National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-11-27T09:43:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Zorza polarna na Islandii – poradnik, gdzie i jak ją sfotografować
items: „Nie bój się ludzi". 3 ćwiczenia z fotografii ulicznej od Joanny Mrówki [FOTOGRAF MIESIĄCA]
items: Terminologia HDR
items: HDR w fotografii czarno-białej
items: Jak poprawić stabilność
items: Granice stabilności
items: Ostrość
items: Kiedy psuje się histogram
items: Poznaj rozpiętość tonalną aparatu
items: Rób zdjęcia w formacie RAW
items: Jak naciskać spust w aparacie
items: Ulepszanie portretu
items: Portret. Cała postać
items: Portret. Tułów
items: Portret. Światło zastane
items: Portrety plenerowe - światło naturalne

Zorza polarna na Islandii – poradnik, gdzie i jak ją sfotografować
type: item
date: 2024-11-27T09:42:22.000Z
creator: filipnowek
subject: Porady
subject: Traveler
subject: fotografia
subject: islandia
subject: porady dla fotografów
subject: RPWNG
subject: zorza polarna
description: Zorza polarna, jeden z najbardziej niezwykłych fenomenów natury, przyciąga turystów na Islandię. Dowiedz się, jak przygotować się do jej obserwacji, jakie miejsca wybrać i jak uchwycić ten magiczny moment na zdjęciach.
encoded: Spis treści: Czym jest zorza polarna? Dlaczego zorza jest kapryśna i kiedy można ją zobaczyć na Islandii? Polowanie na zorzę – przygotowanie sprzętu i ustawienia fotograficzne Najlepsze miejsca do obserwacji zorzy na Islandii Jak pomóc szczęściu? Zorza, elfy i lokalne tradycje Islandia to nie tylko wyjątkowa kultura, widoki oraz tradycje, ale i zorza polarna. Fotografowanie zorzy to rodzaj polowania, w którym liczą się planowanie, odpowiedni sprzęt i odrobina islandzkiej magii – wtedy szanse na zobaczenie tego zjawiska znacznie wzrastają. Czym jest zorza polarna? Zorza polarna, znana również jako aurora borealis na półkuli północnej to niezwykłe zjawisko świetlne widoczne głównie w okolicach biegunów magnetycznych Ziemi. Jest efektem interakcji cząsteczek wiatru słonecznego z ziemską atmosferą. Szczególnie intensywnie występuje w sezonie zimowym, kiedy nocne niebo rozświetlają zielone, różowe, a czasem i purpurowe pasma światła. Choć Islandia jest jednym z najlepszych miejsc na świecie do obserwacji zorzy, nie zawsze jest ona widoczna – wymaga sprzyjających warunków pogodowych, przede wszystkim czystego nieba. Dlaczego zorza jest kapryśna i kiedy można ją zobaczyć na Islandii? Islandzka zima bywa mroźna i pełna niespodzianek pogodowych, które często utrudniają obserwację zorzy polarnej. Mimo sprzyjającego zjawisku wiatru słonecznego i aktywności magnetycznej nad biegunem północnym, wystarczy kilka ciężkich chmur, by całkowicie zasłonić zorzę. Sezon na zorzę polarną na Islandii trwa od końca sierpnia do początku kwietnia. Jej intensywność jest ściśle związana z aktywnością słoneczną, dlatego dobrze jest sprawdzać prognozy pogody i aplikacje monitorujące aktywność magnetyczną, takie jak islandzkie veður.is lub road.is, które wskazują nie tylko prognozy pogody, ale i aktualne warunki drogowe. Polowanie na zorzę – przygotowanie sprzętu i ustawienia fotograficzne Fotografowanie zorzy to wyjątkowe wyzwanie, wymagające przygotowania technicznego i cierpliwości. Zorza może …

shutterstock2509853229-d75c939.jpg
width: 1000
height: 571

„Nie bój się ludzi". 3 ćwiczenia z fotografii ulicznej od Joanny Mrówki [FOTOGRAF MIESIĄCA]
type: item
date: 2021-06-07T11:23:40.000Z
subject: Fotografia
subject: National Geographic Site
subject: Fotograf Miesiąca
subject: fotografia
subject: Joanna Mrówka
subject: porady dla fotografów
subject: Street art
subject: Technologia
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: zdjęcia
description: Fotografia uliczna, obok fotografii podróżniczej i reportażowej, to jedna z pasji Joanny Mrówki. Nagradzana fotografka postanowiła zdradzić swoje sposoby na uchwycenie idealnego ujęcia i udzielić kilku dobrych rad czytelnikom national-geographic.pl.
encoded: 1. Wieloplany. Spróbuj budować zdjęcia wieloplanowe. Świetnym przykładem tak skonstruowanych fotografii są prace Alexa Webba, Tomasza Tomaszewskiego czy Macieja Dakowicza. Zdjęcia takie w konstrukcji przypominają budowę z klocków. Znajdziesz pierwszy punkt zaczepienia, poczekaj na kolejne. Obiektyw 35 mm i do dzieła. Zobaczcie to na przykładzie fotografii z Kalkuty. I tak – zaintrygował mnie pies. Pies to zawsze jest dobry początek dla miłośników tych zwierząt. Był to pies z blizną na głowie. Ale sam pies to za mało, czekamy co się jeszcze wydarzy. Po chwili przychodzą dwie kobiety. I wreszcie całości dopełnia przepływający statek, z widocznymi sylwetkami kilku osób. 2. Korzystaj ze światła i cieni. Jeżeli zobaczysz miejsce z potencjałem, poczekaj. Jeśli masz problem z czekaniem, ustal sobie limit – np. czekam 15 minut. Spróbuj pułapki świetlnej – ustaw ekspozycję na światła, a wtedy szczegóły w cieniach znikną. Przy dzisiejszych aparatach trzeba będzie im jeszcze pomóc w obróbce – duży kontrast plus wygaszenie czerni. 3. Nie bój się ludzi. Pytając czy możesz zrobić zdjęcie, nic nie tracisz, a możesz zyskać. Na pytanie „a po co to zdjęcie?" dobrze odpowiedzieć zgodnie z prawdą. Pan Edward siedział z kolegą w jednej z krakowskich kawiarni. Interesująca twarz sprawiła, że podeszłam i powoli podniosłam aparat do oka, obserwując jak zareagują. Zaprosili mnie do środka, poczęstowali herbatą. Oddając mi wszystkie swoje ciasteczka, poopowiadali o wojnie – obydwaj są kombatantami. Mimo, że pan Edward, jak przyznał, nie lubi być fotografowany, nie miał nic przeciwko moim zdjęciom, a na odchodne uraczył mnie buziakiem. Joanna Mrówka, uhonorowana tytułem Artiste FIAP, jest też autorką i współautorką wielu wystaw fotograficznych - indywidualnych, zbiorowych, poplenerowych, pokonkursowych. Brała aktywny udział m.in. w Międzynarodowych Salonach Fotograficznych, organizowanych pod patronatem FIAP, zdobywając wiele medali, nagród i wyróżnień. Prowadzi też warsztaty fotograficzne, m…

baw-sie-swiatlem-i-cieniem-radzi-joanna-mrowka-fot-joanna-mrowka-ig-atmrowka-joanna1-5c13795.jpeg
width: 1600
height: 1067

Terminologia HDR
type: item
date: 2011-09-07T12:00:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: fotografia
subject: porady dla fotografów
subject: Wolny czas
description: Fotografia HDR korzysta wprawdzie ze standardowych definicji pojęć związanych z obrazami, ale wraz z jej rozwojem pojawiła się także potrzeba stworzenia nowych terminów, opisujących własności, na które dotychczas nie mieliśmy wpływu.
encoded: Poblask Efekt świecenia, a czasem samoświecenia, zazwyczaj bywa wywołany niedużą ilością delikatnego przejaskrawienia dookoła jasnego obszaru. Halo Artefakt występujący przy krawędziach, a zarazem jeden z najczęstszych błędów mapowania tonów. Przybiera postać jasnej, podlegającej łagodnej gradacji obwódki dookoła wyraźnej krawędzi. Kontrast lokalny Wzrost kontrastu w obrębie fragmentu obrazu przeciwstawiony ogólnemu kontrastowi całego obrazu. Kontrast lokalny jest względny w swoim bezpośrednim sąsiedztwie. W przypadku niektórych narzędzi do mapowania tonów obszar określania kontrastu może być zmieniany. Rozbłysk Jasne punkty, takie jak np. refleksy świetlne na wypukłej powierzchni albo małe latarnie gdzieś w oddali. Ponieważ rozbłyski są takie małe, zazwyczaj pozwala się na to, by były przepalone aż do czystej, pozbawionej szczegółów bieli. Odwrócenie tonów Zachodzi, gdy sąsiadujące ze sobą jaśniejsze i ciemniejsze tony zostaną poddane zbyt agresywnej obróbce w ramach mapowania tonów – do tego stopnia, że ich wzajemny stosunek się odwróci. Zazwyczaj polega to na tym, że cień zostaje tak bardzo rozjaśniony, że staje się jaśniejszy niż sąsiednie szczegóły. Rezultat wygląda bardzo sztucznie. Kaustyka Złożony wzór ze światła załamywanego przez działający jak soczewka przezroczysty obiekt (np. szklankę wody), tworzący zachodzące na siebie łuki, jaśniejsze plamy, a często także aberracje chromatyczne. Ghosting Jeżeli jakiś obiekt zmieni swoją pozycję w kadrze podczas różnych ujęć do obrazu HDR, po ich połączeniu pojawiają się nakładające się, półprzezroczyste obszary. Oprogramowanie HDR ma w założeniu radzić sobie z tym problemem na etapie generowania obrazu HDR, ale nie zawsze mu to wychodzi. Segment Oddzielny ograniczony obszar w obrębie obrazu, z reguły (ale nie zawsze) wyznaczany ze względu na różną od otoczenia ogólną jasność. Krawędzie graniczne (krawędzie rozświetleń, jeśli wyznaczone wyłącznie pod kątem jasności) decydują o tym, jak silna jest segmentacja. Duża se…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/259d72892b56958d847008d07856335e9c5d282a-9bc0ff7.jpeg
width: 500
height: 333

HDR w fotografii czarno-białej
type: item
date: 2011-09-07T11:28:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: fotografia
subject: fotografia czarno-biala
subject: porady dla fotografów
subject: Technologia
description: Technikę HDR opracowano z myślą o rejestrowaniu pełnej rozpiętości tonalnej w scenach zawierających głęboki cień i faktyczne źródło świata (np. słońce). Początkowo wykorzystywano ją do efektów specjalnych w filmach. Obecnie HDR stanowi kolejne potężne narzędzie obróbki cyfrowej w arsenale fotografa. Przy pomocy tej techniki można osiągnąć każdy rezultat, od naturalizmu po pełny surrealizm. To właśnie szerokie możliwości przyciągają do HDR tak wielu fotografów.
encoded: Fotografia czarno-biała korzysta z HDR w większym nawet stopniu niż kolorowa, głównie dlatego, że HDR umożliwia edycję posuniętą do ekstremum, przy jednoczesnym zachowaniu fotograficzności obrazu. Zacznijmy od podstaw. HDR oznacza po prostu wyższy zakres rozpiętości tonalnej, niż możliwy do uchwycenia przez normalny aparat. Niektórzy proponują ściślejszą definicję i określają mianem HDR fotografie scen, w których widoczne jest główne źródło światła. Mówimy tu o scenach, które można sfotografować wyłącznie jako sekwencję identycznych kadrów w różnych ustawieniach ekspozycji, a następnie połączyć w jeden obraz. Wysokiej klasy lustrzanki cyfrowe rejestrują obraz o rozpiętości około 11 stopni przysłony, natomiast fotografia robiona pod słońce będzie miała zakres dynamiczny w granicach 20 stopni. W praktyce fotografia HDR obejmuje trzy etapy. Pierwszym jest wykonanie sekwencji ujęć. Potem następuje połączenie tych ujęć w pojedynczy obraz HDR, zawierający wszystkie poziomy jasności, przy czym jest ich więcej, niż można zobaczyć na standardowym monitorze lub wydruku. Krokiem trzecim jest kompresja w programie komputerowym wszystkich tych informacji do formy, którą można będzie oglądać – innymi słowy, obrazu 8-bitowego. Ostatni etap jest najbardziej wymagający i zróżnicowany, opiera się na procedurze edycji komputerowej zwanej mapowaniem tonów. Zajmiemy się nią za chwilę, najpierw jednak zauważmy, że mapowanie tonów można zastosować także do zwykłych obrazów z równie dobrymi rezultatami. UJĘCIE Uchwycenie pełnego zakresu jasności wymaga całkowitego bezruchu aparatu, umieszczonego na statywie. Pamiętajmy jednak, że współczesne oprogramowanie do fotografii HDR pozwala na korektę niewielkich ruchów pomiędzy poszczególnymi kadrami. Zacznijmy jednak od standardowej procedury wykonania ujęcia, przy czym aparat, obiektyw i przedmioty w scenie pozostają w bezruchu. Ta statyczność jest niezbędna, ponieważ łączenie wielu kadrów w jeden wymaga osiągnięcia doskonałego rejestru. Idealna…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5264b4c28bd8c1457acb64ef1ff36ae692559445-e44b87a.jpeg
width: 500
height: 334

Jak poprawić stabilność
type: item
date: 2011-09-06T12:09:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: aparaty fotograficzne
subject: porady dla fotografów
description: Niezależnie od wyników testu stabilności zawsze można poprawić wyniki. Stabilne trzymanie aparatu jest jak łucznictwo lub strzelectwo i można trenować je w podobny sposób, w jaki ćwiczą mistrzowie tych sportów. Poniżej opisałem najistotniejsze elementy techniki trzymania aparatu przy różnych ustawieniach, ułatwiające swobodne naciśnięcie spustu.
encoded: Chwyt Ergonomia trzymania aparatu to osobny temat, a współczesne lustrzanki cyfrowe są owocem dziesięcioleci doświadczenia w produkcji. Sposób trzymania aparatu powinien pozwalać pogodzić dwie rzeczy – stabilność i łatwy dostęp do wszystkich przycisków. Postawa Twoje ciało podtrzymuje aparat. Gdy stoisz, najlepszą równowagę zapewniają ci stopy w lekkim rozkroku, jedna lekko wysunięta na ukos do przodu. Aparat trzymaj ponad swoim środkiem ciężkości, rozkładaj swoją masę równo pomiędzy obie nogi. Możesz się delikatnie pochylić. Podparcie Wykorzystuj każdy dostępny punkt podparcia, który jest wygodny i nie zasłania widoku. Możesz użyć ściany, opierając o nią dłoń, przedramię i głowę, i podpierając się jedną nogą. Adrenalina Ten hormon zazwyczaj wydziela nasz organizm podczas ekscytującej sesji zdjęciowej. Poziom adrenaliny może wpływać na drżenie i ogólnie zaburzać stabilność. Trudno zrobić cokolwiek, żeby obniżyć poziom adrenaliny. Można próbować uspokoić się w myślach i oczywiście zastosować się do rad dotyczących oddechu. Oddech Powolne, głębokie i regularne oddychanie uspokaja cały organizm. Wstrzymywanie oddechu to pomysł, który sprawdza się tylko na krótką metę. Zaraz potem trzeba oddychać jeszcze mocniej. Wybór momentu Najlepiej nacisnąć spust pod koniec pełnego wydechu. Ruch w kierunku celu To technika strzelców wyborowych, która wykorzystuje siłę bezwładności (masa x prędkość) do przezwyciężenia drobnych, destabilizujących obraz ruchów. Doskonale sprawdza się przy dłuższych obiektywach. Poruszaj się powoli w stronę docelowego ujęcia i pstrykaj bez zatrzymywania się. Wymaga to dużej prędkości migawki i zdecydowanego ruchu naciskania, bez szarpania. Statyw na szybko Oprzyj lub postaw aparat na jakiejkolwiek dostępnej stabilnej powierzchni. Jedyny problem może być wtedy z kadrowaniem. Stabilizator obrazu To opcja wbudowana w wiele profesjonalnych obiektywów. Działa poprzez mikrosilniczki, połączone w obwód wokół jednego lub więcej elementów obiektywu, które natyc…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c60f9b2fdedeb909e019633a8d7716ddb48d1801-555434a.jpeg
width: 500
height: 334

Granice stabilności
type: item
date: 2011-09-06T11:52:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: aparaty fotograficzne
subject: porady dla fotografów
description: Przy słabym oświetleniu lub kiedy musisz zmniejszyć przysłonę, by uzyskać głębię ostrości, powinieneś znać swoje szanse na uzyskanie w miarę ostrego zdjęcia. Choć sprawdzanie ostrości w powiększeniu na wyświetlaczu aparatu jest ważne, to niepraktycznie jest to robić przy każdym ujęciu, szczególnie jeśli jest duża szansa porażki. Najrozsądniej byłoby zatem sprawdzić, jak stabilnie trzymamy aparat zanim zajdzie nagła potrzeba tej próby, by móc zaplanować sposób postępowania.
encoded: Drżenie aparatu w dłoni nie jest niczym niezwykłym. Większe znaczenie ma to, czy ruch aparatu w czasie naświetlania ujęcia jest na tyle znaczny, by wpłynąć na zdjęcie. Są trzy stopnie ostrości. Zdjęcie dość ostre jest mniej wyraźne niż bardzo ostre. Liczy się też prawdopodobieństwo. Pomiędzy prędkością migawki, przy której można być pewnym, że zdjęcie wyjdzie zawsze bardzo ostre, a prędkością, dla której prawie nigdy nie wychodzi, jest spory przedział pośrednich prędkości, przy których zdjęcie czasem jest ostre, a czasem nie. W takich wypadkach, robiąc kilka ujęć, ma się spore szanse, że któreś wyjdzie. Dwie istotne zmienne to prędkość migawki i ogniskowa. Ta ostatnia ma znaczenie, ponieważ wpływa na powiększenie. Obiektywy o większej ogniskowej powiększają obraz, zatem powiększają też efekt drżenia aparatu. Często przytaczana zasada głosi, że najwolniejsza bezpieczna prędkość migawki jest odwrotnością ogniskowej obiektywu, czyli 1/ogniskowa (mierzona w milimetrach). Oznacza to, że mając obiektyw o ogniskowej 100 mm, powinno się robić zdjęcia z prędkością migawki najwyżej 1/100 s. Prosty eksperyment w praktyce wykaże, że jeśli tylko komuś nie trzęsą się nadmiernie ręce, to taki sposób oceny jest zbyt konserwatywny. Poniższy test należy wykonać w wygodnych, kontrolowanych i powtarzalnych warunkach, na przykład w domu. Weź na cel jakiś przedmiot o bardzo drobnych szczegółach, taki jak plakat, zegar czy strona z książki lub gazety. Użyj obiektywu, który stosujesz najczęściej (jeśli jest z zoomem, ustaw go na największe oddalenie) i wykonaj serię zdjęć, zaczynając od największej prędkości migawki do coraz wolniejszych. Całkowicie bezpieczna będzie prędkość, której wartość ma w mianowniku dwukrotną ogniskową obiektywu, na przykład 1/200 s przy obiektywie o ogniskowej 100 mm. Przy takiej prędkości zdjęcia na pewno wyjdą ostre i będziesz mógł ich użyć jako wzoru do porównań. Rób serie po kilka zdjęć, za każdym razem zmniejszając prędkość migawki (w tym wypadku, przy obiekt…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/bc5989e5654d9a9e803f80d6a4763bfeb153e79c-8c19e00.jpeg
width: 500
height: 334

Ostrość
type: item
date: 2011-09-06T11:29:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: porady dla fotografów
description: Umiejętność ostrego ujęcia przedmiotu to tak podstawowa umiejętność, że czasem się o niej zapomina, próbując spełnić inne warunki zdjęcia, takie jak balans bieli i zachowanie najjaśniejszych elementów. Jednak ostrość pozostaje najważniejsza. Wiele innych błędów można naprawić w późniejszej obróbce, ale nawet niewielka utrata ostrości może zupełne zepsuć zdjęcie.
encoded: Jeśli chcesz uzyskać wyniki impresjonistyczne lub eksperymentalne, to faktycznie możesz zapomnieć o ostrości, ale przy zwykłej fotografii duża ostrość głównych elementów zdjęcia to podstawa. Napisałem „podstawowa umiejętność”, ale obecnie niewielu fotografów korzysta z ręcznego ustawienia ostrości, a jeszcze mniejsza grupa używa manualnego obiektywu, co oznacza, że obecnie ostrość należy do królestwa automatów. Nie wyklucza to jednak możliwości błędu. Przy automatycznym ustawieniu ostrości najczęstszym błędem jest celowanie w niewłaściwą część ujęcia, jak na przykład w tło portretu. Bardziej skomplikowane aparaty mają wiele sposobów znajdowania i utrzymywania ostrości na głównych obiektach, w tym rozpoznawanie sceny, ale żadna z tych metod nie zwalnia z myślenia. Bardziej subtelną odmianą błędu ostrości jest skupianie ostrości na przykład na nosie zamiast na oku modela przy portrecie z bliska z małą głębią ostrości. Im mniejsza przysłona, a taka bywa konieczna przy zdjęciach w słabym świetle, tym bardziej prawdopodobne są takie błędy. Drugi, bardziej typowy błąd ustawienia ostrości to rozmazany ruch, czy to z powodu poruszenia modela, czy też drżenia aparatu przy długim czasie ekspozycji. Najlepszym zabezpieczeniem przed takimi niespodziankami jest sprawdzenie i poprawa zdjęcia zaraz po zrobieniu. Nie mówię, żeby robić tak cały czas, ale jeśli wiesz, że fotografujesz w niepewnych warunkach, warto poświęcić na to chwilę. Paradoksalnie wyświetlacz LCD aparatu, który dzięki podglądowi zdjęć tak bardzo ułatwia nam życie, może zwabić Cię w pułapkę fałszywego poczucia bezpieczeństwa. Sam wielokrotnie, mimo doświadczenia, padałem ofiarą tego zagrożenia. Po zerknięciu na wyświetlacz wszystko wygląda w porządku, więc przechodzisz do kolejnego ujęcia. Niespodzianka czeka dopiero przy komputerze, kiedy po zgraniu zdjęć okazuje się, że nie wszystkie wyszły ostre. Ale wtedy jest już za późno. Tak naprawdę nie można ocenić ostrości zdjęcia, oglądając jego podgląd na wyświetlaczu …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4927728e3ffce787736c974e257cb88a2596d618-a8fdfb6.jpeg
width: 500
height: 334

Kiedy psuje się histogram
type: item
date: 2011-09-06T11:08:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: porady dla fotografów
description: Histogramy na pierwszy rzut oka nie wydają się zbyt przyjaznym sposobem oceny zdjęć. Jednak kiedy zdobędzie się trochę wprawy, mogą stać się szybkim narzędziem oceny ekspozycji, jasności i kontrastu, szybszym nawet niż spojrzenie na zdjęcie na wyświetlaczu LCD aparatu.
encoded: Histogram to najlepszy, zaraz po kontroli prześwietlenia, sposób kontroli ekspozycji. Warto nauczyć się rozpoznawania problemów, sygnalizowanych przez histogram. W ten sposób można szybko się zorientować, jeśli zdjęcie nie jest prawidłowo naświetlone lub jeśli ma sprawiać problemy w późniejszej obróbce. Histogram to rodzaj mapy tonów zdjęcia (a także jego kolorów, jeśli Twój aparat pokazuje również histogramy czerwonej, zielonej i niebieskiej barwy). Po lewej stronie histogramu jest czerń, po prawej biel, a kształt krzywej ukazuje rozłożenie tonów. Spójrz najpierw na lewą i prawą krawędź wykresu. Jeśli histogram jest „ściśnięty” na którymś z końców, świadczy to o problemach z ekspozycją. Jeśli większość tonów znalazła się po lewej, oznacza to, że zdjęcie jest niedoświetlone i wiele tonów przeszło w czerń. Jeśli większość tonów stłoczyła się po prawej stronie wykresu, oznacza to, że prześwietlone zostały najjaśniejsze tony zdjęcia. Jeśli histogram wykazuje nadmiar po obu stronach, wskazuje to na ujęcie o wysokim kontraście, w którym utracono najciemniejsze i najjaśniejsze tony, jeśli zaś wszystkie tony znajdują się pośrodku skali, nie sięgając lewej ani prawej strony, to znak, że zdjęcie ma za niski kontrast. Z technicznego punktu widzenia nie jest to problemem, chyba że później zdecydujesz się na rozciągnięcie skali kontrastu. Taka operacja będzie wymagać 16-bitowej głębi koloru, by uniknąć bandingu. Fragment pochodzi w książki: Fotografia cyfrowa: 101 praktycznych wskazówek Autor: Michael Freeman Książkę można nabyć w naszym sklepie. Znajdziesz ją tutaj Zapraszamy również na bloga Wojtka Franusa

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/95b5395cd74ca3b3b15f3435ce87be09733e795b-f3562f7.jpeg
width: 500
height: 332

Poznaj rozpiętość tonalną aparatu
type: item
date: 2011-09-06T10:58:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: porady dla fotografów
description: Rozpiętość tonalna w fotografii cyfrowej ma o wiele większe znaczenie niż w przypadku kliszy.
encoded: Po pierwsze klisza ma większą tolerancję, ponieważ jej światłoczułość zmienia się powoli aż do końca skali. Matryca cyfrowej lustrzanki z kolei ma skalę, która kończy się bardzo gwałtownie z każdej strony. Dlatego, jeśli prześwietlisz lub nie doświetlisz zdjęcia, nie licz na możliwość odzyskania dużej ilości informacji. Po drugie, matryce mają różną rozpiętość tonalną w zależności od marki i modelu aparatu. Przy kliszy typ aparatu miał niewielkie znaczenie, ale w aparatach cyfrowych rozpiętość tonalna zależy od kilku czynników, a producenci często ukrywają te informacje, by zachować konkurencyjność swoich produktów. W tej dziedzinie wciąż trwają badania, umożliwiające postęp, ale ich wyniki nie są ujawniane. Jeśli masz lustrzankę cyfrową z górnej półki, to jej rozpiętość tonalna z pewnością będzie większa niż w tańszym aparacie, ale duże znaczenie ma też świeżość modelu. Często średniej jakości, ale nowy aparat będzie sprawował się lepiej niż starszy model z czołówki. Dobrze jest znać możliwości swojego aparatu. Taką wiedzę można wykorzystać w praktyce, na przykład decydując o dodatkowym oświetleniu w sytuacjach, w których aparat może sobie nie poradzić. Główne czynniki kontrolujące rozpiętość tonalną matrycy to głębia bitowa, rozmiar elementów światłoczułych i charakterystyka szumu. Zaczynając od głębi bitowej – im większa, tym większy przedział jasności może uchwycić aparat. Matryca 14-bitowa potencjalnie odczytuje więcej niż 12-bitowa. Jednak, by móc to odpowiednio wykorzystać, matryca musi spełniać też inne warunki. Jednym z nich jest rozmiar. Im większy, tym lepszy, ponieważ większe matryce są bardziej odporne na szum niższego poziomu. Niektóre matryce korzystają ze specjalnych technologii, poprawiających rozpiętość tonalną, jak na przykład CCD SRII Fujifilm Super, gdzie są dwie fotodiody na każdy element światłoczuły – większa do użytku ogólnego i mniejsza, reagująca na poziom jasności. I na koniec ostatnia z cech matrycy – szum. Ma on największy wpływ przy mn…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8ecf5e2e7f76287d15a702a77785033aa44de439-7e590bf.jpeg
width: 500
height: 345

Rób zdjęcia w formacie RAW
type: item
date: 2011-09-06T10:34:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: aparaty fotograficzne
subject: fotografia
subject: porady dla fotografów
subject: Technologia
description: Nie chodzi tylko o zalecenie techniczne. Chodzi o całe sedno tego, czym jest fotografia cyfrowa. Polega to na wyjątkowej relacji pomiędzy ujęciem i obróbką.
encoded: Ideałem fotografii cyfrowej jest zdobycie jak największej ilości materiału wizualnego z rzeczywistości, w szczególności kolorów, ich głębi i pełnego zakresu odcieni. Wysokiej jakości cyfrowa lustrzanka zapisuje więcej tego rodzaju informacji, niż faktycznie można odtworzyć na ekranie czy w druku. Oznacza to, że masz dużą swobodę w obróbce fotografii. Zaczynając od większej ilości informacji niż potrzebujesz, uzyskasz luksus interpretacji, ale tylko pod warunkiem, że już na początku nie zmarnujesz tej szansy. Pozwalając aparatowi na wstępną obróbkę obrazu w momencie zapisu, co ma miejsce, jeśli zapisujesz w formacie JPEG lub TIFF, zdajesz się na jeden sposób interpretacji. Na przykład, wybierając konkretny balans bieli, nie możesz już zmienić tego wyboru. Nie stanowi to dużego problemu, ponieważ każdy program do edycji fotografii, taki jak: Photoshop, Aperture, Lightroom czy LightZone, ma opcje zmiany tego ustawienia, ale działając w ten sposób, tracisz nieco z jakości zdjęcia. Dobry aparat cyfrowy ujmuje 12-bitową lub nawet 14-bitową głębię koloru. Oznacza to więcej danych o kolorze i potencjalnie większą dynamikę barw. Obecnie większość monitorów, może z wyjątkiem najbardziej specjalistycznych, ma 8-bitową lub mniejszą głębię koloru. Jakość druku jest jeszcze niższa. Zatem dodatkowa głębia koloru jest praktycznie niemożliwa do zauważenia. Nie oznacza to wcale, że większa głębia jest marnotrawstwem. Moment krytyczny przychodzi, gdy chcesz w późniejszym przetwarzaniu nanieść ogólne poprawki do obrazu. Przy przesunięciu tonów lub kolorów w obrazie 8-bitowym istnieje wysokie ryzyko bandingu lub efektu próbkowania. Widać to na histogramie, który po przetworzeniu zdjęcia wygląda jak grzebień z mnóstwem cienkich zębów. Na gładkim obszarze obrazu, takim jak niebo, z pewnością będzie to widoczne w postaci pasków. Dlatego dobrze jest zatrzymywać wszystkie dane do czasu obróbki komputerowej. Jak to zrobić? Zapisywać zdjęcia w formacie RAW. Duże zapotrzebowanie na taki format …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2b7eb64df1f7528e10c53830e8f6a016a34e8362-8f4ee62.jpeg
width: 500
height: 428

Jak naciskać spust w aparacie
type: item
date: 2011-09-06T10:01:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: aparaty fotograficzne
subject: porady dla fotografów
subject: Wolny czas
description: Choć na temat tej podstawowej dla fotografii czynności można powiedzieć bardzo niewiele, to są to informacje bardzo ważne.
encoded: Chyba najważniejszą z nich jest to, żeby nie stukać w guzik spustu. Należy naciskać go delikatnie i zdecydowanie, o czym zapewne wszyscy już wiemy, ale często się zdarza, że osoby, które nie czują się komfortowo z aparatem, nie potrafią zastosować się do tej wskazówki. Może chodzić o podświadome nastawienie do robienia zdjęć. Taka osoba mówi sobie „wszystko ustawione, no to pstrykam” i trzaska guzikiem spustu, jakby zatrzaskiwała drzwi. Podobnie dzieje się w sportach strzeleckich, kiedy bywa, że źle naciśnięty spust niweczy cały wysiłek włożony w przygotowanie się i celowanie. Jeśli tylko trzymasz aparat podobnie jak pokazałem na ostatnich kilku stronach, z wolnym palcem wskazującym prawej dłoni, nie ma żadnego powodu, żeby gwałtownie uderzać w spust. Poza tym przyzwyczajenie się do oporu aparatu i momentu, w którym następuje spust (jest on różny w zależności od typu aparatu), nie trwa długo. A ponieważ wiele funkcji aparatu aktywowanych jest poprzez wciśnięcie guzika spustu do połowy (na przykład autofocus), to dobrze jest przećwiczyć dwufazowe wciskanie spustu – najpierw do połowy, by aktywować funkcje, a następnie do końca, żeby zrobić zdjęcie. Przy niewielkiej prędkości migawki jest kilka technik, które sprawdzają się niewiele gorzej od statywu. Jeśli możesz oprzeć aparat o coś stabilnego, nic się nie stanie, jeśli nastawisz samowyzwalacz. Pod warunkiem, że obiekt, który fotografujesz nie wymaga dokładnie dobranego momentu ujęcia. Możesz też użyć wężyka, który naciśnie spust bez poruszania korpusem aparatu. Fragment pochodzi w książki: Fotografia cyfrowa: 101 praktycznych wskazówek Autor: Michael Freeman Książkę można nabyć w naszym sklepie. Znajdziesz ją tutaj Zapraszamy również na bloga Wojtka Franusa

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/cf9a3a1e3965dead49aee5079f0dabfbf18f735e-66f799a.jpeg
width: 500
height: 334

Ulepszanie portretu
type: item
date: 2011-08-16T09:31:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: porady dla fotografów
subject: portrety
subject: Technologia
description: Oto kilka porad jak ulepszyć portret.
encoded: Obiektyw: Zastosujcie teleobiektyw dla osiągnięcia lepszych proporcji, w szczególności przy fotografowaniu twarzy lub głowy i ramion. Jeśli dysponujecie tylko obiektywem szerokokątnym, odsuńcie się i sfotografujcie modela w jego otoczeniu. Głębia ostrości: Dla zbliżeń ustawcie małą przysłonę, najwyżej o dwa stopnie większą od pełnego otworu – aby oddzielić modela od tła. Skupcie się na oczach. Światło: Rozproszcie główne światło i umieśćcie je przed modelem, nieco z boku. Promienie słoneczne najłatwiej rozprasza się parasolem, jednak dobre efekty daje także światło przepuszczone przez okno. Użyjcie blendy (białej kartki lub folii aluminiowej) po stronie twarzy przeciwnej do światła. Poza: Nie ma ustalonych reguł, jednak kiedy model wychyla się w stronę obiektywu, zwykle wygląda bardziej interesująco. Nie da się zepsuć ujęcia z modelem opierającym się o jakąś powierzchnię, z głową zwróconą w stronę obiektywu, fotografowanego pod niewielkim kątem. Porozumienie: Najlepiej wychodzą zdjęcia ludzi rozluźnionych. Aby ich zrelaksować, należy podtrzymywać rozmowę i wyglądać profesjonalnie. Jeśli wyraz twarzy zaczyna zastygać, poproście, by model na moment spojrzał w bok, a potem znowu w obiektyw. Kadrowanie: Fotografujcie dużo – to nic nie kosztuje, a pomaga rozluźnić spiętego modela, by przestał zachowywać ten sam wyraz twarzy. Fragment pochodzi w książki: PROFESJONALNA FOTOGRAFIA CYFROWA. Portrety. Autor: Michael Freeman Zapraszamy również na bloga Wojtka Franusa

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/93ce96d444eab6b161c1e29c0dd3fed12296611f-e545281.jpeg
width: 500
height: 394

Portret. Cała postać
type: item
date: 2011-08-16T09:24:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: porady dla fotografów
subject: portrety
description: Wycofanie się w celu ukazania całej postaci ukazuje mniej z wyrazu twarzy, a więcej z pozy i postawy.
encoded: Portret całej postaci pozwala ukazać modela w zupełnie inny sposób niż bardziej klasyczne i zwarte kompozycje. Cofając się, tracicie możliwość szczegółowego pokazania wyrazu twarzy, zyskujecie za to szansę wykorzystania pozy, postawy i języka ciała. Jedną z największych trudności, jakie napotykają początkujący fotografowie podczas wykonywania zdjęć całej postaci, jest próba zapełnienia kadru. Określenie „cała postać” nie oznacza, że model koniecznie musi stać – może także leżeć, siedzieć lub klęczeć, więc jeśli czujecie potrzebę wypełnienia kadru, zacznijcie od kompozycji siedzącej. Ułożenie rąk i nóg modela oraz jego ramion, a także jego pozycja w kadrze mają równie duże znaczenie, jak wyraz twarzy w kompozycjach o większym zbliżeniu. Wszyscy znamy przynajmniej podstawy mowy ciała i jako fotografowie możemy wykorzystać tę wiedzę. Nogi mogą być wyprostowane lub skrzyżowane, ręce umieszczone w kieszeniach lub za plecami, wyciągnięte lub założone. Cokolwiek postanowicie, zdaniem specjalistów od mowy ciała będzie to miało znaczenie. Jeśli model stoi, spróbujcie przenieść ciężar jego ciała z jednej nogi na drugą, a później po równo na obie nogi. Możecie też poprosić modela, by oparł się o coś – np. drzwi, futrynę czy słup – ramieniem, plecami lub ręką. Lista możliwych póz i ich wariacji jest naprawdę długa. Warto przejrzeć książki i gazety, by przekonać się, jakie pomysły się sprawdzają. W niektórych pozach kobiety wyglądają lepiej niż mężczyźni, a osoby młodsze lepiej niż starsze – warto więc robić notatki, a nawet prowadzić notes ze wskazówkami przydatnymi w razie planowania portretu. Inne wyzwanie związane z portretami całych postaci to związek modela z tłem. Jeśli kompozycja jest zwarta, tło może być incydentalne, jednak w przypadku portretu całej postaci sprawa się komplikuje. W grę może wchodzić także pierwszy plan, miejcie więc świadomość, że wszystko, co znajduje się między wami a modelem, może wpłynąć na atmosferę zdjęcia. We wszystkich rodzajach fotografii por…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/93e98c9b15eb2296d732001a8593de97da82693e-321e875.jpeg
width: 500
height: 334

Portret. Tułów
type: item
date: 2011-08-16T09:08:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: fotografia
subject: porady dla fotografów
subject: portrety
description: Typowe ujęcie portretowe, ukazujące głowę i ramiona, to standardowe rozwiązanie skupiające się na najważniejszych elementach.
encoded: Z biegiem lat stało się ono „klasyczną” kompozycją portretową. Połączenie wyrazu twarzy i ułożenia ciała, jakie umożliwia fotografowanie całego torsu, głowy i ramion stało się częścią kultury i zagościło w prasie i telewizji. Ten styl fotografii portretowej jest często używany na całym świecie i wiele napisano o subtelnościach póz i wyrazów twarzy. Każdy szczegół posiada własne konwencje i niuanse, a oto kilka rzeczy, o których należy pamiętać: Ważne jest ustawienie ramion modela w stosunku do aparatu. Jeśli są za mocno odchylone, zdjęcie może się wydawać zbyt statyczne i formalne, jeśli znajdują się zbyt blisko, atmosfera portretu staje się niepokojąca. Bardzo duże znaczenie może mieć ułożenie głowy modela – uniesiona w górę i zwrócona w stronę obiektywu wygląda uczciwie i solidnie, przechylona lekko w jedną stronę – wstydliwie, w drugą – wyraża pewne zdziwienie. Wysokość aparatu w stosunku do modela. Bezpieczne i rozsądne jest ustawienie o kilka stopni powyżej linii wzroku modela. Kierunek spojrzenia modela również ma duży wpływ na zdjęcie – zwróćcie uwagę, jaka jest różnica pomiędzy spojrzeniem skierowanym na wprost a zerkającym w róg zdjęcia. W tej dość zwartej kompozycji ubranie i włosy modela będą dobrze widoczne i znaczące. Ubranie można łatwo i szybko zmienić. Tło musi być dość neutralne, chyba że ma odegrać w zdjęciu istotną rolę. Kierunek padania światła jest bardzo ważny i wymaga przemyślenia. Na początek dobrze jest ustawić kompozycję tak, by główne źródło światła znajdowało się na wysokości klatki piersiowej modela. Powyższa lista zawiera podstawowe informacje i stanowi dobry punkt wyjścia, nawet jeśli zamierzacie się wyłamać i zrobić coś inaczej. W fotografii istnieją dwa rodzaje zasad, a klasyczny portret stanowi ciekawą mieszankę obu – technicznych, które łamie się na własne ryzyko, i kreatywnych, które będziecie naginać coraz bardziej w miarę doskonalenia techniki. Fragment pochodzi w książki: PROFESJONALNA FOTOGRAFIA CYFROWA. Portrety. Autor: Micha…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d7dc1be3b0ab2eb2028e542b10969c86e428f700-321e875.jpeg
width: 500
height: 334

Portret. Światło zastane
type: item
date: 2011-08-16T08:49:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: fotografia
subject: Kultura
subject: porady dla fotografów
description: Istniejące już światło we wnętrzach, choć nierównomierne i nieprzewidywalne, jest też normalne i znajome, a aparaty cyfrowe radzą sobie z nim zaskakująco dobrze.
encoded: Artyści od wieków, a fotografowie od czasów Foxa Talbota używają w swoich pracowniach „światła północnej strony” – współcześni fotografowie często mają dostęp do tego odbitego światła dziennego. Stanowi ono jedno z wielu możliwych źródeł światła we wnętrzu, z których każde ma inne cechy i inną barwę. Balans bieli w waszym aparacie z łatwością poradzi sobie z niebieskim odcieniem, jaki daje wychodzące na północ okno czy jakiekolwiek inne ze źródeł światła. Choć poziom światła jest znacznie niższy niż na zewnątrz, a jego barwa może być bardzo różna da się zrobić dobry portret we wnętrzu, nie stosując lampy błyskowej. Wykorzystując statyw, blendy, przesuwając lampę stołową i odpowiednio ustawiając balans bieli możecie tak ustawić modela, by korzystnie wyszedł na zdjęciu. W niektórych pokojach znajduje się wiele źródeł światła, warto więc sprawdzić, czy wszystkie są tego samego rodzaju. Jeśli nie są, musicie zdecydować, czy wyłączyć niektóre z nich, czy zniwelować różnice odpowiednimi ustawieniami balansu bieli. Możecie także rozważyć zrobienie zdjęcia czarno-białego. Niski poziom światła związany z fotografowaniem przy świetle zastanym zwykle narzuca modelowi nieruchomą, siedzącą pozycję. Unikajcie sadzania go bezpośrednio pod źródłem światła – najlepiej, by główne światło padało na niego z wysokości tuż powyżej linii wzroku. Rozejrzyjcie się za lampami stołowymi, które można przestawić, by uzyskać lepsze światło i za lampami biurkowymi o zmiennym kącie nachylenia, które mogą okazać się pomocne, jeśli rozproszycie ich światło. Przyda się również niewielka blenda. Jakiego oświetlenia należy się spodziewać Światło dzienne wpadające przez okno. Odbite może być bardzo użyteczne. Traktujcie je jak światło naturalne opisane w poprzednim rozdziale i bądźcie gotowi skorzystać z blend i ekranów, by je zmienić. Takie światło często ma niebieskawy odcień. Światło żarówek wolframowych. Normalne żarówki z żarnikiem są często słabe, należy więc wykorzystać wysoką czułość, długi czas…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ce3445f6b44d39295f8a8f241baa25868574f18b-2d62c7a.jpeg
width: 500
height: 397

Portrety plenerowe - światło naturalne
type: item
date: 2011-07-20T09:34:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Kultura
subject: porady dla fotografów
description: Zaletą portretów plenerowych jest spontaniczność, jednak odpowiednie są dla nich jedynie określone warunki – w innych będziecie musieli dostosować się i improwizować.
encoded: Wielu laików sądzi, że słońce jest przyjacielem fotografa, a szare dni jego wrogiem. Może to być prawdą w odniesieniu do pejzaży i zdjęć budynków, jednak podczas fotografowania ludzi optymalna ilość światła jest trudna do określenia. Jedną z najcenniejszych umiejętności fotografa portretowego jest umiejętność oceny światła naturalnego i efektywnej z nim pracy. Przy ostrym świetle, jakie daje słońce w południe, pracuje się bardzo trudno. Cienie są wyraźne i padają z góry, a kontrast obrazu jest duży. Nie ma chyba sytuacji, w której warto robić portret w takich warunkach. W takie dni większość fotografów szuka „otwartego cienia” – nie w wyraźnym cieniu budynków, ale pod drzewami lub w obszarach cienia w pobliżu miejsc naturalnego odbicia światła. Cienie są tu rozproszone światłem odbitym od powierzchni piasku czy wody. Nie zawsze łatwo o takie warunki, więc przez lata fotografowie wypracowali techniki pozwalające je symulować. Niektórzy zadają sobie trud postawienia namiotów bezcieniowych ze specjalnego, rozpraszającego światło materiału, inni stosują półprzepuszczalne parasole, by stworzyć otwarty cień. Oba rozwiązania wykorzystują produkty komercyjne, jednak wypracowanie własnego systemu wytwarzania odpowiedniej ilości światła nie jest trudne. Aby światło zadziałało tak, jak chcecie, trzeba upewnić się, że jego główne źródło oświetla modela pod odpowiednim kątem. Możecie zastosować własne odbłyśniki, by odbić światło od modela. Są one także dostępne w sprzedaży, a większość z nich daje się zwinąć w niewielką torbę. Białe, złote lub srebrne blendy o wymiarach 180 × 120 cm mogą być dobrą inwestycją, jeśli zamierzacie robić dużo portretów plenerowych. Utrzymywanie ich pod odpowiednim kątem w wybranym miejscu to wyzwanie dla pracujących samodzielnie – w szczególności jeśli wieje – weźcie to więc pod uwagę podczas planowania sesji. Niekiedy światło słoneczne jest zamglone i rozwodnione – to uwielbiane przez akwarelistów oświetlenie wspaniale nadaje się do fotografii port…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f4319c7fe133d49c7898ec6b8055a41ccf8e2b38-faed0d5.jpeg
width: 500
height: 428