Mapa Tożsamości – podróż przez Estonię z mobilnym studiem fotograficznym
Wyruszyliśmy na północ. Tam, gdzie lasy spotykają się z morzem, a spokój przestrzeni miesza się z ludzkimi historiami. Estonia, niewielki kraj na skraju Europy, okazała się idealnym miejscem do realizacji naszego fotograficznego projektu „Mapa Tożsamości”.
„Mapa Tożsamości” to fotograficzna próba zrozumienia, czym jest dom i poczucie przynależności. To cykl portretów osób, które spotkaliśmy przypadkiem, a które zgodziły się odpowiedzieć na trzy proste, ale fundamentalne pytania: co dla ciebie znaczy “dom”? Czy czujesz się obywatelem swojego kraju? Gdybyś mógł zamieszkać w dowolnym miejscu na świecie, gdzie by to było i dlaczego? Mobilne studio Nasz camper van California Ocean przekształciliśmy w mobilne studio fotograficzne. Dzięki temu mogliśmy dotrzeć do małych gospodarstw ukrytych w estońskich lasach czy do odległych nadmorskich miejscowości. Mobilność dawała nam szansę na autentyczne spotkania tam, gdzie nikt na nas nie czekał i gdzie historie pojawiały się spontanicznie. W miejscach, które były częścią codzienności naszych rozmówców. View Gallery on the source website Zebrane portrety i wypowiedzi stają się mapą, która łączy geografię miejsc z geografią myśli i emocji. To podróż, w której zadajemy pytania i poszukujemy odpowiedzi. Poniższa galeria to efekt tych spotkań. Obraz współczesnej Estonii widziany oczami jej mieszkańców. Fotografie: F11 Studio Mapa Tożsamości Tor, 60 lat, Szwecja Co dla Ciebie znaczy „dom”? Dom nie jest już dla mnie miejscem szczególnym. Opuściłem Szwecję i oficjalnie mieszkam w Estonii. Ale w Europie i na całym świecie czuję się wszędzie jak w domu. Czy czujesz się obywatelem swojego kraju? Mieszkam w Estonii, ale nie czuję się jej obywatelem. Mam szwedzki paszport i estoński dowód osobisty, na podstawie którego nie mogę podróżować. Z drugiej strony, nie czuję się też obywatelem Szwecji. Jestem taki bezpaństwowiec. Gdybyś mógł zamieszkać w dowolnym miejscu na świecie, gdzie by to było i dlaczego? Ech, pewnie mieszkałbym poza UE, żeby uniknąć wszystkich tych złodziejskich polityków, którzy chcą wojny. Monika, 40 lat, Estonia Co dla Ciebie znaczy „dom”? Dom oznacza dla mnie rodzinę. Czy czujesz się obywatelką swojego kraju? Tak. Gdybyś mogła zamieszkać w dowolnym miejscu na świecie, gdzie by to było i dlaczego? Gdybym mogła zamieszkać gdziekolwiek na świecie, wybrałabym Hiszpanię, ponieważ jest tam słońce i jest ciepło. Hendrik, 16 lat, Estonia Co dla Ciebie znaczy „dom”? To słowo wiele dla mnie znaczy. To miejsce, w którym mogę być sobą. Miejsce, w którym mogę spać. Miejsce, w którym mogę być z rodziną. Czy czujesz się obywatelem swojego kraju? Tak. Jestem bardzo szczęśliwy, że jestem obywatelem Estonii. Gdybyś mógł zamieszkać w dowolnym miejscu na świecie, gdzie by to było i dlaczego? Zamieszkałbym w miejscu z niskimi podatkami, ponieważ życie w Estonii jest dość drogie. Chciałbym mieszkać gdzie jest tanio, gdzie mógłbym poczuć się trochę bogatszy… nawet jeśli nie jestem bogaty. Holm, 84 lata, Estonia Co dla Ciebie znaczy „dom”? Dom to coś bardzo ważnego dla mnie. Tu jest mój dom, na wyspie. Czy czujesz się obywatelem swojego kraju? Tak! Gdybyś mógł zamieszkać w dowolnym miejscu na świecie, gdzie by to było i dlaczego? W Estonii. Tylko w Estonii. Kristjan, 15 lat, Estonia Co dla Ciebie znaczy „dom”? Dla mnie dom oznacza naturę i środowisko, w którym mieszkam, a także moją rodzinę i ludzi, z którymi spędzam czas. Czy czujesz się obywatelem swojego kraju? Tak, czuję się obywatelem mojego kraju, ponieważ dotyczą mnie następujące kwestie – podatki i prawa mi przysługujące. Gdybyś mógł zamieszkać w dowolnym miejscu na świecie, gdzie by to było i dlaczego? Mieszkałbym w Norwegii, bo jest tam chłodniej i piękniej.
Jak wyglądał Mikołaj Kopernik i skąd o tym wiemy? Udało się odnaleźć czaszkę genialnego uczonego
Był prawdziwym człowiekiem renesansu. Uprawiał medycynę i parał się ekonomią, sprawnie zarządzał ogromnymi włościami kościelnymi, dbał o warownię olsztyńską, a nawet – jako prawnik – układał się z Krzyżakami. Jak wyglądał Mikołaj Kopernik – człowiek, który wstrzymał Słońce i ruszył Ziemię?
W tym artykule: Jak wyglądał Mikołaj Kopernik na portrecie? Historia portretu Kopernika Inne wizerunki Kopernika Rekonstrukcja wyglądu Kopernika Badania szczątków Kopernika Wątpliwości dotyczące rekonstrukcji Miał szczupłą twarz, długi i złamany nos, wydatną brodę i nieco zdeformowaną lewą stronę twarzy. Ponoć było to wynikiem jakiegoś poważnego urazu, którego doznał w wieku dziecięcym. Nosił półdługie włosy, co było dość typowe dla XV- i XVI-wiecznej mody. To właśnie złamany nos i półdługie, falowane i gęste włosy nadają mu charakteru. Nie obędzie się bez nich żaden portret i żadne popiersie astronoma. Jak wyglądał Mikołaj Kopernik na portrecie? O tym, że nosił takie włosy wiemy dzięki portretowi namalowanemu jeszcze za życia Kopernika. Niektórzy nawet przypuszczali, że portret ten wyszedł spod pędzla samego Kopernika. Jednak brak dalszych prac malarskich tego człowieka renesansu każe wątpić w taki obrót rzeczy. Portret należał do samego Kopernika. Po jego śmierci stał się własnością kapituły warmińskiej. W 1584 roku podarowała go astronomowi duńskiemu Tychonowi de Brahe, który darzył Kopernika wielkim szacunkiem. Właśnie w ten sposób obraz trafił do zamku mieszczącego się na duńskiej wyspie Hveen. Częścią zamku było obserwatorium astronomiczne Brahe. Portret wisiał tam aż do tragicznych wydarzeń roku 1597 roku, gdy doszło do pożaru zamku. Pożar pochłonął wiele kosztowności i pomocy naukowych, a także jedyny prawdziwy portret Kopernika. I na tym historia pewnie by się kończyła, gdyby nie słynny zegar astronomiczny w Strasburgu. Historia portretu Kopernika Wykonano go w 1574 roku według systemu Kopernika. Aby uczcić poddanego króla polskiego, przy samym zegarze umieszczono podobiznę Kopernika. Przedstawiono astronoma w pozycji stojącej i z kwiatem konwalii w lewej ręce. Postać Kopernika wspiera się o tablicę z łacińskim napisem głoszącym, że jest to prawdziwy wizerunek Mikołaja Kopernika przemalowany z jego autografu. Tylko skąd wziął się w Strasburgu portret Kopernika? Okazało się, że w połowie XVI stulecia, przed oddaniem portretu Kopernika w ręce Tychona de Brache, obraz skopiował Tobias Stimmer. Zostało to potwierdzone dopiero w 1873 roku, dzięki odkryciu na odwrocie malowidła napisu głoszącego: „Portret Kopernika skopiowany przez Tobiasa Stimmera podług oryginału, jaki doktor Tidemann Giese przesłał z Gdańska Dasypodiusowi”. Tidemann Giese przed 1550 rokiem wysłał wspomniany wyżej portret Kopernika Dasypodiusowi do Strasburga, który konstruował mechanizm wspomnianego zegara. Wtedy też Stimmer zrobił kopię. Potem portret wrócił do Fromborka, by w 1584 roku stać się prezentem dla Brahe. Inne wizerunki Kopernika Co ciekawe, Tobias Stimmer wykonał także drzeworyt z wizerunkiem Kopernika. Portret zamieszczono w dziele „Icones seu immagines virorum litteris illustrium” z 1587 roku, zawierającym sto wizerunków znakomitych mężów. Astronom jest tu przedstawiony w sposób niemal identyczny i również trzyma w dłoni konwalię. Drzeworyt Stimmera posłużył za podstawę do miedziorytu Jana Teodora de Bry, opublikowanego w 1593 roku w dziele „Wizerunki znakomitych mężów celujących wiedzą i uczonością”. Tutaj widać też łaciński napis: „Nicolaus Copernicus Thornaeus Borussus Mathematicus” (Mikołaj Kopernik, toruńczyk, Prusak, matematyk). Pierwsze wydanie przełomowego dzieła Kopernika zostanie wystawione na aukcję. Może kosztować fortunę Pierwsze wydanie księgi „O obrotach sfer niebieskich” może zostać wkrótce sprzedane za rekordową kwotę. Niezwykle rzadki egzemplarz jest w niemalże doskonałym stanie. Najbardziej znanym portretem Kopernika jest ten określany jako toruński. Powstał już po śmierci astronoma, prawdopodobnie w latach 1580–1585. Od 1594 r. wisiał dawniej w bibliotece Gimnazjum Akademickiego w Toruniu. Posłużył on również Janowi Matejce do namalowania jednego z najważniejszych obrazów w polskich zbiorach „Astronom Kopernik, czyli rozmowa z Bogiem”. Rekonstrukcja wyglądu Kopernika Czy poza portretami mamy jakieś dowody potwierdzające, jak wyglądał Mikołaj Kopernik? W 2005 roku w katedrze we Fromborku prowadzono badania archeologiczne. Katedra miała być, według zapisków, miejscem ostatniego spoczynku Kopernika. Badacze natrafili na szczątki w miejscu, w którym powinien znajdować się grób uczonego. Na podstawie znalezionej w grobie czaszki dokonali rekonstrukcji prawdopodobnego wyglądu Kopernika w wieku 70 lat. Komputerowa wizualizacja jest porównywalna z najsłynniejszym wizerunkiem uczonego – wspomnianym toruńskim portretem Kopernika. Przede wszystkim znaleziona czaszka, a szczególnie nos, mają ślady charakterystycznych deformacji znanych z zachowanych portretów Kopernika. Można z nich wyczytać, że miał złamany nos i lekko zdeformowaną lewą stronę twarzy. Możemy nawet stwierdzić, że Kopernik między siódmym a dwunastym rokiem życia uległ jakiemuś wypadkowi. Badania szczątków Kopernika Identyfikacji dokonał zespół kierowany przez prof. Jerzego Gąssowskiego z Instytutu Antropologii i Archeologii Akademii Humanistycznej im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku. Badacze przedstawili kilka argumentów mających potwierdzać, że szczątki należą do Kopernika. Po pierwsze, znaleziono je w miejscu, w którym spodziewano się pochówku Mikołaja Kopernika. Po drugie, należały one do mężczyzny około 70-letniego, a Kopernik zmarł w 70. roku życia. Poza tym odtworzona w oparciu o czaszkę twarz zmarłego jest podobna do twarzy ze znanych portretów Kopernika. Badacze szczególnie chętnie wskazywali na charakterystyczną bliznę oraz skrzywiony nos. Ostatnim argumentem, który robił największe wrażenie, były badania genetyczne. DNA ze znalezionych szczątków pasuje do DNA z włosów odkrytych w księgach astronoma, przechowywanych obecnie w Szwecji. Wątpliwości dotyczące rekonstrukcji Niektórzy inni badacze sugerują, że badania te miały błędy i pewnych kwestii nie można być pewnym. Ich zdaniem także sama rekonstrukcja twarzy astronoma nie mogła się udać. Znaleziona czaszka była pozbawiona żuchwy, co mocno utrudniało tak precyzyjną rekonstrukcję. Wydaje się jednak, że niezależnie od tego, jak mógł wyglądać Kopernik, pozostawił nam w spadku swój niezwykły portret wewnętrzny. Portret lekarza, prawnika, matematyka, ekonomisty i dyplomaty. Człowieka, który w wolnych chwilach rozmyślał nad kosmosem i zrozumiał, że cała kosmiczna matematyka stanie się poprawna, jeśli tylko to nie Słońce będzie się poruszać, ale Ziemia. Nasz ekspert Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Związana z magazynami portali Gazeta.pl oraz Wp.pl. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
National Geographic Digital Workshop: miejsca i wydarzenia. Opowiadają Kat Piwecka i Bartosz Jastal
Weź udział w National Geographic Digital Workshop! Tajniki sztuki robienia rewelacyjnych zdjęć przedstawiają Kat Piwecka i Bartosz Jastal.
W tym artykule: Kat Piwecka: gwiazdy i Portugalia Bartosz Jastal: śluby na całym świecie Zapraszamy na National Geographic Digital Workshop! National Geographic Digital Workshop to spotkania online z najlepszymi polskimi fotografami. W ich trakcie poznacie kulisy pracy, niepublikowane historie i wskazówki techniczne. Dowiecie się, jak na pracę fotografa wpływają różnice kulturowe i środowisko. 23 września 2022 r. o godz. 15:30 zapraszamy na panel pod hasłem „miejsca i wydarzenia”. Poprowadzą go Kat Piwecka i Bartosz Jastal. Kim są nasi prelegenci i jak podchodzą do fotografowania? Kat Piwecka: gwiazdy i Portugalia Fotografka gwiazd i dziennikarka podróżnicza. W 2002 roku ukończyła specjalność Handel i Marketing na Uniwersytecie Ekonomicznym w Poznaniu. Od 2009 roku z sukcesem prowadzi własne studio fotograficzne. Jej charakterystyczny styl fotografii – proste i minimalistyczne czarnobiałe, bliskie kadry ukazujące emocje i relacje zdobył wielkie uznanie wśród gwiazd. Z okazji 10-lecia twórczości wydała ekskluzywny album z portretami gwiazd i inspirujących osobistości „Portraits 2020”. Jako dziennikarz podróżniczy współpracowała z wieloma polskimi redakcjami – Onet.pl, Business Insider Polska, Imperium Kobiet, Law Business Quality, Oh!me, a od stycznia 2021 roku pisze dla portugalskiego Sapo.pt. Wiele lat temu znalazła swój drugi dom w Portugalii, co zaowocowało wydaniem albumu fotograficznego „In Love with Portugal”, który jest sprzedawany na całym świecie. Jako ekspert w dziedzinie fotografii, wspiera młodych fotografów na autorskich warsztatach fotograficznych oraz indywidualnych konsultacjach. Organizuje także międzynarodowe warsztaty fotograficzne w Portugalii. Jest autorką pierwszego w Polsce podręcznika z marketingu dla fotografów „Od fotografki rodzinnej do fotografki gwiazd – sekret mojego sukcesu”. O czym fotograf powinien zawsze pamiętać? Że nasza praca to ciągły rozwój i nieustająca nauka na kilku płaszczyznach. Nie tylko doskonalenie warsztatu fotograficznego, ale też zdobywanie wiedzy biznesowej, jak dobrze zarządzać własnym biznesem, czyli studiem fotograficznym. Do tego dochodzi nieustanna praca nad sobą, bo rozwój osobisty równa się rozwój marki osobistej. Dzięki pracy nad sobą wzrasta nasza marka osobista i nasz biznes fotograficzny. Najtrudniejsze w pracy fotografa to… Bycie wszechogarniaczem wszystkiego, czyli tzw. człowiekiem-orkiestrą. Bycie zarówno artystą – fotografem – jak i biznesmenem prowadzącym własną działalność w postaci studia fotograficznego. Szeroki wachlarz wszelkich działań sprawia, że z jednej strony jest trudno i jesteśmy bardzo obciążeni pracą, a z drugiej strony rozwijamy na wielu płaszczyznach. Na przykład ja jestem specjalistą zarówno od parzenia dobrej kawy (oczywiście portugalskiej), jak i fotografii portretowej. Poprzez wydanie własnej książki, organizowanie wystaw międzynarodowych, biznesowych sesji wykonywanych w wieloodziałowych korporacjach w wielu miastach… Aż po obsługę mopa, po to żeby pięknie przygotować czyste i pachnące studio na przywitanie kolejnych klientów. Zostałam fotografką, aby... Aby dawać ludziom wspaniałe przeżycie i super energię podczas sesji. Oraz piękną pamiątkę na całe życie w postaci zdjęć, czyli uwiecznienia momentów ich życia. Aby dzielić się pięknem tego świata i ciekawymi historiami w artykułach i książkach podróżniczych. Wykorzystując wrażliwość na problemy innych ludzi, chcę poruszać za pomocą zdjęć ważne tematy społeczne. Mam za sobą kilka kampanii społecznych, a najważniejsza z nich – moja wystawa z cyklem portretów Amazonek pokazujących blizny po amputacji piersi – została pokazana w Parlamencie Europejskim w Brukseli. Aby przekazywać swoje doświadczenie i inspirować innych fotografów do tworzenia i wiary w swoją wartość podczas szkoleń. Bartosz Jastal: śluby na całym świecie Ukończył studia wyższe na Politechnice Śląskiej oraz Europejską Akademię Fotografii w Warszawie (EAF). Jest członkiem prestiżowej międzynarodowej organizacji, skupiającej najlepszych fotografów ślubnych na świecie: The Wedding Photojurnalist Association (WPJ), w ramach której odniósł wiele sukcesów. W swojej dotychczasowej karierze fotografował śluby w wielu krajach Europy i świata, m.in. w Hong Kongu, Japonii, USA, Maroku, Wielkiej Brytanii, Irlandii, Grecji, Turcji. Prowadził wykłady podczas branżowych konferencji fotograficznych m.in. w: Rio de Janeiro w Brazylii (PHOTO ELITE 2014), Wilingen w Niemczech (dla Niemieckiego Stowarzyszenia Fotografów Portretowych), Rimini we Włoszech (dla Włoskiego Stowarzyszenia Fotografów Ślubnych), Giethoorn w Holandii (dla Holenderskiego Stowarzyszenia Fotografów Zawodowych). Był jurorem w wielu międzynarodowych konkursach fotograficznych. m.in. w Rosji, Brazylii, Niemczech i we Włoszech. Swoje fotografie prezentował podczas szeregu wystaw indywidualnych jak i grupowych (m in. w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu, Katowicach i Bytomiu). Prowadzi swoją pracownię fotograficzną w Bytomiu. O czym fotograf powinien zawsze pamiętać? Fotografia to zatrzymanie chwili w czasie. Zatem najważniejszy jest dobry timing i szeroko rozumiana punktualność. Trzeba być na czas na planie zdjęciowym, zrobić zdjęcie w odpowiednim momencie i na czas je przygotować. Jeśli spełnimy wszystkie wymienione warunki, o niczym więcej nie musimy pamiętać :) Najtrudniejsze w pracy fotografa to… Pogodzenie się z tym, że zawsze da się spojrzeć inaczej na daną scenę. Że zawsze można inaczej i pełniej – to najpiękniejsze w fotografii. Fotografia jest sztuką wyboru. Często wiąże się to z permanentnym uczuciem pewnej frustracji i niespełnienia :) Czy istnieje lepsza motywacja do samorozwoju – świadomość, że zawsze można lepiej? Zostałem fotografem, aby... Aby nadać swemu życiu sens. Zacząłem robić zdjęcia relatywnie późno, bo tuż przez 30. rokiem życia, zostawiając za sobą pracę w korpo. Mam wrażenie, że dopiero gdy zająłem się fotografią, zacząłem właściwe zawodowe życie. Robiąc zdjęcia mogę być w pełni sobą. To bardzo ważne w życiu, by móc w ten sposób myśleć o swoim zawodzie. Praca staje się dopełnieniem życia, a nie przykrą koniecznością. Zapraszamy na National Geographic Digital Workshop! Spotkania poprowadzi Iwona El Tanbouli-Jabłońska, dyrektorka artystyczna „National Geographic Polska”, fotografka i współwłaścicielka studia fotograficzno-filmowego F11 STUDIO. Warsztaty w ramach National Geographic Digital Workshop odbywają się online. Bilety można kupić w serwisie Eventory. Partnerem akcji jest CEWE. .
Atlas lisiej mimiki. Fotograf udowadnia, że te zwierzęta mają osobowość (ba! cały kalejdoskop) [GALERIA]
Pewnie zapytasz: "Czy te wszystkie zdjęcia są takie same?". Nie, tylko trzeba włożyć wysiłek, by dostrzec te subtelne różnice.
Indywidualność Kiedy w latach 60. Jane Goodall nazwała szympansa imieniem, a nie numerem, jak zwykło się to robić wcześniej, świat nauki wywrócił się do góry nogami. Anonimowe dotychczas zwierzęta dzięki temu prostemu zabiegowi odzyskały osobowość i indywidualizm. Choć od tamtego momentu minęło wiele lat, nadal miewamy tendencję do lekceważenia innych mieszkańców ziemi. Bagatelizujemy ich znaczenie. Ujednolicamy. Wrzucamy do jednego worka „zwierzęta”, „gatunek”. „Kiedy widzisz lisa, widzisz osobowość” Czy zastanawialiście się kiedyś nad tym, że każdy lis, podobnie jak ukochany pies lub kot, ma pewne cechy, które czynią go wyjątkowym? Niektóre lisy są lekką zwariowane, inne spokojne i wycofane. Niektóre lubią się wygłupiać, inne są urodzonymi łowcami. Ile lisów, tyle typów. Każdy ma swoje oblicze. Każdy pyszczek skrywa niepowtarzalny charakter. - Ponieważ wszystkie te „twarze” mówią więcej niż tomy słów, chciałbym przedstawić wam 12 wybitnych osobistości lisów – tłumaczy Roeselien Raimond, autor lisich zdjęć. Raimond obserwował zwierzęta przez dłuższy czas. Przyglądał się ich zachowaniom, zależnościom wewnątrz stada. Swoje obserwacje ujął na zdjęciach. Tak powstał niezwykły kalejdoskop lisich min, atlas lisiej mimiki, album osobowości. Wysiłek Kiedy zobaczycie tę galerię możecie odnieść wrażenie, że wszystkie portrety są takie same. Złudzenie. Dla Azjatów na pierwszy rzut oka wszyscy Europejczycy są tacy sami (i vice versa). To uproszczenie, na które pozwala sobie nasz mózg. Włóżmy wysiłek i dostrzeżmy te subtelne różnice. Bo one są i są piękne! ZOBACZ GALERIĘ >>> Więcej: FB / Instagram / 500px / www
Co bieganie robi z człowiekiem? Zobacz zdjęcia PRZED i PO [GALERIA]
Przedstawiamy eksperyment fotograficzny "PRZED i PO" - cykl portretów biegaczy, które zostały wykonane przed biegiem i zaraz po przekroczeniu mety. Zdjęcia zrobili: Iwona El Tanbouli-Jabłońska (dyrektor artystyczna National Geographic Polska) i Maciej Jabłoński (f11-studio.pl).
ZOBACZ GALERIĘ ZDJĘĆ PRZED I PO >>> - Jak się czujesz? Miałeś kryzys? Który fragment był najtrudniejszy? - te i inne pytania zadajemy kolejnemu biegaczowi zaraz po przekroczeniu mety. Stają prosto przed obiektywem w naszym prowizorycznym studiu fotograficznym. Właśnie przebiegli 53 kilometry podczas IV Zimowego Ultramaratonu Karkonoskiego im. Tomka Kowalskiego. Z ust bucha para, pot pokrywa skórę, łapczywie chwytają za butelkę z wodą. Na twarzach widać zmęczenie i podekscytowanie. Dzień przed biegiem wyglądali zupełnie inaczej. Wyczuwało się oczekiwanie, ciekawość, niepewność. Teraz, po walce z samym sobą i ciężkimi warunkami na trasie, ukazują swoje emocje. W większości przypadków są po prostu szczęśliwi. Więcej zdjęć można znaleźć na fanpage'u pracowni fotograficznej F11 oraz na naszym instagramowym koncie @natgeopl. Iwona El Tanbouli, Maciej Jabłoński
Znamy pierwszych zwycięzców i finalistów Sony World Photography Awards 2021 [GALERIA]
Zobacz 10 zwycięskich fotografii konkursu otwartego Sony World Photography Awards 2021. Jury podało także finalistów konkursu profesjonalnego, którego ostateczne wyniki ogłoszone zostaną 15 kwietnia.
"Usiądź prosto, patrz w obiektyw i nie ruszaj się". Ten fotograf robi zwierzętom typowo "ludzkie" zdjęcia
Witaj w nietypowym zakładzie fotograficznym. Zdjęcie do paszportu? Dowodu? A może legitymacyjne? Uwaga, wstęp tylko dla zwierząt. Za tym niezwykłym pomysłem stoi Rob Bahou. Holenderski fotograf podjął się wyjątkowo trudnego zadania - w ramach swojego projektu Animal Soul, wykonuje zwierzętom zdjęcia w stylistyce, która dotąd zarezerwowana była tylko dla ludzi. Swoich modeli ukazuje zazwyczaj en face, na czarnym tle. Ważne jest spojrzenie w obiektyw, a to w przypadku czworonożnych modeli - jak nietrudno się domyślić - karkołomne zadanie. Animal Soul Efekt jest zdumiewający. Fotografowi udaje się na tych zdjęciach ukazać prawdziwą osobowość zwierząt - rzeczoną "animal soul". Koncentruje się na indywidualnych cechach charakteru. O tak, jego modele mają charakter! Oglądamy tu portrety m.in. nieśmiałej kotki, kocura-bossa, psa- kumpla. Wszystko to Bahou uchwycił w spojrzeniu, mimice i pozach swoich modeli. Przed jego obiektywem znalazły się głównie psy, koty oraz sporadycznie konie. Zamierza jednak kontynuować projekt, tym razem z udziałem innych zwierząt. – Myślę o modelach-lwach, wilkach, małpach, morsach, ale moim największym marzeniem są pandy. Jeśli więc znacie pandę, która nie miałaby nic przeciwko, by usiąść przed moim obiektywem, wiecie gdzie mnie szukać: jestem na Facebooku lub Instagramie - żartuje w rozmowie z portalem boredpanda.com. Zaklinacz Jak przyznaje, praca ze zwierzętami nie należy do najłatwiejszych, ale uwielbia to! Wypracował już swój sposób komunikacji ze zwierzętami, w nieodgadniony sposób jest w stanie wyegzekwować od swoich modeli najtrudniejsze: "Usiądź prosto, patrz w obiektyw i nie ruszaj się". (Warto zaznaczyć, że żadne zwierzę nie ucierpiało podczas pracy z Robem). Chcielibyśmy zobaczyć zdjęcia z zaplecza. Przekonać się, jak Bahou osiąga na zdjęciach niezwykły autentyzm, w jaki sposób dyscyplinuje swoich modeli, w czym tkwi sekret tych zdjęć (czy nie tkwi na przykład w zawieszonym nad obiektywem kawałku... kiełbasy).
Fotografowanie w duecie i sztuka portretowania | PODCAST "FOTOGRAF MIESIĄCA. STORYTELLERS"
Czym jest magiczny "moment między mrugnięciem powiek", jak zaciągnąć przed obiektyw najważniejsze kinowe nazwiska i jak wygląda praca w fotograficznym tandemie? Opowiadają: fotograf miesiąca - Iwona El Tanbouli-Jabłońska i Maciej Jabłoński (F11 studio). Posłuchajcie!
Czy za pomocą aparatu można zdemaskować artystę? "Nieme kino" - portrety twórców filmowych [STORYTELLERS]
Przed obiektywem Iwony El Tanbouli-Jabłońskiej i Maćka Jabłońskiego stanęli znani reżyserzy, scenarzyści, aktorzy i kompozytorzy. Wszystkie fotografie zostały zrobione analogowo aparatem wielkoformatowym. Dyrektor artystyczna National Geographic Polska, bohaterka cyklu Fotograf miesiąca Storytellers opowiedziała o kulisach pracy nad portretami.
– Tylko nie fotografujcie mnie z tej strony. Wczoraj miałem wyrwany ząb i nie chcę wyglądać jak chomik – powiedział Wim Wenders jak rozstawialiśmy się przed nim z naszym wielkim aparatem. Był spokojny, skupiony i obserwował każdy nasz ruch bardzo uważnie. Wyraźnie było czuć, że wszystko lubi mieć pod kontrolą. – Good job! – powiedział po skończonych zdjęciach i poklepał nas po ramieniu. Poczuliśmy się prawie jak przy odbiorze Oscara. Usłyszeć słowa uznania od takiego twórcy, to nie byle co. Teraz patrząc na te portrety, z perspektywy czasu, zdaję sobie sprawę, że były to przede wszystkim bardzo wartościowe spotkania. Każda osoba, która stanęła przed obiektywem była wyjątkowa i miała do zaoferowania dużo więcej niż mogliśmy sobie wyobrazić. A nie były to przypadkowe osoby. Wybieraliśmy tych twórców, których film, gra aktorska, czy muzyka miały na nas jakiś wpływ. Takie było początkowe założenie projektu i w takim duchu powstały pierwsze portrety. Stąd Lech Majewski siedzący na dnie basenu w kopalni Korfanty w Katowicach, a za nim na ścianach krzyże. A dokładnie kształt krzyży ułożony z terakoty, którą wyłożone były ściany basenu. Zauważyliśmy to będąc w tym obiekcie i od razu wiedzieliśmy, że to będzie sceneria dla Majewskiego, reżysera filmu “Angelus”, którego akcja dzieje się właśnie na Śląsku i opowiada o Janowskiej gminie okultystycznej. W podobnym duchu sfotografowaliśmy Jiriego Menzla (reżyser “Jak obsługiwałem angielskiego króla”), który wcielił się w rolę kelnera. Bardzo był zadowolony z tego pomysłu i nasze spotkanie nie mogło zakończyć się inaczej jak wspólnym czeskim piwem. Ale chyba najbardziej zaskoczyliśmy Rutgera Hauera. Był wtedy w Polsce przy realizacji filmu “Młyn i krzyż”. Uparłam się, że musimy sportretować go z gołębiem. Mieliśmy pół dnia, żeby znaleźć ptaka i przejechać pół Polski. To nawiązanie do sceny z “Blade Runner’a” – jednego z moich ulubionych filmów – gdzie młody wtedy aktor trzyma gołębia w dłoniach. Maciek pędził autem, a ja rozgrzałam telefon do czerwoności. W końcu trafiliśmy do miejscowego hodowcy, który zapytał przepitym głosem – Jaki kolor chcecie? Ale oddacie? – Gołębia wypożyczyliśmy na dwie godziny i oddaliśmy w stanie nienaruszonym. A Rutger wziął drobne stworzenie w swoje duże dłonie i przytulił do twarzy. Nie musieliśmy nic mówić i wyjaśniać. – Chodź maleńki. Nie bój się. Nie jestem androidem. – powiedział – Takiej niespodzianki, tu w Polsce, się nie spodziewałem! – dodał i złowieszczo łypnął okiem w stronę obiektywu. Nasze filmowe portrety są proste, jak z początków fotografii. Symboliczne, bez nadmiaru szczegółów czy detali. Zależało nam na uniwersalności przekazu i sprawdzeniu, czy można fotograficznie choć trochę zdemaskować autora. Oczywiście w dobrym tego słowa znaczeniu. Naszymi bohaterami głównie byli reżyserzy, którzy sami tworzą nową rzeczywistość na potrzeby filmu. Interesowało nas, jak będą reagować. Czy poddadzą się naszej wizji, czy wejdą w swoją rolę? Petr Zelenka, którego mieliśmy przyjemność spotkać dwa razy, miał niełatwe zadanie. Musiał zdjąć buty, skarpety i spodnie. Otulić się kołdrą i “ograć” tę kołdrę, w taki sposób jak czuje. Oczywiście natychmiast domyślił się, że chodzi nam o scenę z jego filmu “Opowieści o zwyczajnym szaleństwie”, gdzie kołdra zaczyna żyć własnym życiem i atakuje głównego bohatera. Petr świetnie wcielił się w rolę bohatera swojego filmu, a my zrobiliśmy zdjęcie o jakie nam chodziło. Były też sytuacje, gdzie słowa stawały się zbędne. Joannę i Krzysztofa Krauze zaprosiliśmy do domu. W salonie, tam gdzie światło najpiękniej wpada przez okno, stał stół. Nic więcej. Joanna wskoczyła na stół a Krzysztof usiadł obok. To było to. Zrobiliśmy cztery zdjęcia i już wiedzieliśmy, że wśród nich mamy właśnie to właściwe. Mimo, że efektu nie mogliśmy zobaczyć od razu. Tak jak teraz na aparatach cyfrowych. Aparat, mimo że duży, bardzo duży, bardziej nam pomagał niż przeszkadzał. Wcale nie przestraszał i nie budował dystansu pomiędzy nami i bohaterem. Czasami nawet miałam wrażenie, że wręcz go skracał. Z dużym zainteresowaniem wszyscy patrzyli ile czynności trzeba wykonać, aby zrobić jedno zdjęcie. Nakrywaliśmy się czarną płachtą, ustawiali łamanie, ostrość, znów pod płachtę, kolejna kontrola ostrości, następnie włożenie kasety, wyciągnięcie szyberka, chwycenie wężyka ze spustem migawki i ten magiczny moment – wszystko zamierało na setne sekundy – pstryk. Potem ponowne włożenie szyberka, wyjęcie kasety i zdjęcie gotowe. Jeszcze tylko wywołać i naświetlić. Niezła gimnastyka. Byliśmy jak w transie. Myślę, że ta cała ceremonia im się podobała. W końcu to były osoby świadome fotografii pewnie bardziej niż my. Nawet przychodziły mi takie myśli, że niektórzy odczuwali zadowolenie z tego pozowania. Ale nigdy nie miałam odwagi o to zapytać. Większość portretów powstała u nas w domu. Nie mamy studia fotograficznego. Mieszkamy na poddaszu i bardzo ładnie wpada światło przez okna połaciowe. Jest takie jedno miejsce w salonie, gdzie o odpowiedniej porze światło jest bardzo miękkie. Często jako tło służył arkusz czarnego papieru. W zasadzie jedynym naszym warunkiem, na którym nam zależało, to było światło dzienne. Od razu informowaliśmy o tym naszych bohaterów. Po zmroku nie fotografujemy. Już na etapie ustawiania aparatu wybieraliśmy kadr docelowy. Później po wywołaniu błony negatywowej tzw. sheetki, naświetlaliśmy stykówkę. Stykówka była spora, 4x5 cala. To nam wystarczało do naszego archiwum. Szaleliśmy z formatem na wystawach. Były to wydruki wielkoformatowe 3x4 m każdy. Zawieszaliśmy te ogromne płachty na budynkach podczas festiwalu filmowego Era Nowe Horyzonty. Dwa razy w Cieszynie, raz we Wrocławiu. Bardzo miło wspominam tamten czas. Tekst i zdjęcia: Iwona El Tanbouli-Jabłońska ZOBACZ PORTRETY "NIEME KINO"
Te spojrzenia paraliżują. Zobacz niezwykłe portrety wykonane przez naszych fotografów [GALERIA]
Pełne emocji twarze napotkanych w podróży ludzi. Przedstawiamy galerię zdjęć fotografów National Geographic Polska.
Oto portrety ludzi ze wszystkich stron świata. Każda z tych osób ma swoją historię, którą fotografowie National Geographic Polska próbowali uchwycić w kadrze. Czy im się udało? Oceńcie sami. Zdjęcia pochodzą z naszego instagramowego konta @natgeopl
Udowadnia, że piękno tkwi w różnorodności. Podróżuje po świecie, by stworzyć Atlas Piękna
Kobiety na jej zdjęciach nie przypominają modelek z pierwszych stron gazet, a jednak nie można oderwać od nich oczu!
W poszukiwaniu piękna Od 3 lat podróżuje dookoła świata. Tylko ona, plecak i aparat fotograficzny. Mihaela Noroc, 30-letnia fotografka z Rumunii, odwiedziła już ponad 45 krajów. Zafascynowana ich różnorodnością postanowiła stworzyć Atlas Of Beauty, czyli Atlas Piękna. Celem projektu jest pokazanie tej różnorodności poprzez kobiece portrety. Atlas Of Beauty ma być hołdem oddanym bez względu na kolor skóry, religię, pochodzenie etniczne, czy płeć. Mihaela fotografuje kobiety w ich codziennym otoczeniu. To portrety naturalne i autentyczne. Nie ma tu dodatkowego makijażu, specjalnie przygotowanych rekwizytów ani scenografii. Jest za to piękno. Czyste piękno. Atlas Piękna vs. Atlas Wojen i Strachu - Na swoich fotografiach chcę przekazać ciepło i spokój, jakie biją z oczu tych kobiet. Myślę, że mogą one zrównoważyć negatywny przekaz, który tak często dociera do nas z mediów - tłumaczy. Jej marzenia? Nie przestawać! Kontynuować projekt, a może nawet uchwycić piękno kobiet wszystkich państw świata. Ale najbardziej Mihaela chciałaby, żeby Atlas stał się inspiracją dla wszystkich kobiet, które starają się być sobą. - Pielęgnujmy różnorodność – nawołuje. Kolor skóry, religię, pochodzenie etniczne, czy płeć - różnorodność to nasze bogactwo. Dziś Atlas Of Beauty to jeden najpopularniejszych projektów fotograficznych na świecie. Więcej: TheAtlasOfBeauty.com, facebook.com/MihaelaNorocPhoto, @mihaelanoroc
Zobacz twarze Korei Północnej. Portrety z Pjongjangu
W kraju, w którym wymagany jest konformizm, zwykły portret może być rewolucyjny.
W Korei Północnej żyje 25 mln ludzi, ale jedynymi rzucającymi się tam w oczy portretami są te przedstawiające jej przywódców. Zwykli ludzie rzadko są fotografowani, chyba że w dużej grupie – nawet w dniu ślubu. W 2017 r. francuski fotograf Stéphan Gladieu wyjechał do Korei Północnej, by odkryć indywidualność jej obywateli. W fabrykach i gospodarstwach wybierano dla niego najczystszych robotników. – W kraju, w którym jednostka nie ma znaczenia, robiłem coś szalonego, prosząc ludzi, by pozowali pojedynczo – mówi Gladieu. Wielokrotnie przypominali mu o tym opiekunowie wskazujący obiekty, do których mógł pojechać. Swoich modeli typował sam, choć czasami jego opiekunowie twierdzili, że postawił na zbyt brzydkich, starych lub zaniedbanych. Z osobna każdy portret może wyglądać jak reżimowa propaganda radości. Razem uzyskują jednak niepokojącą jednolitość. Efekt tkwi w tej powtarzalności. Nawet stojąc obok fotografa, przewodnicy nie rozumieli, co robi. – Nigdy nie dostrzegą tego, co widziałem ja – mówi Gladieu. – Są tak daleko, w innym świecie. Tekst: Nina Strochlic ZOBACZ GALERIĘ ---->
"Uśmiech, proszę"! Te zdjęcia zmienią sposób, w jaki patrzysz na nieznajomych
Fotograf udowadnia, że uśmiech oswaja "inność", czymkolwiek by ona nie była.
ZOBACZ GALERIĘ >>> Był grudzień 2013 roku. Fotograf Jay Weinstein przebywał w okolicy Bikaner, pustyni w Radżastanie (Indie). Na zatłoczonej stacji kolejowej dostrzegł mężczyznę, którego bardzo chciał sfotografować. Portret byłby niesamowity. Paraliżowało go jednak (i jednocześnie fascynowało jako fotografa) przeszywające spojrzenie nieznajomego, jego kamienna twarz i surowe rysy. - Wahałem się i ostatecznie zrezygnowałem. Strzeliłem kilka ujęć przypadkowym ludziom. Nagle usłyszałem niezwykle pogodny głos tajemniczego nieznajomego: „Ja też poproszę o zdjęcie” – opowiada fotograf. Skierował więc obiektyw w jego stronę, wypalił krótkie „Uśmiech, proszę”. To, co zobaczył, to była prawdziwa transformacja. Twarz Innego rozpromieniła się, oczy zabłyszczały, biło od niego ciepło. Wykazał się poczuciem humoru, o które Weinstein nawet mężczyzny nie podejrzewał. - Wtedy już wiedziałem, jaki będzie temat mojego kolejnego projektu. Chciałem udokumentować moc uśmiechu - tłumaczy. Kolejne dni, miesiące i lata minęły mu na realizowaniu tego przedsięwzięcia. – Prosiłem przypadkowych ludzi o zdjęcie. Moi modele pozowali bez uśmiechu i z uśmiechem. Te zdjęcia stały się sercem projektu, który ma celu przebudowanie sposobu myślenia o nieznajomych, obcokrajowcach, osobach innego pochodzenia. To niesamowite, jak nasze podejście potrafi zmienić jeden uśmiech. Więcej o fotografie i jego projekcie: Facebook | Instagram. Źródło: boredpanda.com
Potęga fotografii. Czy w świecie internetu ma jeszcze swoją moc? [FELIETON]
Fotografowie używają aparatów jako przyrządów ułatwiających odkrywanie świata. Ich zdjęcia dowodzą, że fotografia jest ważna – dzisiaj nawet bardziej niż kiedykolwiek przedtem.
Trzydzieści cztery lata przed narodzinami tego magazynu duński filozof Søren Kierkegaard kąśliwie przepowiedział banalną przyszłość zdobywającej coraz większą popularność fotografii. Dzięki dagerotypii – zauważył – każdy będzie mógł sobie zamówić portret, na co wcześniej mogli sobie pozwolić jedynie możni. Jednocześnie czynione jest wszystko, co możliwe, byśmy wszyscy wyglądali jednakowo, więc wystarczy nam jeden taki portret. Towarzystwo National Geographic nie powstało z chęci sprawdzenia tezy Kierkegaarda, przynajmniej początkowo. Jego misją była eksploracja, a strony oficjalnego biuletynu trudno było uznać za orgię dla oczu. Musiało minąć wiele lat, by odkrywcy spod znaku National Geographic zaczęli wykorzystywać aparat jako narzędzie tworzenia tego, co dziś jest głównym źródłem sławy magazynu – fotoreportaży, które nie tylko potrafią zmienić nasze spojrzenie na świat, ale też – w przypadku tych najlepszych – ludzkie życie. Dziś fotografia to globalna kakofonia obrazów zatrzymanych w kadrze. Co minuta do internetu trafiają miliony zdjęć. Dlatego wszyscy staliśmy się tematem fotograficznym. Już wkrótce chwile samotności, gdy nikt nas nie obserwuje i nie może sfotografować, będzie można wpisać na listę zagrożonych gatunków. Fotografowie National Geographic wyróżniają się na tle tej orwellowskiej, przesiąkniętej wszechobecną fotografią rzeczywistości. Ostatnie 125 lat pokazało, że Kierkegaard jednocześnie miał rację i mylił się co do fotografii. Zdjęcia publikowane na łamach National Geographic ukazały świat w jego cudownej różnorodności. Jednocześnie fotografie te coraz częściej dokumentują społeczeństwa, gatunki zwierząt i krajobrazy, którym grozi zagłada ze strony zmierzającego ku jednorodności świata. Dzisiejsi odkrywcy pracujący dla National Geographic coraz częściej mają za zadanie fotografować miejsca i stworzenia, których przyszłe pokolenia nie będą miały szans oglądać w rzeczywistości. Jak tu odrzucić takie zlecenie? Jeśli miałbym wskazać wspólny nałóg moich kolegów, byłaby nim chęć wykorzystania ogromnego zasięgu i wpływu tego słynnego magazynu, by ocalić naszą planetę. Oczywiście każdy zawodowy fotograf marzy o tym jednym zdjęciu, o tej wyjątkowej chwili, gdy okoliczności i umiejętności fotografa zejdą się w idealnej symbiozie, gdy uwieczni kadr, który natychmiast trafi do kanonu. Będzie wymieniany obok zatrzymanego przez Boba Jacksona momentu, w którym Jack Ruby strzelił do Lee Harveya Oswalda, czy kolorowych ujęć Ziemi z kosmosu wykonanych przez austronautów z Apolla 8. Mimo to fotografowie National Geographic nie zajmują się uwiecznianiem przełomowych wydarzeń. Najbardziej znane zdjęcie, które opublikowano na łamach magazynu, nie przedstawia postaci historycznej. To portret Sharbat Guli – 12-letniej afgańskiej dziewczynki, którą Steve McCurry spotkał w 1984 r. w obozie dla uchodźców w Pakistanie. Spojrzenie jej morskich oczu patrzących z okładki czerwcowego wydania National Geographic z 1985 r. powiedziało światu więcej niż tysiące dyplomatów i działaczy organizacji humanitarnych wcześniej. Jej wzrok utkwił w naszej świadomości, młoda Afganka natychmiast wkroczyła w nasze życie i nie mogliśmy już nie przejmować się jej losem. McCurry wykonał ten ponadczasowy portret wiele lat przed nadejściem ery internetu i smartfonów. Czy dziś, w świecie znieczulonym przez codzienną lawinę obrazów, oczy tej dziewczynki przebiłyby się przez wizualny chaos, by powiedzieć nam coś ważnego o nas samych i o zagrożonym pięknie świata? Myślę, że to pytanie nie wymaga odpowiedzi. Robert Draper
Fotograf uczynił ze zdjęć ludzkich dłoni alternatywne formy portretów. Efekt? Niewiarygodny!
Okazuje się, że wszystkie dłonie mają do opowiedzenia (nie)codzienne historie.
ZOBACZ GALERIĘ >>> Portrety bez twarzy Przywykliśmy do tego, że myśląc o portrecie, widzimy twarz. Oczy, usta i zmarszczki wywołują w nas natychmiastowe reakcje emocjonalne. Ale twarz staje się też barierą, drogą na łatwiznę. Kiedy skupiamy się na rękach, zmieniamy perspektywę. Ta perspektywa stawia wszystkie przedmioty na równi i zmusza widza do spojrzenia poza to, co oczekiwane. Dłonie. Silne - zbudowały mosty, postawiły domy, wykopały groby. Zręczne przysporzyły artyście sławy. Delikatne głaskały i karmiły... Nagle uświadamiamy sobie, że wszystkie dłonie - od ułożonych w pełny wdzięku gest baletnicy po lewy sierpowy boksera - mają do opowiedzenia historie. (Nie)codzienne historie. Ręce do góry! Projekt „Show of Hands”, którego autorem jest Tim Booth, ma zwrócić uwagę na koncepcję portretu innego rodzaju. Fotograf zdołał uczynić ze zdjęć ludzkich dłoni alternatywne formy portretów. Te zdjęcia mówią nam o ich bohaterach więcej niż typowe fotografie. Choć... patrząc na te dłonie, "w końcu i tak masz wrażenie, jak byś patrzył na twarze" (Mike Lindup z Level 42). Zgadzacie się? Album ze zdjęciami można kupić tutaj. Więcej o fotografii Tima Bootha na FB.
"To świat, o którym nie masz pojęcia". Poznaj historie czternastu Czeczenów
Przetrwali dwie wojny i nigdy nie wyemigrowali ze swojej ojczyzny. Przegląd postaci składa się na obraz współczesnego czeczeńskiego społeczeństwa.
Miłość, koty i ojczyzna Przetrwali na Kaukazie dwie krwawe wojny. Ze zrujnowanych domów przenosili się do piwnic, uciekali od ciągłych bombardowań, grzebali tych, co nie zdążyli. Nie wyjechali do Europy. Nie osądzają bliskich, którzy wyemigrowali. Nadal żyją w kraju, w którym rządzi drużyna KRA (Kadyrowa Ramzana Ahmatowicza). Nie należą do drużyny, robią swoje. Odbudowują domy, wychowują dzieci, sadzą kwiaty, hodują koty. Gdzie? W ojczyźnie rodzimych gór i rodowych wież zwanej Nochcici'e. Poznaj ich historie >>> Zdjęcia: Joanna Michael Tekst: Marina Hulia
Labirynt w kształcie portretu Jana Pawła II
Największy na świecie portret Jana Pawła II otwarty w polu kukurydzy w Kurozwękach. Oto jego zdjęcie z lotu ptaka!
Przy Pałacu w Kurozwękach (Świętokrzyskie) otwarto niezwykłą atrakcję: stworzony na polu kukurydzy labirynt w kształcie Jana Pawła II. To największy portret Ojca Świętego na świecie! - W ten sposób chcieliśmy uczcić kanonizację Jana Pawła II. To dobry pomysł, żeby przypomnieć młodszym pokoleniom osobę, która jest już postacią historyczną – mówi Travelerowi Witold Świtalski z Pałacu w Kurozwękach, w którym każdego roku powstają labirynty. Miały już kształt m.in. piłki nożnej, indiańskiej wioski, Koziołka Matołka czy Fryderyka Chopina. Papież w kukurydzy ma gigantyczne rozmiary, zajmuje bowiem aż 4 hektary pola. Aby go stworzyć zasiano ok. 480 tys. nasion kukurydzy. Najlepiej oglądać go z lotu ptaka, np. lecąc motolotnią (przeloty organizowane są na miejscu), tak jak to zrobiliśmy. W samym labiryncie też nie brakuje atrakcji. Ścieżki mają łączną długość ponad 3,5 km. Jednak można wybrać się na krótszą wycieczkę przechodzącą przez specjalne punkty z łamigłówką. Po przejściu wszystkich punktów i wpisaniu hasła w krzyżówkę można wygrać wycieczkę do Rzymu. Labirynt powstawał przez dwa tygodnie. Kiedy zaczęła wyrastać kukurydza, wytyczono ścieżki w kształcie Papieża Polaka i je wypalono.
Obiektyw: Zastosujcie teleobiektyw dla osiągnięcia lepszych proporcji, w szczególności przy fotografowaniu twarzy lub głowy i ramion. Jeśli dysponujecie tylko obiektywem szerokokątnym, odsuńcie się i sfotografujcie modela w jego otoczeniu. Głębia ostrości: Dla zbliżeń ustawcie małą przysłonę, najwyżej o dwa stopnie większą od pełnego otworu – aby oddzielić modela od tła. Skupcie się na oczach. Światło: Rozproszcie główne światło i umieśćcie je przed modelem, nieco z boku. Promienie słoneczne najłatwiej rozprasza się parasolem, jednak dobre efekty daje także światło przepuszczone przez okno. Użyjcie blendy (białej kartki lub folii aluminiowej) po stronie twarzy przeciwnej do światła. Poza: Nie ma ustalonych reguł, jednak kiedy model wychyla się w stronę obiektywu, zwykle wygląda bardziej interesująco. Nie da się zepsuć ujęcia z modelem opierającym się o jakąś powierzchnię, z głową zwróconą w stronę obiektywu, fotografowanego pod niewielkim kątem. Porozumienie: Najlepiej wychodzą zdjęcia ludzi rozluźnionych. Aby ich zrelaksować, należy podtrzymywać rozmowę i wyglądać profesjonalnie. Jeśli wyraz twarzy zaczyna zastygać, poproście, by model na moment spojrzał w bok, a potem znowu w obiektyw. Kadrowanie: Fotografujcie dużo – to nic nie kosztuje, a pomaga rozluźnić spiętego modela, by przestał zachowywać ten sam wyraz twarzy. Fragment pochodzi w książki: PROFESJONALNA FOTOGRAFIA CYFROWA. Portrety. Autor: Michael Freeman Zapraszamy również na bloga Wojtka Franusa
Wycofanie się w celu ukazania całej postaci ukazuje mniej z wyrazu twarzy, a więcej z pozy i postawy.
Portret całej postaci pozwala ukazać modela w zupełnie inny sposób niż bardziej klasyczne i zwarte kompozycje. Cofając się, tracicie możliwość szczegółowego pokazania wyrazu twarzy, zyskujecie za to szansę wykorzystania pozy, postawy i języka ciała. Jedną z największych trudności, jakie napotykają początkujący fotografowie podczas wykonywania zdjęć całej postaci, jest próba zapełnienia kadru. Określenie „cała postać” nie oznacza, że model koniecznie musi stać – może także leżeć, siedzieć lub klęczeć, więc jeśli czujecie potrzebę wypełnienia kadru, zacznijcie od kompozycji siedzącej. Ułożenie rąk i nóg modela oraz jego ramion, a także jego pozycja w kadrze mają równie duże znaczenie, jak wyraz twarzy w kompozycjach o większym zbliżeniu. Wszyscy znamy przynajmniej podstawy mowy ciała i jako fotografowie możemy wykorzystać tę wiedzę. Nogi mogą być wyprostowane lub skrzyżowane, ręce umieszczone w kieszeniach lub za plecami, wyciągnięte lub założone. Cokolwiek postanowicie, zdaniem specjalistów od mowy ciała będzie to miało znaczenie. Jeśli model stoi, spróbujcie przenieść ciężar jego ciała z jednej nogi na drugą, a później po równo na obie nogi. Możecie też poprosić modela, by oparł się o coś – np. drzwi, futrynę czy słup – ramieniem, plecami lub ręką. Lista możliwych póz i ich wariacji jest naprawdę długa. Warto przejrzeć książki i gazety, by przekonać się, jakie pomysły się sprawdzają. W niektórych pozach kobiety wyglądają lepiej niż mężczyźni, a osoby młodsze lepiej niż starsze – warto więc robić notatki, a nawet prowadzić notes ze wskazówkami przydatnymi w razie planowania portretu. Inne wyzwanie związane z portretami całych postaci to związek modela z tłem. Jeśli kompozycja jest zwarta, tło może być incydentalne, jednak w przypadku portretu całej postaci sprawa się komplikuje. W grę może wchodzić także pierwszy plan, miejcie więc świadomość, że wszystko, co znajduje się między wami a modelem, może wpłynąć na atmosferę zdjęcia. We wszystkich rodzajach fotografii portretowej wypracowanie własnego stylu wymaga czasu. Nie stosując konwencji związanych z portretem całej osoby, możecie czuć się znacznie mniej pewnie, rozpoczynając z nim eksperyment. Większość fotografów szybko uczy się jednak cieszyć wolnością, jaką ona daje. Fragment pochodzi w książki: PROFESJONALNA FOTOGRAFIA CYFROWA. Portrety. Autor: Michael Freeman Książkę można nabyć w naszym sklepie. Znajdziesz ją tutaj Zapraszamy również na bloga Wojtka Franusa
Typowe ujęcie portretowe, ukazujące głowę i ramiona, to standardowe rozwiązanie skupiające się na najważniejszych elementach.
Z biegiem lat stało się ono „klasyczną” kompozycją portretową. Połączenie wyrazu twarzy i ułożenia ciała, jakie umożliwia fotografowanie całego torsu, głowy i ramion stało się częścią kultury i zagościło w prasie i telewizji. Ten styl fotografii portretowej jest często używany na całym świecie i wiele napisano o subtelnościach póz i wyrazów twarzy. Każdy szczegół posiada własne konwencje i niuanse, a oto kilka rzeczy, o których należy pamiętać: Ważne jest ustawienie ramion modela w stosunku do aparatu. Jeśli są za mocno odchylone, zdjęcie może się wydawać zbyt statyczne i formalne, jeśli znajdują się zbyt blisko, atmosfera portretu staje się niepokojąca. Bardzo duże znaczenie może mieć ułożenie głowy modela – uniesiona w górę i zwrócona w stronę obiektywu wygląda uczciwie i solidnie, przechylona lekko w jedną stronę – wstydliwie, w drugą – wyraża pewne zdziwienie. Wysokość aparatu w stosunku do modela. Bezpieczne i rozsądne jest ustawienie o kilka stopni powyżej linii wzroku modela. Kierunek spojrzenia modela również ma duży wpływ na zdjęcie – zwróćcie uwagę, jaka jest różnica pomiędzy spojrzeniem skierowanym na wprost a zerkającym w róg zdjęcia. W tej dość zwartej kompozycji ubranie i włosy modela będą dobrze widoczne i znaczące. Ubranie można łatwo i szybko zmienić. Tło musi być dość neutralne, chyba że ma odegrać w zdjęciu istotną rolę. Kierunek padania światła jest bardzo ważny i wymaga przemyślenia. Na początek dobrze jest ustawić kompozycję tak, by główne źródło światła znajdowało się na wysokości klatki piersiowej modela. Powyższa lista zawiera podstawowe informacje i stanowi dobry punkt wyjścia, nawet jeśli zamierzacie się wyłamać i zrobić coś inaczej. W fotografii istnieją dwa rodzaje zasad, a klasyczny portret stanowi ciekawą mieszankę obu – technicznych, które łamie się na własne ryzyko, i kreatywnych, które będziecie naginać coraz bardziej w miarę doskonalenia techniki. Fragment pochodzi w książki: PROFESJONALNA FOTOGRAFIA CYFROWA. Portrety. Autor: Michael Freeman Książkę można nabyć w naszym sklepie. Znajdziesz ją tutaj Zapraszamy również na bloga Wojtka Franusa
Fotografujcie dużo – to nic nie kosztuje
1. Obiektyw: Zastosujcie teleobiektyw dla osiągnięcia lepszych proporcji, w szczególności przy fotografowaniu twarzy lub głowy i ramion. Jeśli dysponujecie tylko obiektywem szerokokątnym, odsuńcie się i sfotografujcie modela w jego otoczeniu. 2. Głębia ostrości: Dla zbliżeń ustawcie małą przysłonę, najwyżej o dwa stopnie większą od pełnego otworu – aby oddzielić modela od tła. Skupcie się na oczach. 3. Światło: Rozproszcie główne światło i umieśćcie je przed modelem, nieco z boku. Promienie słoneczne najłatwiej rozprasza się parasolem, jednak dobre efekty daje także światło przepuszczone przez okno. Użyjcie blendy (białej kartki lub folii aluminiowej) po stronie twarzy przeciwnej do światła. 4. Poza: Nie ma ustalonych reguł, jednak kiedy model wychyla się w stronę obiektywu, zwykle wygląda bardziej interesująco. Nie da się zepsuć ujęcia z modelem opierającym się o jakąś powierzchnię, z głową zwróconą w stronę obiektywu, fotografowanego pod niewielkim kątem. 5. Porozumienie: Najlepiej wychodzą zdjęcia ludzi rozluźnionych. Aby ich zrelaksować, należy podtrzymywać rozmowę i wyglądać profesjonalnie. Jeśli wyraz twarzy zaczyna zastygać, poproście, by model na moment spojrzał w bok, a potem znowu w obiektyw. 6. Kadrowanie: Fotografujcie dużo – to nic nie kosztuje, a pomaga rozluźnić spiętego modela, by przestał zachowywać ten sam wyraz twarzy.
W 1918 r. nowojorski fotograf Lewis Hine, znany już wcześniej m.in. z frapujących portretów imigrantów z Ellis Island i dzieci-robotników, trafił do Paryża.
Amerykański Czerwony Krzyż wynajął go, by dokumentował jego przedsięwzięcia humanitarne w Europie. W ostatnich miesiącach I wojny światowej i po ogłoszeniu rozejmu Hine podróżował więc po Francji, Belgii i krajach bałkańskich. To zdjęcie młodej serbskiej repatriantki powstało w mieście Grdelica. W komentarzu fotograf pisał: Rodziny wracały do swoich domów na południu pieszo, z północy Serbii, dokąd wysłano je, by produkowały żywność dla wroga. Ludzie często zmuszeni byli koczować bez dachu nad głową, a gdy już dotarli na miejsce, zamiast domu zastawali zgliszcza.
We wschodniej Rumunii, przy granicy z Mołdawią, żyją Csángós, odizolowana grupa etniczna pochodzenia węgierskiego. Zamknięci, ponurzy i nieufni wobec obcych, pluli na mnie, gdy szedłem przez ich wioskę. Pierwszego dnia nawet nie próbowałem wyjmować aparatu.
Wieś, która nie jest zaznaczona na mapie, mimo że ma ok. 300 mieszkańców, gościła mnie przez trzy dni. Po pierwszych dwóch, kiedy nie zrobiłem ani jednego zdjęcia, bo ludzie patrzyli na mnie podejrzliwie, byłem zrezygnowany. Dopiero trzeciego dnia ciekawość zwyciężyła i Csángós pozwolili mi się fotografować. Mężczyzna na zdjęciu stoi przed otwartymi drzwiami swego domu. Ciemne wnętrze stało się ramą dla jego twarzy. Ręcznie robiona, tradycyjna czapa nieprzypadkowo nie styka się z framugami – takie „szparki” między najważniejszymi obiektami są elementem wzmacniającym zdjęcie. Gdyby ich zabrakło albo gdyby mężczyzna stał symetrycznie (tutaj ma przesunięte ramiona), fotografia byłaby nudna. Istotny jest także powtarzający się kolor koszuli i ściany. Francuski fotograf Henri Cartier-Bresson powiedział kiedyś, że każdy ma taką twarz, na jaką zasługuje. W portrecie nie wystarczy pokazać, jak wygląda człowiek. Sztuką jest uchwycenie czegoś unikatowego, co przybliży jego charakter i usposobienie. Trzeba się dobrze przyjrzeć i „odczytać” historię modela, a potem przekazać ją językiem wizualnym, czyli za pomocą fotografii. Można zrobić świetny portret osobie, która nie ma charakterystycznych rysów twarzy. W fotografii dokumentalnej wskazane jest, by ludzie nie patrzyli w obiektyw, bo to odbiera jej wiarygodność. Portret to całkiem inna sprawa – kiedy człowiek spogląda ze zdjęcia prosto w oczy odbiorcy, wrażenie jest dużo silniejsze, niemal jak w przypadku bezpośredniego kontaktu. Portret jest starą dziedziną fotografii. Robione na niskoczułych materiałach XIX-wieczne dagerotypy wymagały długiego naświetlania, podczas którego model pozostawał w bezruchu, często w nienaturalnej pozie. Relacje między nim a fotografem były wtedy inne niż teraz. Portrety również.