Lista najlepszych miejsc w Europie dla cyfrowych nomadów. Na podium dwa polskie miasta
Wraz z rosnącą popularnością pracy zdalnej Europa stała się jednym z najważniejszych kierunków dla cyfrowych nomadów. Ponieważ coraz więcej państw oferuje elastyczne rozwiązania wizowe i sprzyjające warunki do pracy na odległość, największym wyzwaniem przestaje być formalność wyjazdu, a staje się nim wybór odpowiedniego miejsca do życia i pracy. Gdzie zatem najlepiej się zatrzymać?
Najnowsze zestawienie przygotowane przez analityków danych wskazuje miasta, które najlepiej odpowiadają potrzebom osób pracujących zdalnie. Ranking powstał na podstawie analizy kilkudziesięciu europejskich lokalizacji, uwzględniając takie czynniki jak koszty życia, dostępność mieszkań, ceny usług, jakość transportu publicznego, poziom bezpieczeństwa oraz szybkość internetu. To właśnie połączenie tych elementów decyduje dziś o atrakcyjności danego miejsca dla osób, które łączą pracę z podróżowaniem. Wyniki pokazują wyraźny trend: miasta Europy Środkowo-Wschodniej coraz częściej oferują korzystniejszy stosunek jakości do ceny niż ich odpowiedniki w zachodniej i północnej części kontynentu. Niższe koszty życia, dobra infrastruktura cyfrowa i rozwinięty transport sprawiają, że region ten zyskuje na znaczeniu wśród osób poszukujących stabilnych, a jednocześnie przystępnych warunków do pracy zdalnej. Co ciekawe, na podium znalazły się dwa polskie miasta. Najlepsze miasta dla cyfrowych nomadów w Europie Na czele zestawienia znalazł się Kraków, który zdobył aż 161 punktów na 175 możliwych, potwierdzając swoją silną pozycję wśród europejskich hubów pracy zdalnej. Drugie co do wielkości miasto w Polsce przyciąga nie tylko relatywnie niskimi kosztami życia (wg rankingu średnie miesięczne wydatki wynoszą tu około 1423 euro), lecz także dobrze rozwiniętą infrastrukturą i wysokim poziomem bezpieczeństwa. Istotnym atutem pozostają również niskie koszty codziennego funkcjonowania, w tym dostęp do niedrogiej żywności oraz stabilnego i szybkiego internetu, co dla cyfrowych nomadów ma kluczowe znaczenie. Tuż za Krakowem uplasowała się Warszawa, która uzyskała 150 punktów i wyróżnia się jeszcze niższymi średnimi wydatkami na poziomie około 1265 euro miesięcznie. Według analityków stolica Polski oferuje połączenie nowoczesnej infrastruktury biznesowej, rozbudowanego rynku coworkingowego i wysokiego poziomu bezpieczeństwa, co czyni ją atrakcyjną alternatywą dla droższych metropolii Europy Zachodniej. Podium zamyka Budapeszt z wynikiem 147 punktów. Węgierska stolica przyciąga dynamiczną sceną miejską i dobrze funkcjonującym transportem publicznym, którego miesięczny koszt należy do najniższych w regionie. Choć całkowite wydatki są tu nieco wyższe (ok. 1542 euro miesięcznie), miasto oferuje unikatowe połączenie historii, kultury i przystępności, które od lat przyciąga osoby pracujące zdalnie. Gdzie jeszcze warto pracować zdalnie w Europie? Kolejne miejsca w rankingu W dalszej części zestawienia znalazły się miasta, które łączą rozwiniętą infrastrukturę z różnorodnym stylem życia, przyciągając coraz większą liczbę osób pracujących zdalnie. Wysokie, czwarte miejsce zajęła Praga, gdzie miesięczne wydatki wynoszą około 1276 euro. Stolica Czech wyróżnia się nie tylko stosunkowo niskimi kosztami życia, lecz także bardzo dobrze rozwiniętym transportem publicznym (jednym z najtańszych w Europie) oraz wysoką jakością usług cyfrowych. Pierwszą piątkę zamyka Tallinn, znany z zaawansowanej cyfryzacji i nowoczesnych rozwiązań dla e-rezydentów. Choć koszty życia są tu wyraźnie wyższe (ponad 2600 euro miesięcznie), miasto oferuje stabilne warunki pracy i jedną z najlepiej rozwiniętych infrastruktury internetowych w Europie. W drugiej połowie rankingu znalazły się bardziej kosmopolityczne kierunki, takie jak Madryt i Sewilla, które przyciągają łagodnym klimatem, rozwiniętą sceną gastronomiczną i bogatym życiem miejskim, choć wiążą się z wyższymi kosztami – odpowiednio około 2169 i 1912 euro miesięcznie. Popularnością cieszy się także Lizbona (8. miejsce), uznawana za jeden z najważniejszych hubów dla cyfrowych nomadów, oferująca dobrą jakość życia przy kosztach rzędu 1745 euro. Z kolei Dubrownik wyróżnia się najwyższym poziomem bezpieczeństwa w zestawieniu, co w połączeniu z nadmorskim położeniem czyni go atrakcyjnym, choć relatywnie droższym kierunkiem (ok. 2270 euro miesięcznie). Ranking zamyka Porto – miasto, które oferuje bardziej kameralną atmosferę niż Lizbona, przy jednoczesnym zachowaniu dobrej infrastruktury i umiarkowanych kosztów życia. Ta analiza pokazuje wyraźne różnice między regionami Starego Kontynentu. Miasta Europy Środkowo-Wschodniej oferują najkorzystniejszy stosunek ceny do jakości, szczególnie w zakresie internetu i transportu, podczas gdy zachodnie metropolie – jak Dublin czy Reykjavik – pozostają znacznie droższe. W praktyce oznacza to, że wybór lokalizacji dla cyfrowych nomadów coraz częściej sprowadza się do znalezienia równowagi między kosztami a stylem życia, jaki dane miasto jest w stanie zaoferować. Źródło: Daily Mail Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Polska Stacja Antarktyczna poszukuje… informatyka i szefa kuchni. Ruszyła niezwykła rekrutacja
To jedna z najbardziej niezwykłych ofert pracy na świecie. Polska Stacja Antarktyczna im. H. Arctowskiego potrzebuje ludzi gotowych zamieszkać na jakiś czas na krańcu świata. Trwa rekrutacja do kolejnej wyprawy. Czas na decyzję upływa 18 lutego.
Polska Stacja Antarktyczna im. Henryka Arctowskiego jest całoroczną jednostką naukowo-badawczą nazywaną nieformalnie polską „ambasadą” w Antarktyce. Jak wygląda codzienność na polskiej stacji badawczej w Antarktyce? Stacja rozpoczęła swoją działalność blisko pół wieku temu na wyspie Króla Jerzego, należącej do archipelagu Szetlandów Południowych. Obecnie jest jedną z około czterdziestu tego typu placówek działających w rejonie Antarktyki. Ze względu na odosobnione położenie oraz bywającej skrajnie trudnej pogodzie, stacja wymaga stałej obecności ludzi. Polscy polarnicy nieustannie realizują tam szeroko zakrojone programy naukowe. Stacją kierują Instytut Biochemii i Biofizyki Polskiej Akademii Nauk (IBB PAN). Aby jednostka mogła sprawnie funkcjonować, na miejscu przebywają nie tylko naukowcy. Niezbędny jest również personel, który zapewnia wsparcie logistyczne i dba o właściwe działanie całej bazy. I właśnie tacy ludzie są teraz poszukiwani do kolejnej ekspedycji. Kto jest poszukiwany? IBB PAN poszukuje członków dwóch zespołów. Pierwszym jest „grupa zimująca”, która będzie pracować w stacji przez okres całego roku – od listopada/grudnia do listopada kolejnego roku). Potrzebni są m.in.: Kierownik wyprawy; Energetyk/Elektryk – będzie odpowiedzialny za m.in. nadzór nad prawidłową pracą elektrowni Stacji, konserwacja, przeglądy i naprawy agregatów prądotwórczych, nadzór nad przepompownią i stacją paliw; Mechanik maszyn budowlanych – odpowiedzialny m.in. za konserwację i remonty ciężkiego sprzętu przeprawowego czy skuterów śnieżnych i pojazdów samochodowych; Administrator systemów IT/Informatyk (w zakres obowiązków wchodzi również obsługa łączności radiowej i satelitarnej); Lekarz/Ratownik medyczny/Pielęgniarz; Operator łodzi – zodiak driver. Z kolei do grupy „letniej”, pracującej w stacji od listopada do końca marca/kwietnia potrzeba: Szefa kuchni; Pomocy kuchennej/Opiekuna części socjalnej; Obserwatora ds. gatunków obcych i antropopresji; Operatora PTS / łodzi z silnikiem zaburtowym (zodiak driver); Mechanika maszyn budowlanych. W komunikacie podkreślono, że podczas pobytu na stacji „wszyscy robią wszystko w miarę swoich możliwości i uprawnień, ponieważ niezbędna jest praca zespołowa.” Tak więc można spodziewać się różnych wyzwań. Jedna z ostatnich ekspedycji uczestniczyła nawet w badaniach archeologicznych! Zgłoszenia przyjmowane są do 18 lutego na stronie Polskiej Stacji Antarktycznej. Wyzwania na krańcu świata Czy warto wziąć udział w wyprawie? – Wyjazd na wyprawę niewątpliwie wiąże się ze sporymi wyrzeczeniami, rozłąką z bliskimi, nierzadko koniecznością opuszczenia swojej strefy komfortu i weryfikacji osobistych przekonań odnośnie swoich umiejętności funkcjonowania w zróżnicowanej społecznie grupie – informuje National Geographic Polska Anna Kloc z IBB PAN. – Zdolności adaptacji, akceptacji odmienności i szeroko pojęta elastyczność oraz życzliwość w stosunku do innych uczestników na pewno sprawią że praca i życie na stacji pozostawią przepiękne wspomnienia na całe życie – dodaje. Nowa stacja jak śmigło W 2018 roku Instytut Biochemii i Biofizyki PAN otrzymał z Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego dotację na modernizację stacji i jej infrastruktury. Dlatego sezon antarktyczny 2026-2027 będzie wiązał się z udziałem uczestników wyprawy z intensywnymi pracami nad budynkiem głównym stacji i w jego wnętrzu oraz pozostałą częścią infrastruktury krytycznej. Powstający nowy budynek stacji jest wyniesiony około 3 metry ponad poziom gruntu. Ma to pozwolić bezpiecznie funkcjonować w ekstremalnych warunkach pogodowych i ograniczy wpływ warunków lodowo-śnieżnych na infrastrukturę. „Nowy budynek pomieści nowoczesne laboratoria, zaplecze socjalne, pokoje mieszkalne, jadalnię z zapleczem kuchennym, bibliotekę, siłownię, chłodnię i mroźnię, co stworzy komfortowe warunki pracy dla zespołów całorocznych i sezonowych” – czytamy na stronie resortu nauki. Z lotu ptaka stacja przypomina nieco śmigło lub rozgwiazdę, bo składa się z trzech części promieniście rozchodzących się z centrum. Źródła: Stacja Arctowskiego, gov.pl, Natonal Geographic Polska Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy i podróżniczy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie. Miłośnik niewielkich, lokalnych muzeów. Uwielbia długie trasy rowerowe, szczególnie te prowadzące wzdłuż rzek. Lubi poznawać nieznane zakamarki Niemiec, zarówno na dwóch kółkach, jak i w czasie górskiego trekkingu.
Praca z laptopem na plaży za grosze? Oto najtańsze destynacje dla cyfrowych nomadów w 2025 roku
Marzysz o pracy z laptopem w egzotycznej kawiarni albo na plaży bez wydawania fortuny? W 2025 roku cyfrowi nomadzi mają do wyboru miejsca, które łączą piękne widoki z niskimi kosztami życia i wygodną infrastrukturą. Eksperci wskazali destynacje, gdzie praca zdalna naprawdę się opłaca.
Rosnąca popularność pracy zdalnej sprawiła, że coraz więcej osób wybiera styl życia cyfrowych nomadów. Wraz z tym trendem pojawiła się potrzeba wskazania miejsc, które oferują nie tylko sprzyjające warunki do pracy, lecz także przystępne koszty życia. Tu z pomocą zainteresowanym przychodzi Global Digital Nomad Report 2025 przygotowany przez Global Citizen Solutions i udostępniony magazynowi „Travel + Leisure”. Analiza ekspertów objęła m.in. wydatki na mieszkanie, żywność, transport, a także koszty coworkingu i biurek typu hot desk. – Fenomen cyfrowych nomadów ewoluował od niszowego wyboru stylu życia do jednego z głównych czynników napędzających gospodarkę – podkreśliła Laura Madrid Sartorett, główna badaczka w jednostce Intelligence Unit. Gdzie zatem w 2025 roku cyfrowi nomadzi znajdą najlepsze warunki do pracy i życia? Najlepsze miejsce do życia dla cyfrowych nomadów W raporcie Global Digital Nomad przeanalizowano rozwiązania wizowe dla pracowników zdalnych w 64 krajach. Wyniki pokazały, że aż 91 procent z nich wprowadzono po 2020 roku, co stanowi wyraźny dowód, że globalny wymiar temu trendowi nadały pandemia i rewolucja cyfrowa. W efekcie wiele państw zaczęło tworzyć programy dostosowane do krótkoterminowych pobytów. Równocześnie część poszła o krok dalej – w 14 krajach można ubiegać się o prawo stałego pobytu, a w trzech dostępna jest nawet bezpośrednia ścieżka do obywatelstwa. – W ciągu ostatnich dwóch dekad rosnąca dostępność szybkiego internetu, technologii mobilnych i normalizacja pracy zdalnej przekształciły tę niegdyś niszową koncepcję w ruch o zasięgu globalnym – podkreśliła Patricia Casaburi, dyrektorka generalna Global Citizen Solutions. Jak dodała, rewolucja cyfrowa i pandemia sprawiły, że praca z dowolnego miejsca na świecie stała się zjawiskiem masowym. W tym kontekście raport wskazał też kierunki, które są szczególnie atrakcyjne dla cyfrowych nomadów pod względem kosztów. Okazało się, że najbardziej przystępną cenowo destynacją są Indie. Eksperci zwrócili uwagę, że Delhi i Bombaj łączą dynamiczną kulturę z relatywnie niskimi kosztami życia, a Goa przyciąga zarówno plażami i unikalną kuchnią z portugalskimi wpływami, jak i zabytkami wpisanymi na listę UNESCO. Praca zdalna za granicą. Te kraje są najtańsze Tuż za Indiami uplasowały się Ekwador, Malezja, Indonezja i Kolumbia. Państwa te przyciągają niskimi kosztami utrzymania i rozwijającą się infrastrukturą dla pracowników zdalnych, co czyni je realną alternatywą dla Azji Południowej. Na przeciwnym biegunie znalazły się kraje nordyckie, takie jak Islandia czy Norwegia. Choć oferują wysoki poziom bezpieczeństwa i komfortu życia, ich ceny skutecznie ograniczają dostępność dla większości nomadów. Z kolei Holandia zajęła pierwsze miejsce w kategorii jakości życia, łącząc sprawną infrastrukturę publiczną, bogactwo kulturalne i rozbudowany system opieki społecznej oraz zdrowotnej. Analiza raportu pokazała również, że programy wizowe dla pracowników zdalnych popularne są przede wszystkim w obu Amerykach, które odpowiadają za 36% wszystkich inicjatyw. Europa zajmuje drugą pozycję, z udziałem na poziomie 33%, a Azja pozostaje w tyle z zaledwie 9%. Lista 10 najbardziej przystępnych cenowo miejsc dla cyfrowych nomadów według Global Citizen Solutions 2025: Indie Ekwador Malezja Indonezja Kolumbia Namibia Republika Południowej Afryki Armenia Mauritius Serbia Źródła: Travel + Leisure, Global Digital Nomad Report 2025 Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Płacą fortunę za tropienie trendów na całym świecie. Nie musisz być projektantem wnętrz
Nie musisz kończyć ASP ani być celebrytą. Wystarczy oko do pięknych rzeczy, chęć do podróżowania i trochę odwagi. Ta oferta pracy pozwoli ci odkrywać świat i najnowsze trendy wnętrzarskie.
Spis treści: Na czym polega praca jako Interior Trends Consultant? Jak aplikować? Praca, w której można podróżować, to marzenie wiele osób. Niektóre zawody rzeczywiście ułatwiają częste wyjazdy (służbowe). Stewardessa, przedstawiciel handlowy czy pilot wycieczek większość czasu pracy spędzają właśnie w podróży. Jak jeszcze połączyć karierę z podróżami? W sieci pojawiła się alternatywna propozycja dla miłośników nie tylko wyjazdów, ale również wystroju wnętrz. Jest taka praca, w której można zwiedzać świat, odkrywać najnowsze trendy wnętrzarskie i zarabiać 100 tys. funtów rocznie. Na czym polega praca Interior Trends Consultant? Firma Shop Home Styles poszukuje osoby na stanowisko Interior Trends Consultant. Jej obowiązki są konkretne i ekscytujące. Konsultant będzie podróżować po świecie w poszukiwaniu najświeższych inspiracji wnętrzarskich. Kontakt przewiduje wyjazdy m.in. do Japonii, Meksyku, Maroko czy do państw Skandynawii. Na miejscu nowy pracownik Shop Home Styles będzie uczestniczył w lokalnych wydarzeniach dla fanów designu, na których są prezentowane unikatowe style oraz materiały. Wszystkie koszty podróży i zakwaterowania w luksusowych hotelach zostaną pokryte przez pracodawcę. Co więcej, pracownik będzie mógł zabrać ze sobą osobę towarzyszącą. Oczywiście taka praca nie polega wyłącznie na podróżowaniu po świecie. W ramach obowiązków służbowych konsultant będzie musiał również dzielić się swoimi odkryciami i inspiracjami z firmą oraz publikować treści w mediach społecznościowych. Jak aplikować? Aby objąć to stanowisko, nie trzeba posiadać wykształcenia w zakresie projektowania wnętrz. Wystarczy mieć powyżej 18 lat, ważny paszport i pasję oraz doskonałe wyczucie stylu. Wymagana jest również dyspozycyjność na krótkie zagraniczne delegacje. Jeśli czujesz, że ta oferta jest dla ciebie, odwiedź stronę Shop Home Styles i zapoznaj się z pełnymi warunkami aplikacji. Termin zgłoszeń do pracy na stanowisku Interior Trends Consultant mija 16 maja. Warto zauważyć, że praca projektanta wnętrz również często wiąże się z podróżami. Odwiedzanie klientów, uczestnictwo w targach designu czy poszukiwanie unikatowych materiałów to codzienność w tej profesji. Wiele krajów oferuje atrakcyjne warunki dla specjalistów w tej dziedzinie. Na przykład, w Szwajcarii średnie roczne wynagrodzenie dla projektanta wnętrz wynosi około 94 tys. USD, a w Luksemburgu około 75 tys. USD. W Miami, San Francisco czy Chicago, projektanci wnętrz mogą liczyć na szczególnie ciekawe zlecenia: od luksusowych rezydencji po nowoczesne przestrzenie biurowe. A to dlatego, że te miasta są znane z dynamicznego rynku nieruchomości i zapotrzebowania na innowacyjne rozwiązania wnętrzarskie. Źródło: Shop Home Styles Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Polska Stacja Polarna na Spitsbergenie rekrutuje na wyprawę. Przedstawiciele tych zawodów poszukiwani
Instytut Geofizyki Polskiej Akademii Nauk ogłasza rekrutację na 48. Wyprawę Polarną do Polskiej Stacji Polarnej Hornsund. Przeżyj niezapomniany rok w mroźnych krajobrazach Spitsbergenu jako członek grupy zimującej lub dołącz do letniej ekspedycji. A może chcesz zdobyć doświadczenie w badaniach polarnych?
Spis treści: Polacy na Spitsbergenie 48. Wyprawa Polarna do Polskiej Stacji Polarnej Hornsund na Spitsbergenie Asystenci naukowi poszukiwani Szeroko pojęta „daleka północ” od wieków rozpala wyobraźnię podróżników i naukowców. I choć wyjazd w tym kierunku może wydawać się mało realny, w rzeczywistości, aby doświadczyć prawdziwie polarnych warunków, nie trzeba nawet wylatywać poza granice Europy. Koło podbiegunowe północne przechodzi przez Norwegię, Szwecję czy Finlandię. Poszukiwacze polarnej aury najczęściej wybierają się na Spitsbergen, czyli największą norweską wyspę. Jest ona położona w archipelagu Svalbard, na Morzu Arktycznym. To właśnie tam znajduje się Polska Stacja Polarna Hornsund. Polacy na Spitsbergenie Na miejscu pracują między innymi naukowcy z Zakładu Badań Polarnych i Morskich Instytutu Geofizyki PAN (Polska Akademia Nauk). Jest to jednostka naukowa zajmująca się badaniami obszarów polarnych oraz morskich. Siedziba zakładu znajduje się w Warszawie, w strukturze Instytutu Geofizyki PAN. Zakład został utworzony w ramach Instytutu Geofizyki PAN, którego początki sięgają 1952 roku. Od wielu lat Polska jest aktywna w badaniach polarnych, zarówno w Arktyce, jak i Antarktyce. Kluczowymi obiektami są zarówno wspomniana Polska Stacja Polarna Hornsund (otwarta w 1957 roku), jak i Polska Stacja Antarktyczna im. H. Arctowskiego, działająca na Wyspie Króla Jerzego od 1977 roku. Pogoda na wyspie Spitsbergen nie rozpieszcza. Mimo że wraz z globalnym ociepleniem tam również rosną słupki termometrów, zimą termometry mogą wskazywać nawet do minus 20 stopni Celsjusza. To nie zniechęca turystów spragnionych zobaczenia niedźwiedzia polarnego lub przynajmniej jego śladów. Jest jednak sposób, aby odwiedzić największą wyspę Norwegii nie jako turysta. 48. Wyprawa Polarna do Polskiej Stacji Polarnej Hornsund na Spitsbergenie W Arktyce badania odbywają się przez cały rok, ponieważ Stacja Hornsund działa w trybie całorocznym. Personel techniczny i naukowy wymienia się zazwyczaj raz w roku. Instytut Geofizyki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie prowadzi obecnie nabór na uczestników 48. Wyprawy Polarnej do Polskiej Stacji Polarnej Hornsund na Spitsbergenie w sezonie 2025/2026. Rekrutacja obejmuje stanowiska w grupach zimujących (całorocznych) oraz letnich. Stanowiska w grupie zimującej (czerwiec 2025 – lipiec 2026): meteorolog (3 osoby) – preferowane doświadczenie w służbie meteorologicznej IMGW; specjalista ds. monitoringu środowiska / oceanograf-hydrolog – wymagany patent sternika motorowodnego oraz doświadczenie w pływaniu na łodziach typu RIB w warunkach morskich; geofizyk-elektronik – z doświadczeniem w geofizyce i elektronice; informatyk – z umiejętnościami w administracji systemami Linux i Windows, teleinformatyce i łączności satelitarnej; mechanik – odpowiedzialny za obsługę agregatów prądotwórczych i silników wysokoprężnych; konserwator – z umiejętnościami w pracach ogólnobudowlanych oraz obsłudze instalacji sanitarnych, elektrycznych i konstrukcyjnych. Stanowiska w grupie letniej (czerwiec 2025 – wrzesień/październik 2025): pracownik techniczny (2 osoby) – wymagane umiejętności w elektryce, hydraulice i robotach budowlanych; atutem będą uprawnienia SEP, spawalnicze i obsługi urządzeń mechanicznych; administrator / asystent terenowy – doświadczenie w terenowych pracach górskich, obsłudze turystyki i znajomość języka angielskiego; wskazana wiedza o pomiarach środowiskowych; kucharz i asystent kucharza – doświadczenie w żywieniu zbiorowym, kucharz wyjeżdża w kwietniu 2025 roku. Rekrutacja trwa do 18 grudnia 2024 roku. Wybrani uczestnicy podpiszą umowy o pracę na czas określony zgodnie z warunkami IGF PAN. Asystenci naukowi poszukiwani Na Spitsbergen można również trafić w charakterze asystenta Zakładu Badań Polarnych i Morskich Instytutu Geofizyki PAN. W mediach społecznościowych Polskiej Stacji Arktycznej pojawiły się dwa ogłoszenia dla osób, którym „zimno nie jest straszne i mają w sobie naukowca”. Pracuj przy fiordach Od kandydujących na pierwsze stanowisko asystenckie oczekuje się stopnia naukowego magistra w dziedzinie geoinformatyki, informatyki lub pokrewnej oraz znajomości zagadnień z zakresów analizy statystycznej, uczenia maszynowego i programowania. Przy rozpatrywaniu zgłoszeń ważnym aspektem będzie też posiadanie doświadczenia w przetwarzaniu i analizie obrazów (preferencyjnie w teledetekcji satelitarnej), wykorzystaniu narzędzi GIS, a także bardzo dobra znajomość języka angielskiego oraz motywacja do pracy naukowej. Taki zakres kompetencji kandydujących przyda im się do automatyzacji klasyfikacji powierzchni fiordów Svalbardu pod względem pokrycia lodem morskim z wykorzystaniem danych satelitarnych i uczenia maszynowego. Inne badania w ramach projektu Europejskiej Agencji Kosmicznej obejmują m.in.: wykorzystanie uczenia maszynowego do automatyzacji tworzenia map pokrycia powierzchni fiordów lodem morskim; wykorzystanie modelu do stworzenia map zalodzenia innych fiordów Svalbardu; analizę przestrzenno-czasowa zalodzenia fiordów Svalbardu; asystę w testowaniu zastosowania danych alternatywnych do obrazów SAR (InSAR, optyczne obrazy satelitarne, ukośne zdjęcia poklatkowe) w tworzeniu map zalodzenia fiordów. Okres zatrudnienia na tym stanowisku został przedłużony na 12 miesięcy (w tym 3 miesiące okresu próbnego) z możliwością przedłużenia o maksymalnie 4 miesiące. Preferowaną datę rozpoczęcia pracy wyznaczono na 1 stycznia 2025 roku. Badanie morskie z PAN Osoby poszukiwane na drugie stanowisko asystenckie będą z kolei zaangażowane w badania morskie prowadzone w rejonie Polskiej Stacji Polarnej Hornsund na Spitsbergenie, Bałtyku oraz potencjalnie w innych obszarach. Zakres badań obejmuje między innymi topnienie i rozpad lodowców uchodzących do morza, zmiany parametrów wody morskiej (fizyczne, chemiczne, biologiczne) oraz niszczenie klifów i plaż przez fale. Asystent będzie uczestniczył w pracach terenowych trwających od kilku tygodni do kilku miesięcy rocznie, które obejmują obsługę małych łodzi i pontonów, prowadzenie pomiarów sondami w fiordach lodowcowych, instalację i użytkowanie sprzętu badawczego, takiego jak kamery poklatkowe, drony, automatyczne stacje meteorologiczne czy rejestratory dźwięków. Po powrocie z terenu asystent będzie wspierał przygotowanie danych do udostępnienia w ogólnodostępnych bazach, a także zajmował się opieką nad aparaturą badawczą, w tym jej serwisowaniem. Kandydaci powinni mieć ukończone studia w zakresie nauk o Ziemi i środowisku, nauk ścisłych i przyrodniczych lub inżynieryjno-technicznych. Dopuszcza się także aplikacje osób kończących studia II stopnia lub w szczególnych przypadkach osób z tytułem inżyniera lub licencjata. Wymagana jest podstawowa wiedza o środowisku morskim, regionach polarnych, zmianach klimatu oraz znajomość angielskiego na poziomie komunikatywnym. Preferowane są osoby posiadające praktyczne umiejętności związane z obsługą łodzi z silnikami zaburtowymi (np. patent sternika motorowodnego) oraz sprawność fizyczną umożliwiającą pracę w trudnych warunkach terenowych. Dodatkowymi atutami będą zainteresowanie urządzeniami pomiarowymi, umiejętności techniczne, nurkowanie, znajomość języków programowania, GIS, analizy danych czy statystyki. Zatrudnienie planowane jest od 1 stycznia 2025 roku, a osoby zainteresowane rozwojem naukowym mogą podjąć doktorat pod opieką pracowników instytutu. Więcej informacji o stanowiskach oraz formularze rekrutacyjne można znaleźć na oficjalnej stronie internetowej oraz w social mediach Polskiej Stacji Polarnej Hornsund. Źródło: Polska Stacja Polarna Hornsund Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Trudne życie na Pacyfiku. Skąd się wzięli Polacy na Hawajach
Kilkuset pierwszych Polaków przeżyło w „raju dla turystów” srogie rozczarowanie. Śnili o dobrych płacach, a czekał ich tam niemal pańszczyźniany wyzysk. Skąd się wzięli Polacy na Hawajach? Pierwsi dotarli na egzotyczny archipelag już w XIX wieku.
W tym artykule: Co robił Strzelecki na wulkanie Polacy na Hawajach zmuszeni do niewolniczej harówki Plantacje nie dla Polaków Hawaje, egzotyczny archipelag na Pacyfiku, nie od dziś rozbudza wyobraźnię. Rdzenni Hawajczycy byli pochodzenia polinezyjskiego. W XVI wieku do wysp dotarli Hiszpanie, potem zainteresowali się nimi Brytyjczycy, a w 1898 roku zaanektowali je Amerykanie. Od 1959 roku Hawaje są 50. stanem USA, z coraz mniejszym odsetkiem rdzennej ludności. A skąd się wzięli Polacy na Hawajach? Co robił Strzelecki na wulkanie O ile nie było żeglarzy polskiego pochodzenia na statkach hiszpańskich i wśród załóg kapitana Cooka, to pierwszym naszym rodakiem na Hawajach był słynny Paweł Edmund Strzelecki (1797–1873), jeden z najwybitniejszych polskich podróżników. Zatrzymał się tam w drugiej połowie 1838 roku, podczas podróży z wybrzeża Chile do Australii. „W początkach września statek zawinął do portu w zatoce Kealakekua, tej samej, w której 14 lutego 1779 r. zginął odkrywca Hawajów James Cook. W trakcie pobytu Strzeleckiego Hawaje były jeszcze niepodległym państewkiem rządzonym przez króla z dynastii Kamehameha. Poświęcił tam wiele czasu badaniom tutejszych, największych na świecie wulkanów. Zbadał wulkany Mauna Kea, Mauna Loa, Kilauea. Na zboczach tego ostatniego rozbił obóz dokonując obserwacji wypełniającego dno krateru, pulsującego zbiornika lawy. Przy okazji Strzelecki zapisywał również wierzenia tubylców związane z ich wiarą w nadprzyrodzoną moc wulkanów. Prace naukowe na temat wulkanów hawajskich, jakie opublikował Strzelecki były jednymi z pierwszych w światowej literaturze fachowej”, czytamy w biogramie podróżnika na stronach polonijnego stowarzyszenia Wspólnota Polska. Po Strzeleckim, już w 2. połowie XIX wieku, pojawili się na Hawajach m.in.: literat i turysta Julian Florian Horain, kartograf i inżynier Adam Joachim Kulczycki, misjonarz Józef Hołubowicz, inżynier górnik Modest Maryański oraz hrabia Władysław Zamoyski – podczas półtorarocznej podróży po Australii i Oceanii z ramienia francuskiej komisji rządowej na wystawę powszechną w Sydney. Na Hawaje trafiali jednak nie tylko turyści, ludzie nauki, pióra i Kościoła. Polacy na Hawajach zmuszeni do niewolniczej harówki Jak pisze Adam Walaszek w książce „Migracje Europejczyków 1650-1914” pod koniec wieku XIX Polacy trafili na Hawaje jako... ofiary oszustwa. Nierzetelni pośrednicy namawiali ich na wyjazd do prac rolniczych w krajach Ameryki Północnej, a tymczasem wylądowali na egzotycznych plantacjach. Krakowskie „Nowości Illustrowane” pisały w roku 1913: „Pierwsza partya polskich wychodźców zawitała na wyspy Hawajskie przed 14-tu laty [czyli w 1899 roku; przyp. red.] w liczbie około 250 włościan, pochodzących przeważnie z powiatu czortkowskiego. Podróż ich z Bremy do Honolulu na okręcie żaglowym trwała 4 i pół miesiąca. W półtora roku później przybyła tam druga partya naszych wychodźców w liczbie około pięciuset. Sprowadzono ich na plantacye trzciny cukrowej, które tworzą gros rolnictwa hawajskiego i stanowią olbrzymie przedsiębiorstwa akcyjne. Wieśniaków naszych, których nie poinformowano o panującej na wyspach drożyźnie, czekało gorzkie rozczarowanie, gdyż umówione zarobki zaledwie pozwalały na skromne utrzymanie, uniemożliwiając robienie jakichkolwiek oszczędności. Nadto oczekiwała tam ich formalna niewola, a brutalność dozorców dawała się niemiłosiernie we znaki. O ucieczce nie mogło być mowy, a wszelkie próby uporu tłumione były od razu przemocą, choćby przy użyciu broni”. 5 tajemnic starożytnego świata. Czy kiedykolwiek uda się je wyjaśnić? Wyspa Wielkanocna, El Dorado, czy rysunki z Nazca. Wciąż są na świecie miejsca, które do dziś fascynują naukowców. Udało się odkryć część ich tajemnic, ale wciąż pozostają pytania ... Nie pomagały listy i skargi. Część polskich Hawajczyków uciekła więc do Kalifornii, inni wrócili do kraju. Amerykanie ostatecznie ucywilizowali jednak warunki pracy Polaków. Na miejsce dotarli też kolejni Polacy, dawni zesłańcy z Syberii i Mandżurii. „Z tych polskich Hawajczyków nikt już nie myśli o powrocie do kraju ojczystego, wszyscy pogodzili się z losem, wielu pozawierało mieszane małżeństwa, dziatwa, tam zrodzona, często nie włada już wcale, albo tylko bardzo słabo polskim językiem”, czytamy w artykule. Plantacje nie dla Polaków Przed I wojną światową było 300 Polaków pośród 190 tys. mieszkańców wysp – z czego naliczono 25 tys. miejscowych, 80 tys. Japończyków, 20 tys. Chińczyków, 20 tys. Portugalczyków, 5 tys. Portorykańczyków, 5 tys. Filipińczyków, 2 tys. Hindusów, 2 tys. Rosjan, a resztę stanowili Amerykanie. W 1913 roku odwiedził rodaków na Hawajach naczelny dyrektor Polskiego Towarzystwa Emigracyjnego Józef Okołowicz. Zachowało się nawet jego zdjęcie na brzegu krateru wulkanu Kīlauea. „Nowości Illustrowane” tak zrelacjonowały jego refleksje i wnioski z pobytu na archipelagu: „Aczkolwiek w ostatnich czasach stosunki robotnicze na wyspach Hawajskich uległy radykalnej naprawie, a obchodzenie się z najmitami na plantacyach nie daje obecnie powodu do żadnych zażaleń, to jednak kraj ten absolutnie nie może być brany w rachubę jako teren dla naszego wychodztwa. Pomijając już bowiem olbrzymią jego odległość od Europy, płace robotników są tam znacznie niższe, niż w Stanach Zjednoczonych, a drożyzna ogromna. Robotnik zatrudniony przy robotach w polu pobiera tam rzadko kiedy więcej ponad 24 dolary miesięcznie – oprócz wolnego mieszkania, gdy parobek, najmujący się do farmerów amerykańskich, choćby w okolicy Nowego Jorku (gdzie płace są niższe niż w zachodnich Stanach) otrzymuje przynajmniej 25 dolarów na miesiąc wraz z całym utrzymaniem. Zresztą wychodźca nasz garnie się zwykle do pracy w przemyśle, gdzie zarobki są w ogóle większe, niż przy rolnictwie, tymczasem na wyspach Hawajskich oprócz cukrowni niema wcale fabryk i wobec braku na miejscu węgla i żelaza prawdopodobnie kraj ten na zawsze pozostanie rolniczym”. Jak konkludowała autor artykułu, „»Raj dla turystów« nie stanie się nigdy rajem dla europejskich emigrantów”. Dziś, grubo ponad sto lat później, na Hawajach żyje ćwierć miliona obcokrajowców, stanowiąc prawie jedną piątą całej populacji. Jest wiele problemów (choćby koszty utrzymania), ale ekspatów i turystów – także z Polski – nie brakuje. ŹRÓDŁA: Marian Kałuski, „Polacy na Hawajach”, Adam Walaszek, „Migracje Europejczyków 1650-1914”, Wydawnictwo UJ 2007, „Paweł Edmund Strzelecki”, Stowarzyszenie Wspólnota Polska, „Wychodźcy polscy na wyspach Hawajskich”, w: „Nowości Illustrowane” nr 17/1913. Nasz ekspert Adam Węgłowski Adam Węgłowski – dziennikarz i pisarz. Były redaktor naczelny magazynu „Focus Historia”, autor artykułów m.in. do „Przekroju”, „Ciekawostek historycznych”. Wydał serię kryminałów retro o detektywie Kamilu Kordzie, a także książki popularyzujące historię, w tym „Bardzo polską historię wszystkiego” oraz „Wieki bezwstydu”. Napisał też powieść „Czas mocy” oraz audioserial grozy „Pastor” – rozgrywający się na przełomie wieków XVII i XVIII w Prusach. W swoich rodzinnych stronach, na Mazurach, autor umiejscowił także powieści „Pruski lód ” oraz „Upierz”.
Przygoda życia na wyciągnięcie ręki. Polska Stacja Antarktyczna rekrutuje. Potrzeba m.in. kucharza i elektryka
Polska Stacja Antarktyczna im. H. Arctowskiego rekrutuje na kolejną wyprawę. To wspaniała przygoda w odizolowanej od reszty świata krainie lodu i dzikiej przyrody. Wśród poszukiwanych są: szef kuchni, lekarz, mechanik i informatyk.
W tym artykule: Polska Stacja Antarktyczna im. Henryka Arctowskiego rekrutuje Arctowski – powstaje nowa infrastruktura polskiej stacji Dlaczego warto posiadać stacje polarne? Polska Stacja Antarktyczna im. Henryka Arctowskiego jest całoroczną jednostką naukowo-badawczą, która czasem określana jest jako nieformalna polska „ambasada” na jedynym na świecie niezamieszkanym kontynencie. Uruchomiono ją 46 lat temu w archipelagu Szetlandów Południowych, na wyspie Króla Jerzego. Takich jednostek w rejonie w rejonie Antarktyki jest około czterdziestu. Stacja znajduje się w miejscu odosobnionym, gdzie panują czasem bardzo trudne warunki pogodowe. Dlatego zawsze ktoś tam jest i opiekuje się infrastrukturą. Polscy polarnicy nieustannie prowadzą też tam badania. Ich zakres jest naprawdę szeroki. Na stacji badacze zajmują się oceanografią, geologią, glacjologią, meteorologią, ale głównie biologią i ekologią. Potrzebni są jednak nie tylko naukowcy, ale też personel, który zapewni właściwe funkcjonowanie stacji. Polska Stacja Antarktyczna im. Henryka Arctowskiego rekrutuje Stacja ogłosiła właśnie rekrutację na 49. wyprawę. Termin składania aplikacji mija 23 lutego 2024 roku. Stacja kompletuje dwie grupy: zimującą, która będzie przebywać w stacji przez okres całego roku (od października do listopada kolejnego roku) i składa się z ok. 8-10 osób i letnią, która pracuje w stacji od listopada do końca marca. Kogo potrzeba? Kierownik Wyprawy – pełni nadzór nad prawidłowym funkcjonowaniem Polskiej Stacji Antarktycznej im. H. Arctowskiego i realizacją programów naukowych i zadań grupy technicznej; Obserwator ekologiczny – m.in. obrączkuje oraz zakłada nadajniki na kormorany antarktyczne, mapuje i prowadzeni cenzusu gniazd wybranych gatunków ptaków; Operator bezzałogowych statków powietrznych (UAV) – wykonuje naloty UAV w zakresie prowadzonych monitoringów; Elektronik/Opiekun sprzętu naukowego/Asystent terenowy – m.in. nadzoruje, konserwuje i remontuje urządzenia łącznościowe i telefoniczne Stacji; Energetyk/Elektryk – konserwuje, prowadzi przeglądy i naprawy agregatów prądotwórczych i silników wysokoprężnych oraz urządzeń alternatywnych źródeł energii; Administrator systemów IT/Informatyk – m.in. prowadzi nadzór nad infrastrukturą sieciową i telefoniczną w Stacji; Mechanik maszyn budowlanych – m.in. konserwuje i remontuje maszyny budowlane: koparko-ładowarki Ostrówek, ciągnika Ursus, żurawia samojezdnego Terex, spycharki gąsienicowej Dressta; Lekarz/Ratownik medyczny/Pielęgniarz – nadzór nad am ambulatorium i udzielanie pomocy medycznej; Operator łodzi (zodiak driver) – zapewnia transport drogą morską uczestników wyprawy w celu realizacji zadań; Opiekun portu Arctowski – zapewnia transport drogą morską uczestników wyprawy w celu realizacji zadań; Obserwator do spraw gatunków obcych i antropopresji – m.in. przeprowadza akcje profilaktyczne dotyczące wykrywania potencjalnych gatunków obcych w obrębie infrastruktury Stacji; Kucharz – przygotowuje regularne posiłki dla grupy 20-40 osób; Pomoc kuchenna/Opiekun części socjalnej – administruje częścią socjalno-hotelową (przygotowywanie domków na pobyty gości) oraz utrzymywanie jej w porządku; Nie wszystkie oferty są identyczne dla obu grup: zimowej i letnie. W poprzedniej rekrutacji zwrócono uwagę na to, że nie jest to zwykła praca, tylko wyprawa w miejsce, do którego tylko nieliczni mają dostęp. Szczegółowe informacje dotyczące wyprawy znajdują się na stronie Stacji. Podkreślono, że kluczowa jest praca zespołowa. Rozmowy kwalifikacyjne kandydatów na wyprawę odbywają się z reguły w marcu i kwietniu. W maju wybrani kandydaci przejdą badania lekarskie. Od czerwca do września potrwają przygotowania do wyprawy. Wówczas odbywają się także szkolenia grupowe i indywidualne. Wyprawa wyrusza na Stację jesienią. Te pingwiny zapadają w sen 10 tys. razy dziennie. Ich drzemki trwają tylko 4 sekundy Żyjące w Antarktyce pingwiny są rekordzistami w ilości codziennych drzemek. Każdego dnia zasypiają tysiące razy, ale tylko na kilka sekund. Dzięki temu w sumie przesypiają aż 11 godzin na... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/te-pingwiny-zapadaja-w-sen-10-tys-razy-dziennie-ich-drzemki-trwaja-tylko-4-sekundy-fot-joel-sartore-national-geographic-photo-ark-0901b99.jpg" width="938" height="625" alt="Te pingwiny zapadają w sen 10 tys. razy dziennie. Ich drzemki trwają tylko 4 sekundy (fot. JOEL SARTORE, NATIONAL GEOGRAPHIC PHOTO ARK)" title="Te pingwiny zapadają w sen 10 tys. razy dziennie. Ich drzemki trwają tylko 4 sekundy (fot. JOEL SARTORE, NATIONAL GEOGRAPHIC PHOTO ARK)" /> Arctowski – powstaje nowa infrastruktura polskiej stacji Obecnie trwa przebudowa stacji i jej infrastruktury. Powstaje też nowy gmach główny stacji, do którego przeniosą się polarnicy. Posadowiono już fundamenty głównego budynku i umieszczono na nich stalowy szkielet. Będzie on wspierać drewnianą konstrukcję. Cała inwestycja będzie kosztować ponad 130 mln zł. Była ona niezbędna. Wiele budynków jest już bardzo wysłużonych. Brakowało też ważnych rozwiązań – na przykład oczyszczalni ścieków i nowoczesnego systemu energetycznego. Teraz zainstalowano rozwiązanie hybrydowe. Elektryczność dostarczają najpierw panele fotowoltaiczne, a gdy słońca nie jest dość – agregaty dieslowskie. Planowana jest budowa magazynów energii, które umożliwią gromadzenie jej nadwyżki. Używany do tej pory główny gmach znajduje się obecnie bardzo blisko linii brzegowej. Niebawem, ze względu na rosnący poziom morza, będzie musiał zostać opuszczony. Nowy budynek oddalony jest od oceanu i dodatkowo wyniesiono go na specjalnej konstrukcji żelbetowej. Pierwsi polarnicy zamieszkają w nim w 2026 roku. Dlaczego warto posiadać stacje polarne? Stacja polarna to nie tylko wielka gratka dla naukowców. Dzięki temu Polska znajduje się wśród 29 sygnatariuszy układu antarktycznego. Jej członkowie podejmują decyzje dotyczące działalności człowieka na terenie Antarktyki. Aby znaleźć się w tym gronie, niezbędne jest posiadanie całorocznej stacji. W mocy pozostaje na razie decyzja sygnatariuszy, by wykorzystywać Antarktykę wyłącznie w celach pokojowych. Na tym obszarze nie można wydobywać surowców, gdyż jest to rezerwat przyrody. W 2048 r. postanowienia dotyczące między innymi zakazu pozyskiwania surowców mogą ulec zmianie. Z tego względu decyzja o pozostaniu w tym gronie może mieć strategiczne znaczenie dla krajów – sygnatariuszy układu. Druga polska całoroczna stacja znajduje się na Spitsbergenie – największej wyspie archipelagu Svalbard, za północnym kołem podbiegunowym. Polska Stacja Polarna Hornsund im. Stanisława Siedleckiego jest zarządzana przez Instytut Geofizyki PAN. Przebywa tam zawsze około 10 pracowników, którzy są tam przez cały rok. Źródła: Instytut Biochemii i Biofizyki PAN, PAP - Nauka w Polsce, Facebook Stacji Arctowskiego Nasz ekspert Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Znasz tylko język angielski, a chcesz wyprowadzić się z Polski? Oto najlepsze miejsca w Europie dla ekspatów
Bariera językowa to często przeszkoda, która uniemożliwia nam wyprowadzkę do wymarzonego kraju. Są jednak w Europie miejsca, w których poradzimy sobie wyłącznie ze znajomością języka angielskiego lub z pobieżną znajomością innego języka obcego.
W tym artykule: Holandia Austria Dania Jest bardzo dużo powodów, dla których ludzie decydują się na wyprowadzkę za granicę. Może to być chęć nauki nowego języka, studia lub praca, potrzeba zmiany otoczenia lub klimatu, niezadowolenie z władzy. Jakkolwiek eskapizm nie zawsze jest najlepszym pomysłem, przenosiny do innego kraju niewątpliwie mogą być szkołą życia. Musimy bowiem przystosować się do nowej rzeczywistości, społeczności oraz niekiedy innych praw i obyczajów. Jeżeli chcemy znaleźć pracę w miejscu, do którego emigrujemy, często musimy znać bardzo dobrze język, który tam obowiązuje. Są jednak kraje w Europie, w których otrzymamy zatrudnienie, znając jedynie angielski. Co oczywiście nie oznacza, że jesteśmy zwolnieni z nauki. Opanowanie języka urzędowego otwiera nam znacznie więcej drzwi… Jednak zanim to się stanie, sprawdźmy, które kierunki w Europie są najlepsze dla anglojęzycznych ekspatów. Weźmy pod uwagę EF English Proficiency Index, czyli wskaźnik, który określa poziom znajomości języka w poszczególnych krajach. Holandia Na pierwszym miejscu wśród europejskich krajów znajduje się Holandia. Według ekspertów nawet 93% Holendrów deklaruje dobrą znajomość języka angielskiego. W kraju tulipanów relatywnie łatwo jest znaleźć pracę bez znajomości niderlandzkiego. Na stronach z ogłoszeniami widnieje bardzo dużo ofert dla anglojęzycznych pracowników. Czy Hiszpania to nowy raj dla cyfrowych nomadów? Nowe prawo umożliwia pracę zdalną nawet do 3 lat w tym kraju Rząd Hiszpanii ogłosił, że planuje wprowadzić specjalną wizę dla cyfrowych nomadów. Nowe prawo ma wejść w życie jeszcze w tym roku. Co więcej, wbrew pozorom życie w Holandii nie należy do najdroższych w Europie, a zarobki są dość wysokie. Płaca minimalna w tym kraju w 2022 roku wynosi 1756 euro brutto miesięcznie, a średnia krajowa to 2894 euro miesięcznie. Warto pamiętać również o tym, że w Holandii znajdują się bardzo dobre uczelnie wyższe, na które aplikować może każdy obywatel Unii Europejskiej. Przy czym, co ważne, czesne wynosi 1000–2000 euro rocznie, a studia magisterskie zazwyczaj trwają tam rok. Jest to więc również dobry kierunek, aby podnieść swoje kwalifikacje lub poszerzyć naukowe horyzonty. Austria Na drugim miejscu państw, które uchodzą za idealne dla anglojęzycznych ekspatów, jest kraj Mozarta, Schielego i Freuda. Austria, oprócz znamienitego dziedzictwa kulturowego, ma również opinię kraju, w którym łatwo dostać pracę. W internecie można znaleźć wiele stron , które spersonalizowane są pod osoby znające angielski. To głównie oferty pracy dla specjalistów z branży IT, marketingu oraz inżynierów. Najlepszym i najbardziej oczywistym kierunkiem będzie Wiedeń. W stolicy Austrii znaleźć można najwięcej ogłoszeń, a zarobki są najwyższe w kraju. Pamiętajmy również, że jest to region, który znajduje się w pierwszej dziesiątce najbardziej zamożnych w całej Europie. Niestety, samo życie w Wiedniu nie należy do najtańszych. Średnie koszty utrzymania się to ok. 800–900 euro miesięcznie, nie licząc opłaty za mieszkanie. Wynagradzają to zarobki. Średnia krajowa wynosi tam nawet 3790 euro brutto miesięcznie. Dania Podium zamyka Dania. Spośród wszystkich krajów skandynawskich, ten jest najlepszym wyborem dla osób znających tylko angielski. Niezależnie od tego, czy jesteśmy w Kopenhadze, czy w mniejszym mieście, prawie wszędzie możemy liczyć na to, że bez problemu dogadamy się bez znajomości duńskiego. Skandynawia kojarzy nam się jednak z bardzo wysokimi podatkami. Jest to prawda, ale wynika to z koncepcji socjaldemokratycznego państwa opiekuńczego. Płacenie podatków w tych krajach przekłada się na konkretne i wymierne korzyści. Pomoc socjalną przyjmują tam nie tylko osoby z klasy robotniczej, ale też z klasy średniej, a państwo stara się zapewniać jak najwyższe standardy, by pomagać obywatelom i rezydentom. Oznacza to, że powszechny jest dostęp do państwowego szkolnictwa i służby zdrowia, które są na naprawdę wysokim poziomie, a ludzie otrzymują osłony socjalne, które są bardzo dużym wsparciem. W Danii system podatkowy składa się z trzech stawek, od których uzależniona jest wysokość podatku: 8% podatku dochodowego – zarobek do 50 217 koron duńskich, 39,2% podatku dochodowego – zarobek między 50 217 a 558 043 koron, 56,5% podatku dochodowego – zarobek powyżej 558 043 koron. 1 korona duńska to ok. 0,63 polskiego złotego. Średnia krajowa w Danii wynosi ok. 44 514 koron, czyli niecałe 30 000 złotych. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Portugalia jest rajem dla cyfrowych nomadów, a Sintra jej nową mekką
Odkąd praca zdalna stała się czymś zupełnie normalnym i powszechnym, a biura przeniosły się do cyfrowego świata, ludzie coraz częściej przeprowadzają się za granicę. Cyfrowi nomadzi cały czas poszukują idealnych miejsc do życia, a w niektórych krajach powstają dla nich nawet specjalne wioski. Między innymi w Sintrze, urokliwym i przepięknym miasteczku, zaledwie 26 km od Lizbony.
W tym artykule: Gdzie wyjechać na „home office”? Czy Portugalia to raj dla osób podróżujących na workation? Na Maderze powstała pierwsza wioska dla cyfrowych nomadów Duże miasta często dają się we znaki. Szybki tryb życia, wieczne korki, a ludzie są bardziej nerwowi i niespokojni. Szczególnie w miastach takich jak Warszawa. Wiem, co mówię. Mieszkam tu całe życie (z półroczną przerwą na wymianę studencką w Budapeszcie). I z roku na rok coraz częściej mam ochotę wynieść się ze stolicy, a najlepiej z kraju. Nie chodzi mi tutaj o to, że nie lubię Polski. Kocham mój kraj. Po prostu odkąd pracuje zdalnie i siedzę w biurze, które mieści się w moim mieszkaniu, coraz częściej czuję potrzebę zmiany otoczenia. Wiele razy doświadczyłem już uroków „home office’u”, gdy pracowałem podczas krótkich wyjazdów, w pociągu lub w samochodzie. To utwierdziło mnie tylko w przekonaniu, że muszę, a co ważniejsze mogę pojechać gdzieś dalej i na dłużej. Gdzie wyjechać na „home office”? Od dłuższego czasu rozglądam się za miejscem, które może stać się moim nowym domem. Moją pierwszą i największą miłością jest Hiszpania. To tutaj rozpoczynam poszukiwania (na razie online). Przeglądam artykuły o tym, że praca zdalna szuka człowieka w Katalonii, a nowe prawo umożliwia tutaj pracę zdalną nawet przez 3 lata. Wszystko dzięki nowej, specjalnej wizie. Z drugiej strony są bajeczne Włochy. Tak zwane workation w tym kraju może być równie wyjątkowe. Dotychczas jednak obowiązywała tam wiza, która dawała nomadom 70-procentową ulgę podatkową. 28 marca 2022 r. podpisano ustawę o nowej wizie, która umożliwia przedłużenie naszego pobytu w tym kraju z 3 miesięcy do roku lub dwóch lat. Na razie jednak nie wiemy, kiedy nowe prawo wejdzie w życie. Aruba zaprasza do pracy zdalnej. Na plaży stanęły specjalne biurka W ostatnich miesiącach wiele osób na całym świecie zmieniło pracę w biurze na home office. Jak na razie nie zanosi się na to, żebyśmy mieli tłumnie wrócić do firm. Mając to na uwadze, ... Hiszpania i Włochy są jednak dość oczywistymi kierunkami, a ceny utrzymania nie należą do najniższych. Co innego w Portugalii, kraju, który wyrasta na nowy raj dla cyfrowych nomadów. Niektórzy twiedzą, że Sintra może być ich mekką. To miasto, które znajduje się zaledwie 26 km od Lizbony, przyciąga przepiękną, średniowieczną architekturą i spokojnym życiem. Nic dziwnego, że przez setki lat znana była jako letnia siedziba królów Portugalii. Czy Portugalia to raj dla osób podróżujących na workation? Jakiś czas temu to właśnie w Sintrze powstała wioska dla cyfrowych nomadów, którą założył startup Boundless Life (ang. życie bez granic). To wyjątkowy projekt, ponieważ przeznaczony jest również dla cyfrowych nomadów, którzy podróżują z dziećmi. Firma w tym celu stworzyła przestrzeń biurową dla przyjezdnych, lokalną szkółkę dla ich dzieci oraz świetlicę, w której dzieci do 12. roku życia mogą się bawić pod czujnym okiem wykwalifikowanych nauczycieli. Boundless Life pomaga zorganizować sobie życie w nowym miejscu. Wchodzimy do świata lokalnej społeczności, a pracownicy startupu pozwalają się zaaklimatyzować w Portugalii. To o wiele łatwiejsze niż asymilacja na własną rękę. Co więcej, przestrzenie biurowe i szkolne dla cyfrowych nomadów znajdują się zaledwie kilka minut od centrum miasta. Na Maderze powstała pierwsza wioska dla cyfrowych nomadów Portugalia to jednak nie tylko Sintra. Na Maderze powstała bowiem pierwsza na świecie wioska dla pracowników „home office”. Została otwarta w lutym 2021 r. w niedaleko zatoki Ponta do Sol i przyciągnęła już tysiące nomadów z całego świata. Co ważne, na portugalskiej wyspie – tak samo, jak w Sintrze – przyjezdni również otrzymali pomoc w znalezieniu zakwaterowania. A także dostęp do bezpłatnej przestrzeni coworkingowej. Władze dbały również o to, aby organizować im czas wolny. Patrząc na możliwości, jakie mamy w dzisiejszym świecie, można posłużyć się frazesem „tylko niebo jest limitem”. Jeżeli jeszcze możemy wybrać, gdzie na to niebo będziemy spoglądać, to okaże się, że w życiu już nie ma (prawie) żadnych ograniczeń. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Marzy ci się praca zdalna za granicą? Oto najlepsze kierunki polecane przez cyforwych nomadów
Gdzie praca zdalna opłaca się najbardziej? Cyfrowi nomadzi mają swoje ulubione państwa i miasta.
W tym artykule: Praca zdalna za granicą. Który kraj wybrać? Gdzie najchętniej pracują cyfrowi nomadzi? Praca zdalna na Bali. Plaże czy dżungla? Tajlandia oczami cyfrowych nomadów Praca zdalna z dowolnego miejsca na świecie – nie każdy może sobie na to pozwolić, ale cyfrowi nomadzi stają się coraz silniejszą grupą na rynku. I nie ma co się dziwić. W końcu żadne biuro, nawet najbardziej dopieszczone, nie równa się ze stolikiem na plaży z widokiem na ocean. To oczywiście jedna z wielu wizji pracy zdalnej. Nie wszyscy cyfrowi nomadzi decydują się na wyjazd pod palmę. Krajobraz, choć ważny, nie jest kluczowy przy wyborze miejsca na emigrację z laptopem. Praca zdalna za granicą. Który kraj wybrać? Czym należy się kierować, wybierając kraj do pracy zdalnej? Przede wszystkim kosztami życia na miejscu. Może się okazać, że nasze zarobki będą niewystarczające w nowym miejscu. Zakładając, że praca zdalna to nie wyjazd na tydzień, a przynajmniej na miesiąc, nie ma co się męczyć. Ważne jest też, czy kraj oferuje wizy dla cyfrowych nomadów. Jeszcze kilka lat temu o takim dokumencie nikt nie słyszał. Obecnie wprowadza go coraz więcej państw na całym świecie. Inne ważne kryteria to: dostęp do Internetu bariera językowa – jak powszechny jest język angielski? pogoda na miejscu infrastruktura – perspektywy na zagospodarowanie czasu wolnego Gdzie najchętniej pracują cyfrowi nomadzi? Jeżeli nie chcesz wyjeżdżać poza Europę, dobrą propozycją na początek będzie Portugalia. W porównaniu do innych europejskich stolic, koszty życia w Lizbonie są stosunkowo niskie. W cenie dostajemy jedne z najpiękniejszych na świecie plaż oraz prawdziwe perły architektury. Klimatyczne bary i kawiarnie w mieście polecają się do pracy zdalnej. Jest ich tak wiele, że znalezienie ulubionego lokalu może zająć parę tygodni. Portugalia oferuje specjalne wizy, dla osób, które chcą połączyć przyjazd do kraju z pracą zdalną. Cyfrowi nomadzi chętnie korzystają z tego udogodnienia. Dodatkowo na Maderze (portugalski region autonomiczny) funkcjonuje pierwsza na świecie wioska dla cyfrowych nomadów. Przyjezdni mają do wyboru całą gamę aktywności, w tym wspólne lunche czy zajęcia ruchowe. Praca zdalna na Bali. Plaże czy dżungla? Bali to nie tylko wakacyjny raj, ale też jeden z ulubionych kierunków cyfrowych nomadów. Canguu od kilku lat zajmuje wysokie miejsca w rankingach najlepszych miejsc do pracy zdalnej. Rosnąca społeczność migrantów zmienia klimat miejscowości. Do niedawna przyjeżdżali to głównie surferzy. Obecnie poza sprzyjającymi falami zastaniemy tam też liczne przestrzenie coworkingowe i kafejki z Wi-Fi, w których organizowane są bezpłatne warsztaty. Kolejne polecane miejsce na Bali to Ubud, miasto oddalone od Canguu o niecałe 30 km. Tu również cyfrowi nomadzi wprowadzili swoje porządki. Nie brakuje więc kawiarni z dostępem do Internetu i miejsc do wspólnej pracy. Ubud jest położone w głębi wyspy. Surfing i plaże zastępują joga oraz bujna dżungla. Popularność Bali wśród podróżujących pracowników wzrosła jeszcze bardziej po tym, jak minister turystyki Indonezji zapowiedział wprowadzenie pięcioletnich wiz dla cyfrowych nomadów i zwolnienie z podatku dochodowego. Tajlandia oczami cyfrowych nomadów Tajlandia podobnie jak Bali jest uwielbiana i przez turystów, i pracowników zdalnych. Największą popularnością cieszy się Chiang Mai – tętniące życiem miasto położone na północy kraju. Cyfrowi nomadzi wybierają ten kierunek między innymi ze względu na koszty życia. Co prawda ceny za wynajem lokum nie są już tak niskie, jak jeszcze kilka lat temu, ale do drogiej Europy dużo jeszcze brakuje. Tanie jest też jedzenie. Tajski street food to doświadczenie kulinarne, które szybko się nie nudzi. Przez to, że Chiang Mai uchodzi za jedno najlepszych miast do pracy zdalnej, Bangkok bywa niesłusznie pomijany w zestawieniach. Koszty utrzymania są co prawda nieco wyższe, ale nadal bardzo przystępne. Dzięki infrastrukturze przyjaznej cyfrowym nomadom (coworkingowe przestrzenie czy klimatyzowane centra handlowe), ich grupa stale się rozrasta. Inne często wymieniane zalety Bangkoku to tania i smaczna gastronomia, w tym oczywiście street food, i nowoczesna komunikacja miejska. Portugalię, Bali i Tajlandię łączy to, że cyfrowi nomadzi przyjeżdżają tam już od kilku lat. W tym czasie zdążyli zbudować silne i wspierające się społeczności. Po przyjeździe na miejsce „nowi” nie czują odosobnieni. To ważne, zwłaszcza jeśli układamy życie od nowa kilka tysięcy kilometrów od dotychczasowego domu.
Na Maderze działa pierwsza na świecie wioska dla cyfrowych nomadów. To nasza przyszłość czy chwilowy trend?
Już kilka tysięcy cyfrowych nomadów zaczęło pracę zdalną Maderze. Jak wygląda ich życie na wyspie?
W tym artykule: Praca zdalna nie musi być z domu Jak wygląda codzienność cyfrowych nomadów na Maderze? Cyfrowi nomadzi a lokalna społeczność wyspy Powszechna praca zdalna – lub, coraz częściej, hybrydowa – to wciąż nowe zjawisko, ale nie dla wszystkich. Cyfrowi nomadzi jeszcze na długo przed wybuchem pandemii pracowali z różnych miejsc na świecie. Nie wszyscy łączą podróżowanie z zarabianiem pieniędzy. Część cyfrowych nomadów wybiera konkretne miejsce (najczęściej malowniczą wyspę) i tam spędza kilka miesięcy lub więcej. Praca zdalna nie musi być z domu Bycie cyfrowym nomadą to nie fanaberia, a styl życia. Społeczność integruje się i wspiera na internetowych forach. Może też liczyć na udogodnienia od branży turystycznej. Niektóre kraje tworzą specjalne programy dla osób zza granicy, które chciałyby popracować zdalnie. W odpowiedzi na cieszący się coraz większym zainteresowaniem trend, na Maderze powstała nawet pierwsza na świecie wioska dla cyfrowych nomadów. Projekt wzbudza wiele kontrowersji. Jak wygląda życie na miejscu? Wioska została otwarta w lutym 2021 r. w niedaleko zatoki Ponta do Sol. Według lokalnych władz od tamtej pory na Maderę i sąsiednią wyspę Porto Santo przybyło ponad 4600 cyfrowych nomadów (stan na styczeń 2022 r.). Według danych udostępnionych przez Startup Madeira nomadzi pochodzą ze 108 krajów i mają od 18 do 80 lat. Po przyjeździe wszyscy otrzymują pomoc w osiedleniu się na wyspie. Oprócz podstaw, jak na przykład zakwaterowanie czy dostęp do bezpłatnej przestrzeni coworkingowej, mają też zaproszenia na sesje uważności, wspólne piesze wędrówki czy treningi sportów wodnych. Gospodarka Madery w dużej mierze opiera się na turystyce. W pandemii, kiedy zagraniczna turystyka zamarła, pustkę po wczasowiczach wypełnili cyfrowi nomadzi. Wioska ma więc dawać korzyści nie tylko przyjezdnym, ale też lokalnej społeczności. Jak wygląda codzienność cyfrowych nomadów na Maderze? Pomysłodawca przedsięwzięcia – Gonçalo Hall – podkreśla, że dzięki naturalnym walorom i europejskiej infrastrukturze (m.in. łatwy dostęp do internetu) Madera ma być przyjaźniejszym kierunkiem niż Tajlandia czy Bali. Zwłaszcza dla cyfrowych nomadów z Europy, którzy nie chcą przeprowadzać się na drugi koniec świata. Życie cyfrowych nomadów na Maderze jest bardzo intensywne. Rezydenci mają do wyboru wiele aktywności. Nawet wyprowadzanie psów jest zajęciem towarzyskim. Rano joga, a w piątek po pracy lunch w gronie nowych znajomych. W relacjach przyjezdnych często pojawiają się też wątki miłosne – malownicza wyspa najwyraźniej sprzyja romansom. Wygląda jednak na to, że mieszkanie w wiosce to styl życia, który może nie odpowiadać wszystkim. Madera - wyspa wiecznej wiosny. Tu uciekniesz od szarości Portugalska wyspa leżąca leżąca na Atlantyku, około 500 km od wybrzeży Maroka cieszy się coraz większą popularnością. W ofertach biur podróży pojawia się coraz więcej wycieczek, a do... Cyfrowi nomadzi a lokalna społeczność wyspy Hall ma nadzieje, że nomadzi z całego świata tchną nowe życie w Maderę. Żeby tak się stało, powinni jednak integrować się z lokalną ludnością. Rok to zdecydowanie za wcześnie, żeby wyciągać wnioski. Już teraz widać jednak, że nie wszyscy mieszkańcy wioski są skłonni uczyć się języka portugalskiego. Spora część czuje się komfortowo w powstającej bańce dla zamożnych przyjezdnych. Nie brakuje też głosów, jakoby zalew cyfrowych nomadów z całego świata przyczynił się do wzrostu cen nieruchomości na wyspie. Cierpią na tym mieszkańcy. Jak każdy trend w turystyce, cyfrowy nomadyzm także osiągnął poziom wysokiego skomercjalizowania. Czy za kilka lat tworzenie sztucznych społeczności dla zdalnych pracowników będzie passe? Warto się temu przyglądać. Jeśli planujesz dłuższy wyjazd z pracą w plecaku, sprawdź jak podróżować świadomie. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Praca zdalna szuka człowieka w Katalonii. Cyfrowi nomadzi nie zapłacą za pobyt
Katalończycy mają nadzieję, że cyfrowi nomadzi zachwycą się wiejskim życiem i zostaną na miejscu na dłużej.
W tym artykule: Praca zdalna z Katalonii. Oferta dla cyfrowych nomadów Co idzie za zmianą otoczenia? Katalonia na wakacje Pandemia wymusiła wiele zmian na naszej codzienności. Jedną z nich jest praca zdalna. Pracowanie spoza biura może mieć swoje zalety. Cyfrowi nomadzi jeszcze przed wybuchem pandemii sprytnie łączyli podróżowanie z zarabianiem pieniędzy. Na taki styl życia najczęściej decydują się specjaliści z zakresu IT lub marketingu. Ostatnie dwa lata pokazały jednak, że wiele zawodów można wykonywać z różnych miejsc na świecie. Praca zdalna z Katalonii. Oferta dla cyfrowych nomadów Branża turystyczna wykorzystuje trend pracy zdalnej. Cyfrowych nomadów zapraszają między innymi Malta, Aruba, Chorwacja i Kostaryka. Niedawno lista wydłużyła się o wiejskie rubieże Katalonii. Lokalne władze mają nadzieję, że malownicze łańcuchy górskie upstrzone urokliwymi zabudowaniami do tego stopnia podbiją serca przyjezdnych, że nie będą chcieli wracać do swoich krajów. To też główne zamierzenie inicjatywy Catalunya Rural Hub. Program powstał we współpracy katalońskiego rządu i Fundacji Mobile World Capital Barcelona. Idea opiera się na przyciągnięciu profesjonalistów zatrudnionych w branży cyfrowej do pracy w hiszpańskich wioskach. To wyjście naprzeciw nie tylko zwolennikom pracy zdalnej, ale też osobom pragnącym żyć bliżej natury. Pierwsza edycja Catalunya Rural Hub okazała się sukcesem, dlatego organizatorzy postanowili ją powtórzyć. W tym roku 30 wybranych pracowników ponownie zamieszka na tydzień w miejscowościach Móra d’Ebre i Tremp. Wcześniej zostaną podzieleni na dziesięcioosobowe grupy. Uczestnicy otrzymają darmowe zakwaterowanie i dostęp do przestrzeni coworkingowej – również bezpłatny. Tegoroczna edycja programu odbędzie się na przełomie czerwca i maja. Chętnie na spędzenie darmowego tygodni w Katalonii mogą zgłaszać się na stronie internetowej Barcelona Digital Talent. Hiszpania stawia na kolej. Podróże po kraju będą tańsze i łatwiejsze Hiszpania co roku jest odwiedzana przez miliony turystów, również z Polski. Dzięki nowym, tanim połączeniom kolejowym, łatwiej będzie zaplanować objazdówkę po tym słonecznym kraju. Co idzie za zmianą otoczenia? Dlaczego Katalończycy proponują cyfrowym nomadom mieszkania na wsiach, a nie w miastach? Dezurbanizacja może przynieść wiele korzyści, między innymi spadek cen nieruchomości miejskich i impuls dla rozwoju wiejskich społeczności. Choć po wybuchu pandemii działki i siedliska położone za miastem zaczęły cieszyć się większym zainteresowaniem na rynku, nie jest to zapowiedź globalnego trendu. Urbaniści przewidują, że do 2030 r. 60% światowej populacji będzie mieszkać w miastach. Wzrost liczby ludności miejskiej najbardziej widać w krajach rozwijających się. Wyludniające się wsie i miasteczka to niepokojący trend. Ludzie najczęściej wyjeżdżają do większych miast, żeby znaleźć lepiej płatną pracę. W efekcie mniejsze lokalne społeczności dosłownie wymierają. Problem dotyczy między innymi Włoch, gdzie władze regularnie sprzedają opuszczone posiadłości za symboliczne euro. Udział w takim programie często wiąże się ze zobowiązaniem do wyremontowania nieruchomości. Niekiedy organizatorzy wyprzedaży oferują pomoc finansową w pracach renowacyjnych. Susza odsłoniła podwodną „wioskę duchów” w Hiszpanii. Co można w niej zobaczyć? Wioska Aceredo została zalana 30 lat temu. Na jej miejscu utworzono zbiornik wodny na zaporze. Od kilku tygodni przyjeżdżają tam ciekawscy z Hiszpanii i Portugalii. Dlaczego? Katalonia na wakacje Turyści podróżujący do Hiszpanii często stają przed dylematem: Madryt czy Barcelona. Wybierając Barcelonę, pamiętajmy, że to tylko jedno z wielu miejsc wartych odwiedzenia w Katalonii. Niedocenianą perłą jest chociażby Girona z katedrą z największą nawą na świecie. W mieści można też zwiedzać wiele muzeum historycznych i kulturalnych. Najpopularniejsze to: Museu del Cinema i Sant Pere de Galligants. Kto od zwiedzania woli plażowanie na pewno zachwyci się regionem Costa Brava. Wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego rozciągają się piaszczyste plaże. Tuż za nimi wyrastają znane kurorty, takie jak: Calella de Palafrugell, Tossa de Mar czy Sa Tuna.
To najlepsze miasto na świecie dla ekspatów
Kuala Lumpur, Praga, a może Madryt? Gdzie najchętniej wyjeżdżają specjaliści?
W tym artykule: Stolica Malezji najlepszym miastem dla ekspatów Malezja religia Ludzie na całym świecie podróżują już nie tylko w celach wypoczynkowych, ale także ekonomicznych czy zawodowych. Z roku na rok powiększa się międzynarodowa społeczność ekspatów, czyli wykwalifikowanych specjalistów, którzy zdecydowali się pracować za granicą. Gdzie jest ich najwięcej? Który kierunek wydaje się najlepszy to rozwijania kariery zawodowej? Tel Awiw stał się najdroższym miastem na świecie Drugie pod względem wielkości miasto Izraela wyprzedziło w rankingu Paryż, który był dotychczasowym liderem. Z analizy wynika, że wpływ na tę zmianę miała pandemia. Stolica Malezji najlepszym miastem dla ekspatów W internetowej ankiecie przeprowadzonej przez InterNations wzięła udział grupa 12 tys. emigrantów. Pytania dotyczyły satysfakcji w czterech głównych kategoriach, w tym jakości życia (np. zdrowe środowisko i solidna infrastruktura Wi-Fi), łatwości zadomowienia się (bariery językowe i życzliwość mieszkańców), finansów osobistych (dostęp do opieki zdrowotnej) oraz pracy za granicą (bezpieczeństwo zatrudnienia) i stabilna gospodarka lokalna. W sumie na liście znalazło się 57 miast. Pierwsze trzy miejsca zajęły kolejno Kuala Lumpur, Malaga i Dubaj. Ekspaci z miast na podium są zgodni, że w wybranych przez nich miejscach łatwo się osiedlić i zaprzyjaźnić z nowymi ludźmi. Emigranci z Kuala Lumpur i Malagi są szczególnie zadowoleni przystępnych kosztów życia i możliwości zarządzania swoimi finansami osobistymi, podczas gdy przyjezdni specjaliści zarówno w Maladze, jak i Dubaju doceniają wysoką jakość życia. W pierwszej dziesiątce znalazły się dalej: Sydney, Singapur, Ho Chi Minh, Praga, Meksyk (miasto), Bazylea i Madryt. W odpowiedziach respondentów widać pewne właściwości. Przykładowo ekspaci, którzy zdecydowali się na wyjazd do Europy, najwyżej oceniają dostęp do opieki zdrowotnej. Emigranci z Dubaju, Sydney i Singapuru, mimo wysokiej pozycji w rankingu, nie są zadowoleni z kosztów życia. W tym aspekcie zadowolenie wykazało średnio około 30 proc. respondentów z tych miast. Tel Awiw stał się najdroższym miastem na świecie Drugie pod względem wielkości miasto Izraela wyprzedziło w rankingu Paryż, który był dotychczasowym liderem. Z analizy wynika, że wpływ na tę zmianę miała pandemia. Malezja religia Malezja i Kuala Lumpur to popularny kierunek nie tylko wśród biznesmenów, ale również turystów, zwłaszcza z Europy Zachodniej i Ameryki Północnej. Co warto wiedzieć przed przyjazdem na miejsce? Podróżni często zastanawiają się, jaka religia dominuje w Malezji. Zdecydowaną większość stanowią muzułmanie – według World Christian Database 56,2 proc. Na drugim miejscu (18,9 proc.) znaleźli się wyznawcy innych religii, w tym między innymi taoizmu i konfucjanizmu. 9,2 proc. Malezyjczyków to chrześcijanie (mniej więcej po połowie katolicy i protestanci).
Malta zaprasza cyfrowych nomadów. Gdzie jeszcze można pracować zdalnie?
W ostatnich miesiącach coraz więcej krajów otwiera się na zdalnych pracowników. Nie jest to jednak tania impreza.
W tym artykule: Praca zdalna na Malcie Cyfrowi nomadzi na świecie Ostatni rok przyniósł wiele zmian w naszej codzienności, a także w podróżowaniu. Coraz częściej słyszymy o takich trendach jak staycation, czyli wakacje w miejscu zamieszkania lub workation (wyjazd połączony z pracą zdalną). Właśnie przeniesienie się wielu pracowników z biur do domów sprawiło, że coraz częściej słyszymy o tzw. cyfrowych nomadach. Praca zdalna na Malcie Oczywiście podróże łączne z pracą zdalną nie są niczym nowym, jednak po wybuchu pandemii znacznie zyskały na popularności. Do grona krajów, które zapraszają cyfrowych nomadów, dołączyła Malta. Wyspiarskie państwo jest otwarte na zdalnych pracowników nie tylko z Unii Europejskiej, ale także z Wielkiej Brytanii czy Stanów Zjednoczonych. Ważne, aby kandydaci do uczestnictwa w programie mogli pracować poza miejscem zamieszkania przynajmniej przez rok. Jakie jeszcze warunki muszą spełnić potencjalni cyfrowi nomadzi? Na pierwszym miejscu jest bycie w pełni zaszczepionym. Dodatkowo należy wykupić roczne ubezpieczenie zdrowotne oraz uiścić opłatę administracyjną w wysokości 300 euro. Po upłynięciu roku cyfrowi nomadzi będą mogli złożyć wniosek o przedłużenie wizy pracowniczej. Cyfrowi nomadzi na świecie Jednym z pierwszych krajów, który otworzył się na cyfrowych nomadów była Aruba. Już na początku 2021 r. władze karaibskiej wyspy zaprezentowały program One Happy Workation, w którym udział biorą małe ośrodki wypoczynkowe, duże hotele oraz prywatne wille. Na niektórych hotelowych plażach zainstalowano nawet specjalne stanowiska, w tym biurka przy plaży i biurka przy basenie. Stacje zostały wyposażone w Wi-Fi, krzesła oraz wszystko to, co jest potrzebne do pracy zdalnej. Chętni do pracy pod palemką muszą się spieszyć. Obowiązuje zasada „kto pierwszy, ten lepszy”. Kilka miesięcy temu do programu wizowego dla pracowników zdalnych i ich rodzin dołączyła również Chorwacja. Kandydaci muszą być zatrudnieni w firmie, która nie jest zarejestrowana w Chorwacji i nie świadczy usług lokalnym pracodawcom. Nie mogą być też karani. Pakiet obowiązkowych dokumentów obowiązuje między innymi ubezpieczenie zdrowotne i umowę o pracę lub inne potwierdzenie zatrudnienia. Musimy dodatkowo wykazać, że stać nas na roczną pracę za granicą. Chorwaci uznali, że kwota zapewniająca stabilizację na obczyźnie to m.in. 3802 euro. A może Kostaryka? Gorący kraj w Ameryce Środkowej chętnie przyjmuje cyfrowych nomadów. Miejscowi wierzą, że przyjezdni nomadzi ożywią gospodarkę i ruch turystyczny. Na miejscu czekają na nas nie tylko widoki jak z bajki, ale również inne, bardziej praktyczne bonusy. Posiadacze specjalnej wizy są zwolnieni z płacenia lokalnych podatków oraz mają możliwość otworzenia konta bankowego w Kostaryce. Mogą również prowadzić auto na podstawie prawa jazdy wydanego we własnym kraju. Aby ubiegać się o wizę dla cyfrowego nomady, w pierwszej kolejności należy przedstawić dowód dochodu przekraczającego 3 tys. USD miesięcznie. W przypadku małżeństw i rodzin miesięczny minimalny dochód to 5 tys. USD. W ostatnich miesiącach coraz więcej krajów otwiera się na zdalnych pracowników. Niedawno lista wydłużyła się o Gruzję i Estonię.
W tych miastach życie jest najdroższe. Ranking dla pracowników zagranicznych
W czasie pandemii wiele osób pracujących zagranicą postanowiło wrócić do rodzimych krajów. A firmy wysyłające swoich pracowników w odległe delegacje, stoją przed poważnym problemem. Największa amerykańska firma HR przygotowała ranking miast, w których koszty utrzymania dla imigranta są najwyższe.
W tym artykule: Awans Aszchabadu Najdroższe miasta dla zagranicznych pracowników: Ranking stworzono na podstawie „koszyka” wydatków obejmującego 200 produktów, mających odzwierciedlać koszty utrzymania pracownika zagranicą. W tegorocznym zestawieniu, w związku z epidemią koronawirusa, oddzielnie podsumowano także wydatki na środki higieniczne – m.in. mydło czy żele antybakteryjne i odkażające. Pod tym względem najdroższy okazał się Nowy Jork. W ankiecie uwzględniono 209 miast na całym świecie, które są popularnym celem międzynarodowych firm. Raport powstał dzięki firmie Mercer – największej amerykańskiej agencji zajmującej się zarządzaniem zasobami ludzkimi i outsourcingiem pracowników. Zestawienie obejmuje dane zgromadzone do końca marca 2020 roku, a więc nie widać w nich jeszcze pełnego wpływu pandemii COVID-19 na gospodarkę. Mercer dodaje, że do wzrostu kosztów utrzymania pracownika na emigracji przyczyniają się różne czynniki. W tym wahania kursów walut, koszt inflacji towarów i usług oraz ceny zakwaterowania. Badanie ma pomóc rządom i międzynarodowym firmom ustalić wynagrodzenie dla pracowników, którzy są delegowani zagranicę. Awans Aszchabadu Dużym zaskoczeniem w tegorocznym rankingu jest Aszchabad – stolica Turkmenistanu, która uplasowała się na drugim miejscu miast najdroższych dla zagranicznych pracowników. Wzrost aż o pięć lokat wynika z trwającego w kraju kryzysu gospodarczego, niedoborów żywności i panującej hiperinflacji. Hongkong, także doświadczający zawirowań w postaci niepokojów politycznych, po raz kolejny znalazł się w czołówce zestawienia. W dużej mierze ze względu na to, że ma najdroższy rynek nieruchomości na świecie. Sześć z 10 najdroższych miast zestawienia znajduje się w Azji. Singapur jest na piątym miejscu, a Szanghaj i Pekin odpowiednio na siódmym i dziesiątym. Szwajcaria przewodzi w Europie, z trzema miastami w pierwszej dziesiątce – Zurych na czwartym miejscu, a Berno i Genewa na ósmym i dziewiątym. Lagos w Nigerii, która ugruntowała swoją pozycję stolicy biznesu w Afryce, awansowała na 18 pozycję w rankingu, o jedno miejsce przed Londynem. Na drugim końcu tabeli, jako najtańsze miasta świata, znalazły się Tunis (209), Windhoek w Namibii (208) i Taszkent w Uzbekistanie (207). Najdroższe miasta dla zagranicznych pracowników: Hongkong (Chiny) Aszchabad (Turkmenistan) Tokio (Japonia) Zurych (Szwajcaria) Singapur Nowy Jork (USA) Szanghaj (Chiny) Berno (Szwajcaria) Genewa (Szwajcaria) Pekin (Chiny)
Rosyjscy dyplomaci wracali do kraju drezyną
Pracownicy placówki w Korei Północnej musieli przepchać swój dobytek po torach kolejowych, bo drogi i lotniska zostały zamknięte.
25 lutego 8 pracowników Ambasady Rosji w Korei Północnej i członkowie ich rodzin szczęśliwie wrócili do ojczyzny. Jako że z powodu pandemii koreańskie granice są zamknięte od roku a ruch osobowy przez granicę został wstrzymany całkowicie, podróż dyplomatów do domu była długa i trudna. Pierwsze 32 godziny pokonali pociągiem, kolejne dwie, pod granicę z Rosją, autobusem. Najważniejszy, ostatni odcinek musieli pokonać pieszo. W tym celu konieczne było skonstruowanie wózka zdolnego jechać po torach kolejowych, z siedzeniami dla dzieci i platformą na walizki. View oEmbed on the source website „Silnikiem napędowym” tej drezyny był trzeci sekretarz ambasady, Władysław Sorokin. Najmłodszym podróżnym była jego 3-letnia córeczka Basia. By przedostać się przez most kolejowy na stanowiącej granicę rzece Tuman, trzeba było pchać drezynę przez kilometr. Po rosyjskiej stronie na stacji w miasteczku Chasan na rodzinę dyplomaty czekali koledzy z przedstawicielstwa MSZ Rosji we Władywostoku. Władze Kraju Nadmorskiego, gdzie położony jest Chasan, zapewniły im transport autokarem na lotnisko. Zdjęcia i filmy, m.in. z przekraczania mostu na Tumanie udostępniło w mediach społecznościowych rosyjskie ministerstwo spraw zagranicznych (m.in. na Facebooku oraz Telegramie). View oEmbed on the source website Korea Północna chwali się, że od zamknięcia się na świat w pierwszych miesiącach 2020 roku nie zanotowano ani jednego przypadku wywołanej przez SARS-CoV-2 choroby. Specjalne środki ochronne zarządzone przez władze centralne skutkują jednak groźnym w skutkach niedoborem żywności, której wiele typów z konieczności zwykle importowano.
Wyjechali w poszukiwaniu pracy, padli ofiarami handlu narządami. Tragedia Polaków w Meksyku
Mężczyźni z Polski polecieli do Meksyku, bo byli przekonani, że na miejscu czeka na nich praca. Niestety, padli ofiarami nielegalnego handlu narządami. Jeden z mężczyzn po usunięciu kilku organów zmarł, drugi jest w śpiączce.
W tym artykule: Pokrzywdzonych jest więcej Informacje podane przez Onet.pl potwierdzają Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Ambasada RP w Meksyku. W sprawie jest wiele niewiadomych. Dziennikarze portalu ustalili, że dwaj mężczyźni na stałe mieszkali w Polsce i byli w wieku około 20 lat. Pracę w Meksyku miał załatwić im „ktoś z Polski”, choć nie jest jasne, czym mieli się zajmować. Na razie nie wiadomo też, czy rodak, który miał zapewnić młodym mężczyznom zatrudnienie, był zamieszany w proceder handlu organami. Mężczyźni polecieli do Meksyku w początkach lutego, a w ubiegłym tygodniu bliscy jednego z nich otrzymali informację o śmierci. „Udało nam się to potwierdzić w dwóch niezależnych źródłach. Natomiast jego kolega w ciężkim stanie trafił do szpitala. Jak ustaliliśmy, jest w śpiączce” - podaje Onet.pl. Z nieoficjalnych ustaleń dziennikarzy wynika, że obaj mężczyźni mieli usunięte organy wewnętrzne. Mężczyzna pozostający w śpiączce najpewniej stracił nerkę. Jego koledze zapewne wycięto też inne organy, dlatego nielegalny zabieg skończył się dla niego tragicznie. Pokrzywdzonych jest więcej Medialne doniesienia potwierdziło polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych. „Sprawa jest znana polskiej służbie konsularnej i dotyczy trzech obywateli polskich. Ambasada RP w Meksyku po uzyskaniu informacji o zdarzeniu niezwłocznie podjęła stosowne działania. Konsul RP jest w stałym kontakcie z członkami rodzin poszkodowanych, pracodawcą oraz miejscową prokuraturą, która bada okoliczności sprawy” - poinformowało Biuro Rzecznika Prasowego MSZ. Skradzione życia. Wstrząsająca historia dziewcząt sprzedanych w niewolę seksualną [FOTOREPORTAŻ] Handel żywym towarem w celach seksualnych to międzynarodowa plaga, której ofiarami padają miliony dzieci. Prawdziwa skala handlu ludźmi w Indiach – oraz na całym świecie – jest nieznana.... MSZ podaje też, że trzeci ze wspomnianych poszkodowanych, wrócił już do Polski. Powołując się na dobro poszkodowanych oraz RODO resort nie ujawnia żadnych szczegółów sprawy – nazwisk, miejsca zamieszkania, ani informacji dotyczących tego, gdzie, w jakich okolicznościach i jakie organy usunięto poszkodowanym. Zapewniono jednak, że na miejscu trwa śledztwo w sprawie.
Zaloguj się w raju. Coraz więcej egzotycznych miejsc zaprasza pracowników zdalnych [PRZEGLĄD]
Druga fala pandemii najpewniej wiele osób ponownie zatrzyma w domowym biurze. Skoro telepraca stała się nową normą, można wykorzystać okazję i uciec z Polski, stając się na chwilę cyfrowym nomadem. Małe i większe kraje w odległych zakątkach globu próbują odzyskać turystów przepakowują lub wydłużają istniejące programy wizowe sprzedając je jako ”tele pracę z raju”. Nie trzeba być singlem bez zobowiązań żeby skorzystać, bo władze wyspiarskich nacji jak Barbados czy Anguilla przewidziały pakiety dla rodzin chętnych spędzić ”pod palmą” cały rok.
Jak pokazuje ”The Guardian”, nie trzeba od razu opuszczać Europy, żeby doświadczyć przyjemności związanych z staycation, jak określa się zbitkę angielskich słów ”pobyt” i ”wakacje”. Brytyjska gazeta jako wzór ucieczki do biura na wyspie podała 35-letniego marketingowca i blogera z Warszawy, który odnalazł swoje nowe miejsce do zdalnej pracy w opuszczonym przez turystów Maspalomas na wyspie Gran Canaria. Wypełniając lukę W najbliższych tygodniach władze Wysp Kanaryjskich uruchamiają skierowany na mieszkańców Unii Europejskiej program mający zachęcić ich do pracy właśnie z tej hiszpańskiej wspólnoty autonomicznej. Koronawirus mocno uderzył w branżę turystyczną regionu. Liczba odwiedzających archipelag spadła o 2/3. W zeszłym roku 15 mln turystów wygenerowało 35 proc. PKB wysp i odpowiadało za 40 proc. miejsc pracy. To samo mogą powiedzieć inne nacje niemal kompletnie uzależnione urlopowiczów. Jeżeli kogoś można zachęcić do przyjazdu, to lepiej, by został na dłużej. Słynąca z raf koralowych Anguilla (terytorium zależne Wielkiej Brytanii) oferuje roczne wizy pracownicze w nadziei, że znajdzie się ktoś chętny spędzić tam od 3 do 12 miesięcy raz pochylony nad laptopem, innym razem kąpiąc się w ciepłych wodach Morza Karaibskiego. COVID-19 nigdy nie był tam problemem. Pośród 15 tys. mieszkańców niewielkiego skrawka lądu wykryto jedynie 3 przypadki tej choroby. Nie dziwi więc, że pierwszeństwo w programie wizowym mają mieszkańcy państw o najniższym odsetku zachorowań. Rodziny mile widziane Składający aplikacje o ”cyfrowe pozwolenie na pracę” będą musieli zapłacić równowartość 4000 zł. Dostaną za to prawo do telepracy przez 3 miesiące i dwa testy na koronawirusa w pakiecie. Jeżeli ktoś chce spędzić na wyspie ponad kwartał, cena wzrasta 100 proc. Wiza rodzinna (2+2) na tych samych zasadach kosztuje 6 lub 12 tys. zł. Leżąca na archipelagu Małych Antyli Aruba, terytorium zależne Holandii zamykające od wschodu Morze Karaibskie, nastawia się przede wszystkim na gości z USA. View oEmbed on the source website Program ”One Happy Workstation” zakłada możliwość przebywania na wyspie do 90 dni i pracy zdalnej z dowolnego pokoju hotelowego czy domku w plażowym kurorcie do których szczęśliwi aplikanci dostają odpowiedni pakiet zniżek i bonifikat w rodzaju darmowego wifi i posiłków all-inclusive. Obowiązkowo trzeba wykupić przynajmniej 7-dniowy pobyt w jednym z oferowanych w programie ośrodków. Za każdy dzień pobytu trzeba będzie też zapłacić równowartość 60 zł ubezpieczenia turystycznego. Najwcześniej, bo już w lipcu ze swoim projektem "12-month Barbados Welcome Stamp" ruszyły władze Barbadosu, kolejnej wysepki na Karaibach. Uciekając przed szarzyzną i COVID-19 można tam w swoim home office spędzić do 12 miesięcy. Premier Mia Amor Mottley wprost powiedziała, że ”dzięki nowej wizie będzie można pracować zdalnie z raju”. Przeznaczony zarówno dla singli jak i rodzin program ma pewne warunki. Trzeba np. udokumentować, że w czasie pobytu zarabiać się miesięcznie co najmniej równowartość 17 tys. zł. Dodatkowo jest bezzwrotna opłata 8 tys. zł dla singli i 12 tys. zł dla rodzin już po zatwierdzeniu aplikacji. W dniu przyjazdu trzeba będzie okazać negatywny test na COVID-19. Według CNN do 14 września zgłosiło się blisko 1400 chętnych. Nawet dla studenta Kolejne terytorium zależne Wielkiej Brytanii na tej liście to Bermudy. Różowy piasek koralowych wysp na Atlantyku może stać się nową podłogą w biurze z dala od domu dla każdego, zdecyduje się na roczną rezydenturę oferowaną przez władze tego archipelagu. Trzeba mieć 18 lat, ubezpieczenie i poświadczenie stałego zatrudnienia na czas pobytu. View oEmbed on the source website Według premiera Davida Burta, program "One Year Residential Certification" skierowany jest zarówno dla samozatrudnionych, szefów gotowych pracować z dala od siedziby firmy jak i studentów biorących udział w telenauce. Zapraszani są single jak i rodziny z dziećmi, którym zapewni się automatycznie miejsce w lokalnych szkołach. Opłata aplikacyjna wynosi równowartość 1000 zł. Do połowy września zgłosiło się ponad 360 osób, z czego połowę przyjęto. Nie tylko kraje wyspiarskie postanowiły przyciągnąć ”cyfrowych nomadów” gdy zabrakło tradycyjnych turystów. Gruzja uruchomiła program rocznego pobytu (minimum 180 dni) i telepracy "Remotely from Georgia" otwarty na 95 różnych nacji. Magnesem dla wielu mieszkańców dużo bogatszych krajów może być relatywnie dobra sytuacja epidemiologiczna w Gruzji, co w oficjalnym oświadczeniu podkreślała minister gospodarki Natia Turnawa. Biznesowa wiza skierowana jest do wszystkich chętnych do telepracy zarabiających przynajmniej równowartość 8 tys. zł miesięcznie. Chorwacja, Estonia oraz Finlandia też chciałyby ściągnąć do siebie telepracowników z całego świata. Najłatwiej pewnie odnaleźć się będzie e-rezydentom w Estonii, bo program skierowany do tego typu zatrudnionych działa tam już od lat. Warunkiem pobytu jest udowodnienie, że zarabia się co miesiąc równowartość przynajmniej 16 tys. zł. Finlandia swój program Wizy dla Cyfrowego Nomady kieruje dla obywateli spoza UE i, co podkreśla fiński konsul w Los Angeles, szczególnie w USA trafia na podatny grunt. Władze Chorwacji swój program wiz dla pracujących z domu uruchomiły pod koniec sierpnia informujący o nim na Twitterze premier Andrej Plenković pozował do zdjęcia z holenderskim przedsiębiorcą, Janem de Jong który w Splicie mieszka od 14 lat. Jest on jednym z żyjących w Chorwacji obcokrajowców aktywnie zachęcających władze tego kraju do prawnego uregulowania kwestii pobytu telepracowników z innych państw. Statystyki Według wypuszczonej w maju analizy ankiet od 18 tys. zatrudnionych w 96 międzynarodowych firmach (badanie przeprowadzone przez firmę IWG) wynika, że 70 proc. globalnej liczby pracowników biurowych przynajmniej przez jeden dzień w tygodniu pracuje w domu. Telepraca przez pół tygodnia zdarzała się regularnie 53 proc. osób. Według unijnych statystyk w 2019 roku 5,4 proc. zatrudnionych w wieku 15-64 proc. stale pracowało z domu. W ostatniej dekadzie odsetek tych, którzy telepracę wykonują okazjonalnie wzrósł z 6 proc. w 2009 do 9 proc. w 2019. COVID-19 zmienił ten obraz dramatycznie. Według raportu EAE Business School ”Work productivity and work-life balance, 2020” z powodu pandemii procent firm w których zatrudnieni pracowali z domu wzrósł z 4 do 88 proc.
Koniec „bleisure trip”. Jak upadek służbowych podróży zmieni nasze przyszłe wakacje
Z powodu pandemii liczba wyjazdów służbowych spadła o ponad 90 procent. Tym samym trend zwany „bleisure trip” praktycznie zniknął. A to zniknięcie będzie miało wpływ na całą turystykę – od tego, kiedy i gdzie podróżujemy, po to, jak długo tam zostajemy.
Bleisure to w języku angielskim połączenie słów „business” (interesy) i „leisure” (wypoczynek) i oznacza – jak łatwo zgadnąć – połączenie podróży służbowych z rekreację i rozrywką. Ta luźno zdefiniowana kategoria, w której interesy zbiegają się z czasem wolnym, zwykle oznacza, że przed lub po obowiązkach służbowych, pracownik korzysta z okolicznych atrakcji organizując sobie „mini-wakacje”. Badanie przeprowadzone w 2016 r. przez Expedia Group Media Solutions wykazało, że podróżujący służbowo po całym świecie zmienili aż 43 procent swoich podróży służbowych w tego typu wypoczynek. Liczba ta wzrosła do 60 procent w 2018 roku, przy jednoczesnym wydłużeniu pobytu średnio o blisko trzy noce. Bleisure szczególnie upodobali sobie młodsi pracownicy: w 2019 r. badanie National Car Rental wykazało, że 90 procent millenialsów podróżujących służbowo dodawało do swoich podróży elementy rekreacyjne. Potem przyszedł rok 2020, w którym podróże służbowe umarły. Wywołany przez COVID-19 upadek podróży służbowych zabił również trend bleisure trip i może mieć trwały wpływ także na to, jak podróżujemy dla przyjemności. To, gdzie jedziemy na wakacje, jak tam docieramy, kiedy jedziemy, jak długo zostajemy, a nawet jak nasze podróże wpływają na środowisko – wszystko się zmienia. I choć sytuacja jest spowodowana pandemią, wiele z tych zmian można przypisać nierozerwalnemu powiązaniu między podróżami służbowymi i rekreacyjnymi. Według Global Business Travel Association w samych Stanach Zjednoczonych w 2019 roku odbyło się ponad 400 milionów podróży służbowych. Jednak do kwietnia tego roku 92 procent członków organizacji zgłosiło odwołanie lub zawieszenie wszystkich lub większości podróży krajowych, a 98 procent – podróży międzynarodowych. Katalizatory upadku podróży służbowych są jasne: problemy zdrowotne i ograniczenia w podróżowaniu sprawiły, że podróże służbowe stały się nie do utrzymania w czasach COVID-19, podczas gdy rozwój pracy zdalnej i wideokonferencji sprawił, że stały się one w dużej mierze niepotrzebne. To połączenie utworzyło dla branży turystycznej nową rzeczywistość, która ma się utrzymywać jeszcze długo po pandemii. – Jeszcze ponad rok dzieli nas od rozpoczęcia podróży służbowych, i będą one wyglądać zupełnie inaczej niż wcześniej – mówi Lori Pennington-Gray, dyrektor Tourism Crisis Management Initiative na Uniwersytecie Florydy. Wakacje blisko domu Podobnie jak w przypadku korporacyjnych odpowiedników, podróże rekreacyjne w nadchodzących miesiącach i latach również będą wyglądać inaczej. Kluczowym czynnikiem w transformacji będzie upadek bleisure trip – i koniec wynikających z niego oszczędności. Według wspomnianego badania National Car Rental, oszczędność pieniędzy była głównym powodem, dla którego millenialsi łączyli wyjazd służbowy z wypoczynkowym – taki czynnik wskazało 49 proc. ankietowanych. Rzeczywiście, podróż do Londynu lub Hongkongu może być niemożliwa, jeśli firma, w której jesteś zatrudniony, nie poniesie kosztów lotu. – Czy nadal zainwestuję w tę odległą podróż, nawet jeśli jej część nie jest opłacona? A może będę wypoczywać bliżej domu i wybierać krótsze wycieczki? – zastanawia się Pennington-Gray. Bleisure to także kwestia wygody. Spędzenie przyjemnego weekendu w Pradze po konferencji służbowej ma sens, w porównaniu do 35-godzinnej wyprawy z Los Angeles, aby spędzić w czeskiej stolicy dwa dni. Co więcej, podróże służbowe często obejmują, podróżujących w celach czysto wypoczynkowych, członków rodziny lub przyjaciół pracowników. Na przykład w zeszłym roku konferencję w Las Vegas odwiedziło 6,6 miliona ludzi, z czego 24 procent miało ze sobą przynajmniej jedną osobę towarzyszącą, która w innym przypadku nie mogłaby wybrać się na wakacje do Las Vegas. Od podróży służbowych uzależnione są też duże sieci hoteli. Pobyty służbowe stanowią prawie 70 procent przychodów Marriott International i Hilton. Podróże służbowe są również niezbędne dla linii lotniczych. The Times ustalił, że osoby podróżujące służbowo stanowią około połowy wszystkich przychodów głównych linii lotniczych i jeszcze większą część zysków. Praca z raju Przejście do domowych biur i wirtualnych szkół stwarza dla turystyki też nowe możliwości. Pracownik może pracować praktycznie z dowolnego miejsca na świecie, o ile będzie miał zagwarantowane łącze internetowe i odpowiednie warunki. Kilka hoteli już zajęło tę niszą, rekonfigurując przestrzenie – nawet przekształcając sale balowe w sale do nauki – i oferując programy dla zdalnych pracowników i uczniów. Montage Hotels & Resorts Montage Academy uruchomiło także program obejmujący korepetycje dla dzieci w wieku od 6 do 17 lat oraz zajęcia pozalekcyjne dla uczniów. Dłuższe i rzadsze wyjazdy mogą być kolejnym bezpośrednim skutkiem rewolucji w turystyce i pracy. Jeśli nie musisz przebywać w biurze – i nie musisz wyjeżdżać w podróże służbowe – możesz osiedlić się na kilka tygodni lub miesięcy w zupełnie nowym miejscu. Spędzanie wakacji bliżej domu i organizowanie dłuższych pobytów wakacyjnych może oznaczać potencjalne korzyści dla środowiska. Oprócz mniejszej liczby lotów długodystansowych, nastąpi również zmiana perspektywy wśród podróżnych. Nowe nawyki podróżnicze mogą również złagodzić stres związany z masową turystyką. Zamiast tłoczyć się w popularnych miejscach podczas przerw letnich, wiosennych i weekendowych, elastyczni pracownicy zdalni mogą tworzyć stały strumień gości przez cały rok. Pomimo zmian granice między podróżami służbowymi i rekreacyjnymi nadal mogą pozostać zatarte. Choć bleisure, jaki znamy może upaść, to już tworzy się jego nowa forma. W końcu pracując z hotelu na plaży, czy nie łączymy interesów i przyjemności? Źródło: NationalGeographic.com: How the death of business travel will change your next vacation Opracowanie: Katarzyna Grzelak
Podróż za jeden uśmiech - jak zwiedzać świat nie bankrutując?
Martwią mnie maile od młodych ludzi, którzy pytają, skąd wziąć pieniądze na wyprawę. Niekiedy proszą wprost, by im załatwić sponsora. A gdy odpowiadam, by pojechali do Londynu popracować przy zmywaniu garów, a po dwóch miesiącach stać ich będzie na egzotyczną wyprawę, słyszę: Eee... szkoda wakacji. Mnie nie było szkoda.
Moja pierwsza wyprawa do Meksyku: ląduję w stolicy, mam 5 kg bagażu i 20 dolarów w kieszeni. Co teraz? Miasto leży w górach – nocą zimno, a mnie nie stać na hotel. Ale to wiedziałem jeszcze przed przylotem i miałem przygotowany plan: „Coś się zorganizuje”. A gdyby niczego się nie zorganizowało, miałem też plan B: „Jakoś to będzie”. Pierwszego dnia wieczorem, kiedy zaczęło się robić wyraźnie chłodno, błąkałem się po centrum. W końcu znalazłem miejsce, gdzie układali się na noc podobni do mnie bezdomni przybysze – rodzaj noclegowni, a konkretnie kratki wentylacyjne od metra. Wieje z nich ciepło i jest całkiem przyjemnie, chociaż trochę ciasno – takich jak ja było tam kilkanaście osób. A ja jedyny biały, więc od razu wzbudziłem zainteresowanie. Stali „mieszkańcy” kratki chętnie zrobili dla mnie miejsce. Oni tam nie mają telewizji, więc robiłem za telenowelę zastępczą – przez pół nocy opowiadałem o świecie, o Polsce, a oni ochoczo słuchali, poprawiali moją kulawą wówczas hiszpańszczyznę i uczyli mnie nowych słówek. Następnego dnia rano moi nowi przyjaciele znaleźli mi pierwszą pracę, która polegała na ochotniczym udzielaniu pomocy zbłąkanym turystom. Poznałem dość szybko plac Centralny i okolice. Amigos z kratki od metra pokazali mi kilka ciekawostek w bocznych zaułkach, do których nie wprowadza się normalnych wycieczek. Tylne drzwi do katedry, które pozwalają wyminąć ludzki zator w drzwiach głównych, dużo tańszy kiosk z pamiątkami, czysty przytulny comedor, gdzie serwuje się regionalne dania z południa Meksyku... takie rzeczy. Pierwszego dnia zarobiłem 20 dolarów, a po tygodniu miałem dość kapitału, by wyruszyć na karaibskie plaże Jukatanu. Zmieniałem ciężarówki, furmanki, okazje. Czasami wysiadałem gdzieś w szczerym polu i natykałem się na takie oto obrazki: bosy chłop w kusych portkach i ogromnym sombrero z żoną i dzieciakiem sieją kukurydzę. Ojciec idzie przodem, w rękach trzyma zaostrzony kołek i tym kołkiem robi dziury w ziemi. Miarowo, do rytmu: krok-buch-dziura, krok-buch-dziura... Za nim matka, z torbą pełną kukurydzianych nasion, wrzuca w każdą dziurę po trzy ziarenka: jedno w darze dla Matki-Ziemi, drugie, żeby z niego wyrosła kukurydza, a trzecie... tak na wszelki wypadek. Wrzuca te ziarenka miarowo, do rytmu: krok-ziarenka-w dziurę, krok-ziarenka-w dziurę... Na końcu synek zadeptuje piętą dziurę z trzema ziarenkami kukurydzy. Miarowo, do rytmu: krok-piętą-w ziemię, krok-piętą-w ziemię... – Panie!!! – wołam. – Macie więcej dzieci? – W chałupie. – To zawołajcie dwójkę. Pomogę wam. I potem sialiśmy kukurydzę – ja szedłem przodem i uderzałem w ziemię moim kołkiem, robiąc dziury. Za mną najstarsza córka gospodarza wrzucała w ziemię po trzy ziarenka, a na końcu biegł mały chłopiec i zadeptywał siew. Pracowałem tak kilka dni. Za wikt i opierunek, za możliwość nocowania pod ich dachem, za okazję oglądania od środka, jak wygląda prawdziwe życie w meksykańskim pueblu, za darmową naukę języka i obyczajów. Co rano po skromnym śniadaniu ruszaliśmy do roboty w grupach chłop-baba-dziecko i do rytmu sialiśmy: krok-buch-dziura, krok-ziarnka-w dziurę, krok-piętą-w ziemię... Podobnych „podróży za jeden uśmiech” odbyłem kilkanaście. Sypiałem darmo – na plażach pod palmami i rozgwieżdżonym niebem. Pracowałem jako tragarz portowy, cieśla w hacjendzie, pomocnik rybaka, barman, marynarz na statku pływającym po Amazonce... I wiem z osobistego doświadczenia, że podróżowanie jest możliwe bez pieniędzy i bagażu – wystarczy szczypta fantazji. Uśmiechami często załatwisz transport i noclegi. Pomysłowość skutecznie zastąpi pieniądze. A egzotyczne podróże wcale nie wymagają sponsora.
Da się podróżować i zarabiać! Znamy na to sposoby
Traveler radzi, jak zarabiać, przemierzając świat.
Czas i pieniądz najczęściej nie idą w parze. Kiedy pierwszego jest tyle, że można wyruszyć w podróż dookoła świata, to zazwyczaj portfel świeci pustkami. A niestety podróż za jeden uśmiech to tylko piękne hasło. Otrzymałam za niego siatkę kotletów mielonych w Czeczenii, kostkę mydła w Syrii, nocleg w Osetii, kilka butelek wina w Gruzji i parę niepotrzebnych gadżetów w innych częściach świata. A ja potrzebowałam żywej gotówki! Bo nawet przy maksymalnie oszczędnym życiu chce się samemu kupić jedzenie, bilet czy „za swoje” pójść na piwo. Przeczytajcie więc, jak zarobić w podróży. Oto 7 sposobów na pracę za granicą >>>
Możliwości pracy w Azji jest zaskakująco dużo. Znajdą ją zarówno fachowcy różnych branż, jak i nauczyciele angielskiego (nawet bez dyplomów), rezydenci biur podróży, przedstawiciele firm i wolontariusze.
Fachowcy Rezydenci Specjaliści w wąskiej dziedzinie znajdą pracę w swoim zawodzie, na przykład w budownictwie, ale i w sektorze nowoczesnych technologii (wynagrodzenie od 6 000 zł). Nasze firmy, głównie handlowe, szukają przedstawicieli w Azji. Najczęściej jest to zajęcie polegające na sprawdzaniu zawartości wysyłanych do Polski kontenerów z ubraniami, butami, meblami lub zegarkami (zarobki 1 300–2 300 zł miesięcznie). Najłatwiej jest w sektorze turystycznym – można zostać rezydentem biura podróży lub pracować np. jako instruktor w Tajlandii, gdzie od lat funkcjonują polskie centra nurkowe. Nurek z licencją instruktora zarobi do 3 000 zł miesięcznie. Z kolei naganiacz przy sklepie, nawet w biednych Indiach, może liczyć na 100 zł/dziennie. Minus: trzeba samemu znaleźć sobie takie zajęcie, np. przez Internet lub kontaktując się bezpośrednio z firmami. Lekcje angielskiego W Chinach, w ostatnich kilku latach, można mówić o prawdziwej eksplozji prywatnych szkół nauczających tego języka. Plus: w wielu przypadkach do zatrudnienia wystarcza magisterium, a nauczyciel otrzymuje darmowy bilet lotniczy i wynagrodzenie do 1 200 zł/mies. Podjęcie pracy nauczyciela uprawnia do 50% zniżki na kolej i do tymczasowego zameldowania, a to zabezpiecza przed kosztownym przedłużaniem wizy. W Indonezji najlepsze kontrakty są zawierane na okres 12 lub 18 miesięcy. Pracy można szukać, przeglądając ogłoszenia w gazetach „Jakarta Post” lub „Indonesian Observer”. Najwięcej szkół językowych jest w Dżakarcie. Pensje oscylują wokół 1 700–2 200 zł miesięcznie. Część placówek zapewnia też bezpłatne zakwaterowanie. W Kraju Kwitnącej Wiśni popularne są tzw. conversation lounges lub voice rosom. Są to konwersacje z lektorami na luźne tematy. Pracy szukamy w Internecie i gazetach „Japan Times” (poniedziałek), „Kansai Time Out” i „Metropolis”. Plus: najbardziej lukratywne możliwości daje rządowy program JET (Japan Exchange and Teaching). Zarobki ok. 5 500 zł/mies. Minus: praca w szkołach prywatnych jest płatna ok. tysiąc złotych mniej. W Korei najwięcej ofert dotyczy nauki dzieci. Typowy kontrakt obejmuje 120 godzin/mies. za pensję wynoszącą ok. 3 400–3 700 zł plus gratisowy bilet lotniczy, zakwaterowanie, płatne wakacje i ubezpieczenie medyczne. Odpowiednikiem japońskiego JET jest EPIK (English in Korea Program) prowadzony przez Ministerstwo Edukacji (4 000– –5 000 zł/mies.). Bangkok szuka nauczycieli angielskiego z dylomem i bez. Ogłoszenia znajdziesz w „The Bangkok Post” i „The Nation”. Minus: stawki 15 zł/godz. lekcyjna i 1 400 zł/mies. Plus: koszty utrzymania w Tajlandii są niskie. Wolontariat Jedyny minus to wpisowe wynoszące 2 500 zł przy dwutygodniowych projektach. Plusem jest np. udział w morskich wyprawach naukowych do egzotycznych miejsc. Przez Travellers Worlwide zatrudnimy się na okres od 2 tygodni do roku, w sektorze prawa, medycyny, turystyki i dziennikarstwa w różnych krajach Azji. Z Coral Cay Conservation znajdziemy pracę przy co najmniej dwutygodniowych projektach ochrony raf koralowych (Filipiny, Malezja) i lasów tropikalnych (Filipiny). Podobnie w przypadku Greenforce, tyle że tu na rafach wschodniej Malezji możemy spędzić aż 10 tygodni. Earthwatch Europe – najstarsza i największa z organizacji charytatywnych wysyła wolontariuszy z Europy na projekty np. śladami cywilizacji na obszarze współczesnej Kambodży, pasterstwo nomadów w Mongolii. Indian Voluntee for Comunity Service oferuje 6-miesięczne programy w odległych i biednych prowincjach Indii, zaś Link Overseas Exchange programy nauczania Tybetańczyków lub opieki nad niepełnosprawnymi w Indiach, Nepalu i na Sri Lance. Inny wolontariat w Indiach to Bihar, Bodhgaya – Samanway Ashram (tel. 0631 2200223). Polega na pracy przy projektach dotyczących rozwoju socjalnego lokalnych społeczności (np. nauka angielskiego). Kup i sprzedaj Ten rodzaj zarobkowania może kojarzyć się z okresem transformacji ekonomicznej w Polsce na początku lat 90. XX w., kiedy znaczna część rodaków wędrowała z torbami po straganach Europy, a nawet dalej. Tanie i dobrej jakości wyroby rękodzieła w Azji zachęcają do pohandlowania nimi w Europie. Ceny są bardzo niskie. Piękny bieżnik na stół ze wzorami z jedwabiu kosztuje w Laosie (Luang Prabang) 6–7 zł, elegancka spódnica z bawełny – 25 zł, składany abażur z papieru czerpanego, bambusa i suszonych, naturalnych kwiatów – 3 zł. Kupując pięć sztuk szóstą dostaniemy po negocjacjach gratis. W Polsce można te rzeczy sprzedawać 5–10 razy drożej! I to będzie warte tej ceny. Na granicy nie należy jednak przesadzić z ilością towaru – dopuszczalne jest posiadanie kilkunastu sztuk z każdego asortymentu. Najlepiej rozprowadzać te rzeczy wśród znajomych, wstawiać do sklepów (umawiając się wcześniej z właścicielem na stałe dostawy) lub na aukcje internetowe (najlepiej na Allegro). Można także bezpośrednio polecieć z Azji do Paryża, Wiednia czy Monachiumi tam sprzedawać ciuchy na pchlich targach. Minus: jest to praca na granicy legalności, tylko dla obdarzonych talentem handlowym. Po francusku Tom, którego spotkaliśmy w kambodżańskim Siem Reap, jest Francuzem, który ponad dwa lata temu przyjechał do Azji na wakacje. Od tego czasu nie był w domu. Powoli przemieszcza się z jednego azjatyckiego kraju do drugiego. Zatrzymuje się na kilka tygodni, miesięcy w jednym miejscu. Udziela się jako wolontariusz przy różnych humanitarnych projektach, a jednocześnie zarabia na życie wszędzie tam, gdzie go zechcą. Zajmował się orangutanami w Indonezji i pracował jako model i mężczyzna do towarzystwa dla bogatych Singapurek. To nie była prostytucja. Dla tych kobiet biznesu pokazanie się w restauracji, na raucie lub w teatrze z białym partnerem jest oznaką wysokiego statusu społecznego. Praca polegała na wspólnym chodzeniu na imprezy dla VIP-ów, podczas których rozmawiało się o sztuce i życiu, a potem każdy szedł w swoją stronę. Tom pracował jako wolontariusz przy morskich żółwiach w Malezji (Nocami patrolowaliśmy plaże, gdzie żółwie przypływały, składając jaja. Zbieraliśmy je zanim pojawili się tam ludzie kradnący jaja. Potem, kiedy gady się wykluły, wpuszczaliśmy je do morza) i w tym samym czasie występował jako muzyk w knajpach w całej Malezji. W Tajlandii znalazł na Khao San Road ogłoszenie o pracy w reklamówce jakiegoś tajskiego piwa. Zarobione wówczas pieniądze wydał na utrzymanie, bezpłatnie ucząc birmańskich uchodźców angielskiego. Teraz mieszka w Kambodży i pracuje w przytułku dla dzieci, a utrzymuje się z uczenia angielskiego i… siedzenia w knajpach (Jest wiele nowych knajp, turyści nie wiedzą, które są dobre, więc właściciele zatrudniają mnie, abym siedział w takiej knajpie sprawiał dobre wrażenie. Turysta widzi zadowolonego białego przy stoliku, więc myśli, że to musi być dobra restauracja. Ja jeszcze rzucam w rozmowie, że mają tu najlepsze w Azji jedzenie i już…).