Ile kosztuje najdroższe jedzenie świata? Przygotuj się na ceny liczone w dziesiątkach tysięcy dolarów
Luksus przyciąga sam w sobie. Może być nawet zabiegiem marketingowym, bo drogie produkty i usługi odruchowo postrzegamy jako lepsze niż te tańsze. Dobrze wiedzą o tym także restauracje. Palma pierwszeństwa, jeśli chodzi o najdroższe jedzenie świata wciąż przechodzi z rąk do rąk. Jedno jest pewne – najbardziej luksusowe posiłki potrafią kosztować nawet ponad 20 tys. dolarów.
W tym artykule: Najdroższe jedzenie świata zawiera złoto Najdroższe wina Najdroższy kawior Najdroższe mięso Najdroższe trufle Inne najdroższe produkty Jedne z najdroższych kiedykolwiek podanych dań we współczesnej historii to między innymi: czekoladowy pudding w restauracji brytyjskiego hotelu Lindeth Howe Country House (22 tys. funtów), pizza „Ludwik XIII” stworzona przez włoskiego kucharza Renato Violę (12 tys. dolarów), deser „Fortress Stilt Fisherman Indulgence” w pewnym spa na Sri Lance (14,5 tys. dolarów), deser lodowy z czekoladą w nowojorskiej restauracji Serendipity 3 (25 tys. dolarów). Ten ostatni jest nawet oficjalnie uznany za najdroższe jedzenie świata w Księdze Rekordów Guinnessa. Na najdroższe jedzenie można spojrzeć też trochę węziej. W samej Księdze Rekordów nie brakuje wpisów dotyczących: najdroższej zupy (ponad 100 funtów, w Londynie), najdroższego sernika (4592 dolary, Ristorante Rafaele w Nowym Jorku), najdroższej szynki dojrzewającej (hiszpańska iberico de bellota, prawie 10 tys. dolarów). Trufle zmieszaj z kawiorem i przypraw… złotem. Oto jedna z najdroższych przekąsek Do przygotowania tych przekąsek użyto najdroższych składników świata. Efekt? Niewiarygodny. Jednak kiedy przyjrzymy się bliżej najdroższemu jedzeniu świata i „odfiltrujemy” snobizm i marketing, to zobaczymy, że jego cena jednak ma pewne realne uzasadnienie. Wszystkie najdroższe potrawy zawierają bowiem pewne powtarzające się, najdroższe składniki. Przyjrzyjmy się im bliżej. Najdroższe jedzenie świata zawiera złoto Zacznijmy od składników, które nawet nie są produktem spożywczym. Jednak regularnie się w najdroższym jedzeniu pojawiają. To złoto, a nawet kamienie szlachetne. Jednak diamenty czy akwamaryn, jak w przypadku deseru ze spa na Sri Lance, konsument potraktuje raczej jako pamiątkę. Natomiast złoto można jeść i jest to fakt od dawna znany. Złoto jedli już starożytni Egipcjanie. Było także doustnym lekarstwem. Dziś jest prawnie dopuszczonym dodatkiem do żywności o symbolu E175. Złoto nie koroduje, nie utlenia się i nie wchodzi w żadne reakcje z ludzkim organizmem. Nie ulega strawieniu i jest czysto estetycznym dodatkiem. To między innymi z powodu złota na liście najdroższych potraw świata jest przewaga deserów. Jadalnego złota używa się w postaci bardzo cienkich płatków lub proszku. Najdroższe wina Kolejnym składnikiem, dzięki któremu cena posiłku może poszybować astronomicznie w górę są wina. Na przykład zarówno bułka jak i krążki cebulowe w najdroższym hamburgerze świata (prawie 6000 dolarów, restauracja The Daltons w Holandii) zostały przygotowane z użyciem szampana Dom Perignon. Najdroższy „paragon grozy”, opiewający na ponad 44 tysiące funtów, został wystawiony w londyńskiej restauracji Petrus. Ponad 90% jego wartości stanowiło pięć butelek wina. A wśród nich m.in. Chateau Petrus z 1947 roku i deserowe Chateau D’Yquem z roku 1900. Nie powinno to dziwić. Wina stały się lokatą kapitału, szczególnie francuskie burgundy. Najdroższą kiedykolwiek kupioną butelką wina był właśnie burgund z Domaine de la Romanee-Conti, rocznik 1945 (558 tys. dolarów). Najdroższy kawior Najdroższe jedzenie często zawiera także kawior. Kawior robi się z ikry wielu ryb – jesiotrowatych, łososiowatych, a nawet dorszowatych. Jednak ten najrzadszy, najcenniejszy i najdroższy jest z bieługi. Jesiotrowate są ogólnie rybami coraz rzadszymi, a bieługa należy do gatunków krytycznie zagrożonych. Właśnie z powodu przełowienia związanego z produkcją kawioru. Są też długowieczne i wolno rosną, więc nawet ich hodowla na kawior jest droga i żmudna. W naturze bieługi występują w morzach: Czarnym, Kaspijskim i Azowskim. Dziś najdroższy kawior pochodzi z irańskiego wybrzeża Morza Kaspijskiego. Firma Almas sprzedaje kilogram takiego kawioru za około 20 tys. funtów. Najdroższe mięso W przypadku najdroższego na świecie mięsa odpowiedź jest ogólnie znana i oczywista. To wołowina wagyu. Słowo "Wagyu" dosłownie oznacza „japońskie bydło”. Jednak odnosi się do czterech głównych ras japońskich krów: Japanese Black, Japanese Brown, Japanese Polled i Japanese Shorthorn. Najbardziej cenioną spośród nich jest Japanese Black. Jej mięso stanowi aż 90% najdroższej wołowiny świata. Nie tylko rasy bydła, ale także regiony Japonii mają znaczenie w przypadku wołowiny wagyu. Najsłynniejszą wołowinę – Kobe – wytwarza się w prefekturze Hyogo. Kilka regionów ma własne certyfikaty autentyczności, oprócz Kobe są to m.in. Tajima i Yonezawa. To, co wyróżnia mięso Wagyu, to jego charakterystyczne marmurkowanie. Tłuszcz jest równomiernie rozproszony między włóknami mięśniowymi, tworząc charakterystyczne wzory, które przypominają marmur. A tłuszcz, jak wiadomo, jest nośnikiem smaku. Nadaje mięsu z wagyu niezwykłą delikatność, soczystość i bogaty smak. Najdroższe kawałki wołowiny Kobe kosztują ponad 1200 dolarów za kilogram. Za sprawą zawartości tłuszczu potrafią być niemal białe. Najdroższe trufle Astronomicznie drogie potrafią być także trufle. Czy to najdroższe jedzenie, czy raczej przyprawa? Biorąc pod uwagę koncentrację smaku i fakt, że używa się ich w aptecznych niemal ilościach – są raczej przyprawą. Ich intensywny aromat sprawia, że nawet niewielka ilość potrafi nadać potrawie niezapomnianego smaku. Zazwyczaj są używane w stanie surowym, krojone w cienkie plasterki lub w postaci wiórków. Oto 6 najbardziej odpychających potraw świata. Odważysz się je zobaczyć? Uwaga! Tylko dla Czytelników o mocnych nerwach! Ale trufla trufli nierówna. Istnieją wyjątkowo rzadkie i drogie odmiany, których cena przyprawia o zawrót głowy. Trufle białe (Tuber magnatum) z włoskiego miasta Alba są jednymi z najbardziej poszukiwanych i kosztownych trufli na rynku. Występują one głównie w północnych regionach Włoch. Ich cena może sięgać nawet 300 tys. dolarów za duże okazy. A bywają naprawdę duże, o wadze ponad kilograma. Z takiej trufli jedna restauracja może korzystać przez wiele tygodni. Handel truflami z Alby prowadzi się w systemie aukcyjnym. Każdego roku, na początku listopada, w aukcji najlepszych okazów biorą udział kupcy z całego świata. Inne najdroższe produkty Najdroższe jedzenie świata to temat fascynujący i ogromny. Dość wspomnieć że najdroższa przyprawa, czyli szafran, kosztuje nawet 20 dolarów za gram. Natomiast najdroższa ryba, czyli tuńczyk błękitnopłetwy, osiąga na aukcjach w Japonii cenę ponad 1200 dolarów za kilogram. Nasz ekspert Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
13 maja to światowy dzień humusu. Jak to się stało, że wegański dip z Bliskiego Wschodu zawojował świat?
Humus można dziś kupić niemal w każdym sklepie. Ta smakowita pasta z ciecierzycy i sezamu cieszy się globalną popularnością.
W tym artykule: Jak zrobić hummus Skąd pochodzi humus? Globalna kariera humusu Dania kuchni libańskiej „Hummus” to po arabsku ciecierzyca, czyli cieciorka lub groch włoski. Na terenach Bliskiego Wschodu roślina ta uprawiana jest od 9 tysięcy lat. Nic więc dziwnego, że jest obecna w kuchniach państw całego regionu. Jak zrobić hummus Ale humus to też potrawa. Składa się tylko z czterech składników: ciecierzycy, sezamowej pasty tahini, soku z cytryny, czosnku. Może być wszystkim: dodatkiem, dipem, pełnoprawnym posiłkiem. Humus jest zdrowy, pełen roślinnego białka, sycący i bardzo uniwersalny – zagra z mnóstwem składników. We współczesne żywieniowe trendy wpasował się idealnie. Przepisy na humus znajdziecie w serwisie MojeGotowanie.pl. Skąd pochodzi humus? Od wieków jedzą go Syryjczycy, Egipcjanie, Turcy, Tunezyjczycy i Grecy. Jednak to Liban i Izrael uważają się za ojczyzny humusu. Dlatego toczą niekończący się spór o prawo do nazwania go daniem narodowym. Liban podjął nawet wysiłki, by humus zastrzec jako markę. Choć rzeczywiście trudno jednoznacznie wskazać, gdzie i kiedy humus wymyślono, to w Libanie jest on absolutną podstawą kuchni, obecną przy niemal każdym posiłku i codziennie. Libańczycy podają go najczęściej z oliwą, porcją niezmielonej cieciorki i szczyptą suszonej papryki. Żeby był gładki, ucierają go na masę dodając kostki lodu. Globalna kariera humusu Humus zrobił też niesamowitą karierę na całym świecie. Podobno globalna wartość humusowego rynku to ponad 2,5 miliarda dolarów rocznie. Najwięcej jedzą go Amerykanie, a w Europie – Brytyjczycy. To właśnie w USA w 2012 roku powstał pomysł na Międzynarodowy Dzień Humusu. Choć stał się on produktem dostępnym niemal w każdym sklepie, oczywiście najlepiej próbować go w którejś z jego bliskowschodnich ojczyzn. Na przykład w Libanie. Dania kuchni libańskiej Kuchnia tego kraju to – jak zwykle na Bliskim Wschodzie – prawdziwa feeria smaków. Oto, czego koniecznie jeszcze musicie tam spróbować:
Najdziwniejsze potrawy świata. Odważyłbyś się spróbować chociaż jednej z nich?
Dla jednych to najdziwniejsze potrawy świata, a dla innych rarytasy i niezwykłe przysmaki. W niektórych częściach naszej planety, menu w restauracji może być niemałym zaskoczeniem. W dobie globalizacji prawie wszędzie dziś dostaniemy pizzę lub sushi, ale na Ziemi są miejsca, w których skosztować można nietuzinkowych potraw. To np. szarańcze na patyku lub grillowane pająki. Oto lista najdziwniejszych dań na świecie. Odważyłbyś się spróbować chociaż jednej z nich?
W tym artykule: Svið to tradycyjne islandzkie danie Żmijówka, czyli alkohol z węża Lizaki z robakami są popularne nie tylko w Azji Surströmming to szwedzki sfermentowany śledź Chińskie danie ze szczurzych noworodków: prawda czy ludowa legenda? Casu marzu to włoski ser, w jada się z żywymi larwami much Balut to jajo wewnątrz którego znajduje się w pełni uformowany zarodek ptaka Robaki smażone na patelni Na świecie wciąż są miejsca, które potrafią zaskoczyć niejednego turystę. Szczególnie takiego, który jest głodny. Przemierzając ulicę Bangkoku w poszukiwaniu restauracji lub food trucka można natknąć się na stoiska, w których sprzedają... smażone skorpiony lub świerszcze. Dla przeciętnego Europejczyka, który przyzwyczajony jest do kuchni włoskiej, francuskiej (lub azjatyckiej w wersji zeuropeizowanej), może być to nie lada zaskoczenie. Dla plemion zamieszkujących deszczowe lasy na indonezyjskiej wyspie Sumatra pojęcie „owoce leśne” nie ogranicza się do jagód lub malin. Wystarczy włożyć kij w mrowisko (prawdziwy, nie przysłowiowy), by wyszli jego mieszkańcy. Mrówki gdy poczują się zagrożone, zaczynają przenosić larwy – można więc powiedzieć, że dwudaniowy posiłek przygotowuje się sam. Nie każdy jednak skusiłby się na taką propozycję obiadu. Oto najdziwniejsze potrawy świata. Spróbowałbyś choć jednej z nich? Svið to tradycyjne islandzkie danie Svið to tradycyjne danie, które można zamówić na Islandii. To opalona z wełny i przecięta na pół głowa owcy, którą podaje się z oczami, ale bez mózgu. Potrawa ta powstała w czasach, gdy ludzie nie mogli pozwolić sobie na marnowanie jakiejkolwiek części zabitego zwierzęcia. Gotuje się ją w dobrze osolonej wodzie od półtorej do dwóch godzin. Svið spożywa się na gorąco. Zazwyczaj podaje się je z gotowanymi ziemniakami (całymi lub w postaci purée) albo rzepą. W niektórych restauracjach dostępny jest również wariant na zimno, w postaci przekąski. Głowa jest wówczas pokrojona w plastry. Co ciekawe, Islandia może zaskoczyć turystów czymś jeszcze. Na tej mroźnej wyspie można zamówić również gotowane w warzywnym bulionie lub wędzone baranie jądra, czyli sursadir hrutspungar. To tutaj znajduje się najstarsza restauracja na świecie. Poznaj zaskakujące ciekawostki o Austrii Oto mało znane ciekawostki o Austrii. Kraju, który słynie z niezwykłej otwartości, znakomitej kuchni, licznych ośrodków narciarskich i wielu znanych wirtuozów muzyki klasycznej. Żmijówka, czyli alkohol z węża Wysokoprocentowa pamiątka z Wietnamu, czyli likier, jaki można kupić na stoisku z pamiątkami w pobliżu Cu Chi. W butelce może być kobra (z rozpostartym płaszczem), ale też skorpion, żmija lub jaszczurka. Nic dziwnego, że trunek ma swoją moc. Ten napój alkoholowy powstaje przez macerowanie gada w mocnym alkoholu (zazwyczaj wódce lub spirytusie). Żmijówka jest najbardziej popularna w Wietnamie, ale kupić ją można również w innych krajach Azji Południowo-Wschodniej i w niektórych częściach Chin. Co ciekawe, jedzenie węży w Wietnamie ma bardzo długą tradycję. Związane jest z przekonaniem, że mięso i krew tych zwierząt posiadają szczególne, prozdrowotne właściwości. Niektórzy wierzą, że jest to swoisty eliksir młodości. Alkohol ten często robi się z gatunków jadowitych, a czasem w butelce znajduje się nawet kilka różnych gatunków węży. Lizaki z robakami są popularne nie tylko w Azji Do wyboru są m.in. lizaki z szarańczą w środku (specjał azjatycki) albo czekoladowy deser z kremem ozdobiony mrożoną australijską mrówką Melophorus bagoti napęczniałą od miodu (można go kupić w Sydney). Niektóre lizaki mają smak popularnych alkoholi, np. whisky lub tequili. Co ciekawe, taką przekąskę można dziś kupić nawet w Polsce. Robaki, które zatopione są w takich lizakach zazwyczaj zostały specjalnie wyhodowane do tego celu. Surströmming to szwedzki sfermentowany śledź Sfermentowany śledź to niewątpliwie jeden z największych szwedzkich przysmaków. Produkowany jest na kilku wysepkach u wybrzeża Zatoki Botnickiej. Z beczek przekłada się go do puszek, w których przez rok zachodzi dalszy proces fermentacji. Puszki robią się kuliste od zbierających się (śmierdzących) gazów. Surströmming znany jest w tradycyjnej szwedzkiej kuchni już od XVI wieku. Zazwyczaj robi się z nich kanapki z cienkim chlebem zwanym tunnbröd. Na wierzch kładzie się posiekaną czerwoną cebulę i ugotowane ziemniaki w plastrach, bądź przygotowaną z ziemniaków pastę. Tak przygotowane danie popija się tradycyjnie piwem lub wódką, a niektórzy smakosze wybierają... mleko. Chińskie danie ze szczurzych noworodków: prawda czy ludowa legenda? Potrawa nazywana jest również „Trzy Piski”. Nazwa tego chińskiego specjału pochodzi od szczurzych pisków. Tylko trzy bowiem zdołają wydać szczurze noworodki w drodze z talerza do ust „smakosza” (pierwszy raz, gdy bierze je w pałeczki, drugi, gdy wkłada do ust, trzeci – przy połykaniu). Według niektórych to danie jest jednak tylko legendą. Szczury podaje się również w Indiach. W niektórych regionach kraju łapie się te gryzonie, a następnie obdziera ze skóry i gotuje w pikantnym sosie. Przez niektórych danie to jest uważane za niezwykły specjał, a owe ssaki z podrodziny myszy bywają bardziej popularne niż wieprzowina lub kurczaki. Casu marzu to włoski ser, w jada się z żywymi larwami much Specjał z Sardynii, nazwa znaczy dosłownie „zgniły ser”. Jest przygotowywany z niepasteryzowanego mleka owczego. Chodzą po nim półprzezroczyste larwy muchówki z gatunku sernicy pospolitej (Piophila casei), które (zaniepokojone) potrafią skakać na wysokość nawet kilkunastu centymetrów. przekształcając się w wilgotną, bardzo śmierdzącą masę. Muszki składają swoje jaja w naturalnie powstających pęknięciach w serze. Po wykluciu się robaki trawią białka sera, które następnie fermentują, tworząc kremowy ser. Dojrzewa ok. 3 miesiące. Co ciekawe, jeżeli larwy są martwe, może to oznaczać, że casu marzu jest nieświeże, a serem można się zatruć. Od wielu lat nie można jednak go kupić legalnie. Balut to jajo wewnątrz którego znajduje się w pełni uformowany zarodek ptaka Balut to popularna przekąska na Filipinach, ale również w Kambodży i Wietnamie. W pełni rozwinięty (mniej więcej 8-dniowy) kaczy, a rzadziej kurzy embrion jest gotowany w skorupce. Najczęściej przyprawia się go szczyptą soli, ale niektórzy smakosze używają chili i octu winnego. Zjadane jest także żółtko – które nie zostało wykorzystane przez rozwijające się pisklę. Co ciekawe, okres inkubacji jaj zależy od upodobań konsumentów i każdym kraju spotkamy się z różnym poziomem uformowania. Wietnamczycy najbardziej lubią 21-dniowe zarodki kaczki. Niektórzy uważają, że balut jest afrodyzjakiem. Robaki smażone na patelni Gusano rojo albo inaczej red agave warms („czerwone agawowe robakiĺ”) to gąsienice motyla Hypopta agavis, występującego na meksykańskich agawach. Usmażone przez szefa kuchni, są serwowane z różnymi dodatkami (już bardziej standardowymi) w niewielkiej restauracji Sempoala w Teotihuacan w Meksyku. Danie z pewnością nie zawiera sztucznych barwników i konserwantów. Pytanie tylko, ilu zwolenników zdrowej żywności zdecyduje się na degustację tej osobliwej obrzydliwości.
Dieta ketogeniczna czy śródziemnomorska? Badania wskazały zwycięzcę
Dieta ketogeniczna (zwana w skrócie keto) i dieta śródziemnomorska mają wielu zwolenników na całym świecie. Która jest zdrowsza?
W tym artykule: Na czym polegają diety niskowęglowodanowe? Wielki test diet Dieta ketogeniczna efekty. Czym różni się od śródziemnomorskiej? Wraz ze zmieniającymi się kanonami piękna, popularność zyskują kolejne diety. Jeszcze w latach 90. pożądane były skrajnie szczupłe sylwetki. Za najszybszą drogę do ich uzyskania uważano głodówki. Na szczęście nasza świadomość na temat żywienia się zmienia. Dietetycy są zgodni, że aby zgubić nadprogramowe kilogramy i wyglądać zdrowo, trzeba jeść. Skrajności nigdy nie są dobre, dlatego dobra dieta powinna być zbilansowana i przemyślana. Na czym polegają diety niskowęglowodanowe? Dużym zainteresowaniem cieszą się diety niskowęglowdanowe: popularna keto i śródziemnomorska. Pierwsza z nich wiąże się z ograniczeniem spożycia węglowodanów na rzecz tłuszczów. Druga to dieta niskowęglowodanowa, umiarkowanie wysokotłuszczowa – w jadłospisie królują warzywa, rośliny strączkowe, owoce, produkty pełnoziarniste, oliwa z oliwek i ryby. Która z nich jest lepsza i od czego to zależy? Na te pytania odpowiedzieli autorzy badań opublikowanych na łamach czasopisma naukowego „American Journal of Clinical Nutrition”. W trakcie testów zwrócili szczególną uwagę na poziom glukozy we krwi badanych, czynniki ryzyka dla zdrowia, utratę wagi i to, jak łatwo ludzie przystosowują się do nowych nawyków żywieniowych. Warto zaznaczyć, że diety niskowęglowodanowe są zalecane przede wszystkim chorym na cukrzycę typu 2 lub osobom będącym w grupie ryzyka. – Głównym problemem chorych na cukrzycę jest niezdolność do kontrolowania poziomu glukozy we krwi. Największy wpływ na jego regulację ma właśnie dieta – mówi Christopher Gardner, profesor medycyny i dyrektor ds. żywienia w Centrum Badań Prewencji Uniwersytetu Stanforda. Dieta ketogeniczna może pomagać w regulowaniu poziomu glukozy we krwi. Naukowców zaniepokoiło jednak to, jak bardzo stała się popularna w ostatnich latach. Ludzie z niskim BMI nie są bardziej aktywni. Po prostu mają mniejszy apetyt, ustalili naukowcy Niższy wskaźnik masy ciała nie oznacza wcale – jak dotychczas sądzono – dużej aktywności fizycznej i szybkiego metabolizmu. Wręcz przeciwnie. Naukowcy odkryli, że ludzie z niskim BMI r... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ludzie-z-niskim-bmi-nie-sa-bardziej-aktywni-po-prostu-maja-mniejszy-apetyt-ustalili-naukowcy-fot-getty-images-546943d.jpeg" width="938" height="625" alt="Ludzie z niskim BMI nie są bardziej aktywni. Po prostu mają mniejszy apetyt, ustalili naukowcy (fot. Getty Images)" title="Ludzie z niskim BMI nie są bardziej aktywni. Po prostu mają mniejszy apetyt, ustalili naukowcy (fot. Getty Images)" /> Wielki test diet W badaniu przeprowadzonym od czerwca 2019 r. do grudnia 2020 r. wzięło udział 40 dorosłych z cukrzycą typu 2 lub stanem przedcukrzycowym. W tym czasie testowali dietę keto i śródziemnomorską. Badanych podzielono na dwie grupy – obie były na różnych dietach po 12 tygodni. Po tym czasie następowała zamiana. W fazie ketogenicznej uczestnicy badania ograniczali węglowodany do 20–50 gramów dziennie (około 80% mniej niż zwykle), a białko do 1,5 grama na kilogram masy ciała dziennie. Z kolei będąc na diecie śródziemnomorskiej, żywili się głównie warzywami, roślinami strączkowymi, orzechami oraz rybami i oliwą z oliwek. Przez pierwsze cztery tygodnie badania mieli przygotowane posiłki. W kolejnych ośmiu mieli przygotowywać je sami – tak naukowcy chcieli sprawdzić, jak łatwo przyjdzie im przestrzeganie diet. Obie diety stawiają na eliminację cukrów i spożywanie większej ilości warzyw. Badacze chcieli przede wszystkim sprawdzić, czy dieta keto zapewnia dodatkowe korzyści zdrowotne wynikające z eliminacji roślin strączkowych, owoców i produktów pełnoziarnistych. Jak często ćwiczyć? Badania wykazały, że wystarczą tylko weekendy Często zastanawiamy się, jak często powinniśmy ćwiczyć. To trudne pytanie, ale jak zwykle naukowcy przychodzą z odpowiedzią. Dieta ketogeniczna efekty. Czym różni się od śródziemnomorskiej? Naukowcy regularnie sprawdzali poziom glukozy we krwi i masę ciała badanych. Pytali ich również o przestrzeganie diety i zadowolenie z efektów. Badania ukończyły 33 osoby. 7 zrezygnowało z powodu COVID-19. Z badań wynika, że obie diety w podobnym stopniu regulują poziom glukozy we krwi oraz przyczyniają się do utraty masy ciała. Żywienie śródziemnomorskie ma jednak większy wpływ na spadek poziomu cholesterolu LDL, a keto na spadek poziomu trójglicerydów. Znacząca różnica pojawiła się przy podsumowaniu składników odżywczych. Dieta ketogeniczna zawiera ich mniej, szczególnie błonnika. Z odpowiedzi badanych wynika też, że jest trudniejsza do przestrzegania. Oba sposoby żywienia przynoszą więc podobne efekty, z niewielką przewagą korzyści dla diety śródziemnomorskiej. Przed wprowadzeniem większych zmian w codziennym jadłospisie warto jednak skonsultować się z dietetykiem. Może okazać się, że nie wszystkie produkty służą nam tak samo. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Największe konflikty kulinarne w historii. Kto wymyślił humus i inne gastrowojny?
Narodowe potrawy nie tylko łączą, ale i dzielą. Zdarza się nawet, że stają się zarzewiem międzynarodowych sporów. Oto najgłośniejsze konflikty kulinarne, o których mówił cały świat.
W tym artykule: Skąd pochodzi humus? Ziemniak niezgody Kosmiczny konflikt o kimchi Gdzie powstała beza Pavlova? Słowenia z Austrią stoczyły spór o kiełbasę Potrawy, które okazały się kością niezgody To jest kulturowa zbrodnia. To nie jest izraelskie jedzenie, tylko arabskie. Najpierw Izraelczycy zajęli ziemię i wyczyścili ją etnicznie z Arabów. Teraz przywłaszczają sobie ich potrawy i kulturę, twierdząc, że też należy do nich. Wstyd! – napisał w 2018 r. na Twitterze James Zogby, założyciel arabsko-amerykańskiego instytutu w Waszyngtonie. Kuchnie świata. Czy wiedziałeś skąd pochodzą te potrawy? W zglobalizowanym świecie nawet na końcu świata możemy zjeść ramen, amerykańskie burgery, czy hummus. Nie zawsze zdajemy sobie jednak sprawę, skąd pochodzą te potrawy. Czasem nie jest to ... Sprowokowała go do tego Rachel Ray, która w programie kulinarnym zaprezentowała talerz przystawek. Znalazły się na nim m.in. faszerowane liście winogron oraz dip z bakłażanów. Po tym jak nazwała ów zestaw „wyborem izraelskich przekąsek”, arabska społeczność zawrzała. Podobne emocje towarzyszyły aferze wokół menu linii lotniczych Virgin Atlantic. Po protestach ze strony proizraelskich pasażerów zarząd firmy podjął decyzję o zmianie nazwy sałatki podawanej na pokładach samolotów. Kiedy „palestyńska sałatka kuskus” stała się „sałatką kuskus”, emocje opadły. Przyzwyczailiśmy się myśleć, że konflikty, także zbrojne, wybuchają z najpoważniejszych powodów – sporu o zasoby naturalne albo o terytoria. Jednak dyplomaci mają pełne ręce roboty również dlatego, że – jak świat długi i szeroki – nie ma kraju, który nie stanąłby murem w obronie czegoś, co uważa za swoją narodową potrawę. Skąd pochodzi humus? Najbardziej zaciekłe kulinarne wojny Bliskiego Wschodu toczą się o humus. Popularna w większości krajów regionu pasta z ciecierzycy przez wielu ekspertów uważana jest za przekąskę pochodzącą z Bejrutu. Libańczykom rosła więc gula w gardle, kiedy w kartach dań zagranicznych restauracji widzieli swoją przystawkę pod szyldem „Kuchnia izraelska”. Czara goryczy przelała się w 2009 r., kiedy na francuskich targach handlowych Izraelczycy promowali humus jako swoją narodową specjalność. Wtedy się zagotowało. I to dosłownie: 250 libańskich kucharzy pod wodzą 50 szefów kuchni przyrządziło około 2000 kg ciecierzycowej pasty. Cel? Świat miał się dowiedzieć, że humus jest libański. Odpowiedź przyszła po kilku miesiącach. W wiosce Abu Gosz niedaleko Jerozolimy odbyło się wielkie gotowanie. Na liście składników znalazło się 2,5 tony ciecierzycy, 1,5 tony pasty sezamowej, setki cytryn i wielka beczka czosnku. Przyrządzony z powyższych produktów humus ważył ponad cztery tony. Był dokładnie dwa razy większy od humusu libańskiego. Ostateczny kontratak okazał się miażdżący – w Libanie przyrządzono aż 10 452 kg humusu. Ilość nie była przypadkowa – liczba ta przełożona na kilometry kwadratowe odpowiada bowiem powierzchni kraju. Równolegle z pojedynkiem między kucharzami toczyły się potyczki dyplomatów. Bejrut zwrócił się do Unii Europejskiej z prośbą o zakwalifikowanie humusu jako potrawy libańskiej. Celem było uniemożliwienie innym krajom używania nazwy „humus” w odniesieniu do produkowanych u siebie past. W środowisku libańskiego stowarzyszenia przemysłowców powstał zaś pomysł wytoczenia procesu państwu Izrael o naruszenie praw autorskich do libańskich potraw. Nazwa antyizraelskiej kampanii – „Ręce precz od naszych dań” – nie pozostawiała wątpliwości: społeczne emocje sięgnęły zenitu. Donosząc o „trzeciej wojnie libańskiej”, skutecznie podgrzewała je również prasa. 5 dań, których musisz spróbować w Jerozolimie Zasmakuj Jerozolimy. Ziemniak niezgody – Każda wspólnota powstaje wokół czegoś. Mogą to być wspólne idee, obyczaje, może to być wspólne miejsce zamieszkania. Wśród tych elementów znajduje się również wspólnota smaku. Tworzy się ona w sposób fizjologiczny – poprzez formowanie się w dzieciństwie kubków smakowych, a także w sposób kulturowy – poprzez obyczaje i rytuały związane z posiłkami – mówi prof. Aleksander Posern-Zieliński, etnolog i antropolog z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Narodowe potrawy od zawsze pozwalały odróżniać „naszych” od „obcych”. W dobie globalnej wioski, masowej emigracji i komercjalizacji zaczęły jednak przekraczać fizyczne i symboliczne granice. Narodziły się więc konflikty, których podłożem często jest pragnienie zachowania własnej odrębności. Wiedzą coś o tym Peruwiańczycy, którzy od lat kruszą kopie z Chilijczykami o to, gdzie powstał pisco, czyli winiak ze sfermentowanych i poddanych destylacji winogron. Chilijczycy twierdzą, że wymyśliło go starożytne plemię zamieszkujące dolinę Elqui. Peruwiańczycy zwracają uwagę, że zanim powstało pisco, na terenie ich kraju były już dolina i rzeka o tej samej nazwie. – Chile i Peru są skłócone od stuleci, a oliwy do ognia dolewa fakt, że kultury obu krajów są bardzo podobne. Takie drugorzędne elementy jak ten są więc dla tych społeczeństw bardzo ważne, bo to dzięki nim mogą się wyróżnić – mówi prof. Posern-Zieliński. Kością niezgody między tymi państwami są też… ziemniaki. Chilijska ministra rolnictwa Marigen Hornkohl na podstawie badań prof. Andrésa Contrerasa z Chile Austral University wysnuła wniosek, że 99 proc. ziemniaków na świecie ma genetyczne powiązania z chilijskimi. Tymczasem każdy Peruwiańczyk wie, że ziemniaki odkrył hiszpański konkwistador Francisco Pizarro, i że nastąpiło to po peruwiańskiej stronie jeziora Titicaca. „Peruwiański ziemniak uratował Europę przed głodem” – ripostował minister spraw zagranicznych Peru José Antonio García Belaúnde. Konflikt rozszedł się po kościach, ale przez pewien czas było gorąco – szczególnie gdy peruwiański rząd zagroził wniesieniem przeciwko Chile skargi do ONZ. Ziemniaki cenniejsze niż złoto. Zaglądamy do Peru, gdzie uprawia się ich kilka tysięcy odmian! [FOTOREPORTAŻ] Sadzenie i zbiory to w tutejszych społecznościach uświęcony rytuał. Keczua od stuleci okazują szacunek ziemi i nie zmieniły tego wpływy cywilizacji. Kosmiczny konflikt o kimchi Tak zwane gastro-konflikty zazwyczaj wybuchają między państwami, które mają burzliwą wspólną historię. Tak jest w przypadku sporu między dwoma azjatyckimi mocarstwami kulinarnymi. To że na początku XX w. Japonia zaatakowała Koreę, czyniąc ją swoim protektoratem, stanowi fakt dobrze znany. Natomiast to, że 90 lat później podniosła rękę na tamtejszą przystawkę i dziś zarabia na niej krocie, jest faktem niewybaczalnym. Kimchi, czyli słona, ostra i sfermentowana kapusta z dodatkiem czosnku, imbiru i sproszkowanego chilli gochugaru jest przyrządzana na setki sposobów. Według Koreańczyków tylko jeden z nich jest prawidłowy: koreański. W 1996 r. Japończycy zagrali im na nosie proponując, aby ich wersja kimchi została wpisana w poczet oficjalnych potraw igrzysk olimpijskich w Atlancie. Reakcja Koreańczyków była zdecydowana – w końcu zgodnie z ich narodowym powiedzeniem smak kimchi to smak koniuszków palców matki. Władze Korei Południowej wystosowały prośbę do WHO i Komisji Kodeksu Żywnościowego o wyznaczenie oficjalnych standardów przyrządzania kimchi. Żeby rozwiać wątpliwości, jakie mogły istnieć dalej we Wszechświecie – wysłali swoją ukochaną kapustę w kosmos wraz z pierwszą astronautką. – Konflikty tego typu są tak silne, bo jedzenie ma jednocześnie wymiar materialny, symboliczny i polityczny. Buduje jedność narodu, może też być elementem wzmacniania narodowej gospodarki. To też w końcu narzędzie promocji – dzięki narodowym potrawom państwa mają szansę zaistnieć na arenie międzynarodowej – mówi dr Michaela Desoucey, socjolożka z North Carolina State University. Japońscy naukowcy stworzyli elektroniczne pałeczki, które stymulują słony smak Pałeczki to sztućce charakterystyczne dla krajów Dalekiego Wschodu. Popularność kuchni azjatyckiej sprawiła jednak, że używane są dziś na całym świecie. Japońscy odkrywcy postanowili p... Gdzie powstała beza Pavlova? Australijczycy i Nowozelandczycy dowiedli, że pokłócić można się również przy deserze. Tort Pavlova, czyli beza ze świeżymi owocami i bitą śmietaną, wzięła swoją nazwę od rosyjskiej primabaleriny Anny Pawłowej. Australijczycy twierdzą, że po raz pierwszy została przygotowana dla słynnej tancerki w 1926 r. przez Berta Sachse’a, szefa kuchni hotelu Esplanade w Perth. Jednak w latach 20. XX w. rosyjska primabalerina tańczyła też dla Nowozelandczyków, którzy uważają, że to w Wellington po raz pierwszy raczyła się słynącym z lekkości bezowym deserem. Wojna toczy się na daty i przepisy – Australijczycy utrzymują, że pierwsza receptura na Pavlovą pojawiła się w ich książce kucharskiej. Nowozelandczycy trzymają się wniosków wysnutych przez antropolożkę prof. Helen Leach, która po przeanalizowaniu setek książek kucharskich i 667 przepisów właśnie im przyznaje pierwszeństwo. Słowenia z Austrią stoczyły spór o kiełbasę Niemały wpływ na wzrost liczby konfliktów na tle narodowych dań ma europejska polityka ochrony niematerialnego dziedzictwa kulturowego. W jej wyniku potrawy stały się dziedzictwem, co rozpoczęło wyścig o to, kto je będzie chronił i kto będzie czerpał z tego korzyści. Ot, chociażby awantura między ministrami rolnictwa Słowenii i Austrii. Przedmiot sporu? Przyprawiona czosnkiem i pieprzem siekana wieprzowina. Jako pierwsi o status produktu regionalnego dla swojej kiełbasy wystąpili do Unii Europejskiej Słoweńcy. Twierdzili, że ich „kranjska klobasa” została wymyślona w XIX w. na północy kraju. „Nie pozwolimy nikomu zabrać naszej kiełbasy” – zagrzmiał wówczas austriacki minister rolnictwa Niki Berlakovich i w obronie austriackiej „krainerwurst” zjednoczył siły z krajową izbą handlową i urzędem patentowym w celu wytoczenia Słowenii procesu. Sprawa stanęła na ostrzu noża, a na dobrosąsiedzkie stosunki obydwu państw padł cień. Potrawy, które okazały się kością niezgody Zdarza się, że mimo wielkich emocji jedzeniowe konflikty kończą się polubownie. Konflikt o kiełbasę między Słowenią i Austrią wygasł w czerwcu 2012 r. Słowenia zarejestrowała własny produkt, ale zezwoliła sąsiadom na produkcję swojego pod tamtejszą nazwą. Spór o Pavlovą też ma szanse na pokojowe rozwiązanie. Działający ponad podziałami Nowozelandczyk dr Paul Wood i Australijka Annabelle Utrecht doszukali się bowiem pierwowzoru tego deseru w austriackim Spanische Windtorte. Ustalili, że niemieckojęzyczni imigranci mieli przywieźć receptury na tort z bezy do USA, skąd na przełomie XIX i XX wieku wywędrowały one dalej w świat. Dla odmiany konflikt o pisco wydaje się pogłębiać. Chile z impetem wkroczyło na arenę produkcji eksportowej napojów procentowych i wytwarza trzy razy więcej osławionego alkoholu niż Peru. Wypchnięcie z rynku i groźba, że ich narodowy napój przestanie się kojarzyć z ich krajem, to dla dużo biedniejszych Peruwiańczyków spory problem – nie tylko symboliczny, ale i gospodarczy. Również Korea nie może czuć się w pełni usatysfakcjonowana. W 2013 r. Kimjang, czyli tradycyjny sposób przyrządzania i dzielenia się kimchi, został wpisany przez UNESCO na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego. Mimo to produkowana tanio, z pominięciem fermentacji, za to ze sztucznymi barwnikami oraz nazywana dla świętego spokoju „kimuchi” japońska wersja koreańskiego przysmaku podbija światowe rynki. Jak to się więc mówi – niesmak pozostał. Nie ma też co liczyć na jednoznaczne zwycięstwo którejś ze stron sporu o humus. To nie przypadek, że według izraelskiego dziennikarza Ronita Vereda symbolizuje on wszystkie napięcia na środkowym wschodzie. Oprócz Izraela i Libanu w konflikcie uczestniczą Syryjczycy, którzy twierdzą, że humus najpierw jadało się w Damaszku, a także Palestyńczycy, wytykający Izraelowi kolonizację ich kultury, w tym tej kulinarnej. Polacy też mają na koncie spór o kulinarny skarb. Kiedy po wejściu do Unii Europejskiej Polska złożyła wniosek o zastrzeżenie nazwy „oscypek”, procedurę zablokowali Słowacy, twierdząc że oni też ów ser produkują. Oba rządy doszły jednak do porozumienia: Polacy zastrzegli nazwę „oscypek”, a Słowacy dostali zielone światło dla produkcji „osciepoka”. Wśród polskich produktów o zastrzeżonej nazwie jest też m.in. Bryndza Podhalańska i Fasola Piękny Jaś z Doliny Dunajca. Wśród tych oznaczonych Chronionym Oznaczeniem Geograficznym są zaś m.in. rogale świętomarcińskie i podpiwek kujawski. Artykuły, które mogą cię zainteresować: Planujesz wakacje we Francji? Sprawdź, co musisz zjeść w tym kraju Kraj ten urzeka pod każdym względem. Decydując się na wakacje we Francji, warto wiedzieć, których potraw trzeba spróbować. Indie od kuchni, czyli co znajdziemy na hinduskim talerzu Indie słyną z dobrej kuchni i niepowtarzalnych smaków. Czego szczególnie warto spróbować podczas pobytu w Azji Południowej? Poznaj najbardziej popularne dania kuchni hinduskiej. Kuchnia szwajcarska: co warto zjeść w kraju Helwetów? Jak twierdzi Kurt Scheller, kuchnia szwajcarska to połączenie północnych i południowych smaków Europy. Czego więc warto spróbować podczas pobytu w Szwajcarii?
Kuchnia szwajcarska: co warto zjeść w kraju Helwetów?
Jak twierdzi Kurt Scheller, kuchnia szwajcarska to połączenie północnych i południowych smaków Europy. Czego więc warto spróbować podczas pobytu w Szwajcarii?
W tym artykule: Co dobrego zjeść w Szwajcarii? Szwajcaria: potrawy, które musisz spróbować Kuchnia szwajcarska pod lupą Co dobrego zjeść w Szwajcarii? Prawdziwy gruyère pochodzi tylko ze Szwajcarii – mówi na początku naszego kulinarnego spotkania Kurt Scheller, znany szwajcarski kucharz mieszkający w Polsce. Gruyère jest zresztą jego ulubionym – wyjątkowo łagodnym, o lekko orzechowym smaku z regionu o tej samej nazwie. O serach Scheller może opowiadać godzinami, zachwycając się każdym, tłumacząc, jak długo dojrzewają i dlaczego tylko te ze Szwajcarii są tak wyjątkowe. Kuchnie świata. Czy wiedziałeś skąd pochodzą te potrawy? W zglobalizowanym świecie nawet na końcu świata możemy zjeść ramen, amerykańskie burgery, czy hummus. Nie zawsze zdajemy sobie jednak sprawę, skąd pochodzą te potrawy. Czasem nie jest to ... Z biblioteczki wyciąga wielką księgę szwajcarskich serów. Na zdjęciach wyglądają rewelacyjnie, od razu robimy się głodni. Kurt zatrzymuje się na zdjęciu sera tylżyckiego. – Chociaż tilsiter – półtwardy, z dziurami, pochodzi z Rosji i był znany już w czasach zakonu krzyżackiego, to spopularyzowali go właśnie Szwajcarzy – wyjaśnia. W jego księdze znaleźć można ponad 400 rodzajów sera. Najpopularniejsze z nich to: ementaler (łagodny, twardy), sbrinz (pikantny, uważany za ojca serów twardych w Europie), appenzeller (niezwykle aromatyczny, pachnący ziołami, o smaku orzechowym lub owocowym). – Bierzesz kawałek, ułamujesz bagietkę, nalewasz w kieliszek ulubione wino i jesteś najszczęśliwszym człowiekiem na świecie – śmieje się kucharz. Ale po chwili dodaje, że przecież Szwajcaria to nie tylko sery. – Bo to jest kuchnia fusion. Odpowiada zróżnicowaniu kulturalnemu kraju. Szwajcaria: potrawy, które musisz spróbować Nigdzie indziej w Europie nie odkryjesz na tak małym obszarze tak wielu dominujących kultur zachodniej Europy. Dlatego nie ma jednej szwajcarskiej kuchni. Jest ich wiele – twierdzi. Tak więc oprócz fondue czy raclette można spróbować papet vaudois (rodzaj kapusty kiszonej z kiełbaskami w regionie Jeziora Genewskiego), capuns (nadziewane, zrolowane liście kapusty z Gryzonii) lub minestrone (gęsta zupa serwowana w Ticino). Z Zurychu pochodzi zaś siekana cielęcina w sosie śmietanowym podawana np. z plackiem z tartych ziemniaków. – Kiedy przyjeżdzam na wakacje do rodzinnej Lucerny, zawsze jem kiełbaski zapiekane w cieście i wypijam kufel piwa Eichhof. No i oczywiście przygotowuję dla przyjaciół fondue, niekoniecznie serowe, bo przecież może też być mięsne czy czekoladowe. W moim domu zawsze w weekend przyrządzał je ojciec. Przy stole zasiadała cała rodzina, schodzili się przyjaciele. My Szwajcarzy lubimy przecież biesiadować. Tu zjesz najlepszą pizzę na świecie, ale nie tylko. Sprawdź, z czego jeszcze słynie Neapol Portowy zgiełk, robotnicze biedne dzielnice i rewia mody. Neapol fascynuje różnorodnością. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/595ec4092e93d8f8d01f3eb08c22f56d0d8be2e7-4c473a3.jpeg" width="938" height="625" alt="Neapol: atrakcje, zabytki, jedzenie, ciekawostki, dojazd i co warto zobaczyć? Oto wszystko, co musisz wiedzieć o tym włoskim mieście" title="Neapol: atrakcje, zabytki, jedzenie, ciekawostki, dojazd i co warto zobaczyć? Oto wszystko, co musisz wiedzieć o tym włoskim mieście" /> Kuchnia szwajcarska pod lupą Gdzie gotujemy? Trafiliśmy pod skrzydła mistrza sztuki kulinarnej. Jesteśmy w Akademii Kurta Schellera, Szwajcara pochodzącego z Lucerny, który zanim zasłynął w Polsce (będąc m.in. szefem kuchni w hotelach Bristol i Sheraton), podbijał podniebienia Anglików, Holendrów, Ekwadorczyków czy szejków z Kuwejtu. Założona w 2002 r. akademia była pierwszą szkołą gotowania nad Wisłą. A więc? Czas na naukę! Więcej na schelleracademy.pl. Co gotujemy? Fondue to zimowa potrawa szwajcarskich górali, którzy przy jej przyrządzaniu wypijali sporo wina – mówi Kurt i sam wyciąga buteleczkę trunku. Do przyrządzenia fondue potrzeba: po 400 g serów ementaler i gruyère, 300 mln białego wytrawnego wina, łyżki skrobi kukurydzianej, ząbka czosnku, 2 łyżek kirszu, kilku kropel oliwy z czarną truflą, szczypty gałki muszkatołowej i pieprzu do smaku. Jak gotujemy? Naczynie do przygotowania fondue (gliniany lub żeliwny garnek caquelon) smarujemy przekrojonym ząbkiem czosnku i wlewamy wino. Po tym stawiamy je na ogniu, dodajemy starty ser gruyère i doprowadzamy do zagotowania. Zmniejszamy ogień i dosypujemy również startego ementalera. W trakcie przyrządzania potrawy nie możemy zapomnieć o jej mieszaniu – w przeciwnym wypadku ser się spali. Skrobię kukurydzianą łączymy z kirszem (wysokoprocentowym alkoholem otrzymywanym z wiśni) i wlewamy do gotującego się fondue. Dzięki temu nasza potrawa zmieni się w jednolitą aksamitną masę. Kiedy tak już się stanie, garnek zdejmujemy z palnika i stawiamy na specjalnym podgrzewaczu na środku stołu, by wszyscy nasi goście mieli do niego łatwy dostęp. Bagietkę kroimy na kawałki, nadziewamy na widelce i maczamy w serowowinnej masie. I podajemy wino – ale, uwaga, tylko białe! Czas przygotowania: 20 min. Recenzja Agnieszka Franus: Jedząc fondue, pamiętajcie o zasadach. Jeżeli mężczyzna utopi chleb w serowej masie, musi postawić wszystkim kolejkę. Jeśli pani – musi pocałować sąsiadów. Tak więc fondue zapewnia nie tylko sytość w zimowy mroźny wieczór, ale też niezłą rozrywkę. Michał Cessanis: Bułka maczana w roztopionym serze – myślałem tak do tej pory o fondue. Ale potrawa Kurta Schellera stała się dla mnie daniem wykwintnym. Tekst ukazał się na łamach magazynu „National Geographic Traveler – Szwajcaria na 4 pory roku” (nr 01/2014). Więcej o kuchniach z całego świata przeczytasz TUTAJ. Herbata to jedna z chińskich świętości. Ile kosztuje nadroższa? Tak dużo, że szkoda ją pić W Chinach herbata jest pita na wiele sposobów. Niektóre zasady są powielane w wielu tradycjach. O czym warto pamiętać?
Jakie śniadania zjemy za granicą? Sprawdź, jak dobrze znasz inne kraje
Co kraj to obyczaj, a co kultura to inna kuchnia. Na całym świecie śniadania różnią się od siebie. Niektórzy wolą zacząć dzień konkretnym i sytym posiłkiem, a inni preferują delikatne przekąski. Dużo zależy również od klimatu i średniej temperatury. Sprawdź, jakie śniadania zjemy za granicą.
W tym artykule: Japonia Maroko Francja Anglia Stany Zjednoczone Meksyk Prawie wszyscy dietetycy zgodnie przyznają, że śniadanie to najważniejszy posiłek dnia. Rano powinniśmy dostarczyć naszemu organizmowi wielu cennych składników odżywczych. To ważne, jeżeli chcemy mieć dużo energii na resztę dnia. Co ciekawe, eksperci przyznają, że opuszczanie porannego jedzenia może prowadzić w przyszłości do problemów z nadwagą lub niedowagą. Ale śniadanie może być również formą wspólnie spędzanego czasu. W wielu kulturach na świecie śniadaniowanie jest sposobem na utrzymywanie relacji towarzyskich. Tak jest między innymi w krajach arabskich w trakcie ramadanu. Kuchnie świata. Czy wiedziałeś skąd pochodzą te potrawy? W zglobalizowanym świecie nawet na końcu świata możemy zjeść ramen, amerykańskie burgery, czy hummus. Nie zawsze zdajemy sobie jednak sprawę, skąd pochodzą te potrawy. Czasem nie jest to ... Muzułmanie spotykają się na pierwszy posiłek dnia tuż przed wschodem słońca. Później zobowiązani są pościć cały dzień, aż do zmierzchu. We Włoszech natomiast poranek jest idealną okazją do tego, aby wspólnie wypić szybkie espresso. Sprawdźmy zatem, jak wyglądają śniadania na świecie. Japonia Japońskie śniadanie jest bardzo różnorodne, a co najważniejsze – syte. Składa się z dużej ilości warzyw, ryżu i ryb. Ważnym dodatkiem do ciepłych potraw są natto, czyli sfermentowana soja oraz tamagoyaki, zawinięte w rulon omlety, które polane są sosem sojowym. Wielu Japończyków lubi uzupełnić pierwszy posiłek dnia o ciepłą zupę miso. Co ważne, śniadanie jest podawane na tradycyjnych tackach, a wszystkie potrawy znajdują się w osobnych miseczkach. Jemy oczywiście pałeczkami. Maroko W Maroku jednym z popularniejszych dań śniadaniowych jest baghrir. To klasyczne północnoafrykańskie naleśniki, zwane również „naleśnikami tysiąca otworów”. Wszystko dlatego, że od razu po wylaniu ich na patelnię, na wierzchu pojawiają się drobne dziurki. Robi się je z semoliny, mąki pszennej i drożdży. Idealnym dodatkiem do baghrir są masło i miód. Nie może oczywiście zabraknąć aromatycznej arabskiej herbaty. Tu zjesz najlepszą pizzę na świecie, ale nie tylko. Sprawdź, z czego jeszcze słynie Neapol Portowy zgiełk, robotnicze biedne dzielnice i rewia mody. Neapol fascynuje różnorodnością. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/595ec4092e93d8f8d01f3eb08c22f56d0d8be2e7-4c473a3.jpeg" width="938" height="625" alt="Neapol: atrakcje, zabytki, jedzenie, ciekawostki, dojazd i co warto zobaczyć? Oto wszystko, co musisz wiedzieć o tym włoskim mieście" title="Neapol: atrakcje, zabytki, jedzenie, ciekawostki, dojazd i co warto zobaczyć? Oto wszystko, co musisz wiedzieć o tym włoskim mieście" /> Francja Francuzi stawiają na minimalizm. Śniadanie powinno być szybkie, smaczne i praktyczne. Zazwyczaj jest to mała kanapka (fr. tartine), którą przyrządza się z bagietki, a wierzch smaruje się masłem lub dżemem. Do tego ciepły napój. Do wyboru kawa, herbata i gorąca czekolada oraz owoc np. jabłko lub banan. Czasem tartinkę można zamienić na croissanta lub słynne pain au chocolat. Mój znajomy z Francji mawia również, że jeśli jesteś wyjątkowo żądny przygód, możesz postawić na owsiankę. Anglia Angielskie śniadanie raczej nie ma zbyt dobrej reputacji. Podczas gdy Anglicy zajadają się swoimi przysmakami przed pracą, reszta świata spogląda na nich z niedowierzaniem. Chodzi bowiem o połączenie tostów, bekonu, jajek, kiełbasek, pomidorów i… fasolki po bretońsku. Może nie brzmi to zbyt fantazyjnie, ale trzeba przyznać jedno. Głodni z domu nie wychodzą. Stany Zjednoczone W Stanach Zjednoczonych śniadania to mieszanka globalizacji i oryginalnych pomysłów. Najpopularniejszym daniem w tym kraju są "american pancakes", które Amerykanie polewają syropem klonowym. Śniadaniowym przysmakiem są również jajka z bekonem. Nie zapominajmy, że jest to olbrzymi i zróżnicowany kraj. W niektórych miejscach pierwszy posiłek może się od siebie różnić. W Nowym Jorku na przykład nieustającą popularnością cieszą się bajgle. Legenda głosi, że w niedzielny poranek najczęstszym powodem trafienia na ostry dyżur jest zacięcie się podczas… krojenia bajgli. Planuję, gotuję, wykorzystuję. Poznaj triki Chefów Kuchni na gotowanie w stylu zero waste Blisko 400 restauracji z 14 regionów (w tym nowość – Radom!) weźmie udział w wiosennej edycji Restaurant Week. Trwający niemal trzy tygodnie Festiwal odbędzie się w formule #zerowaste –... Meksyk Klasyczne meksykańskie śniadanie nazywa się chilaquiles. Na chrupiące placki tortilli wylewamy sos salsa i fasolkę. Na to kładziemy jajka sadzone i dużą ilość dodatków. To między innymi ser, cebulka i awokado. Nazwa pochodzi z rdzennego języka nahuatl i oznacza „włożone do chilli”. Cóż, nazwa jest bardzo adekwatna.
Kuchnie świata. Czy wiedziałeś skąd pochodzą te potrawy?
W zglobalizowanym świecie nawet na końcu świata możemy zjeść ramen, amerykańskie burgery, czy hummus. Nie zawsze zdajemy sobie jednak sprawę, skąd pochodzą te potrawy. Czasem nie jest to tak oczywiste, jak nam się wydaje.
W tym artykule: Ramen Czulent Fondue Musaka Paprykarz szczeciński Hummus W dobie globalizacji podróże w celu odkrywania nowych smaków i potraw trochę straciły na znaczeniu. Dziś większość kuchni świata mamy na wyciągnięcie ręki. W dużych miastach znajdziemy sklep azjatycki, restaurację meksykańską, czy bar z kuchnią bliskowschodnią. Niektóre supermarkety do swojej oferty często dodają przyprawy z odległych zakamarków świata. Kultura i kuchnia na całym świecie zaczęła się wzajemnie przenikać, niektóre tradycyjne dania ulegają regionalizacji. Chociaż nie zawsze musimy już podróżować, żeby zjeść specyficzne smakołyki, to niezaprzeczalnym faktem pozostaje to, że będąc np. W Tajlandii zjemy prawdziwe tajskie jedzenie, a w Japonii dostaniemy dobrze podane i oryginalne sushi. Globalizacja ma też jeden minus. Czasem zapominamy, skąd pochodzą konkretne potrawy. Sprawdźmy to. Chiny ocenzurowały finał kultowego filmu "Podziemny krąg". Jak wygląda teraz? Po 23 latach od premiery amerykański film z Bradem Pittem i Edwardem Nortonem w rolach głównych będzie miał nowe zakończenie. Specjalnie dla chińskich widzów. Ramen Mówi się, że ramen to zupa miłości. Nie wiem ile jest w tym prawdy, ale na pewno, żeby przygotować tą aromatyczną i pyszną potrawę, trzeba włożyć w to dużo serca. Esencjonalny bulion należy bowiem gotować czasem nawet 48 godzin. Podaje się go z makaronem ramen, warzywami, nitamago (marynowanym jajkiem), nori, kamaboko i mięsem (chāshū), owocami morza lub rybą (istnieje też opcja wege). Oprócz sushi to jedno z popularniejszych dań kuchni japońskiej. Niewiele jednak osób zdaje sobie sprawę z tego, że ramen oryginalnie pochodzi z… Chin. Trafił stamtąd do Japonii w XIX wieku, a popularny stał się dopiero po II wojnie światowej. Co ciekawe, japoński ramen w tym kraju jest fast-foodem. Gdzie najlepiej się wyciszyć? Nasze propozycje na podróże w stylu slow travel W tych miejscach zrozumiesz, co to znaczy „delektować się” podróżowaniem. Czulent Czulent jest rodzajem potrawy gulaszowej, która wywodzi się z kuchni żydowskiej. Pochodzi ze starożytnej Judei. Prawdopodobnie pierwotny przepis został opracowany już ok 500 r. p.n.e. Dusi się go na wolnym ogniu. Zasada jest taka: im dłużej, tym smaczniej. Przyrządzany jest z koszernego mięsa, zazwyczaj z wołowiny. Innymi składnikami czulentu są: cebula, czosnek, fasola lub ciecierzyca oraz kasza. Niekiedy dodaje się do niego ziemniaki i gotowane jajka. Jest potrawą, którą jadą się w trakcie szabatu. Fondue Francuskie sery, francuskie wino i… francuskie fondue? Nic bardziej mylnego. Pomimo, że potrawa ta jest bardzo popularna właśnie we Francji, to oryginalnie wywodzi się ze Szwajcarii. Wymyślili ją górale, którzy szukali alternatywnych sposobów na wykorzystanie suchego sera. I właśnie z sera, białego wina i przypraw tworzy się sos, który następnie wlewa się do garnka i umieszcza nad ogniem. Danie spożywa się zazwyczaj w większym gronie, a biesiadnicy maczają w nim warzywa, mięso lub pieczywo. Dostępna jest również wersja mięsna oraz na słodko - w tym przypadku zamiast sosu, rozpuszczamy czekoladę, w której maczamy owoce. Młoda samica makaka japońskiego przeprowadziła pucz i stanęła na czele stada. Jak doszło do zwierzęcego matriarchatu? Młoda samica makaka japońskiego, 9-letnia Yakei, przeprowadziła pucz, podczas którego w brutalny sposób obaliła samca alfa. Tym samym została pierwszą w historii rezerwatu Takasakiyama kró... Musaka Musaka to grecka zapiekanka, którą przygotowuje się z pomidorów, bakłażana mielonego mięsa, sosu beszamelowego i żółtego sera. W niektórych wersjach dodaje się również ziemniaki, a zamiast bakłażana - cukinie. Przepis na musakę, którą dziś znamy, został opracowany w latach 20 ubiegłego wieku, przez greckiego kucharza Nikolaosa Tselementesa. Co ciekawe, podobne zapiekanki są elementami kuchni arabskiej, czy tureckiej. Różnią się delikatnie od greckiego odpowiednika. Egipska messa’aa jest często wegetariańska, a w innych krajach arabskich muṣagga’a podawana jest zazwyczaj na zimno. Paprykarz szczeciński Nie mogło zabraknąć polskiego akcentu. No właśnie, ale czy na pewno polskiego? Okazuje się, że słynny paprykarz szczeciński wcale oryginalnie nie pochodzi ze Szczecina. Danie sprzedawane jest w puszkach, w którego skład wchodzi zmielona ryba, ryż, cebula, pomidory i olej. Pomysł na tę potrawę został opracowany w połowie lat 60. XX w. Inspiracją było senegalskie danie Tiep bou dienn Sénégalais. Jego smakiem zachwycili się polski marynarze, którzy zajmowali się połowem ryb u wybrzeży Afryki Zachodniej. Za twórcę paprykarza szczecińskiego uważa się Wojciecha Jakackiego. Hummus Hummus to współcześnie jedno z popularniejszych dań wśród wegan i wegetarian. Często mylnie uważa się go za potrawę kuchni Izraelskiej. Pomyłka jest uzasadniona, ponieważ pochodzi z sąsiedniego kraju, a poza tym Izrael jest głównym eksporterem hummusu do wielu państw. Wiele źródeł wskazuje właśnie starożytny Egipt i Lewant jako miejsce pochodzenia tej pasty. Przyrządza się ją z ciecierzycy, czosnku, tahini (pasty sezamowej), oliwy oraz cytryny. Często spożywa się ją z chlebem pita lub warzywami.
Nie tylko włoska i francuska! Oto 16 dań najlepszych kuchni świata
Ruszamy w kulinarną podróż dookoła świata.
Poznaj 16 charakterystycznych dań kuchni świata >>>
Nihari, karela, gol gappa… To niezwykłe mieszanki smaków i kolorów. Smakują równie egzotycznie jak brzmią.
Graniczy z Chinami, Afganistanem, Iranem i Indiami, jego populacja liczy ponad 200 milionów ludzi, pod względem powierzchni - 796 095 km2 - zajmuje 36. miejsce na świecie. Nic dziwnego, że Pakistan jest krajem tak różnorodnym pod względem geograficznym, językowym i kulturowym. Jednak to co w Pakistanie stałe i niezależne od innych czynników to wyśmienita kuchnia. Pakistańczycy są kulinarnymi mistrzami, uwielbiają jeść i gotować, a ich narodowe dania są pełne smaków i kolorów. Być może niektóre z tych dań znasz z indyjskich restauracji lub podróży do tej części świata. Kuchnia pakistańska, owszem korzysta z wpływów indyjskich, robi to jednak na swój sposób. Poznaj 13 wyjątkowych potraw kuchni Pakistanu - 13 najsmaczniejszych powodów, by odwiedzić ten kraj! 1. Pakora Fot. Getty Images To klasyczna w tej części świata przystawka, łatwa do przyrządzenia, chrupiąca przekąska podawana często z herbatą. Składają się na nią zazwyczaj kawałki cienko pokrojonych warzyw zanurzone w przyprawionym cieście zrobionym z mąki ciecierzycy (besanu), smażone w głębokim oleju. 2. Gol gappa Fot. Getty Images Małe faszerowane placki przypominające okrągłą skorupkę, podawane z sosem tamaryndowym to popularny street-food. Nadziewane są pomidorami, ciecierzycą, pokrojonymi w kostkę ziemniakami. Podawane są zwykle na gorąco. 3. Biriani Fot. Getty Images To potrawa z ryżu, która zyskała na popularności na królewskich dworach w XVI-XIX-wieku podczas panowania Imperium mongolskiego. Często serwowana na specjalne okazje. Biriani można podawać z jagnięciną, wołowiną lub kurczakiem. Mięso i ryż przygotowywane są osobno, układane warstwowo, a następnie gotowane razem z duża ilością przypraw. 4. Haleem Fot. Flickr To ciepłe i pożywne danie może z pozoru wyglądać na stosunkowo proste do wykonania, ale ta mieszanka soczewicy, pszenicy, jęczmienia i mielonej wołowiny (lub innego mięsa) wymaga czasu i uwagi - jest gotowana powoli, przez wiele godzin w delikatnych przyprawach. Aby osiągnąć lepką konsystencję należy potrawę nieustannie mieszać. 5. Paya Fot. Wikipedia To rozgrzewające curry z…koźlęcych nóżek. Danie ma konsystencję zupy, często jest spożywane w chłodne zimowe dni. Powolne gotowanie sprawia, że wszystkie przyprawy wnikają do delikatnego mięsa. 6. Nihari Fot. Getty Images Ten pikantny gulasz jagnięcy to w wielu rankingach faworyt kuchni pakistańskiej. Podawany jest zazwyczaj na specjalne okazje. W składzie znajdziemy wolno gotowaną jagnięcinę - w tym szpik kostny. Tradycyjnie gotowano go na wolnym ogniu przez noc, aby podawać go o wschodzie słońca. Współcześnie skraca się czas gotowania do kilku godzin. Wciąż jednak: im dłużej, tym lepiej. 7. Tarka dal Fot. Wikipedia (Wikimedia Commons) Choć kuchnia pakistańska to w dużej mierze mięso, to danie to prawdziwa wegetariańska uczta. To danie z soczewicy (dal) z dodatkiem cebuli, kminku i zmiażdżone ząbków czosnku (tarka). Przyprawy smaży się aż do zrumienienia na osobnej patelni i dodaje do soczewicy bez mieszania. Danie powinno wydawać dźwięk skwierczenia. 8. Kebab Fot. Getty Images W kuchni pakistańskiej funkcjonuje wiele rodzajów kebabów. Najpopularniejsze są: kebab seekh, czyli mielone mięso grillowane w formie szaszłyka, kebab chapli i kebab shami, który składa się z małych pasztecików z mięsa mielonego zmieszanego z ciecierzycą, drobno posiekaną cebulą, miętą, chili i jajkiem 9. Karela Curry z przepękli ogórkowatej gotowane z cebulą, sproszkowanym czerwonym chili, kurkumą, solą, kolendrą i szczyptą kminku. Uważa się, że ta tropikalna roślina daje szereg korzyści zdrowotnych, ma obniżać poziom cukru we krwi i wzmacniać układ odpornościowy. W związku z tym większość Pakistańczyków ma złe wspomnienia z dzieciństwa, gdy rodzice zmuszali ich do jedzenia przepękli mimo jej gorzko-kwaśnego smaku. 10. Baingan Fot. Getty Images Curry z bakłażanem, proste i szybkie do zrobienia. Podstawę tego dania stanowi smażona cebula, czosnek i imbir, mieszanka chili, soli, kurkumy i kminku. Do tego dodaje się posiekanego bakłażana i ziemniaki. Wcześniejsze pieczenie bakłażana nadaje potrawie dymny posmak. 11. Aloo Gobi Fot. Getty Images Curry z kalafiora i ziemniaków. Przepis na to proste danie wywodzi się z prowincji Pendżab. Sztuka przyrządzania Aloo Gobi polega na tym, by ziemniaki i różyczki kalafiora gotować nie za długo ani nie za krótko. Sekret szefów kuchni głosi, że przycięcie kalafiora tak, by jego kawałki były większe niż kawałki ziemniaków zapewnia, że różyczki nie rozgotują się zanim zmiękną ziemniaki. 12. Kheer Fot. Getty Images Kremowy pudding ryżowy z dodatkiem kardamonu. To deser podawanych na weselach lub podczas uroczystych takich jak Eid al Fitr, czyli koniec Ramadanu. To gęsty budyń z ryżu, gotowany powoli z mlekiem, cukrem i wspomnianym już kardamonem. Z dodatkiem pistacji smakuje równie pysznie jak wygląda. Można go serwować na zimno i na zimno. 13. Falooda Fot. Getty Images Orzeźwiający deser, idealny na upalne dni. Tę niezwykłą miksturę przyrządza się z mleka, syropu różanego, lodów i galaretki, zawiera także wermiszel i nasiona bazylii (przypisuje się im chłodzące działanie). Źródło: edition.cnn.com
Świat bólu. Czy poznając mechanizmy transmisji bólu, zdołamy go opanować? ZDOLNOSC ODCZUWANIA BÓLU jest jednym z darów natury dla ludzkości i reszty królestwa zwierząt. Bez niej nie cofalibyśmy odruchowo ręki, dotykając gorącego pieca ani nie wiedzielibyśmy, że należy unikać chodzenia boso po stłuczonym szkle. Te działania, na które wpływa bezpośredni lub zapamiętany ból, pomagaj nam minimalizować ryzyko cielesnych urazów. Na drodze ewolucji nauczyliśmy się odczuwać ból, gdyż działa on jak system alarmowy, kluczowy element instynktu samozachowawczego. Ponad 30 lat temu walczący z rakiem Tom Morris przeszedł radioterapie pachwiny i lewego biodra. Jego rak znikł i nie powrócił, ale pozostawił przenikliwy ból promieniujący od biodra przez kręgosłup do szyi. Od tamtej pory Morris, dziś 70-letni, nie przeżył ani jednego dnia bez cierpienia. Ból przerwał jego karierę mechanika samolotowego w siłach powietrznych USA. Kiedy Ja Cameron miała operowana reket z powodu zapalenia stawów, jej anestezjolog stwierdził, że kobieta nie odczuwa bólu, i skierował ja do genetyka, który odkrył u niej dwie rzadkie mutacje. Naukowcy badają mutacje, które tłumią lub nasilaj odczuwanie bólu, żeby dowiedzieć się, jak jest on transmitowany. Te i inne ciekawostki znajdziecie w głównym temacie wydania Nasiona Geographic 1/2020 Ponad to w magazynie: Portfolio Zimne szczęście Wśród wielu sposobów na poprawę zdrowia i stanu ducha człowieka jest terapia zimnem. Wim Hof proponuje wycieczki w zimowe góry w... samej bieliźnie. Eksploracje Mazowsze dla paleontologów Szczątki pliozaura znalezione w pobliżu Iłzy mogą się okazać początkiem prawdziwego paleontologicznego zagłębia. Powrót znad krawędzi Bywa, że dzięki wysiłkom ochronnym udaje się doprowadzić do odrodzenia ginącego gatunku. Reportaże Świat bólu. Czy poznając mechanizmy transmisji bólu, zdołamy go opanować? Zdrowie kobiet Choć panie reagują na leki inaczej niż panowie, testy często robione są „pod mężczyzn" Mikrobiomowa menażeria Zdumiewające jest, jak biliony mikrobów żyjących w jelitach wpływają na ludzkie zachowanie. Joga Prastara azjatycka praktyka oferuje antidotum na stresy współczesnego zżycia. Robot dla seniora Przyszłość opieki nad seniorami może należeć do mechanicznych asystentów
Nazywają się pięknie, a jak smakują? 5 polskich specjałów, które powinieneś znać
W Polsce co roku organizowane jest wiele festiwali kulinarnych, to dobra okazja by poznać potrawy, których nie znajdziecie w sklepach - a jeśli, to na pewno nie tak przygotowane!
Polacy lubią eksperymentować i próbować nowych, egzotycznych potraw, ale cenią również tradycyjną kuchnię. Potwierdza to rosnące z roku na rok zainteresowanie festiwalami kulinarnymi, gdzie na każdym kroku można spróbować regionalnych przysmaków. Poza oscypkiem, gzikiem, obwarzankiem krakowskim czy różnymi odmianami pierogów warto również spróbować innych regionalnych smaków. Poznaj polskie rekordy kulinarne! Aż 1705 produktów znajduje się na krajowej liście produktów tradycyjnych Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W zestawieniu obok najbardziej popularnych potraw mieszczą się również te mniej znane dania. Niektóre z nich charakteryzują się niespotykaną nazwą, zaskakującą historią lub nietypową mieszanką składników. Poniżej prezentujemy 5 wybranych produktów i potraw regionalnych, które warto znać. Pumpernikiel – uwielbiany zakalec Pumpernikiel to zakwaszany chleb razowy o brunatno-czarnej barwie, który jest charakterystyczny dla województwa pomorskiego. Pierwsze wzmianki o tym pieczywie pojawiły się w Niemczech (w języku niemieckim pumpernikiel oznacza zakalec lub coś ciężkostrawnego) i właśnie stamtąd receptura wypieku przywędrowała na Pomorze. Co ciekawe, skład i procedura fermentacji chleba nie zostały zmienione, więc również dzisiaj można spróbować pumpernikla, który smakuje tak samo, jak wtedy, gdy rozpoczęto jego produkcję w Gdyni. Parzybroda – zupa, która pali brody Parzybroda, czyli zupa z kapusty włoskiej z kawałkami mięsa i warzyw, to potrawa charakterystyczna dla kuchni wielkopolskiej. Jej nietypowa nazwa nawiązuje do tego, co dzieje się w trakcie jedzenia – gorące liście kapusty często przylepiają się do brody jedzącego i parzą ją. Zupę najczęściej podaje się z chlebem razowym. Parzybrodę można spotkać również w innych częściach Polski np. w kuchni radomskiej, śląskiej lub pomorskiej. Redykołka – inna forma oscypka Redykołka jest regionalną potrawą z województwa małopolskiego (konkretnie z Podhala), która powstaje z resztek sera pozostałego po produkcji oscypka. Ser, po odpowiednim ugotowaniu, odciskany jest w specjalnych foremkach w kształcie zwierząt. Nazwa produktu pochodzi od pasterskiego zwyczaju – baca w trakcie redyku, czyli powrotu z owcami z hal do zagrody, rozdawał mijanym na trasie osobom ser w kształcie zwierząt. Redykołka dawana jest również w ramach podziękowania lub okazania sympatii. Proziaki – placki lepsze od wiejskiego chleba Proziaki to placki lub inaczej bułeczki pieczone na płycie kuchennej. Od ponad 150 lat jest to potrawa charakterystyczna dla województwa podkarpackiego. Placki są prawdziwymi przysmakiem kuchni staropolskiej, a dzięki łatwemu i szybkiemu przygotowaniu często zastępowały tradycyjny chleb wiejski. Proziaki podawane są ze świeżym wiejskim mlekiem lub słodką śmietaną. Ciastka ze skwarek – nietypowe słodycze ze słoniny W województwie łódzkim na liście regionalnych produktów cukierniczych znajdują się ciastka ze skwarek. To zaskakujące połączenie wytopionej słoniny w ciastku często pojawiało się jako jedno z dwunastu dań na wigilijnym stole Łodzian. Ciastka mają karbowany kształt, a do ich produkcji wykorzystuje się mąkę, skwarki, miałki cukier i żółta. Dokładny przepis na tradycyjne ciastka od lat przekazywany jest ustnie z pokolenia na pokolenie. Lubisz poznawać nowe smaki - te wydarzenia musisz poznać! Źródło: HRS
Ser z larwami, jaja jadowitych mrówek, smażone w głębokim oleju tarantule, czyli potrawy, które odstraszają turystów. Sprawdź, w jakich krajach lepiej unikać niektórych pozycji z menu
Mówi się o trendzie związanym z podróżowaniem kulinarnym. Lubimy jeść, cenimy dania dobrze podane, regionalne smaki, lokalne trunki… Nie zawsze bierzemy jednak pod uwagę to, że wśród lokalnych przysmaków mogą znaleźć się takie, których z pewnością nie chcielibyśmy wziąć do ust. Gdy nie wiemy, co znajduje się na naszym talerzu,próbujemy, gorzej, gdy ktoś nas uświadomi. Gdzie można znaleźć „oryginalne” potrawy? Zacznijmy od Europy. Casu marzu – to ser produkowany na Sardynii, który znalazł się na liście produktów regionalnych Unii Europejskiej, chociaż przez długi czas jego produkcja była właśnie w Unii nielegalna. Dlaczego? Chodzi o recepturę… Proces produkcji polega na tym, że włoski ser pecorino pozostawia się na wolnym powietrzu, tak, aby muchy złożyły w nim jaja. Wykluwające się tysiące larw żywią się serem, w którym przyszły na świat, a dzięki ich kwasom trawiennym jego tłuszcz ulega rozkładowi. W efekcie ser staje się bardzo delikatny w smaku, jednak nie da się go spożywać inaczej, niż z larwami. Muszą być one żywe, gdyż martwe mogą zaszkodzić amatorom tego dania. Ser ten najlepiej podawać z mocnym, czerwonym winem. Kawior – to przysmak znany i kojarzony głównie z Rosją, tymczasem można go skosztować także we Francji, z tą jednak różnicą, że jest to kawior z jaj ślimaka afrykańskiego lub ślimaka szarego. Usuwa się z nich wapienną otoczkę, konserwuje się je w soli, rozmarynie i gotowe! 50 g ślimaczego kawioru kosztuje od 300 PLN. Jaja, choć tym razem nazwane nie kawior lecz escamoles – czyli jaja lub larwy dużych, jadowitych mrówek żyjących w Meksyku. Konsystencją przypominają nieco znany Polakom twarożek, a ich smak jest wyjątkowo delikatny i może kojarzyć się z orzechami. Są one dodawane do większości dań w Meksyku, więc jeśli dla kogoś nieprzyjemna jest myśl o spożywaniu mrówczych jajek, powinien zawsze pytać o składniki podawanych mu dań. Plus ze zjedzenia ich jest taki, że zawierają dużo wartości odżywczych. Natomiast „kawior wschodu” niewiele ma wspólnego z jajkami. Pod tą nazwą kryje się chińska zupa z jaskółczych gniazd. Przysmak ten produkuje się ze śliny jaskółek, a konkretnie z przeżutych przez ptaki glonów służących im do budowy gniazd. Zdobycie gniazda nie jest proste, ponieważ ptaki budują je w jaskiniach i innych miejscach trudno dostępnych dla człowieka. Stąd wysoka cena dania – od 30 aż do 100 dolarów za miseczkę zupy. Koszt uzależniony jest od tego, z jakiego gniazda została ona przygotowana. A jest ich kilka rodzajów – białe, brązowe, czarne, różny jest też poziom ich zanieczyszczenia. Zasada jest jednak taka, że zupy z najlepszych gniazd mają najwyższą cenę. Europejczycy z reguły nie potrafią docenić jej walorów smakowych, jednak być może cenią ją ze względu na to, że zapewnia długowieczność, podnosi odporność, zaostrza wzrok i pozytywnie wpływa na trawienie. Nie jest to jedyna oryginalna potrawa, której można skosztować w Azji. Z Japonii przywędrowała do Europy moda na sushi i dzięki niej wiele osób zaakceptowało fakt, że ryby można jeść surowe. Ale czy ktoś chciałby ich skosztować, gdyby nadal żyły? Niekoniecznie! Natomiast w innym azjatyckim państwie – Korei – żywe owoce morza uchodzą za przysmak. Sannakji to młode ośmiornice, które żywe tnie się na kawałki, doprawia octem i olejem sezamowym i podaje. Z reguły osoba, która ma tę potrawę spożywać, otrzymuje talerz z jeszcze ruszającymi się kawałkami macek. Ważne jest, by przełykać je szybko i by nie miały one możliwości przykleić się do przełyku. Przysmakiem w Kambodży są natomiast smażone w całości, na głębokim oleju, z odrobiną czosnku i soli, tarantule. Bieda w kraju zmusiła niegdyś mieszkańców do wypróbowania takiego „dania” a obecnie jest ono bardzo lubiane przez mieszkańców. Poza tarantulami, które podobno przypominają w smaku kurczaka, mieszkańcy Kambodży smażą też świerszcze i karaluchy. Przekąski te, za niewielkie pieniądze, można kupić wszędzie. W przypadku „egzotycznych” potraw często liczy się też to, by były one przyrządzane przez doświadczonych kucharzy, lub by zachowano tradycyjny sposób przygotowania dania. Tak jest chociażby w przypadku fugu, ryby uchodzącej za japoński przysmak. W swych wnętrznościach zawiera ona śmiertelną dla człowieka substancję, dlatego też spożywanie jej najbardziej toksycznych organów – wątroby i jajników, jest całkowicie zakazane. Rybę tę mogą przygotować wyłącznie doświadczeni szefowie kuchni, którzy wiedzą co zrobić, by została w niej wyłącznie minimalna ilość trucizny wywołująca jedynie uczucie kłucia i drętwienia języka. To powoduje, że danie to nie jest tanie – a im droższe tym większa pewność, że przygotowane zostało przez dobrego kucharza. Japończycy mają jeszcze jeden przysmak, który nieodpowiednio przygotowany może zaszkodzić człowiekowi – meduzy z Echizen, czyli największe ze wszystkich gatunków meduz, których waga dochodzi do 200 kg! Kucharz przygotowujący danie z meduzy musi wiedzieć w jaki sposób ją oczyścić – trudność polega na oddzieleniu części toksycznych od jadalnych. W Europie daniem, którego przyrządzenie może mieć tragiczne skutki jest Hakarl – przysmak islandzki przygotowywany z rekina grenlandzkiego. Świeże mięso rekina posiada właściwości toksyczne i nie wolno go jeść, dlatego jest poddawane procesowi fermentacji – rekin zaraz po złapaniu zakopywany jest pod ziemią i tam leży od 2 do 6 miesięcy, po tym czasie jest wykopywany, krojony i podawany do spożycia.
Kuchnia przyszłości. Te potrawy działają nie tylko na smak, ale i na węch, wzrok, dotyk, słuch i... wyobraźnię
Kucharze zamieniają się w fizyków i chemików – emulgują, zagęszczają, sferyfikują, dehydrują. Bawią się granicami smaku, technik i naszej percepcji.
Kiedy mały Elroy Jetson był głodny, jego mama podjeżdżała na ruchomym chodniku do kuchni i wybierała odpowiednie przyciski na maszynie stojącej zamiast lodówki obok zlewu. Chrupki czekoladowe czy cynamonowe? Jajko na miękko czy na twardo? Raz, dwa, trzy i już jedzenie wjeżdżało przez otwór na stole. Choć czasem animowani Jetsonowie jedli na obiad po prostu pigułki, które zapewniały im wszystkie niezbędne kalorie. Dzisiaj kuchnia przyszłości to teraźniejszość. Furorę robią drukarki 3D używające czekolady, a NASA opracowuje program drukowania jedzenia w kosmosie. Ale tak naprawdę kuchnia przyszłości zaczęła się w latach 90., kiedy chemik Hervé This i fizyk Nicholas Kurti poprowadzili pierwsze warsztaty na temat kuchni molekularnej. Od tego czasu stek „gotuje się” ciekłym azotem, marchewkę dekonstruuje do konsystencji pianki, alkohol – żeluje, a ravioli może już być tylko sferyczne. W XXI w. praktycznie każdy szef kuchni z pięćdziesiątki najlepszych na świecie, obok gotowania na parze i pieczenia, stosuje techniki kuchni molekularnej. Kucharze zamieniają się w fizyków i chemików – dobierając smaki pod względem podobieństw w molekułach, emulgując, zagęszczając, sferyfikując, dehydrując. Nie nazywają tej kuchni molekularną (to ich zdaniem sugeruje coś niezrozumiałego), tylko emocjonalną, modernistyczną, Avant-Garde albo po prostu Nową Kuchnią. Tutaj najważniejsze są zmysły. To kuchnia totalna, która ma działać nie tylko na smak, ale i na węch, i na słuch, i na wzrok, i na dotyk. Poznaj popisowe dania najlepszych szefów kuchni przyszłości >>> Katarzyna Boni
W Finlandii galareta z melasy, w Meksyku pudding chlebowy. Te wielkanocne potrawy mogą cię zdziwić
Ruszyliśmy w kulinarną podróż dookoła świata.
A gdyby tak karpia i barszcz z uszkami zastąpić kurczakiem w panierce, pudingiem i grillowanym baleronem z goździkami? To możliwe! Poznajcie inne oblicza wigilijnych potraw.
Wigilia w Polsce to zwykle duże spotkanie rodzinne, tradycyjne potrawy z karpiem na czele i prezenty pod choinką. A jak wyglądają święta na przykład w Japonii lub na Malcie? Sprawdziliśmy to! Każdy z tych krajów można poznać przez cały rok podczas kursu językowego Education First, tymczasem proponujemy już teraz krótką świąteczną wigilijną wędrówkę po mapie świata. Kurczak w panierce zamiast karpia w Japonii Przykładem skrajnie innego podejścia do Wigilii jest Japonia. Mieszkańcy kraju kwitnącej wiśni rzadko zasiadają do stołu z całą rodziną. Młode pary Wigilię wolą spędzać w restauracjach – dużą popularnością cieszy się kuchnia francuska czy włoska, a restauracje przygotowują specjalne zestawy na kolację. Rodziny z dziećmi częściej spędzają Wigilię w domu, a do najbardziej popularnych potraw zalicza się smażony kurczak w panierce. Japończycy kochają jednak choinki i wszelkie świąteczne ozdoby, które w okolicy Świąt spotkamy na niemal na każdym kroku. Fot. Materiały prasowe Prezenty dopiero rano w Wielkiej Brytanii Nieco inaczej sytuacja wygląda w Wielkiej Brytanii. Tradycyjne zasiadanie do stołu ma miejsce Pierwszego Dnia Świąt, podczas gdy w Wigilię młodzi ludzie zazwyczaj spotykają się ze znajomymi, by w ten sposób uczcić zbliżające się Święta, a rodziny zostają w domu z dziećmi i próbują położyć je spać. Nie należy to do zadań łatwych, ponieważ z niecierpliwością wyczekują one już Świętego Mikołaja. Prezenty pod choinki młodych Brytyjczyków trafiają dopiero o poranku Pierwszego Dnia Świąt. Tradycyjne potrawy, spożywane już 25 grudnia, to pieczony indyk, kiełbaski czy pieczona szynka. Absolutnym hitem w świąteczne dni jest też pudding bożonarodzeniowy. Wigilia za oceanem Wigilia w USA nie różni się znacząco od tej polskiej – śpiewanie kolęd, dekorowanie ciasteczek, ubieranie choinek czy lepienie bałwana to tylko niektóre z zajęć, obecnych również w naszej tradycji. Typowo amerykańskim obrzędem jest za to zostawianie mleka i ciasteczek dla Świętego Mikołaja, strudzonego wskakiwaniem przez komin do każdego domostwa. Skład wigilijnego stołu w dużej mierze zależy od danej rodziny, a potrawy często są bardzo różnorodne. Najczęściej spotykana potrawą jest pieczona szynka, jednak w przeciwieństwie do Polski nie ma tam zwyczaju jedzenia ryby i potraw bezmięsnych. Wigilijny bufet na Malcie i wyprawa na plażę w RPA Wigilii w znanej nam formie nie doświadczymy również na Malcie, choć obchodzenie Świąt Bożego Narodzenia zaczyna się tam od dobrze znanej nam pasterki. Pierwszym świątecznym posiłkiem jest śniadanie, zazwyczaj przygotowane w formie obfitujących w różnorodności bufetów. Jeśli komuś nie uda się wstać na śniadanie to nic straconego: po świątecznym śniadaniu następuje świąteczny lunch! Zupełnie inny bożonarodzeniowy klimat panuje w Republice Południowej Afryki. Jest to zapewne spowodowane tym, że kraj ten leży na półkuli południowej a więc Święty Mikołaj przychodzi tam latem. Temperatura oscyluje wokół 26 stopni Celsjusza, tak więc lepienie bałwana niestety nie wchodzi w grę. Zamiast tego, można udać się na plaże i cieszyć słońcem, które zachodzi dopiero około godziny 21 – mówi Michael Lindsay, dyrektor szkoły Education First w Cape Town, RPA. Zamiast uroczystej kolacji, w RPA czeka na nas Braai – czyli legendarny grill, a do najbardziej popularnych specjałów zalicza się grillowany baleron z goździkami, miodem i musztardą! Fot. Materiały prasowe
Kuchnie świata: jakie będą kolejne trendy?
Fakt istniejących trendów, jeśli chodzi o potrawy z całego świata, zazwyczaj dostrzegamy dopiero wtedy, gdy już się pojawia. Czy można przewidzieć jakie przysmaki dopiero staną się popularne? Podróżnicy mają swoje typy
Tatar z łososia zauważyliśmy dopiero wtedy, gdy stał się popularny. Bez wątpienia można zauważyć, że tak jak w świecie mody, tak i w kuchni istnieją pewne trendy. Co będziemy jeść za kilka miesięcy, lat? Dziennikarze i pisarze współpracujący z Lonely Planet mają swoje typy. Dla miłośników sushi Jeśli lubisz sashimi lub wspomnianego tatara z łososia, polinezyjskie possion cru na pewno przypadnie ci do gustu. Mówiąc najprościej jest to surowa ryba, którą tuż przed podaniem marynuje się w cytrynie i mleku kokosowym. Jak wygląda takie danie? Może to być świeży tuńczyk oraz warzywa takie jak ogórek, cebula, pomidor. Wyjątkowy smak to danie zawdzięcza jednak marynacie w soku z cytryny i mleku kokosowym. - Nigdy nie poznałam osoby, której nie smakowało poisson cru - mówi Celeste Brash, pisarka i podróżniczka. To najpopularniejsze danie w Polinezji Francuskiej szybko może stać się popularne na całym świecie. Dla fanów kuchni meksykańskiej Na widok sushi nie robisz się głodny? Wolisz ostre, wyraziste smaki i gustujesz w kuchni meksykańskiej? Jill Robinson ma dla ciebie dobrą wiadomość panucho to danie, które szybko może podbić świat z podobnym skutkiem jak tostada. Bazą jest kukurydziana torilla wypełniona czarną fasolą, indykiem, awokado, sałatą. - Różnica jest taka, że tortilla odgrywa większą rolę niż tylko podkładka pod jedzenie. W przypadku panucho tortilla jest puszysta, a w połączeniu z fasolą smakuje tak dobrze, że ciężko nie skusić się na kolejny kęs- mówi Jill Robinson. Z kolei Allison Bing typuje empanadę czyli calzone, pierożek nadziewany mięsnym farszem lub serem. Zupy i sałatki Mohinga to kolejny typ podróżników. Przez wielu uważana jest za danie narodowe Birmy. Można ją kupić wszędzie: w restauracjach, barach, na ulicy. To zupa z makaronem ryżowym i rybą, przypominająca Pho tyle tylko, że bardziej treściwa i zawiesista. Gorąca i kwaśna dzięki takim dodatkom jak imbir, limonka czy chilli. Z kolei Kevin Raub proponuje potrawe z Brazylii. Moqueca to potrawa, której najważniejszymi składnikami jest mleko kokosowe, olej palmowy oraz owoce morza. Z warzyw najczęściej dodaje się cebulę, pomidory oraz paprykę. Zazwyczaj serwowana jest w żeliwnych kociołkach podgrzewanych od spodu. Robert Reid z Lonely Planet typuje z kolei bułgarski tarator. Dla jednych to zupa, dla innych cos na kształt płynnej sałatki. przygotowuje się z jogurtu, wody, startego lub posiekanego ogórka, oleju, oliwy z oliwek, soli, koperku, oraz zmiażdżonego czosnku. Można również dodawać siekane orzechy oraz ocet, jeżeli mleko nie jest dostatecznie skisłe. - W niektórych miejscach bardziej popularna jest "sucha" wersja tej potrawy, bardziej zawiesista. Wtedy przypomina płynną sałatkę - mówi Reid. Naleśniki i gofry Zwykle pierwsza myśl, jaka przychodzi nam do głowy na słowo "Japonia" to sushi. Jednak dużo bardziej popularną potrawą są okonomiyaki czyli placki, naleśniki składające się z wielu składników, pieczone na rozgrzanej blasze. Nazwa o dosłownym tłumaczeniu oznacza: "Smaż, co chcesz" i rzeczywiście tak wiele różnych rodzajów naleśników można skosztować. Jeśli nie masz chęci na słone placki, sięgnij po specjły z Wietnamu: pandan waffles czyli gofry, których ciasto przygotowane jest na bazie mleka kokosowego. Nieziemsko pachną wanilią, najczęściej się je bez żadnych dodatków, ale idealnie smakują z trawą cytrynową, a nawet z kurczakiem. Trule w nowym wydaniu Huitlacoche wygląda niepozornie: jak szary kamyk. We współczesnym Meksyku, nazywa się go znacznie bardziej elegancko bo El Oro Negro, czyli Czarne Złoto. Grzyby, które rosną na kukurydzianej kolbie, trzeba delikatnie zdjąć, a następnie dusić jak pieczarki. W rondlu zmieniają kolor na czarny. Można ich używać do zup oraz quesadilli. Idealny przysmak dla wegetarian. Słodkie przyjemności Mukbasa pochodzi z Dżibuti. To słodkie puree, którego głównymi składnikami są: miód, daktyle oraz banan. Podobno rozpływa się w ustach. W Londynie z kolei możesz zjeść upieczone dla ciebie magdalenki. Zamawiasz, czekasz 15 minut i dostajesz pyszne ciastko przygotowane specjalnie dla ciebie. A skoro o ciastkach mowa, pora wspomnieć o kawie. Leif Pettersen twierdzi, że trzeba spróbować tej z Hanoi. Jest mocna, esencjonalna i można ją wypić na każdym kroku. Wariant z mlekiem kokosowym sprawi, że od razu się w niej zakochasz.