Na ratunek żabom! Wyjątkowa akcja w Karkonoszach ma pomóc mieszkańcom tamtejszych lasów
Rusza coroczna akcja „ŻABA!” w Karkonoskim Parku Narodowym. Inicjatywa ma na celu ułatwienie wędrówki płazów do ich miejsc rozrodu. Władze parku narodowego poszukują wolontariuszy, którzy mogliby pomóc w transportowaniu żabich mieszkańców tamtejszych lasów.
Nadejście wiosny to nie tylko ważny moment dla spragnionych słońca ludzi, którzy ochoczo uskuteczniają wtedy spacery na łonie natury. Często niestety zapominamy, że wraz z końcem zimy do życia wraca wiele innych gatunków zwierząt, z którymi dzielimy naszą planetę. Aby pomóc płazom takim jak żaby, ropuchy i traszki, władze Karkonoskiego Parku Narodowego ogłaszają akcję „ŻABA!”, której celem jest wsparcie tych zwierząt w dotarciu do miejsc rozrodu. Na drodze tych niewielkich stworzeń stoją bowiem asfaltowe jezdnie, przez które wiele płazów nie dociera do upragnionego celu. Pomoc w przejściu przez jezdnie Akcje wolontariuszy skupiają się w dwóch miejscach: w Sobieszowie i Michałowicach. Tamtejsze jezdnie blokują płazom swobodne przejście do zbiorników wodnych, w których zwierzęta mogłyby złożyć skrzek. Niestety, śmiercionośne pojazdy, które każdego dnia poruszają się po asfaltowych ulicach, zabijają rocznie wiele – podążających do miejsca rozrodu – żab. Jak tłumaczą władze Karkonoskiego Parku Narodowego, który stoi za akcją „ŻABA!”, płazy są jedną z najbardziej zagrożonych grup zwierząt w Europie. Ich populacja spada m.in. przez ruch samochodowy, zmiany klimatu i utratę siedlisk. KPN podkreśla, że „każda przeniesiona żaba to realne wsparcie dla lokalnego ekosystemu”. Przenosząc żaby, traszki czy ropuchy, dbamy o bioróżnorodność tak kluczową w zachowaniu równowagi w przyrodzie. W służbie płazom Karkonoski Park Narodowy ogłosił nabór wolontariuszy chętnych wziąć udział w tegorocznej akcji „ŻABA!”. Pomoc płazom w przejściu przez jezdnie to jednak wymagające, aczkolwiek szlachetne zadanie, z którego płynąca satysfakcja jest – jak mówi KPN – „większa niż po obejrzeniu całego sezonu serialu w jeden weekend”. Praca rozpoczyna się rankiem lub wieczorem. Wolontariusze zakładają kamizelki odblaskowe, biorą wiaderka i ruszają na asfaltową drogę. Tam szukają chcących przejść na drugą stronę płazów i pomagają im, transportując zwierzęta bliżej zbiorników wodnych. Praca odbywa się w ciągu dnia i nocy, gdyż płazy o każdej porze próbują powędrować do miejsc rozrodu. Kto może zostać wolontariuszem? Wolontariuszem może tak naprawdę zostać każdy, kto chce spędzić czas na łonie natury i pomóc przyrodzie we wsparciu lokalnego ekosystemu. Władze KPN poszukują osób pełnoletnich, wyposażonych w czołówkę i dobre nastawienie. Nie potrzeba doświadczenia ani żadnych specjalnych umiejętności – organizatorzy akcji nauczą wolontariuszy wszystkiego na miejscu. Chętni powinni zgłosić się na wskazany adres mailowy: wolontariat@kpnmab.pl lub zadzwonić pod numer: 724 230 431. Los płazów w Polsce Według wyników badań z 2024 roku, opublikowanych w czasopiśmie naukowym „Nature”, światowa populacja płazów znajduje się w poważnym kryzysie. Spośród ponad 8000 gatunków tych zwierząt aż 40,7% jest zagrożonych wyginięciem. Sytuacja ta ma miejsce również w Polsce, gdzie możemy zaobserwować znaczący spadek liczby tych niewielkich zwierząt. Według badań biologa Macieja Pabijana w ciągu ostatnich 50 lat żabia populacja w lasach pod Krakowem zmniejszyła się czterokrotnie. W okolicach Poznania gromady, które liczyły po setki czy tysiące osobników, obecnie nie przekraczają nawet kilkudziesięciu sztuk. Zmiany klimatu znacząco utrudniają życie tym mieszkańcom naszego kraju. Dlatego też istotne jest, aby nie mnożyć zagrożeń, które mogłyby wpłynąć na populację płazów. Działania chroniące te zwierzęta przed szkodliwą działalnością człowieka zdecydowanie – przynajmniej w wymiarze lokalnym – mogą pomóc żabom, ropuchom czy traszkom w przetrwaniu. Źródła: Karkonoski Park Narodowy, Nauka o Klimacie Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Dlaczego mrówki ratują swoje towarzyszki? Naukowcy odkryli intrygującą zależność
Im dłuższe życie, tym większa skłonność do pomocy – taką zależność odkryli polscy badacze wśród mrówek robotnic. Co motywuje te pracowite owady do zachowań altruistycznych?
Spis treści: Mrówki – wyjątkowe zwierzęta Szeroko zakrojone badania mrówek Jakie mrówki są „bohaterskie”? Opłacalność zachowań altruistycznych Nie tylko ludzie wykazują działania altruistyczne czy prospołeczne i niosą pomoc zarówno przedstawicielom swojego gatunku, jak i innym stworzeniom. Dotyczy to również niektórych zwierząt. Zespół ekspertów pod kierunkiem dr. Filipa Turzy z Instytutu Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie postanowił zbadać altruizm u mrówek. Mrówki – wyjątkowe zwierzęta Jeśli chodzi o niesienie pomocy, to mrówki są pod tym względem nietypowe. Zachowania altruistyczne są znane w zasadzie tylko wśród kręgowców, np. ptaków, świń czy gryzoni. Mrówki to jedyne bezkręgowce, które wzajemnie sobie niosą pomoc i są przy tym nadzwyczaj dobrze zorganizowane. Taka obserwacja jest dość zaskakująca, bo mrówki podejmując się akcji niesienia pomocy, same mogą się zranić lub nawet umrzeć. Szeroko zakrojone badania mrówek Zespół dr. Turzy przebadał pod kątem zachowań ratunkowych 14 gatunków mrówek, które występują w Polsce i należą do różnych rodzajów, plemion i podrodzin. Analizy były długotrwałe. Eksperci przeprowadzili łącznie 3,5 tysiąca testów behawioralnych z udziałem 10 tysięcy osobników (mrówek robotnic) i zarejestrowali blisko 300 godzin nagrań. Wyniki opisano w artykule opublikowanym w prestiżowym czasopiśmie „Behavioral Ecology”. Jakie mrówki są „bohaterskie”? Naukowcy odkryli interesującą zależność. Okazało się, że robotnice bardziej długowiecznych gatunków mrówek wykazują większą skłonność do ratowania swoich towarzyszek z opresji. – Celem badań było określenie związku między oczekiwaną długością życia a skłonnością do ratowania mrówek w skali międzygatunkowej. Nasze badania wykazały, że gatunki charakteryzujące się wysoką oczekiwaną długością życia znacznie częściej podejmują działania ratunkowe skierowane do uwięzionych towarzyszek ze swoich kolonii – sprecyzował dr Turza. W jego ocenie taki związek sugeruje, że dłuższe życie może sprzyjać rozwojowi zachowań społecznych, istotnych dla sukcesu kolonii. Opłacalność zachowań altruistycznych Dlaczego mrówki ratują się nawzajem z opresji? Pomimo ryzyka dla indywidualnego ratownika, zachowanie to przynosi znaczące korzyści dla przetrwania i rozwoju całej kolonii, co prawdopodobnie było silnym czynnikiem selekcyjnym dla ewolucji tego typu społeczności. – Wykształcenie zachowań ratunkowych u gatunków, u których robotnice żyją stosunkowo długo, jest opłacalne, ponieważ takie uratowane osobniki mogą jeszcze przez długi czas przyczynić się do funkcjonowania i przetrwania kolonii – podkreśla naukowiec. Badacze wskazali, że poziom zaangażowania w pomoc nie zależał od pokrewieństwa ewolucyjnego między gatunkami. Oznacza to, że skłonność do zachowań ratunkowych pojawiła się niezależnie u różnych gatunków mrówek. Badania przeprowadzono w ramach projektu finansowanego przez Narodowe Centrum Nauki. Źródło: Behavioral Ecology, UJ Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Pierwszy taki SOR w Polsce. Całodobowa opieka weterynaryjna coraz bliżej
Powstaje pierwszy w Polsce SOR dla zwierząt. Zlokalizowana na Uniwersytecie Przyrodniczym we Wrocławiu placówka zapewni całodobową opiekę weterynaryjną i pomoc w sytuacjach zagrażających życiu pupili.
W tym artykule: Pierwszy w Polsce SOR dla zwierząt Całodobowa pomoc dla pupili coraz bliżej Wrocław często trafia na nagłówki. Media, zarówno polskie, jak i zagraniczne, zachwycają się architekturą oraz atrakcjami miasta. Tym razem o stolicy Dolnego Śląska mówi się z jeszcze innego powodu. Na kampusie jednego z uniwersytetów ma powstać pierwszy w Polsce SOR dla zwierząt. Całodobowa pomoc ruszy już na początku 2026 roku. Oto co już wiadomo na ten temat. Pierwszy w Polsce SOR dla zwierząt Na Uniwersytecie Przyrodniczym we Wrocławiu powstaje pierwszy w Polsce SOR dla zwierząt. To efekt porozumienia zawartego między władzami miasta a uczelnią. Wspólnym celem jest odpowiedź na pilną potrzebę stworzenia systemu szybkiej pomocy weterynaryjnej dostępnej przez całą dobę. – Rozwiązywanie problemów społeczno-gospodarczych to elementy naszej misji. Chcemy być uczelnią aktywnie uczestniczącą w rozwoju Wrocławia, czuć się za miasto współodpowiedzialni. Dlatego jestem dumny, że wspólnie zbudujemy miejsce potrzebne, ważne i nowoczesne – podkreśla prof. Krzysztof Kubiak, rektor uczelni. Remont pomieszczeń pod przyszły SOR ruszy w ciągu najbliższych kilku miesięcy. UPWr przeznaczył na ten cel ponad pół miliona złotych. Otwarcie kliniki zaplanowano na początek przyszłego roku. Na miejscu dostępny będzie zaawansowany sprzęt medyczny, w tym system do hemoperfuzji, stosowany w leczeniu zatruć, sepsy czy chorób autoimmunologicznych. W trudniejszych przypadkach wykorzystywane będą również terapie nerkozastępcze oraz wymiana osocza. – Planujemy zatrudnić w niej tylko lekarzy weterynarii wyspecjalizowanych w leczeniu stanów nagłych, najlepszych specjalistów, którzy będą mieli do dyspozycji najnowocześniejszy sprzęt – zaznacza prof. Artur Niedźwiedź, prodziekan Wydziału Medycyny Weterynaryjnej UPWr. Całodobowa pomoc dla pupili coraz bliżej Co ważne, klinika ma być nie tylko nowoczesna, ale też przyjazna mieszkańcom. Część z nich, w tym seniorzy czy posiadacze Karty Dużej Rodziny, skorzystają z usług kliniki na preferencyjnych zasadach. – To wyjątkowe przedsięwzięcie, które nie tylko podniesie standard opieki nad naszymi czworonożnymi towarzyszami, ale także zapewni pomoc dostępną przez całą dobę – w sytuacjach nagłych, kiedy liczy się każda minuta. Co równie ważne, usługi świadczone w nowym SOR-ze będą dostępne w niższych cenach niż w placówkach komercyjnych, co zwiększy ich dostępność dla mieszkańców – podsumowuje Jacek Sutryk, prezydent Wrocławia. Źródła: wroclaw.pl; upwr.edu.pl
Pokonali 700 km, by ratować życie psa. O ich bohaterskim wyczynie mówi cały kraj
Nie wahając się ani chwili, ruszyli w liczącą 700 km drogę, by pomóc psu, który od blisko tygodnia był uwięziony na wysepce w Kuligowie nad Bugiem. O bohaterskim czynie ratowników z Kołobrzegu mówi dziś cała Polska.
W tym artykule: Pies uwięziony na środku Bugu Przejechali całą Polskę i uratowali psa uwięzionego na Bugu Występujące na terenie całego kraju wichury i opady dają się we znaki mieszkańcom wszystkich regionów Polski. Szczególnie alarmująca sytuacja ma miejsce na Mazowszu, gdzie część miejscowości została odcięta od świata. Wysoki poziom wody na tamtejszym odcinku Bugu doprowadził nie tylko do licznych podtopień domów i posesji. O mały włos nie doszło do tragedii, w wyniku której życie mógłby stracić kilkumiesięczny szczeniak. Pies uwięziony na środku Bugu O ratownikach Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa z Kołobrzegu i ich bohaterskim wyczynie mów dziś cała Polska. Paweł Depta, Jacek Rzeszotarski i Marcin Deręgowski przemierzyli 1400 km w obie strony, by ratować kilkumiesięcznego psa. Szczeniak od blisko tygodnia był uwięziony na wysepce na mazowieckim odcinku Bugu w Kuligowie. Wszystko rozpoczęło w poniedziałek, 29 stycznia, gdy stado szczeniaków zostało wypuszczone z pobliskiej posesji. Niestety, gwałtowne załamanie pogody spowodowało podniesienie poziomu wody w rzece, przez co czworonogi nie mogły wydostać się z potrzasku. Jeden z nich utonął, szóstka z kolei szczęśliwie dopłynęła do brzegu. Na środku Bugu wciąż jednak przebywał ostatni ze szczeniaków. – Ta historia wydaje się nieprawdopodobna. Wczoraj dowiedzieliśmy się o próbach ratowania szczeniaka, który utknął na zalanej wodą wysepce na rzece Bug. 6 dni temu psiak i 7 jego rodzeństwa wypuszczono z posesji znajdującej się nieopodal brzegu. Zator lodowy na rzece został wysadzony i rozpętało się piekło. 7 psiaków przepłynęło rzekę i dotarło do lądu – jeden utknął na zalanej rwącym nurtem wyspie – czytamy na facebookowym profilu Fundacji dla Szczeniąt Judyta. Trudne warunki atmosferyczne spowodowały, że służby bezskutecznie próbowały ratować szczeniaka. Sprawę pogarszał fakt, że czworonóg był przemarznięty, niespokojny, a na dodatek wył i skomlał. – Warunki były tak trudne, że straż pożarna dwa razy próbowała i bezskutecznie, stwierdzili że się więcej nie podejmą. Policja rozkładała ręce. Silny, szybki prąd, płynące z dużą prędkością kawałki lodu, gałęzi i innych zanieczyszczeń stwarzały zagrożenie dla życia ludzi. Psiak tkwił w wodze przemarznięty, bez jedzenia, wycieńczony. Wył i skomlał – zaznacza fundacja. Miał być najdłużej żyjącym psem na świecie. Weterynarze są jednak innego zdania Bobi, czyli najstarszy pies świata, został tymczasowy usunięty z Księgi Rekordów Guinnessa. Wszystko po tym, jak pojawiły się wątpliwości, co do rzeczywistego wieku czworonoga. Przejechali całą Polskę i uratowali psa uwięzionego na Bugu Po niespełna tygodniu do akcji ratunkowej miał wkroczyć legionowski oddział WOPR. Na miejscu stwierdzono jednak, że ryzyko jest zbyt duże i nie będą narażać życia ludzi. Dlatego o pomoc zwrócono się do ratowników Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa z Kołobrzegu. Ci nie wahając ani chwili, ruszyli w liczącą 700 km drogę, by uratować uwięzionego od blisko tygodnia psa. W sobotę, tuż po godzinie czwartej nad ranem, za drugim podejściem, akcja na Bugu zakończyła się sukcesem. – Dziś rano trzech bohaterów z Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa SAR w Kołobrzegu po pokonaniu 700 km uratowało psiaka! Żyje, jest przytomny. [..] Teraz trzyma go adrenalina, ale 6 dni w lodowatej wodzie, w stresie raczej nie pozostało bez wpływu na jego zdrowie. Dzieciak w drodze do szpitala – przekazano. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="701" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FFundacjaJudyta%2Fposts%2Fpfbid02uPJjpkjTaYyQDHTqy112ZHvcJFNYCgiAEjNC9YcKy6zT9CSnbEaY1uJ1c5xzjZHMl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Uratowany szczeniak dostał na imię Rysiek. Zarówno on, jak i reszta jego rodzeństwa, zostali zabrani od dotychczasowego właściciela, który przetrzymywał czworonogi w koszmarnych warunkach. Źródło: Fundacja dla Szczeniąt Judyta/Facebook. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Graj z nami dla WOŚP 2024. Wylicytuj dzień w redakcji National Geographic Polska
Chcesz na własne oczy przekonać się, jak wygląda dzień z życia redakcji magazynu National Geographic Polska? Teraz masz niepowtarzalną okazję, aby to zrobić, a przy okazji wesprzeć 32. Finał WOŚP.
W tym artykule: WOŚP 2024: Dzień w redakcji magazynu National Geographic Polska Ile pieniędzy zebrała WOŚP od początku? W niedzielę, 28 stycznia 2024 r., pod hasłem „Tu wszystko gra OK!”, odbędzie się 32. Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Celem tegorocznej zbiórki będą „Płuca po pandemii. Gramy dla dzieci i dorosłych!”. Zgromadzone fundusze przeznaczone zostaną na zakup sprzętu do diagnozowania, monitorowania i rehabilitacji chorób płuc pacjentów na oddziałach pulmonologicznych dla dzieci i dorosłych. Jak podkreśla WOŚP, W całej Polsce działają 64 takie jednostki. – 28 stycznia 2024 roku po raz 32. zmierzymy się z problemem, zapraszając wszystkich rodaków, Polaków, na całym świecie, by grali razem z nami. Temat zbliżającego się Finału to: „Płuca po pandemii. Gramy dla dzieci i dorosłych”. Problem ogromny, z którym chcemy się uporać. Chcemy kupić sprzęt dla 15 oddziałów pulmonologicznych dla dzieci i 49 oddziałów dla dorosłych – zaznacza Jurek Owsiak, założyciel i prezes Fundacji Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy. WOŚP 2024: Dzień w redakcji magazynu National Geographic Polska Z radością możemy poinformować, że podczas tegorocznej edycji Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, ponownie dołączymy do ekipy Jurka Owsiaka. Podobnie jak w 2023, także i w tym roku, osoby ciekawe świata, a przede wszystkim o dobrym sercu, mogą za pośrednictwem serwisu Allegro wylicytować dzień w redakcji magazynu National Geographic Polska. Podczas 6-godzinnej wizyty w redakcji: zobaczysz kulisy przy przy tworzeniu numeru prasowego National Geographic Polska i serwisu National-Geographic.pl; weźmiesz udział w kolegium redakcyjnym; pomożesz w przygotowaniu materiału dziennikarskiego, który ukaże się na stronie National-geographic.pl; dodatkowo otrzymasz roczną prenumeratę magazynu National Geographic Polska. Na tym jednak nie koniec. Licytować można także pakiet 12 wydań papierowego magazynu National Geographic Polska. Ten wyjątkowy zestaw ponadczasowej wiedzy to idealna pigułka dla każdego odkrywcy i prawdziwa naukowa podróż przez kosmos, wnętrze Ziemi, lodowce, zagrabione skarby cywilizacji, najludniejsze państwa świata czy kulturę Słowian. Obie licytacje trwają do 28 stycznia. Wszystkie pytania dotyczące aukcji oraz szczegółów jej realizacji, prosimy kierować pod adres: beata.rozalska-klaminska@burdamedia.pl. Pamiętajcie – gramy z WOŚP do końca świata i jeden dzień dłużej! Ile pieniędzy zebrała WOŚP od początku? Pierwszy finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy odbył się w 1993 roku. Na przestrzeni 30 lat WOŚP zebrała blisko 2 miliardy złotych i kupiła 71,5 tysiąca urządzeń.
Jak sobie radzić z kacem? 13 sposobów z różnych stron świata
Alkohol znany jest od ponad 5 tysięcy lat, a co za tym idzie - skutki jego nadużycia także. Jak sobie z nim radzić? Sprawdzamy, jak to robią na świecie
Kac – Koszmar Alkoholowego Cierpienia. Zawdzięczamy go Niemcom. To od ich „katzenjammer”, czyli kociego lamentu, pochodzi polska nazwa syndromu dnia poprzedniego. Zresztą dosłowne tłumaczenia obcojęzycznych określeń składają się na pełny obraz kliniczny. I tak: Francuzi skarżą się na „drewnianą gębę”, Szwedów „bolą korzenie włosów”, a we norweskich głowach „pracują robotnicy”. Jak temu zaradzić? Sposobów szukamy dookoła świata. 13 SPOSOBÓW NA KACA 1.STAWIA NA NOGI (Kawa po cygańsku) Zgodnie ze starą recepturą: połączenie mocnej, sypanej kawy z sokiem z cytryny odstrasza kaca jeszcze zanim się pojawi. Uwaga! To napój wysokoprocentowy (maksymalne stężenie kawy w kawie). Eliksir można stosować zapobiegawczo, ale sączony rano po szampańskiej zabawie też stawia na nogi - warto wtedy dodać trochę soli. Pychota! 2. DO BANI! (Bania, Rosja) O sposoby na kaca zapytaliśmy tych, którzy o alkoholu wiedzą najwięcej (podobno). Rosjanie poalkoholowe skutki-smutki najchętniej wypacają w bani. Rosyjska siostra sauny pomaga usunąć z organizmu zalegające toksyny, kąpiel w przeręblu działa otrzeźwiająco, a małe biczowanie gałązkami brzozy wypędza nawet słynnego „moralniaka”. 3. CZYM SIĘ STRUŁEŚ, TYM SIĘ LECZ (Pisco sour, Peru) Peruwiańska odmiana metody „klin klinem”. Zamiast małego piwa – koktajl pisco sour. To nic innego jak schowany pod pianką z kurzego białka i sokiem z limonki lokalny trunek pisco. Rozrzedzony destylat ma pomagać organizmowi dojść do siebie po alkoholowym nadużyciu, a kwasek i białka naprawiają poczynione dzień wcześniej spustoszenia. Połączenie podobno tak udane, że grozi powtórką z rozrywki. 4. SMARUNEK NA RATUNEK (Portoryko) Boli? Naklej plaster. Cytryny. I to dzień wcześniej. Portorykańczycy wierzą, że nasmarowanie skóry świeżą cytryną pozwala uchować pijącego przed utratą wody, otwiera pory, ale tak sprytnie, że uchodzą nimi wyłącznie toksyny. Zgodnie z instrukcją wystarczy posmarować pachę po stronie ręki, która trzyma kieliszek. Może najlepiej posmarować kieliszek? 5. JAK ŚLIWKA W KOMPOT! (Umeboshi, Japonia) …albo morela w zieloną herbatę. Umeboshi to potwornie kwaśna i słona marynowana morela. Wskutek długiego marynowania - pofałdowana i powykręca. Sama zresztą też wykręca, dlatego zaleca się zanurzyć ją w zielonej herbacie. Wypicie takiego roztworu pomaga skacowanym Japończykom uzupełnić elektrolity. 6.BYCZA ULGA (Suszony penis byka, Włochy) Wobec kaca bezbronni są też sycylijscy gangsterzy. Nawet oni dnia następnego przypominają nieopierzone pisklęta. Ojciec chrzestny znalazł sposób, by przywrócić delikwentom męskość: suszony penis byka. W obliczu zjedzenia tego nietypowego sucharka organizm po prostu eliminuje kaca. Jaka otrzeźwiająca perspektywa! 7.BŁĘDNY RYCERZ (Hangover Heaven, Las Vegas) W Kac Vegas wszystkie możliwe sposoby walki z kacem dostępne są w jednym miejscu - w kac-busie. Po całonocnej imprezie wsiadasz do nietypowego busa, a załoga pokładowa zajmuje się Tobą i Twoim kacem. All inclusive. Pod ręką szklanka izotoniku, woreczek witamin, wygodne łóżka i wyciszone kabiny. A jeśli porządnie przeholowałeś: zestaw intubacyjny, strzykawki i wenflony. Po prostu Hangover Heaven. 8. VOODOO NA VOODCE? (Voodoo, Haiti) Wypocić, wyleżeć, a może zagryźć? Na Haiti kaca się wypędza, tak jak wypędza się demony. Lokalni szamani robią z nim to, co umieją najlepiej - uprawiają voodoo. Niewykluczone, że wbijanie szpilek w korek od winnego cierpień alkoholu uśmierza ból. Zemsta bywa słodka. 9. ZUPA DLA TWARDZIELI (Korhelyleves, Węgry) W żołądku katastrofa, w całym organizmie susza. Na pomoc spieszy surowa wędzonka i kiszona kapusta. Węgrzy gotują z nich zupę korhelyleves. Dodatek ostrej papryki – z pewnością gasi pragnie, kwaśna śmietana - uspokaja kiszki, a potem już wszystko idzie gładko jako po… smalcu. Ryzykowna mieszanka. Mamy mieszane uczucia. 10. PANACEUM NA WSZYSTKO (róg nosorożca, Wietnam) Aspiryna z zagrożonego wyginięciem gatunku. Wietnamczycy wierzą, że wypicie startego do ciepłej wody rogu nosorożca uwoli ich od kaca. Ta sama sztuczka działa też na katar i na raka. W istocie stosowanie rogu jest tak samo skuteczne jak... obgryzanie paznokci. Ich skład jest niemal identyczny. 11. I NERKA NIE SIADA (szparagi, Korea) Naukowcy z Instytutu Nauk Medycznych i Uniwersytetu Jeju w Południowej Korei twierdzą, że kilka szparagów może uchronić nerki przed nadmiarem toksyn,a tym samym łagodzić objawy kaca. Dzieje się tak za sprawą dużej ilości aminokwasów, jaką zawierają te rośliny. 12. KAC MA WIELKIE OCZY (gałki oczne owcy, Mongolia) Badania japońskich naukowców wykazały, że marynowane gałki oczne owcy z sokiem pomidorowym wspomagają wątrobę w usuwaniu alkoholu z organizmu. 13. I KAC ODLATUJE (kanarki, starożytny Rzym) Żyjący w I w. n.e. Pliniusz Starszy polecał przede wszystkim surowe jaja sowie. Jeśli ból głowy nie dawał spokoju, można było zjeść... kanarka usmażonego w głębokim tłuszczu.
Kontynuujemy pomoc: VARTA wspiera dzieci i rodziny w potrzebie
Niezależnie czy jest to wsparcie edukacyjne, psychologiczne czy medyczne, ukierunkowane na kraje rozwijające się lub lokalne: społeczne i socjalne zaangażowanie jest bardzo ważne dla VARTA, zwłaszcza w obecnej sytuacji. W ramach charytatywnej inicjatywy VARTA Helps, która powstała w 2019 r., Grupa przeznacza środki finansowe na wsparcie dla dzieci i ich rodzin, by mogli oni otrzymać odpowiednią pomoc. Wspólnie ze swoimi oddziałami w Europie, VARTA wspiera organizacje charytatywne o różnych celach statutowych.
DOBRA ENERGIA WRACA - charytatywna misja VARTA Helps w Polsce W ramach programu VARTA Helps w Polsce obejmujemy szczególną troską i pomocą podopiecznych Stowarzyszenia SOS WIOSKI DZIECIĘCE. Dzięki akcji Dobra Energia Wraca, przekazujemy aż 100 000 złotych ze sprzedaży produktów VARTA na rzecz podopiecznych Stowarzyszenia. Wsparcie może być jednak jeszcze większe! Dodatkiem do akcji VARTA będą aukcje charytatywne, z których dochód w 100% przekazany zostanie na SOS WIOSKI DZIECIĘCE. Stowarzyszenie SOS WIOSKI DZIECIĘCE opiekuje się dziećmi opuszczonymi, osieroconymi oraz zagrożonymi utratą opieki rodzicielskiej, dając im szansę na szczęśliwe dzieciństwo i samodzielność w przyszłości. W ramach opieki zastępczej działają: Młodzieżowe Wspólnoty Mieszkaniowe SOS – programy wspierające młodzież w przygotowaniu do samodzielnego życia oraz Rodzinne Domy Czasowego Pobytu, założone z myślą o dzieciach, które nie mogły pozostać w swoich rodzinach i opuściły je w trybie interwencyjnym. Prowadzone są także profilaktyczne Programy SOS Rodzinie dla dzieci z rodzin zagrożonych kryzysem. SOS Wioski Dziecięce to osiedla 12-14 domów, w których mieszkają Rodzice SOS oraz ich podopieczni. Rodzice zastępczy dbają o wychowanie, zdrowie, edukację i rozwój emocjonalny dzieci, by zapewnić im najlepszy start w dorosłość. Przyłączając się do akcji Dobra Energia Wraca możesz sprawić, że ich życie będzie jeszcze lepsze! Wspólnymi siłami zdziałamy więcej! Możesz wziąć udział w naszych charytatywnych aukcjach z udziałem sław. Przekaż dobrą energię, licytuj, spędź kreatywnie czas lub realizuj pasję w towarzystwie swojego idola, pomagając przy tym innym! Całością dochodów z aukcji charytatywnych doładujemy konto SOS WIOSKI DZIECIĘCE. Śledź informacje o aktualnych aukcjach na stronie akcji www.dobraenergiawraca.pl. Akcja trwa od 1 WRZEŚNIA do 31 GRUDNIA 2020. Społeczne zaangażowanie, które idzie o krok dalej W ramach programu VARTA Helps, przedsiębiorstwo mające swoje korzenie w Ellwangen zobowiązuje się także do walki z rosnącym zanieczyszczeniem naszego środowiska oraz z wymieraniem unikalnej fauny i flory. Jedną z inicjatyw podjętych przez VARTA jest wspieranie organizacji “World Oceans Day – The Ocean Project”, której zadaniem jest ochrona oceanów. Ponadto przez wiele lat VARTA nieustannie wspierała ruch “Stop Kłusownictwu” w Namibii, który podejmuje działania przeciwko tej okrutnej formie przemocy wobec zwierząt. Ty także możesz przekazać dobrą energię dalej! Kupując dowolne produkty VARTA, wspierasz SOS WIOSKI DZIECIĘCE i pomagasz zapewnić szczęśliwy dom potrzebującym dzieciom. 100 000 zł to minimalna kwota, jaką doładujemy konto stowarzyszenia. Finansowe wsparcie dla dzieci może być jeszcze wyższe - dzięki Tobie! Wkrótce na naszej stronie pojawią się szczegóły dotyczące aukcji charytatywnych z udziałem znanych i lubianych osób. Wylicytować będzie można m.in. warsztaty, specjalne zaproszenia czy całą masę gadżetów, które ucieszą każdego fana. Całość dochodów z licytacji przekażemy na SOS WIOSKI DZIECIĘCE. Więcej informacji można znaleźć na: http://www.varta-consumer-helps.com/pl/
Polska ilustratorka zbiera pieniądze dla Australii. Sprzedaje swoje prace
Aleksandra Stanglewicz stworzyła serię ilustracji przedstawiających australijskie zwierzęta, a cały dochód z jej prac trafi do organizacji WWF Australia.
Pożary w Australii trwają od końca 2019, a to dopiero początek najcieplejszych miesięcy w tamtej części świata. Estymuje się, że życie straciło tam już około 1,25 miliarda zwierząt, a te, które przeżyły, umierają z powodu braku wody i pożywienia. Aleksandra postanowiła stworzyć ilustrację z zagrożonymi australijskimi zwierzętami jako odpowiedź na docierające do nas informacje o pożarach w Australii, a cały dochód ze sprzedaży grafiki w lutym zostanie przeznaczony na rzecz WWF Australia. “Na co dzień dbam o to, jak żyję i jaki ma to wpływ na naszą planetę i żyjące na niej istoty, dlatego od początku naturalne dla mnie było to, że, poza przekazaniem datków, zrobię coś, by pomóc Australii w walce z pożarami, które zabijają ogromne ilości zwierząt.” – powiedziała nam ilustratorka. Ilustracja stworzona została techniką digitalową w programie Procreate. Cały proces powstawania ilustracji można zobaczyć na jej Instagramie. Aleksandra Stanglewicz jest ilustratorką obecnie mieszkającą i tworzącą w Warszawie. Jej prace to głównie ilustracje botaniczne, portrety i ilustracje modowe tworzone za pomocą akwareli. Jednym z jej ulubionych projektów jest współpraca z polską marką naturalnych kosmetyków Mokosh Cosmetics, do której stworzyła botaniczne ilustracje do ich serii sojowych świeczek. W zeszłym roku miała również okazję stworzyć okładkę do arizońskiej gazety Phoenix New Times z okazji 50. rocznicy festiwalu w Woodstock. Współpracowała również z takimi markami, jak Armani, H&M, JOY in me, Liberté, Magazyn Usta, Rossmann, Stylist Magazine, Sunday Riley, Top Secret i Urban Outfitters. Grafikę Aleksandry można kupić tutaj. Katarzyna Mazur
Straciła nogę, gdy miała dwa lata. W Syrii nie ma szans na protezę
Lana miała zaledwie dwa lata, gdy na jej rodzinny dom spadła bomba. Dziewczynkę udało się uratować spod gruzów, ale jej prawa noga została nieodwracalnie uszkodzona. Takich dzieci jak Lana, które straciły kończyny, jest setki, a w Syrii pierwszeństwo oprotezowania mają mężczyźni. Pomoc kobietom i dzieciom niesie Polska Misja Medyczna
Idlib było dużym, ruchliwym miastem w Syrii, gdzie życie toczyło się typowym, hałaśliwym rytmem właściwym aglomeracjom Bliskiego Wschodu. Na ulicach tłoczyli się sprzedawcy najrozmaitszych drobiazgów, a kierowcy nadużywali klaksonów. Lana przyszła na świat we wrześniu 2015 roku. Zupełnie nie zdawała sobie sprawy, ile wysiłku kosztuje jej ojca utrzymanie całej rodziny. Starsi bracia, Hamada i Ayham, chodzili już do szkoły, siostra – Massa, spędzała czas bawiąc się w domu w towarzystwie mamy. Rodzice mieli plany na przeprowadzenie się do większego domu. Ahmad, ojciec Lany, wiedział, że jego najmłodsza córeczka będzie potrzebować stałej, dodatkowej opieki i leczenia, urodziła się z wrodzoną deformacją wargi, co utrudniało karmienie dziewczynki. Lana czeka na protezę, która umożliwi jej normalne funkcjonowanie (fot. PPM) Z każdym kolejnym miesiącem coraz częściej do łóżeczka, gdzie spała Lana docierały nerwowe głosy rodziców i starszego rodzeństwa. Do Idlib zbliżała się wojna. Nieuchronnie. Jak się zachować? Uciekać czy zostać? Jeśli szukać schronienia w innym miejscu, to gdzie? Rozmowy krążyły wciąż wokół tych samych tematów, różniły się tylko większą lub mniejszą nerwowością rozmawiających ludzi. W końcu zaczęły się naloty. Bomby spadały na kolejne budynki. W czasie bombardowań tynk sypał się z sufitu, ściany pękały, z ram wypadały szyby. Rodzina Lany w tych chwilach zbierała się razem w pokoju i próbowała przeczekać, pokonać strach. Niestety, w 2017 roku jedna z setek bomb spadła na dom, w którym mieszkała rodzina Lany. Dom zawalił się. Sąsiedzi wydobyli spod gruzów rodzinę Lany, ale nigdzie nie było widać śladu dziewczynki. Hamada, najstarszy brat, nie poddawał się, ale kolejne próby znalezienia Lany nie kończyły się sukcesem. Hamada, niezmordowany dwunastoletni ratownik, obsypany kurzem z tego, co do niedawna było jego domem, walczył nieustępliwie i w końcu usłyszał głos swojej najmniejszej siostry. Tak, to nie przesłyszenie, to była ona gdzieś głęboko pod ruinami. Odrzucał kamienie coraz szybciej, aż w końcu wydobył ją spod gruzów. Kiedy opatrywano rannych, Ahmad z żoną Saną i trójką rodzeństwa z przerażeniem patrzyli na prawą nogę Lany. Było jasne dla wszystkich, że noga jest bardzo poważnie pogruchotana. Lekarze musieli amputować dziewczynce część nóżki, ale udało im się ocalić kolano. Lana nie miała czasu na rehabilitację. Rodzina musiała szukać schronienia. Nie mieli już przecież domu. Jak tysiące innych Syryjczyków wciągnął ich ten wir, który gna kolejne rzesze uchodźców przez syryjską pustynię na północ. Szli, jechali, potem znów szli, by w końcu zamieszkać w prowizorycznym domu blisko granicy z Turcją. Są tu do dzisiaj. Nie mają kontaktu z dawnymi znajomymi. Są samotni i zdesperowani. Hamada i Ayham porzucili szkołę, razem z ojcem pracują w warsztacie, gdzie produkuje się miotły. Zarabiają w trójkę piętnaście dolarów tygodniowo. Brakuje im na wszystko, a przecież Lana potrzebuje specjalnego karmienia ze względu na wrodzoną wadę ust. Polska Misja Medyczna pomogła już blisko 320 dzieciom po amputacjach. W 2017 roku podjęliśmy się niezwykle trudnej pracy, która polega na zebraniu środków finansowych na zakup protez, a potem na długiej rehabilitacji, która pozwala okaleczonym dzieciom wrócić do życia. Dzięki naszym darczyńcom oraz ofiarnej pracy lekarzy w Syrii i Turcji te dzieci zaczynają ponownie chodzić, mogą kontynuować naukę, zawierać przyjaźnie i po prostu opuszczać dom. Nasi syryjscy lekarze spotkali Lanę niedawno. Dziewczynka już jest naszą pacjentką. Potrzebujemy teraz tylko zebrać środki na zakup protezy. Wierzymy, że kolejne syryjskie dziecko uwierzy w otwarte serca Polaków. My, w Polskiej Misji Medycznej jeszcze nigdy się nie zawiedliśmy na Waszej dobroci i solidarności! Jeśli chcesz dowiedzieć się, jak wesprzeć Polską Misję Medyczną, wejdź na stronę www.pmm.org.pl.
Etyka Podróżnika: Sztuka nie-dawania. Czy dając naprawdę pomagasz żebrzącym?
Dawać czy nie dawać? Z tym pytaniem musi się zmierzyć każdy podróżnik, który w biednych krajach spotyka na swej drodze żebraków. Traveler podpowiada, jak się w takich sytuacjach zachować, by swoim ewentualnym datkiem nie wyrządzać krzywdy
One rupee – brzęczało mi w uszach jeszcze kilka tygodni po powrocie z Indii. Zwrot ten słyszałam tak często, że w końcu zaczęłam się zastanawiać, czy nie jest to rodzaj powitania. Oczywiście chodziło o to, żebym podarowała żebrakowi jedną rupię, która w przeliczeniu na złotówki wynosi sześć groszy. To suma tak niewielka, że trudno, by spędzała komuś sen z powiek. A jednak za każdym razem, gdy widziałam wyciągniętą w swoim kierunku rękę, miałam z tym problem. Wiem, że nie jestem w tym odczuciu osamotniona, że wielu podróżników, odkrywając odległe zakątki świata, zadaje sobie te same pytania. Dawać czy nie dawać żebrzącym na ulicach? Jeśli tak, to co: pieniądze, jedzenie, przybory szkolne, a może pamiątki? Jeżeli nie, to co zrobić w zamian? Czy moje one rupee coś zmieni? Jak odróżnić kogoś w potrzebie od naciągacza? Jak nie dać się zaszantażować moralnie, ale też nie pozostać obojętnym wobec ludzkiego cierpienia? Im więcej podróżuję, tym więcej mam wątpliwości, a konkretnych odpowiedzi – mniej. Uspokajamy sumienie Poradniki etycznego podróżowania i przewodniki po krajach rozwijających się podkreślają, by pod żadnym pozorem nie dawać pieniędzy, bo tym samym wspieramy spiralę żebrania. Polega ona na tym, że oferując pieniądze, uspokajamy swoje sumienie. Czujemy, że pomogliśmy, a tak naprawdę – zachęciliśmy jedynie do dalszego wymuszania jałmużny. Przy czym działamy jedynie doraźnie, nie rozwiązując realnych problemów biednych ludzi. Ten mechanizm jest jak zaklęte koło, z którego trudno wyjść. Gdy jednak te bardzo logicznie brzmiącą teorię skonfrontować z realnym nieszczęściem konkretnych ludzi na ulicy, ciężko po prostu odwrócić wzrok. Przecież każda ludzka historia jest inna, nie da się do wszystkich zastosować uniwersalnej reguły zachowania. Poza tym czy podarowanie cukierka lub kanapki zamiast pieniędzy naprawdę cos zmieni i zrobi z nas odpowiedzialnych podróżników? W całej tej zagadce jedno jest pewne: nie da się udawać, że problem nas nie dotyczy. Znacie anegdotę o rabinie, którego lokalne władze prosiły, by pobłogosławił stworzenie kasy, z której raz na tydzień będą rozdzielane pieniądze dla najbardziej potrzebujących? Żydowski nauczyciel nie chciał się zgodzić. Zapytany, dlaczego jest przeciwny tak szczytnej inicjatywie, odpowiedział: „W ten sposób nie będziecie musieli patrzeć żebrakowi w oczy, kiedy mu dajecie jałmużnę”. Gorzki smak czekolady To właśnie wielkie smutne oczy patrzę na mnie znad wyciągniętej ręki podczas pobytu w stolicy Zambii, Lusace. Nie proszą już jednak o pieniądze, tylko o długopis. W pierwszej chwili wydaje mi się, ze nie zrozumiałam, ale dzieci, które mnie otoczyły, dość konsekwentnie powtarzają angielskie słowo pen. – Jakie mądre! – myślę sobie i w pierwszym odruchu chce pognać do sklepu, który znajduje się naprzeciwko, i wykupić dla nich cały dział papierniczy. Nie dam im pieniędzy, zrobię dobry uczynek, one będą mogły rozwijać się w szkole. Wszyscy na tym skorzystamy. Moja koleżanka Zambijka szybko jednak sprowadza mnie na ziemię. – Nie myśl, że któreś z nich zamierza wykorzystać ten długopis do pisania. One dogadują się ze sklepikarzami i zaraz potem, jak im wręczysz szkolne przybory, odsprzedają je. Przecież te dzieciaki nawet nie Pojdą do szkoły – dodaje. Czuje się oszukana, bo nie na tym miał polegać mój dobry uczynek. Moje poczucie bezradności wzrasta, gdy jadę do wioski położonej w okolicach Livingstone, w której dzieci przyzwyczajone są do tego, że turyści przywożą im słodycze. Obcokrajowcy juz wiedza, że nie powinni dawać pieniędzy, obdarowują więc wszystkich czekoladkami. Efekt? Większość z maluchów nie ma już zębów. – Niektóre lepiej znają smak snickersa niż kanapki – opowiada lokalny przewodnik, dodając złośliwie, że turyści powinni przywozić słodycze wraz z bonem na dentystę. Jeff Greenwald, założyciel organizacji Ethical Traveler, zauważa, że ciężko winic za taka sytuacje żebrzących. Oni zostali nauczeni, ze obcokrajowcy nie chcą dawać pieniędzy, za to chętnie dzielą się jedzeniem czy właśnie przyborami do pisania. Próbują się więc odnaleźć w sytuacji, której sami nie wykreowali. Bo trudno uwierzyć, że ktoś sam z siebie prosił o cos, czego nigdy wcześniej nie używał. Najwyraźniej zachowania te podsycają sami turyści, którzy, chcąc uspokoić swoje sumienie, rozdają takie „przydatne” rzeczy. „Bardziej świadomi” próbują swoim sprytem zapobiec takiej sytuacji. Przykład? Kupując tabliczkę czekolady, przełamują ja na pół, by nie dało się jej odsprzedać. Pozornie to świetny pomysł. Jednak siostra Małgorzata Chmielewska, przełożona charytatywnej wspólnoty katolickiej Chleb Życia, zauważa, że często w ten sposób nasza pomoc staje się zupełnie bezsensowna. – Nie widzę nic złego w tym, że oni odsprzedają darowane im rzeczy. Zazwyczaj jesteśmy gdzieś za krótko, by rozpoznać, co jest tak naprawdę potrzebne. Pozwólmy im zdecydować, na co przeznaczą pieniądze – komentuje. Strach ma wielkie oczy Gorzej, jeśli nasze pieniądze czy inne podarunki trafiają nie do danego biedaka, ale do jego „opiekuna”. W wielu miejscach działa mafia wysyłająca ludzi, głównie dzieci, na ulice. Zdarza się, że mali żebracy, by skuteczniej wzbudzać litość, są celowo okaleczani, niekiedy nawet przez rodziców. W zeszłym roku świat obiegła historia siedmiolatka ze stolicy Bangladeszu, Dhaki. Jego ojciec pokłócił się o rachunek że sprzedawca herbaty, który należał do lokalnego gangu. Handlarz postanowił sprawę załatwić kategorycznie. Porwał syna swojego klienta i dołączył go do grupki dzieci, które miały zarabiać na ulicy. Wcześniej jednak przez parę tygodni głodził malucha, nie wypuszczał z ciemnej klatki, a gdy ten odmówił zebrania, pociął mu brzuch i gardło nożem. Okaleczył go tak bardzo, ze gdy dziecko pewnego dnia spotkało swa matkę, ta go w pierwszej chwili nie rozpoznała. A ojciec na widok jego pociętej skóry zemdlał. Rodzina postanowiła dochodzić swoich praw w sadzie, co okazało się trudne. Policja bała się zajmować ta sprawa, a kolejni prawnicy odmawiali współpracy. Na szczęście, dzięki uporowi rodziców, sprawa znalazła się na pierwszych stronach gazet, a część gangsterów trafiła do wiezienia. Chłopiec zapytany, jakiej kary oczekiwałby dla swoich oprawców, powiedział bez zawahania: „chce, żeby ich powieszono”. Te słowa w ustach siedmiolatka najlepiej chyba obrazują okrucieństwo, z jakim traktowane są dzieci ulicy, które żebrząc, zbierają dziennie równowartość ok. 30–40 zł. – Nie zapominajmy jednak, że jeżeli dziecko nie przyniesie tych pieniędzy, często zostanie pobite, a w skrajnych sytuacjach nawet zabite – mówi siostra Małgorzata Chmielewska. Dlatego, według niej, dawanie takim dzieciom pieniędzy nie jest jednoznacznie złe. Czasem wręcz może uratować im życie. Niektóre rządy, szukając rozwiązania tego problemu, odwołują się do radykalnych rozwiązań. Władze Bangladeszu od 2009 r. prawnie zakazały zebrania, grożąc kara trzech miesięcy wiezienia. Jednak nikt nie traktuje tego poważnie. Szacuje się, że w samej 12-milionowej stolicy Bangladeszu na ulicach żebrze ponad 40 tys. osób. Nie starczyłoby dla nich miejsca w aresztach. Poza tym nie można zapomnieć, że w krajach muzułmańskich i hinduskich, dawanie jałmużny to ważny element kultury. Dzięki dawaniu każdy wierzący oczyszcza swoją duszę i spełnia moralny obowiązek. Skoro więc jest tylu dających, trudno się dziwić, że są również tacy, którzy chcą z tego skorzystać. Jeden problem, wiele punktów widzenia Przechodzi mi przez myśl, że żebranie to dla wielu po prostu pójście na łatwiznę. Nie trzeba pisać CV ani mieć stałych godzin pracy. – Tak? To proszę spróbować samej! – ripostuje siostra Chmielewska. I zapewniam, że zebranie to harówa, na która nikt o zdrowych zmysłach by się nie zdecydował. Jej zdaniem jedynym wyjściem z sytuacji jest działanie dwutorowe. Po pierwsze trzeba umożliwić żebrzącym przeżycie, dać im jeść czy rzucić pieniądze na to, by przetrwali kolejna dobę. A po drugie równolegle myśleć nad pomocą strukturalną, gdzie rozwiązania nie są krótkoterminowe, tylko wpływają na ogólną poprawę jakości życia żebrzących. – Jeżeli nie damy nic żebrakowi, z myślą, że wesprzemy kiedyś organizację, która mu pomoże, prawdopodobne jest, że on tego dnia nie dożyje – dodaje Chmielewska. Takie dwutorowe pomaganie stosuje artysta malarz Pascal Pingault, założyciel charytatywnej wspólnoty Chleb Życia. Gdy dowiedział się o obozie dla trędowatych kobiet w Nigrze, które żyły z żebrania, pojechał do nich. Dawał datki, a równolegle uczył ich malowania na tkaninach. Teraz nie muszą już żebrać, mogą sprzedawać swoje wyroby. Niestety nie zawsze takie działanie jest łatwe do zrealizowania. Sama siostra Chmielewska przypomina sobie historię swojego sąsiada Roma, którego dzieci żebrały na ulicy. Zaprotestowała, sugerując mu, że jego podopieczni powinni się uczyć. „Daj mi pracę, to wyślę je do szkoły” – odpowiedział wtedy. – Pomyślałam, że ma dużo racji, ale roboty mu znaleźć nie umiałam. Krakowskim targiem stanęło na tym, że dzieci prosiły o jałmużnę do południa, a po południu miały prywatnego nauczyciela, za którego zresztą zapłaciłam – tłumaczy siostra Chmielewska. – Właściwie dla mnie sprawa dawania jest bardzo prosta – podsumowuje. – To kwestia przyzwoitości i sumienia każdego z nas. Jeżeli mamy potrzebę dać złotówkę żebrzącemu dziecku, powinniśmy to zrobić. To chyba jedyna rzecz, w jakiej zawsze różnimy się z Janką – śmieje się. Chodzi o Janinę Ochojską z Polskiej Akcji Humanitarnej, kategoryczną przeciwniczkę dawania żebrakom jałmużny. Według niej trzeba raczej stawiać na pomoc strukturalną, która ma na celu rozwiązanie społecznych problemów, a nie bardziej czy mniej szczere akty miłosierdzia w stosunku do pojedynczych osób. W rozmowie z Travelerem Ochojska stwierdziła, że żebranie nie rozwiązuje niczyich problemów. Według niej czasami, pomagając jednostce, szkodzimy wręcz reszcie. Nie znamy przecież szerszego kontekstu położenia danej osoby, nasza pomoc nie jest więc świadoma ani odpowiednio przemyślana. Radzi więc, by pieniądze te przeznaczyć na organizację charytatywną, która zajmuje się problemami danej społeczności. Zgadzają się z nią działacze organizacji ChildSafe International, która zapoczątkowała kampanię Think before giving (czyli „pomyśl, zanim dasz”). Ma ona na celu uświadomienie ludziom, że pomaganie polega czasem także na mówieniu „nie”. Zachęca za to, by kupować produkty od lokalnych rzemieślników. Najlepiej z plakietką child safe, która wskazuje, że zostały zrobione w etycznych warunkach, a część pieniędzy z ich sprzedaży przeznaczana jest na edukację. I wspierać godne zaufania instytucje charytatywne. Jeff Greenwald ma jeszcze inną zasadę, którą stosuje podczas swych podróży. Pieniądze daje tylko w przypadkach, gdy widzi, że są one niezbędne tu i teraz. I nigdy nie daje ich bezpośrednio dzieciom, tylko rodzicom. Chętniej rozdaje za to pocztówki ze swojego rodzimego Nowego Jorku. – Dzięki temu nawiązuję kontakt z żebrakami, bo oni przecież też są ciekawi ludzi i świata – tłumaczy. W przekonaniu, że w sprawie żebrania nie ma łatwych odpowiedzi, ostatecznie utwierdziła mnie rozmowa z noblistą z Bangladeszu Muhammadem Yunusem. Ten ekonomista całe życie poświęcił idei skierowanych do biednych ludzi mikropożyczek. Dzięki kilkudolarowej pomocy mogą oni założyć własny biznes i stanąć na nogi. Podczas wywiadu tylko jedno moje pytanie wprawiło go w zakłopotanie: czy daje pieniądze żebrzącym dzieciom? Zmieszany, odpowiedział oględnie, że oczywiście należy pomagać, dając wędkę, a nie rybę. W końcu jednak przyznał, że zdarza się mu dać takę czy dwie małym żebrakom. Po czym szybko zmienił temat. Jego zakłopotanie powiedziało mi więcej niż niejedno słowo. Skoro dla noblisty i autorytetu w tych sprawach odpowiedź była niejasna, zrozumiałam, że w tym względzie nic nie jest czarno-białe. Ostateczną odpowiedź każdy musi dać sobie sam. Po intymnej rozmowie ze swoim rozumem i sumieniem. Tekst: Julia Lachowicz
Nie zaszczepiła dziecka, poprosiła o pomoc w sieci. "Nie przywiązuj się do tego dziecka”
Antyszczepionkowa mama prosi o pomoc dla chorego na odrę dziecka. Internauci nie zawiedli.
Wszystko zaczęło się od wpisu na grupie facebookowej „Natural Health Anit-Vaxx Community” skupiającej przeciwników szczepień. Pewna kobieta zwróciła się do internautów z prośbą o pomoc dla dziecka. Oboje mieszkają w jednym ze stanów USA, gdzie ogłoszono stan epidemii odry. „Moja 3-latka nie została zaszczepiona, a właśnie trwa epidemia odry w moim stanie. Każda sugestia zabezpieczeń, tego jak mogę ją chronić będzie mile widziana” - napisała w internecie. Główną przyczyną zagrożenia epidemiologicznego są właśnie rodzice, którzy nie chcą szczepić swoich dzieci. Tylko w rejonie Oregonu i Portland jedno dziecko trafiło do szpitala, a większość z pozostałych ponad 35 zarażonych wirusem nie ukończyło dziesiątego roku życia. Antyszczepionkowa mama dostała sporo odpowiedzi, ale raczej nie takich, jakich się spodziewała. "Zabezpieczenia? Nie przywiązuj się do tego dziecka” - to jedna z ostrych sugestii. Nie zabrakło też charakterystycznego dla tego typu dyskusji czarnego humoru: „Nieszczepione dzieci są jak czarny humor... nigdy się nie starzeją”. Starsi internauci nie wahali się oskarżać kobiety o narażanie zdrowia i życia dziecka poprzez decyzję o nieszczepieniu. „Mój syn ma autyzm... i jest zaszczepiony. Co jest tak złego w autyzmie, ze wolisz sprowadzić na swoje i inne dzieci tak ogromne ryzyko? Cóż, ja tu sobie zostanę ze swoim autystycznym synem, słuchając jego ciekawych opowieści, a wy antyszczepionkowcy możecie posłuchać mów pogrzebowych na temat swoich dzieci.” Nie zabrakło także bezpośredniej, choć także podlanej sarkazmem rady, by po prostu zaszczepić małą. „Mam! Możesz ją na przykład wystawić na osłabiony nieaktywny szczep wirusa, który sprawi, że system immunologiczny dziecka będzie lepiej przygotowany do rozpoznania i walki z mocniejszym szczepem, z którym bez wątpliwości zetknie się w przyszłości, dzięki czemu zmniejszy się prawdopodobieństwo, że dziecko zachoruje... A nie, czekaj...” Internauci krytykowali także matkę za to, że zamiast do lekarzy zwróciła się do użytkowników Facebooka. „Napisz o tym na Facebooku. W razie gdy NIE zabierzesz ich do lekarza. Facebook to NAJBARDZIEJ WIARYGODNE źródło medycznej wiedzy, gdy chodzi o szczepionki. #GodBless” Nie zabrakło sugestii, że gdyby nie szczepienia prawdopodobnie sama nie mogłaby napisać tego postu, bo nie dotrwałaby do tego wieku. Jeden z internautów pochwalił się dowcipną koszulką z nadrukiem „szczepionki powodują dorosłych”. View oEmbed on the source website Tymczasem w Polsce... Zwykle w takich tekstach przykład Polski pojawia się jako kontra do dobrych praktyk, ale nie tym razem. W kończącym się tygodniu pierwsze polskie samorządy przyjęły uchwały, na mocy których do publicznych żłobków będą przyjmowane tylko zaszczepione dzieci. Zdecydowały się na to władze Częstochowy i Sosnowca. Inicjatywy są powiązane z szerokim odzewem na akcję „Szczepimy bo myślimy”, którą opisywaliśmy już na naszych łamach. Jej autorzy nakłaniają do wprowadzenia we wszystkich samorządach uchwał odcinającym nieszczepione dzieci od publicznych placówek. Nie chodzi tu o dyskryminację, lecz minimalizowanie zagrożenia epidemiologicznego, które także w Polsce zaczyna niestety stawać się całkiem realne. Źródło: Independent
Tam gdzie nie ma aptek - działają oni. Wędrowni aptekarze z Haiti
Dla wielu mieszkańców Haiti uliczni sprzedawcy są głównym źródłem leków. Dla sprzedawców jest to sposób na przeżycie.
Tekst: Arnaud Robert Zdjęcia: Paolo Woods i Gabriele Galimberti
Ta historia przywraca wiarę w ludzi. Dzieci uratowały małą białuchę
Podczas odpoczynku nad rzeką św. Wawrzyńca w Kanadzie pewna rodzina miała niespodziewane spotkanie: z malutką białuchą. Maleństwo musiało urodzić się dosłownie godziny wcześniej. Jednak zgubiło mamę.
Zwierzę miało ogromne szczęście. Trafiło na dobrych ludzi, którzy zareagowali natychmiast. - Wykopaliśmy w ziemi dziurę, żeby zbierać dla niej wodę, by nie wyschła – opowiada 15-letni Nicholas Milliard – Co pięć minut przynosiliśmy jej wiadro wody. Niestety poziom wody opadał i z czasem było coraz trudniej ją nosić. Na szczęście rodzinie udało się utrzymać malucha przy życiu do czaslu przyjazdu profesjonalnej pomocy z Group for Research and Education on Marine Mammals(GREMM). Obecnie najważniejsze jest znaleźć dla malucha matkę zastępczą i zachęcić go do jedzenia. Niestety jest to bardzo trudne. U tego gatunku matki opiekują się dziećmi przez dwa lata. Żeby móc normalnie rosnąć i funkcjonować mała bieługa musi jak najszybciej znaleźć gotową do wykarmienia go samicę. Przeżycie małej białuchy jest ważne jeszcze z jednego powodu. Populacja tego gatunku w tym rejonie gwałtownie spada. Według World Wildlife Fund of Canada przyczyną jest zatrucie rzek. Jednak najważniejsze jest to, że mała białucha wciąż ma szansę. Miała ogromne szczęście, że trafiła na dobrych ludzi. Źródło: The Dodo
Psy lawinowe: Cztery łapy na ratunek w śniegu
Człowiek przysypany zwałami śniegu może przeżyć – jeśli pies szybko wskaże ratownikom, gdzie go szukać. Wyrafinowana technika owszem, jest pomocna, ale na lawinisku wyszkolony pies ratownik pozostaje niezastąpiony.
Huk, trzask, szybkie kotłowanie i kompletna ciemność. Kiedy się ockniesz, masz zaklejone śniegiem oczy, uszy i usta. W takiej sytuacji nie da się myśleć racjonalnie. Działa się instynktownie. Przekopujesz śnieg, chociaż nawet nie wiesz, gdzie jest góra, a gdzie dół. Twój czas jest policzony w minutach. Lawiny w górach nie boi się tylko ten, kto o niej nic nie wie. Telefon alarmowy w centrali TOPR: wypadek, lawina. Gdzie, kiedy, ile osób? Zegar zaczyna tykać. Dyżurny ratownik wzywa helikopter z lekarzem na pokładzie. Wero – młody owczarek niemiecki – wyczuwa napięcie. Nerwowo biega wśród TOPR-owców, obwąchuje pakowany przez nich sprzęt i plecaki. Jerzy Maciata, ratownik i właściciel psa, zakłada mu odblaskowe szelki z emblematem TOPR-u. Mija czwarta minuta od momentu odebrania zgłoszenia. Lekarz, pies i jego przewodnik są już w śmigłowcu. Podczas lotu pies pospiesznie oddycha i jest wyraźnie pobudzony, ale zachowuje spokój. Spogląda przez okno. Kiedy kilkanaście metrów nad miejscem wypadku otwierają się drzwi helikoptera, staje gotowy do akcji. Nie przerażają go przestrzeń pod nim i warkot silnika. Przypięty do uprzęży swojego pana na wysokości jego klatki piersiowej, zostaje opuszczony na linie na lawinisko. Lądowanie bywa twarde, gdy śnieg jest zbrylony, zamarznięty na beton. Przewodnik przepytuje świadków zdarzenia. Na komendę pies natychmiast zaczyna przeszukiwać teren. Tymczasem na pomoc ruszają kolejne zespoły ratowników. Psy lawinowe są we wszystkich grupach GOPR i TOPR (w tatrzańskim pogotowiu pracuje 12 zespołów, z których sześć zostało dopuszczonych do pracy na lawinisku). Psy przydają się nawet w Beskidach, choć tam rzadko schodzą lawiny. Pomagają odnajdywać zaginionych ludzi w górach. Na przykład Travel, owczarek niemiecki, ma już za sobą kilka akcji w rejonie Pilska i Babiej Góry. Podobnie jest na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Najwięcej pracy GOPR-owcy mają w Karkonoszach, w których (poza Tatrami) najczęściej schodzą lawiny. Tam też po raz pierwszy w Polsce użyto psa do akcji ratowniczej w lawinie. Zadanie czworonoga wydaje się mało skomplikowane: ma wskazać przewodnikowi miejsca, gdzie leżą ludzie. Jednak w Tatrach człowieka potrafi przysypać kilka metrów śniegu. W Alpach lawiny miewają nawet większą miąższość. Poszukiwania znacznie utrudniają wiatr, opady i niska temperatura. Z mokrego, szybko zamarzającego śniegu bardzo powoli wydobywają się zapachy. Żeby ten proces przyspieszyć, ratownicy wbijają weń sondy lawinowe. – Jeśli pies zaczyna iść środkiem lawiny i wyraźnie wyczuwa poszkodowanego, nie ma sensu narzucać mu stylu pracy. On wie lepiej – mówi Robert Kidoń, przewodnik psa. Do tej pory czworonogi uczono rewirować teren, czyli przeszukiwać lawinisko zakosami od prawej strony do lewej i z powrotem. Choć Czesi i Słowacy pozostają zwolennikami tej szkoły, polscy przewodnicy już od niej odchodzą. 18. minuta jest krytyczna dla powodzenia całej akcji. Od tej pory szanse na znalezienie żywego człowieka gwałtownie spadają. – Przysypany lawiną dusi się i wychładza – mówi Wojciech Moskal, lekarz Beskidzkiej Grupy GOPR. – Najpierw ma dreszcze, zawroty głowy i słabnie. Kolejnymi objawami powolnej śmierci są brak wrażliwości na bodźce, sztywnienie mięśni, apatia oraz zaburzenia świadomości. W ostatniej fazie traci się przytomność. Puls i oddech stają się ledwo wyczuwalne. Zimno i wiatr utrudniają akcję, psu marzną opuszki łap, męczy się. Chociaż ratownicy posługują się także nowoczesnymi detektorami na fale radiowe, które siłą rzeczy są odporne na chłód, wiatr i znużenie, nigdzie na świecie nie zrezygnowano z pomocy psów. Lawinisko o powierzchni 100 m² człowiek z detektorem i sondą lawinową przeszukuje ok. 40 minut, a psu wystarczy 5–7 minut. Zdarza się, że urządzenie elektroniczne natychmiast wskaże zasypanego, ale jest to możliwe tylko wtedy, gdy ratownik akurat znajdzie się bardzo blisko ofiary wypadku. Poza tym nie każdy turysta nosi nadajnik lawinowy, więc nie ma pewności, czy detektor wskazał wszystkich zasypanych. Pies jest więc na lawinisku niezastąpiony. Wero szuka nadal. W tym zawodzie nie ma miejsca ani dla legendarnego bernardyna z beczułką rumu na szyi, ani dla husky. Pierwszego dyskwalifikuje masa ciała (zapadałby się w głębokim śniegu), drugiego – genetyczne uwarunkowania. Mimo niebywałej siły, z pewnością przydatnej podczas ekstremalnych wypraw poszukiwawczych, husky jest z natury indywidualistą, niechętnie dostosowującym się do wymagań i komend. Dlatego do ratownictwa lawinowego w całej Europie szkoli się głównie owczarki niemieckie i belgijskie, labradory oraz sznaucery. Duże lub średniej wielkości, o stosunkowo małej wadze, dobrej kondycji, pogodnym usposobieniu i bezgranicznej ochocie do zabawy. – Ratowników, którzy w górach chcą mieć pożytek z psa, interesuje przede wszystkim osobnik zrównoważony i łagodny, co u silnych zwierząt zdarza się rzadko – mówi Łukasz Kusion, przewodnik TOPR-u. Tutaj znacznie ważniejsza od cech fizycznych jest siła psychiczna. Dlatego tak istotny jest wybór odpowiedniego szczeniaka do tresury. Z braku specjalnych hodowli psy lawinowe rekrutuje się spośród zwierząt przeznaczonych dla służb celnych albo policji. Już w ósmym–dziesiątym tygodniu życia widać, czy nadaje się do górskiej szkoły. Selekcję przeprowadza się w pustym, nieznanym psiakowi pomieszczeniu. W jednym z narożników stoi egzaminator, najczęściej przyszły właściciel, który nigdy wcześniej nie miał z nim kontaktu. Hodowca wnosi kandydata, stawia go na podłodze i milcząc, wychodzi. Jeśli szczeniak natychmiast ucieknie do kąta i wyraźnie wystraszony zacznie piszczeć, dalsze testowanie nie ma sensu. Pies poszukiwawczy musi radzić sobie w ciężkich warunkach. Obwąchiwanie nowego terenu, zainteresowanie miejscem i zadowolenie wyraźne zdradzają predyspozycje do przyszłego zawodu. Obcy człowiek powoli wychodzi z rogu pomieszczenia, zaczyna spokojnie przywoływać szczeniaka do siebie, wabi jakimś przysmakiem, zabawką. W ten sposób sprawdza ufność. Potem bada poziom agresji, kładąc psiaka na grzbiecie i przytrzymując go siłą przez dłuższy czas. Przyszłość zwierzęcia zależy od tego, czy będzie się wyrywał, gryzł, czy ulegnie i zachowa spokój. Wyszkolony pies lawinowy ma do czynienia z wieloma nieznanymi mu ludźmi. Nie może się ich bać albo atakować. Ma być ich pomocnikiem. Pies nagle zaczyna kopać dziurę w śniegu, spoglądając czasami na przełożonego. Ratownik, podnosząc rękę, daje znać kolegom, że jego podopieczny odnalazł pierwszą ofiarę. Nie ma czasu na emocje. Akcja jeszcze się nie skończyła. Nagrodą jest jedynie pochwała i szybkie głaskanie. To sygnał, że trzeba szukać kolejnych osób. Pies szybko wycisza emocje i koncentruje się na dalszej pracy. Tę zdolność samokontroli również sprawdza się w pierwszym teście. Przyszły właściciel z hukiem zrzuca metalowy przedmiot na podłogę i obserwuje, jak zwierzę sobie radzi z nagłym stresem i ile potrzebuje czasu, by wrócić do równowagi. Zasypanych szuka się do skutku, wiele godzin, więc kontrola emocji to ważna cecha charakteru. Wero w szybkim tempie przemierza lawinisko, obwąchując metr za metrem. Poszukiwanie zaginionych jest dla niego świetną zabawą – tak został wyszkolony. Ale nauka nie przyniosłaby efektów, gdyby nie był ciekawy świata. To również bada się już w szczenięctwie. Wystarczy pokazać pieskowi kolorową i głośną zabawkę, a potem obserwować, czy do niej podejdzie, przezwyciężając strach przed nieznanym. 35. minuta. Przeżycie w lawinie dłużej bez poduszki powietrznej jest praktycznie niemożliwe – mówi doktor Moskal. Zmęczony i zmarznięty Wero idzie odpocząć. Wszystko zostało dla niego przygotowane, pod plandeką rozłożone są ciepłe maty. Opiekun pomaga psu rozgrzać się – to cementuje ich więź emocjonalną, nad którą pracuje się od chwili odebrania zwierzęcia z hodowli. Przez pierwsze trzy doby nowy opiekun śpi z maluchem na jego posłaniu. To pozwala wdrukować w psychikę psa rodzaj przywiązania podobny do relacji szczenię–matka i zapamiętać zapach nowego pana. Przywiązanie to nie jest jednostronne. Świadczy o tym choćby czas, jaki przewodnicy poświęcają swoim czworonogim przyjaciołom. Utrzymanie zwierzęcia w dobrej kondycji wymaga regularnych treningów w górach. Kiedy Robert Kidoń zachorował, z jego suką Giną na tatrzańskich szlakach ćwiczyli koledzy. – Dla nich praca z psami jest prawdziwą pasją – mówi Jan Krzysztof, naczelnik TOPR-u. – Godzinami mogą rozmawiać o treningach kondycyjnych, dietach i chorobach swoich pupilów – dodaje. – W podeszłym wieku psy lawinowe miewają problemy ze stawami i kończynami, które podczas akcji często narażone są na urazy i złamania – wyjaśnia Kidoń. Czasem przewodnicy żalą się na firmy ubezpieczeniowe, które niechętnie sprzedają polisy na ich podopiecznych. A wyszkolony pies może być wart nawet 100 tys. dolarów. Najcenniejsze są te dopuszczone do pracy w lawinisku. Poszukiwania trwają. Wera zastępuje Orkan, sznaucer. Inne psy przywiązane do kosodrzewiny poszczekują i wyrywają się do pracy – lawinisko może penetrować kilka zespołów jednocześnie. Yessi i Tussi, które od lat mieszkają z Piotrem Bednarzem, bawiąc się, zasypały śniegiem swoje legowiska. A opiekun przyniósł im je przecież po to, by było im ciepło i wygodnie. Gina obszczekuje obcego psa, który mieszka w schronisku w Murowańcu i zrobił sobie stamtąd wycieczkę. – Wszystkie czworonogi służące w TOPR-ze świetnie się znają, dlatego każdy nowy natychmiast wzbudza zainteresowanie pozostałych – tłumaczy Kidoń. 90. minuta. Po tak długim czasie pod śniegiem człowiek ma tylko kilka procent szans na przeżycie. – Nawet gdy utworzy się tam poduszka powietrzna, ofiara umiera między 90. a 130. minutą od zasypania. Dusi się wydychanym dwutlenkiem węgla – mówi doktor Moskal. – Niestety, często zasypanych odnajdujemy za późno. Ale szukamy do skutku – przyznaje Łukasz Kusion. – Wymaga tego nasz kodeks, nadzieja, jaką pokładają w nas ich bliscy. Zdarzają się tragiczne sytuacje jak w 2003 r., gdy ostatnią ofiarę odnaleziono po czterech miesiącach. Ale tym razem akcja się kończy. Na szczęście to było tylko szkolenie. Ratownicy wykopują ostatnich pozorantów ze wskazanych przez psy głębokich na ponad dwa metry dołów. Po takiej półtorarocznej nauce czworonogi przystępują do „psiej matury”. Bez niej nie zostałyby przyjęte w szeregi TOPR-u. Pies zdaje test razem z przewodnikiem, by w przyszłości wspólnie utworzyć zespół ratunkowy. Zaliczenie egzaminu na pierwszą klasę uprawnia do pracy przez rok, potem konieczny jest kolejny. Za pierwszym razem pies musi odnaleźć dwóch pozorantów, raz może się pomylić. Zachętą do dalszego szukania jest pozwolenie wykopania „ofiary”. Regulamin zdawania na wyższy stopień już na to nie zezwala. Podczas pierwszego egzaminu musi trwać nie dłużej niż 30 minut, a podczas drugiego – siedem. Psy zdobywają zawód na całe życie. Nawet w podeszłym wieku asystują przewodnikom podczas dyżurów. Wszyscy w doskonałych humorach wracają do schroniska. Przy góralskiej herbacie ratownicy wspominają Cygana, psa Józefa Uznańskiego, którego w latach 70. XX w. podczas akcji zabrała lawina w rejonie Cubryny. Tąpnęło i zwały śniegu zaczęły osuwać się po stoku, porywając przewodnika i jego psa. Dobrze wyszkolony owczarek potrzebował zaledwie kilku minut, by wydostać się na powierzchnię i zacząć szukać swego pana. Bezbłędnie wskazał miejsce, w którym leżał zasypany Uznański. Mokry śnieg utrudniał mu oddychanie i tylko dzięki inteligencji Cygana ratownik przeżył. Mało kto ma tyle szczęścia. W Tatrach TOPR prowadzi średnio sześć dużych zimowych akcji z udziałem psów. Zazwyczaj gdy z nich wracają do schroniska, wcale nie mają ochoty na żarty i zabawne opowieści. Paulina Szczucińska, 2009
Polscy medycy ratują w Mjanmie. "Dajemy tym ludziom szansę na nowe życie"
Cel jest jasny - ograniczyć śmiertelność kobiet podczas porodów oraz dzieci do piątego roku życia. Można to zrobić tylko pomagając medycznie na miejscu - w dolinie Irawadi.
Z pomocą długiej tyczki rybak ostrożnie manewruje łodzią. Po przeprawie przez gęsto zarośnięte kanały delty Irawadi w końcu naszym oczom ukazuje się wioska. Jej mieszkańcy zebrali się już przy budynku, w którym znajduje się prowizoryczna klinika. Większość z przyprowadzonych przez rodziców kilkulatków potrzebuje pomocy lekarskiej, ale na ich twarzach nie widać strachu. Zamiast płakać, zgromadzone dzieci z zaciekawieniem przyglądają się przybyszom. Mężczyźni bezzwłocznie przystępują do swoich obowiązków. W obskurnym pomieszczeniu rozstawiają kartony z lekami i przygotowują narzędzia potrzebne do badania. Ich ubrania zdobi biało-czerwone logo Polish Aid - Polskiej Pomocy. Mjanma, mimo stopniowo postępujących przemian społecznych, wciąż boryka się z problemami charakterystycznymi dla państw rozwijających się. Jakość życia w dużych miastach nie odstaje od innych krajów Azji Południowo-Wschodniej, jednak Birmańczycy mieszkający na prowincji muszą radzić sobie brakiem dostępu do czystej wody oraz podstawowego zaplecza sanitarnego. Wiele do życzenia pozostawia również poziom opieki medycznej, a także świadomość dotycząca profilaktyki chorób zakaźnych. Po otwarciu granic w 2011 roku luki te próbują wypełnić organizacje pozarządowe, w tym Polska Misja Medyczna. Polscy wolontariusze od ponad dwóch lat pomagają mieszkańcom gminy Wakema. - Region ten charakteryzuje się dużą gęstością zaludnienia oraz niewystarczającą ilością wykwalifikowanego personelu medycznego. Według danych Światowej Organizacji Zdrowia, jeszcze w 2010 roku współczynnik ten wynosił trochę ponad jedną osobę (1.3) na tysiąc mieszkańców - tłumaczy Magda Komperda, koordynatorka misji w Mjanmie - Dodatkowo dostęp do wielu wiosek jest ograniczony, szczególnie w porze deszczowej. Ze względu na te trudności przeważająca większość kobiet decyduje się na poród w domu. Właśnie dlatego naszym głównym celem są szkolenia dla położnych oraz kobiet w ciąży. Oprócz szkoleń, polscy lekarze prowadzą konsultacje dla swoich pacjentów. W zeszłym roku zgłosiło się do nich ponad czterysta kobiet w ciąży i sześćset dzieci. U dzieci najczęściej diagnozowano infekcje górnych i dolnych dróg oddechowych oraz infekcje skóry. Choroby te wynikają przede wszystkim z braku dostępu do czystej wody i, co za tym idzie, nieprzestrzegania zasad higieny. Według wolontariuszy PMM dużym wyzwaniem są także różnice kulturowe. Delta Irawadi stanowi nieodłączny element życia Birmańczyków z południa. Kąpią się w niej, piorą swoje ubrania, spędzają wolny czas, ale także czerpią z niej wodę do przygotowywania posiłków. Zmiana tej mentalności wymaga edukacji od podstaw, która może potrwać wiele lat. - W jednym ze szpitali powiatowych próbowaliśmy przeforsować pomysł zamontowania kranów w salach dla pacjentów. Spotkało się to z dużym oporem. Personel obawiał się, że ludzie nie będą wiedzieli jak z tego udogodnienia korzystać. Ta oraz inne podobne sytuacje nauczyły nas, że zmiany należy wprowadzać stopniowo - podkreśla Magda Komperda. Szansa na inne życie Uczniowie ubrani w tradycyjne szkolne mundurki ustawiają się w zielono-białej kolejce. Większość z nich uśmiecha się szeroko na widok mojego aparatu. Jedynie kiedy przychodzi ich kolej na szczepienie, niektórzy mocno zaciskają oczy i syczą teatralnie. Ukłucie igły rzeczywiście jest nieprzyjemne, jednak ma nieoceniony wpływ na życie całych generacji Birmańczyków. Według danych zebranych przez Myanmar Liver Foundation, około 6,5% Birmańczyków zakażonych jest wirusowym zapaleniem wątroby typu B. Zarazem na prowincjach liczba chorujących dorosłych sięga nawet 24%. Starszym pokoleniom nie da się już pomóc, jednak zdrowe osoby można objąć szczepieniami ochronnymi. Od kilku lat birmański rząd prowadzi takie działania, ale nie obejmują one dzieci powyżej czternastego roku życia. Lukę tę starają się wypełnić polscy medycy. Jednym z nich jest Jacek Szewczyk, lekarz pediatra z Łodzi. - Na wzw B choruje się całe życie, to bomba z opóźnionym zapłonem. W najgorszym przypadku choroba doprowadza do nowotworu lub marskości wątroby. Do tego bardzo szybko się rozprzestrzenia, dlatego nosiciel stanowi poważne zagrożenie dla innych. Aby temu przeciwdziałać, prowadzimy nie tylko szczepienia na szeroką skalę, ale także edukujemy naszych pacjentów. W minionym roku zaszczepiono ponad sześćset dzieci między czternastym, a szesnastym rokiem życia. W ciągu najbliższych miesięcy liczba ta ma ulec podwojeniu. Według doktora Szewczyka akcja ma bardzo duży wpływ na całą populację w prowincji Wakema. - Kobieta w ciąży przenosi wirus na swoje dziecko, a przecież szczepieni przez nas nastolatkowie wchodzą w okres reprodukcyjny. Dajemy tym ludziom szansę, że będą zupełnie innymi Birmańczykami - podkreśla. Zmniejszyć śmiertelność dzieci W chwili, w której dobijamy do brzegu, obstępuje nas wielobarwny tłum. Na umówiony znak rozbrzmiewa tradycyjna muzyka, do której młodzi tancerze wykonują hipnotyzujący układ. Jednocześnie co chwile ktoś wkłada w nasze ręce kwiaty oraz inne drobne podarunki. Otwartość i radość tych ludzi może zaskakiwać, ale lokalna społeczność ma powód do świętowania. Za sprawą działań Polskiej Misji Medycznej, w wiosce otwarto niewielką klinikę. Od teraz w przypadku choroby jej mieszkańcy nie będą musieli udawać się w długą i kosztowną podróż. Nad ich zdrowiem będzie czuwać miejscowa położna. Według Organizacji Narodów Zjednoczonych, w wyniku powikłań porodowych na 100 tys. urodzeń umiera nawet 200 birmańskich kobiet. Dla porównania w 2018 roku statystycznie porodu nie przeżyją trzy Polki. Ewa Piekarska, szefowa Polskiej Misji Medycznej zauważa, że sama wiedza medyczna w Mjanmie nie odbiega od tej z Europy czy ze Stanów. Nie można tego powiedzieć o wyposażeniu szpitali, które nawet w dużych miastach pozostawia dużo do życzenia. Zarazem większość Birmańczyków jest odciętych od profesjonalnej pomocy lekarskiej i „leczy się" zgodnie ze swoimi wierzeniami oraz wskazaniami medycyny tradycyjnej. - Birmańczycy radzą sobie samodzielnie od setek lat i wielu z nich dożywa sędziwego wieku. Nam zależy na tym, żeby podnieść ich świadomość medyczną i zmniejszyć śmiertelność okołoporodową kobiet oraz dzieci do piątego roku życia - według Ewy Piekarskiej ciężar tego zadania spoczywa nie tylko na rękach polskich wolontariuszy, ale przede wszystkim miejscowych pielęgniarkach i położnych. W Mjanmie to one są na pierwszej linii w walce o zdrowie i życie Birmańczyków, a lokalne przychodnie są jedynym miejscem, w którym miejscowi mogą uzyskać pomoc. - Możemy się różnić kulturowo, ale niezależnie od tego cenimy podobne wartości. Chcemy mieć szczęśliwą rodzinę oraz zdrowe dzieci. Jako wolontariusze robimy wszystko co w naszej mocy, żeby umożliwić takie życie nawet na najdalszym krańcu świata. Michał Zieliński
10 ton żywności od Polaków dla głodującego Sudanu Południowego. PCPM apeluje o waszą pomoc!
Mieszkańcom najmłodszego państwa świata po raz kolejny zagraża głód. Z pomocą dla sudańskich dzieci Fundacja PCPM wysyła 10 ton specjalistycznej żywności.
Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej jako jedyna polska organizacja wysyła pomoc żywnościową do Sudanu Południowego. W transporcie, który opuściło wczoraj Nairobi (Kenia), znajdują się wysokoenergetyczne ciastka oraz bogata w witaminy i białko odżywcza mieszanka zbóż, pozwalające na uratowanie od śmierci nawet 2500 cierpiących z powodu niedożywienia dzieci. Żywność o łącznej wadze 10 ton, trafi do dwóch ośrodków dożywiania na obszarze, zagrożonym w kolejnych miesiącach katastrofą głodową. - ​ Obecnie ludzie zmuszeni są do bardzo długiego oczekiwania na pomoc. W wioskach brakuje jedzenia, więc większość dzieci trafia do ośrodka zdrowia w rozpaczliwym stanie - ​ mówi dr Callixte Millani, pracownik wspieranego przez PCPM Centrum Dożywiania w Gordhim​ , w stanie Aweil East​ . Placówka leczenia dzieci ze stanu skrajnego niedożywienia rozpoczęła działalność na początku 2017 roku, kiedy cały region od Nigerii do Jemenu dotknęła klęska głodu. W Sudanie Południowym natomiast, ogłoszono najwyższy stopień zagrożenia bezpieczeństwa żywnościowego. - ​ Dzieci, którym udało się przetrwać katastrofalny głód, z którym Południowy Sudan mierzył się w ubiegłym roku, są obecnie bardzo osłabione, co znacznie zmniejsza ich szansę na przeżycie – mówi dr Wojciech Wilk, prezes Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej. – ​ Do plonów we wrześniu pozostaje jeszcze sześć miesięcy, a już teraz dziesiątki tysięcy dzieci są skrajnie wyczerpane głodem. ​ Śmierć z głodu ​ zagraża życiu dziesiątkom, a nawet setkom tysięcy dzieci​ . Transport żywności czekają przynajmniej 3 tygodnie trudnej do przebycia drogi. Pożywienie zatrzyma się również w Agangrial, gdzie dzięki wsparciu Polaków powstaje nowy ośrodek pomagający niedożywionym dzieciom odzyskać siły. Nairobi, skąd wyrusza ciężarówka, od celu podróży dzielą aż 2 tysiące kilometrów, z czego tylko połowa to droga asfaltowa - dalej trzeba jechać nieutwardzoną ścieżką. To wyścig z czasem, bo transport musi zdążyć przed porą deszczową – na jego szlaku są koryta rzek, przejezdne tylko w porze suchej, gdyż nie wybudowano nad nimi mostów. Fundacja apeluje o wsparcie – działalność ośrodków dożywienia oraz zakup i wysyłka żywności dla głodujących Sudańczyków możliwe są tylko dzięki wpłatom indywidualnych darczyńców. http://pcpm.org.pl/wesprzyj-pcpm
Ten malutki ptaszek dostał od weterynarzy nowe stopy. Są jak śnieżne rakiety
Mały przedrzeźniacz miał ogromne szczęście, choć wszystko zaczęło się groźnym wypadkiem. Z powodu uszkodzenia nóg nie był w stanie rozłożyć paluszków. Weterynarze z California Wildlife Center znależli na to sposób.
Z powodu uszkodzenia nóżek ptak zmuszony był do chodzenia w nienaturalny sposób, co powodowało dalsze obrażenia. Nowe stopy przedrzeźniacza przypominają śnieżne rakiety, nadają się natomiast na każdą porę roku. Co prawda będzie raczej potrzebował szerszych powierzchni żeby spokojnie siadać, ale z pewnością nie będzie mógł normalnie żyć. Źródło: California Wildlife Center Obejrzyjcie kolejny odcinek naszego serialu "Warto spróbować"! Tym razem odkrywamy skarby w zatopionym kamieniołomie. View oEmbed on the source website
Aleksander Doba: Podsumowanie wyprawy. Solidarność transatlantycka
Piotr Chmieliński podsumowuje brawurową przeprawę Aleksandra Doby przez Atlantyk. Ostatnia wyprawa kajakarza dostarczyła i jemu i jego kibicom ogromnych emocji.
Minął miesiąc od zakończenia Trzeciej Transatlantyckiej Wyprawy Kajakowej Aleksandra Doby. Ekspedycja realizowana trasą przez północny Atlantyk, ze Stanów Zjednoczonych do Europy stanowiła szczególne wyzwanie dla samego kajakarza, jak i całego grona osób, które zaangażowały się w osiągnięcie jego celu. Kiedyś ktoś mi powiedział, że ciekawi świata ludzie dążący z uporem i determinacją do spełniania swoich marzeń zawsze mogą liczyć na czyjąś bezinteresowną pomoc. Przekonałem się, że tak jest, gdy mnie pomagano realizować cele wypraw, w których uczestniczyłem, przekonałem się o tym także przy okazji podróży Olka. Gdy było potrzebne wsparcie – zawsze znalazł się ktoś, kto chętnie go udzielił. Czas więc na podziękowania. Sandy Hook w stanie Nowy Jork, USA Start wyprawy do łatwych nie należał. Olek wyruszył pod koniec maja 2016 roku, ale już po czterech dniach był zmuszony przerwać podróż ze względu na uszkodzenie kajaka, do którego doszło w efekcie uderzenia o piaszczysty brzeg. Razem z Dorotą i Luisem Muga oraz moim synem Alexem ściągnęliśmy wówczas rozbitego „OLO” z plaży, a firma Adama Rutkiewicza przewiozła go do Polski, gdzie został naprawiony, bo wypadek wcale nie oznaczał końca ekspedycji. Rok później, 7 maja Olek wypłynął ponownie, już z zatoki Sandy Hook, czyli z miejsca, gdzie na skutek fatalnej awarii podczas pierwszej próby przerwał wyprawę. Warunki pogodowe nie ułatwiały wyjścia na pełny ocean. Po zerwaniu się z kotwicy „OLO” omal nie rozbił się o skały. Dzięki pomocy poławiacza małży, Randy Stevensa oraz braci Pete’a i Jeffa Patach, właścicieli łodzi motorowej, która zholowała kajak, udało się uniknąć tragedii, a Olek wkrótce wypłynął na otwarte wody Atlantyku. Zatoka Barnegat w stanie New Jersey, USA Olek nie zdążył oddalić się od wybrzeża Stanów Zjednoczonych na bezpieczny dystans 150 mil morskich, gdy pojawiło się zagrożenie pierwszym z wielu oczekiwanych na tej części oceanu sztormów. Podjął wówczas decyzję o przeczekaniu nawałnicy w zatoce Barnegat, w okolice której dotarł pięć dni po opuszczeniu Sandy Hook. Ze względu na silne prądy pływowe wejście do zatoki przez wąski przesmyk pomiędzy skałami nastręczało poważnych trudności, o czym ostrzegał ówczesny nawigator wyprawy, Jacek Pietraszkiewicz - w początkowych tygodniach ekspedycji odpowiadający za strategię rejsu i dostarczający informacji o pogodzie. Pomni tych przestróg wraz z kapitanem Chuckiem Tharpem wypłynęliśmy jego kutrem 10 mil morskich w głąb Atlantyku, by przygotować bezpieczne dotarcie Olka na spokojne wody basenu Barnegat. Już na lądzie okazało się, że niezbędne jest zakupienie nowych kompasów i naprawa uszkodzonego reflektora radarowego. W tym wypadku nieoceniona była pomoc mechaników Tima Brindleya, jego syna Thomasa oraz Howarda Lawsona. Gdy tylko sztorm się skończył, popłynęliśmy łodzią kapitana Alana Thomasa, by asekurować Olka podczas wychodzenia znanym już wąskim przesmykiem na Atlantyk. Wtedy po raz ostatni po amerykańskiej stronie pożegnaliśmy podróżnika wraz z Dorotą i Luisem Muga, Adamem Rutkiewiczem i Małgorzatą Borowską-Piątek, która wyposażyła go w kanapki na drogę. To znaczy na kilka dni tej drogi. Akcja „ster” Informacja, jaką po kilku tygodniach na oceanie otrzymaliśmy od Olka zelektryzowała cały zespół wspierający podróżnika – uszkodzony w czasie sztormu ster stawiał pod znakiem zapytania kontynuację wyprawy. Tak przynajmniej wynikało z pierwszej oceny sytuacji dokonanej zaraz po zdiagnozowaniu problemu. Kajakarz-inżynier szybko jednak doszedł do wniosku, że sam skonstruuje zastępczy układ sterowania, który przynajmniej na jakiś czas zadziała. O zakończeniu wyprawy już nie było mowy. Olek zdecydował, że będzie dryfował, czekając na pomoc jednego z przepływających nieopodal statków, na pokładzie którego można byłoby dokonać niezbędnej naprawy. Tyle, że statek to nie taksówka, którą zatrzymuje się machnięciem ręki. Wyzwanie zdawało się proste – skontaktować się z armatorem bądź kapitanem statku płynącym na tyle blisko lokalizacji kajakarza, by dotrzeć do niego, wziąć kajak na pokład i w ciągu kilku godzin pospawać uszkodzony element. W realizacji już tak proste to nie było – ruch na oceanie był co prawda duży, ale statki przewoźników, z którymi się kontaktowałem akurat w tamtym rejonie nie pływały. Tygodniami wydzwaniałem i rozmawiałem z ludźmi którzy mogliby pomóc i chętnie zaangażowali się w poszukiwanie pomocy dla Olka; wśród nich byli między innymi: Bożena Marszałek, H. Matuszak, Hanna Sobota z C. Hartwig Szczecin, Jan Darski z Spiethoff Poland, Bartosz Misztal i Krzysztof Gogol z Polska Żegluga Morska PP (Polsteam), Jacek Szulc i Andrzej Rozek z Ice Transport, New York. Informacje o naszych staraniach znalezienia rozwiązania dla znajdującego się na środku oceanu Olka ukazały się w mediach, Magdalenia Czopik, menadżerka Olka, publikowała je na facebooku. Odzew był niezwykły. Jedni proponowali kontakt ze swoimi krewnymi pływającymi po Atlantyku, inni podsuwali dane kontaktowe do armatorów, jeszcze inni oferowali sami dostarczyć ster. Wreszcie stanęło na tym, że ta ostatnia opcja w wykonaniu załogi Bartka Dawidowskiego, właściciela katamaranu „Poly” z Bahamów jest najbardziej realna. Wiązało się to co prawda z kosztem 14.500 dolarów, ale bezpieczeństwo Olka było znacznie cenniejsze. Już niemal dawałem „Poly” sygnał do startu, gdy Bartosz Biliński, nowojorski adwokat i żeglarz, namierzył znajdujący się o dzień drogi od Olka „Baltic Light” statek armatora z Hongkongu z filipińską załogą na pokładzie. Przekonał zarządzającego flotą Isaaqa Ansariego, a ten z kolei przekonał kapitana Wilfredo Milanesa, by jednostka zboczyła z kursu do Panamy i przypłynęła z odsieczą kajakarzowi z kraju nad Bałtykiem. Kilkanaście godzin później otrzymałem z „Bałtyckiego Światła” informację, że znaleźli Olka – co łatwe nie było - i już pracują nad naprawą steru. Poza wymienionymi osobami, w tej akcji wielkiego wsparcia udzielili panowie: Andrzej Armiński - strateg poprzednich wypraw Olka oraz Jarosław Krzemiński, który przygotował plany techniczne steru aby spawacz Menandro Jabat, mógł zrozumieć, na czym miała polegać naprawa i przygotować się do niej. Szczególne podziękowania należą się także redakcji „National Geographic-Polska” i redaktor naczelnej Agnieszce Franus, która z ogromnym entuzjazmem włączyła się w rozpowszechnianie apelu o pomoc w znalezieniu rozwiązania i relacji z podjętych działań. Przez sztormy Koniec wyprawy był niemniej emocjonujący. Najpierw potężne sztormy nawiedziły Atlantyk w rejonie, przez który przepływał Olek. Informacje o warunkach pogodowych na bieżąco przekazywane przez meterologa wyprawy dr Roberta Krasowskiego, kardiologa ze szpitala w Północnej Karolinie, brzmiały groźnie. Społeczność przyjaciół Olka wiernie towarzysząca mu od początku wyprawy za pośrednictwem facebooka zadrżała z niepokoju, o czym świadczyły wpisy pod doniesieniami o zbliżających się nawałnicach. Brak sygnału satelitarnego uniemożliwiający komunikację tylko potęgował obawy, jak taka mała jednostka jak „OLO” da radę przeciwstawić się zalewającym ją grzywaczom, rzucającym go jak zabawkę falom i szalejącym wiatrom. Nawet lokalizator nie pokazywał aktualnej pozycji kajakarza. Długa chwila wyczekiwania i wreszcie nadszedł moment, niemal jak wyjęty z kadru filmu „Apollo 13”, w którym słychać głos Jima Lovella: „Hello Houston. This is Odyssey. It’s good to see you again”. W tym przypadku nie był to komunikat audio, ale kilka słów wysłanych tekstem, informujących, że Olek przeżył sztormy. Skaliste wybrzeże Francji Nawałnice ustały, ale nadal mocno wiało i to nader często w kierunku przeciwnym od oczekiwanego przez Olka. W efekcie zmierzającego do Portugalii kajakarza zniosło na północ w stronę Archipelagu Scilly nieopodal brytyjskiej Korwalii. To tam po raz pierwszy od ponad trzech i pół miesiąca oglądania wyłącznie bezkresu oceanu, Olek zobaczył ląd. Ale znowu zrobiło się groźnie, ponieważ coraz bardziej ściągało go na skały u wybrzeży wysepek, pomiędzy którymi płynął. Na dodatek z uszkodzonym akumulatorem do zasilania systemu pozwalającemu „OLO” być widocznym dla innych jednostek pływających, zwłaszcza w nocy. Na moją prośbę Alan Hartwell, Zastępca Kapitana Portu Wysp Scilly, choć niezbyt zadowolony z pobudki, jaką mu urządziłem około 3 nad ranem, popłynął sprawdzić położenie Olka i ewentualnie pomóc mu uniknąć zderzenia z głazami. Kajakarz już na tym etapie mógł zakończyć swoją wyprawę, bo przecież dotarł do Europy, ale zdecydował się zrealizować swoje zamierzenie do końca – dopłynąć do kontynentalnej Europy. Obserwowany przez straż przybrzeżną Wielkiej Brytanii, a potem Francji ruszył zatem do celu, na który kilka tygodni wcześniej, po rezygnacji z zakładanej pierwotnie Lizbony, wybrał Hawr we Francji. Silne wiatry i prądy niezwykle jednak utrudniały przeprawę przez Kanał La Manche. Wydawało się, że cel jest już w zasięgu ręki, a raczej wiosła, a ciągle zdawał się nieosiągalny. W efekcie Olek zdecydował się zrezygnować z mety w Hawrze, a zakończyć wyprawę w Breście. Z uwagi na warunki pogodowe, zbliżający się sztorm i warunki panujące na oceanie, po kilku dniach prób dotarcia do brzegu, uległ moim namowom, by zejść na ląd w historycznym miasteczku Le Conquet, około 30 kilometrów od Brestu. Informacje o planowanym w Bretanii lądowaniu polskiego podróżnika, który właśnie kończy swój transatlantycki rejs wywoływały najpierw zdumienie, a potem pełen entuzjazm wśród osób, które w czasie prowadzonych przeze mnie ponad tydzień przygotowań do przyjęcia Aleksandra Doby na lądzie służyły nieocenioną pomocą. Zacznijmy od Guillaume le Marchand i Melia Decomble z Finist’mer Company, którzy swoją łodzią motorową wyruszyli wraz ze mną na poszukiwanie Olka, by znaleźć go nieopodal wyspy Quessant. Szczególne zaangażowanie w organizację powitania i rozpowszechnianie informacji na temat wyprawy wykazali Marc Jorand i Bernadette Abiven, przedstawiciele burmistrza Brestu, odpowiedzialni za sprawy medialne. Sam burmistrz zresztą nadał temu wydarzeniu wysoką rangę, otwierając dla mnie na okres kilku dni biuro organizacyjno-medialne w Brest-Marina. Nie można zapomnieć i o mieszkańcach Le Conquet, którzy mimo ulewy i zimna 3 września br. stawili się w porcie kwadrans przez 13, by oklaskami powitać człowieka, który po raz trzeci przepłynął kajakiem Atlantyk. Wśród witających byli także syn Olka, Bartek, który przywiózł z Polski przyczepę do przetransportowania kajaka do kraju, Magdalena Czopik, i wreszcie ja, Piotr Chmieliński – koordynator medialny wyprawy. Myślami niewątpliwie byli z nami także Gabi Doba, żona Olka i drugi syn, Czesław oraz wszyscy przyjaciele podróżnika. Wszystkim, którzy pomogli mi w organizacji działań związanych z wyprawą Aleksandra Doby, poszukiwaniem i udzielaniem pomocy w sytuacjach trudnych oraz z koordynacją medialną, pragnę serdecznie podziękować za wsparcie, czas i zaangażowanie. Tekst: Piotr Chmieliński
Ta dziewczynka straciła obie nogi. Polska organizacja chce dać jej szanse na normalne życie
Nie da się tego jednak zrobić bez pomocy darczyńców. Poznajcie historię 11-letniej Hebe.
Dziewczynka o promiennym uśmiechu jest jedną z ponad 260 tysięcy dzieci, które podczas bombardowań w Syrii straciło kończyny. Nie są w stanie normalnie funkcjonować, uczyć się, przygotowywać do samodzielnego życia. 11-letnia Hebe bawiła się w swoim pokoju, gdy na jej dom spadły bomby. W Syrii nie ma szpitali, które mogą pomóc tak poszkodowanym dzieciom. Próbują to robić organizacje charytatywne, w tym działająca na miejscu Polska Misja Medyczna, która rozpoczęła zbiórkę na nowoczesne protezy dla dzieci, które dadzą im szanse na normalne życie. Jeżeli chcesz pomóc - przeczytaj o szczegółach na tej stronie i dowiedz się jak możesz skutecznie wesprzeć akcję. View oEmbed on the source website
Ster naprawiony! Aleksander Doba płynie dalej
Olek znów płynie! Rejs kajakiem przez ocean, mimo trudnych przygód, trwa!
Tekst: Piotr Chmieliński - Pan Doba i jego kajak są już na pokładzie. Dokładamy starań, by naprawić ster – napisał do mnie w piątek krótko po 12 czasu wschodnioamerykańskiego Isaac Ansari, przedstawiciel armatora z Hongkongu, który zdecydował się na przesunięcie kursu jednego ze swoich statków znajdujących się na Atlantyku, by przyjść, a raczej przypłynąć z pomocą wiosłującemu z USA do Europy Aleksandrowi Dobie. Niezwykłym zbiegiem okoliczności polskiemu kajakarzowi wsparcia na oceanie udzieliła załoga statku o znamiennej nazwie .... Baltic Light. Poszukiwania polskiej jednostki, która byłaby na tyle blisko lokalizacji Olka, by móc dotrzeć do niego, trwały od ponad tygodnia. Choć wszelkie rejestry statków odbywających rejs przez Atlantyk wskazywały, że ruch na oceanie jest duży, to niestety informacja ta nie dotyczyła rejonu, po którym dryfował kajak „OLO” z uszkodzonym sterem. W tej sytuacji najbardziej realnym rozwiązaniem, niemniej kosztownym, wydawała się propozycja Bartka Dawidowskiego, który zgłosił gotowość popłynięcia wraz ze swoją załogą trimaranem POLY z Bahamów i dokonania koniecznej naprawy. Dotarcie do podróżnika miało zabrać około 10 dni. Tymczasem parę dni przed startem Bartosz Biliński, nowojorski adwokat, żeglarz i założyciel Yacht Klubu Polski Nowy Jork, który przez ostatnie dni niemal bez przerwy „wisiał na linii” z armatorami i kapitanami statków transatlantyckich, przekazał mi wiadomość, że załoga Baltic Light próbuje namierzyć Olka na oceanie! - Kiedy obserwując serwis internetowy do śledzenia jednostek pływających zobaczyłem wśród tych znajdujących się o dzień drogi od Olka Baltic Light, pomyślałem, że ze statkiem o takiej nazwie nasze przedsięwzięcie musi się udać – Bartosz, pasjonat morza, jak sam siebie określa. - Skontaktowałem się najpierw z jego armatorem Lighthouse Maritime Ltd w Singapurze, gdzie otrzymałem dane kontaktowe do zarządzającej ich flotą firmy Fleet Management Ltd w Hongkongu. Po kilku rozmowach telefonicznych i wymianie e-mailowej Baltic Light ruszył na akcję pomocy dla Olka. Ostatnie rozmowy telefoniczne od zarządzającego flotą i kapitana Baltic Light odbierałem wisząc na maszcie mojego jachtu, przygotowując go do regat w sobotę, ale przecież warto! Wraz z dokładnymi danymi o położeniu „OLO” na pokład statku trafiły również rysunek techniczny steru i instrukcje dotyczące naprawy, przygotowane przez Andrzeja Armińskiego, konstruktora kajaka oraz Jarosława Krzemińskiego, który dokonywał w nim ostatnich modyfikacji. Załoga Baltic Light zatem natychmiast mogła przystąpić do działania, wprawiając Olka w zachwyt swoim profesjonalizmem. Akcja związana z naprawą uszkodzonego w czasie sztormu steru trwała cztery godziny. - Pan Doba jest już na wodzie i rusza w dalszą podróż – krótko po 16 oznajmił mi przez telefon kapitan statku Baltic Light, Wilfredo Milanes.
Co zabierzesz, gdy masz 10 minut na opuszczenie domu? Ten film zostawi w tobie ślad
Działający w ramach ONZ Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców stworzył film, gdzie gwiazdy światowego kina recytują poemat Jenifer Toksvig "What They Took With Them". To wiersz złożony z relacji uciekających ludzi. Zobacz, posłuchaj
Lista artystów biorących udział w projekcie naprawdę robi wrażenie: Cate Blanchett, Keira Knightley, Juliet Stevenson, Peter Capaldi, Stanley Tucci, Chiwetel Ejiofor, Kit Harington, Douglas Booth, Jesse Eisenberg oraz Neil Gaiman. Jenifer Toksvig stworzyła "What They Took With Them" łącząc w logiczny ciąg z pozoru poszatkowane relacje uchodźców. Z tekstu wyłania się obraz tego jak niewiele może pozostać po dotychczasowym życiu w obliczu tragedii oraz tego jak czasem niewiele trzeba by zachować tożsamość. Jednak najsilniejsze w tym obrazie jest to jak otwiera oczy na to, że uchodźcy to nie liczby, zagrożenie, obcy czy niebezpieczni inni. To ludzie, których dotknęła tragedia i ich jedynym marzeniem jest móc żyć i zacząć od nowa, mając za fundament te okruchy życia, które udało im się uratować. Przy okazji Światowego Dnia Uchodźcy polski oddział UNHCR przetłumaczył tekst i przygotował napisy do filmu. Każdy, KAŻDY powinien obejrzeć to video. Źródło: UNHCR Polska
Udało się! Polscy wolontariusze odbudowali zniszczoną szkołę w Nepalu
Wolontariusze Stowarzyszenia „Lepszy Świat” z Poznania - Sylwia Jędernalik i Maciej Pastwa - właśnie wrócili z Nepalu, gdzie po 7 miesiącach pracy wybudowali dużą, silną i kolorową szkołę w wiosce Bakrang-6. Projekt został zakończony sukcesem!
Wszystko zaczęło się 25. kwietnia 2015 roku, gry ogromne trzęsienie ziemi zniszczyło Nepal, jeden z najbiedniejszych krajów świata. Stowarzyszenie "Lepszy Świat" z Poznania postanowiło odbudować jedną ze zburzonych szkół w wiosce Bakrang-6 w dystrykcie Gorkha. Znajdująca się tam szkoła po trzęsieniu ziemi nie nadawała się już do użytku. Od tej pory 300 nepalskich uczniów zmuszonych zostało do nauki w tymczasowych, blaszanych barakach. W lipcu 2015 roku Stowarzyszenie "Lepszy Świat" rozpoczęło publiczną zbiórkę funduszy. Dzięki wsparciu darczyńców z całego kraju w sumie udało zebrać się 439 tys. złotych. O ich wysiłkach pisaliśmy wcześniej. Projekt „Budujemy szkołę w Nepalu” Stowarzyszenie rozpoczęło w czerwcu 2015 roku. Sylwia Jędernalik i Maciej Pastwa w Nepalu spędzili łącznie ponad rok, z czego aż 169 dni walczyli o zdobycie pozwolenia na budowę w lokalnych urzędach i ministerstwach. Ostatnie siedem miesięcy sukcesywnie koordynowali prace budowlane w Bakrang-6. Po dwóch latach wolontariackiej pracy przy projekcie, mimo wielu trudów, problemów i przeciwności losu, wreszcie się udało. W wiosce stanęła szkoła z ośmioma salami lekcyjnymi o łącznej powierzchni ponad 600m2! Uroczysta ceremonia otwarcia odbyła się 2 czerwca 2017 roku. Polskiej szkole w Bakrang nadano imię Marii Magdaleny Kwiatkiewicz – poznańskiej filantropki, podróżniczki i fotografki, która wspierała projekt Stowarzyszenia oraz wiele innych wiosek w Nepalu. Sylwia i Maciej dołożyli wszelkich starań, by szkoła wybudowana na bazie filarów żelbetonowych była silna i wytrzymała na ewentualne wstrząsy sejsmiczne. Dodatkowo tuż obok szkoły już za kilka dni stanie plac zabaw dla dzieci, a w jednej z sal zostanie zamontowany telewizor. Projekt odbudowy szkoły w Nepalu zakończył się sukcesem. Wzruszająca ceremonia otwarcia budynku była zwieńczeniem wszystkich starań wolontariuszy Stowarzyszenia i darczyńców projektu. W jej trakcie zabrzmiał polski hymn, a nepalscy uczniowie wykrzykiwali polskie słowa „dziękujemy, dziękujemy” oraz „sto lat, sto lat, niech żyją, żyją nam”. Od tej pory ponad 250 dzieci może uczyć się w komfortowych warunkach. Źródło: Sylwia Jędernalik i Maciej Pastwa oraz Stowarzyszenie "Lepszy Świat".
Polscy lekarze w Peru wzywają posiłki. Nie starczy rąk i środków by pomagać
Najtrudniejsze jest leczenie dzieci. Brakuje sprzętu i leków, a warunki, które lekarze zastali na miejscu są polowe. W Huarmey, gdzie stacjonuje sześciu członków Zespołu Ratunkowego PCPM jest duże zagrożenie epidemią dengi, malarii, a także przypadki cholery. Dlatego do Peru z pomocą jadą kolejni lekarze.
Pediatra, chirurg dziecięcy, ginekolog, urolog, anestezjolog oraz pielęgniarka polecieli na prośbę peruwiańskiego Ministerstwa Zdrowia. Pracują po kilkanaście godzin na dobę w nagrzanych słońcem, pełnych pacjentów namiotach. Przyjmują kilkadziesiąt osób dziennie, przeprowadzają małe zabiegi chirurgiczne. – Kiedy rozniosła się wieść, że przyjechała grupa medyczna z Europy ludzie zaczęli przyjeżdżać do szpitala polowego całymi rodzinami – relacjonuje pielęgniarka Katarzyna Kaczmarek-Dawidowska – Niestety potwierdziły się informacje, że w szpitalach brakuje podstawowego wyposażenia, a także leków doustnych i dożylnych, narzędzi, środków opatrunkowych, środków higienicznych i personelu medycznego – dodaje. Najczęściej chorują dzieci – Cierpią na zapalenie oskrzeli, robaczycę, infekcje skórne, biegunki – wymienia pediatra, dr Paweł Szczuciński. – Jednak o ile dla tych starszych leki są względnie dostępne, problem pojawia się przy leczeniu niemowląt i noworodków. Nie ma warunków do ich hospitalizacji, brakuje antybiotyków w iniekcjach, co staje się bezpośrednim zagrożeniem ich życia – przyznaje. Fundacja PCPM apeluje do prywatnych darczyńców o wsparcie finansowe, które pozwoli zakupić niezbędny sprzęt, a także wysłać kolejnych lekarzy. – Obecność naszego Zespołu Ratunkowego pozwala objąć opieką większą liczbę potrzebujących i odciążyć lokalną służbę zdrowia - mówi Wojciech Wilk, prezes PCPM. – Im więcej środków uda nam się zebrać w Polsce, tym większej pomocy będziemy w stanie udzielić Peruwiańczykom. W powodziach, które w marcu nawiedziły prowincje wzdłuż wybrzeża Peru obrażeń doznało nawet kilkaset tysięcy osób. Kompletnie zniszczona lub znacznie uszkodzona została infrastruktura miast. Zawaliły się setki domów, szkoły i szpitale. Najwięcej poszkodowanych jest w prowincji Huaramey w zachodniej części kraju, gdzie obecnie działa Zespół Ratunkowy PCPM. Bilety do Peru dla lekarzy ufundowały linie lotnicze KLM. Jak możesz pomóc? Pomóc Peruwiańczykom można poprzez: - dobrowolne wpłaty na konto mBank 18 1140 1010 0000 5228 6800 1001 z dopiskiem PERU - udział w zbiórce https://pomagam.pl/peru Źródło: PCPM
To największa powódź od 20 lat. Polacy pomagają poszkodowanym w Peru
W powodziach, które w marcu nawiedziły prowincje wzdłuż wybrzeża Peru obrażeń doznało nawet kilkaset tysięcy osób. Kompletnie zniszczona lub znacznie uszkodzona została infrastruktura miast. Zawaliły się setki domów, szkoły, szpitale. Od piątku na miejscu działają polscy ratownicy z PCPM.
– Według informacji, jakie otrzymujemy z Peru w szpitalach brakuje leków, środków opatrunkowych, personelu medycznego i środków higienicznych. Mieszkańcy wybrzeża zmagają się z epidemią dengi, a dzieci - z zatruciami powodującymi biegunki, które są bezpośrednim zagrożeniem życia. – wyjaśnia dr Joanna Gradek, chirurg dziecięcy, członkini Zespołu Ratunkowego PCPM, która wyjechała do Peru na dwa tygodnie. Zespół Ratunkowy PCPM jest pierwszym zespołem szybkiego reagowania prowadzonym przez polską organizację pozarządową. Jego celem jest niesienie pomocy ratunkowej, medycznej i humanitarnej osobom poszkodowanym w klęskach żywiołowych i kryzysach humanitarnych. Finansowanie w całości pochodzi ze źródeł prywatnych. Fundacja PCPM apeluje o wsparcie działań Zespołu Ratunkowego PCPM i pomocy medycznej dla Peru poprzez dobrowolne wpłaty na konto mBank 18 1140 1010 0000 5228 6800 1001 z dopiskiem PERU lub poprzez zbiórkę https://pomagam.pl/peru.
Klęska głodu w Sudanie Płd. Polacy uruchomili centrum pomocy, ale potrzebują wsparcia
To państwo jest niepodległe od zaledwie czterech lat. Najmłodszy kraj świata zmaga się z katastrofą humanitarną. Przeczytaj i dowiedz się jak możesz pomóc pomagającym tam Polakom.
- Apelujemy o pomoc, bo tylko dzięki Waszemu wsparciu mogliśmy uruchomić Centrum Dożywiania PCPM w Sudanie Południowym - pisze w komunikacie biuro prasowe Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej. Już pierwszy miesiąc działania Centrum pokazał jak bardzo jest ono ważne - przyjęło setki pacjentów. - Sytuacja w Płd. Sudanie jest rzeczywiście tragiczna - ocenia dr Wojciech Wilk, prezes Fundacji PCPM i ekspert od rozwiązywania kryzysów humanitarnych - Zakładaliśmy, że nasze Centrum Dożywiania będzie pomagać głównie głodującym dzieciom, ale nie możemy bez pomocy zostawić ich rodziców, którzy umierają z głodu. Dlatego nasi lekarze pomagają Sudańczykom w każdym wieku. Najmłodszy pacjent Centrum ma 6 miesięcy, najstarszy 70 lat. Jeżeli chcesz pomóc - możesz to zrobić wchodząc na stronę poświęconą akcji pomocy w Sudanie Południowym.