Za złamanie godziny policyjnej nałożono ponad 5700 mandatów. Koen Simmers, szef krajowego związku policji, powiedział, że funkcjonariusze są przygotowani na dalsze zamieszki. – Mam nadzieję, że to był jednorazowy przypadek, ale obawiam się, że może to być zwiastun na nadchodzące dni i tygodnie – powiedział. Bary i restauracje są zamknięte w Holandii od października, a szkoły i sklepy z artykułami pierwszej potrzeby poszły w ich ślady w połowie grudnia. Liczba infekcji spada, ale władze obawiają się możliwego szybszego rozprzestrzeniania się brytyjskiej odmiany wirusa.
Grzeczne już były, teraz jest wojna. Strajk Kobiet oczami polskich fotografek [GALERIA]
Pierwsza Dama Nancy Reagan mawiała, że „kobieta jest jak herbata w torebce – z jej mocy można zdać sobie sprawę tylko w gorącej wodzie”. A w Polsce zawrzało.
100 000. Tyle Polek, w przybliżeniu, dokonuje aborcji każdego roku. Jedynie niewiele ponad tysiąc procedur to zabiegi legalnie wykonywane w polskich szpitalach (zgodne z polską legislacją). Mimo że przez lata politycy powtarzali z mównic jak mantrę, że polskie społeczeństwo nie jest gotowe na zmiany, więcej, że polskie społeczeństwo nie jest ponoć nawet gotowe na debatę, praktyka wskazywała zgoła inaczej. Prawo obchodziło się po cichu, a debatę kobiety zmuszone zostały zorganizować sobie same. Na ulicach. Decyzja Trybunału Konstytucyjnego z 22 października 2020 roku zakaże prawie wszystkich, bo 98%, przeprowadzanych w Polsce legalnych aborcji – wykluczy te, które dotyczą usuwania ciąży w przypadku ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu, bądź jego nieuleczalnej choroby. Odpowiedź kobiet była natychmiastowa – masowy bunt. I podczas gdy podziemie, zagraniczne kliniki i tabletki łykane po domowych kątach niewątpliwie pozostaną, to, co zdaje się raz na zawsze zniknęło ze sfery publicznej, to milczenie i wstyd. Dziś już nie ma aborcji po cichu. Dziś jest rewolta. Płonące flary. Blokady miast. I aborcyjne coming-outy. Śp. Pierwsza Dama Nancy Reagan mawiała, że „kobieta jest jak herbata w torebce – z jej mocy można zdać sobie sprawę tylko w gorącej wodzie”. A w Polsce zawrzało. Patrząc dziś na polskie ulice, zapewne przytakują jej nie tylko konserwatywni politycy, którym owe ulice sugerują, żeby uciekali prędziutko, ale i same kobiety. Z racami w rękach i krzykiem na ustach. Solidarne. W miastach i wsiach. W tysiącach, dziesiątkach i setkach tysięcy. Grzeczne już w końcu były. A teraz jest wojna. Artykuł powstał w odpowiedzi na akcję WOMEN* To The Front, zainicjowaną przez RATS Agency we współpracy ze SPUTNIK Photos i NAPO, w celu zwrócenia uwagi na pracę polskich fotografek.
Kobiety w Indiach coraz głośniej domagają się praw. „Jesteśmy odważne. Nie boimy się”
Miasta Indiach od dawna nie są bezpieczne dla kobiet. Jednak teraz, po przypadkach brutalnych seksualnych napaści, pojawiają się oznaki zmian zwiększających bezpieczeństwo w przestrzeni publicznej oraz skłonność do karania napastników. Bodźcem, który zmotywował rząd do zadbania o bezpieczeństwo kobiet były reakcje indyjskiego społeczeństwa na zbiorowy gwałt. Dzień po dniu kobiety wychodziły na ulice i protestowały, skandując „Wolność bez strachu!”.
Sytuacja kobiet w Indiach: zbiorowe gwałty przelały czarę goryczy? Statystyki bezpieczeństwa są dla indyjskich kobiet ponure. Narodowe Biuro ds. Statystyk Przestępczości odnotowało w 2011 r. 228 650 przestępstw przeciwko kobietom; chodzi o morderstwa, gwałty, porwania i molestowanie seksualne. Tamtego roku międzynarodowe badania bezpieczeństwa określiły Indie jako czwarte najniebezpieczniejsze dla kobiet państwo świata. Gorzej oceniono tylko Afganistan, Demokratyczną Republikę Konga i Pakistan. Traktowanie kobiet w miejscach publicznych od pokoleń było źródłem frustracji. Dopiero przypadek Jyoti Singh, znanej też jako Nirbhaya, sprawił, że w Indiach wreszcie coś pękło – znikło długo utrwalane przekonanie, że brak bezpieczeństwa dla kobiet jest czymś normalnym. W języku hindi Nirbhaya znaczy „nieustraszona”. Świat usłyszał o tej młodej studentce medycyny w 2012 r., gdy padła ofiarą zbiorowego gwałtu w prywatnym autobusie. Sześciu pijanych mężczyzn gwałciło ją, a potem okaleczyło metalowym prętem, wbijając go w jej wnętrzności, a na koniec wyrzuciło z autobusu. Dziewczyna niedługo potem zmarła. Dorośli zwyrodnialcy zostali aresztowani, osądzeni i skazani na śmierć – rzadkość w kraju, w którym tylko w jednym na cztery procesy o gwałt dochodzi do skazania sprawców. Bardziej znacząca była jednak społeczna reakcja na tę zbrodnię – codzienne protesty kobiet na ulicach, wykrzykujących hasło „Wolność bez strachu!”. Chyba one stały się początkiem trwałych zmian w poczuciu bezpieczeństwa. Miejskie i krajowe agencje dały pieniądze na nowe inicjatywy zwiększające bezpieczeństwo kobiet. W 2013 r. władze wyasygnowały 145 mln dolarów, tworząc Nirbhaya Fund (Fundusz Nieustraszonej), mający różnymi sposobami wzmocnić ochronę kobiet. Obecny rząd obiecał niemal trzykrotnie większą sumę, by zmienić osiem największych miast, w tym Delhi, w miejsca bezpieczniejsze, lepiej oświetlone. Wdrażane są pierwsze etapy tego planu: policja w Delhi prowadzi np. 10-dniowe kursy samoobrony dla pań, a oprócz tego patrole chodzą po dzielnicach i oferują większym grupom proste szkolenia na miejscu. W południowym stanie Kerala stworzono żeńskie oddziały policji, tzw. Różowe Policjantki, do patrolowania ulic i reagowania na zgłoszenia kobiet. Różowy stał się też kolorem publicznych usług transportowych „tylko-dla-kobiet”. O 2010 roku w pociągach metra zarezerwowany jest dla nich specjalny różowy wagon. System przesiadkowy ma też dla nich telefon zaufania, a na wielu stacjach strażniczkami są kobiety. W czerwcu miasto ogłosiło, że będzie oferować kobietom darmowe przejazdy, zwiększając bezpieczeństwo publiczne i dostępność transportu dla wszystkich klas. Na stacjach przesiadkowych panie stoją w osobnych kolejkach, odseparowane od mężczyzn, którzy pod pozorem tłoku chcieliby np. stanąć zbyt blisko. Przyznaję, że te działania wywołują u mnie mieszane uczucia. Jak to? Rząd sankcjonuje segregację płci? Czy to jedyny sposób, by kobiety mogły czuć się w miejscach publicznych tak bezpiecznie jak mężczyźni? Ale wtedy dostrzegam kampanie tworzone przez indyjskie kobiety i robi mi się lżej na sercu: #TakeBackTheNight, globalna inicjatywa łącząca odważne kobiety, by w tak stworzonych grupach mogły chodzić po ulicach także po zmierzchu. Kobiety w Delhi biorą udział w comiesięcznym Spacerze o Północy. Zadaniem projektu jest odzyskanie dla kobiet przestrzeni publicznych także po zmroku i ułatwienie im bezpiecznego poruszania się po mieście, kiedy zapada zmrok. Panie skrzykują się na Facebooku; zwykle zbiera się ich od kilku do kilkunastu. #MeetToSleep, która w zeszłym roku połączyła 600 kobiet w całym kraju, dając im możliwość bezpiecznego spędzenia nocy pod gołym niebem, jak często lubią to robić mężczyźni. Program zwiększający poczucie bezpieczeństwa u kobiet Młode kobiety ustawiły się w szóstkę w dziwnym półokręgu, trzymając się za długie tuniki i bawiąc się szalami. Zamiast workowatych szarawarów, założyły jeansy – znak mikro-buntu. To było ważne dla kobiet, które dorastały w slumsach Delhi. Jako dziennikarka śledziłam ich postępy w programie, który miał zwiększać poczucie bezpieczeństwa czy też jego braku kobiet w miastach Indii. Dziś, na początku 2019 r., przywiozłam kilkoro zagranicznych gości, by usłyszeli, co mają do powiedzenia uczestniczki programu Gendering the Smart Safe City. – Czy możemy zaśpiewać naszą piosenkę? – zapytała jedna z nich. „Oczywiście” – odparłam. Obserwowaliśmy, jak zmieniła się ich postawa – stopy rozstawione szeroko, twarze uniesione w górę, zero fałszywych uśmiechów. Patrzyły prosto na nas. Same nabijały hiphopowy rytm – kostkami palców, klaskaniem, strzelaniem palcami – i zaczęły rapować w hindi. Powiedz to ze mną na głos. To miasto jest dla ciebie i dla mnie. To miasto nie jest niczyją własnością. Czy cudzoziemcy zauważyli, jak powstrzymywałam łzy? Mam 42 lata i własną rodzinę. Przemierzam Indie wzdłuż i wszerz, zwykle w pojedynkę, od niemal 20 lat. Opowieści, jakie słyszę od napotykanych kobiet, i codzienne historie z mojego własnego życia to obrazy społeczeństwa, w którym miejsca publiczne zostały niejako oznakowane jako męskie terytorium, a bezpieczeństwo kobiet jest zagrożone. Pamiętam, gdy byłam nastolatką, starałam się ukryć pod za dużymi ubraniami, stać się w ten sposób niewidoczną dla gwiżdżących za mną na ulicy chłopaków. Dwadzieścia lat później, jako kobieta pracująca, wciąż muszę się ukrywać, nawet prowadząc samochód. Chowam się, staram uniknąć nachalnych męskich spojrzeń. Dziś faceci postrzegają kobiety jako intruzów w przestrzeni publicznej. Zmiana tego punktu widzenia jest trudna, choć to przecież kluczowa część programu na rzecz bezpieczeństwa. Trudna, ale nie niemożliwa. Piosenka raperek z Delhi jest już na YouTubie. Dziewczyny chwytają się za ręce na ulicy, patrzą w kamerę i wyglądają groźnie. Wideo nie ma imponującej liczby wyświetleń, ale wiele pochlebnych komentarzy pochodzi od mężczyzn. Słuchaj nas, mówimy głośno i wyraźnie. Jesteśmy odważne. Nie boimy się. – To nie jest tak, że zawsze jestem odważna – powiedziała jedna z dziewczyn, imieniem Ritu. – Czasem też się boję. Ale zła i oburzona jestem bardziej. Bezpieczeństwo kobiet w Indiach: od słów do czynów Ritu opowiedziała nam historię, która zagrażała ich poczuciu bezpieczeństwa: niedawno kilka jej koleżanek jechało metrem. Zauważyły, że jakiś mężczyzna nagrywa ich tyłki telefonem. Nie śpiewały, nie rapowały, nie próbowały zwracać na siebie uwagi – po prostu stały w wagonie i były kobietami. Inni pasażerowie odwracali wzrok, udając, że nie widzą tego, co się dzieje, ale dziewczyny postanowiły działać. Wyrwały mężczyźnie telefon, zdjęły sandały i zaczęły go nimi okładać. Nim zdążyły zgłosić zdarzenie na policję, wyskoczył z pociągu na najbliższej stacji i uciekł. Ritu zgadza się, że może nie była to idealna reakcja, ale obawy o własne bezpieczeństwo często wygrywają z abstrakcyjnymi kryteriami dobra i zła. – Co byś zrobiła, gdybyś wiedziała, że nikogo nie obchodzi, co się z tobą stanie? To, co uznałabyś za najlepsze w danej chwili.
Hongkong: drakońskie nowe prawo i pierwsze zatrzymania. Wielka Brytania oferuje azyl
W trakcie środowych demonstracji w Hongkongu zatrzymano 300 osób, po zarzutem naruszenia nowego prawa o bezpieczeństwie państwowym, które weszło w życie zaledwie we wtorek. Nowe regulacje negują autonomię Hongkongu i za karalne uznają m.in. nawoływanie do wyzwolenia oraz proklamacje autonomii regionu. Tym, którzy je złamią, może grozić nawet dożywocie. Wielka Brytania w odpowiedzi na te rygorystyczne przepisy zapowiedziała, że jest gotowa przyjąć 3 mln mieszkańców Hongkongu.
1 lipca obchodzona jest rocznica przyłączenia Hongkongu – byłej kolonii brytyjskiej – do Chińskiej Republiki Ludowej, wydarzenie to miało miejsce w 1997 roku. Co roku tego dnia odbywają się demonstracje prodemokratyczne, w trakcie których mieszkańcy Hongkongu wzywają do uznania go za autonomiczny. W tym roku – mimo nowego prawa zakazującego tego typu zgromadzeń – na ulice miasta wyszło kilka tysięcy demonstrantów. Niektórzy z nich wznosili hasła „wyzwolić Hongkong” oraz „niepodległość dla Hongkongu”. Chińska policja początkowo próbowała rozgonić protestujących przy użyciu armatek wodnych, gazu pieprzowego i gumowych kul. Gazem potraktowano także dziennikarzy, którzy zjawili się na miejscu, aby rejestrować zajścia. Po protestach policja oficjalnie poinformowała, że zatrzymano ponad 370 osób – większość pod zarzutem udziału w nieautoryzowanym i nielegalnym zgromadzeniu. 10 z zatrzymanych osób może usłyszeć zarzuty złamania nowego prawa, ponieważ mieli ze sobą transparenty bądź wykrzykiwali hasła nawołujące do wyjęcia Hongkongu spod chińskiej władzy. Wśród nich znalazła się także 15-letnia dziewczynka. Dożywocie dla protestujących W specjalnym oświadczeniu rzecznik rządu Hongkongu powiedział, że niektórzy z zatrzymanych machali flagami i plakatami zawierającymi słowa „niepodległość Hongkongu”. – Ci ludzie są podejrzewani o podżeganie lub zachęcanie innych do popełniania secesji (oddzielenia Hongkongu od Chin) – powiedział rzecznik. Taki zarzut może wiązać się z karą dożywotniego więzienia lub minimalną karą 10 lat pozbawienia wolności dla głównych oskarżonych, bądź 3 latami pozbawienia wolności dla „aktywnie uczestniczących” w przestępstwie. Nowe kontrowersyjne prawo, które weszło w życie we wtorek penalizuje m.in. nawoływanie do secesji Hongkongu, wywrotową działalność, terroryzm i współdziałanie z „obcymi siłami”. Tam Yiu-chung, członek Stałego Komitetu Narodowego Kongresu Ludowego Chin w Hongkongu, który opracował ustawę o bezpieczeństwie, powiedział, że „policja będzie śledzić te sprawy, aby ocenić, czy należy postawić zarzuty”. Dodał, że niektórzy ludzie mogli „celowo zakwestionować prawo”. – Być może dlatego, że nie rozumieli treści prawa. Bardzo nam przykro, że niektórzy młodzi i nastolatkowie naruszyli prawo. Naprawdę nie chcemy takich przypadków – powiedział Tam. W praktyce prawo pozwala karać wszystkich działaczy prodemokratycznych oraz wzywających do autonomii Hongkongu. Wielka Brytania wpuści 3 mln ludzi Na nowe ostre regulacje wprowadzone w Hongkongu odpowiedziały władze Wielkiej Brytanii, oferując możliwość uzyskania brytyjskiego obywatelstwa nawet 3 milionom mieszkańców 7-milionowego Hongkongu. W ten sposób UK daje im możliwość bezpiecznej ucieczki przed chińskim reżimem. Premier Boris Johnson powiedział, że prawo bezpieczeństwa narodowego nałożone na miasto jest „wyraźnym i poważnym naruszeniem” wspólnej chińsko-brytyjskiej deklaracji z 1985 r., która gwarantowała ochronę autonomii i swobód miasta przez 50 lat po przekazanie w 1997 r. Johnson powiedział, że ustawa, opracowana przez Pekin i natychmiast zastosowana w masowych represjach wobec protestujących w środę, „narusza wysoki stopień autonomii Hongkongu i zagraża wolnościom i prawom chronionym przez wspólną deklarację”. – Jeśli Chiny podążą tą ścieżką, wprowadzimy nową trasę dla osób posiadających status British National (Overseas), aby mogli wjechać do Wielkiej Brytanii, dając im ograniczony czas na pozostanie z możliwością życia i pracy w Wielkiej Brytanii, a następnie ubiegania się o obywatelstwo. I właśnie to robimy teraz – powiedział Johnson. W odpowiedzi na nowe prawo Wielka Brytania wypełni swoje zobowiązanie do rozszerzenia praw obywatelskich na dużą grupę mieszkańców Hongkongu, którzy posiadają specjalny rodzaj brytyjskiego paszportu – zapowiedział premier. British National (Overseas) lub BNO to dokument, który umożliwia jego posiadaczowi zamieszkanie i podjęcie pracy w Wielkiej Brytanii przez okres nawet 5 lat, z możliwością późniejszego ubiegania się o obywatelstwo brytyjskie. BNO był oferowany mieszkańcom Hongkongu w momencie przekazania miasta pod władze ChRL. Obecnie około 350 000 mieszkańców posiada paszporty tego typu, ale szacuje się, że kwalifikują się do nich 3 miliony osób, ponieważ są obywatelami Hongkongu urodzonymi przed przekazaniem w 1997 r. Katarzyna Grzelak
Protesty w USA i Europie to element tragicznego cyklu historii
Tydzień temu w Minneapolis biali policjanci zatrzymali czarnoskórego mężczyznę a doprowadzając do jego śmierci przed kamerami wywołali falę protestów przed którą nawet prezydent schował się do bunkra pod Białym Domem.
Na ulicach kilkudziesięciu miast Stanów Zjednoczonych słychać strzały, krzyki i płacz rannych. Gwardia narodowa i uzbrojona w wojskowy sprzęt policja wlała się na amerykańskie przedmieścia. Zwykli obywatele w bolesny sposób odkrywają, że zachęcani przez przełożonych (z tym głównym włącznie) do nieproporcjonalnego reagowania mundurowi chcą i robią im krzywdę. View oEmbed on the source website Tak było 60 lat temu, tak jest i teraz. Wtedy zastrzelono Martina Luthera Kinga Jr’a, teraz kolanem zaduszono Georga Floyd’a. I wtedy i dziś ”ludzie mieli tego dość” a władza grzmiała o ”radykalnych agitatorach”. W niemal wszystkich stanach ludzie szukali ujścia dla swoich frustracji, gniewu i strachu znajdując je zarówno w aktach przemocy i wandalizmu, jak i pokojowych protestach przed budynkami administracji państwowej. Tak jak wtedy, rządzący skierowali przeciwko nim lufy gładko-lufowej broni. View oEmbed on the source website Jak zauważa pracujący dla Associated Press Ted Anthony, odniesień do przeszłości można znaleźć więcej. – Dla Amerykanów w pewnym wieku, także tych świadomych historii własnego kraju, niemożliwe jest ignorowanie podobieństw ostatnich dni i tych z lat 60-tych ubiegłego wieku – pisze dziennikarz. Niespełna rok po zabójstwie pastora Kinga, 20 lipca 1969 roku załoga Apollo 11 przeszła do historii stawiając ludzką stopę na srebrnym globie. Teraz jesteśmy świadkami kosmicznego sukcesu bezpośrednio nawiązującego to tamtych czasów chwały. Znów kontekst społeczny jest ponury. Gdy 30 maja satyryk Andy Milonakis skomentował na Twitterze wspólną misję SpaceX i NASA pogratulował astronautom i stwierdził: Opuścili dziś Ziemię. Dobry wybór, jego wpis przesłało dalej blisko milion osób a 4 miliony polubiło. Właśnie Twitter jest tym, co w znaczący sposób odróżnia przeszłość od teraźniejszości. View oEmbed on the source website - Współcześnie żyjący muszą umieć poruszać się w rzeczywistości mediów społecznościowych przeładowanych obrazami zdolnymi prowokować. To komora echa pełna płynu do zapalniczek, będąca – także z winy prezydenta – punktem narodowej niezgody – podkreśla Anthony. Wszystko wskazuje, że będący dopiero na półmetku, rok 2020 może przeskoczyć ów tragiczny 1968 jako jeden z najbardziej zapalnych w historii USA. Począwszy od nieudanej próby pozbawienia Donalda Trumpa władzy (impeachment), poprzez pandemię, szalejące bezrobocie na śmierci George’a Floyd’a kończąc. Jak pisze autor Associated Press, ”wszystkie te nici przenikają się i wspólnie tworzą szalejącą, mętną rzekę będącą dla nas wszystkich niewyobrażalnym wyzwaniem”. Od początku istnienia Stanów Zjednoczonych osią podziału społecznego, obok nierówności ekonomicznych, jest ”różne rozumienie faktów i prawdy”. - Wspólnym fundamentem tych wszystkich wydarzeń w naszej historii jest brak zgody co do tego, czym jest rzeczywistość. Brak zgody na temat faktów, na temat przyczyn – twierdzi historyk John Baick z Western New England University. Widać to w nieustającej debacie o tym, co ważniejsze: prawa indywidualne czy wspólne dobro. Dramatyczną kulminacją takiego cyklu był przecież rok 1860, gdy punktem zapalnym było niewolnictwo. Dziś tym punktem zapalnym jest przemoc policji wobec czarnoskórych. W tle widzimy wydarzenia żywcem wzięte z wieku XX: pandemię roku 1918, kryzys ekonomiczny lat 30, kryzys administracji roku 1974 i zamieszki na tle etnicznym roku 1992. I tak jak w 1968 roku, echa tego co w USA słychać w Europie. Nie można kłaść absolutnej równowagi między polskim Marcem ’68 czy paryskim Majem ’68, ale faktem jest, że rok 1968 był czasem protestów na całym świecie. W Stanach Zjednoczonych punktem zwrotnym były działania ruchów społecznych, często bardzo rewolucyjnych jak Czarne Pantery. View oEmbed on the source website Masowe protesty przeciwko wojnie w Wietnamie, wywołane dramatycznym epizodem, jakim była skierowana przeciwko siłom USA Ofensywa Tết, odbywały się w całych Stanach Zjednoczonych, ale i w Londynie, Paryżu, Berlinie i Rzymie. Choć świat pamięta krwawe masakry w Meksyku czy początek nowej epoki terroru w Irlandii Północnej, to jednak najgłośniejsi byli młodzi francuscy socjaliści buntujący się przeciwko pokoleniu rodziców. View oEmbed on the source website Połączone siły strajkujących z odchodzącymi z zakładów pracy robotnikami osiągnęły 10 mln osób. Przez kilka dni wyglądało, że zdołają obalić władze V Republiki. Tu też oś sporu dotyczyła niezgody na to, co w życiu liczy się bardziej: prawa jednostki i wolność, czy kapitał i ogół. Europa Środkowa i Wschodnia też miała swoje protesty, od wydarzenia Praskiej Wiosny, przez studenckie protesty w Belgradzie czy poprzedzone partyjną, antysemicką nagonką bunty studenckie w Warszawie, Gdańsku, Krakowie, Radomiu, Łodzi i Poznaniu. Co ma śmierć czarnoskórego Georga Floyd’a do Europy? Nasz kontynent zawsze umiał reagować na godzące w wolność wydarzenia. Z różnym skutkiem, ale wspierać inne narody swoimi protestami młodzi Europejczycy zawsze umieli i lubili. Kanalizować bunt przeciw władzy pomaga na pewno olbrzymi pokład społecznej frustracji, gromadzącej się w okresie pandemii na skutek wymuszonego walką z wirusem ograniczania swobód obywatelskich czy osobistych. Dlatego w centrum Londynu zebrał się tłum krzyczący hasła sprzeciwu wobec policyjnej brutalności, sprzeciwu wobec rasizmu. Choć w Anglii nadal obowiązują ograniczenia związane z izolacją społeczną, chęć wyrażenia sprzeciwu była silniejsza niż strach przed aresztowaniem czy mandatem. Tłum zbierający się pod ambasadą Stanów Zjednoczonych wymusił obecność policji. View oEmbed on the source website Demonstranci w Danii krzyczeli ”nie ma sprawiedliwości, nie ma pokoju” idąc po ulicach Kopenhagi w kierunku amerykańskiej placówki dyplomatycznej. Nieśli plakaty domagający się ukarania policjantów winnych śmierci Floyd’a. Podobne obrazki nadawały kanały informacyjne z Berlina. Niedawne protesty przedsiębiorców w Warszawie nie były związane z policyjną brutalnością, ale czytając doniesienia uczestników na temat sposobu postępowania stróżów prawa czy oglądając nagrania blokowania demonstrantów w centrum stolicy z pomocą miotaczy gazu, ciężko nie myśleć o nieproporcjonalności ich reakcji. Jak blisko 120 lat temu zauważył hiszpański pisarz i poeta George Santayana, ci którzy nie pamiętają historii są skazani by ją powtarzać.
"Nie tnijcie w okresie lęgowym!" Greenpeace znów w Puszczy Białowieskiej
Ekolodzy z Greenpeace kontynuują protesty przeciwko wycince w Puszczy Białowieskiej. Domagają się objęcia całego jej obszaru Parkiem Narodowym i pełnej ochrony.
To już druga blokada Greenpeace na terenie Puszczy. W Nadleśnictwie Browsk kilkanaście osób zablokowało własnym pracę tzw. harwestera, czyli ciężkiego sprzętu umożliwiającego masowy wyrąb drzew. Tym razem akcja zwraca uwagę na kwestie prowadzenia wycinek w trakcie okresu lęgowego ptaków. Miejsce, w którym zatrzymano wycinkę bezpośrednio sąsiaduje z rewirami rzadkich gatunków ptaków, w tym dzięcioła białogrzbietego i sóweczki. Zobacz zdjęcia z blokady! Dlaczego prowadzi się wycinkę w Puszczy? Leśnicy odpowiadają - przeczytaj.
Nobliści apelują do ekologów z Greenpeace: "Przestańcie atakować GMO!"
Ponad 100 laureatów Nagrody Nobla wezwało organizację Greenpeace do tego, aby przestała sprzeciwiać się organizmom zmodyfikowanym genetycznie (GMO).
List jest częścią kampanii zorganizowanej przez Richarda Robertsa, dyrektora naukowego New England Biolabs oraz Phillipa Sharpa, laureata Nagrody Nobla z 1993 r. z dziedziny fizjologii i medycyny, którą otrzymał nagrodę za odkrycie sekwencji genetycznych - intronów. Kampania ma swoją stronę internetową supportprecisionagriculture.org, na której umieszczono listę 108 sygnatariuszy - noblistów w dziedzinie medycyny, chemii, fizyki i ekonomii, ale także laureatów Nobla literackiego (Elfriede Jelinek) i pokojowego (Jose Ramos-Horta). "Instytucje naukowe i regulacyjne na całym świecie wielokrotnie i konsekwentnie stwierdzały, iż uprawy i żywność genetycznie modyfikowana są równie bezpiecznie, o ile nie bezpieczniejsze, niż te uzyskane z wykorzystaniem każdej innej metody produkcji. Nie było żadnego potwierdzonego przypadku negatywnego wpływu GMO na zdrowie ludzi lub zwierząt, wynikającego z ich konsumpcji. Wykazywano, że ich wpływ na środowisko jest mniej szkodliwy i korzystny dla globalnej bioróżnorodności" - czytamy w liście. Sygnatariusze listu wzywają Greenpeace i jej zwolenników zwłaszcza "do ponownego zapoznania się z doświadczeniami rolników oraz konsumentów na całym świecie dotyczącymi upraw i żywności uzyskanej dzięki biotechnologii - oraz do uznania wyników badań wiarygodnych instytucji naukowych i organów regulacyjnych, a co za tym idzie - do zaprzestania prowadzenia kampanii przeciwko +GMO+ w ogóle, a zwłaszcza przeciwko Złotemu Ryżowi". Chodzi o genetycznie zmodyfikowaną odmianę ryżu, której stosowanie może zmniejszyć niedobory witaminy A (VAD), powodujące ślepotę i śmierć dzieci w krajach rozwijających się. Światowa Organizacja Zdrowia szacuje, że z powodu VAD cierpi 250 mln ludzi (m.in. w najuboższych regionach świata np. w Afryce i Azji Południowo-Wschodniej), z czego 40 proc. to dzieci poniżej piątego roku życia w krajach rozwijających się. Źródło: PAP
Ekolodzy protestują przeciw próbom eksploatacji Arktyki. Czterej działacze Greenpeace, wśród nich aktor Ezra Miller, umieścili kapsułę z flagą pod pokrywą lodową na Biegunie Północnym
- Wybieramy się na Biegun Północny i zabieramy ze sobą ponad 2.7 miliona podpisów zamkniętych szczelnie w kapsule. Złożyli je ludzie z całego świata, którzy deklarują, że będą walczyć o to, by zasoby naturalne Arktyki zostały w stanie nienaruszonym - powiedział podczas przygotowań do wyprawy 20-letni aktor Ezra Miller (Musimy porozmawiać o Kevinie, The Perks of Being a Wallflower). - Mamy też zaprojektowaną przez dzieci flagę, która jest symbolem całej ziemi i ludzkości - dodaje aktor. Wspierani przez Greenpeace czterej działacze, w tym amerykański aktor Ezra Miller, z sukcesem zakończyli akcję na Biegunie Północnym - taką informację przekazała w poniedziałek organizacja Geenpeace. Autorzy projektu chcą w ten sposób wyrazić swój sprzeciw wobec ekspoloatacji naturalnych zasobów Arktyki: chodzi przede wszystkim o ropę nafotową i gaz (Amerykanie szacują, że znajduje się tam 15 proc. nieodkrytych, światowych zasobów ropy naftowej i 30 proc. zasobów gazu ziemnego). Akcja skierowana jest przede wszystkim przeciwko polityce Rosji, która przypisuje sobie prawo do zasobów naturalnych znajdujących się pomiędzy wybrzeżem Federacji Rosyjskiej a Biegunem Północnym. Oprócz ekologów, inicjatywę Greenpeace chroniącą zasoby bieguna północnego, popiera wiele znanych osobistości, a w tym Paul McCartney czy Robert Redford. View oEmbed on the source website .