To jedna z najbardziej malowniczych części Podlasia. Wzgórza Sokólskie wybrane Cudem Polski 2025 wprost trzeba odwiedzić
Malowniczy pas łagodnych, polodowcowych wzgórz na Podlasiu zachwycił internautów. Nie chodzi jednak tylko o pofalowanie terenu: Wzgórza Sokólskie to teren zamieszkany przez wiele kultur, zachwycający drewnianą architekturą i podlaskim klimatem, który powoli odkrywają turyści z całej Polski. Nic dziwnego, że został Cudem Polski.
Wzgórza Sokólskie zostały „Cudem Polski 2025” w województwie podlaskim podczas corocznego plebiscytu organizowanego przez „National Geographic Traveler”. Mają wszystko: historię, piękną przyrodę i zaangażowaną społeczność. To teren, który nie zawsze jest na pierwszym miejscu u osób planujących odwiedzenie Podlasia, ale warto się nim zainteresować – dopóki nie ma w nim tłumów. Lodowiec, wiatraki i drewno Wzgórza Sokólskie należą do tych najbardziej charakterystycznych form krajobrazu północno-wschodniej Polski: regionu, który w malowniczy sposób został ukształtowany przez plejstoceński lodowiec i nabrał łagodnego, pagórkowatego charakteru. Szerokie panoramy, liczne doliny oraz mozaika pól, łąk i lasów tworzą widoki jak z obrazka. Za to kochamy Podlasie! Nieodłączną częścią tożsamości Wzgórz Sokólskich są jednak liczne wsie z tradycyjną, drewnianą zabudową – domy, stodoły i wyjątkowe wiatraki, które przez stulecia były budowane według lokalnych wzorców i z dostępnych surowców. Do dzisiaj można tu spotkać funkcjonujące wiatraki typu holenderskiego czy bogato zdobione sadyby. Autentyczność krajobrazu sprawia, że jest on wyjątkowy w skali kraju. Ludzie żyją tu normalnie, zgodnie z tradycją, jakby nieświadomi upływu czasu. Co robić na Wzgórzach Sokólskich? To wymarzony teren dla miłośników wycieczek – zarówno pieszych, jak i rowerowych. Zróżnicowane szlaki pomogą zaplanować krótkie i wielogodzinne wyprawy, które przeprowadzą przez najciekawsze miejsca (np. Nową Kamionkę czy Szudziałowo). Jeśli interesuje nas historia, to dobrze wybrać trasę pieszą „Śladami tradycji Podlasia”, podczas której obejrzymy drewniane cerkwie, zabytkowe cmentarze czy miejsca pamięci. Rowerzyści powinni poznać szlak rowerowy „Zielone Wzgórza” liczący sobie około 60 km. Prowadzi przez malownicze wsie, punkty widokowe oraz pozwala podziwiać zabytkowe wiatraki. Poza szlakiem warto odwiedzić także cerkiew w Bohonikach, która jest ważnym elementem kulturowego dziedzictwa regionu. Kiedy najlepiej odwiedzić Wzgórza Sokólskie? Wzgórza Sokólskie najlepiej prezentują się – naszym zdaniem – od późnej wiosny do wczesnej jesieni, kiedy przyroda zachwyca kolorami, malując pięknie na i tak urokliwym podlaskim płótnie. Lato sprzyja wycieczkom rowerowym, natomiast jesienne barwy lasów i panoramy podczas „golden hour” zachęcają do pieszych spacerów. Warto zaplanować wyjazd na kilka dni, by w pełni docenić urok regionu i odwiedzić najważniejsze atrakcje. I przede wszystkim – dać sobie czas, by w pełni chłonąć atmosferę Podlasia. Tak jak się powinno: na spokojnie. Tu czas płynie wolniej, a my płyńmy razem z nim. Sponsorem plebiscytu „Cuda Polski 2025” jest: Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Polskie wybrzeże skrywa wiele skarbów, ale ten został Cudem Polski. Gdzie znajdziecie Zatopiony Las?
Czy wiecie, że na polskim wybrzeżu mamy scenografię jak z „Władcy Pierścieni” czy „Diuny”? Zatopiony niemal 3 tysiące lat temu i odsłonięty przez sztormy las został uznany za jeden z Cudów Polski. Ale trzeba się spieszyć, żeby go obejrzeć. To jedno z najspokojniejszych miejsc nad Morzem Bałtyckim.
Zatopiony Las koło Czołpina to niezwykłe miejsce, które stało się symbolem przemian natury nad polskim wybrzeżem. Przez tysiące lat ukryty pod piaskiem i wodami Bałtyku, starożytny i znakomicie zakonserwowany las został odsłonięty podczas sztormów. Widok liczących 3 tysiące lat pni i szum oceanu robi niezapomniane wrażenie, więc nie ma się co dziwić, że został Cudem Polski 2025 w województwie pomorskim. Historia Zatopionego Lasu koło Czołpina – jak powstał ten cud natury? Pochodzenie pełnego magii lasu sięga epoki brązu. Według analiz dendrochronologicznych przeprowadzonych przez naukowców z Uniwersytetu Gdańskiego, pnie drzew znajdujące się dziś na plaży mają około 3000 lat. W tamtym okresie w miejscu obecnej plaży znajdował się gęsty las dębowo-bukowy. Teoria jego powstania zakłada dwa scenariusze: albo dawni mieszkańcy wykarczowali teren, by zdobyć miejsce pod uprawę, albo doszło do rozległego pożaru. Tak czy inaczej, po nagłej zmianie poziomu morza i sztormach, pozostałości lasu zostały pogrzebane pod warstwami piasku i zakonserwowane przez słoną wodę. Morze Bałtyckie odsłoniło pradawne pnie Odsłonięcie zatopionego lasu to efekt działania Morza Bałtyckiego. Największe sztormy ostatnich lat spowodowały przesunięcia piasku i odsłoniły kilkadziesiąt pni, które przez wieki były całkowicie niewidoczne. Morze zabiera i morze oddaje – przesuwanie się wydm, cofanie lądu i silne fale to naturalny cykl życia tego regionu, a Zatopiony Las jest spektakularnym dowodem na siłę i kapryśność morza. Jak dotrzeć do Zatopionego Lasu? Zatopiony Las znajduje się w granicach Słowińskiego Parku Narodowego w województwie pomorskim, pomiędzy Czołpinem a Rowami, w pobliżu jeziora Dołgie Duże. Najłatwiej dotrzeć tam z parkingu przy byłej jednostce wojskowej w Czołpinie. Stamtąd należy ich wyznaczoną ścieżką (bez zbaczania, to teren parku narodowego) do morza, a następnie skręcić w lewo i wędrować plażą przez około 3 km. Cała malownicza trasa z parkingu liczy sobie około 4,5 km i po drodze podziwiać można nadmorskie wydmy i charakterystyczny, najodowany bałtycki krajobraz. Nie ma możliwości dojazdu samochodem. Zatopiony Las Cudem Polski 2025, który wkrótce może zniknąć Zatopiony Las w Czołpinie pokonał konkurentów i zwyciężył w prestiżowym plebiscycie „Cuda Polski” organizowanym przez magazyn „National Geographic Traveler”. Tam – głosami internautów – został wybrany najciekawszym, nie do końca odkrytym miejscem w całym województwie pomorskim. Nie ma się co dziwić: stwarza atmosferę jak z bajki czy filmowego planu, ale o jego magii może decydować także… ulotność. Wystarczy kolejny sztorm, by na setki lat został pogrzebany pod piaskiem. Tym razem warto się pospieszyć. Sponsorem plebiscytu jest: Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Miasto Mikołaja Kopernika zostało Cudem Polski 2025. Całe województwo pęka z dumy
Frombork to niewielkie, ale niezwykle urokliwe miasteczko w sercu Warmii. Małe rozmiary nie przeszkodziły mu jednak w otrzymaniu prestiżowego tytułu Cudu Polski 2025 w plebiscycie „National Geographic Traveler”: zachwyciło internautów i swoją średniowieczną magią przyciąga rzesze turystów. Jaki jest jego sekret?
To dla takich miejsc powstały „Cuda Polski”. Niewielkie miasto nad Zalewem Wiślanym udowodniło, że nie rozmiar ma znaczenie, a magia samego miejsca. Miasto Mikołaja Kopernika – Frombork – pokonało konkurencję w plebiscycie „National Geographic Traveler”, zebrało największą ilość głosów i oczarowało cały kraj. Dlaczego warto je odwiedzić? Zachwycająca historia Fromborka i dziedzictwo Mikołaja Kopernika Historia Fromborka sięga XIII wieku i jest nierozerwalnie związana z działalnością Mikołaja Kopernika. To tutaj wielki astronom napisał swoje najważniejsze dzieło „De revolutionibus orbium coelestium” (O obrotach ciał niebieskich), które zmieniło postrzeganie świata. Przez wieki Frombork pełnił funkcję biskupstwa oraz centrum administracyjno-kulturalnego Warmii, stając się ważnym punktem najpierw na trasach dyplomatyczno-handlowych, a obecnie – turystycznych. Przyciąga turystów nie tylko zabytkami, ale także wyjątkowym położeniem geograficznym – mieści się na styku lądu i wód Zalewu Wiślanego. Mieszkańcy dumni z prestiżowego tytułu – To wyjątkowe wyróżnienie dla naszego miasta i gminy, ale także olbrzymie wyzwanie, by sprostać oczekiwaniom wszystkich, którym zależy na Fromborku. […] Pokazaliśmy, jak ważny dla całego regionu jest Frombork. Serdecznie dziękuję wszystkim, którzy oddali swój głos na Miasto Kopernika – mówi Damian Krasiński, burmistrz Fromborka. Miasto zostało jednym z 16 Cudów Polski 2025 – z każdego województwa, za pomocą głosowania internautów, wybierany był jeden zwycięzca. – Jest nam niezmiernie miło, że takie niewielkie miasto, miasto na końcu świata, jak to mówił Mikołaj Kopernik, znalazło się wśród 16 Cudów Polski – uśmiecha się włodarz. Zwycięstwo nie jest jednak dziełem przypadku, a prężnie działających w miejscowości stowarzyszeń i ludności zdeterminowanej, by dbać o piękno swojego miasta. Najważniejsze atrakcje Fromborka Jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów miasta i zarazem centrum historycznym Fromborka jest jego Wzgórze Katedralne. To kompleks, w którym znajduje się m. in. Archikatedra Wniebowzięcia NMP i św. Andrzeja – gotycka świątynia z XIV wieku i miejsce pochówku Mikołaja Kopernika, Wieża Radziejowskiego z planetarium, z której rozpościera się wspaniały widok na panoramę Zalewu Wiślanego czy Pałac Biskupi, czyli obecna siedziba Muzeum Mikołaja Kopernika. Charakterystyczna dla miasta jest także XVI-wieczna Wieża Wodna. To unikatowy zabytek techniki, będący fragmentem pierwszego na ziemiach Polski systemu wodociągowego. To przykład polskiej innowacji technologicznej. Warto zobaczyć także fromborski port i nabrzeże. Szacuje się, że Frombork odwiedza obecnie ponad 220 tysięcy turystów rocznie. Nie ma w tym nic dziwnego – to piękne miasto z ciekawą historią i kolejny powód, by spędzić wakacje na Warmii, co każdy podróżnik powinien mieć w swoim „portfolio”. Sponsorem plebiscytu „Cuda Polski 2025” jest: Źródło: National Geographic Polska, kopernik.warmia.mazury.pl. Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Gdzie szukać słońca zimą? Brytyjczycy wybrali TOP 7 najlepszych destynacji
Aura za oknem nie zachęca, więc coraz więcej Polaków szuka sposobu, by zaznać zimą nieco słońca. Szukając inspiracji warto skorzystać z doświadczenia naszych lewojezdnych przyjaciół, którzy – sami nie mając na Wyspach zbyt wiele słonecznych dni – wybrali 7 najlepszych destynacji na ucieczkę od chłodu i mroku. Poznaj miejsca na wakacje zimą, gdzie w styczniu i lutym czeka ciepło, rajskie plaże i mnóstwo słońca.
Zima w Polsce i w Wielkiej Brytanii zachęca do planowania wyjazdów poszukujących ciepła i słońca. Tęsknota za niebieskim niebem i taką temperaturą, która nie skłania do picia ciepłej herbaty i leżenia pod kocem sprawia, że coraz więcej osób decyduje się na wyjazd zimą, zaraz po Świętach Bożego Narodzenia, albo w styczniu czy lutym: w okresie ferii. Brytyjczycy wskazali 7 miejsc, które łączą łatwą dostępność, przyjemny klimat i atrakcje wyrywające z zimowego marazmu. Zobacz, które kierunki najlepiej według nich sprawdzają się zimą. 1. Marrakesz – egzotyczna kultura w sercu Maroka Perła zachodniej Afryki i stolica Maroka położona u podnóża Atlasu Wysokiego – Marrakesz kusi styczniowymi temperaturami oscylującymi około 18°C, brakiem przejmującej wilgoci i nawet 10 godzinami dziennego światła. To idealna pogoda na zwiedzanie Medyny w Marrakeszu, czyli historycznej części miasta wpisanej na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. 12 stycznia obchodzony jest tam berberyjski Nowy Rok, więc to dobra pora, żeby wybrać się do Maroka i poczuć zupełnie inny rytm życia. 2. Sewilla i Andaluzja – hiszpańskie słońce poza sezonem Do południowej Hiszpanii zima nie ma wstępu: nawet w styczniu w Sewilli średnie temperatury w ciągu dnia wynoszą od 15 do 18°C, a większość dni jest słonecznych. Poza sezonem kuszą niższe ceny i brak tłumów, a zobaczenia warta jest przede wszystkim kolorowa parada Trzech Króli. Sewilla słynie ze swojej architektury, ale to okazja na odwiedzenie mniej znanych, ale także urokliwych miasteczek w Andaluzji, np. Rondy czy Grazalemy i spróbowania lokalnych tapas. 3. Madera – zielona wyspa pośrodku oceanu Wulkaniczna Madera kusi zachwycającymi, górskimi widokami i temperaturą w styczniu około 15°C. To idealne miejsce dla wielbicieli aktywnego wypoczynku: na portugalskiej wyspie znajduje się wiele szlaków trekkingowych, a na najwyższy szczyt – Pico Ruivo mierzący 1862 m n.p.m. – prowadzi widokowa trasa o długości 10 km. Stolica wyspy Funchal regularnie plasuje się w rankingach najlepszych europejskich city breaków. Zimą na Maderze jest spokojniej niż latem, ale nadal oferuje ona wszystkie swoje atrakcje: kolejki linowe, lokalne wina i wyjątkowe krajobrazy tarasowych plantacji. 4. Teneryfa – kanaryjski relaks w krainie delifnów Na największej z Wysp Kanaryjskich zimą otuli nas łagodny klimat i temperatury około 20°C – nawet w styczniu. Jednym z najbardziej znanych kurortów jest Costa Adeje – cicha, ale ekskluzywna część południowego wybrzeża. To coś dla tych, którzy pragną polecanych restauracji, pól golfowych czy butików. Co kto lubi. Wielbicieli przyrody zachwycą jednak z pewnością charakterystyczne czarne plaże i wulkaniczne pejzaże: tak różne od tego, co możemy zobaczyć zimą w Europie. Do odwiedzin zachęca także duża ilość lotów z Polski. 5. Dominikana – karaibski raj Zdaniem niektórych Karaiby to najlepsze miejsce na świecie, w którym można znaleźć się zimą. To prawdziwy raj, w którym w styczniu cieszyć się będziemy temperaturą 28°C i praktycznie brakiem jakichkolwiek opadów. Oprócz słynnych plaż Punta Cana na Dominikanie warto odwiedzić także stolicę Santo Domingo, które jest jest najstarszym miastem Nowego Świata. Tam kolonialne zabytki przeplatają się z tętniącym codziennym życiem. Na półwyspie Samaná podziwiać można także coroczną migrację humbaków. 6. Wietnam – orientalne klimaty Chociaż europejskim latem pogoda w Wietnamie może być nużąca, to w styczniu i lutym panuje tam w miarę łagodny klimat. W leżącym na południu Ho Chi Minh (dawniej Sajgonie) panuje sucha i słoneczna pogoda, a temperatury sięgają 30°C. To doskonały czas na zwiedzanie świątyń i chłonięcie barwnego wietnamskiego życia ulicznego. Jeśli to za gorąco, to w leżącej na północy kraju stolicy – Hanoi – doświadczymy temperatur bliższych 20°C i spektakularnych widoków. To idealne miejsce na spróbowanie orientalnej kuchni. 7. Namibia – gorące lato i zielone krajobrazy Tych, którzy marzą o całkowitej zmianie klimatu, może skusić Namibia. To południowoafrykańskie państwo w styczniu przeżywa swój szczyt lata, co oznacza wysokie temperatury sięgające 30°C i krótkie, ciepłe, intensywne i niemal codzienne opady. To dzięki nim w tym sezonie sawanna zamienia się w zieloną mozaikę, przyciągając wszystkich miłośników fotografii przyrodniczej. Szczególnie malowniczy jest Park Narodowy Etoszy, gdzie można obserwować młode antylopy, zebry czy słonie. To także teren rozrodu wielu ptaków, dzięki czemu Namibia staje się rajem dla ornitologów. Czy warto podróżować zimą? Jednym z głównych atutów wyjazdów poza klasycznym sezonem urlopowym jest brak tłumów i niższe ceny. Z brytyjskich analiz wynika, że najwięcej osób planuje wakacje zaraz po Nowym Roku lub na przełomie stycznie i lutego. Warto wtedy wybrać miejsca, które i zimą są mniej oblegane: np. Sewillę zamiast Barcelony, Maderę zamiast kontynentalnej Portugalii czy Azję Południowo-Wschodnią. Wystarczy kilka godzin podróży, by zapomnieć o mrozie. Źródło: Daily Mail Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Odwiedziłem najpiękniejszą dolinę w Austrii. Ötztal wciąż pozostaje nieznane dla Polaków, ale trzeba się spieszyć
Jeszcze do niedawna uważałem Alpy za kierunek wyłącznie zimowy: świetnie przygotowane trasy narciarskie i magiczne widoki jak z pocztówek. Narciarz jednak ze mnie co najwyżej średni, więc w najwyższe góry Europy było mi zawsze nie po drodze. Aż do teraz, bo letni pobyt w Dolinie Ötztal uświadomił mi, jak wiele mnie omijało. To bezsprzecznie jedno z najpiękniejszych miejsc na Starym Kontynencie.
Jeśli, tak jak ja, kojarzyliście wyjazd do Austrii wyłącznie z zimą, to razem byliśmy w błędzie. Piękno Tyrolu warto odkryć także latem, o czym miałem okazję na własnej skórze przekonać się w ostatnich dniach. Ciepłe letnie powietrze i ośnieżone szczyty robią piorunujące wrażenie, a ukryta między nimi Dolina Ötztal oferuje wiele atrakcji dla wszystkich głodnych wrażeń. Każdego rodzaju. Przez chwilę sam byłem sceptyczny, ale spakowałem moje treki do walizki i udałem się w niedługą podróż do – jak się okazało – tej perły Europy Środkowej. Skusiła mnie wizja 250 trzytysięczników otaczających Dolinę, ukrytego w górach lodowca i termalnych źródeł u ich podnóża, ale dostałem o wiele, wiele więcej. Zrozumiałem, czemu zamieszkiwane przez 22 391 osób Ötztal odwiedza rokrocznie nawet 3 mln turystów. Dolina pełna możliwości Do Ötztal trafiłem z grupą międzynarodowych dziennikarzy na zaproszenie Austriackiej Organizacji Turystycznej. Chciano pokazać nam piękno Doliny popularnej zimą, ale rzadko odwiedzanej latem. Brak letnich odwiedzin to wielki błąd, bo Ötztal jest wspaniałą bazą wypadową dla miłośników wspinaczki, raftingu, rowerów czy szeroko zakrojonej turystyki górskiej. To najdłuższa dolina alpejska w austriackim Tyrolu, oferująca ponad 1600 kilometrów szlaków turystycznych czy 860 kilometrów tras rowerowych – to wszystko w otoczeniu kilkuset przekraczających 3000 m n.p.m. szczytów i tryskających wód termalnych (idealnych po długim dniu wspinaczki – sprawdziłem na własnej skórze). Adrenalina płynąca potokiem Relaks zostawmy jednak na później. Najpierw wypada się lekko zmęczyć i dostarczyć sobie porządną dawkę adrenaliny. Wyjątkową dla Ötztal atrakcją jest wciąż mało popularny w Polsce kanioning, czyli sport polegający na podróżowaniu przez… kaniony właśnie. To połączenie wspinaczki, ekstremalnej turystyki pieszej i pływania. Wszyscy zostaliśmy wyposażeni w specjalne pianki, kaski i buty, a następnie przez instruktorów z Area 47 – lokalnego parku rozrywki organizującego kipiące od adrenaliny wyprawy – wywiezieni do dzikiego kanionu w górach, w którym musieliśmy pokonać szlak prowadzący przez malowniczy, ale rwący potok. Warto wspomnieć, że poszczególne trasy mają różne poziomy trudności. Dość powiedzieć, że już po kilku minutach byłem cały mokry – to jednak ani przez chwilę nie zmywało uśmiechów z mojej twarzy. Wprost nie dało się ich powstrzymać, a każdy kolejny skok do wody tylko je potęgował. Trasa rozpoczynała się od zjazdu z 17-metrowego mostu na linie wprost do orzeźwiającej wody, a potem… było tylko lepiej. Wszystkie atrakcje w jednym miejscu, czyli Area 47 Sama Area 47 warta jest uwagi. To raj dla wszystkich tych, którzy kochają przygodę: w cenie biletu skorzystamy z różnorodnych atrakcji – wspinaczki, raftingu, kanioningu, ekstremalnej strefy wodnej pełnej gigantycznych zjeżdżalni i ramp czy kolarstwa górskiego. Możliwe jest także zakwaterowanie na miejscu, by wszystko mieć pod ręką. Zauważyłem, że to popularne rozwiązanie dla par czy… wieczorów kawalerskich. – Chcieliśmy stworzyć miejsce, którego sami potrzebowaliśmy. Na rafting czy kanioning wybieramy się zwykle rano, a o 13:30 jesteśmy już wolni: pełni adrenaliny i czujący się jak „królowie życia”. Szkoda marnować tę energię! Potrzebowaliśmy miejsca, dzięki któremu rano możemy pójść na ekstremalną przygodę, a po powrocie, zamiast do hotelu, wybrać się na ogromne zjeżdżalnie czy wspinaczkę – opowiada z uśmiechem na ustach Chris Schnöller, CEO Area 47, pełny energii przewodnik, instruktor wspinaczki górskiej i raftingu. Raj dla rowerzystów W Ötztal żal nie skorzystać z setek kilometrów rowerowych tras poprowadzonych w dużej mierze 2000 m n.p.m. Świetnym rozwiązaniem jest wypożyczenie roweru elektrycznego, który nieco pomoże we wspinaczce – zwłaszcza, jeśli tak jak ja nie spędzacie zbyt dużo czasu na jednośladzie. Rowery warto wypożyczyć w popularnym miasteczku Sölden, a następnie wjechać z nimi na górę specjalną gondolą. Tam czekają nas zapierające dech w piersiach trasy. Można dojechać nawet na górujący nad ośrodkiem lodowiec Rettenbach (3350 m n.p.m.), w którego obrębie co roku rozpoczynają się zawody Pucharu Świata w Narciarstwie Alpejskim. Widoki są wprost nie z tej ziemi – zarówno na otaczające góry, jak i na rozpościerającą się u naszych stóp dolinę. Uczucie przestrzeni, wolności i kontaktu z naturą jest nieporównywalne z niczym innym. BRS Festival, czyli zawody mistrzów rowerów górskich Jednak górska przejażdżka to nie koniec rowerowej atrakcji. W pierwszej połowie września w Sölden organizowany jest BRS Festival, na którym pojawiają się największe gwiazdy rowerów MTB. Na ogromnym torze cieszą widownię i siebie nawzajem najbardziej ekstremalnymi trikami, od których samej obserwacji zaczynają pocić się ręce. Zobaczenie mistrzów w akcji to wielkie przeżycie. Ogromne owacje zebrali m. in. bracia Godziek, czyli nasi polscy czempioni. Cały festiwal organizowany jest przez Bike Republic, organizację powołaną do życia przez kolarzy i dla kolarzy. Są oni odpowiedzialni nie tylko za stworzenie zjawiskowych tras rowerowych w Sölden, ale także za powstanie ogromnego, wyjątkowego toru dla rowerów górskich, na którym organizowana jest impreza. W jego zaprojektowaniu brały udział tuzy światowego kolarstwa. – Bike Republic to, jak sama nazwa wskazuje, republika. Wszystko wybieramy demokratycznie: od muzyki, którą gramy, po nowe trasy, które wyznaczamy w górach. To „plac zabaw” dla wszystkich zapalonych rowerzystów, którzy szukają swojego miejsca na świecie – opowiada mi Dominik Linser, twórca Bike Republic Sölden. Zasłużony relaks w wodach termalnych Brzmi jak dużo emocji, prawda? Bez obaw, w Dolinie można także porządnie wypocząć. Ja miałem szczęście spędzić czas w Aqua Dome, czyli jednym z najlepszych SPA w całej Europie. To liczący 65 tys. metrów kwadratowych kompleks basenów, saun i łaźni, który czerpie wodę z lokalnych źródeł. Jego historia sięga 200 lat wstecz! Obecnie mieści się tutaj także 4-gwiazdkowy hotel, który połączony jest ze SPA podziemnym przejściem. Z wodnych atrakcji można korzystać także bez wykupienia noclegu, a zdecydowanie warto się nimi zainteresować: niektóre z basenów mieszczą się w ogromnych misach na wysokości, w których w ciepłej wodzie podziwiać można otaczające Dolinę góry. Z własnego doświadczenia powiem, że wody termalne świetnie regenerują zmęczone mięśnie. Być może to dzięki nim byłem gotów na kolejne wyzwania, ale czyste, górskie powietrze także robiło swoje. Austria latem to przepis na udane wakacje Dolina Ötztal udowodniła mi, że w Alpy warto pojechać także latem. To miejsce wciąż nieodkryte przez Polaków – a przynajmniej nie wtedy, gdy brak tam śniegu. Ciągnąca się bez końca, otoczona górami przestrzeń to moim zdaniem wspaniała destynacja zarówno dla fanów adrenaliny, jak i dla rodzin: każdy znajdzie coś dla siebie. Od górskich spacerów, przez wspinaczkę, rowerowe szaleństwo czy odpoczynek w pięknie położonych SPA. Ötztal ma szansę stać się perłą dla polskich turystów, więc warto się spieszyć, by dotrzeć tam przed tłumami. Do Doliny dojedziemy samochodem lub wygodnym i szybkim pociągiem z Monachium. Dostępne są także dojazdy autobusowe. Rekonesans zrobiony, czas na Was! Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Bałkany: historia, smaki i miejsca, które trzeba zobaczyć choć raz w życiu
Wakacje na Bałkanach to coraz popularniejszy wybór wśród turystów szukających autentycznych doświadczeń, zróżnicowanych krajobrazów i przystępnych cen. Region oferuje zarówno relaks nad Adriatykiem, jak i górskie wędrówki oraz bogactwo kulturowe. Oto krótki przewodnik po Bałkanach od dziennikarzy Travelera.
Spis treści: Kraje bałkańskie – pełna lista państw regionu Historia Bałkanów – od starożytności po współczesność Klimat Bałkanów – od Alp Dynarskich po wybrzeże Morza Egejskiego Kiedy najlepiej wybrać się na Bałkany? Jak dotrzeć na Bałkany? Co zwiedzać na Bałkanach? Góry Bałkanów – raj dla miłośników wspinaczki i trekkingu Kuchnia bałkańska – smaki tradycji i różnorodności Ciekawostki o Bałkanach Bałkany to region, który przez lata pozostawał nieco w cieniu popularnych kierunków wakacyjnych. Dziś zyskuje zasłużoną uwagę – i to nie bez powodu. Połączenie różnorodnych kultur, kuchni i krajobrazów sprawia, że każdy znajdzie tu coś dla siebie. Co najważniejsze – nie trzeba być zawodowym podróżnikiem ani mieć wypchanego portfela. W tym artykule podpowiadamy, jak zaplanować idealne wakacje na Bałkanach, bez stresu i zbędnych kosztów. Kraje bałkańskie – pełna lista państw regionu Gdzie leżą Bałkany Wśród mieszkańców Bałkan krąży anegdota, że gdy spytać Słoweńca, gdzie zaczynają się Bałkany, odpowie, że w Chorwacji. Gdy spytać Chorwata, gdzie zaczynają się Bałkany, odpowie, że w Bośni, gdy spytać Bośniaka, odpowie, że w Grecji. Grek z kolei powie, że Grecja to już nie są Bałkany. Te leżą na północy od ich kraju. Takie przekonanie wiele mówi o regionie, które granice są nieostre, bardziej wynikają ze wspólnoty kulturowej i pewnych wspólnych cech językoznawczych niż z geografii. Z pewnością jednak Bałkany stanowią znaczną część Półwyspu Bałkańskiego, który mieści się w południowo-wschodniej Europie i graniczy z takimi akwenami, jak Morze Adriatyckie, Morze Jońskie, Morze Czarne, Morze Marmara i Morze Egejskie. Ta część Bałkanów, która jest najdalej wysunięta na południe nazywana jest Peloponezem. Które państwa leżą na Bałkanach? Do państw uznawanych za rdzeń Bałkanów zalicza się: Albania (stolica: Tirana), Bośnia i Hercegowina (stolica: Sarajewo), Bułgaria (stolica: Sofia), Czarnogóra (stolica: Podgorica), Grecja (stolica: Ateny), Macedonia Północna (stolica: Skopje), Serbia (stolica: Belgrad), Chorwacja – głównie jej część dalmatyńska (stolica: Zagrzeb) Kosowo (stolica: Prisztina). Niektórzy badacze i geopolitycy wskazują również na kraje, które częściowo leżą na Bałkanach lub są z nimi silnie związane historycznie i kulturowo. Do tej grupy zalicza się: Słowenię (Lublana), Rumunię (Bukareszt) oraz Mołdawię (Kiszyniów). Granice regionu bywają więc płynne, a sam termin „Bałkany” odnosi się nie tylko do geografii, ale też do wspólnej historii, wieloetniczności oraz specyficznej tożsamości kulturowej. Historia Bałkanów – od starożytności po współczesność Bałkany od wieków były miejscem styku kultur i religii, co czyni je jednym z najbardziej złożonych regionów Europy. Już w starożytności znajdowały się tu wpływowe cywilizacje – starożytna Grecja na południu, a później Imperium Rzymskie i Bizantyjskie, które przez wieki kształtowały tożsamość tego obszaru. Po upadku Bizancjum w XIV wieku dużą część półwyspu podporządkowało sobie Imperium Osmańskie, pozostawiając ślad w architekturze, religii i strukturze społecznej. XIX wiek to czas narodowych przebudzeń, kiedy kolejne narody bałkańskie zaczęły walczyć o niepodległość. Powstania, wojny i procesy emancypacyjne doprowadziły do powstania nowych państw narodowych, ale także do pierwszych napięć etnicznych i politycznych, które z czasem stały się jednym z symboli tego regionu. Po I wojnie światowej utworzono Królestwo Serbów, Chorwatów i Słoweńców, które wkrótce przyjęło nazwę Jugosławia. Było to wielonarodowe państwo, w którym próbowano zjednoczyć różnorodne społeczności pod wspólnym sztandarem, jednak od początku istniały w nim napięcia narodowościowe. Po II wojnie światowej prawie wszystkie kraje bałkańskie znalazły się w bloku komunistycznym, przy czym Jugosławia, rządzona przez Josipa Broza Tito, zachowała niezależność od ZSRR i wybrała własną drogę polityczną. W 1991 roku rozpoczął się krwawy rozpad Jugosławii, prowadzący do powstania niepodległych republik: Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Czarnogóry, Macedonii Północnej, Serbii oraz Kosowa. Konflikty, jakie mu towarzyszyły, odcisnęły głębokie piętno na historii regionu i do dziś wpływają na stosunki międzynarodowe na Bałkanach. Klimat Bałkanów – od Alp Dynarskich po wybrzeże Morza Egejskiego Bałkany wyróżniają się wyjątkową różnorodnością klimatyczną, co wynika z ich dużej powierzchni (ok. 470 000 km²) oraz zróżnicowanego ukształtowania terenu – od wysokich gór po rozległe wybrzeża morskie. Północne Bałkany pozostają pod wpływem klimatu umiarkowanego kontynentalnego. Zimy bywają tu chłodne, ze śniegiem i temperaturami poniżej zera, a lata gorące i suche. Występują wyraźne różnice temperatur między porami roku. Południowe rejony półwyspu cechuje klimat śródziemnomorski, szczególnie widoczny w Grecji, Albanii czy na chorwackim wybrzeżu. Zimy są łagodne i wilgotne, natomiast lata gorące i suche, co sprzyja turystyce i uprawom roślin śródziemnomorskich, takich jak oliwki, winorośl czy cytrusy. W górach, m.in. w Alpach Dynarskich, Pirynie czy Rodopach, dominuje klimat górski, z niższymi temperaturami, dużą ilością opadów i długimi zimami. Na wybrzeżach Morza Czarnego i Morza Egejskiego można dostrzec wpływy klimatu morskiego, który łagodzi temperatury i zapewnia bardziej stabilne warunki pogodowe przez cały rok. Ta mozaika warunków klimatycznych sprawia, że Bałkany są niezwykle atrakcyjne zarówno dla turystów, jak i mieszkańców – oferując zimą narciarskie kurorty, a latem gorące plaże i ciepłe morza. Kiedy najlepiej wybrać się na Bałkany? Bałkany kuszą turystów przez cały rok, jednak najlepszy moment na podróż zależy od tego, jaką formę wypoczynku planujesz. Lipiec i sierpień to szczyt sezonu wakacyjnego – temperatury osiągają wówczas najwyższe wartości, a kurorty nad Adriatykiem, Morzem Egejskim i Jońskim tętnią życiem. To doskonały czas dla miłośników plażowania, sportów wodnych i nocnej rozrywki. Trzeba jednak liczyć się z tłumami i wyższymi cenami. Wrzesień to idealna pora dla osób ceniących spokojniejszy wypoczynek. Pogoda wciąż sprzyja kąpielom i zwiedzaniu, ale tłok w najpopularniejszych kurortach znacznie się zmniejsza. To także świetny okres na górskie wędrówki w Alpach Dynarskich czy Pirynie, gdzie temperatury są bardziej umiarkowane. Maj i czerwiec to miesiące szczególnie atrakcyjne dla podróżników nastawionych na zwiedzanie miast, parków narodowych i zabytków – przyroda rozkwita, dni są słoneczne, a turystów mniej niż latem. Zima na Bałkanach również ma swoje uroki – regiony górskie, takie jak Bułgaria (Bansko), Serbia (Kopaonik) czy Bośnia i Hercegowina (Jahorina), oferują świetne warunki narciarskie i coraz lepszą infrastrukturę turystyczną. Dzięki tej różnorodności klimatu i atrakcji, Bałkany można odwiedzać o każdej porze roku, wybierając termin dopasowany do własnych preferencji. Jak dotrzeć na Bałkany? Podróż na Bałkany można zaplanować na wiele sposobów – od szybkiego lotu samolotem, po długą, ale malowniczą podróż samochodem lub autokarem. Wybór zależy od preferencji, budżetu oraz miejsca docelowego. Samolotem – to najszybsza i najwygodniejsza opcja. Lot z Polski do takich miast jak Ateny, Sofia, Tirana, Zagrzeb czy Belgrad trwa średnio 2–3 godziny. W sezonie wakacyjnym dostępnych jest wiele tanich połączeń czarterowych i low-costowych, zwłaszcza do Chorwacji, Grecji i Bułgarii. Samochodem – wybierany przez osoby ceniące niezależność i możliwość zwiedzania po drodze. Trasa z Polski do Chorwacji czy Serbii zajmuje przeciętnie 10–12 godzin, choć w sezonie letnim czas podróży może się wydłużyć z powodu korków i kolejek na granicach. Autokarem – jedna z tańszych opcji, popularna wśród osób podróżujących zorganizowanie lub budżetowo. Podróż trwa od 17 do 20 godzin, ale daje możliwość bezpośredniego dojazdu do wielu popularnych kurortów. Pociągiem – choć romantyczna i malownicza, ta forma podróży jest najmniej praktyczna. Wymaga kilku przesiadek, a cała trasa może zająć ponad 20 godzin. Zaletą jest możliwość podziwiania krajobrazów Europy Środkowej i Bałkanów, co czyni ją ciekawą opcją dla pasjonatów kolei. Dzięki tak szerokiemu wachlarzowi możliwości, Bałkany są regionem łatwo dostępnym zarówno dla turystów indywidualnych, jak i grup zorganizowanych. Co zwiedzać na Bałkanach? Bałkany to mozaika kultur, krajobrazów i tradycji, dlatego podróżując po tym regionie, można zobaczyć zarówno zabytki starożytności, jak i dziką przyrodę oraz nowoczesne miasta. Każdy kraj ma swoje unikalne atrakcje, które zachwycają turystów z całego świata. Bośnia i Hercegowina – kraj pełen kontrastów, gdzie obok osmańskich tradycji spotykamy wpływy austriacko-węgierskie. Najbardziej rozpoznawalnym miejscem jest Mostar ze słynnym Starym Mostem nad Neretwą, wpisanym na listę UNESCO. W stolicy, Sarajewie, można zobaczyć wyjątkową mieszankę kultur – cerkwie prawosławne, meczety i kościoły katolickie stoją tu niemal obok siebie. Miłośników natury zachwyci wodospad Kravica czy Park Narodowy Sutjeska z majestatycznym szczytem Maglić. Chorwacja – to jeden z najchętniej wybieranych kierunków wakacyjnych. Szczególną popularnością cieszy się Dalmacja z jej malowniczymi plażami i zabytkowymi miastami. Warto odwiedzić Dubrownik, nazywany „Perłą Adriatyku”, Split z Pałacem Dioklecjana oraz Zagrzeb, gdzie można podziwiać Kościół św. Marka, Kamienną Bramę i Jezioro Jarun. Latem obowiązkowym punktem programu jest Dubrownicki Festiwal Letni, jedno z największych wydarzeń kulturalnych w Europie. Czarnogóra – kraj niewielki, ale niezwykle malowniczy. Jej największą atrakcją jest Zatoka Kotorska, często porównywana do norweskich fiordów, wpisana na listę UNESCO. To idealne miejsce zarówno do zwiedzania urokliwych miasteczek, jak i rejsów po błękitnych wodach Adriatyku. Grecja – kolebka cywilizacji europejskiej. Warto zobaczyć Ateny z Akropolem, Meteory – klasztory zawieszone na skałach, a także mityczny Olimp. Oprócz tego na turystów czekają słoneczne wyspy, m.in. Kreta, Rodos i Santorini, oferujące wypoczynek, kulturę i wyjątkową kuchnię. Serbia – choć mniej popularna turystycznie, przyciąga miłośników natury i górskich wędrówek. Najchętniej odwiedzane regiony to Zlatibor, Stara Płanina oraz Kopaonik, gdzie zimą działają ośrodki narciarskie. Belgrad, tętniąca życiem stolica, zachwyca z kolei swoją energią i kontrastami architektonicznymi. Poza tym w Serbii jest restauracja, w której Polacy nie płacą za jedzenie. Macedonia Północna – prawdziwy raj dla miłośników przyrody. Warto odwiedzić parki narodowe Galiczica, Pelister i Mavrovo, a także słynny Kanion Matki, Jezioro Prespa oraz Jezioro Ochrydzkie – jedno z najstarszych i najgłębszych w Europie. Z miast wyróżniają się Skopje z monumentalną architekturą oraz urokliwa Bitola. Bałkany to region, w którym historia przeplata się z naturą, a różnorodność kulturowa i krajobrazowa sprawia, że każdy turysta znajdzie tu coś dla siebie – od zabytków światowej klasy po nieodkryte zakątki gór i jezior. Góry Bałkanów – raj dla miłośników wspinaczki i trekkingu Bałkany to nie tylko morze i zabytkowe miasta, ale także jedne z najbardziej malowniczych pasm górskich w Europie. Tutejsze góry oferują zarówno wymagające szlaki wspinaczkowe, jak i malownicze trasy trekkingowe, idealne dla osób poszukujących kontaktu z dziką naturą. Najchętniej odwiedzane pasma górskie na Bałkanach to: Szar Planina (Albania, Kosowo, Macedonia Północna) – jej najwyższy szczyt to Titov Vrv (2748 m). Region ten słynie z rozległych pastwisk i tradycyjnych wiosek. Maglić (Czarnogóra, Bośnia i Hercegowina) – szczyt Maglić (2383 m) to najwyższy punkt Bośni i Hercegowiny, a okolica zachwyca dziką przyrodą Parku Narodowego Sutjeska. Góry Przeklęte (Prokletije) (Kosowo, Albania, Czarnogóra) – zdominowane przez monumentalny szczyt Maja Jezercë (2694 m), nazywane są „Alpami Bałkanów”. To jedno z najbardziej wymagających miejsc dla wspinaczy. Olimp (Grecja) – legendarna siedziba bogów z najwyższym szczytem Mitikas (2918 m). To góra o ogromnym znaczeniu kulturowym i mitologicznym. Piryn (Bułgaria) – pasmo z najwyższym wierzchołkiem Wichren (2914 m), słynące z ostrych grani i licznych jezior polodowcowych. Korab (Macedonia Północna, Albania) – dominujący szczyt Golem Korab (2763 m) leży na granicy obu krajów, oferując panoramiczne widoki na Bałkany. Riła (Bułgaria) – najwyższe pasmo całego półwyspu, którego szczyt Musała (2925 m) góruje nad Europą Południowo-Wschodnią. Region ten znany jest także z malowniczych Siedmiu Jezior Rilskich. Velebit (Chorwacja) – jego najwyższy punkt, Vaganski Vrh (1757 m), to idealny kierunek dla miłośników trekkingu z widokiem na Adriatyk. Dinara (Bośnia i Hercegowina, Chorwacja) – z kulminacją na Veliki Troglav (1913 m), to pasmo pełne skalistych formacji i dzikiej roślinności. Bałkańskie pasma górskie oferują różnorodność krajobrazów – od surowych skał po zielone doliny i alpejskie jeziora. To kierunek, który przyciąga zarówno doświadczonych alpinistów, jak i turystów poszukujących spokojnych wędrówek w otoczeniu natury. Kuchnia bałkańska – smaki tradycji i różnorodności Kuchnia bałkańska to prawdziwa mozaika smaków, w której spotykają się wpływy tureckie, greckie, austriackie i słowiańskie. Jej wyjątkowość polega na łączeniu prostych składników z bogactwem przypraw oraz tradycyjnych metod przyrządzania potraw. Dominują tu dania mięsne, warzywne, słodkie desery i napoje o charakterze regionalnym, które podkreślają różnorodność całego półwyspu. Najbardziej charakterystyczne przysmaki kuchni bałkańskiej to: Ajwar – aromatyczna pasta warzywna z papryki, bakłażana i czosnku, często używana jako dodatek do mięs i pieczywa. W Macedonii popularny jest jej wariant zwany pindżur, przygotowywany głównie z pieczonej papryki. Baklawa – słodki deser z warstw ciasta filo, przełożonych mieszanką orzechów i syropu miodowego lub cukrowego. Choć pochodzi z kuchni tureckiej, na Bałkanach jest niezwykle popularny, zwłaszcza w Bośni i Macedonii. Byrek (burek) – chrupiący placek z ciasta francuskiego lub drożdżowego, wypełniony mięsem, serem lub warzywami. Najczęściej spotykany w Albanii, Kosowie i Macedonii Północnej. Banica – bułgarski placek z ciasta filo, nadziewany serem sirene. Tradycyjnie podawany na ciepło, często jako danie śniadaniowe. Boza – lekko fermentowany napój z kukurydzy, pszenicy lub prosa, zawierający do 1% alkoholu. Najpopularniejszy w Albanii, Bułgarii i Macedonii, serwowany zazwyczaj na zimno. Flija – wielowarstwowe naleśniki przekładane śmietaną i kajmakiem, szczególnie popularne w Kosowie. To danie wymaga długiego przygotowania, dlatego często pojawia się podczas świąt i uroczystości rodzinnych. Rakija – narodowy alkohol bałkański, otrzymywany z destylacji owoców takich jak śliwki, winogrona, jabłka, pigwy czy figi. W wielu krajach traktowana jest nie tylko jako trunek, ale także symbol gościnności. Sarma – danie podobne do polskich gołąbków, ale przygotowywane z kiszonych liści kapusty, które nadają potrawie intensywniejszy smak. Oprócz tego w kuchni bałkańskiej popularne są: ajran (napój jogurtowy), pikantna kiełbasa sujuk, świeże owoce morza (mule, krewetki, ryby, kalmary) oraz szeroka gama serów i wypieków. Kuchnia Bałkanów to idealne odzwierciedlenie kulturowego tygla regionu – łączy w sobie różne tradycje, zachwycając bogactwem smaków i aromatów. Ciekawostki o Bałkanach Bałkany to region pełen niezwykłych tradycji, legend i wyjątkowych miejsc, które nadają mu niepowtarzalny charakter. Wiele z nich jest mało znanych, a jednak fascynujących i głęboko zakorzenionych w lokalnej kulturze. Nestinarstwo w Bułgarii – unikalny rytuał chodzenia po rozżarzonych węglach, praktykowany głównie w południowo-wschodniej części kraju. Uznaje się go za obrzęd oczyszczający, zapewniający pomyślność i obfite plony. Od 2009 roku został wpisany na listę UNESCO. Kanion rzeki Tary w Czarnogórze – najgłębszy w Europie i jeden z najgłębszych na świecie. Ma długość aż 78 km, a jego ściany sięgają nawet 1300 metrów wysokości. Kanion ten bywa nazywany „europejskim Kolorado” i stanowi popularne miejsce dla miłośników raftingu. Jezioro Ochrydzkie w Macedonii Północnej i Albanii – jedno z najstarszych i najczystszych jezior świata, liczące około 3 milionów lat. To także dom dla unikatowych gatunków ryb i roślin, które nie występują nigdzie indziej. Most w Mostarze (Bośnia i Hercegowina) – słynny Stary Most nad rzeką Neretwą, wpisany na listę UNESCO, jest symbolem pojednania i odbudowy po wojnie bałkańskiej. Tradycją w tym mieście są skoki z mostu do wody, sięgające kilkunastu metrów. Rakija jako symbol gościnności – w wielu krajach regionu, m.in. w Serbii, Bułgarii i Macedonii, podanie gościowi kieliszka rakiji jest wyrazem szacunku i przyjaźni. Góra Olimp w Grecji – uważana za mityczne siedlisko bogów. Choć dziś jest celem wspinaczek, w starożytności traktowano ją jako święte miejsce, którego człowiek nie powinien zdobywać. Bałkany to nie tylko piękne krajobrazy i zabytki, ale także żywe tradycje, legendy i niezwykłe zjawiska przyrodnicze, które sprawiają, że region ten ma wyjątkową tożsamość. Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Santorini bez tłumów – to możliwe? Nasze 5 sprawdzonych sposobów na wyspę
To jedna z najbardziej zatłoczonych greckich wysp. Uważana jest także za jedną z najpiękniejszych, a jej wyjątkowa historia rokrocznie przyciąga całą masę odwiedzających. Jak odwiedzić mieniące się bielą miasteczka, a przy tym nie utonąć w morzu turystów?
Santorini każdego lata roi się od turystów. Nie ma się co dziwić – próżno próżno szukać drugiego tak urokliwego miejsca na świecie. Kilka tysięcy lat temu olbrzymi wulkan rozerwał środek dawnej wyspy, a na powstałej kalderze zbudowano malownicze, białe wioski. Ich zwiedzanie nie musi jednak oznaczać urlopu spędzonego wśród tłumu. Mieszkańcy mówią, że Santorini to jedno z rzadkich miejsc, które przypominają sen. Udało nam się skonsultować z turystycznymi ekspertami i bywalcami wyspy i wybrać 5 wskazówek, by i wam mógł się on przyśnić – bez tłoku. 1. Unikaj tłumu – zdecyduj się na inną porę dnia – Wystarczy kilka drobnych zmian w planie dnia, by uniknąć tłumów – przekonuje Mina Agnos, założycielka i prezes dużej firmy zarządzającej destynacjami turystycznymi w Grecji. – Wczesne poranki i późne wieczory to twoi najwięksi sprzymierzeńcy, zwłaszcza w Oia. Chociaż zachód słońca w Oia, przez wielu uważanym za najbardziej malownicze miasteczko wyspy, to obowiązkowy punkt każdej wycieczki, wystarczy przeżyć go tylko raz i dzielnie stawić czoła tłumom. Eksplorację miasteczek lepiej zaplanować na wczesny poranek. Kilka kroków od głównych uliczek i można rozkoszować się ciszą. 2. Skosztuj lokalnego wina z wulkanicznej ziemi Na Santorini, na przekór upałom i słonym wiatrom, winorośl hoduje się w specyficznych koszyczkach, zwanych kouloura. Większość osób nie wie, że lokalne wino Assyrtiko jest tak dobre! Jego mineralny smak przypomina na języku klimat wulkanicznej gleby. Warto poznać tę część kultury wyspy i odwiedzić jedną z kameralnych winnic, na przykład Estate Argyros czy Santo Wines. Wiele ofertuje oprowadzanie, degustację wina i specjalny posiłek. 3. Zamiast Firy i Oii – wybierz mniej znane wioski Wielu turystów, chcąc odhaczyć Santorini na swojej turystycznej mapie, uderza wprost do dwóch najbardziej znanych miast – Firy i Oii. Chociaż są niewątpliwie piękne, to w sezonie uroku odejmować może im ilość odwiedzających. Warto więc poznać spokojniejsze wioski: Megalochori, Emporio czy Pyrgos, gdzie czas płynie trochę wolniej. O takim stylu życia włosi mówią la dolce far niente, czyli słodycz robienia… niczego. Czy nie brzmi to pięknie? 4. Przespaceruj się kalderą Turyści tłoczą się w miasteczkach, ale wyspa skrywa wiele innych skarbów. Warto przespacerować się 10-kilometrowym szlakiem wzdłuż krawędzi kaldery, która zapewnia oszałamiający widok na krajobraz Santorini. Zaledwie 20 minut od Oii znajdziesz się na szlaku, na którym zastąpisz długie kolejki turystów cichymi dzwonami kościołów, a za towarzystwo służyć ci będą przyjazne koty. Warto pamiętać o kremie z filtrem i dużej ilości wody! 5. Unikaj zatłoczonych plaż – wybierz Vlychadę lub Exo Gialos Instagramowe plaże pękają w szwach, ale znana Red Beach – wbrew temu, co możemy oglądać w internecie – nie jest jedyną z nich. – Jeśli szukasz plaży bez tłumów, wybierz się na Vlychadę lub Exo Gialos. Wydają się jak zupełnie z innego świata, a łatwo się do nich dostać – mówi Agnos. Na Vlychadzie kuszą szczególnie białe klify i spokojniejsza atmosfera, a Exo Gialos to typowa plaża lokalnych mieszkańców. Kiedy najlepiej jechać na Santorini? Warto także pamiętać, że szczyt sezonu na Santorini przypada na polskie lato i jesień. Od listopada do kwietnia turystów jest znacznie mniej, więc jeśli uda się trafić na dobrą pogodę, zdecydowanie warto odwiedzić wyspę przed lub tuż po sezonie turystycznym. Źródło: National Geographic Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Bałkany, trąbki i tygiel kulturowy. Dlaczego Polacy masowo odwiedzają latem małe serbskie miasteczko?
Gorące bałkańskie noce, mnóstwo słońca i fascynująca kultura – samo to przyciąga latem do Serbii coraz więcej turystów. Jeden sierpniowy weekend jest jednak najbardziej magiczny: już 8 sierpnia w niewielkim miasteczku Guča zaczyna się fiesta, której nie można przegapić!
Spis treści: Dlaczego warto przyjechać do Gučy? Guča 2025: pojedynek na trąbki Co ciągnie Polaków do Gučy? Turystyka w Serbii W górskim miasteczku południowo-zachodniej Serbii dzieje się magia. Raz w roku licząca kilkuset mieszkańców miejscowość przeradza się w tętniące życiem centrum kultury, w którym spotykają się ludzie z całego świata. Wszystko za sprawą Guča Trumpet Festival, czyli Festiwalu Trąbek i wszystkiego tego, co bałkańskie! Należy jak najszybciej planować wyjazd, bo wydarzenie odbędzie się w dniach 8–10 sierpnia i uwaga – jest całkowicie darmowe. Dlaczego warto przyjechać do Gučy? Wśród gwarnych straganów, dźwięczących trąbek i skwierczącej pljeskavicy spotkamy mnóstwo ludzi z całego świata: miejscowi mówią, że w ciągu tych kilku sierpniowych dni odwiedza ich nawet kilkaset tysięcy turystów! Wśród nich z roku na rok znajdziemy coraz więcej Polaków. Poza wieloma koncertami największych bałkańskich gwiazd na odwiedzających czekają także tysiące małych, muzycznych uniesień. Wszystko za sprawą spacerujących po miasteczku setek zarówno najlepszych, jak i dopiero aspirujących do tego miana orkiestr dętych z całych Bałkanów. Do tego beztroski taniec kolo, wspaniała pogoda, lokalna kuchnia i odrobina rakii – dla wielu to przepis na idealne wakacje. Guča 2025: pojedynek na trąbki Celem festiwalu nie jest jednak wyłącznie wspaniała zabawa – ta niejako odbywa się przy okazji – a wirtuozerski pojedynek na instrumenty dęte. Najbardziej prestiżową nagrodą jest przyznawana rokrocznie Złota Trąbka, której zdobywca w Serbii traktowany jest niemalże z boską czcią. Wiele innych kategorii pozwala jednak artystom sprawdzić się, ku uciesze słuchaczy, w różnorodnych dziedzinach muzycznej sztuki. Trąbki, waltornie, suzafony i puzony rozgrzane są do czerwoności. Co ciągnie Polaków do Gučy? Wielu turystów z Polski jako przyczynę wakacji na Bałkanach wskazuje bliską naszemu sercu kulturę i południowosłowiański temperament. Guča ściąga także wielu polskich muzyków, a reprezentacje z naszego kraju również biorą udział w konkursie. – Festiwal muzyki bałkańskiej w Guczy to wyjątkowy czas: głównie przez klimat i wspaniałą atmosferę panującą wśród wszystkich uczestników, ale także niezwykle przyjazne nastawienie lokalnej społeczności. Jednak każdego muzyka i melomana, nie tylko grającego na instrumentach dętych blaszanych, ściąga przede wszystkim aspekt wykonawczy, który [w Gučy – przyp. red.] jest wyjątkowy w skali całego świata – mówi Fryderyk Bodzianowski, waltornista Teatru Muzycznego w Łodzi. Turystyka w Serbii Serbia jest coraz chętniej odwiedzanym kierunkiem turystycznym. W sierpniu 2024 liczba przyjazdów osiągnęła rekordowy poziom 282 070, wzrastając o ponad 30% w ciągu dwóch ostatnich lat. Piękna pogoda, względne bezpieczeństwo i mnóstwo zabytków sprawiają, że według prognoz liczba ta będzie stale rosnąć. Źródło: guca.rs, Trading Economics. Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Dla tego zjawiska warto zaplanować podróż do Nowego Jorku. Zdarza się tylko dwa razy w roku
Manhattanhenge to zjawisko które elektryzuje mieszkańców Nowego Jorku, przyciąga też mnóstwo turystów. Zachodzące Słońce ustawia się idealnie w jednej linii z siatką ulic Manhattanu, tworząc spektakularny widok.
Spis treści Geneza nazwy i historia Manhattanenge w tym roku Najlepsze miejscówki do obserwacji Manhattanhenge to zjawisko astronomiczne występujące tylko dwa razy w roku. Zachód Słońca następuje idealnie równo z siatką ulic Manhattanu, tworząc jedyny w swoim rodzaju widok. Nazwa pochodzi od połączenia „Manhattan” i „Stonehenge”, a zjawisko przyciąga tłumy fotografów i instagramerów z całego świata. Geneza nazwy i historia Termin Manhattanhenge został wymyślony przez astrofizyka Neila deGrasse Tysona w 1997 roku w artykule dla magazynu „Natural History“. Tyson, dyrektor planetarium Haydena przy Muzeum Historii Naturalnej w Nowym Jorku, zainspirował się wizytą w Stonehenge w młodości. Udział w wyprawie badawczej z Geraldem Hawkinsem – naukowcem, który wysunął teorię o astronomicznej funkcji Stonehenge – uświadomił mu, że podobne zjawisko zachodzi w nowoczesnym Manhattanie. Choć starożytni budowniczowie Stonehenge świadomie projektowali konstrukcję pod kątem wędrówki Słońca po niebie, twórcy nowojorskiego planu ulic nie planowali takiego efektu. To przypadek, że siatka ulic, stworzona w XIX wieku, zgrała się z cyklem słonecznym. Manhattanenge w tym roku Pierwszy Manhattanhenge w tym roku wypada dziś – 28 maja, o godzinie 20:13 czasu lokalnego. Powtórka nastąpi dzień później, 29 maja, o 20:12. Kolejna okazja do obserwacji tego fenomenu wystąpi latem – 11 i 12 lipca. Pełna tarcza Słońca będzie jednak widoczna tylko 28 maja i 12 lipca. W poprzednie dni widać tylko jej połowę, reszta już skrywa się pod horyzontem. Zjawisko nie przypada dokładnie w letnie przesilenie, które w 2025 roku wypada 20 czerwca. Ze względu na układ ulic Manhattanu ma miejsce mniej więcej trzy tygodnie przed i po tej dacie, kiedy Słońce ustawia się dokładnie wzdłuż głównych ulic przebiegających na linii wschód-zachód. Najlepsze miejscówki do obserwacji Najlepsze punkty obserwacyjne to ulice biegnące na linii wschód-zachód: 14th Street, 23rd Street, 34th Street, 42nd Street i 57th Street. Im dalej na wschód, tym bardziej spektakularny efekt – promienie słońca pięknie odbijają się od fasad budynków. Manhattanhenge można również obserwować zza East River i z Long Island City na Queensie. Całe wydarzenie ma raczej charakter nieformalny. Miłośnicy fotografii zbierają się na długo przed zachodem słońca, aby uchwycić jak najlepsze ujęcie. Warto to wziąć pod uwagę. Przy planowaniu można też wspomóc się którąś z aplikacji śledzących ruch Słońca, np. Sun Surveyor lub Sun Tracker. Źródło: Phys.org Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Nazywane jest „miastem tysiąca okien”. Nie bez powodu trafiło na listę UNESCO
Berat to miasto, w którym osmańska architektura spotyka się z dziką przyrodą i autentyczną albańską gościnnością. Położony malowniczo na wzgórzu, nad rzeką Osumi, zachwyca swoją harmonią i klimatem, jakiego nie znajdziecie nigdzie indziej.
W tym artykule: Wyjątkowa gościnność Lato w butelce Szukając Frodo Berat – informacje praktyczne Czasem trzeba się trochę powspinać, ale masz za to każdego dnia wyjątkowy widok z okna – mówi Irina, gdy spytałem ją o to, jak to jest żyć w zamku. Na szczyt zamkowego wzgórza w Beracie, miejscowości w środkowej Albanii, da się co prawda dotrzeć autem, ale trzeba się liczyć z podróżą po kamienistym bruku oraz z mocno ograniczoną przestrzenią na manewrowanie. Bardziej przydaje się tu skuter lub motor. Mieszkańcy tacy jak Irina, prowadząca tu niewielką kawiarnię, często więc wędrują do i z centrum, pokonując kręte uliczki idące obok rozsadzanych przez figowce porzuconych domów. Przed chwilą też przemierzyłem tę trasę i teraz łapię łapczywie hausty tlenu, by uspokoić paniczny bieg serca. Mieszkanie na tym wzgórzu ma w sobie wpisane codzienne hartowanie kondycji. Zamek w Beracie jest jedną z ostatnich zamieszkanych twierdz w Europie, będąc domem dla około 300-osobowej społeczności. Kontynuuje ona tradycję sięgającą setek, jak nie tysięcy lat. Pozostałości kamiennej budowli są czymś w rodzaju historycznego przekładańca. Da się tu znaleźć ślady starożytnego ludu Ilirów sprzed 2400 lat, Rzymian, Bizantyjczyków, Osmanów i oczywiście Albańczyków. Wiekowe domy, liczące sobie blisko 400 lat freski, średniowieczne ulice, potężne blanki – wzgórze jest żywym eksponatem. Pomimo sklepików z pamiątkami i kawiarni urządzonych na potrzeby turystów udało mu się nie zmienić w teatralną scenografię. Pomiędzy kamiennymi murami toczy się codzienne życie – ktoś gotuje obiad, w podmuchach ciepłego wiatru suszy się pranie, dzieci wracają z tornistrami ze szkoły, starsza kobieta idzie pomodlić się do cerkwi. Wyjątkowa gościnność Turyści wdrapują się na zamkowe wzgórze głównie dla widoku, wychylam się więc za metalową barierkę, by z wysokości niemal 200 m spojrzeć na rozciągający się w dole Berat, szmaragdową nić dzielącej miasto na pół rzeki Osumi oraz pierścień gór, które według legendy są zamienionymi w szczyty gigantami bliźniakami. W zasięgu wzroku mam też nowoczesną odsłonę miejscowości, z potężnym budynkiem przykrytym jasną kopułą, przypominającym Kapitol w Waszyngtonie. To dawna siedziba uniwersytetu, a dziś najbardziej luksusowego hotelu w mieście: Colombo Berat. Studenci musieli się pożegnać z gmachem, po tym jak ich uczelnia zaliczyła poważny kryzys wizerunkowy związany z dość niejasnym – oględnie mówiąc – sposobem wydawania dyplomów. Najsłynniejszym miejscem w Beracie nie jest jednak ani wzorowany na amerykańskiej budowli hotel, ani sięgająca starożytności twierdza, lecz rozciągająca się na zboczu wzgórza, poniżej zamku, dzielnica Mangalem. Ciasna, wspinająca się po stoku zabudowa pamięta przełom XV i XVI w., gdy twierdza przestała już być dla rozrastającej się społeczności wystarczająca i zaczęto się osiedlać także poza jej murami. Odbudowane po trzęsieniu ziemi w połowie XIX w. budynki to modelowy przykład architektury w stylu osmańskim, z białymi fasadami, dużymi oknami i zdobionymi wykuszami. Żyjący w tych domach muzułmanie tworzyli jedną z barw na wielokolorowym fresku, jakim przez ostatnie 500 lat był Berat. To miasto przyjmowało zarówno wyznawców Allaha, jak i katolików, prawosławnych, Żydów. O losach tych ostatnich opowiada zresztą niewielkie muzeum Solomoni, do którego zachodzę kilka godzin później. – Żydzi pojawili się na terenie Albanii ok. 70 r., ale tutaj przyglądamy się przede wszystkim ostatnim dziesięcioleciom – tłumaczy mi Angjelina Vrusho, która po śmierci męża prowadzi założone przez niego muzeum. – Podczas II wojny światowej muzułmańscy i chrześcijańscy Albańczycy ryzykowali życie, by dać schronienie ponad dwóm tysiącom Żydów i uchronić ich przed nazistami – dodaje. Do samego Beratu trafiło ponad 600 uciekinierów, dzięki czemu miasto stało się jednym z nielicznych w Europie, w którym po zakończeniu wojny społeczność żydowska była większa niż przed jej wybuchem. Dziś żyje tu już tylko garstka Żydów, wielu z ocalonych w końcu wyjechało do Izraela lub USA.– W Albanii od wieków kultywowana jest besa – tłumaczy Vrusho. – To rodzaj honorowego kodeksu, którego częścią jest też wyjątkowa gościnność. Przybysze zawsze stawiani są na pierwszym miejscu. Nieważne, czy to podróżnicy, czy uciekający przed wojną uchodźcy. Echa tej gościnności rozbrzmiewają do dziś, o czym przekonuję się pod koniec dnia, gdy odwiedzam restaurację w zabytkowej dzielnicy Gorica, po drugiej stronie rzeki, z której rozciąga się widok na Mangalem i wzgórze zamkowe. We wszystkich lokalach spotykam się z miłym przyjęciem: uściskami na powitanie, teatralnym spektaklem podczas serwowania dań, długimi opowieściami i całą baterią raki podawanej na koszt właściciela. Wiem oczywiście, że każdy restaurator na świece ma własne sztuczki, by skusić klientów. Tu jednak, obok marketingu, da się odczuć autentyczną radość ze spotkania z przybyszem, którego należy ugościć najlepiej, jak to możliwe. Lato w butelce Równie ciepło zostaję przywitany w winnicy Çobo na obrzeżach Beratu. Ermira Çobo, najstarsza z córek właściciela, składa na moim policzku powitalny pocałunek i każe siadać przy drewnianym stole zastawionym butelkami. Przyjechałem tu na degustację, czuję się jednak, jakbym trafił do rodzinnego domu, w którym bez pośpiechu podjada się smakołyki, żartuje i gada o wszystkim i o niczym. Ermira opowiada, jak za czasów dyktatury Hodży prowadzona przez jej dziadka winnica została skonfiskowana i przekazana komunistycznym spółdzielniom. I jak wiele wysiłku wymagała później od jej ojca i wujka odbudowa odzyskanej wytwórni. Albańskie wina nigdy nie cieszyły się światową renomą, a większość trunków powstawała w domowych zaciszach i nie trafiała na sprzedaż. Właściciele Çobo uparli się jednak wynieść tutejszą sztukę winiarską na nowy poziom. I gdy próbuję czerwonego trunku z lokalnego szczepu vlosh, leżakującego przez trzy lata w dębowych beczkach, wiem już, że w dużej mierze im się to udało. Nie jest to co prawda wino wyznaczające trendy, opiera się raczej na tradycyjnych smakach i bukiecie. Jest to jednak jakość, której nie powstydziliby się producenci z Francji czy Hiszpanii. Jeszcze lepsze okazuje się białe shëndeverë (co można przetłumaczyć na coś w rodzaju „letniego szczęścia”), lekkie i orzeźwiające. – Wyobraź sobie, że jest gorące lato, a ty masz wolny czas, nie musisz nic robić, jesteś z przyjaciółmi gdzieś nad wodą i czujesz, że wszystko jest dokładnie takie, jakie być powinno – mówi Ermira. – I takie właśnie jest to wino. Szukając Frodo Produkcja wina ma w tym kraju długą, sięgającą Rzymian tradycję, wydaje się jednak zaledwie chwilą w porównaniu z okresem formowania się kanionu Osumi, do którego wybieram się następnego dnia. Głęboka na ponad 120 m formacja powstała dobre 3 mln lat temu i od tego czasu wciąż tu jest, rzeźbiona wiatrem, deszczem i przeciskającą się między kamiennymi ścianami rzeką. Miejsce stało się popularnym punktem do uprawiania raftingu, a latem, gdy poziom rzeki nieco opada – do kanioningu, którego nieodzowną częścią są przerwy na skoki do wody ze skalnych półek. Podziwiam kanion z platformy widokowej pozwalającej z góry zanurzyć wzrok w skalnych głębinach. Gdy zerkam w tę szczelinę, przez głowę przewijają mi się kadry z „Władcy pierścieni”. Krajobraz jest bowiem nie tylko zupełnie dziewiczy, ale też bezsprzecznie spektakularny i wcale bym się nie zdziwił, gdybym dostrzegł w dole wędrującą grupkę hobbitów. Na koniec podróży patrzę na równie fascynujące, choć mające inny charakter, dzieło natury. Wracając do Tirany, zajeżdżam nad Jezioro Szkoderskie położone na północy kraju, przedzielone linią graniczną z Czarnogórą. Akwen jest jednym z największych rezerwatów ptaków w Europie, a jego najbardziej znanym rezydentem jest pelikan kędzierzawy, jeden z większych ptaków słodkowodnych na świecie, borykający się obecnie z ciągłym spadkiem populacji. Czasem da się dostrzec sylwetki tych ptaków z brzegu, szanse na bliskie spotkanie rosną jednak wraz z wypłynięciem na jezioro. Ofert wycieczek nie brakuje – miejscowi już dawno się zorientowali, że akwen o wyjątkowej bioróżnorodność jest cennym miejscem dla miłośników przyrody, i rozbudowali ofertę rejsów po jeziorze. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/05/shutterstock295368557-053c9ff.jpg" width="2500" height="1656" alt="Jezioro szkoderskie jest jednym z największych rezerwatów ptaków w Europie, a jego najbardziej znany rezydent to pelikan kędzierzawy" title="Jezioro szkoderskie jest jednym z największych rezerwatów ptaków w Europie, a jego najbardziej znany rezydent to pelikan kędzierzawy" /> Wybieram niewielką łódź, licząc na chwilę spokoju, a przewodnik, Goran, szybko odgaduje moje potrzeby. Prowadzi motorówkę na niskich obrotach silnika, co jakiś czas pozwalając mu wpaść w uśpienie i sunąć łodzi niemal bezszelestnie. Odpuszczam sobie wyszukiwanie przez lornetkę poszczególnych gatunków ptaków, skanuję po prostu horyzont wzrokiem, patrząc tam, gdzie wskazuje mi Goran, i delektuję się ciepłym popołudniem spędzonym na wodzie. Jest wiosna i ptaki zajęte są swoimi sprawami, krzątając się w swoim harmiderze, a my nie zamierzamy im przeszkadzać. Przesuwamy się powoli, nie podpływając zbyt blisko, i po prostu patrzymy, nie wyznaczając sobie żadnych celów ani planów, i w zupełności nam to wystarcza. Berat – informacje praktyczne Dojazd Z Tirany do Beratu dojedziesz najtaniej autobusem. Ze stolicy realizowanych jest w tym kierunku kilkanaście połączeń dziennie. Podróż trwa ok. 2 godz. Koszt biletu w jedną stronę to ok. 20 zł (w promocji możesz też trafić na ceny w granicach 7–10 zł). Niestety, transportem publicznym nie dotrzesz już do punktów widokowych na wąwóz Osumi. Możesz jednak dojechać autobusem z Beratu do Çorovody, ok. 3 km od pierwszego punktu widokowego. Dotrzesz do niego na piechotę, idąc wzdłuż trasy SH72 lub taksówką. Możesz też wykupić całodniową wycieczkę z transportem – np. w Berat City Tours (ok. 55 euro). Nocleg Hotel Ansel w Beracie stoi na nabrzeżu rzeki, oferując świetny widok na dzielnicę Gorica. Tradycyjny albański wystrój wnętrz, obfite i smaczne śniadania. Doba dla 2 os. od 280 zł (ze śniadaniem). Niższe ceny znajdziesz w Guesthouse Pelivani, nieco dalej od rzeki, ale również z doskonałym widokiem z tarasu. Nowocześnie urządzone pokoje, do dyspozycji miejsce parkingowe. Doba: ok. 105 zł. Jeżeli szukasz noclegu nad Jeziorem Szkoderskim, rozważ Lake Escape Villa Shirokë niedaleko Szkodry. Za 260 zł za dobę dostaniesz do dyspozycji cały budynek z widokiem na wodę. Warto wiedzieć Latem, gdy poziom rzeki jest niższy, możesz się wybrać na trekking wąwozem Osumi. Jeżeli dysponujesz wodoszczelnym workiem na rzeczy oraz odpowiednimi gumowymi butami o dobrej przyczepności, poradzisz sobie nawet bez pomocy przewodnika. Cały kanion ma jednak 26 km długości, większość wędrowców mniej więcej w połowie zawraca do punktu startowego. Źródło: National Geographic Traveler
Byłam w ośrodku, który gościł Mistrzostwa Świata w narciarstwie. Warto go odwiedzić nie tylko zimą
Saalbach – bo o nim mowa – to tylko część ogromnego kompleksu narciarskiego, obejmującego aż cztery austriackie miejscowości na pograniczu Tyrolu i Ziemi Salzburskiej. To także największa w całych austriackich Alpach sieć tras rowerowych.
Spis treści: Stolica luzu, wieś i narciarska karuzela Alpejskie centrum rowerowe Sportowe emocje Austria to bez wątpienia najważniejszy kierunek dla polskich narciarzy udających się w Alpy. Ilość i jakość ośrodków, doskonała infrastruktura a także względna bliskość tego kraju to główne powody. Do Austrii Polacy jadą przede wszystkim samochodami. Dlatego warto wiedzieć, który austriacki region narciarski leży najbliżej Polski. Palmę pierwszeństwa dzierży kraj związkowy Ziemia Salzburska, w którym leży m.in. Saalbach. Z Warszawy do Saalbach jest „tylko” (jak na podróż w Alpy) 1054 km. Mieszkańcy południa Polski mają jeszcze łatwiej. Stolica luzu, wieś i narciarska karuzela Saalbach to największa miejscowość w kompleksie o zbiorczej nazwie Skicircus. Ponadto w jego skład wchodzą: Fieberbrunn, Hinterglemm i Leongang. Są oczywiście połączone wyciągami, których jest w sumie 70, pozwalających na dostęp do zawrotnych 270 km tras narciarskich. O to, żeby było po czym jeździć, oprócz natury dba też ponad 1500 różnego typu urządzeń naśnieżających. Dodajmy do tego 60 schronisk i chat, w których można zatrzymać się by coś wypić i zjeść. Cały kompleks leży na pograniczu dwóch alpejskich krajów związkowych, których nazwy zna każdy narciarz: Tyrolu i Ziemi Salzburskiej. Ale to tylko suche fakty. Ważniejsze jest ogólne wrażenie, jakie to miejsce robi na turyście. Kiedy tam dotrzecie od razu zrozumiecie, dlaczego Saalbach reklamuje się sloganem „Home of lässig”, co można przetłumaczyć mniej więcej jako „stolicę luzu”. Bo tu jeździ się na luzie. Miejscowości Skicircus położone są względnie nisko, poniżej granicy lasu. Najwyższe punkty na które możemy wjechać wyciągami niewiele przekraczają 2000 m.n.p.m. Trudno tu nie poczuć się niemal wiejsko, choć przecież infrastruktury nie brakuje. Trasy dostosowane są do wszystkich poziomów umiejętności, więc także początkujący oraz – co ważne – dzieci, poczują się bezpiecznie. W sumie 140 km tras, a więc większość, to trasy łatwe, oznaczone kolorem niebieskim. Ambitni narciarze mogą sobie zrobić całodniową wycieczkę objeżdżając region dookoła, trochę jak w przypadku słynnej Sella Rondy we Włoszech. Tutejsza karuzela narciarska nazywa się „The Challenge”, ma w sumie 65 km, trzeba skorzystać z 32 wyciągów i pokonać 12400 m. różnicy wzniesień. Taka wycieczka zajmuje mniej więcej 7 godzin. Z obiadem – trochę więcej. Nie bez znaczenia, przynajmniej dla mnie, jest wiejski urok tych okolic. Nawet największa miejscowość Skicircus, czyli Saalbach, nie została oszpecona wielkimi hotelami. Jest tu za to dużo drewnianej tradycyjnej architektury. Podobnie jest na stokach. Swojski klimat tutejszych chat i schronisk potrafi zachwycić – mnie najbardziej urzekło pełne starych reklam i dawnego sprzętu narciarskiego wnętrze Berggasthof Wildalpgatterl, w którym można także zanocować. Oraz domowa, rodzinna atmosfera Berggasthaus Ferchlstadl. Region ma bardzo ciekawą ofertę dla jeżdżących często i dużo – to ważny przez cały sezon karnet Alpin Card, obejmujący także położone w pobliżu kompleksy narciarskie: Kitzsteinhorn Kaprun oraz Schmittenhöhe Zell am See. Kosztuje 963 Euro. Saalbach i okolice stawiają nie tylko na sporty zimowe. Coraz ważniejszą częścią tutejszej turystyki są letnie pobyty, szczególnie rowerowe. Region ma ambicję zostać alpejskim centrum kolarstwa górskiego. Miłośnicy dwóch kółek też mogą kupić karnet na cały sezon – to Gravity Card, za 659 euro. Alpejskie centrum rowerowe Latem region oferuje rowerzystom 105 km górskich tras i szlaków, położonych na 7 szczytach górskich. Można się na nie dostać dziewięcioma nowoczesnymi wyciągami (6 w Saalbach-Hinterglemm, 2 w Leogang, jedna w Fieberbrunn). Ale prawdziwy skarbiec otwiera się przed miłośnikami rowerów turystycznych, elektrycznych i gravelowych: to już setki kilometrów tras rowerowych, górskich i szutrowych, trudnych i łatwych, dłgich i krótkich. Region będzie gościł w tym roku wielkie imprezy rowerowe, m.in. GlemmRide Bike Festival i World Games of Mountainbiking. Sezon letni rozpoczyna się już 29 maja. Sportowe emocje Saalbach ma ambicje być gościem wielkich imprez sportowych. I udaje mu się to bardzo dobrze. W tym roku gmina gościła Mistrzostwa Świata w narciarstwie alpejskim – najważniejszą sportową imprezę zimową po Olimpiadzie. Na tak prestiżowe wydarzenia nie wybiera się miejsc przypadkowych. Między 7 a 16 lutego aż 175 tys. widzów śledziło zmagania najlepszych narciarzy, a w centrum Saalbach wybudowano Home of Snow – specjalny obiekt w którym rozgrywały się imprezy towarzyszące. Z kolei Od 7 do 13 marca region stał się centrum międzynarodowej sceny freeride – odbyły się zawody z cyklu FIS Freeride World Tour. Najlepsi freeriderzy na świecie spotkali się w Fieberbrunn. Zjeżdżali po zboczu szczytu Wildseeloder, o nachyleniu sięgającym 70 stopni. Stojąc 12 lutego na ogromnych trybunach w Saalbach podczas zawodów Mistrzostw Świata zrozumiałam dlaczego to właśnie Austria była ich gospodarzem. W tym kraju narciarstwo to religia. Jeździć na nartach uczy się każde dziecko w szkole, a jakiś związek z górami ma większość mieszkańców. Austriacy są tez wspaniałą publicznością – mimo, że tym w dniu nie zdobyli żadnego medalu, kibicowali równie entuzjastycznie wszystkim zawodnikom. Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Równie piękna jak Grecja, a o wiele tańsza. To ukryty klejnot Europy
Albania z roku na rok staje się coraz chętniej wybieranym kierunkiem. Malownicze krajobrazy i niskie ceny przyciągają turystów. Sprawdź, które miasta warto zobaczyć.
W tym artykule: Z czego słynie Tirana? Berat i Gjirokastër, czyli miasta tysiąca okien i tysiąca schodów Albańska Riwiera – idealne miejsce na wakacyjny odpoczynek Tirana była taka maleńka. Jak chudy podrostek w za ciasnym ubraniu. Jeszcze na początku lat 90. XX wieku granice miasta wyznaczały ulice, które dziś tworzą centrum. I nagle, w 1991 r., gdy już wszystko było wolno, Tirana eksplodowała. Tłumy ściągały z całego kraju, bo wreszcie można było zmieniać miejsce zamieszkania. Taka wolność! I co z nią robić? Energia Albańczyków nagle wybuchła. Przypominam sobie słowa starszego przyjaciela, gdy próbuję przebić się przez sznur samochodów na placu Skanderbega, a one pędzą jeden za drugim, nieprzerwanie. Jeszcze 25 lat temu Tiranę tworzyły puste ulice pokryte żółtym pyłem, gdzie dzieci do woli mogły się bawić, bo samochodów nie było. Tylko czasem przejechał peugeot albo volvo – wtedy wszyscy wiedzieli, że jedzie partyjniak, czerwony pasza, jeden z dwóch tysięcy szczęśliwców, którzy mogli prowadzić samochód należący do państwa. Wśród nich krążył też czarny mercedes Envera Hodży, albańskiego Stalina, który przez 40 lat rządził krajem żelazną ręką. Kiedy Albańczycy opowiadają o Tiranie z początku lat 90., mówią o pustce. Niczego nie było. Papieru, szkła, opakowań, nawet plastikowych butelek, które teraz zaściełają chodniki. Żeby zrobić zakupy, chodziło się z własnym woreczkiem, do którego sprzedawczyni sypała a to mąkę, a to fasolę. Rakija była na szklanki przyniesione z domu. Z czego słynie Tirana? A dziś Tirana pławi się w kolorze. Z dnia na dzień wokół obręczy gór, która zamyka miasto w kołysce, wyrósł kolejny pierścień wieżowców. Kiedy burmistrzem miasta został artysta Edi Rama, obecnie premier i najważniejsza postać albańskiej polityki, postanowił skąpać budynki przy bulwarach w zieleni i fiolecie, różu i żółci. Cała Tirana zaczęła przypominać obrazki z dziecięcych malunków: tu pomarańczowe drzewo, tam tęczowa wstęga i popartowe kropki. Edi Rama wyznaczył trendy w estetyce Tirany, a może wyznaczyła je czarno-biała przeszłość, w każdym razie Tirana pokochała kolor. Tu wszystko jest jakieś, najlepiej luksusowe, epatujące, z wykrzyknikiem. Kolorowe krzesła w kawiarniach, kolorowe donice z kolorowymi kwiatami, kolorowo ubrani ludzie. Albania jest kolorem: czerwoną flagą z czarnym orłem, błękitnym niebem, miodowo-malinowymi budynkami rządowymi przy placu Skanderbega, zielenią palm, granatem gór o poranku, ich różowością o zmierzchu. Był niedostatek, jest nadmiar. Była pustka, jest przesyt bodźców. I niby każdy jest w ruchu, ale nikomu się nie spieszy. Albańczycy przesiadują w restauracjach i kawiarniach, gardłując o polityce. Mężczyźni podrywają się, wymachują rękami, nabierają powietrza i puchną jak jadowite ryby. Ogień! Czekasz na pożar, na wojnę, a tu nic, po chwili cmokają siarczyście, jeden policzek, drugi, niedźwiedzi uścisk. Południowcy, którzy już zapomnieli, gdzie trzymają pistolety. Jeszcze w latach 90. broń kładziono na blacie stolika jako rekwizyt ułatwiający biznesowe rozmowy. Czasem słyszę, jak turyści marudzą: niby stolica, a nic w niej nie ma. Tirana, średniowieczna wioska, która prawa miejskie uzyskała w XVII w., jeszcze w 1945 r. liczyła 60 tys. mieszkańców i przypominała polskie miasto powiatowe. Dziś mówi się, że mieszka tu 800 tys. ludzi, ale kto wie, może i milion. W centrum wznosi się wszystko co ważne dla Albanii: meczet Ethem Beja (ukończony w 1821 r., więc jak na Tiranę stary), obok typowa dla miast Imperium Osmańskiego wieża zegarowa, pomnik bohatera narodowego Skanderbega z 1968 r. oraz inne świeże nabytki z czasów Envera Hodży: Pałac Kultury i Narodowe Muzeum Historyczne, zwieńczone słynną mozaiką przedstawiającą bohaterów narodowych Albanii. Współczesna Tirana to pośpiech, żywioł drobnych biznesów i inicjatyw, miasto paradoks, miasto skrajność. Obok luksusowych butików z Diorem i Chanel stoją pokątne rozlewnie perfum, gdzie można napełnić stare flakony. Obok zaparkowanych mercedesów przycupnęły prowizoryczne budki i stojaki, punkty napełniania zapalniczek i sprzedaży wszystkiego. Drugi obieg materii, która kipi, wylewa się zewsząd, triumfuje. Po latach deprywacji, niedostatku, pustki wyrosły: albańska kapitalistyczna żarłoczność, nadmiar, zachwyt kolorem, luksusem. Obok tych, którzy dorobili się i teraz piją kawę w ogródkach, przemykają na rowerach chudzi chłopcy objuczeni worami plastiku. Obok hipsterek i łań, które zainwestowały w koafiurę i szpilki, suną poważne dziewczęta w burkach, zasłonięte od stóp do głów. Berat i Gjirokastër, czyli miasta tysiąca okien i tysiąca schodów Jeśli ktoś chce zobaczyć Albanię starszą, naznaczoną przymusowym mariażem z Turcją, powinien odwiedzić Berat i Gjirokastër. Berat nazywany jest „miastem tysiąca okien”. Z koleiGjirokastër „miastem tysiąca schodów”. Nie od dziś wiadomo, że lepiej nie pytać nikogo z Beratu o Gjirokastër i na odwrót, bo w najlepszym wypadku usłyszycie: „Phi! Nigdy tam nie byłem, nie warto!”. Mimo to obydwa mają podobną, nieco orientalną, kamienną aurę: wzgórze, na wzgórzu forteca, a wcześniej strome wzniesienie i schody. Ale każde z miast ma w sobie coś wyjątkowego: symbolem Beratu jest Mangalem, dzielnica śnieżnobiałych maleńkich domków z regularnymi czarnymi prostokątami okien, symbolem Gjirokastër jest trzypiętrowy dom Zakate o dwóch potężnych wieżach, esencja albańskiej architektury: rosły i groźny, kamienno-obronny. Pragmatyka, niekoniecznie piękno, i wojna, niekoniecznie pokój. Gjirokastër widziana z góry, z perspektywy fortecy, jest srebrzysta i zasępiona, rozważna i dostojna. Ismail Kadare, najsłynniejszy albański pisarz, który się tutaj urodził, pisał o niej, że przypomina prehistorycznego stwora, który pewnej zimowej nocy wyłonił się z doliny i z trudem wpełzł pod górę, by wczepić się w zbocza. Wszystko tu było stare i kamienne, od ulic i fontann po dachy wielkich stuletnich domów pokrytych kamiennymi płytkami koloru popiołu, jak liczne wielkie skorupy. Albańska Riwiera – idealne miejsce na wakacyjny odpoczynek Na południe od Gjirokastër ciągnie się największy obok Përmetu i Gór Przeklętych turystyczny skarb kraju: Albańska Riwiera. Brzmi szumnie, i słusznie, bo południe Albanii jest równie piękne jak Grecja – może się pochwalić porządną, rozbudowaną infrastrukturą turystyczną, a ceny są dużo niższe niż w sąsiednich krajach. W Sarandzie, największym mieście południa, kwitnie turystyczno-kapitalistyczny folklor, strzelnice strzelają, grajkowie grają, śpiewacy śpiewają, błyskotki błyszczą, wibracje, neony i gwar. Wieczorami całe miasto wychodzi na xhiro, czyli niekończący się spacer wzdłuż promenady, w celu zaprezentowania światu swej urody i dobrego samopoczucia. Młodzi panowie z panami, młode panie z paniami, ewentualnie starsi państwo pod rączkę: chodzą wszyscy, kiwają głowami, pytają o zdrowie, taksują, kto z kim, co za ile. Ciągle jeszcze xhiro służy wyłowieniu z tłumu kandydatki na żonę, ale dzisiaj rozpoznania matrymonialne odbywają się mniej subtelnie, bez zabiegów swatów. Riwiera Albańska to ciąg malowniczych wiosek i miasteczek rozsianych wzdłuż wybrzeża, zaczynających się od przełęczy Llogara, a kończących w Lukovë. Wśród nich najsłynniejsze są Himarë i Dhërmi. Himarë jest niewielka, bardziej kameralna niż Saranda, ale z wieloma restauracjami i pięknymi plażami wokół, grecka z ducha, małodomkowa, błękitno-biała. Dhërmi z kolei przypomina kolonię grzybów, które nagle wyrosły po radioaktywnym deszczu: z chaotycznymi hotelami i pensjonatami, budowanymi najczęściej bez zezwolenia, ale też prawdziwym życiem imprezowym i wieloma włosko-bałkańskimi klubami dudniącymi całą noc. Najpiękniejsze są plaże w Ksamilu, za Sarandą: piaszczyste, złociste, z turkusową wodą – i dlatego Ksamil zabudowano bez przyzwoitości. Kolorowe domki sprawiają wrażenie obłąkanego tłumu, który tłoczy się w kolejce bez kręgosłupa i środka, rozlewa na wszystkie strony, trąca łokciami dachy. Odpocząć od kurortowego gwaru można w Butrincie, wspaniale zachowanej greckiej kolonii nad jeziorem, której początki sięgają X w. p.n.e. Obok ruin teatru, świątyń i wież atrakcją jest samo wzgórze, na którym rozlokowało się miasto, ocienione starymi drzewami, otoczone szmaragdową wodą, po której suną łódki wydobywające sieci z małżami. Nie wypada wyjechać z Butrintu, nie kosztując małży w winie, lokalnej specjalności. Kiedyś te albańskie małże będą równie sławne co greckie ośmiornice i chorwackie kalmary. Więcej o Albanii przeczytasz w najnowszym wydaniu „Travelera”, który już jest dostępny w sprzedaży. Ten numer możesz kupić bez wychodzenia z domu za pośrednictwem strony kultowy.pl: View Burdaffi on the source website Źródło: Tekst ukazał się na łamach magazynu „National Geographic Traveler Extra – 50 miejsc w Europie” (nr 02(03)/2020)
115 okruchów raju. Seszele to esencja tropikalnych wakacji
Choć wydaje się kierunkiem wyłącznie luksusowym, archipelag Seszeli można odkrywać na różne sposoby - także z mniej zasobnym portfelem. Oto kilka możliwości.
W tym artykule: Seszele – podstawowe informacje Seszele - co zobaczyć? Seszele w wersji luksusowej Seszele - Informacje praktyczne Niezależnie od tego czy wybierzemy się na Seszele na własną rękę, czy z pośrednictwem biura podróży, to kierunek wbrew pozorom całkiem dostępny. Na archipelagu nie brakuje luksusowych ośrodków, zajmujących często całe wyspy. Ale i podróż bardziej "budżetowa" i zorganizowana od A do Z samodzielnie, jest całkiem realna. Seszele – podstawowe informacje Szeszele to archipelag 115 wysp leżący na Oceanie Indyjskim, około 1600 km od wschodniego wybrzeża Afryki. Najbliższy stały ląd to wybrzeża Somalii i Kenii. Najbliższe wyspy - Madagaskar i archipelag Komorów. Archipelag jest także państwem, które formalnie nazywa się Republika Seszeli. Największe atrakcje Seszeli to tropikalny klimat (24-30 st. C. przez cały rok), wspaniałe plaże, rafy koralowe i niemal nieskażona natura. Większość wysp, nawet najgęściej zaludnioną i największą Mahe, wciąż porastają połacie wilgotnego lasu równikowego. Tylko 33 spośród 115 wysp są zamieszkane. Ale większość życia skupia się na zaledwie 4 wyspach: Mahe, oraz Praslin, La Digue i Silhouette. Seszele, poza Mahe o powierzchni 144 kilometrów kwadratowych, są bardzo niewielkie. Na La Digue, która ma tylko 10 kilometrów kwadratowych nawet nie wolno poruszać się samochodem. Na Mahe mieszka ponad 80% całej ludności Seszeli, tam też znajduje się stolica – Victoria. Niedaleko niej znajduje się główne lotnisko. To właśnie ono jest punktem, gdzie dolatują wszystkie międzynarodowe loty rejsowe. Oto 5 powodów, dlaczego warto porwać się na Seszele Tanio nie jest, a skoro mamy wydać sporą sumę, potrzebujemy żelaznych argumentów. Seszele - co zobaczyć? Największą atrakcją archipelagu są bajecznie piękne plaże, niektóre przyozdobione granitowymi skałami i głazami o fantazyjnych kształtach. Warto zobaczyć ich kilka, odwiedzając kilka wysp. Najbardziej znana i najczęściej fotografowana plaża na Seszelach to Anse Source d’Argent na wyspie La Digue. To miejsce o nierzeczywistym wręcz pięknie, które trzeba odwiedzić koniecznie. Inne słynne seszelskie plaże to m.in.: Anse Georgette i Anse Lazio na wyspie Praslin Grand Anse i Anse Cocos na La Digue Anse Intendance i Beau Vallon na Mahe Ponadto warto odwiedzić Park Narodowy Praslin. Obejmuje 324 hektary lasu równikowego na wyspie o tej samej nazwie. Jego najcenniejsza część to wpisany na listę UNESCO rezerwat Vallee de Mai (Dolina Mai). To miejsce, które śmiało można określić jako raj na ziemi. Gęsta, tropikalna roślinność urozmaicona jest wodospadami i strumieniami. To także miejsce występowania endemicznych lub bardzo rzadkich gatunków roślin i zwierząt. Np. lodoicji seszelskiej – urodziwej palmy posiadającej największe nasiona na świecie, występującej tylko tutaj oraz na wysepce Curieuse. Na Seszelach jest w sumie 8 parków narodowych: 3 lądowe i 5 morskich.Warto też pochodzić po kolorowej Victorii, zwanej czasem „najmniejszą stolicą świata” oraz objechać na rowerze wysepkę La Digue. Ma największe nasiona na świecie i rośnie tylko na dwóch wyspach. Jakie jeszcze sekrety kryje to drzewo? Lodoicja seszelska znana jest dzięki swoim gigantycznym nasionom o nietypowym kształcie. Przypominają kobiece biodra. Palma ta jest bliska wyginięcia. Na szczęście właśnie okazało się, ż... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ma-najwieksze-nasiona-na-swiecie-i-rosnie-tylko-na-dwoch-wyspach-jakie-jeszcze-sekrety-kryje-to-drzewo-fot-shutterstock-a6c4a2e.jpg" width="938" height="626" alt="Ma największe nasiona na świecie i rośnie tylko na dwóch wyspach. Jakie jeszcze sekrety kryje to drzewo? (fot. Shutterstock)" title="Ma największe nasiona na świecie i rośnie tylko na dwóch wyspach. Jakie jeszcze sekrety kryje to drzewo? (fot. Shutterstock)" /> Seszele w wersji luksusowej Jeśli mamy środki i ochotę na wypoczynek bez kompromisów, na Seszelach nie brakuje spektakularnych resortów z opcją „all inclusive”. Jednym z nich jest Waldorf Astoria Seychelles, zajmujący całą niewielką wyspę Platte, mniej więcej 130 km na południe od Mahe. Ta maleńka dziewicza wysepka została odkryta dopiero w 1769 roku. Ma nieco ponad pół kilometra kwadratowego powierzchni i można ją obejść na piechotę. Mimo to posiada własne niewielkie lotnisko. Waldorf Astoria to 50 luksusowych willi, każda z własnym kawałkiem wybrzeża. Ponadto 6 restauracji i barów oraz 14 km. koralowej laguny. Seszele - Informacje praktyczne Mimo zwrotnikowego klimatu i całorocznego ciepła, na Seszelach są dwie wyraźne pory roku: deszczowa i sucha. Podróż najlepiej zaplanować w porze suchej, czyli od kwietnia do listopada. Pora deszczowa to czas upałów, niestabilnej pogody i jak sama nazwa wskazuje – rzęsistych i częstych deszczów. Na Seszele z Polski można bez problemu dolecieć kilkoma dużymi liniami lotniczymi, oczywiście z przesiadką. Jeżeli zależy nam na jednej przesiadce, to mamy do wyboru: Qatar Airways z przesiadką w Doha, Emirates z przesiadką w Dubaju oraz Turkish Airlines z przesiadką w Stambule. Na lot w obie strony tymi liniami trzeba zarezerwować około 3,5 tys. zł, z zastrzeżeniem że rezerwacji dokonamy z odpowiednim wyprzedzeniem. Nieco mniej zapłacimy za lot Ethiopian Airlines z dwiema przesiadkami (w Atenach i Addis Abebie). Ponad 71% Seszelczyków pracuje w turystyce, która stanowi główną gałąź gospodarki Republiki. Pod turystów działa tu niemal wszystko, więc znalezienie noclegu na własną rękę, wynajem samochodu, czy kupno lokalnej karty sim nie stanowią problemu. Warto wiedzieć, że na Seszelach funkcjonuje komunikacja publiczna, więc można się obejść bez wynajmu samochodu. Po „bezsamochodowej” wyspie La Digue trzeba poruszać się rowerami, które także można bez trudu wypożyczyć. Pomiędzy najważniejszymi wyspami kursują promy, a między Mahe i Praslin kursuje także niewielki samolot linii Air Seychelles. Lokalna waluta to rupie seszelskie, ale w wielu miejscach można płacić w euro. Bez trudu zapłacimy też kartą, choć warto mieć przy sobie także trochę gotówki. Nasz ekspert Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Miejsce z dala od tłumów i hałasu. Ten nadmorski kurort przyciąga turystów jak magnes
Litewska część Mierzei Kurońskiej udowadnia, że nadmorski kurort nie musi przytłaczać hałasem i tłumami. Jeżeli jeszcze nie masz pomysłu na wakacje, powinieneś rozważyć właśnie ten kierunek.
W tym artykule: Nadmorski kurort z rybołówstwem we krwi Alkohol do dwudziestej Zapasy z wydmami Zdrowie w bursztynie Szukam domu oznaczonego napisem rūkyta žuvis. To drogowskaz prowadzący do kulinarnego edenu. „Ryby wędzone”. W Nidzie budynki są niskie, drewniane, zazwyczaj niebieskie lub czerwone. Zanim dostanę upragniony specjał z wędzarni, muszę przebić się przez jaśminy, róże i malwy, którym pozwolono przejąć władanie w przydomowych ogródkach. Wiem, gdzie iść – niemal wszystkie domy mają tu na podwórzu drewniany stół z ławami. I zwykle można się przy nim natknąć na gospodarzy. – Tu chodzi o czas – mówi gospodyni. – Pozwalamy, by ryby wędziły się nawet przez kilka tygodni. W sklepach takich nie dostaniesz – zapewnia i zaprasza do stołu. Nadmorski kurort z rybołówstwem we krwi Mieszkańcy Mierzei Kurońskiej – podzielonego między Litwę i Rosję wąskiego pasa piachu oddzielającego ląd od Bałtyku – rybołówstwo mają we krwi. Zajmują się nim od setek lat. Wyłowione z morza śledzie, flądry czy stynki przygotowują tradycyjnymi metodami w malutkich wędzarniach ustawionych nad brzegiem Bałtyku lub w przydomowych podwórkach. Sprzedają je zaraz na miejscu, wystarczy się tylko rozejrzeć za odpowiednimi tabliczkami. Zakochałem się w smaku tych tłustych bałtyckich ryb. Każdego dnia szukałem więc kolejnego punktu, gdzie mogłem je kupić. – Mierzeja jest wąska, nie ma tu miejsca na wielkie pola, ziemia jest zresztą piaszczysta i niezbyt urodzajna – opowiada kobieta. – Nie mogliśmy zostać rolnikami, więc od zawsze żyliśmy z tego, co daje morze. Pod tym względem niewiele się zmieniło, może poza tym, że dziś pieniądze płyną też z turystyki. I tym, że nie jada się już wron. Ten nieco osobliwy kulinarny zwyczaj wziął się z potrzeby urozmaicenia rybnego jadłospisu i utrzymał się przynajmniej do połowy XIX w. Ptaki łapane, a jakże, sieciami rybackimi, jadano gotowane, pieczone, solone. Ponoć były całkiem smaczne. Ich pióra trafiały do poduszek, na których wysypiali się w hotelach ściągający tu na wakacje letnicy. Dziś na mierzei sklepów z jedzeniem nie brakuje, więc wrony mogą żyć spokojnie. Od innych nadbałtyckich kurortów odróżnia ją styl. Ustka na weekend Podczas gdy w wielu miejscach na polskim wybrzeżu wciąż króluje stylistyka bazaru, na którym kupić można setki ton chińskiej tandety, tu można poczuć klimat zadbanego kurortu w starym st... Alkohol do dwudziestej Turystów tu nie brakuje, ale pomimo tego Mierzei Kurońskiej udało się zachować kameralny charakter. Temu usypanemu z piachu i obsadzonemu sosnami światu wciąż bliżej do idylliczności niż szaleństwa głośnej zabawy, tak częstej w wakacyjnych kurortach. Litewski sierp przecinający morze jest alternatywną wersją naszego Półwyspu Helskiego – geograficznie podobny, ale pozbawiony modnych butików, drogich kempingów i hałaśliwych dyskotek. Bliżej tu do Skandynawii niż Słowiańszczyzny – przestrzeń jest uporządkowana, domy schludne i drewniane, a zasady jasno określone. Jedną z nich jest zakaz sprzedaży alkoholu po godzinie 20 (w niedzielę – 15), który pokazuje priorytety miejscowych. Jeżeli chcesz się zabawić przez całą noc, jedź do nieodległej Połągi. Tu, na mierzeję tulącą zaledwie kilka bliźniaczo do siebie podobnych miejscowości – Juodkrantė, Pervalka, Preila i Nida – przybywa się po spokój i morskie powietrze wypełniające płuca. To właśnie dla tej ciszy już na początku ubiegłego wieku ściągali na Mierzeję Kurońską letnicy, głównie z Niemiec, do których wówczas należały te ziemie. Najsłynniejszym z nich był Tomasz Mann. Zachwycony ruchomymi wydmami, gajami brzozowo-sosnowymi i dzikością plaż kupił tu letni dom. Przyszły noblista przyjeżdżał do niego trzy lata z rzędu, oddając się w niewielkiej rezydencji wypoczynkowi, ale też pracy. Pomiędzy spacerami, słuchaniem z gramofonu Wagnera i popijaniem na tarasie herbaty znalazł czas, by opisać Józefa i jego braci. Idylla skończyła się, gdy Hitler przejął władzę, a rodzina Mannów uciekła do Stanów Zjednoczonych. Na Mierzeję Kurońską nigdy już nie powrócili. W dawnym domu pisarza w Nidzie urządzono muzeum odwiedzane co roku przez blisko 50 tys. gości. Przechadzam się po pokojach powoli, próbując sobie wyobrazić odległe chwile beztroski, którymi cieszyli się tu Mannowie. Oryginalne meble zaginęły podczas wojny, w willi zgromadzono jedynie skromny zbiór zdjęć i dokumentów, niezmienny został jednak widok z okna pracowni Manna. Przystaję przy nim, patrząc na wodę, piasek i rząd sosen. Zapasy z wydmami Wydmowy krajobraz Mierzei Kurońskiej, który tak urzekł pisarza, paradoksalnie nie jest dziełem wyłącznie przyrody. Przylądek zaczął powstawać jakieś 5 tys. lat temu, gdy woda cierpliwie nanosiła drobinki piachu na przybrzeżną mieliznę. Z czasem wydmy – zgodnie z naturalnym cyklem – porosły drzewa i coraz gęstsza roślinność. Ciągnące się kilometrami pofalowane góry piachu były zasłonięte lasem aż do czasu, gdy Rosjanie w trakcie wojny siedmioletniej wykarczowali teren. Naruszyli w ten sposób równowagę – niezatrzymywany drzewami piach zaczął się przemieszczać, zasypując kolejne rybackie osady. W ciągu 300 lat piasek pogrzebał aż 14 osad, zmuszając mieszkańców do kolejnych przenosin. Dopiero gdy pojawili się tu Prusacy – uzbrojeni w analityczne umysły i inżynierski zmysł – przeprowadzili szeroko zakrojoną akcję zatrzymania wydm. Zasadzono na nowo drzewa, spowalniając pustynnienie terenu, wzniesiono kilometry płotków faszynowych. Natura została okiełznana, a może raczej przywrócono po prostu zachwiany wcześniej przez człowieka balans. Dziś lasy porastają trzy czwarte mierzei. Ruchome wydmy ostały się głównie przy granicy z Rosją, choć i tam powoli zarastają roślinnością. Paradoksalnie tony piachu, będące źródłem tylu kłopotów, są też największą atrakcją turystyczną mierzei. Docieram do nich rowerem, sunąc ścieżkami będącymi marzeniem każdego miłośnika jednośladów – bezpiecznie odseparowanymi od aut, o asfaltowej lub szutrowej nawierzchni, z licznymi parkingami dla rowerów. Na najwyższą wydmę – Parnidžio – prowadzą schody, które psują nieco obraz Litwinów preferujących naturalne warunki. Zaraz za nią zaczynają się jednak ścieżki ciągnące się aż nad zalew i Bałtyk. Gdy schodzę ze szczytu zapewniającego szeroką panoramę na okolicę, perspektywa momentalnie się zmienia. Otaczają mnie piaskowe góry, pośród których czuję się mały, przestrzeń nagle się kurczy do labiryntów wąskich dróżek i nielicznych roślin. Tracę orientację i błąkam się nieskładnie, aż natrafiam na siatkę oddzielającą teren rezerwatu przyrody Grobšto. Idąc wzdłuż niej, dochodzę do wody zalewu. Gdybym wybrał przeciwny kierunek, trafiłbym znów nad morze. Zdrowie w bursztynie O bliskości Bałtyku nie da się tu zapomnieć, nie tylko ze względu na słyszany niemal z każdego miejsca na mierzei szum fal oraz słoną wilgoć oblepiającą skórę, ale też ze względu na drobinki zastygłej żywicy. Bursztyn zajmuje stałe miejsce w witrynach tutejszych sklepików, najcenniejsze okazy nie trafiają jednak do turystów, lecz sprzedawane są za granicę bogatym jubilerom ceniącym wysoką jakość tutejszego materiału. Mierzeja Kurońska uchodzi za najbogatsze zagłębie bursztynu na całym Bałtyku. W drugiej połowie XIX w. w okolicach Juodkrantė wydobywano go średnio 75 ton rocznie. Te zasoby wciąż nie są wyczerpane, nie dziwi więc, że wielu miejscowych skupiło się na poszukiwaniu wyrzucanego przez fale skarbu. Są i tacy, którzy dzięki zbiorom mogli porzucić rybołówstwo czy obsługę turystów i żyją teraz w spokoju i względnym dostatku. Przechadzam się więc po szerokiej, niemal opustoszałej plaży w okolicy Pervalki – najmniejszej miejscowości na mierzei, zamieszkiwanej przez zaledwie 40 osób – ze wzrokiem wbitym w piach, mając nadzieję na jakieś odmieniające moje życie znalezisko. Niestety nie jestem tu w odpowiednim czasie. Najwięcej bursztynu pojawia się na plażach podczas jesiennych i zimowych sztormów, latem mogę liczyć co najwyżej na popękane muszle omułków i trochę świeżych glonów. Lub kilka łyków bursztynowej nalewki, miejscowego specjału, którym raczę się wieczorem w jednej z restauracji w Nidzie. Litewskie alkohole są mocne, niemal wytrawne, nieprzytłaczające zawartością cukru. Bursztynowy eliksir nie tylko dobrze smakuje, ale ponoć zapewnia lepsze zdrowie, a już na pewno dobre samopoczucie. Popijam go, zagryzając plastrami sera džiugas i ząbkami wędzonego czosnku, który trzyma się w tutejszych wędzarniach przez 40 dni, aż zrobi się czarny i słodkawy. I rzeczywiście czuję się dobrze, choć pewnie nie potrzebowałbym do tego nalewki – wystarczy widok na morze, szerokie plaże oraz dźwięcząca w uszach wieczorna cisza. Nasz ekspert Michał Głombiowski dziennikarz, podróżnik, autor książek. Stały współpracownik magazynu „National Geographic Traveler".
Nad pięknym modrym Dunajem i nie tylko. Rejsy wycieczkowe to doskonały sposób na spędzenie wakacji
Rejsy wycieczkowe wciąż nie są zbyt popularną wśród Polaków formą spędzania wakacji. A szkoda, bo możliwości jest co niemiara – zarówno rejsów morskich, jak i śródlądowych.
W tym artykule: Rejsy rzeczne – sposób na zwiedzenie Europy Dunaj, Ren i inne rzeki z pokładu statku – najważniejsze atrakcje Nie tylko Europa i nie tylko rzeki – rejsy po różnych zakątkach świata Poznawanie świata z pokładu tylko z pozoru może wydawać się nudne. Statki wycieczkowe często zawijają do portów. A wakacje na wodzie to zupełnie inne, spokojniejsze podróżowanie niż na lądzie. Oto przegląd niektórych rejsowych możliwości zwiedzenia Europy i świata. Rejsy rzeczne – sposób na zwiedzenie Europy Rejs to zupełnie unikatowy sposób na podróżowanie i zwiedzanie. Współczesne rejsy wycieczkowe nie mają nic wspólnego z niegdysiejszymi niedogodnościami przemieszczania się po rzekach, morzach i oceanach. Dzisiejsze wycieczkowce to komfortowe pływające hotele, oferujące doskonały nocleg i jedzenie, a także mnóstwo innych atrakcji na pokładzie. Dodajmy do tego atrakcje turystyczne po tym, jak już z pokładu zejdziemy – i dostaniemy wyjątkowe wakacyjne doświadczenie. Szczególnie atrakcyjnym kierunkiem do zwiedzania na wodzie jest Europa. I to nie tylko z morza – także z rzek. Rzeki to kręgosłup naszego kontynentu. Wiele z nich przez stulecia odgrywało ogromną rolę w rozwoju i gospodarce europejskich krajów. Do najważniejszych rzek Europy, po których możemy wybrać się w rejs, należą: Dunaj, Ren, Rodan, Mozela, Douro. Jedź na Węgry! Dunaj chwyta za serce Czy może być jakiś pożytek z odwołanego samolotu? Oczywiście! Ja tak trafiłam do samego serca Węgier! Dunaj, Ren i inne rzeki z pokładu statku – najważniejsze atrakcje Europejskie rzeki są nie tylko atrakcją samą w sobie. Pozwalają też zwiedzić niektóre najważniejsze miasta naszego kontynentu. Szczególne Dunaj – druga najdłuższa rzeka Europy i prawdziwa jej kulturowa arteria. Płynie przez 10 państw, a przy jego brzegach leżą tak ważne i niezwykłe miasta jak Budapeszt, Wiedeń, Belgrad i Bratysława. Także te mniej znane bywają niezwykłe. Np. niemieckie Ulm z gotycką katedrą, posiadającą najwyższą wieżę kościelną na świecie (161 m.). Nie tylko miasta można zobaczyć płynąc po Dunaju, także m.in. zjawiskowe zamki w Sigmaringen (Niemcy) czy Golubac (Serbia). Ren, choć nieco krótszy od Dunaju, jest dla Europy niemal równie ważny. Rejs po nim pozwala dobrze poznać nieco inne, zachodnie okolice naszego kontynentu. Ren przepływa przez 7 państw, a wzdłuż jego brzegów leżą między innymi: Bazylea, Strasburg, Kolonia, Heidelberg, Koblencja i Rotterdam. Koblencja to miasto, gdzie Ren spotyka Mozelę, tworząc spektakularny widok. Cypel Niemiecki Róg (Deutsches Eck) to miejsce, gdzie stoi monumentalny pomnik cesarza Wilhelma I. Koblencja zachwyca również swoją starówką oraz twierdzą Ehrenbreitstein, jedną z największych w Europie. Wyjątkowo malownicza jest Dolina Środkowego Renu, obszar wpisany na listę UNESCO. To tutaj można podziwiać niesamowite krajobrazy, z licznymi zamkami (np. Marksburg i Rheinfels), winnicami i urokliwymi miasteczkami. Zachwycająca Europa. Oto top 9 niezwykłych miejsc wybranych przez redakcję National Geographic Na Starym Kontynencie nie brak miejsc niezwykłych. O tym, jak zachwycająca jest Europa świadczy nasz wybór. Sprawdźcie najlepsze europejskie atrakcje! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f80daca539c4a7768755c641643769628b8a6266-acb6679.jpg" width="938" height="626" alt="Zachwycająca Europa. Oto top 9 niezwykłych miejsc wybranych przez redakcję National Geographic ( fot. Getty Images, Shutterstock)" title="Zachwycająca Europa. Oto top 9 niezwykłych miejsc wybranych przez redakcję National Geographic ( fot. Getty Images, Shutterstock)" /> Niemiecka Mozela i portugalskie Douro, a także duża część samego Renu to jedne z najważniejszych regionów winiarskich w Europie. Strome brzegi Mozeli są nie tylko widowiskowe. Tworzą tez doskonałe siedlisko pod uprawę rieslinga. W świecie wina panuje zgoda, że rieslingi znad Mozeli to jedne z najlepszych win świata. Dolina Douro również wpisana jest na listę UNESCO. Krajobraz jest tu zdominowany przez strome, tarasowe winnice. Wina produkowane wzdłuż Douro sa nie tylko klasą samą w sobie, służą tez do wyrobu porto. Tego słynnego wzmacnianego wina najlepiej spróbować w mieście, które dało mu nazwę. Porto to żelazny punkt każdego rejsu po Douro. Nie tylko Europa i nie tylko rzeki – rejsy po różnych zakątkach świata Jedną z firm oferujących szeroki wachlarz rejsów jest grupa Scenic. Można wybierać m.in. spośród bliskich, rzecznych rejsów po Europie. Ceny takich 8-dniowych rejsów zaczynają się on mniej więcej 3 tys. euro. Ale Europę można zwiedzać także z morza – tu oczywiście prym wiedzie Morze Śródziemne. Na takim rejsie można m.in. zobaczyć Prowansję, Lazurowe Wybrzeże, Korsykę, Ibizę i Majorkę. Morzem z Balearów blisko jest do Maghrebu. Niektóre rejsy Scenic zahaczają także o porty w Algierze i Tangerze. Innym atrakcyjnym, choć chłodniejszym kierunkiem są Wyspy Brytyjskie i położone stosunkowo niedaleko Wyspy Owcze oraz Islandia. Także Azję można podziwiać z rzek – a konkretnie z Mekongu i zobaczyć w ten sposób część Wietnamu i Kambodży. Na pozaeuropejskich rejsach morskich można zwiedzić między innymi: Nową Zelandię, Kanadę, Indonezję i oczywiście Karaiby. Dla żądnych przygód Scenic przygotowała rejsy ekspedycyjne, na przykład na Antarktydę i Falklandy, wokół Islandii, czy po fiordach Patagonii. Bez większego problemu można zaplanować rejs połączony z interesującym nas wydarzeniem, np. zaćmieniem Słońca na Grenlandii i Islandii 12 sierpnia 2026 roku. Także z wydarzeniami ze świata kultury czy sportu – np. Festiwalem Filmowym w Cannes. Scenic pływa łącznie aż do 278 portów w 50 krajach świata. A – dodajmy – to niejedyna możliwość wakacji na pokładzie. Firm oferujących rejsy jest więcej, m.in. Costa Cruises, MSC Cruises, Royal Carribean czy Norwegian Cruises.
Wszechświat zobaczysz z Wysp Kanaryjskich. Stamtąd można wyruszyć w kosmiczną podróż
Jedna z rzadziej odwiedzanych Wysp Kanaryjskich zaprasza na wyprawy w głąb ziemi, kosmosu – i czasu. La Palma to idealny kierunek na tegoroczne wakacje.
W tym artykule: Lawa nie bierze jeńców Wyspiarze bez łodzi Las stary jak świat Wielki Wybuch Przez miliony galaktyk Szeroki, popielaty pas rozdziela świat na dwoje. Ostro wrzyna się w rdzawą ziemię, zielone plamy bananów, miasteczka. Skrawki dawnego pejzażu ocalały za niewysokimi stożkami, które tu i tam sterczą z czarnej pustki. A ta ciągnie się hen spod lasów na zboczach gór aż do oceanu, w który wdziera się chropawym wachlarzem. Tłoczymy się przy burcie, patrzymy w milczeniu, zafascynowani i struchlali. Od dwóch godzin żeglujemy stateczkiem wycieczkowym u zachodnich brzegów wyspy La Palma, kołysani długimi falami Atlantyku. Gapiliśmy się na rude klify poznaczone pajęczyną magmowych żył; zajrzeliśmy do morskiej groty, Cueva de la Candelaria, w której piraci i szmuglerzy kryli się przed hiszpańską marynarką; próbowaliśmy sfotografować wynurzające się na moment grzbiety delfinów. Ale żaden z widoków nie zrobił na nas takiego wrażenia co zastygły jęzor lawy. Jesienią 2021 r. spłynął z wulkanu Tajogaite, grzebiąc ponad tysiąc hektarów upraw i zabudowań. Lawa nie bierze jeńców – Nasze banany też szlag trafił, siatki ochronne zarwały się pod ciężarem popiołów – wzdycha Juan Carlos, jeden z członków załogi. Lawa oszczędziła dom jego rodziny w Puerto Naos, ale i tak musieli się przenieść do pobliskiego Los Llanos. – Wszystko przez wyziewy z kanalizacji. Tylko co jakiś czas jedno z nas może zajrzeć do domu i zabrać potrzebne rzeczy – opowiada dwudziestoparolatek. Czy nie bałby się wrócić, gdyby dostali od władz zielone światło? – No co ty? Przecież to mój dom, całe życie tam mieszkam – dziwi się. Tak jak inni Palmeños przywykł do życia w sąsiedztwie wulkanów: w 1949 r. tuż obok wybuchł Cumbre Vieja, 22 lata później Teneguía, na południowym koniuszku wyspy. Każda z erupcji odmieniała pejzaż La Palmy. Płyniemy powoli wzdłuż krawędzi fajany, czyli lawowej delty. Naukowcy prowadzą tam badania. Dla wulkanologów, geologów, biologów to miejsce niezwykłe – obserwują, jak powstaje, krzepnie i ożywa skrawek nowego świata. W oddali majaczy spowity mgiełką wyziewów i pożółkły od siarki Tajogaite. 200-metrowy stożek wyrósł w niespełna trzy miesiące – tyle trwała erupcja. To bodaj najmłodsza góra na Ziemi. Dotąd takie zjawiska znałem tylko z podręczników geografii objaśniających procesy sprzed milionów lat. Tu procesy geologiczne mamy na żywo – z całą ich niesamowitością i grozą. Wakacyjny raj ma dość turystów. Mieszkańcy zaczynają strajk głodowy Mieszkańcy Wysp Kanaryjskich są zmęczeni nadmierną turystyką do tego stopnia, że w piątek rozpoczął się tam strajk głodowy. Protesty i manifestacje mają na celu zwrócenie uwagi na prob... Wyspiarze bez łodzi – Mam je przed oczami: plac z kościołem, domy, aptekę, bary, przychodnię – wylicza Rayco. W Todoque spędził całe życie, mieszkali tam jego rodzice, dziadkowie. – Teraz po miasteczku nie ma śladu. Wszystko przykryła warstwa lawy gruba na dobre 30 m – ciągnie. Dzięki sprawnej ewakuacji nikt nie zginął, ale zabudowania przepadły. – Banany posadziliśmy na nowo i nawet dobrze rosną, popioły użyźniły glebę. Ale nie chodzi tylko o straty materialne. To był nasz dom: społeczność, sąsiedzi, znajomi. Spotykamy się po drugiej stronie wyspy, na wschodnim wybrzeżu. Rayco oprowadza nas po świecie, który też już nie istnieje. El Tendal to najważniejsze stanowisko archeologiczne kultury Benahoarites, rdzennych mieszkańców La Palmy. W jaskini w zboczu wąwozu mieszkało kilkanaście osób. W muzeum oglądamy film ukazujący, jak siali zboże, zbierali małże nad oceanem, wyrabiali gliniane naczynia, rzeźbili z kości ozdoby. – Rdzenne kultury Wysp Kanaryjskich wiele łączy, choć rozwijały się niezależnie. Wyspiarze nie potrafili budować łodzi ani żeglować – opowiada Rayco. Skąd więc wzięli się na archipelagu? – Pochodzili z Afryki Północnej. Na La Palmę przywieźli ich zapewne Rzymianie: albo jako zesłańców ukaranych za bunt, albo robotników, których zadaniem było zbieranie muszli do wyrobu purpury. Benahoarites przeżyli Rzymian o tysiąc lat. Ich światu kres położyli kolejni przybysze z Europy. – Hiszpanie podbili La Palmę jako ostatnią z archipelagu, dopiero w 1492 r. – opowiada Rayco, prowadząc nas do jaskini. – Na wyspie mieszkało wtedy ok. 4 tys. Benahoarites. Niektórzy zginęli w walce, inni zmarli w niewoli albo na przywleczone choroby – ciągnie, gdy stajemy przed pieczarą. Pod skalnym nawisem widać mury z kamieni przypominające domostwa Pueblów z Kolorado. Okazuje się, że to dzieło Europejczyków. – Wielu kolonistów było bardzo biednych. Na La Palmie zamieszkali więc w jaskiniach, dawnych schronieniach Benahoarites – wyjaśnia Rayco. Na resztkach zniszczonego świata zaczęli tworzyć własny. Las stary jak świat Nowi Palmeños odziedziczyli nie tylko domy. – Ta roślina to helecho – Rayco rozchyla liście przy ścieżce. – Benahoarites suszyli jej kłącza i ścierali na mąkę – wyjaśnia. Zwyczaj ten przetrwał aż do XX stulecia, a zbożową potrawkę gofio, kolejny rdzenny przysmak, jada się po dziś dzień. – To palma kanaryjska, jedno z niewielu rdzennych drzew owocowych. A to słodka tabaiba – Rayco podchodzi do krzewinki o mięsistych liściach. – Jej gęsty sok można żuć jak gumę. Tylko nie pomylcie jej z tabaibą gorzką, jest trująca! Okolice El Tendal są wymarzone do botanicznych spacerów. O ile suche południe wyspy obfituje w malpaís, wulkaniczne pustkowia, wilgotna północ kipi od zieleni. Bliżej brzegów rozciągają się uprawy bananów i trzciny cukrowej, sady mango i awokado, gąszcze agaw i opuncji. Wysoko w górach w niebo strzelają smukłe pnie sosen kanaryjskich – cenione przez szkutników, bo odporne na wilgoć i sól. A najbardziej niezwykłe z palmeńskich lasów – laurisilva – zachowały się pośrodku. Z El Tendal docieramy do nich w kilka minut – tyle wystarczy, by otoczenie zmieniło się nie do poznania. Dolina zwęża się, błękit nieba znika za zwieszającą się zewsząd zielenią i strzępami mgieł. Wysiadamy, ruszamy wąską dróżką, ostrożnie stąpając po śliskich kamieniach. Wszystko wokół lśni od wilgoci, krople perlą się na pnączach, pędach i liściach. Wkraczamy do ciasnego parowu, mokre ściany potęgują szum, zza skalnego załomu wyłania się wodospad. Bijącą od niego mgiełkę chciwie spijają ogromne paprocie i skrzypy. Brakuje tylko, by spod liści wychynął łeb prehistorycznego gada! – Lasy wawrzynowe to relikt trzeciorzędu. Zachowały się tylko tu, na Gomerze, Teneryfie i Maderze. W Europie zniknęły w epoce zlodowaceń – wylicza przewodnik. Oszołomieni patrzymy na zachowany niczym w bursztynie skrawek naszego kontynentu – sprzed kilku milionów lat. Wielki Wybuch – Widzicie tę jasną czerwonawą gwiazdę, o tam, w konstelacji Oriona? To Betelgeza. Dzieli nas od niej jakieś 500 lat świetlnych. Jeśli więc ktoś tam, na nieznanej planecie, obserwuje nas przez potężny teleskop, to co widzi? – pyta Aron. – Kolumba? – rzuca ktoś nieśmiało. – Brawo! Hiszpanów rozbijających się po Atlantyku! – śmieje się przewodnik. – Tyle czasu potrzebuje światło, by pokonać dzielący nas dystans – wyjaśnia już na serio. – Patrzenie w gwiazdy jest jak podróż w czasie. La Palma jest do takich podróży stworzona. – To jedno z trzech najlepszych na świecie miejsc do obserwacji astronomicznych, obok Hawajów i pustyni Atakama – mówi Aron. Jako astroprzewodnik oprowadza przyjezdnych po palmeńskim niebie. Jego idealna czerń to zasługa izolacji i tworzącej się regularnie warstewki nocnych chmur, która zatrzymuje światło przy ziemi. A także ochrony mroku usankcjonowanej prawnie już 40 lat temu, najwcześniej na świecie. – Nad La Palmą nie latają samoloty. Nie wolno budować zakładów zanieczyszczających powietrze. Nie można instalować nadajników ani świateł powyżej 1000 m n.p.m., a te niższe muszą być skierowane w dół i mieć żółtawy odcień – wylicza Aron. Czy to uciążliwe? – A skąd! – zaprzecza. – W ciemności wysypiasz się lepiej, a żółtawe światło jest korzystne i dla ludzi, i dla przyrody. Nocne niebo chroni się na La Palmie głównie z myślą o astronomach. Mają tu podniebną republikę uczonych pod szczytem Roque de los Muchachos (2426 m n.p.m.): ponad 20 teleskopów, zaplecze techniczne, internat. Osiedle rozbrzmiewa wieloma językami – badania prowadzą tu nie tylko Hiszpanie, ale też Brytyjczycy, Szwedzi, Holendrzy czy Amerykanie. Dumą ośrodka jest Gran Telescopio Canarias. – Ma największe lustro na świecie, o średnicy 10,4 m! – zachwyca się Aron. Przez miliony galaktyk Nasz teleskop, z lustrem mierzącym 20 cm, przewodnik rozstawił na Llano de las Ventas – jednym z 16 miradores astronómicos, czyli punktów widokowych na kosmos. Jest kwadrans po dziesiątej, w stołecznym Santa Cruz, którego blade światła majaczą w dole, Hiszpanie zasiedli pewnie do kolacji. A my ruszamy na spacer po nieboskłonie. Z zadartymi głowami błądzimy pośród kilku tysięcy widocznych gołym okiem gwiazd. – Niemal wszystkie należą do Drogi Mlecznej – wyjaśnia Aron. – Ale są wyjątki! – kieruje lunetę na konstelację Raka. – Widzicie malutki obłoczek w środku? To Ul, gromada leżąca tuż poza naszą galaktyką. Spoglądam w okular teleskopu. Plamka okazuje się skupiskiem gwiazd. Odlatujemy coraz dalej i dalej: do Ula pokonujemy nieco ponad 500 lat świetlnych, do galaktyki Andromedy już 2,5 mln. Gdyby ktoś spoglądał stamtąd na Ziemię, widziałby Europę nadal porośniętą lasami wawrzynowymi! – A to najbliższa z galaktyk. Dla nas jest punkcikiem, ale przez Gran Telescopio Canarias astronomowie mogą przejrzeć ją na wylot. Jak dotąd odkryli nieco ponad 7,7 mln galaktyk. I to tylko skrawek wszechświata. Szczerze? Nie mieści mi się to w głowie – przyznaje Aron. Mnie też nie. Otulony mrokiem i nocną ciszą wyobrażam sobie, jak w górze, na Roque de los Muchachos, uczeni śledzą najstarsze rozbłyski światła i ślady Wielkiego Wybuchu – wpatrzeni w niebo równie czarne co stożek stygnącej u ich stóp najmłodszej góry na Ziemi. A wszystko na skrawku lądu rzuconym w bezmiar Atlantyku i kosmosu.
Sölden: perła Tyrolu. Dlaczego wyjazd tam warto planować przez cały rok, a nawet z dwuletnim wyprzedzeniem?
To jeden z najsłynniejszych ośrodków narciarskich na świecie. Ale Sölden ma do zaoferowania znacznie więcej, niż tylko narty – choć można tu jeździć przez 8 miesięcy w roku.
W tym artykule: W Sölden sezon narciarski trwa 8 miesięcy Wyciągiem nie tylko zimą Spa przez cały rok Samochodem z Sölden na lodowiec Droga, którą jechał James Bond 007 Elements: miejsce nie tylko dla fanów Bonda Tylko w Sölden: teatr pod gołym niebem na 3 tys. metrów Położone w Alpach Ötztalskich Sölden to miejsce, które przyciąga nie tylko narciarzy – i nie tylko zimą. Tu Austria i Tyrol proponują nam wszystko to, co mają najlepszego – spektakularne Alpy, 150 km tras narciarskich, świetną kuchnię, gorące źródła i nieoczekiwane atrakcje. W Sölden sezon narciarski trwa 8 miesięcy Sölden to przede wszystkim jeden z najbardziej znanych i najciekawszych ośrodków narciarskich. Nie tylko w Austrii i Tyrolu, ale i w całej Europie. Sezon trwa tutaj od września lub października do końca kwietnia. Sölden ma to szczęście, że na jego terenie znajdują się 2 lodowce – Rettenbach i Tieffenbach. Najwyższy punkt, w jaki dowożą narciarzy wyciągi, leży ponad 3200 m.n.p.m. Zatem prawie przez cały rok warto planować narciarski wypad, szczególnie na początek i koniec sezonu. O świetnych warunkach w Sölden świadczy tez fakt, że to właśnie tu zawsze rozpoczyna się Puchar Świata w narciarstwie alpejskim. Pierwsze zawody sezonu rozgrywane są zawsze na słynnej czarnej pucharowej trasie na lodowcu Rettenbach, na wysokości 2684 m.n.p.m. Pucharowy weekend ściąga do Sölden nie tylko zawodników i narciarzy, ale i mnóstwo widzów. 5 powodów, by odwiedzić Tyrol latem Austriacki Tyrol latem przyciąga miłośników górskich wędrówek, kąpieli na świeżym powietrzu i znakomitej alpejskiej kuchni. Wyciągiem nie tylko zimą Miłośników pieszych wędrówek nie trzeba zachęcać do letniej podróży w Alpy. Sölden i okolice to dla nich świetny kierunek. Ale także dla tych mniej ambitnych góry nie pozostają niedostępne. Sölden niemal przez cały rok korzysta ze swojej narciarskiej infrastruktury. Latem działa przynajmniej 7 gondol i wyciągów krzesełkowych, którymi komfortowo można się dostać w wiele ciekawych miejsc. Np. na szczyty Gaislachkogl i Giggijoch czy na zawieszoną na linach platformę widokową na lodowcu Tieffenbach. Spa przez cały rok Sölden leży w dolinie dolinę Ötztal. Na jej początku przejdziemy przez miasteczko Längenfeld. Warto się tu zatrzymać lub zrobić wypad z Sölden. Mieści się tu jedno z najlepszych spa w Europie. Aqua Dome – bo o nim mowa – to wielki kompleks basenów, saun i łaźni, czerpiący wodę z lokalnych gorących źródeł. Na 65 tys. metrów kwadratowych mieści się imponująca liczba 12 krytych i odkrytych basenów oraz 11 saun. Jest także siłownia, gabinety zabiegów spa i specjalny park rozrywki dla dzieci. Architektura kompleksu Aqua Dome także jest wyjątkowa. Kilka basenów mieści się w ogromnych misach na zewnątrz. Można z nich podziwiać surowe piękno doliny Ötztal. Oprócz spa stoi tu także 4-gwiazdkowy hotel. Ze spa można jednak korzystać bez noclegu, wykupując np. bilet całodzienny za 61 euro lub 3-godzinny za 12 euro. Samochodem z Sölden na lodowiec W Europie jest kilkadziesiąt dróg asfaltowych biegnących powyżej 2 tys.m.n.p.m. Ale tylko kilka zbliża się do wysokości 3 tys. m. Wśród nich Ötztaler Gletscherstraße – szosa biegnąca z Sölden na dwa lodowce: Rettenbach i Tieffenbach. Jej najwyższy punkt to 2829 m.n.p.m. Jest pod tym względem druga w Europie. Przewyższa ją tylko droga na szczyt Veleta w Hiszpanii, w górach Sierra Nevada. Przejażdżka Ötztaler Gletscherstraße to unikatowa możliwość łatwego dostania się samochodem na taką wysokość. Można przy tej okazji zobaczyć dwa lodowce. Między jednym a drugim, na końcu trasy, wykuto także tunel. Rosi-Mittermaier to najwyżej położony tunel w Alpach. Ma prawie 3 km. Wjazd na Ötztaler Gletscherstraße jest płatny, chyba że mamy wykupiony karnet narciarski. Jeśli go nie posiadamy, zapłacimy 24,5 euro za samochód osobowy. Droga ma średnie nachylenie 11%. Ośrodek Sölden zaleca wjazd na oponach zimowych niezależnie od pory roku oraz posiadanie łańcuchów na wszelki wypadek. Zimą Ötztaler Gletscherstraße często bywa zamknięta, ze względu na zagrożenie lawinowe. Innsbruck – atrakcje i ciekawostki. Wszystko, co warto wiedzieć przed podróżą do perły Tyrolu Kto myśli, że Tyrol jest najlepszy zimą, ten ma tylko część racji. Najlepszy jest… zarówno zimą, jak i latem. Sporty zimowe ściągają tu zapalonych narciarzy, snowboardzistów i… fan.. Droga, którą jechał James Bond Ötztaler Gletscherstraße warto się przejechać także z innego powodu. Zagrała bowiem w jednej z najsłynniejszych scen w filmach o Jamesie Bondzie. W zimie 2014 roku nakręcono na niej scenę pościgu do filmu „Spectre”. Niemal 7-minutowa, pełna akcji sekwencja, w której Bond samolotem ściga kilka samochodów, została w całości nagrana w okolicach Sölden. Większość – na Ötztaler Gletscherstraße. Reszta w pobliskich wioskach oraz przeszklonej restauracji Ice Q, położonej na wysokości 3048 m.n.p.m., na szczycie Gaislachkogl. 007 Elements: miejsce nie tylko dla fanów Bonda Ponieważ Sölden i okolica odegrały w „Spectre” tak dużą rolę, zdecydowano się jakoś ten fakt upamiętnić. Tak powstało oryginalne muzeum 007 Elements. To niezwykła, nowoczesna, wykuta w skale konstrukcja ze szkła i betonu. W jej 9 surowych wnętrzach można obejrzeć ekspozycję poświęconą całej serii filmów o Jamesie Bondzie. Ale oczywiście najważniejszą rolę odgrywa „Spectre” i słynna scena pościgu. W 007 Elements skonstruowano szczegółową makietę, pokazującą wszystkie elementy słynnej sekwencji. Jej zwieńczeniem jest oryginalny samolot z filmu. Zgromadzono też sporo gadżetów z innych, wcześniejszych filmów o Bondzie. Bilet kosztuje 59 euro, z wjazdem gondolą na szczyt. W skalnych wnętrzach jest zimno – trzeba ze sobą zabrać ciepłe ubranie. Muzeum jest czynne od 7 czerwca do 6 października w sezonie letnim oraz od 14 listopada do 27 kwietnia w sezonie zimowym. Tylko w Sölden: teatr pod gołym niebem na 3 tys. metrów Jeden z dwóch lodowców w Sölden – Rettenbach – oraz wiodąca do niego droga Ötztaler Gletscherstraße grają główną rolę w jeszcze jednym niezwykłym wydarzeniu. Co dwa lata na tym właśnie lodowcu odbywa się jeden z największych spektakli teatralnych pod gołym niebem na świecie. „Hannibal” – bo o nim mowa – to opowieść o słynnym starożytnym wodzu z Kartaginy, który wsławił się podczas tzw. II wojny punickiej z Rzymem. A szczególnie lądową przeprawą przez Alpy, w której uczestniczyło 50 tysięcy żołnierzy pieszych, 9 tysięcy konnych i kilkadziesiąt słoni bojowych. Historię Hannibala postanowił opowiedzieć w Sölden reżyser Hubert Lepka z grupą artystyczną Lawine Torren. Spektakularny spektakl, którego sceną jest lodowiec Rettenbach, co dwa lata przyciąga około 8 tysięcy widzów. Rolę słoni grają ratraki. Wykorzystano także: samoloty, helikoptery, motocykle, skutery śnieżne. W spektaklu występują paralotniarze, spadochroniarze, piloci akrobatyczni freeriderzy, tancerze i oczywiście aktorzy. Nie brakuje eksplozji, a nawet sztucznie wywołanej lawiny. Najbliższy spektakl odbędzie się w kwietniu 2026. I już teraz warto planować podróż do Sölden na to wyjątkowe wydarzenie. Bilety rozchodzą się na pniu – najtańsze kosztują 53 euro. Widzów na lodowiec dowożą darmowe autobusy.
Majówka nad morzem 2024. Zaplanuj długi weekend nad Bałtykiem. Może potrwać nawet ponad tydzień
Majówka nad morzem to doskonały pomysł, by naładować baterie. Bałtyk oferuje moc atrakcji. Czas zaplanować wyjazd. Przekonaj się, że wcale nie trzeba wyjechać daleko, by miło spędzić czas.
W tym artykule: Majówka nad morzem w Polsce to strzał w dziesiątkę Gdzie wyjechać na majówkę? Weekend majowy w Trójmieście Półwysep Helski dla miłośników ciszy i spokoju Majówka nad morzem jest jak małe wakacje. Dla miejscowości turystycznych to pierwszy sprawdzian przed szczytem sezony, który przypada na letnie miesiące. W tym roku początek maja daje naprawdę duże możliwości wyjazdowe. Gdyby wziąć wolne 29 i 30 kwietnia oraz 2 maja, można przedłużyć swój weekend majowy aż do 9 dni. Taka perspektywa pozwala myśleć o dłuższym wyjeździe. Gdzie go zaplanować? Majówka nad morzem to jedna z najlepszych propozycji. Majówka nad morzem w Polsce to strzał w dziesiątkę Chociaż egzotyczne kierunki i tak zwane ciepłe kraje są zawsze kuszące, to majówka nad morzem w Polsce ma swój niepowtarzalny urok. Dni są coraz bardziej słoneczne, a natura już na dobre przebudziła się do życia po długiej i szarej zimie. Początek maja to okres, w którym zakwitają konwalie i bez, na łąkach zobaczyć już można pierwsze tulipany i mak, jaśminowiec wonny zachwyca swoim zapachem, a w lasach pojawia się głóg. Majowa feeria barw w połączeniu z promieniami słońca i wiosennym powietrzem działają znacznie lepiej niż najlepsze zabiegi relaksacyjne. Gdyby do tego wszystkiego dodać morze, możemy śmiało uznać, że majówka nad Bałtykiem to strzał w dziesiątkę. Morze Bałtyckie – ciekawostki. Kiedyś było jeziorem i tak samo będzie w przyszłości Każdy mieszkaniec Polski wie, czym jest Morze Bałtyckie. Ciekawostki na temat tego akwenu mogą jednak zaskoczyć niejednego. Oto Bałtyk mniej znany, a zarazem niezwykły. Linia brzegowa Polski wynosi 770 km razem z Zalewem Szczecińskim i Zalewem Wiślanym. Wybrzeże składa się w sumie z trzech odcinków: wybrzeża zachodniego o długości ponad 500 km, wybrzeża środkowego nad Zatoką Gdańską o długości zaledwie kilkudziesięciu kilometrów oraz wybrzeża wschodniego o długości ponad 114 km. Ze względu na erozję i akumulację osadów wybrzeże ciągle się zmienia, a jego długość ulega niewielkim zmianom. To, co pozostaje niezmienne, to przepiękne miejsca nad Bałtykiem, których nad polskim morzem jest pod dostatkiem. Gdzie wyjechać na majówkę? Wyjątkowym i urokliwym kierunkiem, który warto rozpatrzeć w kontekście weekendu majowego, jest gmina Rewal. W siedmiu miejscowościach – Rewalu, Pobierowie, Pustkowie, Niechorzu, Pogorzelicy, Trzęsaczu oraz Śliwinie – można spędzić pierwsze dni maja, wypoczywając na przepięknych i szerokich plażach. To region, który uwielbiają rodziny z dziećmi ze względu na ciszę i spokój oraz bliskość natury. Pomorze Zachodnie to jednak propozycja również dla osób, które chcą połączyć plażowanie z doświadczeniem gwaru większego miasta i zwiedzaniem zabytków. Szczecin, stolica województwa zachodniopomorskiego, oferuje bliskość do wybrzeża oraz szereg ciekawych atrakcji. W tym historycznym mieście położonym nad Odrą można zobaczyć m.in.: Zamek Książąt Pomorskich, Rynek Sienny, Bazylikę Archikatedralną św. Jakuba, Bramę Portową, Cmentarz Centralny, czyli największy w Polsce, a trzeci pod względem wielkości w Europie cmentarz, założony pod koniec XIX wieku, Wały Chrobrego, Filharmonię im. Mieczysława Karłowicza. Od 2023 roku w Szczecinie działa Morskie Centrum Nauki. Motywem przewodnim instytucji jest morze. Centrum w atrakcyjny i zajmujący sposób prezentuje zagadnienia z zakresu m.in. fizyki, matematyki, astronomii, geografii, medycyny, techniki, ekologii, socjologii, historii czy kultury. A wszystkie różnorodne zjawiska ukazuje na przykładach związanych z żeglugą, falami, wiatrem, rybołówstwem czy życiem portu. Jest to placówka unikatowa nie tylko w Europie, ale i na świecie. Nie można zapomnieć również o Wyspie Wolin. To przepiękna i największa polska wyspa, która zachwyca przede wszystkim Wolińskim Parkiem Narodowym, wyjątkową fauną i florą i imponującymi klifami. Co ciekawe, legenda głosi, że to właśnie tutaj został pochowany jeden z najsłynniejszych wikingów – Harald „Bluetooth" Sinozęby. Nową atrakcją turystyczną wyspy Wolin jest otwarta w marcu 2024 roku wieża widokowa. Ma ponad 30 metrów wysokości. Do budowy obiektu zastosowano drzewo modrzewiowe. Z wieży rozpościera się panorama między innymi na Zalew Szczeciński, Wolin czy skansen Słowian i Wikingów. Wieża jest dostosowana do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Można wjechać na nią wózkiem, skorzystać ze specjalnych barierek i narracji głosowych. Informacje zamieszczono w alfabecie Braille'a. Wieża jest czynna od godziny 9 do 19. Wstęp na nią jest bezpłatny. Miłośników aktywnej turystyki z pewnością zainteresuje sieć dróg rowerowych w województwie zachodniopomorskim. Już teraz w zasadzie cały region można zwiedzić na rowerze, dobierając trasę do własnych potrzeb i umiejętności. Trasy biegną przez malownicze tereny, na które można zabrać ze sobą dzieci. Są też szlaki bardziej wymagające, polecane doświadczonym rowerzystom, pragnącym pokonać trudniejsze odcinki. Warto polecić Stary Szlak Kolejowy. Jego trasa łączy Morze Bałtyckie z Pojezierzem Wałeckim. Inna opcja to polsko-niemiecka trasa po Pomorzu Zachodnim. Spodoba się rowerzystom lubiącym relaks nad wodą, bo zgodnie z nazwą okrąża Zalew Szczeciński. Wiele odcinków prowadzi tuż nad brzegiem tego akwenu. Weekend majowy w Trójmieście Gdynia, Sopot i Gdańsk to trzy jakże różne od siebie miasta, ale razem tworzą niezwykłą, pełną kontrastów aglomerację. To miejsce, w którym historia jest wiecznie żywa, zarówno solidarnościowa, jak i z czasów II wojny światowej i okresu międzywojennego. W Trójmieście znajdziemy bowiem muzea, które w znakomity sposób opowiedzą turystom historię zarówno regionu, jak i naszego kraju. Oto lista muzeów, do których trzeba się wybrać, odwiedzając Zatokę Gdańską: Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku, Muzeum Emigracji w Gdyni, Europejskie Centrum Solidarności, Muzeum Narodowe w Gdańsku, Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni, Gdańsk słynie z przepięknego starego miasta i charakterystycznej architektury. To miasto wygląda zjawiskowo o każdej porze roku, ale spacery wzdłuż Motławy najlepiej smakują w słoneczne dni. Sopot, najmniejsze z trzech miast, jest świetnym wyborem dla miłośników pięknych kamienic oraz dobrych restauracji i klubów. Wiele osób uważa, że to właśnie w dawnym uzdrowisku założonym przez Jeana Georga Haffnera, lekarza wojsk napoleońskich z XVIII wieku, znajdują się najpiękniejsze plaże w całej zatoce. W Sopocie można również odwiedzić wyjątkowy wiekowy zabytek. W miejscu wczesnośredniowiecznego grodziska, które funkcjonowało między VIII a X wiekiem, pod koniec lat 90. XX wieku częściowo je zrekonstruowano. W miesiącach wiosenno-letnich można spotkać tam ludzi w strojach z epoki, którzy prezentują dawne rzemiosła i sztukę wojenną. A wszystko w scenerii bujnej zieleni i szumiących strumyków. Tuż obok grodziska znajduje się nowoczesny pawilon wystawienniczo-edukacyjny. Można tam obejrzeć najstarsze artefakty pochodzące z Sopotu i ciekawe wystawy czasowe. Grodzisko w Sopocie jest oddziałem Muzeum Archeologicznego w Gdańsku. Jak powstało państwo polskie? Czy wiedziałeś, kiedy pojawili się pierwsi ludzie na ziemiach Polski? Uważa się, że powstanie państwa polskiego miało miejsce wraz z chrztem Mieszka I w 966 roku. To właśnie wtedy nasz kraj zaczęto nazywać Polską. Jednak pierwsi ludzie żyli na tych ziemiac... Trójmiasto to miejsce, które nigdy nie śpi, dlatego każdy znajdzie coś dla siebie. Na szczególną uwagę zasługuje Gdynia, która jest najmłodszym miastem. To przykład przedwojennego polskiego modernizmu, który można kochać lub nie, ale nie da się przejść obok niego obojętnie. Co ciekawe, mieszkańcy Gdyni uważani są za najszczęśliwszych ludzi w Polsce. To nie może być przypadek. Półwysep Helski dla miłośników ciszy i spokoju Półwysep Helski latem jest rajem dla surferów, miłośników kempingów i osób uwielbiające nocne życie. Trochę inna atmosfera panuje tam jednak wiosną. To czas, w którym każdy może docenić piękno tego regionu Polski. Region ten charakteryzuje się swoistym mikroklimatem. Znajdują się tam niezwykle czyste i szerokie plaże, przepiękne lasy i bory oraz duże wydmy. Hel to znakomity wybór dla osób, które cenią sobie zarówno ciszę i spokój w maju, jak i aktywny wypoczynek. Warto zwrócić uwagę, że cały półwysep można przejechać rowerem po wybudowanych ścieżkach rowerowych. Na samym końcu półwyspu Helskiego znajduje się oczywiście Hel. To małe miasteczko, które jest otoczone wodami Zatoki Puckiej i Morza Bałtyckiego. Każdego roku turyści zachwycają się tam przede wszystkim niezwykle czystym powietrzem. To miejsce jest idealne dla wszystkich, którzy chcą odetchnąć od zgiełku i zanieczyszczeń dużych miast. W Helu znajdują się również ciekawe atrakcje. To między innymi: Fokarium, Latarnia Morska, Muzeum Rybołówstwa, Muzeum Obrony Wybrzeża, Kościół św. Piotra i Pawła w Helu, Ulica Wiejska, czyli główny deptak, Port rybacki. Ciekawym miejscem jest również Muzeum Kolei Helu. W pomieszczeniach jednego z ogromnych, żelbetowych schronów, które były magazynami amunicyjnymi poniemieckiej baterii Schleswig-Holstein, umieszczono ekspozycję poświęconą historii helskich kolei. Jej początek miał miejsce w 1921 roku, kiedy w zaledwie 9 miesięcy powstała miejscowa wąskotorówka. Warto też wpaść do Domu Morświna. Jest to mikromuzeum poświęcone temu zagrożonemu gatunkowi. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże". Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Dni wolne od pracy 2024. Weź 10 dni urlopu, by wypoczywać przez 33
Kiedy najlepiej wziąć urlop w 2024, by móc cieszyć się wakacjami jak najdłużej? Ci, którzy dobrze zagospodarują swoim kalendarzem, mogą liczyć nawet na miesiąc wolnego.
W tym artykule: Dni wolne od pracy 2024 Kiedy wziąć urlop 2024? Gdzie jechać na wakacje 2024? Przełom starego i nowego roku to idealna okazja do podsumowań, ale również zaplanowania nadchodzących miesięcy. Między innymi pod kątem wyjazdowym, bo jak wiadomo – im wcześniej zarezerwujemy wymarzone wczasy, tym taniej zapłacimy. Jeśli w 2024 r. marzysz o podróżach typu city break lub rajskich wakacjach pod palmami, ale niekoniecznie w sezonie letnim, mamy dla ciebie dobrą wiadomość. Przy mądrym rozdysponowaniu dni wolnych, będziesz się mógł cieszyć naprawdę długimi odpoczynkiem. O tym, kiedy, gdzie i jak zaplanować urlop 2024, piszemy poniżej. Dni wolne od pracy 2024 1 stycznia – Nowy Rok (poniedziałek); 6 stycznia – Święto Trzech Króli (sobota); 31 marca – Niedziela Wielkanocna; 1 kwietnia – Poniedziałek Wielkanocny; 1 maja – Święto Pracy (środa); 3 maja – Święto Narodowe Trzeciego Maja (piątek); 19 maja – Zielone Świątki (niedziela); 30 maja – Boże Ciało (czwartek); 15 sierpnia – Święto Wojska Polskiego oraz Święto Matki Boskiej Zielnej (czwartek); 1 listopada – Wszystkich Świętych (piątek); 11 listopada – Narodowe Święto Niepodległości (poniedziałek); 25 grudnia – Pierwszy Dzień Świąt Bożego Narodzenia (środa); 26 grudnia – Drugi Dzień Świąt Bożego Narodzenia (czwartek). Warto wspomnieć, że gdy święta ustawowo wolne od pracy wypadają w sobotę, to jak głosi art. 130 Kodeksu pracy, przysługuje nam za nie dodatkowy dzień wolnego. Nie dotyczy to niedziel, które z reguły są dniami wolnymi. Kiedy wziąć urlop 2024? W 2024 r. czeka nas 251 dni pracujących oraz 115 dni wolnych od pracy, w które wliczają się weekendy i święta ustawowo wolne – jak Wielkanoc czy Boże Narodzenie – które w nadchodzącym roku wypadają dość korzystnie. Przy sprytnym rozplanowaniu dni wolnych możemy liczyć na naprawdę długi odpoczynek, nie wykorzystując przy tym pełni urlopu. Pierwsza okazja pojawi się już w styczniu. Z racji, że Święto Trzech Króli wypada w sobotę, pracownikowi przysługuje dodatkowy dzień wolny. Jeśli weźmiesz wolne w piątek (5 stycznia) lub poniedziałek (8 stycznia), twój weekend automatycznie wydłuży się o jeden dzień bez konieczności brania urlopu. Oczywiście po wcześniejszym uzgodnieniu z przełożonym. Niezwykle obiecująco zapowiada się przełom kwietnia i maja. Weź wolne 29 i 30 kwietnia oraz 2 maja, wówczas twoja majówka potrwa aż 9 dni. Warto rozważyć także dzień wolny 31 maja (piętek po Bożym Ciele), by ponownie odpoczywać przez cztery kolejne dni. Biorąc wolne 16 sierpnia (piątek), czekają na ciebie cztery dni wolnego w okresie od 15 do 18 sierpnia 2024 r. W listopadzie weź wolne 8 listopada (piątek), a dzięki temu twój weekend potrwa nie dwa, a cztery dni (Święto Niepodległości 11 listopada wypada w poniedziałek). Najlepsze czeka nas jednak na koniec. Wykorzystując 5 dni urlopu w dniach 23, 24, 27, 30 i 31 grudnia wydłużysz swoją świąteczno-noworoczną przerwę nawet do 12 dni, licząc w to weekend 21-22 grudnia oraz Nowy Rok. I w taki sposób w 2024 roku odpoczywasz nie przez 10, a 33 dni. Szykują się hity. Zimą polecimy do „drugiej Chorwacji” i najszczęśliwszego miasta świata Sezon zimowy na polskich lotniskach ruszył na dobre. Swoją ofertę na najbliższe miesiące przestawił m.in. stołeczny port Chopina. Dokąd polecimy z warszawskiego Okęcia? Gdzie jechać na wakacje 2024? Zestawienie 30 najciekawszych kierunków, które trzeba zobaczyć w 2024, opracowała brytyjska redakcja magazynu National Geographic. Czołówkę rankingu zdominowały europejskie destynację z „wschodzącą gwiazdą Europy” na czele, czyli Albanią. W pierwszej dziesiątce znalazły się także m.in. Nordland, okręg położony w Północnej Norwegii, Rezerwat Galloway and Southern Ayrshire w Szkocji oraz drugie co do wielkości miasto Estonii, Tartu. Pełna lista 30 miejsc, które warto odwiedzić w 2024 roku, według dziennikarzy National Geographic UK: Alpy Albańskie, Albania Belfast, Irlandia Północna Emilia-Romagna, Włochy Pociągiem przez Europę Rezerwat Galloway and Southern Ayrshire, Szkocja Nordland, Norwegia Północne Yorkshire, Anglia Pompeje, Włochy Saimaa, Finlandia Tartu, Estonia Euro 2024 w Niemczech Valletta, Malta Whisky w Walii Szlak turystyczny Wild Atlantic Way, Irlandia Pustynia Atakama, Chile Lima, Peru, Stan Nowy Jork, USA Miami, Floryda w USA Wyspa Dominika Nowa Szkocja, Kanada Texas, USA Półwysep Jukatan, Meksyk Iberá Wetlands, Argentyna Akagera, Rwanda Andrefana Dry Forests, Madagaskar Sierra Leone Sikkim, Indie Tainan, Tajwan Xi’an, Chiny Wiktoria, Australia Swój coroczny ranking „Best in Travel” przygotowało również wydawnictwo Lonely Planet. Na liście najlepszych miejsc do odwiedzenia nie zabrakło niespodzianek. Zestawienie miast otworzyła stolica Kenii, Nairobi. Z kolei wśród krajów, do których warto zawitać w nadchodzących dwunastu miesiącach, na pierwszym miejscu znalazła się Mongolia. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Riwiera Turecka już wiosną pozwala poczuć przedsmak wakacji. Co warto tu zobaczyć?
Złote plaże usiane barami w hawajskim stylu, gaje oliwne, luksusowe hotele z basenami i wykwintnymi restauracjami, ale też starożytne zabytki oraz gwarne miasteczka z ciekawą historią. Riwiera Turecka na południowo-zachodnim wybrzeżu Turcji to przedsmak wakacji.
W tym artykule: Fotogeniczna Anatalya Zabytkowe Side Trzy w jednym, czyli Manavgat Belek – tu spał Barack Obama – Skoro zamierzasz spędzić parę dni na Riwierze Tureckiej, musisz kochać wygodę, golfa oraz słońce, dużo słońca – rzucił mi Kerem, współpasażer z samolotu. Usłyszał, że zamierzam zatrzymać się w Belek, skąd planuję krótkie wycieczki wzdłuż południowo-zachodniego wybrzeża Turcji. Na jednym wdechu wymieniłam Antalyię, Side i Manavgat. Kerem kiwając głową, skomentował. – W pierwszym mieście zwróć uwagę na zabytkowe domy osmańskie. W Side wypij piwo z grantu pod ruinami świątyni Apolla. A w Manavgat zajrzyj do meczetu z czterema minaretami. Już w drodze do hotelu, kiedy mijałam dziesiątki hektarów zielonych i idealnie utrzymanych pól do gry w golfa i skąpane w słońcu rozległe resorty, po których leniwie w białych szlafrokach przechadzają się urlopowicze, zrozumiałam, co miał na myśli pokładowy sąsiad. Tu przyjeżdża się przede wszystkim na reset. Ja miałam nieco inny plan – dowiedzieć się czegoś o przeszłości rozsianych po wybrzeżu miasteczek. Fotogeniczna Anatalya Z jednej strony łagodne szczyty Gór Taurus, z drugiej lazurowe wody Morza Śródziemnego – na przeszklonym tarasie widokowym w sercu Antalyi (centralna Riwiera Turecka) turyści chcą mieć na zdjęciu właśnie ten obrazek. Niektórzy próbują jeszcze upchnąć w kadrze rzymski port, w którym wygrzewają się mewy. Inni – rybaków zwijających sieci i czyszczących kolorowe łodzie lub smukłą sylwetkę Złamanego Minaretu górującego nad miastem. Z tarasu widać też świetnie zachowane domy osmańskie z XVIII i XIX w., o których wspominał Kerem. A także mury obronne otulające gęstą zabudowę starówki (Kaleici), pamiętającą czasy starożytne. Z portu można na nią wejść schodami, z miasta prowadzi do niej pokaźna dumna Brama Hadriana, czyli jeden z głównych tutejszych zabytków. Łuk triumfalny zbudowali Rzymianie, w niemal nienaruszonym stanie stoi tu od ponad 200 tys. lat. Między starymi kamieniczkami też nie sposób nie robić zdjęć. Kolorowe kramiki z rękodziełem, restauracje z obrusami w biało-czerwoną kratkę pachnące świeżo uciętymi tulipanami i grillowanymi rybami, udekorowane wstążkami lub talizmanami patia aż proszą się, by zwrócić na nie uwagę. Wizyta w Antalyi to obowiązkowy przystanek na Riwerze Tureckiej. I przystanek jeden z ciekawszych. Miasto zostało założone w 150 r. p.n.e. przez Attalosa II, króla Pergamontu. Ok. 20 lat później wpadło w ręce Rzymian. Ich rządy widać do dziś głównie w Kaleici. Jednak Antalya to nie tylko zabytki, to też ruchliwe ulice handlowe z niezliczoną ilość salonów sukien ślubnych i butików z turecką bawełną, z której słynie kraj. To też gaje oliwne, parki, plaże (polubiłam szeroką 3-km Konyaalti, chociaż jest kamienista) muzea – kina, zabawek, archeologiczne. Warto odwiedzić Dom Ataturka (Atatürk Evi Ve Müzesi, ul. Haşimişcan Mahallesi, Fevzi Çakmak 11). A dokładniej rekonstrukcję budynku, w którym zatrzymywał się pierwszy prezydent Turcji Mustafa Kemal Atatürk (więcej ciekawostek o Turcji znajdziesz w naszym artykule). Na wystawę składają się m.in. meble i przedmioty codziennego użytku. Zabytkowe Side Po tętniącej życiem i Antalyi, w portowym Side witają mnie starożytne ruiny z amfiteatrem i łaźniami na czele. Miasto zostało założone już w VI w. p.n.e. Przyglądając się trwającym tu pracom archeologicznym, próbuję wyobrazić sobie, jak żyło się tu przed wiekami. Wówczas mieszkańcy gromadzili się na antycznej agorze. Dawną drogą kolumnową, przy której za panowania Rzymian odbywał się handel nie tylko warzywami i owcami, ale też niewolnikami dochodzę do portu. Tu czeka na mnie Angelina. Ukrainka, która mieszka w Turcji od kilku lat i pracuje jako przewodniczka m.in. w biurze Coral Travel. – Te olbrzymie kolumny, które wyrosły przed nami to pozostałości świątyni greckiego Apolla. Została wzniesiona w II w. w stylu korynckim. Dłuższa ściana liczyła 11 kolumn, zaś krótsza 6. Do dziś przetrwało zaledwie pięć z nich. Obok znajdowała się jeszcze pokaźniejsza świątynia Ateny, patronki miasta. Ale niewiele z niej zostało – opowiada mi przewodniczka. Miasteczko jest bardzo ciche i kameralne – kilkanaście butików z rękodziełem, kawiarnie z baklawą i lodami oraz sporo drzew. Jego nazwa w językach anatolijskich oznacza granat. Już wiem, dlaczego przyjaciel z samolotu polecił mi tutejsze piwo właśnie z tego owocu. Wybieram przyjemny Side House Bar w porcie i popijając delikatny trunek, który smakuje raczej jak gazowany owocowy napój, patrzę na odpływające statki. Jeśli wierzyć ulotkom można dostać się nimi na słynną zatokę Błękitna Laguna w Oludeniz, Wyspę Delfinów i do Manavgat. Ja wybieram się do Manavgat jutro, samochodem. Trzy w jednym, czyli Manavgat Manavgat to nazwa rzeki, wodospadu i miasteczka. Zaczęłam od wodospadu oddalonego od Side o zaledwie 3 km. I chociaż nie jest spektakularny, Turcy kochają spacerować wzdłuż jego pienistych wód i odpoczywać w tutejszych ogrodach herbacianych. Godzinny rejs statkiem po rzece to z kolei okazja, by zobaczyć żyjące w niej żółwie wodne, dopłynąć do jeziora Titryengol i dotrzeć do Morza Śródziemnego. A w mieście warto zajrzeć do powstałego w 2004 r. meczetu z czterema minaretami, który jest największą budowlą sakralną w regionie Antalya. Jego bryła nawiązuje do świątyń wznoszonych w czasach osmańskich. Na deser polecam kryty bazar (największy na całym wybrzeżu). Tu uzupełnicie braki w garderobie, kupicie ręczniki, herbatę oraz przyprawy. Polska atrakcja robi prawdziwą furorę. Tłumy turystów przyjeżdżają z całego kraju Brama w Gorce to zupełnie nowa atrakcja na turystycznej mapie Polski. Zlokalizowana na Podhalu ścieżka w koronie drzew jest tłumnie odwiedzana zarówno przez pobliskich mieszkańców, jak i odw... Belek – tu spał Barack Obama Wybór hotelu na Riwierze Tureckiej nie jest łatwą sprawą. Całe wybrzeże od prowincji Antalyi po Mugla wyłożone jest szerokimi, złocistymi plażami. W ciągu kilku ostatnich lat powstały przy nich nowocześnie luksusowe i samowystarczalne ośrodki. Ja wybrałam Calista Luxury Resort w Belek. – Co nas wyróżnia? Calista to pierwszy nagrodzony „Zieloną Gwiazdą” hotel w Turcji – zachwala manager obiektu i dodaje z dumą: – Mamy dywany od Versace, osiem basenów, plażę VIP, prywatne pomosty, kilka restauracji z kuchniami świata, klub dla dzieci, korty tenisowe. A nawet osobne, schowane w gąszczu drzew wille, w których mogą odpoczywać całe rodziny i ich przyjaciele. No i królewski apartament, w którym spał Barack Obama. A ja dorzucę od siebie, że idealnie można się tu zresetować. O poranku budzą mnie zapachy świeżo skoszonej trawy, soczystej pomarańczy i kawy, którą w porcelanowych filiżankach serwują kelnerzy w restauracji znajdującej się pod moim pokojem. Zanim pójdę na zajęcia pilatesu lub jogę, na kilka dobrych minut zastygam w tarasowym fotelu, gapiąc się na spokojne fale Morza Śródziemnego. A zanim wyprawię się na odkrywanie kolejnego miasteczka Riwiery Calista Luxury Resort to świetna baza wypadowa do pobliskich Antalyi, Side czy Manavgat. Idę na śniadanie, które tu jest prawdziwą ucztą. Stoły uginają się od serów, wędlin, świeżych warzyw i deserów. Jeśli mam ochotę na menemen, czyli tradycyjną turecką jajecznicę z pomidorami i papryką – czeka na mnie na srebrnej patelni, jeśli na świeżą sałatkę – zostanie mi zrobiona, jeśli na rybę z grilla bądź kebab – też nikt mi ich tu nie odmówi. Tak mogłabym zaczynać każdy dzień. Nasz ekspert Agnieszka Michalak Dziennikarka i redaktorka „National Geographic Traveler" oraz magazynu pokładowego LOT-u „Kaleidoscope". W podróż zawsze zabiera książkę i buty do biegania – bo lubi poznawać nowe miejsca joggingując.
Zaciszny raj na seszelskiej wyspie Desroches zaprasza na ekskluzywne wakacje. Poczuj się jak na prywatnej wyspie
Marzysz o egzotycznych wakacjach na odległej wyspie otoczonej turkusowymi wodami oceanu? Wyspa Desroches na Seszelach to idealne miejsce dla Ciebie!
Ta zaciszna oaza, położona pośród białych plaż i soczyście zielonej roślinności, oferuje wyjątkowe wakacyjne doświadczenie – poczujesz się tam jak na prywatnej wyspie, w otoczeniu nieskazitelnej przyrody i z dala od zgiełku miasta. Wyspa zyskuje na wyjątkowości również za sprawą luksusowego kurortu – Four Seasons Resort Seychelles at Desroches Island. Magiczna wyspa Desroches – błogi zakątek Seszeli. Idealny kierunek na wakacje 2023 Wyspa Desroches to jedna z piętnastu wysp, które tworzą archipelag Seszeli, położony na Oceanie Indyjskim, na wschód od wybrzeży Afryki. Wyspa ma powierzchnię około 4 km² i znajduje się w odległości 230 km od Mahé – głównej wyspy archipelagu. Transfer samolotem na Desroches trwa około 35 minut. Wyspa Desroches na Seszelach to idealne miejsce na wakacje dla miłośników przyrody i spokoju. Znajduje się tam wiele dzikich plaż o białym piasku oraz koralowców, dzięki czemu można cieszyć się relaksem w rajskim otoczeniu. Na wyspie można również nurkować i obserwować rafy koralowe, co stanowi atrakcyjną opcję dla miłośników podwodnych przygód. Wyspa oferuje również różnorodne atrakcje, takie jak rejsy łodzią, wędkowanie czy jazda na rowerze, co z pewnością zadowoli osoby ceniące aktywny wypoczynek. Wyspa Desroches to także doskonałe miejsce dla rodzin z dziećmi, ze względu na bezpieczne plaże i przyjazne dla dzieci aktywności. Dzięki pięknym widokom, spokojnej atmosferze i szerokiemu wachlarzowi atrakcji, wyspa Desroches na Seszelach jest idealnym miejscem na wymarzone wakacje. Na wyspie Desroches jest tylko jeden luksusowy kurort – pięciogwiazdkowy Four Seasons Resort Seychelles at Desroches Island. Dzięki znacznemu oddaleniu od reszty archipelagu i ograniczonej liczbie gości w kurorcie, podróżni mogą poczuć się tak, jakby zamieszkali na prywatnej wyspie. Komfort prywatności i posiadania kawałka raju na wyłączność sprawiają, że Four Seasons Resort na wyspie Desroches jest tak atrakcyjnym miejscem. Wybierz swoją wymarzoną przestrzeń. Luksusowe wille, apartamenty i rezydencje w Four Seasons Resort Seychelles at Desroches Island W Four Seasons Resort Seychelles at Desroches Island goście mają do wyboru kilka typów zakwaterowania. W zależności od swoich potrzeb mogą wybrać: Prywatne wille – składają się z przestronnych przestrzeni wypoczynkowych, przytulnych sypialni i prywatnych ogrodów. Każda willa wyposażona jest w prywatny basen i taras. Wille mogą pomieścić od 2 do nawet 16 dorosłych osób (w zależności od typu willi). Eleganckie apartamenty – znajdują się blisko hotelowych restauracji i atrakcji. Posiadają prywatny basen, taras i bezpośredni dostęp do plaży. Do dyspozycji gości jest strefa sypialna, wypoczynkowa oraz prywatna łazienka. Luksusowe rezydencje – idealne dla większych grup podróżnych. Mogą pomieścić nawet do 10 osób dorosłych. Ich wyróżnikiem jest w pełni wyposażona kuchnia, z której mogą korzystać goście. Wyposażone są również w prywatny basen, taras i ogród. Każda lokalizacja jest w pełni samodzielna i samowystarczalna. Goście mogą liczyć na całodobową opiekę zespołu hotelowego. Każde lokum to również wyjątkowy i niepowtarzalny widok. Za oknami, w zależności od położenia danego domu, rozciąga się wyspiarski pejzaż – plaże, ocean i ogrody. Odkryj rajską kuchnię i zaskakujące smaki. Wyjątkowa oferta gastronomiczna Four Seasons Resort Seychelles at Desroches Island W Four Seasons Resort Seychelles at Desroches Island na gości czeka szereg światowej klasy restauracji. Restauracja Claudine serwuje najlepsze dania kuchni śródziemnomorskiej, w której znajdziemy przysmaki z Francji, Włoch, Portugalii, Grecji i Hiszpanii. W Japanese Izakaya można skosztować kulinarnych dzieł sztuki, które zadziwiają tym, że potrafią pomieścić maksimum smaku w minimum formy. The Lighthouse zaprasza na najlepsze grillowane owoce morza i mięsa dry-aged. Restauracji towarzyszy również Lighthouse Lounge, gdzie można się cieszyć pysznymi drinkami i lekkimi przekąskami. Zaletą jest otwarta przestrzeń, dzięki której można podziwiać oceaniczną panoramę i piękne niebo. Na drinka i przekąski można również skoczyć do The Bar oraz The Castaway Bar, które znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie plaży. Jeśli jednak marzysz o śniadaniu w łóżku lub o kolacji w zaciszu swojej willi, możesz skorzystać z opcji prywatnych posiłków, które zostaną dostarczone bezpośrednio do Twojego apartamentu. Relaks dla ciała i ducha. Spa & wellness w Four Seasons Resort Seychelles at Desroches Island W kurorcie goście mogą skorzystać z odprężających, inspirowanych naturą zabiegów na ciało i twarz. Relaks i wyciszenie zapewniają profesjonalne masaże, które Cię rozluźnią i wprowadzą w błogi nastrój. Wyjątkowym przeżyciem są również terapie holistyczne, które łączą ciało, duszę i umysł – tu na szczególną uwagę zasługuje Rytuał Czterech Żywiołów. Strefa wellness oferuje również zajęcia z jogi, medytacji oraz technik świadomego oddechu. Renomą wśród gości cieszą się warsztaty, podczas których można skupić się na własnej przestrzeni i emocjach. Podczas pobytu w Four Seasons Resort Seychelles at Desroches Island można przeżyć niezapomniane duchowe doświadczenia oraz rozpieścić swoje ciało i zmysły. Celebruj wyjątkowe chwile na wyspie Desroches Ze względu na kameralność wyspy i możliwość zakwaterowania większej liczby osób w jednym lokum, np. rezydencji, Four Seasons Resort Seychelles at Desroches Island to idealne miejsce na różne spotkania i wydarzenia. Rodzinny wyjazd, podróż z przyjaciółmi, wzruszająca ceremonia ślubna, świętowanie ważnych uroczystości – te wszystkie i wiele innych okazji możesz celebrować na wyspie Desroches. Goście będą zachwyceni tropikalną przyrodą, turkusową wodą oceanu oraz białymi plażami. Pozwól im poczuć się jak na prywatnej wyspie! Niezwykłe atrakcje na Desroches. Seszelska wyspa pełna przygód Pomimo swoich niewielkich rozmiarów wyspa tętni życiem. Na gości Four Seasons Resort Seychelles at Desroches Island czeka mnóstwo aktywności i rozrywek. Surfing, pływanie kajakiem, zajęcia z jogi, odwiedziny u żółwi, wycieczka rowerowa? Wystarczy wybrać interesującą aktywność z hotelowego planu i można cieszyć się niezapomnianym doświadczeniem. Wspaniałe wspomnienia i niezwykłe przeżycia to najlepsze pamiątki jakie można przywieźć z wakacji! Four Seasons Resort Seychelles at Desroches Island – skontaktuj się! Terminy, rezerwacje, szczegóły Poznaj szczegóły pięciogwiazdkowego resortu Four Seasons Resort Seychelles at Desroches Island i skuś się na luksusowe wakacje już dziś! Zaciszna wyspa Desroches czeka właśnie na Ciebie!
Seszele – egzotyczna oaza spokoju i relaksu. Wybierz ten kierunek na wyjątkowe wakacje 2023
Wielu z nas myślami jest już na letnim wypoczynku – jeśli więc marzysz o relaksujących wakacjach w pięknych, egzotycznych okolicach, Seszele są idealnym miejscem na relaks w 2023 roku. Z kuszącymi turkusowymi wodami, białymi plażami i bogactwem przyrody, Seszele to raj na ziemi dla miłośników spokoju i odprężenia. Sprawdź, dlaczego warto wybrać Seszele na swoje wakacje w 2023 roku.
Szereg egzotycznych seszelskich wysp – którą wybrać? Seszele to archipelag składający się ze 115 wysp, położony na Oceanie Indyjskim, na wschód od Afryki. Największą wyspą jest Mahé, która jest jednocześnie centrum administracyjnym i kulturalnym kraju. Stolicą kraju jest Victoria, która jest jedną z najmniejszych stolic na świecie. Popularnym miejscem w stolicy Seszeli jest ogród botaniczny, który oferuje szeroki zbiór egzotycznych roślin, w tym endemiczne gatunki z Seszeli. W centrum miasta znajduje się również piękna aleja palmowa, z licznymi sklepami, kawiarniami i restauracjami. Seszele mają wiele pięknych wysp, jedną z nich jest La Digue. Jest znana z pięknych krajobrazów, malowniczych plaż i spokojnego tempa życia. Wyspa jest idealnym miejscem dla osób szukających wypoczynku w cichej i urokliwej okolicy. Jednym z głównych punktów turystycznych na wyspie jest Anse Source d'Argent – piękna piaszczysta plaża z turkusową wodą i olbrzymimi granitowymi skałami. To jedna z najpiękniejszych plaż na Seszelach i jedno z najpiękniejszych miejsc na świecie. Inne popularne plaże na La Digue to Grand Anse, Petite Anse i Anse Coco. Na wyspie można także zwiedzać osady rybackie i plantacje wanilii, które są popularnymi atrakcjami turystycznymi. Inną ciekawą wyspą jest wyspa Desroches – znana z pięknych plaż, takich jak Anse Source d'Argent, a także z osad rybackich. Warto odwiedzić tę wyspę, aby poczuć spokój i wyciszenie. Jednak to na Wyspie Praslin znajdziemy jedną z największych atrakcji turystycznych Seszeli – Park Narodowy Vallee de Mai, gdzie rosną unikalne gatunki palm, w tym Coco de Mer. Praslin to także miejsce, w którym znajdują się jedne z najpiękniejszych plaż na Seszelach, takie jak Anse Lazio i Anse Georgette. Wyspa ma wiele hoteli i kurortów, które oferują wygodne zakwaterowanie i wiele atrakcji, w tym nurkowanie, wędkowanie i wycieczki na pobliskie wyspy, takie jak La Digue. Pięciogwiazdkowy ekskluzywny hotel Raffles Seychelles – Twoja definicja relaksu Jeśli szukasz komfortowego i luksusowego wypoczynku na Seszelach, warto zastanowić się nad wyborem odpowiedniego hotelu lub resortu. Seszele to wyjątkowe miejsce i wybierając się tam, warto zadbać o pełną wygodę i spokój. Dzięki temu można bez przeszkód cieszyć się pięknem wysp i licznymi atrakcjami. Jednym z luksusowych i kompleksowych resortów jest Raffles Seychelles – usytuowany na malowniczej wyspie Praslin, w otoczeniu egzotycznej, bujnej przyrody. Do obiektu można dotrzeć samolotem z międzynarodowego lotniska na wyspie Mahé – przelot trwa zaledwie 15 minut. Innymi środkami transportu mogą być również helikopter i łódź. Prywatne wille do Twojej dyspozycji – wyjątkowy nocleg na Seszelach Goście Raffles Seychelles mają do dyspozycji luksusowe wille, które są w pełni niezależne i samowystarczalne. Jasne, pełne naturalnego światła i przestronne wnętrza (nawet do 275 m²) są urządzone w klasycznym, naturalnym stylu. Każdy dom to wygodna część sypialniana, funkcjonalna przestrzeń wypoczynkowa oraz prywatna łazienka – wyposażona nie tylko w tradycyjną wannę i prysznic, ale również również w prysznic zewnętrzny. Każda willa zachwyca niepowtarzalnym panoramicznym widokiem – plaży, wzgórz, oceanu lub ogrodów (w zależności od położenia). Relaks zapewniają prywatny taras oraz basen. Wille są otoczone lokalną bujną przyrodą, która sprzyja odprężeniu i wyciszeniu. Restauracje i bary Raffles Seychelles – poznaj wyjątkowe seszelskie smaki O podniebienia gości dbają 4 restauracje, w których można spróbować różnych dań z wielu stron świata. Curieuse Restaurant specjalizuje się w kuchni azjatyckiej (indyjskiej, południowo-zachodniej Azji oraz chińskiej). Będzie idealnym wyborem na podróż poprzez orientalne smaki i aromaty. Losean Restaurant podaje z kolei śniadania w różnych wariantach, a wieczorami staje się doskonałym miejscem na kolację; daniami inspirowanymi Oceanem Indyjskim można cieszyć się np. przy stolikach znajdujących się w ogrodzie, wsłuchując się w szum oceanu. Pool Restaurant położona jest tuż przy hotelowym basenie i serwuje lekkie dania w sam raz na lunch oraz koktajle o oryginalnych, wyspiarskich recepturach. The Sushi Room korzysta z codziennego dostępu do świeżych ryb i serwuje niepowtarzalne, światowej klasy sushi. Do dyspozycji gości pozostają 2 bary. Danzil Bar Lounge podaje napoje alkoholowe, barwne drinki i pyszne koktajle, a z kolei Pool Bar serwuje rewelacyjne koktajle tuż przy basenie. Jeśli chcesz cieszyć się pełną prywatnością, możesz zamówić pełne wyżywienie do swojej willi. Zespół hotelu zapewni najlepsze dania o wybranej przez Ciebie porze i dostarczy je bezpośrednio do Twojego lokalu. Skorzystaj z zacisza swojej willi i delektuj się prywatnym posiłkiem! Raffles Spa – zrelaksuj się w raju! Profesjonalne zabiegi w spa na Seszelach Raffles Spa to ekskluzywna przestrzeń, w której stawia się na bliskość natury, komfort i pełen relaks. Inspiracją jest przyroda, zwłaszcza kwiat lotosu, który nieustannie zachwyca swoim rytmicznym rozkwitem i stanem spoczynku. Goście mogą skorzystać z wielu rodzajów masaży, zabiegów nawilżających, odświeżających, rewitalizujących oraz z wyjątkowych zabiegów dla dwojga. Raffles Spa to aż 12 pawilonów zabiegowych, basen, sala przeznaczona do praktykowania jogi, centrum fitness, sauna oraz jacuzzi. Spa oferuje również starannie dobrane pakiety pielęgnacyjne i relaksujące. Spa zanurzone jest w bujnych zielonych ogrodach, a z jego okien można podziwiać zapierające dech w piersiach widoki na ocean i wybrzeża. Celebruj ważne okazje z Raffles Seychelles. Wyjątkowe miejsce na Twoje wyjątkowe wydarzenie Hotel Raffles Seychelles z chęcią organizuje ważne dla swoich gości wydarzenia. Chcesz zaplanować niezapomniane przyjęcie, romantyczne oświadczyny, huczne urodziny, a może nawet piękną ceremonię ślubu? Zespół Raffles Seychelles zadba o wszystko! Hotel Raffles Seychelles to doskonała destynacja dla zakochanych – rajska atmosfera sprzyja obchodzeniu rocznic, spędzaniu miesiąca miodowego lub romantycznym randkom. To również świetne miejsce na szaleństwa z przyjaciółmi – wybierz grupową wycieczkę, rejs po oceanie lub lekcje gotowania i ciesz się niezapomnianym czasem z bliskimi! Raffles Seychelles sprawdzi się również jako lokalizacja na kameralne spotkania biznesowe. Rodzinne wakacje w Raffles Seychelles! Hotel na Seszelach idealny dla rodzin z dziećmi Hotel Raffles Seychelles jest w pełni przystosowany do przyjęcia rodzin z dziećmi. Wyposażenie hotelowe i pokojowe jest dopasowane do potrzeb najmłodszych oraz ich opiekunów. Na terenie hotelu znajduje się klub dziecięcy, Sugar Palm, w którym milusińscy spędzą miło czas i nie będą w stanie się nudzić! Dodatkowo zaplanowano szereg aktywności dla dzieci i młodzieży, dzięki którym odkryją niezapomnianą rozrywkę i zabawę. Niezwykłe doświadczenia na Seszelach. Sprawdź i spróbuj niezwykłej oferty rozrywkowej w Hotel Raffles Seychelles! Spraw, żeby te wakacje były niezapomniane i skorzystaj z oferty niezwykłych doświadczeń oferowanych przez hotel Raffles Seychelles. Rejsy po oceanie, spotkanie z żółwiem olbrzymim, wycieczka do Parku Narodowego Vallee de Mai, wycieczki rowerowe, wędkowanie, lekcje gotowania – to tylko niektóre z wyjątkowych atrakcji, których możesz doświadczyć na Seszelach. Skorzystaj z kompleksowej opieki zespołu hotelu Raffles Seychelles i weź udział w organizowanym przez niego wspaniałym doświadczeniu – będzie to Twoja najlepsza pamiątka z wakacji! Zarezerwuj swój pobyt już dziś! Hotel Raffles Seychelles w sieci – informacje, rezerwacja, cena Zaplanuj swoje wyjątkowe wakacje 2023 już dziś! Zajrzyj na stronę internetową hotelu Raffles Seychelles i sprawdź, czy nie stanie się on Twoją wymarzoną destynacją tego lata!
Kalabria pozostaje najrzadziej odwiedzanym regionem Włoch. I to jej wielki atut
Kalabria jest jedynym regionem we Włoszech, który może pochwalić się aż trzema górskimi parkami narodowymi: Pollino, Sila oraz Aspromonte.
W tym artykule: Z czego słynie Kalabria? Kalabria – co warto zobaczyć? Krzyki niosą się przez całą ulicę. Podniesione głosy, ostentacyjne cmoknięcia, dłonie wirujące w powietrzu. Dwóch Włochów stoi blisko siebie i sprawia wrażenie, jakby byli o krok od wyjęcia noży. Gdy podchodzę bliżej, okazuje się jednak, że ich zażarta dyskusja dotyczy przepisu na najlepszy sos pomidorowy. Jestem w Kalabrii – w sercu Mezzogiorno, krainy rozciągającej się na południe od Neapolu aż po Sycylię. Mezzogiorno to jednak bardziej stan umysłu niż pojęcie geograficzne. Mieszczą się w nim wystudiowane ruchy, zawiła historia, pokoleniowe rytuały. I niewiarygodne zamiłowanie do życia. To miejsce, gdzie zachwyt wyraża się głośno, kopanie piłki wciąż jest ważniejsze niż media społecznościowe, a przepis na sos pomidorowy staje się tematem, nad którym dyskutuje połowa miasteczka. Ta umiejętność czerpania z życia pełnymi garściami ujmuje tym bardziej, że codzienność nie jest w Kalabrii łatwa – to jeden z najbiedniejszych rejonów Włoch. Paradoksalnie ma to jednak zalety. Zbankrutował tu McDonald, bo mieszkańcy „nie jedzą cudzoziemskich dań”. Poznaj włoski region Marche – Gdy Ascoli było już miastem, Rzym był jeszcze pastwiskiem – powtarzają z dumą mieszkańcy Marche. Prowincji w środkowych Włoszech, gdzie nie ma fast foodów, plastikowych pamiątek i a... Z czego słynie Kalabria? Region pozostaje daleki od unifikacji, nietknięty przez wielkie inwestycje, ledwo co muśnięty zainteresowaniem turystów. Podróż po nim daje szansę zobaczyć ten kraj od podszewki, bez tłumów, skupiając się na detalach, o których rzadko wspominają przewodniki. Kilka godzin wcześniej jechałem wybrzeżem w okolicach Villa San Giovanni, chłonąc widok drzew cytrusowych. W drugiej połowie roku pojawiają się na nich zielone owoce o szorstkiej skórce – pomarańcze bergamoty. Bez nich nie istniałby przemysł perfumeryjny, a Anglicy nie mogliby spędzać podwieczorków nad filiżankami aromatyzowanego olejkiem bergamoty earl greya. Kalabria to cytrusowe centrum świata. W prowincji Cosenza uprawia się cytrony – zadziwiającą cierpką odmianę cytryn, a nad morzem, w okolicy Santa Maria del Cedro i Scalea, mieszkańcy poświęcają większość czasu pielęgnacji cytrynowych gajów. Wędrówka po wijących się pomiędzy drzewami ścieżkach jest leniwą przyjemnością, którą chce się przeciągać w nieskończoność. Pentedattilo jest widmem. Opustoszałe domy w wiosce tulą się do góry Calvario. Osadę założyli w 640 r. p.n.e. przybysze z greckiej Chalkidy – miasta w Eubei – rozpoczynając trwający przez kolejne stulecia okres prosperity. Upadek przyszedł z trzęsieniem ziemi w 1783 r. Kolejne dwa, już w XX w., dopełniły wyroku – w latach 60. Pentedattilo całkowicie się wyludniło. Pozostały jedynie duchy „masakry Alberti”, choć historia o niej ma tak wiele wspólnego z innymi włoskimi legendami – melodramatami o nieszczęśliwych zakończeniach – że nie do końca mogę uwierzyć w jej autentyczność. Jak to we Włoszech bywa, poszło o miłość. Baron Bernardino z Montebello zakochuje się w Antonietcie, córce markiza Alberti z Pentedattilo. Markiz ma jednak inne plany dla swego dziecka. Bernardino wpada w szał, zabija całą rodzinę swej wybranki, a ją samą zamyka w klasztorze. Antonietta ma czekać na jego powrót z wojny. Ten nigdy nie wraca, ginie w trakcie walk. Antonietta pozostaje do końca życia w klasztorze W nowym roku czeka na ciebie nawet miesiąc wolnego. Sprawdź, jak zaplanować urlop 2023 Jak zaplanować urlop 2023? Jeśli dobrze zagospodarujemy naszym kalendarzem i dniami wolnymi, w nadchodzącym roku będziemy mogli odpoczywać przez ponad 30, a nie 11 dni. Szczegóły do sprawdze... Kalabria – co warto zobaczyć? Ponoć duchy familii Albertich wciąż są w Pentedattilo obecne, ja jednak trafiłem tam na całkiem rzeczywiste postaci. Kilku murarzy lepiło tynk na ścianie domu, a starsza kobieta sprzedawała ceramiczne drobiazgi. Jeszcze nikt tu na stałe nie mieszka, dzięki staraniom stowarzyszenia Pro Pentedattilo to miejsce powoli wyrywane jest jednak nicości. Pisarz Gabriele d’Annunzio nazwał Lungomare Falcomatà w Reggio di Calabria „najpiękniejszym kilometrem we Włoszech”. Wstęga płyt granitu, płynąca wzdłuż morza, oddana we władanie pieszym. Kraniec Włoch, dalej jest już tylko Sycylia, której nikt tu jednak nie traktuje jako części tego kraju. Miasto oferuje jeszcze Muzeum Archeologiczne, w którym kryją się tzw. Brązy z Riace. Przyjrzenie się detalom dwóch greckich rzeźb z V w. p.n.e., które w pewien słoneczny dzień w 1972 r. wyłowił z Morza Jońskiego nurek amator, zajęło mi jednak nie więcej niż pół godziny. Do Reggio Calabria nie przyjechałem dla nich, lecz właśnie dla lungomare. Miejsca, w którym Włochy rozpływają się w Cieśninie Mesyńskiej. Po to by przejść się pasażem oświetlonym latarniami w stylu art déco, otoczonym eleganckimi willami z XVIII i XIX w. Ten trakt zapewne nie zachwyciłby do tego stopnia d’Annunzia, gdyby nie rozpościerający się widok na szczyt Etny. Wulkaniczny stożek nie należy już do Kalabrii – jest światem sycylijskim – ale wdziera się w kalabryjską rzeczywistość pięknem i nachalnością. To właśnie on sprawia, że Reggio di Calabria warte jest wędrówki przez całe Włochy. Zjechania setek kilometrów, by stanąć na krańcu włoskiego buta i poczuć, że jest się w samym sercu Mezzogiorno. Tekst ukazał się na łamach magazynu „National Geographic Traveler Extra” (nr 01 (06)/2021).
Niedoceniane miejsca w Europie, które koniecznie trzeba zobaczyć. Poznaj 21 propozycji ze Starego Kontynentu – jest też polski akcent
Gdzie pojechać na weekend czy dłuższy urlop? Poniżej przedstawiamy najbardziej niedoceniane miejsca w Europie, które warto odwiedzić chociaż raz w życiu. Na liście znalazła się jedna propozycja z Polski.
W tym artykule: Które kraje w Europie są najchętniej odwiedzane przez turystów? Niedoceniane miejsca w Europie – ranking Które kraje w Europie są najchętniej odwiedzane przez turystów? Europejskiej kraje od lat znajdują się w czołówce najchętniej odwiedzanych państw świata. Bezapelacyjnym liderem jest Francja, która trzy lata temu odnotowała ponad 90 mln zagranicznych gości. Nieco mniej, bo 83 mln osób, zawitało wówczas do Hiszpanii. Poza tym 64 mln do Włoch, 39 mln do Niemiec i 36 mln do Wielkiej Brytanii. Dla porównania, Polskę w 2019 roku odwiedziło 21 mln turystów z całego globu. Nie inaczej jest w przypadku najchętniej odwiedzanych miast świata. Tu także brylują największe europejskie metropolie z Paryżem, Londynem, Barceloną i Rzymem na czele. Aby nieco urozmaicić podróż po Starym Kontynencie, CNN przygotowało zestawienie najbardziej niedocenianych miejsc w Europie, o których warto pamiętać planując krótszy czy dłuższy urlop. Co ciekawe, jedna z 21 opisanych przez Amerykanów propozycji znajduje się w Polsce. W nowym roku czeka na ciebie nawet miesiąc wolnego. Sprawdź, jak zaplanować urlop 2023 Jak zaplanować urlop 2023? Jeśli dobrze zagospodarujemy naszym kalendarzem i dniami wolnymi, w nadchodzącym roku będziemy mogli odpoczywać przez ponad 30, a nie 11 dni. Szczegóły do sprawdze... Niedoceniane miejsca w Europie – ranking – Dla miłośników natury to szansa na wycieczkę, której nie wolno przegapić – czytamy w opisie Białowieskiego Parku Narodowego. To jedyna polska atrakcja turystyczna, która znalazła się w zestawieniu najbardziej niedocenianych miejsc w Europie, przygotowanym przez CNN. Powstały w 1932 roku park zlokalizowany jest w północno-wschodniej części kraju, w województwie podlaskim i obejmuje część Puszczy Białowieskiej. Od 1979 r. znajduje się – jako jeden z 17 obiektów w Polsce – na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Dlaczego warto się wybrać do Parku Białowieskiego? Cały obszar Białowieskiego Parku Narodowego (105,17 km kw. powierzchni) stanowi niezwykłą skarbnicę fauny i flory. Jak podaje oficjalna strona parku, do tej pory odnotowano tam istnienie m.in. 809 gatunków roślin naczyniowych, ponad 3 tys. gatunków roślin zarodnikowych i grzybów, blisko 200 gatunków mchów oraz 283 gatunki porostów. Potwierdzono także 8 tys. gatunków bezkręgowców, prawie 120 gatunków ptaków lęgowych i 52 gatunki ssaków. Na tym jednak nie koniec. Na terenie Białowieskiego Parku Narodowego znajduje się również kilka obiektów. Wśród nich Park Pałacowy, gdzie położony jest najstarszy budynek w Białowieży, drewniany dworek wybudowany za czasów carskiej Rosji. Znajduje się tu też pamiątkowy obelisk z 1752 roku, upamiętniający jedno z najsłynniejszych polowań w Puszczy Białowieskiej, w którym uczestniczył król August III Sas. W sumie na liście CNN znalazło się 21 propozycji z całej Europy. Oprócz Białowieskiego Parku Narodowego, wyróżniono także mniej lub bardziej znane miasta Starego Kontynentu, jak np. Bazylea, Rotterdam, Orange lub Kalmar. Nie zabrakło również Gór Apuseni, zwanych Górami Zachodniorumuńskimi, popularnego bułgarskiego ośrodka narciarskiego Bansko czy najsłynniejszego fińskiego jeziora Inari. Pełen ranking niedocenianych miejsc w Europie prezentuje się następująco: Norwich, Anglia North Uist, Szkocja Region Midland, Irlandia Orange, Francja Bazylea, Szwajcaria Góry Zachodniorumuńskie, Rumunia Zagori, Grecja Patmos, Grecja Henne Strand, Dania Nellim i jezioro Inari, Finlandia Antwerpia, Belgia Wiesbaden, Niemcy Picos de Europa, Hiszpania Sardynia, Włochy Wilno, Litwa Rotterdam, Holandia Kalmar, Szwecja Białowieski Park Narodowy, Polska Prisztina, Kosowo Pula, Chorwacja Bansko, Bułgaria Jesteś ciekawy/a, jak wyglądają niedoceniane miejsca w Europie? Zajrzyj do naszej galerii już teraz. Najbezpieczniejsze kraje świata. Zobacz, jak wypadła Polska na tle innych państw Jakie są najbezpieczniejsze kraje świata? Poniżej prezentujemy najbardziej aktualny ranking dziesięciu państw, w których nacisk na bezpieczeństwo jest najwyższy. Przypomnijmy, że już 13 grudnia National Geographic prezentuje coroczną listę 25 miejsc ujętych w pięciu kategoriach – kultura, zrównoważony rozwój, natura, przygoda oraz rodzina – które warto odwiedzić w nadchodzących dwunastu miesiącach. Które miejsca na świecie znajdą się wśród laureatów „BEST OF THE WORLD 2023 National Geographic”? Wyniki ubiegłorocznego plebiscytu do sprawdzenia tutaj. Źródło: CNN, bpn.com.pl Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Co zabrać nad morze? Oto lista rzeczy, o których musisz pamiętać
Według statystyk Polacy w wakacje najczęściej wybierają miejsca, które położone są nad morzem. Trudno się dziwić, ponieważ wypoczynek na plaży niewątpliwie ma swoje uroki. Warto jednak zadbać o to, aby dobrze przygotować się na taki wyjazd. W takim razie co zabrać nad morze? Sprawdzamy.
W tym artykule: Jak zapakować się na wyjazd i co zabrać nad morze? Kurtka przeciwdeszczowa: nad morzem pogoda zmienia się bardzo szybko Krem przeciwsłoneczny z litrem UV Strój kąpielowy warto mieć zawsze Wodoodporne etui na telefon Apteczka nie tylko nad morze Preparaty na kleszcze i komary Scyzoryk to niezwykle uniwersalne narzędzie Spacer po piasku, szum fal i wiatru oraz widok na bezkresną wodę. Na pewno znajdą się tutaj amatorzy spędzania czasu nad morzem, którym pojawia się uśmiech od razu na myśl o tych trzech rzeczach. To całkowicie zrozumiałe. Regiony nadmorskie na całym świecie są niezwykle zjawiskowe oraz bardzo zróżnicowane. Zupełnie inne krajobrazy znajdziemy w Afryce, W Zjednoczonym Królestwie, Kalifornii, na Karaibach lub nad rodzimym Bałtykiem. Jak zapakować się na wyjazd i co zabrać nad morze? To, co jednak łączy miejsca nad morzem, to niepowtarzalna atmosfera i swoisty mikroklimat. Nic dziwnego, że wiele osób podróżuje właśnie w te miejsca, w których zobaczyć można morza i oceany. Warto jednak pamiętać, że do każdego wyjazdu należy przygotować się inaczej. Zupełnie inne rzeczy zabierzemy nad morze, a inne w góry. Najpiękniejsze plaże w Polsce w 2022 roku. Lider wciąż ten sam Wakacje nad Bałtykiem? Zanim zaplanujesz urlop i wyruszysz na zasłużony odpoczynek, poznaj najpiękniejsze plaże w Polsce w 2022 roku. Co więcej, trzeba wziąć na poprawkę również pogodę. Spędzanie czasu nad morzem to nie tylko wygrzewanie się na rajskich plażach latem, ale również spacery po klifach w Wielkiej Brytanii lub nurkowanie wśród raf koralowych. Właśnie dlatego, przed wyjazdem nad morze należy zadać sobie pytanie, co będziemy robić w miejscu docelowym i jak temperatura może zmieniać się na miejscu. Regiony nadmorskie często bywają nieprzewidywalne. Jest jednak uniwersalna lista rzeczy, które zawsze trzeba zabrać nad morze. Kurtka przeciwdeszczowa: nad morzem pogoda zmienia się bardzo szybko Osoby, które co roku jeżdżą nad Morze Bałtyckie, doskonale zdają sobie sprawę z tego, jak ważna jest tam kurtka przeciwdeszczowa. Niestety klimat w naszym kraju jest dużo bardziej surowy niż w innych częściach Europy, a na północy kraju często jest gorsza pogoda niż w centrum lub na południu. Ponadto nad Bałtykiem często pada deszcz i pogoda potrafi zmieniać się jak w kalejdoskopie. Czasem te zmiany zachodzą nawet w ciągu kilkunastu lub kilkudziesięciu minut. Właśnie dlatego warto mieć kurtkę, którą bez problemu złożymy i zapakujemy nawet do małego plecaka lub torby. Krem przeciwsłoneczny z litrem UV Prawie wszyscy lubimy słońce. Co więcej, jego promienie mogą mieć korzystny wpływ na nasz organizm. W dużym skrócie stymulują uwalnianie endorfin oraz „dostarczają” witaminy D. Trzeba jednak pamiętać, że nadmierna ekspozycja na promieniowanie słoneczne może być przyczyną dotkliwych poważeń, a w najgorszym wypadku poważnych chorób skóry, które mogą nawet zagrażać życiu. Właśnie dlatego, gdy jesteśmy na plaży w samym kostiumie kąpielowym, powinniśmy zadbać o odpowiedni krem przeciwsłoneczny. W przypadku wielu godzin spędzanych na słońcu najlepiej wyposażyć się w filtr z SPF na poziomie 30-50. Strój kąpielowy warto mieć zawsze Nic dodać, nic ująć. Jeżeli ktoś planuje wypoczynek na plaży, jest to element garderoby, który trzeba ze sobą zabrać. Nawet jeżeli nie świeci słońce, zawsze można pójść na basen. W końcu sport to zdrowie, a pływanie jest bardzo wszechstronnym treningiem, który pozytywnie wpływa na serce, krążenie, obniżenie poziomu cholesterolu oraz pomaga w leczeniu problemów z kręgosłupem. Czym jest „dzikie pływanie”? Idealne antidotum na klaustrofobię i izolację Dla tych ludzi pływanie to sposób na wszelkie problemy i dolegliwości, a skoki do naturalnych akwenów to symbol wolności. Mowa o członkach Brighton Swimming Club – najstarszego istniejąceg... Wodoodporne etui na telefon W dobie smartfonów wiele osób nie rozstaje się ze swoimi telefonami nawet na krok. Problem w tym, że nad morzem wszystko może się zdarzyć. Na plaży urządzenie może wypaść prosto do wody, a w trakcie rejsu jachtem, fala może okazać się większa, niż się spodziewamy i zalać nas od stóp do głów. Właśnie dlatego, przed wyruszeniem na wakacje nad morze, warto zaopatrzyć się w dobre wodoodporne etui. Apteczka nie tylko nad morze Apteczkę tak naprawdę powinno się zabierać na niemalże każdy dłuższy wyjazd. Nigdy nie wiadomo, co może się wydarzyć. Właśnie dlatego warto ją mieć ze sobą, a w środku na pewno: Plastry, Bandaże, Wodę utlenioną, Tabletki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe, Leki na alergię, Chusteczki odkażające. Preparaty na kleszcze i komary Na każdy wyjazd dobrze jest zabrać preparaty przeciwko komarom i kleszczom. Na świecie są różne komary i te bardziej niebezpieczne potrafią przenosić nawet malarię i dengę i zimę. Na szczęście w Polsce te owady nie transmitują groźnych dla człowieka chorób. Inaczej sytuacja wygląda z kleszczami. Nawet jedno ugryzienie może być przyczyną zachorowania na boreliozę, a w najgorszym wypadku – kleszczowe zapalenie opon mózgowych, które może prowadzić nawet do śmierci. Scyzoryk to niezwykle uniwersalne narzędzie Scyzoryk to gadżet uniwersalny, który przyda się zarówno w górach, jak i nad morzem, w domku letniskowym i pod namiotem. Nigdy nie wiadomo, kiedy się przyda, dlatego warto zawsze mieć ze sobą to narzędzie. Należy jednak pamiętać, że w przypadku lotu samolotem, scyzoryk należy umieścić w bagażu rejestrowanym. W przeciwnym wypadku można pożegnać się z nierzadko drogim sprzętem. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".