Brytyjska dziennikarka odwiedziła 120 miast świata. To polskie zachwyciło ją najbardziej
Letnie wyjazdy najczęściej kojarzą się z plażami, kurortami i nadmorskimi promenadami. Coraz więcej podróżnych szuka jednak czegoś zupełnie innego – miejsca, które pozwoli zwolnić tempo, zanurzyć się w lokalnej kulturze, odkrywać klimatyczne uliczki i bez pośpiechu poznawać miasto na własnych zasadach. Dla osób podróżujących solo europejskie miasta mogą okazać się znacznie ciekawszą alternatywą niż popularne wakacyjne resorty. Które z nich szczególnie warto odwiedzić latem?
Na łamach brytyjskiego dziennika „The Independent”⁠ ukazało się zestawienie najlepszych europejskich miast na samotny letni wyjazd przygotowane przez doświadczoną dziennikarkę podróżniczą. Autorka przez ponad dwie dekady odwiedziła przeszło 120 miast na całym świecie, a znaczną część tych podróży odbyła w pojedynkę. Jak przyznaje, najbardziej ceni miejsca, które są stosunkowo kameralne, łatwe do zwiedzania pieszo i oferują interesujące połączenie kultury, gastronomii oraz codziennego życia mieszkańców. Ważna jest dla niej także bliskość natury (parków, lasów, plaż czy tras spacerowych) oraz możliwość odkrywania miasta bez konieczności korzystania z rozbudowanego transportu. Co istotne, wśród sześciu europejskich kierunków polecanych przez nią na lato 2026 znalazło się również jedno polskie miasto. Łódź najlepszym miastem na samotny letni wyjazd? Ranking brytyjskiej dziennikarki Na pierwszym miejscu zestawienia przygotowanego przez Lydię Swinscoe znalazła się Łódź – miasto, które brytyjska dziennikarka określiła jako jedno ze swoich ulubionych na świecie. Po dziewięciu dniach spędzonych w Polsce przyznała, że szczególne wrażenie zrobiło na niej połączenie postindustrialnego charakteru z dynamicznie rozwijającą się sceną kulturalną. W swoim artykule zwróciła uwagę na setki wielkoformatowych murali zdobiących miejskie kamienice oraz dawne fabryki włókiennicze, które zyskały nowe funkcje i dziś pełnią rolę centrów kultury, sztuki i spotkań mieszkańców. „To miejsce tętniące kreatywnością” – napisała. Zdaniem Swinscoe Łódź doskonale sprawdza się jako kierunek dla osób podróżujących solo. Podkreśliła, że miasto jest przyjazne dla pieszych, oferuje szeroki wybór dobrze zaprojektowanych i stosunkowo niedrogich miejsc noclegowych, a lokalne restauracje nie są nastawione wyłącznie na większe grupy gości. Dodatkowym atutem są według niej liczne instytucje kultury, w tym Muzeum Sztuki oraz Centralne Muzeum Włókiennictwa, pozwalające lepiej poznać historię i tożsamość miasta. Dziennikarka przypomniała także, że Łódź fascynowała Davida Lyncha, który wielokrotnie ją odwiedzał, dostrzegając w jej industrialnej architekturze i charakterystycznej atmosferze źródło inspiracji. Dziś właśnie ta nieoczywista mieszanka sztuki ulicznej, filmowych tradycji i poprzemysłowego dziedzictwa sprawia, że miasto coraz częściej trafia na listy najbardziej interesujących europejskich kierunków podróżniczych. Lyon, Walencja i Neapol. Europejskie miasta idealne na samotne podróże Choć Łódź zajęła pierwsze miejsce w zestawieniu, pozostałe miasta wyróżnione przez Lydię Swinscoe pokazują, jak różnorodne mogą być idealne kierunki dla osób podróżujących solo. Drugą pozycję zajął Lyon, który dziennikarka określa mianem jednego z najlepszych miejsc dla miłośników dobrej kuchni. Jej zdaniem francuskie miasto oferuje wszystko, czego można oczekiwać od kulinarnej stolicy kraju – od tradycyjnych targów i kameralnych restauracji po lokale wyróżnione gwiazdkami Michelin. To właśnie gastronomia, połączona z bardziej spokojną atmosferą niż w Paryżu, sprawia, że Lyon pozostaje jednym z jej ulubionych kierunków na samotny wyjazd. Wysoko na liście znalazła się również Walencja, która szczególnie przypadła jej do gustu ze względu na wyjątkowe połączenie miejskiego charakteru z bliskością natury. Dziennikarka zwraca uwagę na rozległe tereny zielone, ogrody, ścieżki spacerowe i rowerowe oraz dostęp do wybrzeża. Jej zdaniem to jedno z niewielu dużych hiszpańskich miast, w których można jednocześnie korzystać z oferty kulturalnej, lokalnej gastronomii i odpoczywać w otoczeniu przyrody. Kolejne miejsce zajęły Ateny, które autorka poleca przede wszystkim osobom zainteresowanym historią i architekturą. Stolica Grecji, często traktowana jedynie jako punkt przesiadkowy przed podróżą na wyspy, według Swinscoe sama w sobie stanowi fascynujący cel podróży. Szczególne wrażenie robią na niej zabytki Akropolu oraz panoramy miasta oglądane ze wzgórza Likavitos. W rankingu nie zabrakło także Neapolu, który – jak podkreśla dziennikarka – bywa niesłusznie pomijany na rzecz Rzymu czy Florencji. Jej zdaniem to właśnie tutaj można najlepiej poczuć autentyczny charakter południowych Włoch, jednocześnie korzystając z doskonałej kuchni, bogatej oferty muzealnej i bliskości takich atrakcji jak Pompeje czy wyspa Procida. Szóstą pozycję w jej zestawieniu zajęła natomiast Sofia. Stolica Bułgarii została wyróżniona jako jeden z najlepszych kierunków dla osób dysponujących mniejszym budżetem. Swinscoe zwraca uwagę na stosunkowo niskie ceny noclegów, restauracji i atrakcji, a także spokojniejszą atmosferę niż w wielu innych europejskich stolicach. Jej zdaniem właśnie takie miasta pozwalają najpełniej doświadczyć samotnego podróżowania – bez pośpiechu, tłumów i konieczności wydawania dużych kwot. Źródło: The Independent⁠ Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Ciasny pokój dziecinny pięć kilometrów od wrocławskiego Rynku. Jak wygląda życie rodziny dzięciołów?
Przez trzy miesiące dokumentowałem rodzinę dzięciołów czarnych w parku we Wrocławiu. Od pierwszego uderzenia dziobem przy budowie nowej dziupli, po wylot młodych. To opowieść o wytrwałości, terytorium i pustce, która zostaje.
Spis treści: Moja fascynacja dzięciołami czarnymi Kucie dziupli Walka o terytorium Wychowywanie młodych Ostatni dzień w dziupli Dzięcioł czarny od dłuższego czasu był przedmiotem moich obserwacji w jednym z miejskich parków we Wrocławiu. Wczesną wiosną ptaki rozpoczęły prace nad nową dziuplą, którą systematycznie odwiedzałem, śledząc kolejne etapy jej powstawania i późniejszego zasiedlenia. Przez wiele tygodni dokumentowałem ich zachowania, od intensywnego kucia drzewa, przez okres wysiadywania jaj, aż po wylot młodych. Obserwacje te pozwoliły mi prześledzić pełny cykl lęgowy tego gatunku w warunkach miejskich. Moja fascynacja dzięciołami czarnymi Mieszkam we Wrocławiu od 66 lat. Dzięcioła czarnego (Dryocopus martius) w mieście po raz pierwszy zaobserwowałem dopiero pięć lat temu. Wcześniej bywały to zaledwie kilkusekundowe, ulotne spotkania gdzieś w lesie. Niewiele wiedziałem o tych ptakach. Z roku na rok uczyłem się jednak ich zwyczajów, a już z czasem potrafiłem bezbłędnie rozpoznać ich głos: kiedy nadlatują, jak się nawołują, a także wtedy, gdy sygnalizują niepokój. Zawsze zachwycała mnie ich niesamowita elegancja. Głęboki, matowy czarny frak kontrastujący z jaskrawą, czerwoną czapeczką sprawia, że ten gatunek ptaka jest dla mnie nie mniej spektakularny niż bajecznie kolorowe zimorodki (Alcedo atthis) czy żołny (Merops apiaster). Na początku roku, po pięciu latach od pierwszego spotkania z dzięciołem czarnym, zauważyłem samca pracującego nad wykuciem dziupli. Wtedy podjąłem decyzję: spróbuję udokumentować fotograficznie cały ich rodzinny cykl – od pierwszego uderzenia dziobem w drzewo, aż po wyprowadzenie lęgu. Od początku marca do połowy maja spędziłem w parku dziesiątki godzin, podpatrując życie dzięciołów czarnych. Bywały dni, kiedy meldowałem się pod bukiem na trzy godziny przed rozpoczęciem pracy i wracałem tam na kolejne trzy po jej zakończeniu. W pewnym momencie okazało się, że para tych cudownych ptaków wykuła dziuplę lęgową zaledwie kilometr od mojego mieszkania – w miejskim parku. Kiedy ją odkryłem, zacząłem odwiedzać dzięcioły tak często, jak tylko mogłem. Czy wcześniej we Wrocławiu ich nie było? Zapewne były, lecz to ja nie potrafiłem ich dostrzec. Choć jako ptaki żyjące w miejskim parku były przyzwyczajone do obecności ludzi, odnosiłem wrażenie, że z czasem nabrały do mnie szczególnego zaufania. Przestały zwracać na mnie uwagę, a ja korzystałem z tej chwili bliskości – robiłem zdjęcia i nagrywałem filmy. Kucie dziupli Po raz pierwszy zaobserwowałem samca kującego nową dziuplę w pniu buka na początku marca. Rok wcześniej dzięcioły czarne zasiedliły starą dziuplę. Tym razem samiec postanowił stworzyć coś od zera. Odwiedzałem go przez kilka dni z rzędu i niemal zawsze zastawałem go przy pracy, która zajmowała mu wiele godzin każdego dnia. Pracował z niesłychaną wytrwałością. Aż trudno uwierzyć, że ptak ten jest w stanie wykuć komorę lęgową o głębokości sięgającej nawet pół metra w tak twardym drewnie. Dowiedziałem się także, że para dzięciołów czarnych kuje dziuplę na zmianę. Przyłapywałem na tym jednak wyłącznie samca, samica zaś przylatywała rzadko, jakby tylko wpadała skontrolować postępy prac. To wtedy nagrałem film w zwolnionym tempie, dokumentujący tę dzięciołową harówkę. Kiedy pokazałem go przyjacielowi, powiedział: „Ładne, Jan, ale nie wrzucaj tego na Facebooka. Nikt nie będzie przez minutę oglądał dzięcioła”. Mylił się. Film obejrzało prawie 400 tysięcy osób, a zareagowało ponad 11 tysięcy użytkowników. To był dla mnie ostateczny dowód na to, że tę historię trzeba opowiedzieć do końca. Walka o terytorium Jest niedziela po południu. Dużo ludzi. Znajoma, zafascynowana również dzięciołami, poinformowała mnie, że ganiają się po parku. Dwa samce, zupełnie nie zwracając uwagi na nikogo, latały od drzewa do drzewa i siadały na pniach. Z jednej strony wydawało się, że podążały za sobą, z drugiej zaś unikały się, przemieszczając się po przeciwległych stronach pni. Nie dochodziło do kontaktu fizycznego, ale ptaki wyraźnie próbowały się wzajemnie nastraszyć. Podczas gdy jeden odlatywał, drugi natychmiast ruszał za nim. Taka wojna nerwów trwała kilka godzin. Nie wiem, jak wyznaczony został zwycięzca, ale później już nigdy nie widziałem w parku dwóch samców jednocześnie. Jeden z nich musiał ustąpić rywalowi i opuścić jego terytorium. Wychowywanie młodych W kolejnych dniach nadal trwały prace nad dziuplą, a po ich zakończeniu dzięcioły zniknęły. Nie obserwowałem ich przez wiele dni. Czy ostatecznie samica postanowiła złożyć jaja w nowej dziupli? Odwiedzałem ją niemal codziennie. Dzięciołów wciąż nie spotykałem. Wreszcie któregoś dnia je zobaczyłem – jeden wyleciał, a drugi zajął jego miejsce, co oznaczało, że w dziupli były jaja wysiadywane na zmianę. W majowy dzień wokół dziupli zrobił się duży ruch. Mogło to oznaczać jedno – w środku wykluły się młode. Po pewnym czasie dorosłe ptaki przestały wchodzić do wnętrza dziupli, gdyż pisklęta urosły na tyle, że nie było miejsca dla wszystkich. Rodzice lądowali na skraju otworu i sięgali do wnętrza, podając pokarm pisklętom. 18 maja po raz pierwszy zobaczyłem dzioby młodych ptaków. Były trzy. Rodzice przylatywali co 30–60 minut, by je nakarmić, a posiłkom towarzyszył harmider i przepychanie się młodych o dostęp do pokarmu. Dwa dni później młode były już tak duże, że ledwie mieściły się w otworze dziupli. Wtedy zrobiłem swoje ulubione zdjęcie. Nazwałem je „Ciasny pokój dziecinny 5 km od wrocławskiego Rynku”. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że to ich ostatni wspólny wieczór. Ostatni dzień w dziupli Aby zamknąć tę historię, potrzebowałem zdjęcia wylotu młodych dzięciołów czarnych z dziupli. Kłopot w tym, że nie wiedziałem, kiedy to nastąpi. W parku pojawiłem się około szóstej rano, ale było już za późno. Pierwszy z młodych latał nieporadnie po parku, zaczepiany przez wrony siwe (Corvus corone) broniące swojego terytorium. Do końca dnia nic więcej się nie wydarzyło. 22 maja pojawiłem się pod bukiem przed godziną 5. Na początku nic się nie działo. Rodzice nie przylatywali z jedzeniem, co – jak czytałem – miało oznaczać, że chcą głodem skłonić dzieci do opuszczenia dziupli. Jednak po dwóch godzinach przyleciał samiec i nakarmił młode. Uznałem, że chyba jeszcze nie będą wylatywać i pomyślałem, że czeka mnie kolejna pobudka o 4:30. Wtedy drugi młody wyleciał z dziupli, i oczywiście nie zdążyłem zrobić zdjęcia. Została mi ostatnia szansa, bo w dziupli pozostał jeden młody osobnik. W pewnej chwili przyleciała samica i podała mu pokarm. Tym razem byłem przygotowany. Minutę po karmieniu zobaczyłem jego głowę, potem wysunięty tułów i pierwszy raz rozłożone skrzydła. Gdy rozwinął je całkowicie, aż trudno było uwierzyć, że nigdy wcześniej tego nie robił. Odleciał w głąb parku i zniknął mi z oczu. Pewnie jeszcze się spotkamy. Spakowałem sprzęt fotograficzny i wróciłem do domu. Tylko raz w życiu czułem się podobnie – po zdaniu egzaminu magisterskiego. Z jednej strony radość, z drugiej dziwne uczucie pustki. Następnego dnia o poranku wybrałem się na spacer do parku. Nie dowierzałem, lecz znów spotkałem dzięcioła czarnego, prawdopodobnie jednego z tych, które dokumentowałem wcześniej. Dzięciołowe życie toczy się dalej. Ciekawe, co będzie w przyszłym roku. Czy wykują nową dziuplę? A może zasiedlą którąś ze starych? Jedno wiem – będę z niecierpliwością ich wypatrywał. Nigdy mi się to nie znudzi.
Zakopane uporządkowało reklamy. Dlaczego Warszawa wciąż czeka na uchwałę krajobrazową?
Zakopane, przez lata wskazywane jako jedno z najbardziej dotkniętych zjawiskiem reklamozy miast w Polsce, przyjęło właśnie uchwałę krajobrazową. Oznacza to, że kolejne miasto zdecydowało się uporządkować zasady dotyczące reklam, szyldów, ogrodzeń i elementów małej architektury. Tymczasem Warszawa, największe miasto w kraju, nadal nie ma obowiązującej uchwały krajobrazowej, mimo że pierwszą wersję dokumentu przyjęto już ponad sześć lat temu. O komentarz poprosiliśmy warszawskich urzędników.
Spis treści: Nawet Zakopane przyjęło uchwałę krajobrazową Dlaczego Warszawa nadal nie ma uchwały krajobrazowej? Na jakim etapie są obecnie prace? Jak Warszawa chce uniknąć kolejnego unieważnienia? Jakie są koszty dalszego braku uchwały? Czym jest uchwała krajobrazowa? Jak poradziły sobie inne miasta? Kiedy Warszawa może doczekać się uchwały krajobrazowej? Uchwała krajobrazowa w Warszawie ma pomóc w ograniczeniu chaosu reklamowego, poprawie jakości przestrzeni publicznej oraz skuteczniejszym egzekwowaniu zasad dotyczących nośników reklamowych. Podobne regulacje funkcjonują już w wielu polskich miastach, jednak stolica nadal znajduje się na etapie opracowywania nowej wersji projektu. Nawet Zakopane przyjęło uchwałę krajobrazową Jeszcze kilka lat temu Zakopane było jednym z najczęściej przywoływanych przykładów problemów związanych z nadmiarem reklam w przestrzeni publicznej. Banery, billboardy i szyldy były widoczne zarówno przy głównych drogach dojazdowych, jak i w wielu częściach miasta. Po wieloletnich pracach, konsultacjach społecznych i kolejnych etapach procedury planistycznej miasto przyjęło jednak własną uchwałę krajobrazową. Jej celem jest uporządkowanie zasad sytuowania reklam, ochrona walorów krajobrazowych oraz poprawa jakości przestrzeni publicznej. Przypadek Zakopanego pokazuje, że nawet miasta od lat zmagające się z intensywną obecnością reklam są w stanie doprowadzić procedurę do końca. Na tym tle Warszawa pozostaje jednym z największych polskich samorządów bez obowiązującej uchwały krajobrazowej, mimo że skala rynku reklamowego i liczba nośników w przestrzeni publicznej są znacznie większe niż w większości polskich miast. Dlaczego Warszawa nadal nie ma uchwały krajobrazowej? Prace nad warszawską uchwałą krajobrazową trwają od wielu lat. Przełom miał nastąpić w styczniu 2020 roku, kiedy dokument został przyjęty przez Radę m. st. Warszawy. Niedługo później jego zapisy zostały jednak uchylone przez Wojewodę Mazowieckiego w ramach rozstrzygnięcia nadzorczego. Miasto rozpoczęło przygotowanie kolejnej wersji dokumentu. Projekt został wyłożony do publicznego wglądu w marcu 2023 roku, jednak w trakcie procedury doszło do istotnych zmian prawnych dotyczących funkcjonowania uchwał krajobrazowych w Polsce. Jak wyjaśnia Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego m. st. Warszawy, szczególne znaczenie miał wyrok Trybunału Konstytucyjnego, który uznał za niezgodne z Konstytucją część przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mających znaczenie dla wdrażania uchwał krajobrazowych. W efekcie 10 lipca 2025 roku miejscy radni podjęli uchwałę o rozpoczęciu nowej procedury sporządzania dokumentu, a wcześniejsze postępowanie zostało wygaszone. Obecnie trwają prace nad nowym projektem. Na jakim etapie są obecnie prace? Według informacji przekazanych przez miasto projekt znajduje się obecnie na etapie uzgodnień wewnętrznych pomiędzy jednostkami miejskimi. Następnie dokument ma zostać skierowany do uzgodnień i opiniowania przez podmioty zewnętrzne wskazane w ustawie. Po zakończeniu tego etapu projekt zostanie poddany konsultacjom społecznym. Warszawa deklaruje, że planuje przekazać projekt uchwały do Rady m.st. Warszawy jeszcze w 2026 roku. Miasto nie wskazuje jednak konkretnej daty przyjęcia dokumentu. Powodem jest trwająca procedura oraz zmieniające się otoczenie prawne dotyczące uchwał krajobrazowych. Jak Warszawa chce uniknąć kolejnego unieważnienia? Jednym z najważniejszych wyzwań jest przygotowanie dokumentu zgodnego z aktualnymi przepisami oraz najnowszym orzecznictwem. Jak podkreślają urzędnicy, obecna procedura uwzględnia zmiany wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego oraz doświadczenia samorządów, które wdrażały podobne regulacje. Miasto deklaruje, że prowadzi prace nad dokumentem dostosowanym do aktualnych uwarunkowań prawnych i stara się, aby nowa uchwała nie podzieliła losu tej uchylonej w 2020 roku. Jednocześnie nie przedstawiono dodatkowych mechanizmów, które mogłyby całkowicie wyeliminować ryzyko kolejnych sporów prawnych. Ostateczna ocena zgodności uchwały z prawem będzie możliwa dopiero po zakończeniu procedury i jej przyjęciu. Jakie są koszty dalszego braku uchwały? Według władz miasta brak uchwały oznacza dalsze funkcjonowanie rynku reklamowego na dotychczasowych zasadach. Warszawa zwraca uwagę, że duża część nośników reklamowych powstaje na terenach niezarządzanych przez miasto. W wielu przypadkach są to inwestycje realizowane przez operatorów reklam bez wcześniejszych uzgodnień z samorządem. Problem polega również na tym, że usuwanie takich konstrukcji jest procesem znacznie bardziej skomplikowanym niż ich budowa. Wynika to z przepisów Prawa budowlanego, które wymagają prowadzenia formalnych postępowań administracyjnych. Jak wskazuje miasto, do kosztów przestrzennych braku uchwały należą: utrzymywanie się chaosu reklamowego, nadmierne zagęszczenie nośników reklamowych, dalsza eksploatacja przestrzeni publicznej przez reklamy, utrudnione egzekwowanie zasad dotyczących ładu przestrzennego. Z kolei do kosztów społecznych zaliczane są dodatkowe bodźce wizualne obciążające uwagę mieszkańców oraz utrudniające korzystanie z przestrzeni publicznej o wysokim standardzie jakościowym. Czym jest uchwała krajobrazowa? Uchwała krajobrazowa to narzędzie wprowadzone do polskiego systemu prawnego przez tzw. ustawę krajobrazową z 2015 roku. Pozwala gminom określać zasady sytuowania: tablic reklamowych, urządzeń reklamowych, ogrodzeń, obiektów małej architektury. Samorządy mogą określać między innymi dopuszczalne formaty reklam, ich lokalizację, standardy estetyczne czy zasady umieszczania szyldów. Celem takich regulacji jest ochrona krajobrazu oraz poprawa jakości przestrzeni publicznej. Jak poradziły sobie inne miasta? Choć proces przygotowania uchwał krajobrazowych często trwał wiele lat i niejednokrotnie wiązał się ze sporami prawnymi, wiele dużych polskich miast zdołało wdrożyć własne regulacje. Kraków Kraków był jednym z pionierów wykorzystania przepisów ustawy krajobrazowej. Po kilkuletnich sporach prawnych miasto wprowadziło rozwiązania ograniczające wielkoformatowe reklamy i porządkujące sposób oznaczania działalności gospodarczej. Gdańsk Gdańsk przyjął własną uchwałę krajobrazową obejmującą całe miasto. Regulacje różnicują wymagania w zależności od charakteru poszczególnych części miasta i określają szczegółowe zasady dotyczące reklam oraz szyldów. Łódź W Łodzi uchwała krajobrazowa stała się jednym z elementów szerszego procesu rewitalizacji przestrzeni miejskiej. Regulacje pomogły ograniczyć liczbę wielkoformatowych reklam i uporządkować estetykę śródmieścia. Poznań Poznań również wdrożył przepisy ograniczające ekspansję reklam zewnętrznych. Samorząd wskazywał, że nowe regulacje mają służyć poprawie jakości krajobrazu miejskiego oraz ochronie przestrzeni publicznej. Zakopane Do grona miast posiadających własną uchwałę krajobrazową dołączyło także Zakopane. To szczególnie symboliczny przykład, ponieważ przez lata miasto było wskazywane jako jedno z najbardziej dotkniętych problemem reklamozy w Polsce. Kiedy Warszawa może doczekać się uchwały krajobrazowej? Na razie nie ma oficjalnie wskazanego terminu przyjęcia dokumentu. Warszawa deklaruje jednak, że chce skierować projekt pod obrady Rady m.st. Warszawy jeszcze w 2026 roku. Ostateczny harmonogram będzie zależał od przebiegu uzgodnień, konsultacji społecznych oraz ewentualnych zmian wynikających z opinii instytucji uczestniczących w procedurze. Dopiero po zakończeniu tych etapów będzie można ocenić, czy stolica dołączy do grona polskich miast, które skutecznie wdrożyły własną uchwałę krajobrazową i zyskały dodatkowe narzędzia do walki z chaosem reklamowym. Źródło: Urząd Miasta Zakopane; Urząd m. st. Warszawy Nasz autor Łukasz Załuski Od ponad 20 lat opowiada o świecie – jego historii, nauce i miejscach, do których warto wyruszyć z otwartą głową. Jest redaktorem naczelnym „National Geographic Polska” oraz National-Geographic.pl. Wcześniej kierował m.in. „Focusem”, „Focusem Historia” czy „Sekretami Nauki”, konsekwentnie rozwijając tematykę popularnonaukową i podróżniczą. Jest inicjatorem projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po godzinach miłośnik gimnastyki sportowej, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Polskie miasto zachwyciło zagraniczną dziennikarkę. „To jedno z moich ulubionych miejsc”
Polska przyciąga coraz większą liczbę zagranicznych turystów, którzy coraz chętniej odkrywają nie tylko Warszawę czy Kraków, ale również mniej oczywiste miejsca poza głównym szlakiem. Coraz częściej uwagę zagranicznych mediów zwracają miasta dotąd kojarzone głównie z lokalną historią i spokojniejszym tempem życia. Jedno z nich szczególnie zachwyciło brytyjską dziennikarkę, która opisała je na łamach zagranicznej prasy.
Według prognoz do końca dekady Polskę może odwiedzać nawet 140 milionów turystów rocznie. Choć największą popularnością nadal cieszą się Warszawa, Kraków, Gdańsk i Wrocław, coraz większe zainteresowanie budzą również miasta we wschodniej części kraju. Niedawno brytyjski dziennik opublikował artykuł poświęcony Lublinowi. Ponad 300-tysięczne miasto zwróciło uwagę autorki swoją atmosferą, architekturą i bogatą historią. Brytyjska dziennikarka zachwycona klimatem Lublina i jego historią Layla Nicholson przyznała, że do Lublina przyciągnęły ją przede wszystkim tanie loty i ciekawość miejsca, o którym w Wielkiej Brytanii wciąż mówi się stosunkowo niewiele. Dziennikarka „The Independent” opisała miasto jako jedną z tych europejskich destynacji, które nie zostały jeszcze zdominowane przez masową turystykę i dzięki temu zachowały autentyczny charakter. Szczególne wrażenie zrobiło na niej Stare Miasto z brukowanymi uliczkami, kolorowymi kamienicami i atmosferą przypominającą „baśniową scenerię”. Jak zauważyła, Lublin w wyjątkowy sposób łączy nowoczesność z trudną historią, która nadal pozostaje obecna w przestrzeni miasta. Nicholson zwróciła uwagę przede wszystkim na żydowskie dziedzictwo Lublina i historię dawnego getta. Przypomniała, że przed II wojną światową mieszkało tam około 42 tysięcy Żydów, a tragiczne wydarzenia z czasu okupacji odcisnęły na mieście trwałe piętno. „To otrzeźwiające, że ten malowniczy plac był kiedyś miejscem, gdzie śmierć i zniszczenie były na porządku dziennym” – napisała. Jednocześnie podkreśliła, że mimo dramatycznej przeszłości pamięć o dawnych mieszkańcach nadal jest w Lublinie żywa i widoczna zarówno w kulturze, jak i codziennym życiu miasta. Brytyjską autorkę urzekło także to, że Lublin nie sprawia wrażenia sztucznej turystycznej dekoracji, lecz miejsca autentycznego, w którym historia naturalnie przeplata się ze współczesnością. W artykule wspomniała również o filmie „A Real Pain” z Jesse’em Eisenbergiem i Kieranem Culkinem, którego część scen powstawała właśnie na ulicach Lublina. Szczególnie zapadła jej w pamięć restauracja Mandragora, gdzie – jak podkreśliła – można poczuć atmosferę dawnego miasta zarówno dzięki wystrojowi, jak i tradycyjnej kuchni regionalnej oraz żydowskiej. Lublin urzeka cenami, kuchnią i spokojną atmosferą bez tłumów Dziennikarka zwróciła uwagę również na ceny, które w porównaniu z Londynem wydały jej się wyjątkowo przystępne. Jak pisała, niemal pusty lot z Luton do Lublina kosztował ją zaledwie kilkanaście funtów, a nocleg w XV-wiecznej kamienicy z widokiem na Rynek i Trybunał Koronny okazał się tańszy niż koktajl w brytyjskiej stolicy. Layla Nicholson podkreślała, że właśnie ten stosunek jakości do ceny może stać się jednym z największych atutów miasta dla zagranicznych turystów szukających mniej oczywistych kierunków na krótki wyjazd. Duże wrażenie zrobiła na niej również lokalna gastronomia. W tekście wspominała między innymi o lubelskiej wódce cytrynowej produkowanej w mieście od początku XX wieku oraz o cebularzu lubelskim, który określiła jako kulinarny ślad historii i wielokulturowego dziedzictwa Lublina. Sporo miejsca poświęciła także wieczornym spacerom po mieście. Szczególnie zachwyciły ją okolice Bramy Krakowskiej oraz nowoczesny Portal – instalacja łącząca Lublin z innymi miejscami na świecie za pomocą transmisji na żywo. Redaktorka „The Independent” zauważyła, że mimo trudnej historii Lublin sprawia dziś wrażenie miejsca spokojnego, otwartego i pełnego życia. „Widzę tylko rosnącą trajektorię” – napisała pod koniec artykułu, dodając, że warto odwiedzić miasto zanim stanie się ono kolejną ofiarą masowej turystyki. Wspomniała również, że jej znajomi początkowo myśleli, iż pomyliła Lublin z Dublinem. Po podróży nie miała jednak wątpliwości, że polskie miasto zasługuje na znacznie większą międzynarodową rozpoznawalność – szczególnie przed 2029 rokiem, kiedy Lublin będzie pełnił rolę Europejskiej Stolicy Kultury. Źródło: The Independent Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Nidzica słynie z gotyckiego zamku. Jednak to wyjątkowe miasto oferuje też inne atrakcje
Nidzica, często nazywana „bramą na Mazury”, to nie tylko administracyjne centrum powiatu, ale przede wszystkim depozytariusz wielowiekowej historii. W tym niewielkim mieście splatają się losy pruskich plemion, zakonu krzyżackiego, osadników z Mazowsza i powojennej administracji polskiej. Jeżeli dodamy do tego wyjątkowe walory krajobrazowe, otrzymamy ciekawy mariaż surowości gotyku z delikatnością mazurskiej przyrody.
Spis treści: Brama na Mazury Od plemion pruskich do czasów współczesnych Atrakcje Nidzicy Nidzica często jest nazywana miastem jednego zabytku. Prawdą jest, że miasto kojarzy się przede wszystkim z krzyżackim zamkiem, jednak twierdzenie, że nie oferuje nic poza średniowieczną twierdzą jest wyjątkowo niesprawiedliwe. Brama na Mazury Nidzica jest zlokalizowana w północno-centralnej części Polski, zajmując strategiczne miejsce na pograniczu historycznych Mazur i Mazowsza. Pod względem administracyjnym miasto jest siedzibą powiatu nidzickiego oraz gminy miejsko-wiejskiej w województwie warmińsko-mazurskim. W ujęciu geograficznym miasto znajduje się na pograniczu Pojezierza Mazurskiego i Niziny Mazowieckiej, na obszarze Garbu Lubawskiego. Rozciąga się nad rzeką Nidą, która jest kluczowym elementem hydrologicznym tego obszaru. Walory przyrodnicze i krajobrazowe Krajobraz wokół Nidzicy jest podręcznikowym przykładem rzeźby polodowcowej, ukształtowanej podczas ostatniego zlodowacenia. Teren charakteryzuje się pagórkowatością, obecnością licznych jezior rynnowych i rozległych sandrów pokrytych borami sosnowymi. Dominującym elementem krajobrazu jest Puszcza Napiwodzko-Ramucka, która stanowi naturalną ostoję dla wielu rzadkich gatunków flory i fauny. Na terenie powiatu nidzickiego utworzono liczne rezerwaty, które chronią unikatowe w skali kraju zjawiska przyrodnicze, w tym: rezerwat „Źródła rzeki Łyny” prof. Romana Kobendzy – to najbardziej spektakularny obiekt przyrodniczy w regionie, zlokalizowany w odległości ok. 10–12 km na północ od miasta. Na powierzchni ponad 120 ha zachodzi tam zjawisko erozji wstecznej, rzadko spotykane na terenach nizinnych. Rzeka Łyna bierze tam swój początek w postaci licznych wysięków i strumyków wypływających ze stromych zboczy doliny, tworząc malowniczy, niemal górski krajobraz; rezerwat „Jezioro Orłowo” – skupia się na ochronie żółwia błotnego, gatunku rzadkiego i zagrożonego wyginięciem. Obecność tego gada świadczy o wysokim stopniu naturalności tamtejszych akwenów i terenów podmokłych; rezerwaty „Koniuszanka I” i „Koniuszanka II” – pierwszy chroni przyrodę nieożywioną i specyficzne formy terenu, z kolei drugi obejmuje malowniczy przełomowy odcinek rzeki Koniuszanka, porośnięty starodrzewem dębowym. Mówiąc o krajobrazie nidzickich pól i lasów, nie sposób nie wspomnieć o Kamieniu Tatarskim, zlokalizowanym w odległości ok. 2 km na południowy wschód od miasta, we wsi Tatary. Jest to jeden z największych głazów narzutowych na Mazurach, stanowiący pomnik przyrody nieożywionej. Jego obwód wynosi 19 m, wysokość – ponad 2 m, a długość przekracza 6,5 m. Od plemion pruskich do czasów współczesnych Lokalizacja Nidzicy od wieków determinowała jej obronny charakter. Położenie nad bagnistą doliną rzeki Nidy, w otoczeniu gęstych lasów, czyniło z niej naturalną fortecę. Nic dziwnego, że Krzyżacy właśnie tam wznieśli fortecę strzegącą południowej granicy państwa zakonnego. Jednak zanim nad Nidą pojawili się rycerze w białych płaszczach, na tamtejszym wzgórzu istniało Naito – drewniany gród Prusów, który dał początek późniejszemu Neidenburgowi. Rządy zakonu krzyżackiego Ekspansja krzyżacka na tamtejsze tereny rozpoczęła się w połowie XIII wieku. Około 1266–1268 roku założyli oni pierwszy drewniany obiekt obronny, który miał zabezpieczać podbite terytoria Sasinów. Właściwy rozwój ośrodka miejskiego przypada na XIV stulecie. W 1370 roku rozpoczęła się budowa murowanego zamku, zainicjowana przez wielkiego mistrza Winricha von Kniprode. 7 grudnia 1381 roku osada uzyskała prawa miejskie na prawie chełmińskim. Nidzica stała się wówczas nie tylko siedzibą prokuratora zakonnego, ale także kluczowym elementem w strukturze zamków obronnych, chroniących państwo krzyżackie przed atakami ze strony Mazowsza. W 1410 roku, po klęsce Krzyżaków pod Grunwaldem, zamek w Nidzicy został zajęty bez walki przez wojska dowodzone przez Władysława Jagiełłę. Po pokoju toruńskim miasto wróciło pod rządy zakonne. W 1525 roku, po sekularyzacji zakonu, Nidzica weszła w skład Prus Książęcych jako lenno Królestwa Polskiego. Okres ten przyniósł miastu ożywienie gospodarcze, ale i nowe wyzwania społeczne. W 1549 roku osiedlili się tam bracia czescy, uciekający przed prześladowaniami religijnymi, co wprowadziło do miasta unikatowy ferment intelektualny i religijny. Ich obecność trwała aż do 1945 roku. Nowożytna Nidzica XIX wiek przyniósł duże zmiany urbanistyczne. Przy okazji modernizacji miasta wyburzono część dawnych fortyfikacji. W 1828 roku rozebrano stary ratusz, a w 1840 roku Bramę Niemiecką, co miało ułatwić komunikację wewnątrz rozrastającego się ośrodka. Kluczowym impulsem dla rozwoju przemysłu było otwarcie linii kolejowej w 1885 roku, łączącej Nidzicę z Olsztynem i Mławą. W tym okresie powstał również słynny browar parowy, który stał się fundamentem dla dzisiejszej miodosytni. Wiek XX był dla Nidzicy okresem niemal całkowitej zagłady. W 1914 roku miasto zostało spalone przez wojska rosyjskie. W okresie międzywojennym podjęto trud odbudowy, jednak II wojna światowa przyniosła jeszcze większe zniszczenia. W styczniu 1945 roku miasto zostało zbombardowane przez lotnictwo radzieckie i spalone, co doprowadziło do obrócenia w ruinę 80% zabudowy, w tym zamku i historycznego centrum. 27 maja 1945 roku radziecka komendantura oficjalnie przekazała Nidzicę polskiej administracji. Powojenna historia to proces żmudnej rekonstrukcji, w tym odbudowa zamku w latach 1958–1965. Atrakcje Nidzicy Współczesna Nidzica to jeden z najważniejszych punktów na Szlaku Zamków Gotyckich. Mimo wojennych zniszczeń, miasto zachowało wiele unikatowych obiektów. Perła mazurskiego gotyku Zamek w Nidzicy to bez wątpienia jedna z najwspanialszych twierdz w regionie. Wzniesiony na wysokim wzgórzu, góruje nad miastem swoją masywną, ceglaną bryłą. Architektura tego niezwykłego obiektu jest o tyle specyficzna, że odbiega od typowego dla Krzyżaków układu konwentualnego. Jest to zamek prokuratorski, o planie prostokąta 62x44 m, z czterema skrzydłami otaczającymi wewnętrzny dziedziniec. Najbardziej reprezentacyjne jest skrzydło zachodnie, ozdobione dekoracyjnymi szczytami i posiadające wnętrza przykryte sklepieniami gwiaździstymi. Można tam zobaczyć skarby takie jak: Sala Rycerska, kaplica zamkowa, lochy głodowe, krużganki obronne. Obecnie zamek pełni funkcję miejskiego centrum kultury. Mieści się tam Muzeum Ziemi Nidzickiej, biblioteka publiczna, a także hotel i restauracja. Muzeum Ziemi Nidzickiej Skoro o muzeum mowa, należy wspomnieć, że ta wyjątkowa placówka daje wyjątkową możliwość poznania mazurskiej tożsamości. Ekspozycja jest podzielona na kilka sekcji, do których należą: Sekcja Etnograficzna – gdzie głównym eksponatem jest skrzynia mazurska, symbol dawnej kultury ludowej tego regionu; Sekcja Historyczna – prezentująca makiety dawnej Nidzicy i artefakty odnalezione podczas prac archeologicznych, w tym autentyczny topór bitewny; Sekcja Militarna – poświęcona wielkim bitwom w regionie, ze szczególnym uwzględnieniem bitwy pod Tannenbergiem (Stębarkiem) w 1914 roku; Sala Tortur – prezentująca repliki narzędzi używanych w średniowiecznym sądownictwie. Zabytki Poza zamkiem miasto oferuje kilka innych obiektów o dużej wartości historycznej. Należą do nich: ratusz miejski z 1923 roku, XIV-wieczny kościół Niepokalanego Poczęcia NMP i św. Wojciecha, gotycki klasztorek z XIV wieku, mury obronne, Browar Zamkowy z 1868 roku. Miodosytnia Nidzica Miodosytnia działa w ceglanym budynku dawnego browaru i stanowi kontynuację regionalnego rzemiosła. Każdy smakosz tego wyjątkowego trunku powinien odwiedzić sklep firmowy. Wioska Garncarska w Kamionce W odległości zaledwie 7 km od Nidzicy znajduje się Wioska Garncarska – unikatowa wioska tematyczna, która stała się symbolem rewitalizacji tradycyjnych zawodów. Turyści mogą tam nie tylko podziwiać pracę rzemieślników, ale także sami spróbować swoich sił w toczeniu na kole garncarskim, lepieniu z gliny, malowaniu na szkle i wytwarzaniu świec woskowych. Nasz autor Artur Białek Współpracownik National-Geographic.pl. Wcześniej związany m.in. z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. Pisał dla tytułów takich jak: „Kulisy Powiatu”, „AndroidNow” (gdzie pełnił także funkcję redaktora naczelnego) i „Bezpieczna Podróż”. Z wykształcenia jest ekonomistą, ale bardziej z przypadku niż zamiłowania. Jego największą pasją są podróże, zwłaszcza do miejsc wysokich, stromych i skalistych. Niewiele brakuje mu do zdobycia Korony Gór Polski, ale jego ambicje sięgają dalej. Lepiej niż w otoczeniu betonu i wielkopłytowej zabudowy czuje się wśród drzew i gór, które są jego największą miłością (zaraz obok ekosystemów leśnych), a obiektyw jego aparatu woli architekturę zabytkową niż nowoczesną. Najbardziej interesuje go historia współczesna, jako ta najlepiej poznana i pozostawiająca najmniej znaków zapytania. Wszystkie zwierzęta uważa za równorzędnych mieszkańców Ziemi. Zgodnie ze swoimi zainteresowaniami, w „National-Geographic.pl” pisze przede wszystkim o przyrodzie i historii. Zagorzały przeciwnik betonozy. Prywatnie opiekun dwóch wspaniałych gryzoni.
Zagraniczni turyści ruszyli do Polski. Nasze miasta notują rekordowe wzrosty
Polska coraz wyraźniej zaznacza swoją obecność na turystycznej mapie Europy, przyciągając rosnącą liczbę zagranicznych podróżnych. Co istotne, zainteresowanie nie koncentruje się już wyłącznie wokół Warszawy czy Krakowa. Najnowsze dane pokazują, że coraz większą popularnością cieszą się również regionalne porty lotnicze i miasta, które jeszcze kilka lat temu pozostawały poza głównym nurtem turystyki przyjazdowej.
Po okresie pandemicznych ograniczeń Polska nie tylko odbudowała ruch turystyczny, ale zaczęła także dynamicznie zwiększać swoją atrakcyjność wśród zagranicznych gości. Nasz kraj należy dziś do najszybciej rozwijających się rynków turystycznych w Europie, a linie lotnicze i lotniska notują wyraźne wzrosty liczby rezerwacji oraz połączeń międzynarodowych. Coraz częściej zyskują na tym nie tylko największe miasta, ale także regiony, które przyciągają turystów kulturą, naturą i bardziej przystępnymi cenami. Które lotniska odnotowują największe wzrosty i z których krajów przyleci do Polski najwięcej podróżnych? Turyści z tych krajów najchętniej wybierają Polskę na wakacje Najnowsze dane rezerwacyjne pokazują wyraźną zmianę w strukturze zagranicznych turystów odwiedzających Polskę. Według analiz Kiwi.com w tegorocznym sezonie letnim największą grupę podróżnych ponownie stanowią mieszkańcy Wielkiej Brytanii, jednak szczególnie widoczny jest dynamiczny wzrost zainteresowania ze strony krajów Europy Południowej i Środkowo-Wschodniej. Liczba rezerwacji lotów do Polski z Wielkiej Brytanii wzrosła rok do roku aż o 178%, co potwierdza, że rynek brytyjski pozostaje jednym z kluczowych dla polskiej turystyki przyjazdowej. Jeszcze większą dynamikę odnotowano w przypadku Hiszpanii, skąd liczba rezerwacji zwiększyła się o ponad 200%. Wysoki wzrost widoczny jest również we Włoszech – tutaj zainteresowanie podróżami do Polski wzrosło o 158%. Coraz większe znaczenie zaczynają mieć także mniejsze, dotychczas mniej oczywiste rynki. W zestawieniu najszybciej rosnących narodowości wyraźnie awansowali Litwini, którzy przesunęli się w rankingu aż o 16 pozycji. Duży wzrost odnotowano również w przypadku Bułgarów (+14 pozycji), Łotyszy (+13), Szwajcarów (+12) oraz Rumunów (+10). Dane pokazują, że Polska coraz skuteczniej przyciąga turystów nie tylko z najpopularniejszych kierunków zachodnioeuropejskich, ale również z krajów regionu, gdzie rośnie zainteresowanie krótkimi podróżami miejskimi i wakacjami typu city break. Jednocześnie nie wszystkie trendy są wzrostowe. Choć Szwecja nadal pozostaje ważnym rynkiem dla polskiej branży turystycznej, w tym roku spadła z drugiego na szóste miejsce w rankingu najważniejszych kierunków przyjazdowych. Mniejsze zainteresowanie niż przed rokiem widoczne jest również wśród podróżnych z Izraela. Wszystko wskazuje jednak na to, że ogólny bilans dla Polski pozostaje bardzo korzystny, a liczba zagranicznych gości w nadchodzących miesiącach może być jedną z najwyższych od kilku lat. Warszawa wyprzedza Kraków. Te polskie miasta przyciągają najwięcej turystów Największym zainteresowaniem zagranicznych podróżnych w tym sezonie cieszy się Warszawa, która według danych Kiwi.com wyprzedziła Kraków i może stać się najpopularniejszym polskim kierunkiem wakacyjnym wśród turystów przylatujących z zagranicy. Liczba rezerwacji do stolicy wzrosła rok do roku aż o 130,2%, co jest jednym z najwyższych wyników w kraju. Jeszcze większą dynamikę wzrostu zanotowała jedynie Bydgoszcz, gdzie liczba zagranicznych rezerwacji zwiększyła się o 131,2%. Tak wysoki wynik pokazuje, że zainteresowanie Polską nie ogranicza się już wyłącznie do największych i najbardziej rozpoznawalnych miast. Wysokie wzrosty odnotowały również inne regionalne porty lotnicze. Bardzo dobrze radzi sobie Lublin, który zanotował wzrost na poziomie 100%, a także Wrocław (+78,5%) i Rzeszów (+73,8%). Wyraźny wzrost zainteresowania widoczny jest także w Łodzi (+59,5%) oraz Krakowie (+58,5%), który mimo utraty pozycji lidera nadal pozostaje jednym z najważniejszych kierunków przyjazdowych w Polsce. Stabilne wyniki osiągają ponadto Gdańsk (+26%), Katowice (+25,2%) i Poznań (+22,6%). Jedynym lotniskiem, które zanotowało spadek liczby rezerwacji, pozostaje port Olsztyn-Mazury w Szymanach, gdzie ruch zmniejszył się o 18,5%. Eksperci zwracają uwagę, że rosnąca popularność Polski wynika z kilku czynników jednocześnie. Coraz większe znaczenie mają bezpieczeństwo, rozwijająca się infrastruktura lotnicza oraz konkurencyjne ceny w porównaniu z wieloma krajami Europy Zachodniej i Południowej. – Podróżni coraz częściej wybierają europejskie kierunki postrzegane jako bezpieczne, łatwo dostępne i oferujące wysoką jakość podróży, a Polska bardzo dobrze odpowiada na te oczekiwania – podkreśla Daniela Chovancová z Kiwi.com. Ekspertka zaznacza również, że to rozwój międzynarodowych połączeń lotniczych sprawia, iż zagraniczni turyści coraz chętniej odkrywają także mniej oczywiste regiony naszego kraju. Źródło: Kiwi.com Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Polska metropolia zaskakuje świat i podbija TikToka. „To Nowy Jork Europy”
Nowy Jork od lat uchodzi za symbol nowoczesnej metropolii – miasta wieżowców, intensywnego tempa życia i charakterystycznej panoramy pełnej drapaczy chmur. Tymczasem w mediach społecznościowych coraz częściej pojawia się zaskakujące porównanie: jedno z polskich miast zaczyna być zestawiane właśnie z tą amerykańską ikoną.
Polska od pewnego czasu przyciąga uwagę zagranicznych turystów, którzy coraz chętniej wybierają ją jako kierunek podróży. Doceniają nie tylko historię i architekturę, ale również poziom rozwoju miast oraz ich dynamiczne przemiany. W krótkich materiałach publikowanych na TikToku pojawia się coraz więcej nagrań pokazujących nowoczesne oblicze jednego z polskich ośrodków miejskich. Dla wielu zagranicznych twórców skala zabudowy i miejski klimat przywodzą na myśl jedno z najbardziej rozpoznawalnych miast świata. „Nowy Jork Europy”? Obcokrajowcy zachwycają się Warszawą W ostatnich miesiącach w serwisie TikTok pojawia się coraz więcej nagrań publikowanych przez obcokrajowców, którzy z wyraźnym zaskoczeniem pokazują polską stolicę. Kadry są powtarzalne – panorama pełna wieżowców, ujęcia z wysokich pięter, szerokie ulice i gęsta zabudowa centrum. W opisach pojawiają określenia: „New York of Europe”, „European NYC” czy „NYC energy in Warsaw”. Autorzy podkreślają, że nie spodziewali się takiej skali nowoczesnej architektury w tej części kontynentu, a ich nagrania opierają się na kontraście między wyobrażeniem o Europie Środkowo-Wschodniej a rzeczywistością. Szczególnie często pojawiają się okolice Ronda Daszyńskiego i ścisłego centrum, gdzie w ostatnich latach powstało najwięcej nowych biurowców i apartamentowców. To właśnie tam koncentruje się biznesowe życie miasta, a jednocześnie przestrzeń, która dla wielu zagranicznych odbiorców staje się wizualnym symbolem dynamicznych zmian. Nagrania szybko zyskują popularność, a kolejne profile powielają ten przekaz, pokazując miasto jako nowoczesną, intensywnie rozwijającą się metropolię. Drapacze chmur i punkty widokowe. To one tworzą efekt „europejskiego Nowego Jorku” Na to, skąd biorą się te porównania, wpływa przede wszystkim skala i tempo rozwoju zabudowy wysokościowej. Biznesowa część miasta, skupiona wokół Ronda Daszyńskiego oraz w ścisłym centrum, w ostatnich latach przeszła wyraźną transformację i dziś należy do najbardziej dynamicznie rozwijających się przestrzeni w Unii Europejskiej. Wyróżnia się przede wszystkim zagęszczeniem nowoczesnych wieżowców, które tworzą zwartą i rozpoznawalną panoramę. Najbardziej spektakularnym przykładem jest Varso Tower, czyli najwyższy budynek w Unii Europejskiej, sięgający 310 metrów wysokości. Od 2025 roku działa tam taras widokowy na wysokości około 230 metrów, oferujący pełną panoramę miasta. Równie charakterystyczny jest Warsaw UNIT, znany m.in. z platformy Skyfall – przeszklonej konstrukcji wysuwanej poza bryłę budynku, która pozwala spojrzeć na miasto z zupełnie innej perspektywy. W tym zestawieniu nie można pominąć także Pałacu Kultury i Nauki, który – choć powstał w zupełnie innej epoce – dziś stanowi punkt odniesienia dla nowoczesnej zabudowy i tworzy wyraźny kontrast z otaczającymi go szklanymi wieżowcami. To jednak tylko część większej całości. W ostatnich latach w centrum i jego bezpośrednim sąsiedztwie powstały dziesiątki nowych wysokościowców – od biurowców, przez apartamentowce, po hotele. Złota 44, zaprojektowana przez Daniela Libeskinda, osiąga 192 metry i 55 kondygnacji, Warsaw Spire mierzy 220 metrów, a Skyliner i Warsaw Trade Tower przekraczają 190 i 200 metrów wysokości. W panoramie wciąż obecne są również starsze realizacje, takie jak hotel InterContinental czy Centrum LIM, które tworzą tło dla najnowszych inwestycji. To właśnie tempo, w jakim ta zabudowa powstawała – w dużej mierze w ciągu ostatnich kilkunastu lat – najmocniej działa na wyobraźnię zagranicznych obserwatorów. Dla wielu z nich nie jest to jedynie efektowna panorama, ale dowód na dynamiczną transformację miasta, które w krótkim czasie zbudowało rozpoznawalne, wysokościowe centrum i zaczęło funkcjonować jako jeden z najważniejszych punktów biznesowych w tej części Europy. Źródła: Onet, Poznaj Warszawę Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Gdzie natura wygrywa z betonem? Polskie miasto wśród najbardziej zielonych na świecie
Tereny zielone odgrywają dziś w miastach coraz większą rolę – podobnie jak sprawna komunikacja czy rozwinięta infrastruktura. Nawet w najbardziej zurbanizowanych przestrzeniach kontakt z naturą to jeden z kluczowych elementów codziennego komfortu życia. W których miastach dostęp do zieleni jest dziś zatem na najwyższym poziomie?
W najnowszym badaniu Time Out, opartym na opiniach aż 24 tys. mieszkańców miast na całym świecie, analizowano nie tylko ofertę kulturalną, gastronomiczną czy jakość życia, ale również dostępność terenów zielonych i bliskość natury. Na podstawie tych danych, we współpracy z Intrepid Travel, powstał kompleksowy ranking najlepszych miast do życia i podróżowania w 2026 roku. Choć w ogólnym zestawieniu najwyżej oceniono Melbourne, osobna kategoria poświęcona zieleni przyniosła inne rozstrzygnięcie – mieszkańcy wskazali miasto, które wyróżnia się szczególnie łatwym dostępem do przyrody i spokojnym, zrównoważonym charakterem. Najbardziej zielone miasta świata 2026 Pierwsza piątka wspomnianego rankingu pokazuje, które miasta wyznaczają dziś standardy w zakresie dostępu do terenów zielonych i integracji natury z przestrzenią miejską. Na czele rankingu znalazło się brytyjskie Bath, które zachwyca nie tylko historyczną architekturą, ale także wyjątkowym otoczeniem przyrodniczym. Miasto położone jest wśród wzgórz Cotswolds i oferuje rozbudowaną sieć parków, ogrodów oraz tras spacerowych. Szczególną rolę odgrywają tu takie miejsca jak Prior Park Landscape Garden, a lokalne władze realizują długofalowe strategie rozwoju zielonej infrastruktury, które mają zwiększyć odporność miasta na zmiany klimatu. Drugą pozycję zajęło Chicago, które mimo intensywnej zabudowy wyróżnia się imponującą liczbą ponad 600 parków. Jednym z najbardziej innowacyjnych projektów jest tu Wild Mile – pływający park ekologiczny, który odtwarza naturalne środowiska mokradeł i stanowi przykład nowoczesnego podejścia do miejskiej zieleni. Na trzecim miejscu uplasował się Montreal, gdzie sercem zielonej przestrzeni pozostaje rozległy park Mount Royal, oferujący całoroczne możliwości rekreacyjne – od spacerów po sporty zimowe. Miasto słynie także z ogrodów botanicznych i parków rozlokowanych na wyspach rzecznych. Kolejna w zestawieniu jest Ryga, w której niemal połowę powierzchni stanowią tereny zielone, co czyni ją jednym z najbardziej „naturalnych” miast Europy. Pierwszą piątkę zamyka Melbourne, które łączy nowoczesną urbanistykę z rozbudowaną siecią parków i inicjatywami proekologicznymi – od miejskich ogrodów po innowacyjne projekty związane z zarządzaniem zielenią. Ranking zielonych miast i wyróżnienie dla Krakowa Po następnych pozycjach można zauważyć, że współczesne miasta coraz częściej stawiają na równowagę między rozwojem a dostępem do natury, traktując ją jako kluczowy element jakości życia mieszkańców. Na szóstym miejscu uplasował się Kapsztad, którego ogromnym atutem jest położenie w obrębie jednego z najbardziej zróżnicowanych biologicznie regionów świata. Bliskość Parku Narodowego Góry Stołowej oraz rozległych obszarów chronionych sprawia, że natura jest tu stale obecna. Tuż za nim znalazł się Singapur, który od dekad konsekwentnie realizuje wizję „miasta-ogrodu”, integrując zieleń z nowoczesną zabudową i zapewniając mieszkańcom łatwy dostęp do parków i przestrzeni rekreacyjnych. Wysoką pozycję zajęło również Medellín, gdzie wdrożone kilka lat temu „zielone korytarze” nie tylko poprawiły estetykę miasta, ale także realnie wpłynęły na obniżenie temperatury i komfort życia mieszkańców. W europejskim kontekście wyróżnił się natomiast Sztokholm, od lat utrzymujący wysokie standardy w zakresie ochrony środowiska, oferując mieszkańcom szybki dostęp do parków i naturalnych krajobrazów. Podobnie Hamburg, który rozwija tzw. zieloną sieć łączącą parki, kanały i przestrzenie publiczne w jeden spójny system. W dalszej części rankingu znalazły się także takie ośrodki jak Wiedeń, Helsinki czy Oslo. Szczególną uwagę zwraca jednak obecność Krakowa, który z wynikiem ponad 80% pozytywnych ocen mieszkańców znalazł się na 14. miejscu zestawienia. To wyraźny sygnał, że także polskie miasta zaczynają być postrzegane jako miejsca oferujące realny dostęp do natury i coraz wyższy komfort życia. Źródło: Time Out Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Eksperci wskazali 7 najbardziej inspirujących miast. Jedno z nich znajduje się w Polsce
Podróże służbowe przez lata kojarzyły się z powtarzalnym schematem – lot, hotel i spotkania zamknięte w przestrzeni sal konferencyjnych. Coraz częściej jednak zmienia się podejście do tego typu wyjazdów. Odpowiednio dobrana destynacja może stać się nie tylko tłem dla pracy, lecz także źródłem inspiracji i nowych pomysłów.
W czasach, gdy granica między pracą a podróżowaniem coraz bardziej się zaciera, rośnie znaczenie miejsc, które sprzyjają kreatywności i nieszablonowemu myśleniu. Eksperci branży turystycznej wskazują, że niektóre miasta wyróżniają się pod tym względem szczególnie – oferując nie tylko rozwiniętą infrastrukturę biznesową, lecz także unikatową atmosferę, kulturę i przestrzeń sprzyjającą refleksji. W jednym z najnowszych zestawień przygotowanych przez magazyn Travel + Leisure wskazano siedem takich lokalizacji na świecie. Co istotne, wśród nich znalazło się również miasto z Polski. Inspirujące miasta Europy dla podróży służbowych. Warszawa i Barcelona w zestawieniu Wśród europejskich miast wyróżnionych w zestawieniu znalazły się dwie destynacje, które w szczególny sposób łączą rozwój biznesowy z przestrzenią sprzyjającą kreatywności, czyli Warszawa i Barcelona. Polska stolica została doceniona za dynamiczną transformację oraz unikatowe połączenie historii z nowoczesnością. Nico Trinkhaus, zawodowy fotograf i założyciel platformy Sumfinity, od lat dokumentujący europejskie miasta, zwrócił uwagę na wyjątkową energię Warszawy. – Warszawa to wyjątkowe połączenie europejskiej energii startupów i miasta, które całkowicie się odmieniło – podkreślił. W jego ocenie szczególnie inspirujący jest kontrast widoczny w miejskiej przestrzeni – nowoczesne biurowce i rozwijające się centra biznesowe funkcjonują obok symboli przeszłości, takich jak Pałac Kultury i Nauki. – To zestawienie starego z nowym tworzy naprawdę wyjątkowy klimat – dodał. Trinkhaus zwrócił również uwagę, że rozwój Warszawy jest procesem rozłożonym w czasie – od odbudowy zniszczonego po II wojnie światowej Starego Miasta, po stopniową przemianę nadwiślańskich bulwarów w jedną z najważniejszych przestrzeni miejskich. Według niego to właśnie ta ewolucja sprawia, że miasto zyskuje głębię i staje się inspirujące dla odwiedzających. Równie istotne miejsce w zestawieniu zajmuje Barcelona, która od dekad pozostaje jednym z najważniejszych europejskich ośrodków inspiracji dla twórców i przedsiębiorców. Natasha Inglis, dyrektor ds. wdrażania i obsługi klienta w firmie Good Business Travel, specjalizującej się w organizacji podróży służbowych, podkreśliła jej wielowymiarowy charakter. – Barcelona (...) jest jednym z najbardziej inspirujących miast pod względem kreatywności – wskazała, tłumacząc, że wynika to z połączenia funkcji centrum biznesowego, kulturalnego i kulinarnego. Miasto przyciąga nie tylko rozwiniętą infrastrukturą, lecz także atmosferą sprzyjającą swobodnemu myśleniu. Architektura, zdominowana przez projekty Antoniego Gaudíego, stanowi bowiem stałe przypomnienie o sile niekonwencjonalnych rozwiązań. – Kreatywność jest widoczna w całym krajobrazie Barcelony – zaznaczyła Inglis, dodając, że dostęp do przestrzeni publicznych, możliwość organizowania spotkań na świeżym powietrzu oraz spokojniejsze tempo życia sprzyjają powstawaniu nowych pomysłów. Inspirujące miasta poza Europą. Gdzie podróże służbowe pobudzają kreatywność? Poza Europą w zestawieniu znalazły się miasta, które pokazują, że inspirująca podróż służbowa może mieć bardzo różne oblicza – od przestrzeni zdominowanych przez sztukę, przez ośrodki kreatywnej przedsiębiorczości, aż po metropolie oddziałujące na zmysły niemal na każdym kroku. W Stanach Zjednoczonych wyróżniono Providence, Austin, Indianapolis i Nowy Jork. Kristen Adamo, prezes i dyrektorka generalna organizacji turystycznej GoProvidence, podkreśla, że Providence od dawna buduje swoją tożsamość wokół kreatywności. – Myślę o całym mieście jak o galerii sztuki na świeżym powietrzu – wyznała, zwracając uwagę, że nawet stojaki na rowery, kosze na śmieci czy skrzynki elektryczne stają się tu elementem artystycznej ekspresji. Dzięki temu inspiracja nie ogranicza się do muzeów czy galerii, lecz przenika codzienną przestrzeń miasta. Inny charakter ma Austin, które Jason Stevens, dyrektor generalny Wayfairer Travel, poleca osobom szukającym świeżych pomysłów i chwili oddechu od zawodowej rutyny. Jak przyznał, Austin przyciąga połączeniem twórczego środowiska biznesowego z zielenią i miejscami pozwalającymi się wyciszyć. W podobnym tonie wypowiada się Matt Smith, dyrektor generalny hotelu The Alexander w Indianapolis, który zwraca uwagę na rolę dzieł sztuki w pobudzaniu myślenia i przełamywaniu schematów. W przypadku Nowego Jorku eksperci akcentują z kolei przede wszystkim skalę możliwości. Steve Schwab, prezes firmy Casago, uważa, że „nie ma miasta tak różnorodnego, artystycznego i ekscytującego jak Nowy Jork”, a jego największą siłą pozostaje to, że nawet po wielu wizytach wciąż potrafi zaskoczyć czymś nowym – zarówno w kontekście zawodowym, jak i prywatnym.. Na tle tych amerykańskich przykładów Bangkok wniósł do zestawienia zupełnie inną energię. Aaron Henry, założyciel i dyrektor zarządzający firmy Foundeast Asia, specjalizującej się w podróżach po Azji, nie ma wątpliwości, że tajska stolica należy do najbardziej pobudzających kreatywność miejsc na świecie. W jego ocenie siła tego miejsca tkwi w różnorodności – od nowoczesnych centrów konferencyjnych i rozwijającej się sceny sztuki współczesnej po lokalne marki, kawiarnie oraz niezwykle bogatą ofertę kulinarną. To właśnie ta intensywność bodźców sprawia, że Bangkok wyróżnia się na tle innych miejsc i zostaje na długo w pamięci. Źródło: Travel + Leisure Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Biolog tłumaczy obecność dzików w mieście. Warszawska uczelnia daje przykład, jak z nimi żyć
Zabudowa lasów i łąk to główna przyczyna coraz częstszych interakcji ludzi z dzikami w miastach. Dr hab. Jakub Gryz z Instytutu Badawczego Leśnictwa tłumaczy w rozmowie z PAP, że bez zmiany podejścia do planowania przestrzennego problem obecności dzików będzie narastał. Akademia Wychowania Fizycznego pokazuje, jak reagować na ich obecność.
W ostatnim czasie opinię publiczną zbulwersowały przypadki zabicia dzików na warszawskim Mokotowie i Bemowie. W rozmowie z PAP dr hab. Jakub Gryz z IBL podkreśla, że od wielu lat naturalne ostoje tych zwierząt są niszczone pod zabudowę. Według biologa, obecny model rozwoju miast jest prostą drogą do eskalacji napięć na linii dzik-człowiek. Tymczasem na terenie Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie przyszły na świat warchlaki. Uczelnia daje dobry przykład, jak reagować w takiej sytuacji. Czy trzeba zabudowywać siedliska dzików? Zdaniem Jakuba Gryza jedną z głównych przyczyn problemu jest agresywna urbanizacja. Jako przykłady podaje plany zabudowy 120 ha lasu Zbójna Góra w podwarszawskiej Radości oraz 700 ha na Łuku Siekierkowskim. To miejsca stałej obecności dzików. Biolog zauważa przy tym pewien brak logiki: w Polsce stoi blisko 1,8 mln pustostanów, a populacja kraju ma się skurczyć o 4 mln osób w ciągu ćwierćwiecza. Mimo to budujemy na potęgę, a Polska przoduje w UE pod względem niszczenia zieleni. W latach 2018-2023 zabetonowano ponad 1000 km². Zdaniem eksperta dalsze zabudowywanie lasów i terenów zalewowych nie ma racjonalnego uzasadnienia i generuje nieuniknione konflikty z dzikimi zwierzętami. „Miejska stołówka” i błędy mieszkańców Kolejna przyczyna to nieodpowiedzialne zachowanie ludzi, którzy przyzwyczajają dziki do łatwego pokarmu. Te niezwykle inteligentne zwierzęta szybko uczą się, że bliskość człowieka to bliskość łatwego posiłku. Źle zabezpieczone śmietniki stają się „stołówkami” nie tylko dla dzików, ale i lisów, kun i ptaków. Atrakcyjne są też place zabaw, gdzie resztki przekąsek i słodyczy wabią zwierzęta nawet z kilkuset metrów – a dziki mają niezwykle czuły węch. W samej Warszawie ogrodzonych placów zabaw jest ponad tysiąc. Oczywiście celowe dokarmianie dzików to też ogromny błąd i skrajna nieodpowiedzialność. Agresja dzików to mit Ekspert IBL prostuje również przekonania o agresji dzików. Podkreśla, że przypadki poturbowania ludzi są niezwykle rzadkie i najczęściej sprowokowane, np. atakiem psa bez smyczy na lochę z młodymi. Dr Gryz postuluje rzetelną analizę każdego incydentu. Często przyczyną wtargnięcia dzików są po prostu otwarte furtki lub uszkodzone ogrodzenia. Biolog zauważa, że mimo głośnych incydentów świadomość społeczna pozostaje niska, a otwartych furtek nie brakuje. - Tak naprawdę dziki są dla nas ludzi wyjątkowo wyrozumiałe – podsumowuje dr Gryz. Plany zagospodarowania przestrzennego – ostatnia szansa na zmianę Obecny etap przygotowywania planów ogólnych zagospodarowania przestrzennego dla całego kraju to – według rozmówcy PAP – ostatnia szansa na zmianę kursu. Dr Gryz wskazuje jednak że dobrostan zwierząt i zachowanie korytarzy ekologicznych są często pomijane na rzecz asfaltu i betonu. Jeśli politycy i urzędnicy nie uwzględnią trendów demograficznych i przyrodniczych w nowych planach, problem miejskich dzików będzie przybierał na sile, a jedynym stosowanym rozwiązaniem pozostanie walka ze skutkami, a nie przyczynami. Uczelnia daje przykład jak żyć z dzikami Akademia Wychowania Fizycznego w Warszawie 13 kwietnia 2026 poinformowała, że na jej dużym terenie urodziły się dziki. Zamiast interwencji, która przy obowiązujących w Warszawie przepisach skończyłaby się odłowem z uśmierceniem, uczelnia wybrała inną drogę. Dziki zostaną zostawione w spokoju do momentu ich powrotu do lasu. Teren z ich legowiskiem został odgrodzony, wydano klarowne instrukcje co robić a czego unikać. Warto przytoczyć je w całości. AWF w mediach społecznościowych pisze: ​Zachowaj dystans: pod żadnym pozorem nie zbliżaj się do zwierząt. Locha z warchlakami wykazuje silny instynkt obronny i może stać się agresywna w sytuacjach, które uzna za zagrożenie. Zero interakcji: absolutnie nie podejmuj prób głaskania, dokarmiania ani fotografowania zwierząt z bliskiej odległości. Każda próba nawiązania kontaktu zwiększa ryzyko niebezpiecznego incydentu. Nie zakłócaj spokoju: prosimy, aby nie płoszyć zwierząt i pozwolić im swobodnie przemieszczać się w ich naturalnym środowisku na terenie kampusu. Zachowaj czujność: podczas poruszania się po ścieżkach między budynkami zachowaj wzmożoną uwagę, zwłaszcza po zmroku. Jeśli dziki zablokują drogę, wycofaj się powoli i wybierz inną trasę. Źródła: Nauka w Polsce, AWF Nasza autorka Magdalena Rudzka Redaktorka i wydawczyni National-Geographic.pl. Wcześniej związana m.in. z National Geographic Traveler i magazynem pokładowym PLL LOT Kaleidoscope. Z wykształcenia humanistka (MISH i SNS PAN), ale to przyroda stanowi jej największą pasję. Szczególnie bliskie są jej ekosystemy słodkowodne, a prawdziwym „konikiem” są ryby. W National-Geographic.pl pisze o swoich przyrodniczych pasjach, nauce i medycynie. Prywatnie ceni sobie podróże po nieoczywistych kierunkach, ze szczególnym sentymentem do Europy Środkowej i Wschodniej.
Zapomnij o zgiełku miast. Nieszawa to polska stolica „slow migration”
Nieszawa to jedyne w Polsce „wędrujące miasto”, które na królewski rozkaz zmieniło swoją lokalizację aż o 30 kilometrów. Dziś, zamiast statków ze zbożem, jej nabrzeża goszczą ekipy filmowe Wojciecha Smarzowskiego, a jedynym sposobem, by się tu dostać, jest kultowy prom napędzany siłą wiślanego nurtu. Poznaj historię miejsca, w którym czas płynie w rytmie „slow”, a każdy bruk opowiada o flisackiej potędze i artystycznych fantazjach Stanisława Noakowskiego.
Podróż wzdłuż Wisły to jak wędrówka przez czas – rzeka nie tyle płynie, ile pamięta. Każdy zakręt jej koryta to ślad dawnego miasta, flisaków, królów i poetów. Gdy zbliżasz się do Nieszawy w kujawsko-pomorskiem, mijasz rozległe łąki i pola wydeptane przez wiatr, a potem nagle przystajesz nad brzegiem. Nie ma mostu. Jest tylko prom, jeden z ostatnich tego typu w regionie, napędzany siłą nurtu i cierpliwości. Nieopodal czeka Ryszard Lewandowski, kustosz nieszawskiej filii Muzeum Etnograficznego i człowiek, który potrafi opowiedzieć to miasto jak sagę o przetrwaniu. Miasto zrodzone z przesiedlenia Nieszawa to miasto, które potrafiło się przemieścić. Obecne położenie to już jej trzecia lokacja w historii. Król Kazimierz Jagiellończyk, pod naciskiem potężnego Torunia, „przepędził” ją spod zamku w XV wieku, lokując tu, nad cichszym nurtem, wędrownych mieszczan z Dybowa. Dziś miasto znów zdaje się być w ruchu, choć to wędrówka wewnętrzna – między przeszłością a niepewną przyszłością. — Zaczęło się od królewskiego folwarku Roskidalino — opowiada Lewandowski, prowadząc przez ciepłe wnętrze muzeum. — Król musiał znaleźć nowe miejsce dla ludzi wyrzuconych przez konflikty handlowe z Toruniem. I tak powstała „nowa” Nieszawa – z konieczności, z decyzji politycznej, ale też z potrzeby przetrwania. W XVIII wieku tutejsze rejestry celne świadczyły o ogromnym ruchu – Wisła była kręgosłupem handlu, a Nieszawa jednym z jej głównych krwiobiegów. Dziś z nurtem płynie może jeden statek na kilka miesięcy, ale folwarczny spokój znów przyciąga ludzi. Mieszka tu około 1750 osób, jednak ta demografia przypomina tzw. slow migration: migrację w poszukiwaniu ciszy i sensu. — Wektory się odwracają. Kiedyś uciekano do miasta, teraz do natury — podsumowuje kustosz. Miasto jako plan filmowy Nieszawa to coś więcej niż miejsce – to gotowa scenografia. W jej murach, wyboistych brukach i labiryntach podwórek reżyserzy odnajdują prawdę, której nie da się wykreować w żadnym atelier. To tutaj kręcono „Wiosnę, panie sierżancie” – film, który zyskał już status kultowy. — W tej sali, gdzie teraz rozmawiamy, mieścił się kiedyś filmowy posterunek milicji — wspomina Ryszard Lewandowski. — Nasza zasłużona mieszkanka, pani Frelichowska, w swojej epizodycznej roli wychylała się z okna pobliskiej kamienicy, by ogłosić narodziny dziecka w komedii Tadeusza Chmielewskiego. Dziś ta scena brzmi jak metafora życia w miejscu, które nieustannie walczy o przetrwanie. Od tamtej pory Nieszawa regularnie powraca na ekrany. W „Weselu” Wojciecha Smarzowskiego oraz w serialu „Lipowo. Zmowa milczenia” zagrała rolę mrocznego miasteczka z trudną pamięcią i mroczną tajemnicą. Podczas zdjęć stara apteka zamieniła się w sklep zielarski, a lokalne muzeum po raz kolejny „wcieliło się” w rolę komendy. Ta unikatowa osada wciąż podejmuje intrygującą grę z wyobraźnią reżyserów – i z własnym wizerunkiem. Paradoks Badtke Na rynku nie pachnie już lipą i starym tynkiem – plac przeszedł gruntowną rewitalizację. Miasto, które niegdyś żyło z rzeki, dziś żyje przede wszystkim pamięcią o niej. To właśnie tutaj Marek Badtke, dziennikarz „Gazety Kujawskiej”, przedstawił przed laty śmiałą koncepcję Skansenu Wisły. Marzyło mu się miejsce, w którym ocalone zostaną dawne tradycje flisackie. Wówczas pomysł wydawał się zbyt „muzealny” dla tętniącego życiem miasta; dziś brzmi jak trafne proroctwo. — Może Nieszawa stanie się skansenem, ale na własnych zasadach — mówi Lewandowski z uśmiechem. — Skansenem, który wciąż oddycha. To właśnie w tym może tkwić ratunek. W świecie pędzącym ku absurdalnej prędkości, Nieszawa staje się przestrzenią zatrzymania – enklawą, w której czas płynie w zupełnie innym rytmie. To żyjący skansen, w którym historia folwarku Roskidalino splata się z dziedzictwem wiślanych flisaków, filmowymi wspomnieniami oraz grafikami dawnego mistrza. Gdzie kończy się rzeka Po południu Wisła wydaje się niemal nieruchoma. Tylko prom przecinający lustro wody sprawia wrażenie, jakby łączył nie tyle brzegi, co odległe epoki. — My jesteśmy tylko skrawkiem na osi czasu — mówi Lewandowski. — Ale jeśli coś ma po nas zostać, to właśnie ta opowieść. W świecie dążącym do unifikacji Nieszawa staje się mikrokosmosem globalnych lęków i nadziei. To miasto, choć niewielkie, opowiada o wielkich procesach: o migracji, sile pamięci i walce z zapomnieniem. Nie potrzebuje już potężnej gospodarki ani statków wypełnionych zbożem. Dziś wystarczy mu rola gospodarza, który przyjmuje wędrowca i pokazuje mu rzekę pamiętającą królów, poetów, flisaków i filmowe gwiazdy. Miejscem naszej rozmowy było Muzeum Stanisława Noakowskiego, mieszczące się w dawnym domu artysty. Ten wybitny architekt, rysownik i historyk sztuki urodził się 26 marca 1867 roku, więc w tym roku przypada jego 159. rocznica urodzin. Noakowski słynął z tworzenia tzw. fantazji architektonicznych, w których pokazywał, jak obiekty mogłyby wyglądać w różnych epokach. Sama Nieszawa również zdaje się być taką fantazją – miastem, które wciąż zmienia swoje role i tożsamości. Jeśli Nieszawa ma kiedyś stać się skansenem, niech będzie to skansen żywy – miejsce wolności, w którym można wysiąść z pędzącego pociągu nowoczesności i spokojnie spojrzeć w nurt Wisły. Bo tutaj rzeka nie tyle płynie, co trwa, czekając na tych, którzy zechcą odczytać jej bieg na nowo. P.S. Panu Ryszardowi również życzymy stu lat – urodził się tego samego dnia co patron muzeum! (Przypominamy: prom wznawia kursy 1 maja). Źródło: Powsinoga.com Nasz autor Michał Tadeusz Gajewski vel Powsinoga Reporter i wędrowiec, który w codzienności szuka wielkich pytań o kondycję planety i jej mieszkańców. Związany z Kujawami, wierzy, że historie zmieniające świat najłatwiej dostrzec nie w wielkich metropoliach, lecz na wiejskich podwórkach i w gestach lokalnych społeczności. Badacz relacji między człowiekiem a naturą w dobie antropocenu.
Zagraniczny podróżnik wskazał najbrzydsze miasto w Polsce. Wywołał burzę w sieci
Najbrzydsze miasto w Polsce leży w województwie łódzkim – tak twierdzi brazylijski podróżnik, znany jako „The Brazilian Nomad”. Jego surowy werdykt natychmiast wywołał burzę w sieci i oburzył tysiące internautów.
W tym artykule: To najbrzydsze miasto w Polsce. Tak twierdzi brazylijski podróżnik Internauci są innego zdania Polskie miasta coraz częściej pojawiają się w zagranicznych mediach i na profilach podróżniczych influencerów. Zazwyczaj prezentowane są w pozytywnym świetle. Jak chociażby Wrocław, który popularny holenderski twórca, Luke Patrick Hoogmoed, ocenił 10/10, chwaląc jego wyjątkowy klimat i architekturę. Tym większe zdziwienie wywołała opinia brazylijskiego vlogera, który jedno z miast województwa łódzkiego nazwał… najbrzydszym w Polsce. To najbrzydsze miasto w Polsce. Tak twierdzi brazylijski podróżnik Ciao, działający w sieci pod nazwą „The Brazilian Nomad”, to Brazylijczyk łączący pracę w marketingu z pasją do podróży. Jako cyfrowy nomad relacjonuje życie w drodze i dzieli się przemyśleniami o odwiedzanych miejscach. Tym razem zatrzymał się w Polsce, skąd regularnie publikuje swoje obserwacje. Ostatnio Brazylijczyk zawitał do Zgierza (woj. łódzkie) i – ku zaskoczeniu wielu obserwatorów – nie pozostawił na mieście suchej nitki. W swojej relacji nazwał je najbrzydszym w kraju. – Turyści nigdy tu nie przyjeżdżają. Chciałem zobaczyć, co to miejsce oferuje. Niestety, nie ma tu niczego, absolutnie żadnych atrakcji. To naprawdę o wiele brzydsze miasto od innych, które można znaleźć w tym regionie – mówi na opublikowanym na Instagramie nagraniu. Jak zaznaczył, na wyróżnienie zasługują jedynie dwa punkty na mapie miasta – neogotycki kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej oraz ulica Narutowicza z odrestaurowanymi domami tkaczy. – To wszystko – skwitował, dodając przy okazji, że Łódź, w której aktualnie przebywa, jest o wiele lepsza. Internauci są innego zdania Pod zamieszczonym postem – co nietrudno przewidzieć – zaroiło się od komentarzy. Zdecydowana większość internautów nie podzieliła jego zdania. Jedna z użytkowniczek zdecydowanie sprzeciwiła się jego opinii, podkreślając, że ocena miasta była pobieżna i krzywdząca. – Urodziłam się tu i – uwierz mi – z dobrym przewodnikiem dostrzegłbyś piękno tego miasta – napisała, ewidentnie urażona oceną zgierzanka. Podobnych reakcji było znacznie więcej. Wiele osób zauważyło, że brazylijski podróżnik spojrzał na miasto przez pryzmat stereotypów. Ich zdaniem skupił się wyłącznie na tym, co najgorsze, pomijając miejsca będące dziś powodem do dumy mieszkańców. Jednym z nich są „Malinki”, czyli nowoczesna przestrzeń wypoczynkowo-rekreacyjna, która w ostatnich latach przeszła gruntowną metamorfozę i obecnie przyciąga zarówno lokalnych mieszkańców, jak i odwiedzających z okolic. Głos w sprawie postanowiły zabrać także tamtejsze władze. Na oficjalnym profilu miasta w mediach społecznościowych możemy przeczytać: – Zgierz to nasze miasto – pełne historii, pięknych miejsc i ludzi z pasją! Brazylijski podróżnik i marketingowiec postanowił pokazać Zgierz z najgorszej strony… My jednak wiemy, że nasze miasto ma w sobie mnóstwo uroku. Zgierz to jedno z najstarszych miast województwa łódzkiego. Pierwsze wzmianki o nim pojawiły się już w XII wieku, a prawa miejskie otrzymał w XIII w. Obecnie liczy ponad 53 tysiące mieszkańców (dane z 2023 r.). Źródła: Instagram @imthebraziliannomad; Instagram @miasto_zgierz; National Geographic Polska Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Najwygodniejsze miasta w Europie dla rodzin z dziećmi – w rankingu także Polska
Podróże zazwyczaj kojarzą się z ekscytującą przygodą i odkrywaniem nowych miejsc, jednak w przypadku wyjazdów z dziećmi często pojawia się zupełnie inna perspektywa. Dla wielu rodziców to nie tylko przyjemność, ale także spore wyzwanie logistyczne. Wybór odpowiedniego kierunku może jednak znacząco ułatwić całą podróż. Które europejskie miasta okazują się najbardziej przyjazne dla rodzin z małymi dziećmi?
Podróżowanie z niemowlętami i małymi dziećmi wymaga znacznie większego przygotowania niż standardowy city break. Wózek, bagaż podręczny pełen przekąsek, konieczność dopasowania planu dnia do drzemek czy długie kolejki na lotniskach – wszystko to sprawia, że nawet krótki wyjazd może okazać się wymagający. Kluczowe znaczenie ma więc wybór miejsca, które będzie dobrze dostosowane do potrzeb rodzin. Z myślą o takich podróżnych serwis LateRooms przygotował zestawienie europejskich miast, w których podróżowanie z niemowlętami i małymi dziećmi jest najłatwiejsze. W analizie uwzględniono m.in. dostępność udogodnień, komfort poruszania się oraz ogólną przyjazność przestrzeni miejskiej dla rodzin. Rodzinne podróże bez chaosu – klucz to dobra logistyka Jak podkreśla Matthew Fox, prezes LateRooms, największym wyzwaniem dla rodziców bywa organizacja wyjazdu. – Podróżowanie z maluchami lub małymi dziećmi może być przytłaczające, zwłaszcza gdy trzeba poruszać się po lotniskach, korzystać z przesiadek i odnaleźć się w zatłoczonych miastach. Wybór miejsc docelowych, gdzie logistyka jest prosta, może mieć ogromne znaczenie – zaznacza. Dlatego szczególnie dobrze wypadają miejscowości z krótkimi połączeniami lotniczymi oraz łatwym dostępem z lotniska do centrum, gdzie rodziny mogą poświęcić więcej czasu na wspólne spędzanie chwil, zamiast skupiać się na organizacyjnych wyzwaniach. Które europejskie miasta najlepiej odpowiadają na te potrzeby? Najlepsze miasta w Europie na podróż z dzieckiem. Kto znalazł się na podium? Na czele zestawienia znalazły się miasta, które łączą dobrze rozwiniętą infrastrukturę z łatwą logistyką podróży i dużą liczbą atrakcji dla najmłodszych. Pierwsze miejsce zajęła Kopenhaga, uznawana za jedno z najbardziej przyjaznych rodzinom miast w Europie. Już sam dojazd z lotniska do centrum zajmuje zaledwie około 15 minut dzięki sprawnemu połączeniu metrem, co ma ogromne znaczenie przy podróżowaniu z małymi dziećmi. Na miejscu poruszanie się po mieście jest wyjątkowo proste – Kopenhaga należy do najlepiej ocenianych pod względem możliwości zwiedzania pieszo, co pozwala ograniczyć konieczność korzystania z transportu publicznego. Dużym atutem jest również szeroka oferta noclegów dostosowanych do potrzeb rodzin oraz liczne atrakcje, takie jak słynne Ogrody Tivoli, gdzie park rozrywki łączy się z przestrzenią do odpoczynku i rekreacji. Drugie miejsce przypadło Berlinowi, który wyróżnia się ogromną liczbą atrakcji dla dzieci – jest ich tu ponad 200, co daje rodzicom dużą swobodę w planowaniu pobytu. Do centrum miasta można dotrzeć z lotniska w około 30 minut, a sama infrastruktura sprzyja podróżowaniu z wózkami dziecięcymi. Szerokie chodniki, sprawny transport publiczny i nowoczesne rozwiązania urbanistyczne sprawiają, że poruszanie się po mieście jest wygodne i intuicyjne. Berlin oferuje także wiele zielonych przestrzeni oraz miejsc edukacyjnych – od jednego z największych ogrodów zoologicznych w Europie po interaktywne muzea, takie jak Deutsches Technikmuseum. Na trzecim miejscu znalazła się Barcelona, która łączy miejski klimat z dostępem do przestrzeni rekreacyjnych na świeżym powietrzu. Dojazd z lotniska do centrum zajmuje około 25 minut, a zwarta struktura miasta ułatwia przemieszczanie się pomiędzy najważniejszymi atrakcjami. Rodziny mogą tu liczyć zarówno na ofertę kulturalną, jak i możliwość odpoczynku nad morzem. Park Güell, Sagrada Família czy plaża Barceloneta to tylko niektóre z miejsc, które przyciągają najmłodszych. Dodatkowo liczne place, parki i uliczni artyści sprawiają, że miasto oferuje rozrywkę nawet podczas zwykłych spacerów, bez konieczności planowania intensywnego programu zwiedzania. Europejskie miasta przyjazne rodzinom. W rankingu znalazł się Kraków Tuż za podium znalazły się kolejne europejskie miasta, które udowadniają, że nawet popularne kierunki turystyczne mogą być dobrze dostosowane do potrzeb rodzin z dziećmi. Czwarte miejsce zajęła Florencja – historyczne miasto, które mimo swojej zabytkowej zabudowy okazuje się zaskakująco wygodne w podróżowaniu. Szybki dojazd z lotniska oraz duży wybór noclegów sprawiają, że organizacja pobytu jest stosunkowo prosta, a liczne interaktywne muzea – w tym te poświęcone Leonardowi da Vinci czy Galileuszowi – pozwalają połączyć zwiedzanie z edukacją. Tuż za nią uplasował się Amsterdam, który wyróżnia się zwartą strukturą i bardzo dobrą komunikacją. Wiele atrakcji znajduje się w niewielkiej odległości od siebie, a dodatkową atrakcją dla najmłodszych są rejsy po kanałach czy wizyty w interaktywnych centrach nauki. W zestawieniu wysoko znalazła się także Walencja, gdzie jednym z największych atutów jest nowoczesny kompleks Miasta Sztuki i Nauki – przestrzeń, która łączy funkcje edukacyjne i rozrywkowe. Uzupełnieniem są rozległe tereny zielone, w tym park Turia, który biegnie przez centrum miasta i daje dzieciom przestrzeń do swobodnej zabawy. Dobrze wypadła również Bazylea, doceniona za kompaktowy układ i łatwość poruszania się, co jest szczególnie istotne dla rodzin podróżujących z wózkami. Bliskość atrakcji, dostęp do terenów nad Renem oraz liczne place zabaw sprawiają, że miasto oferuje spokojne tempo zwiedzania. Polski akcent w rankingu przyjaznych miast Na ósmym miejscu znalazł się Kraków – jedyne polskie miasto w zestawieniu. Stolica Małopolski została wyróżniona przede wszystkim za korzystny stosunek jakości do ceny oraz dużą dostępność noclegów przyjaznych rodzinom. Dodatkowym atutem jest zwarta struktura Starego Miasta, dzięki której większość najważniejszych atrakcji znajduje się w niewielkiej odległości od siebie i może być zwiedzana pieszo. W dalszej części rankingu uplasowały się Praga oraz Wiedeń. Stolica Czech przyciąga różnorodnością atrakcji – od rejsów po Wełtawie po zabytkowe place i widowiskowe instalacje, takie jak zegar astronomiczny. Z kolei Wiedeń (10. miejsce) łączy bogatą ofertę kulturalną z dobrze rozwiniętą infrastrukturą dla rodzin, oferując zarówno historyczne pałace, jak i przestrzenie rozrywki, w tym park Prater z charakterystycznym diabelskim młynem. Źródła: LateRooms, Daily Mail Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
W którym mieście w Polsce najlepiej się żyje? Wyniki rankingu mogą zaskoczyć
W którym polskim mieście żyje się dziś najlepiej? Choć największe ośrodki od lat przyciągają mieszkańców pracą, ofertą kulturalną i rozwiniętą infrastrukturą, różnice w jakości życia między nimi wciąż są wyraźne. Najnowszy ranking pokazuje, które miasta najlepiej radzą sobie z wyzwaniami ostatnich lat – od rosnących kosztów mieszkań po dostęp do usług publicznych. Wyniki zestawienia, obejmującego przełom 2025 i 2026 roku, pokazują nie tylko liderów, ale też miejsca, które w ostatnim czasie znacząco poprawiły swoją pozycję.
Ranking przygotowany przez redakcję „Business Insider” objął 16 największych miast w Polsce – po jednym z każdego województwa. W analizie uwzględniono zarówno twarde dane ekonomiczne, jak i czynniki wpływające na codzienny komfort życia mieszkańców. Pod uwagę wzięto m.in. poziom bezrobocia, wysokość wynagrodzeń oraz ceny mieszkań z rynku wtórnego, ale także kwestie społeczne i środowiskowe, takie jak dostępność lekarzy, poziom przestępczości czy jakość powietrza. W poprzedniej edycji zestawienia, która obejmowała połowę 2025 roku, pierwsze miejsce niespodziewanie zajęły Katowice, wyprzedzając m.in. Poznań, Rzeszów i Gdańsk. W najnowszym rankingu na podium ponownie znalazły się te same miasta, jednak ich kolejność uległa wyraźnym zmianom. Gdzie w Polsce żyje się najlepiej? Rzeszów i Poznań na szczycie rankingu W najnowszym rankingu jakości życia przygotowanym przez „Business Insider” najwyższe oceny uzyskały Rzeszów i Poznań, które zdobyły identyczną liczbę punktów. Szczególną uwagę zwraca jednak stolica Podkarpacia, ponieważ po raz pierwszy znalazła się na pierwszym miejscu zestawienia. Rzeszów wyróżnia się przede wszystkim bardzo niskim poziomem przestępczości – najniższym spośród wszystkich analizowanych miast. Wysoko oceniono także dostępność lekarzy, która plasuje się w ścisłej czołówce zestawienia. Autorzy rankingu wskazują jednak również obszary wymagające poprawy. Chodzi przede wszystkim o dostępność mieszkań oraz sytuację na rynku pracy – w tych kategoriach miasto zajmuje odpowiednio 10. i 12. miejsce na 16 analizowanych ośrodków. Poznań swoją wysoką pozycję zawdzięcza przede wszystkim bardzo dobrej kondycji rynku pracy. Stolica Wielkopolski może pochwalić się najniższym bezrobociem spośród wszystkich miast ujętych w zestawieniu, co w znacznym stopniu wpływa na ogólną ocenę jakości życia. W większości pozostałych kategorii (jak poziom wynagrodzeń, dostęp do usług publicznych czy ceny mieszkań) miasto plasuje się w środku stawki, zajmując zwykle miejsca między piątą a ósmą pozycją. Największym problemem pozostaje natomiast jakość powietrza, która wypadła słabiej niż w większości innych analizowanych ośrodków i znacząco obniża końcową notę miasta. Tuż za liderami znalazły się Katowice oraz Lublin, które uzyskały identyczny wynik punktowy i straciły do zwycięzców zaledwie dwa punkty. Katowice wciąż wyróżniają się jedną z najlepszych relacji cen mieszkań do poziomu zarobków, co sprawia, że pozostają jednym z bardziej dostępnych rynków mieszkaniowych wśród dużych polskich miast. W ostatnim czasie stolica województwa śląskiego straciła jednak pozycję lidera pod względem średniego wynagrodzenia, spadając na czwarte miejsce w tej kategorii. Wyraźnie pogorszył się także wynik dotyczący jakości powietrza – w tym zestawieniu Katowice znalazły się na ostatniej pozycji. Lublin z kolei w porównaniu z poprzednią edycją rankingu zaliczył wyraźny awans – aż o cztery miejsca. Stolica województwa lubelskiego wyróżnia się przede wszystkim bardzo dobrą dostępnością do lekarzy w ramach NFZ, gdzie kolejki należą do najkrótszych w kraju. Miasto znajduje się również w czołówce pod względem niskiego poziomu przestępczości. Autorzy zestawienia zwracają jednak uwagę na słabsze wyniki w innych obszarach. Lublin należy do miast z relatywnie wysokim bezrobociem (gorzej wypadły jedynie trzy ośrodki), a średnie wynagrodzenia pozostają niższe niż w wielu większych metropoliach. Jak wypadły pozostałe miasta w rankingu jakości życia w Polsce? W zestawieniu znalazły się też miasta, które w ostatnim czasie wyraźnie zmieniły swoją pozycję w rankingu jakości życia. Jednym z największych beneficjentów najnowszej edycji jest Warszawa. Stolica przez lata plasowała się raczej w drugiej połowie pierwszej dziesiątki zestawienia, mimo silnej gospodarki i rozwiniętego rynku pracy. Tym razem awansowała jednak na 5. miejsce. Choć nie dominuje w żadnej z analizowanych kategorii, bardzo dobre wyniki osiąga w dwóch kluczowych obszarach – poziomie wynagrodzeń oraz stopie bezrobocia, gdzie zajmuje drugie miejsce. Dodatkowo poprawiła się sytuacja dotycząca jakości powietrza, co również wpłynęło na końcowy rezultat. W mniej korzystnej sytuacji znalazł się natomiast Gdańsk, który w najnowszym zestawieniu spadł z piątej na ósmą pozycję – to najniższy wynik miasta od około dwóch i pół roku. W wielu analizowanych wskaźnikach stolica Pomorza odnotowała jedynie niewielkie pogorszenie, jednak na jej końcową pozycję wpłynęła przede wszystkim poprawa wyników innych ośrodków, które zdołały wyprzedzić Gdańsk w kilku kategoriach. Na dole rankingu sytuacja pozostaje stosunkowo stabilna. Kraków poprawił swoją pozycję w porównaniu z poprzednią edycją i przesunął się z ostatniego miejsca o jedną lokatę wyżej. Stolica Małopolski może pochwalić się najwyższymi wynagrodzeniami wśród analizowanych miast oraz stosunkowo niskim poziomem bezrobocia. Jednocześnie mieszkańcy muszą jednak mierzyć się z bardzo wysokimi cenami mieszkań, słabszą jakością powietrza oraz wyższą przestępczością niż w wielu innych dużych ośrodkach. Ostatnie miejsce zajęły natomiast Kielce. Co ciekawe, miasto nie wypada najgorzej w żadnej z analizowanych kategorii i nie zajmuje nawet dwóch ostatnich miejsc w poszczególnych zestawieniach. Problem polega jednak na tym, że w większości wskaźników plasuje się raczej w dolnej części stawki, nie wyróżniając się wyraźnie na tle konkurencji. Najlepiej wypada dostępność lekarzy, gdzie Kielce zajmują 6. miejsce. Znacznie słabiej prezentują się natomiast wskaźniki ekonomiczne, takie jak poziom wynagrodzeń czy sytuacja na rynku pracy. Ranking najlepszych miast w Polsce: 1. Rzeszów i Poznań (41 pkt) 3. Lublin i Katowice (43 pkt) 5. Warszawa (46 pkt) 6. Łódź i Olsztyn (48 pkt) 8. Gdańsk i Szczecin (51 pkt) 10. Bydgoszcz (53 pkt) 11. Opole i Białystok (54 pkt) 13. Wrocław i Gorzów Wielkopolski (58 pkt) 15. Kraków (59 pkt) 16. Kielce (62 pkt) Źródło: Business Insider Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Najlepsze uzdrowiska Pomorza Zachodniego. Te miejsca przyciągają kuracjuszy
W zachodniopomorskich uzdrowiskach nikt nie pyta, ile masz lat ani jak szybko żyjesz. Tu liczą się oddech, temperatura wody i zdrowie.
Spis treści: Kamień Pomorski Kołobrzeg Połczyn-Zdrój Podążam za dobrym samopoczuciem, czując sól i wiatr znad Bałtyku, ale też wilgotną borowinę, czasami ciszę przerywaną dźwiękiem kroków w parku zdrojowym. Postanawiam sprawdzić, w jaki sposób spokojny Kamień Pomorski, dynamiczny Kołobrzeg i zanurzony w naturze Połczyn-Zdrój łączy woda, a dzieli tempo życia. Są różne. I właśnie w tej różnicy dostrzegam ich siłę. Kamień Pomorski Moja przygoda zaczyna się od jednego z najstarszych miast regionu, gdzie pociąg zwalnia jeszcze przed stacją, jakby sam chciał dostroić się do tutejszego niespiesznego rytmu. Choć morze oddalone jest stąd o 10 km, w powietrzu czuć dumę z wielkiej historii dawnego biskupstwa, która kojąco miesza się z prowincjonalnym spokojem. Los bywa przewrotny i to on sprawił, że zamiast poszukiwanego w XIX w. węgla odkryto tu prawdziwe skarby: solankę i borowinę. Dziś tutejsze sanatoria kuszą odmiennym charakterem – od nowoczesnego kompleksu Mieszko, przez cichą, położoną blisko mariny Dąbrówkę, aż po odrestaurowanego z duchem epoki Chrobrego. To właśnie w Chrobrym, którego architektura z początku XX w. przypomina czasy kuracjuszy przyjeżdżających tu dorożkami, poddaję się rytuałowi z czarnego złota, bo tym jest dla miasteczka borowina. Kiedy zanurzam się w gęstej aksamitnej mazi podgrzanej do 40 st. Celsjusza, czuję, jak ciepło leczniczego torfu przenika głęboko do mięśni. Ziemisty, pierwotny zapach borowiny wypełnia zmysły, a jej gęsta konsystencja oszukuje grawitację – ciało staje się jednocześnie ciężkie i niebywale lekkie. Gdy resztki stresu ostatecznie kapitulują, opuszczam mury sanatorium, by odkryć duszę tego miejsca. Korzenie Kamienia Pomorskiego sięgają głęboko aż do VIII w. i osady Wolinian. W XII w. Mieszko I przejął te ziemie, a miasto stało się siedzibą potężnego biskupstwa pomorskiego. Ślady dawnych kanoników prowadzą mnie do wirydarza przy Konkatedrze św. Jana Chrzciciela. To jedyny tego typu obiekt w Polsce, prawdziwa perła architektury na skalę europejską. W tym ogrodzie, zamkniętym gotyckimi krużgankami o kunsztownych sklepieniach, cisza jest obezwładniająca. Surowa ceglana architektura w połączeniu z dziką zielenią wnętrza tworzą scenerię, w której czas zdaje się tracić swoją władzę. Kołobrzeg Kilka dni później jestem w Kołobrzegu. Tutaj wszystko działa odwrotnie. Miasto jest głośniejsze, większe, bardziej pewne swojej pozycji. Spacer zaczynam od portu i szybko trafiam na promenadę. Trudno uwierzyć, że historia Kołobrzegu zaczęła się od soli, surowca, który przez wieki decydował o potędze regionów. Już w roku 1000 miasto znalazło się na mapie Europy dzięki utworzeniu biskupstwa. Później był handel, Hanza, kontakty ze Skandynawią. Kołobrzeg rósł wraz z portem, był ważny i bogaty. W XIX w., gdy nadmorskie miejscowości zaczęły przyciągać turystów, Kołobrzeg długo pozostawał twierdzą. Obrona przed wojskami Napoleona w 1807 r. stała się legendą, która na lata zdominowała jego tożsamość. Solanki bogate w jod, brom i magnez oraz Bałtyk, który działa jak naturalny inhalator, przyciągnęły kuracjuszy nieco później. Kluczowa stała się kolej, dzięki której w 1859 r. Kołobrzeg otworzył się na masową turystykę i leczenie. Przedwojenne sanatoria były gigantyczne. W sali balowej jednego z nich nazywanego potocznie Pałacem Nadbrzeżnym mogło jednocześnie przebywać aż tysiąc pacjentów. Pierwsza wojna światowa zamieniła uzdrowisko w szpital wojskowy, druga natomiast obróciła w gruzy 90% miasta. Uzdrowiskowa tradycja wróciła tu szybciej, niż można było się spodziewać. Od momentu, gdy w 1952 r. powstało pierwsze sanatorium dla dzieci Słoneczko (już nie funkcjonuje), miasto nie przestaje się rozwijać. Spaceruję wzdłuż Parku Nadmorskiego im. Stefana Żeromskiego, który ciągnie się kilometrami niczym zielony kordon oddzielający miejski zgiełk od bałtyckich fal. Ten starannie zaprojektowany ponad 30-hektarowy ekosystem pierwotnie, jeszcze w XIX w., miał być niejako barierą zabezpieczającą twierdzę przed piaskiem, a dziś chroni zdrowie kuracjuszy. Tutejszy mikroklimat to fenomen: morski aerozol, bogaty w jod, brom i magnez, miesza się pod osłoną wiekowych drzew z olejkami eterycznymi sosen i dębów. Ciekawostką jest, że park skrywa wyjątkowe gatunki, jak potężny cypryśnik błotny czy rzadkie rośliny słonolubne: mlecznik nadmorski, soliród zielny, które upodobały sobie tutejszą, przesiąkniętą solanką glebę. Zaglądam w boczne ulice, próbując zliczyć niemal przytulone do siebie ośrodki o znajomo brzmiących nazwach: Mewa, Arka, Bałtyk, Jantar, Kormoran, Gryf. Liczenie idzie mi słabo, ale z każdym krokiem uzmysławiam sobie, że leczenie wpisane jest w tutejszy krajobraz tak samo jak morze, krzyk mew i ścieżki rowerowe. Zaglądam do Perły Bałtyku, miejsca uchodzącego za pewny wybór. Plaża jest dosłownie kilka kroków stąd. Wjeżdżam windą na dwunaste piętro, do kawiarni z tarasem. Panorama miasta i Bałtyku przyciąga nie tylko kuracjuszy. Zachwycam się parkiem nadmorskim, który zaczyna się niemal za drzwiami, i słynną Promenadą Wydmową, jedną z najdłuższych i najpiękniejszych alei spacerowych nad morzem. To też dobre miejsce, by zobaczyć, jak sanatorium w Kołobrzegu funkcjonuje dziś: jako ośrodek leczenia i jednocześnie atrakcyjny punkt na mapie miasta. Ponad pięciuset pacjentów korzysta tu z terapii kardiologicznych, oddechowych i rehabilitacji narządów ruchu, a codzienny spacer po parku i plaży jest integralną częścią planu dnia Kawałek dalej wyrasta Wistom, oddalony od linii brzegowej o zaledwie sto metrów. To tutaj widać, jak bardzo zmieniło się nowoczesne uzdrowisko. Obok klasycznych inhalacji i hydromasaży króluje tu fizjoterapeutyczna awangarda: pinopresura czy tapping. Widok kuracjuszy z kolorowymi plastrami na ramionach to dziś stały element kołobrzeskiej mody, symbol świadomego dbania o sprawność. Gdy szukam wyciszenia, moje kroki kierują się ku San Medical Spa. Położony nieco dalej od głównego traktu jest azylem dla tych, którzy lubią Kołobrzeg poza sezonem, miasto wówczas zwalnia, a park nadmorski spowija kojąca mgła. San skupia się na leczeniu kręgosłupów i programach zdrowego odchudzania. Dla wielu pacjentów to nie jednorazowy pobyt, ale powrót do sprawdzonego adresu. Połczyn-Zdrój Pojawia się nagle, otulony naturą Pojezierza Drawskiego w jego najbardziej spektakularnym wydaniu. To tutaj zaczyna się Szwajcaria Połczyńska – kraina polodowcowych wzgórz, głębokich dolin i jezior, która swoją nazwę zawdzięcza krajobrazowi do złudzenia przypominającemu alpejskie przedgórza. Miasto poznaję od strony deptaka i przez chwilę mam wrażenie, że mruga do mnie kolorami. Nad głową unoszą się dziesiątki parasoli, wielobarwna instalacja przyciągająca pojawiających się w mieście turystów. Ale wiem, że to tylko warstwa wierzchnia. Wystarczy skręcić w boczną ulicę, by tempo wyraźnie spadło, a Połczyn-Zdrój zaczął mówić ciszej. To jedno z najstarszych uzdrowisk w Polsce. Są tu stare kamienice i 80-hektarowy Park Zdrojowy z częścią francuską – uporządkowaną, z dywanami kwiatów, fontannami i symetrycznymi alejkami, i angielską – przypominającą naturalny, dziki las z malowniczymi stawami i potężnymi dębami. Już w średniowieczu istniała tu osada strzegąca ważnych szlaków Pomorza, a prawa miejskie nadane w XIV w. otworzyły jej drogę do rozwoju rzemiosła i handlu. Przełom przyszedł w 1688 r., gdy odkryto źródła wód mineralnych. Wyobrażam sobie moment, w którym zwykłe miasteczko zaczęło się zmieniać w uzdrowisko, które na przełomie XVII i XVIII w. stało się jednym z największych na Pomorzu. Kuracjusze przyjeżdżali tu chętnie i masowo, a od 1870 r. zaczęły powstawać duże uzdrowiska: Gryf, Irena, Marta. Siadam w kawiarni niedaleko parku. Piję kawę, jem szarlotkę z lodami i obserwuję ludzi. W powietrzu unosi się zapach wilgotnej ziemi. To borowina znana mi już z Kamienia Pomorskiego. Ta połczyńska cieszy się sławą w całej Europie; jest jedną z najlepszych odmian, wykorzystywaną nie tylko w medycynie, ale i w kosmetologii czy rytuałach spa. Lista dolegliwości, które leczy się tutaj – od schorzeń reumatologicznych po neurologię i osteoporozę, brzmi niezwykle poważnie. Jednak w praktyce Połczyn-Zdrój emanuje zadziwiającym spokojem. Tu nawet medycyna wydaje się mniej surowa. Więcej o atrakcjach Pomorza Zachodniego piszemy w najnowszym wydaniu „National Geographic Extra” nr 1/2026 – już w sprzedaży!
Powstał ranking najbezpieczniejszych miejsc w Europie dla kobiet. Polskie miasta w ścisłej czołówce
Podróżowanie w pojedynkę dla wielu kobiet jest wyjątkowym doświadczeniem – daje poczucie wolności, niezależności i możliwość odkrywania świata we własnym tempie. Aby jednak w pełni cieszyć się taką wyprawą, kluczowe jest poczucie bezpieczeństwa. Jak pokazuje najnowsza analiza obejmująca miasta w całej Unii Europejskiej, istnieje wiele miejsc, w których kobiety podróżujące solo mogą czuć się komfortowo i spokojnie. Co ciekawe, na podium zestawienia znalazły się dwa polskie miasta.
Na początku tego roku firma turystyczna Private Tours England opublikowała raport, którego celem było wskazanie najbezpieczniejszych miast w Europie dla kobiet podróżujących samodzielnie. Aby przygotować ranking, eksperci przeanalizowali 21 różnych wskaźników, pogrupowanych w pięciu kluczowych kategoriach. Pod uwagę wzięto m.in. poziom bezpieczeństwa w mieście, ryzyko oszustw, a także to, jak komfortowo kobiety mogą czuć się podczas wieczornych spacerów. Analiza uwzględniała również koszty podróży, takie jak ceny noclegów w hotelach trzygwiazdkowych, przejazdów taksówką, biletów komunikacji miejskiej czy podstawowych wydatków – od filiżanki cappuccino po niedrogi posiłek w restauracji. Oprócz tego oceniano tzw. komfort społeczny, czyli m.in. przyjazność mieszkańców oraz powszechność znajomości języka angielskiego. Co więcej, w badaniu wzięto pod uwagę liczbę atrakcji turystycznych dostępnych w danym mieście, takich jak muzea czy centra spa. Na podstawie wszystkich tych danych każdemu miejscu przyznano ocenę w skali od 1 do 100. Wyniki zestawienia mogą niektórych zaskakiwać – najwyżej w rankingu znalazły się bowiem miasta z Polski. Najbezpieczniejsze miasta Europy dla kobiet. Kraków i Wrocław na podium Zestawienie przygotowane przez Private Tours England pokazuje, że jedne z najbezpieczniejszych miejsc w Europie dla kobiet podróżujących samodzielnie znajdują się właśnie w Polsce. Na pierwszym miejscu rankingu znalazł się Kraków, który uzyskał najwyższy wynik w całym zestawieniu – 75,19 pkt. Miasto zostało wysoko ocenione zarówno pod względem komfortu poruszania się pieszo, jak i ogólnych warunków dla osób podróżujących w pojedynkę. Jak podkreślono w raporcie: „Stolica Małopolski zajmuje pierwsze miejsce w Indeksie Bezpieczeństwa z wynikiem 75,19 i jest wysoko oceniane pod względem bezpieczeństwa pieszych z wynikiem 67,97”. W analizie zwrócono również uwagę na przystępne ceny oraz dobrze rozwiniętą infrastrukturę turystyczną. „Ceny żywności i transportu są niskie. Hostele są w 93% zorientowane na kobiety. Jest sporo muzeów i obiektów spa, a usługi przewozowe są powszechnie dostępne” – czytamy w opracowaniu. Autorzy dodają także, że dużym ułatwieniem dla turystek jest dobra znajomość języka angielskiego oraz możliwość wygodnego zwiedzania miasta pieszo. Drugie miejsce w rankingu zajęła stolica Chorwacji – Zagrzeb. Miasto zostało szczególnie wysoko ocenione pod kątem poczucia bezpieczeństwa po zmroku. Jak wskazano w raporcie: „Zagrzeb uzyskał wysoki wynik bezpieczeństwa na poziomie 78,65 oraz 80,22 w kategorii samotnego spaceru nocą”. W analizie zwrócono także uwagę na stosunkowo niskie koszty przemieszczania się po mieście oraz dobrą dostępność usług przewozowych. „Koszty transportu należą do najniższych w Europie, a w całym mieście dostępne są usługi Ubera i Bolta” – podkreślono w raporcie. Dodano, że choć liczba hosteli przeznaczonych wyłącznie dla kobiet jest tu mniejsza niż w Krakowie, miasto nadal oferuje dobre warunki dla osób podróżujących solo. Z kolei na trzeciej pozycji uplasował się Wrocław. Autorzy zestawienia wskazują, że miasto osiągnęło wysoki wynik w indeksie bezpieczeństwa (74,66 pkt) i oferuje korzystne warunki dla turystów pod względem kosztów podróży. Czytamy: „Ceny jedzenia i hoteli są niższe niż średnia w UE, a popularne są hostele przeznaczone wyłącznie dla kobiet”. Choć komfort nocnych spacerów oceniono nieco niżej niż w Zagrzebiu, Wrocław nadal pozostaje miejscem przyjaznym dla samotnych podróżniczek. Na korzyść miasta przemawia także dobra infrastruktura dla pieszych, szybki internet oraz szeroka oferta atrakcji – od parków i terenów zielonych po centra odnowy biologicznej i instytucje kultury. Najlepsze europejskie miasta dla kobiet podróżujących solo Tuż za podium uplasował się Poznań, który w zestawieniu uzyskał 67,08 pkt. W rankingu podkreślono, że choć wyniki dotyczące bezpieczeństwa i nocnych spacerów są tu nieco niższe niż w Krakowie czy Wrocławiu, poziom przemocy wobec kobiet pozostaje umiarkowany. Zwrócono również uwagę na stosunkowo niskie koszty transportu i posiłków, dobrą dostępność hosteli przyjaznych kobietom podróżującym solo oraz liczne parki i tereny zielone sprzyjające zwiedzaniu miasta. Na piątej pozycji znalazła się Sewilla z wynikiem 67,02 pkt. Choć wskaźniki bezpieczeństwa są tam nieco niższe niż w polskich miastach, poziom ryzyka nadal uznano za akceptowalny dla kobiet podróżujących samotnie. Miasto oferuje także dużą liczbę hosteli z pokojami przeznaczonymi wyłącznie dla kobiet, a ceny kawy i piwa należą do najniższych w pierwszej dziesiątce rankingu. Sewilla przyciąga również bogatą ofertą muzeów i centrów odnowy biologicznej. Szóste miejsce zajęła Warszawa z wynikiem 65,11 pkt. W analizie podkreślono wysoki poziom bezpieczeństwa w porównaniu z wieloma europejskimi metropoliami, a także dostępność hosteli dla kobiet, szybki internet oraz stosunkowo niskie koszty transportu publicznego i biletów do muzeów. Na siódmym miejscu znalazła się Praga z wynikiem 65,06 pkt, wysoko oceniona pod względem bezpieczeństwa i komfortu wieczornych spacerów. Stolica Czech wyróżnia się również dużą liczbą muzeów i centrów spa, choć – jak zaznaczono w raporcie – prędkość internetu jest tu nieco niższa niż w części innych miast zestawienia. Ósmą pozycję zajął Edynburg, który mimo wyższych kosztów noclegów i transportu wyróżnia się bardzo niskim poziomem przestępczości, przyjazną atmosferą oraz licznymi parkami i instytucjami kultury. Dziewiąte miejsce przypadło Maladze, gdzie ryzyko oszustw oceniono jako niskie, a ceny podstawowego wyżywienia i transportu pozostają stosunkowo przystępne. Pierwszą dziesiątkę rankingu zamknęło natomiast Porto z wynikiem 62,78 pkt. W raporcie zwrócono uwagę na przyjazną atmosferę miasta, dużą popularność hosteli oferujących pokoje wyłącznie dla kobiet oraz stosunkowo niskie ceny posiłków i transportu, a także wysoki poziom znajomości języka angielskiego wśród mieszkańców. Źródła: Private Tours England, Tempo, Travel + Leisure, AdHugger Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Gwiazdor filmu „Dobry chłopiec” pokochał Polskę. „To ukryty klejnot”
Do kin trafił właśnie film „Dobry chłopiec” w reżyserii Jana Komasy. W główną rolę wcielił się w nim młody brytyjski aktor Anson Boon, który dla tej produkcji spędził więcej czasu w Polsce. Okazuje się, że podczas pracy nad filmem 26-latek nie tylko poznał tutejszą kulturę i ludzi, ale także – jak sam wyznał – naprawdę polubił nasz kraj.
Prace nad „Dobrym chłopcem” rozpoczęły się kilka lat temu, gdy producent filmu Jerzy Skolimowski przekazał scenariusz w ręce Jana Komasy, jednego z najbardziej rozpoznawalnych współczesnych polskich reżyserów. Choć historia była początkowo napisana po polsku i osadzona w realiach Warszawy, ostatecznie zdecydowano się na realizację anglojęzycznej wersji i przeniesienie znacznej części akcji do północnej Anglii, a mianowicie do hrabstwa Yorkshire. Zdjęcia do filmu powstawały zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w Polsce. To właśnie podczas pracy na planie w Warszawie odtwórca głównej roli Anson Boon miał okazję bliżej poznać kraj, który – jak przyznał – zrobił na nim duże wrażenie. Anson Boon w filmie Jana Komasy. Zdjęcia realizowano pod Warszawą Brytyjski aktor Anson Boon należy do młodego pokolenia artystów, którzy coraz częściej pojawiają się w międzynarodowych produkcjach filmowych i telewizyjnych. W ostatnich latach jego nazwisko zaczęło pojawiać się przy coraz głośniejszych projektach, co sprawiło, że zwrócił na siebie uwagę zarówno widzów, jak i krytyków. Na ekranie można było zobaczyć go m.in. w serialu „Strefa gangsterów”, gdzie wystąpił u boku takich gwiazd jak Helen Mirren, Tom Hardy czy Pierce Brosnan, a także w filmie „Bez pożegnania”, w którym zagrał razem z Kate Winslet i Samem Neillem. Teraz aktor pojawił się w nowej produkcji Jana Komasy „Dobry chłopiec”, która w części powstawała w Polsce. Zdjęcia do filmu realizowano m.in. w Sękocinie pod Warszawą, gdzie zbudowano część scenografii potrzebnej do produkcji. Podczas pracy nad projektem Boon spędził w stolicy kilka tygodni i – jak sam przyznał – starał się w tym czasie poznać zarówno miasto, jak i podstawy języka polskiego. Aktor zdradził, że nauczył się kilku prostych zwrotów, takich jak „dzień dobry” czy „poproszę wody”, które pozwalały mu swobodniej funkcjonować poza planem filmowym. – Myślę, że sporo podłapałem, ponieważ zdjęcia w Warszawie trwały blisko sześć tygodni. A ja bardzo lubię języki i naprawdę zakochałem się w Warszawie – powiedział podczas wywiadu w „Dzień Dobry TVN”. Co więcej, dodał, że Polska nie była dla niego zupełnie nowym miejscem. – Zanim zostałem obsadzony w „Dobrym chłopcu”, byłem na wakacjach w Krakowie i bardzo mi się podobało, dlatego perspektywa przyjazdu do Warszawy bardzo mnie ekscytowała – wspominał aktor, dodając, że możliwość pracy przy międzynarodowej produkcji realizowanej częściowo w Polsce była dla niego ciekawym doświadczeniem. Brytyjski aktor zachwycony Warszawą. Stwierdził, że to „ukryty klejnot” Podczas kilkutygodniowego pobytu w Warszawie Anson Boon miał okazję poznać miasto nie tylko od strony zawodowej, lecz także prywatnej. Aktor mieszkał na warszawskiej Woli, skąd w wolnych chwilach odkrywał kolejne miejsca na kulinarnej mapie stolicy. Szczególnie przypadły mu do gustu popularne przestrzenie gastronomiczne, które w ostatnich latach stały się jednym z symboli miejskiego życia w Warszawie. – Muszę przyznać, że macie niesamowite hale z restauracjami w Warszawie. Chodziłem do Hali Norblina i do Browarów Warszawskich. Uwielbiam te miejsca! W czasie wolnym odwiedzałem też moją ulubioną kawiarnię Bibi’s Café albo spacerowałem nad rzeką. To było naprawdę świetne doświadczenie – opowiadał. 26-latek podczas rozmowy z Anną Tatarską wspominał również atmosferę pracy na planie oraz kuchnię serwowaną ekipie filmowej. – Na planie było mnóstwo znakomitych zup. Barszcz czerwony zdecydowanie stał się moim faworytem. Podobało mi się też to, że osoby gotujące mówiły z ogromną pasją: „Ta zupa dobrze ci zrobi, to wyjątkowa zupa”. A samo studio, w którym kręciliśmy zdjęcia, było niesamowite – podkreślał. Anson Boon przyznał również, że stolica Polski zrobiła na nim wyjątkowe wrażenie. – Nie lubię zbyt wiele opowiadać znajomym o Warszawie, bo mam wrażenie, że to taki ukryty klejnot. Nie czuć tam pośpiechu, miasto nie jest przytłaczająco tłoczne, jest bardzo czysto i bezpiecznie. Pracowało mi się tam naprawdę wspaniale – podsumował, dodając, że pobyt w Polsce będzie niezwykle miło wspominał. Źródło: Dzień Dobry TVN Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Powstał ranking 100 najlepszych miast w Europie. Aż sześć jest z Polski!
Jeśli zastanawiasz się, dokąd wybrać się na kolejny city break w Europie, to zestawienie może być dobrą inspiracją. Właśnie opublikowano ranking 100 najlepszych miast Europy na 2026 rok, który uwzględnia zarówno jakość życia, ofertę kulturalną, jak i atrakcyjność turystyczną. Na liście znalazło się również kilka polskich miast, docenionych za swoją dynamikę, rozwój i rosnącą popularność wśród podróżnych.
Zestawienie powstało na podstawie analizy wielu wskaźników opisujących funkcjonowanie europejskich miast. Firma Resonance Consultancy uwzględniła zarówno dane statystyczne, jak i informacje pochodzące z mediów społecznościowych oraz platform turystycznych. Autorzy rankingu ocenili miasta m.in. w kategorii „Livability”, czyli jakości życia – brano pod uwagę dostępność transportu publicznego, infrastrukturę rowerową, jakość powietrza czy ilość terenów zielonych. Kolejna kategoria, „Lovability”, odnosiła się do atrakcyjności kulturalnej i turystycznej, analizując m.in. liczbę muzeów, teatrów oraz popularność miejsc w mediach społecznościowych. Z kolei „Prosperity” objęła wskaźniki gospodarcze, takie jak dostępność lotnisk, rozwój biznesu czy poziom szkolnictwa wyższego. Jakie miasto zatem znalazło się na pierwszym miejscu? Najlepsze miasta Europy 2026 – kto znalazł się w pierwszej dziesiątce? Pierwsze miejsca w rankingu najlepszych miast Europy w 2026 roku zajęły metropolie, które od lat pozostają ważnymi centrami kultury, biznesu i turystyki. Na szczycie zestawienia ponownie znalazł się Londyn, doceniony za silną gospodarkę, rozbudowaną infrastrukturę biznesową oraz ogromną ofertę kulturalną i edukacyjną. Miasto wyróżnia się również dostępnością terenów zielonych, rozwiniętą siecią transportową i globalnymi powiązaniami gospodarczymi, dzięki którym pozostaje jednym z najważniejszych ośrodków miejskich świata. Drugie miejsce zajął Paryż, który mimo swojej wielowiekowej historii wciąż dynamicznie się rozwija. Stolica Francji inwestuje w modernizację transportu publicznego, nowe przestrzenie publiczne i projekty urbanistyczne, jednocześnie pozostając jednym z najważniejszych centrów kultury, mody i turystyki na świecie. Podium zamknął Berlin – miasto wyróżnione za rozwinięty sektor kreatywny, bogaty ekosystem startupów oraz silną scenę kulturalną i artystyczną. Kolejne miejsca zajęły miasta, które łączą historyczne dziedzictwo z nowoczesną infrastrukturą. Na czwartej pozycji uplasował się Rzym, którego ogromna wartość historyczna i architektoniczna od lat przyciąga miliony turystów z całego świata. Tuż za nim znalazła się Barcelona – miasto docenione za wysoką jakość życia, rozwinięty transport publiczny oraz wyjątkowe połączenie architektury, sztuki i nadmorskiego stylu życia. Szóste miejsce przypadło Madrytowi, który wyróżnia się dynamiczną sceną kulturalną, bogatą ofertą muzeów i galerii oraz intensywnym życiem nocnym. Drugą część pierwszej dziesiątki tworzą miasta znane z wysokich standardów życia i dobrze zaplanowanej przestrzeni. Na siódmej pozycji znalazł się Amsterdam, ceniony za przyjazną mieszkańcom infrastrukturę rowerową, rozwiniętą gospodarkę oraz silny sektor kreatywny. Ósme miejsce zajął Wiedeń, który od lat uchodzi za jedno z najbardziej komfortowych miejsc do życia w Europie dzięki doskonale funkcjonującemu transportowi publicznemu, licznym terenom zielonym i bogatej ofercie kulturalnej. Na dziewiątej pozycji uplasowała się Kopenhaga – miasto znane z konsekwentnej polityki zrównoważonego rozwoju, przyjaznej przestrzeni miejskiej i nowoczesnej architektury. Pierwszą dziesiątkę zamyka natomiast Sztokholm, który wyróżnia się dynamicznym sektorem technologicznym, wysokim poziomem edukacji oraz innowacyjnym podejściem do planowania przestrzeni miejskiej i rozwoju gospodarczego. Polskie miasta w rankingu najlepszych europejskich miast 2026 W zestawieniu najlepszych miast Europy znalazło się aż sześć z Polski. Najwyżej sklasyfikowaną polską metropolią okazała się Warszawa, która zajęła 17. miejsce w Europie. Stolica została wyróżniona przede wszystkim za wysoki poziom wykształcenia mieszkańców oraz niski poziom bezrobocia. Autorzy raportu podkreślają, że Warszawa coraz częściej postrzegana jest jako jedno z najważniejszych centrów gospodarczych regionu Europy Środkowo-Wschodniej. Dynamiczny rozwój infrastruktury, nowe inwestycje biznesowe oraz projekty urbanistyczne (takie jak planowany Centralny Port Komunikacyjny czy modernizacja przestrzeni nad Wisłą) wzmacniają jej pozycję jako nowoczesnej europejskiej metropolii. Drugim najwyżej notowanym polskim miastem w rankingu został Kraków, który uplasował się na 31. miejscu. Stolica Małopolski została doceniona przede wszystkim za bogate dziedzictwo historyczne, liczne atrakcje turystyczne oraz rozwijający się sektor nowoczesnych technologii. W zestawieniu zwrócono uwagę na rosnące znaczenie miasta jako centrum biznesowego oraz akademickiego, które przyciąga zarówno inwestorów, jak i specjalistów z wielu branż. Na 39. miejscu znalazł się Gdańsk – miasto o wyjątkowej historii i architekturze, które w ostatnich latach dynamicznie rozwija sektor przemysłowy, logistyczny i technologiczny. Autorzy raportu wskazują również na jego silną pozycję gospodarczą oraz jedną z najniższych stóp bezrobocia na całym kontynencie. Kolejne polskie miasto w zestawieniu to Wrocław, który zajął 42. miejsce. Stolica Dolnego Śląska została wyróżniona za przyjazną przestrzeń miejską, dużą liczbę atrakcji dla rodzin oraz dynamiczny rozwój sektora nowych technologii i usług. W rankingu znalazł się także Poznań – na 64. miejscu – doceniony za silną gospodarkę, rozwinięty rynek pracy oraz znaczenie jako centrum targowego i biznesowego. Zestawienie zamykają Katowice, które uplasowały się na 93. pozycji. Miasto przeszło w ostatnich latach ogromną transformację z przemysłowego ośrodka w nowoczesne centrum kultury, biznesu i nowych technologii, co zostało zauważone również przez autorów raportu. Źródło: Resonance Consultancy Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
„Gdańsk może i jest piękniejszy, ale to polskie miasto skradło moje serce". Holenderski influencer ocenił je 10/10
Luke Patrick Hoogmoed to popularny holenderski influencer i podróżnik, którego profil na Instagramie obserwuje blisko 667 tysięcy osób. Podczas wizyty w Polsce postanowił ocenić odwiedzane miasta i przyznać im własne noty. Które z nich wypadło najlepiej w jego zestawieniu?
W tym artykule: Holender wybrał najlepsze miasto w Polsce Podróżnik zdradza, co najbardziej podoba mu się w Polsce Polska z roku na rok zdobywa coraz większe uznanie na świecie. Zagraniczne media nie szczędzą komplementów, a pozytywne publikacje sprawiają, że przyjeżdża do nas coraz więcej turystów, w tym znanych influencerów i podróżników. Do tego grona można zaliczyć Luke'a Patricka Hoogmoeda (384 tys. obserwujących na Instagramie). Holender odwiedził nasz kraj i wskazał miasto, które zrobiło na nim największe wrażenie. Holender wybrał najlepsze miasto w Polsce Jak już zostało wspomniane, Luke Patrick Hoogmoed to popularny holenderski influencer, który przemierza Europę w poszukiwaniu miejsc wartych zobaczenia. Swoimi podróżami inspiruje szerokie grono odbiorców, recenzując zarówno największe stolice, jak i mniej znane zakątki Starego Kontynentu. Niedawno zawitał do Polski, gdzie miał okazję poznać kilka miast i przekonać się na własnej skórze, co każde z nich ma do zaoferowania. Aby wyłonić najlepsze, przyznawał im oceny w skali od 1 do 10. Maksymalną notę otrzymało tylko jedno – Wrocław. – Moim ulubionym miastem w Polsce jest Wrocław! Choć Gdańsk może i jest piękniejszy, to we Wrocławiu jestem absolutnie zakochany. Wchodząc do miasta, czułem się, jakbym wchodził do parku rozrywki. Różnorodność architektoniczna jest niesamowita, a fakt, że jest znacznie spokojniej niż w Krakowie czy Warszawie, sprawia, że jest to moje ulubione miasto w Polsce – przyznał podróżnik z Niderlandów. Równie wysoko oceniona został Warszawa, która otrzymała 9 punktów. Luke nie ukrywał, że to stolica Polski jest mu szczególnie bliska, bo odwiedza ją najczęściej. Ponadto docenił jej dynamiczny charakter i nowoczesność, a także podobieństwo do rodzinnego Rotterdamu. – Może nie jest najpiękniejszym miastem w Polsce, ale z pewnością najbardziej tętniącym życiem. Kolejnym powodem, dla którego kocham Warszawę, jest to, że przypomina mi moje rodzinne miasto, Rotterdam – dodał. W rankingu pojawił się także Gdańsk z wynikiem 8 punktów, a nieco niżej uplasowały się Katowice, które zdobyły 6. Najsłabiej oceniona została Częstochowa – otrzymała zaledwie 5 punktów. Hoogmoed przyznał jednak, że jego ocena mogła wynikać z ograniczonego czasu na zwiedzanie „duchowej stolicy Polski”. – Chociaż nie żałuję wizyty, miasto wydawało mi się raczej nudne. Być może nie zwiedziłem go zbyt dokładnie” – zaznaczył. Podróżnik zdradza, co najbardziej podoba mu się w Polsce W innym nagraniu Luke podzielił się swoimi spostrzeżeniami na temat Polski. Największe wrażenie zrobiło na nim poczucie bezpieczeństwa. Gość z Rotterdamu zauważył, że kawiarnie zostawiają krzesła i stoliki na zewnątrz po zamknięciu, ponieważ poziom kradzieży jest znikomy. Zachwyciła go także czystość ulic, zwłaszcza w Warszawie, gdzie – jak żartobliwie stwierdził – „można jeść z chodnika”. Hoogmoed zwrócił również uwagę na polskie tradycje świętowania. Zaskoczyło go, że imieniny są w Polsce często ważniejsze niż urodziny, a ich obchody bywają bardziej uroczyste. Nie ukrywał też, że język polski jest dla niego zupełnie niezrozumiały i zna jedynie podstawowe zwroty, takie jak „dziękuję” czy „dzień dobry”. Na koniec podkreślił, że Polacy są niezwykle dumni ze swojego kraju. Jego zdaniem to cecha, której mieszkańcy Zachodu mogliby się od nas nauczyć. Warto przypomnieć, że polskie miasta coraz częściej pojawiają się w międzynarodowych rankingach. Niedawno CNN poleciło Gdańsk jako jeden z najlepszych kierunków na 2025 rok. Z kolei brytyjski dziennik „The Independent” wyróżnił Lublin jako miasto, które warto odwiedzić w najbliższych miesiącach. Źródła: instagram.com/@lukepatrickh; National Geographic Traveler Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Zagraniczna dziennikarka odwiedziła „polską Wenecję”. Po weekendzie w tym miejscu nie kryła zachwytu
Polska w ostatnich latach coraz wyraźniej zaznacza swoją obecność na turystycznej mapie Europy. Zagraniczni podróżni odkrywają nie tylko nasze historyczne centra miast, lecz także lokalną kuchnię, architekturę i atmosferę, która łączy przeszłość z nowoczesnością. Rosnące zainteresowanie przekłada się na rekordowe wyniki branży turystycznej, a kolejne publikacje w zagranicznych mediach tylko wzmacniają ten trend. Tym razem jedno z polskich miast zostało szczegółowo opisane przez brytyjską dziennikarkę, która nie kryje swojego zachwytu.
Europejska turystyka w ubiegłym roku definitywnie weszła w fazę stabilnego wzrostu, osiągając poziomy przekraczające wyniki sprzed pandemii. W tym kontekście Polska coraz skuteczniej umacnia swoją pozycję jako jeden z najszybciej rozwijających się kierunków podróży w regionie. Według prognoz do końca dekady nasz kraj może odwiedzać nawet 140 mln turystów rocznie, podczas gdy obecnie liczba ta oscyluje wokół 99 mln. Największą popularnością cieszą się Warszawa, Kraków, Gdańsk oraz Wrocław – miasto, które w ostatnich tygodniach szczególnie przykuło uwagę brytyjskiej dziennikarki „The Times”. Jej obszerna relacja pokazuje, że Polska coraz częściej przestaje być dla zagranicznych gości jedynie przystankiem w podróży, a staje się pełnoprawnym celem wyjazdu. Weekend we Wrocławiu, czyli co zachwyciło brytyjską dziennikarkę „The Times”? Claudia Rowan postanowiła sprawdzić, jak daleko można się posunąć w poszukiwaniu luksusu przy budżecie 150 funtów obejmującym loty, nocleg i wyżywienie. Wybór padł na Wrocław – miasto określane mianem „polskiej Wenecji”, rozciągające się na kilkunastu wyspach i poprzecinane siecią mostów nad Odrą. Na zwiedzanie przeznaczyła niespełna 48 godzin, skrupulatnie planując weekendowy pobyt. Już pierwsze godziny w mieście utwierdziły ją w przekonaniu, że był to trafny wybór. Po przylocie i krótkiej podróży autobusem do centrum skierowała się na starówkę, gdzie – jak przyznała – priorytetem stały się pierogi. Jednak to nie kuchnia, lecz architektura i historia miasta zrobiły na niej największe wrażenie. Spacer po Rynku Głównym opisała jako spotkanie z „pastelowymi kamienicami szczególnie rzucającymi się w oczy w to szare popołudnie”. Zwróciła uwagę na fakt, że choć dawne Breslau zostało niemal doszczętnie zniszczone w 1945 roku, Wrocław został „pieczołowicie odbudowany”, a efekt tej rekonstrukcji przywrócił mu historyczny charakter. Zajrzała do monumentalnego kościoła św. Elżbiety, imponującej bazyliki w samym sercu miasta, a następnie przeszła żelaznym mostem w stronę Ostrowa Tumskiego. Tę część Wrocławia określiła jako miejsce „sprawiające wrażenie wsi zatrzymanej w czasie”. Zachwyciła ją tradycja ręcznego zapalania ponad stu gazowych latarni (rytuał sięgający połowy XIX wieku) oraz gotyckie i barokowe wnętrza katedry św. Jana Chrzciciela. Z kolei spacer bulwarem Xawerego Dunikowskiego, z widokiem na bliźniacze wieże katedry i Muzeum Narodowe, porównała do nadrzecznych promenad znanych z zachodnioeuropejskich miast. W swoim tekście przedstawiła Wrocław jako miasto o wyraźnej tożsamości, w którym historia i pejzaż tworzą spójną, estetyczną całość. Historia i symbolika Wrocławia. Żydowskie dziedzictwo i słynne krasnale Drugiego dnia brytyjska dziennikarka postanowiła przyjrzeć się Wrocławiowi z perspektywy jego bardziej złożonej historii. Dołączyła do pieszej wycieczki z przewodniczką, która poprowadziła ją przez dawną dzielnicę żydowską. Rowan podkreśla, że to właśnie ta część spaceru nadała jej pobytowi głębszy wymiar. Zatrzymała się przy miejscu dawnej synagogi spalonej podczas Nocy Kryształowej w 1938 roku oraz przed odrestaurowaną Synagogą pod Białym Bocianem – przestrzenią, przed którą w latach 1941–1944 aresztowano i deportowano wrocławskich Żydów do obozów zagłady. Opowieść o losach społeczności, która przez dziesięciolecia współtworzyła to miasto, nadała jej weekendowemu wyjazdowi refleksyjny wymiar, wykraczający poza klasyczne zwiedzanie. Równocześnie odkrywała bardziej współczesne symbole Wrocławia. Na Placu Wolności i w okolicach starówki wypatrywała charakterystycznych brązowych krasnali, rozsianych po całym mieście. Te niewielkie figurki, które pojawiły się w latach 80. jako element działań Pomarańczowej Alternatywy przeciwko władzy komunistycznej, dziś stały się jednym z najbardziej rozpoznawalnych znaków stolicy Dolnego Śląska. W jej relacji pojawiają się jako element gry miejskiej, wciągający turystów w poszukiwania i jednocześnie przypominający o nie tak odległej historii. Na koniec Claudia wspomniała o Panoramie Racławickiej, czyli monumentalnym, 360-stopniowym obrazie przedstawiającym bitwę z 1794 roku, którego nie zdążyła zobaczyć, traktując to jako „powód, by wrócić”. Mimo tego, według niej Wrocław w zaledwie jeden weekend potrafi zaciekawić swoją historią, architekturą i niezwykłym klimatem na tyle, że trudno o nim zapomnieć. Źródło: The Times Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Kanadyjski podróżnik zwiedził niemal cały świat. Największe wrażenie zrobiło na nim polskie miasto
Jeszcze kilkanaście lat temu Polska rzadko pojawiała się w zestawieniach najgorętszych kierunków turystycznych. Dziś sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Nasze miasta przyciągają miłośników architektury i historii, góry kuszą aktywnych podróżników, a Bałtyk coraz częściej trafia do planów wakacyjnych gości z zagranicy. O rosnącej pozycji kraju świadczą nie tylko statystyki, lecz także opinie doświadczonych globtroterów. Jeden z nich – podróżnik, który odwiedził już 98 państw – wskazał właśnie Polskę jako swój numer jeden.
Dynamiczny rozwój sektora turystycznego w Polsce nie jest przypadkiem. Eksperci prognozują, że w ciągu najbliższych lat wartość rynku może wzrosnąć niemal dwukrotnie, a liczba podróży systematycznie będzie bić kolejne rekordy. Polska przestaje być jedynie przystankiem w drodze do innych europejskich metropolii – coraz częściej staje się celem samym w sobie. Na wizerunek kraju pracują nie tylko inwestycje i oferta kulturalna, ale także relacje zagranicznych twórców internetowych, którzy docierają do setek tysięcy odbiorców. Niedawno jeden z popularnych podróżników z Kanady, obserwowany na YouTube przez ponad 600 tysięcy widzów, przyznał wprost, że spośród niemal setki odwiedzonych państw to właśnie Polska zrobiła na nim największe wrażenie. Gdańsk zachwycił podróżnika, który odwiedził 98 krajów Choć Warszawa i Kraków od lat pozostają wizytówkami polskiej turystyki, coraz wyraźniej rośnie znaczenie Gdańska – miasta, które w ostatnich sezonach notuje dynamiczny wzrost liczby odwiedzających. Dane statystyczne pokazują, że koncentracja ruchu turystycznego w największych ośrodkach miejskich nadal jest silna: stolicę odwiedziło w ubiegłym roku około 8,7 miliona turystów, Kraków ponad 5 milionów, a Gdańsk niemal 3 miliony. W przypadku miasta nad Motławą szczególnie widoczny jest jednak trend wzrostowy – zwiększone obłożenie hoteli i apartamentów przekłada się na większe inwestycje w infrastrukturę, rozwój oferty kulturalnej oraz rozbudowę zaplecza gastronomicznego. W efekcie Gdańsk coraz częściej przestaje być jedynie elementem trójmiejskiego pakietu, a staje się samodzielnym, świadomie wybieranym celem podróży. To właśnie to miasto szczególnie zachwyciło kanadyjskiego podróżnika Gabriela Morrisa, twórcę kanału @GabrielTravelerVideos, obserwowanego przez ponad 600 tysięcy osób. Morris od ponad trzech dekad dokumentuje swoje wyprawy, odwiedził już 98 krajów na sześciu kontynentach i regularnie publikuje materiały z miejsc uznawanych za najbardziej spektakularne turystycznie. Tym większe zaskoczenie wzbudziła jego niezwykle entuzjastyczna reakcja na Polskę – zwiedził on najpierw naszą stolicę, a następnie Gdańsk. W jednym z najnowszych nagrań nie krył emocji: „Bardzo się cieszę, że zdecydowałem się pojechać do Gdańska. Gdańsk jest niesamowity. To jedno z najwspanialszych miast, w jakich byłem, absolutnie”. W swojej relacji zwracał uwagę nie tylko na architekturę historycznego centrum, lecz także na atmosferę miasta – szerokie place, nabrzeże Motławy, kamienice o bogato zdobionych fasadach i przestrzeń, która sprzyja spacerom oraz niespiesznemu odkrywaniu detali. Podkreślał, że Gdańsk oferuje coś więcej niż klasyczne zwiedzanie zabytków – łączy historię portowego ośrodka, ślady epoki hanzeatyckiej oraz doświadczenia XX wieku z energią współczesnego miasta. To właśnie ta wielowarstwowość, zdaniem podróżnika, odróżnia Gdańsk od wielu popularnych europejskich destynacji i sprawia, że doświadczenie wizyty wykracza poza standardowy schemat turystyczny. Westerplatte, zimowa aura i entuzjastyczne reakcje widzów Podczas pobytu w Trójmieście kanadyjski podróżnik nie ograniczył się wyłącznie do spacerów po historycznym centrum. Odwiedził również Westerplatte – miejsce symboliczne dla historii XX wieku, gdzie 1 września 1939 roku padły pierwsze strzały II wojny światowej. W swoich materiałach podkreślał, że świadomość wydarzeń, które rozegrały się na tym skrawku lądu, nadaje zwiedzaniu zupełnie inny wymiar. Zwracał uwagę, że Gdańsk nie jest jedynie estetycznym zbiorem kamienic i nadmorskich pejzaży, lecz miastem, którego tożsamość została ukształtowana przez dramatyczne momenty europejskiej historii. Morris nie ukrywał, że jego wizyta przypadła na wymagający okres – zimowa aura, temperatura sięgająca około -1°C i pochmurne niebo nie sprzyjały kręceniu materiałów. Mimo to podkreślał, że nawet w takich warunkach miasto robi ogromne wrażenie. – Ta szara, pochmurna pogoda zdecydowanie nie sprzyja filmowaniu i zwiedzaniu. Ale to bez wątpienia jedno z najpiękniejszych miast w Europie – przyznał, dodając, że ilość miejsc wartych zobaczenia sprawia, iż ma poczucie, że „ledwie zanurzył palec u nogi” w tym, co Gdańsk ma do zaoferowania. Jednocześnie zaznaczył, że w cieplejszych miesiącach, gdy temperatury sięgają około 25°C, miasto może prezentować się jeszcze bardziej spektakularnie. Jego materiały spotkały się z wyjątkowo żywą reakcją widzów. W komentarzach internauci podkreślali „fenomenalną atmosferę” Gdańska, nazywali go jednym z najbardziej urokliwych miast w Europie i zachęcali do powrotu latem. Pojawiały się również głosy osób, które odwiedziły miasto wielokrotnie i planują kolejne wizyty, a także sugestie zwiedzenia okolicznych atrakcji, takich jak Sopot czy Malbork. Część widzów przyznawała wprost, że po obejrzeniu serii z Polski dopisała Gdańsk do swojej listy podróżniczych planów. W efekcie relacja kanadyjskiego twórcy nie tylko utrwaliła jego osobiste wrażenia, lecz także stała się realnym impulsem inspirującym kolejnych turystów do odkrycia nadbałtyckiego miasta. Źródła: Daily Mail, YouTube Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Polskie miasto wśród pięciu europejskich perełek 2026 roku. Zostało docenione przez brytyjskie media
Coraz więcej turystów rezygnuje z zatłoczonych kurortów i oczywistych kierunków wakacyjnych na rzecz miejsc spokojniejszych, tańszych i mniej oczywistych. W odpowiedzi na ten trend brytyjski „Daily Mail” wskazał pięć europejskich destynacji, które warto wziąć pod uwagę w 2026 roku. Wśród rekomendowanych kierunków znalazło się także jedno polskie miasto.
Zainteresowanie tzw. „ukrytymi perełkami” wyraźnie rośnie. Dane Google Trends pokazują, że liczba wyszukiwań związanych z mniej znanymi kierunkami turystycznymi wzrosła w ostatnim roku o 122,6%. Na całym kontynencie podróżni coraz częściej skarżą się na długie kolejki, zawyżone ceny i utratę autentycznego charakteru popularnych kurortów, co skłania ich do poszukiwania alternatyw poza utartymi szlakami. Co więcej, miejsca, które jeszcze niedawno pozostawały na marginesie zainteresowania brytyjskich turystów (takie jak Albania, Czarnogóra czy Słowenia) dziś przyciągają miliony osób spragnionych spokojniejszych plaż, lokalnej kuchni i bardziej swobodnej atmosfery. Właśnie z myślą o takich podróżnikach eksperci ds. turystyki z Iglu Cruise przygotowali zestawienie pięciu niedocenianych europejskich destynacji, które ich zdaniem warto odwiedzić w 2026 roku. Europejskie perełki poza głównym szlakiem. Miasta warte uwagi w 2026 roku Na liście „Daily Mail” znalazły się miejsca, które łączą silną tożsamość, bogatą historię i wyraźnie mniejszą presję masowej turystyki. Jednym z nich jest Trenczyn, historyczne miasto w zachodniej Słowacji, malowniczo położone nad rzeką Wag i zdominowane przez monumentalny zamek górujący nad okolicą. W 2026 roku Trenczyn – wybrany Europejską Stolicą Kultury wspólnie z fińskim Oulu – ma stać się sceną festiwali, wydarzeń artystycznych i odnowionych przestrzeni publicznych, co nada mu nową energię bez utraty kameralnego charakteru. Miasto przyciąga także bliskością przyrody i łatwym dostępem do tras spacerowych oraz terenów rekreacyjnych, dzięki czemu kultura naturalnie splata się tu z codziennym rytmem życia. Zupełnie inną, portową odsłonę Europy reprezentuje Gandawa, często określana mianem najlepiej strzeżonego sekretu Belgii. Choć ustępuje popularnością Brugii, oferuje podobny średniowieczny urok (kanały, gotycką architekturę i monumentalny zamek Gravensteen), a jednocześnie pulsuje życiem dzięki dużej społeczności studenckiej. To miasto, w którym zabytkowe fasady sąsiadują z nowoczesnymi galeriami, klubami muzycznymi i kreatywną sceną kulinarną, co nadaje Gandawie wyjątkowo współczesny charakter. Najlepiej odwiedzać je wiosną lub wczesną jesienią, gdy miejskie parki i nabrzeża stają się naturalnym przedłużeniem życia ulicznego. Francuskim kontrapunktem dla zatłoczonego Lazurowego Wybrzeża jest Quimper, bretońskie miasto nad rzeką Odet, wyróżnione tytułem Miasta Sztuki i Historii. Pochylone domy z muru pruskiego, pozostałości średniowiecznych murów oraz silna tradycja kulinarna (od cydru i naleśników po restauracje docenione przez Michelin) sprawiają, że Quimper zachowuje autentyczność coraz trudniejszą do znalezienia w popularnych regionach Francji. Dodatkowym atutem jest bliskość wybrzeża Atlantyku, dzięki której pobyt w mieście łatwo połączyć z wyprawami nad surowe, bretońskie klify i plaże. Szczególną atmosferę zapewniają letnie festiwale, podczas których muzyka i folklor wychodzą na ulice historycznego centrum. Z kolei Turyn udowadnia, że Włochy wciąż mają do zaoferowania „ukryte klejnoty” poza Rzymem, Wenecją czy Florencją. Stolica Piemontu zachwyca eleganckimi kawiarniami, królewskimi pałacami i alpejską panoramą, a jednocześnie zdobywa uznanie za zrównoważony rozwój i innowacyjne podejście do turystyki. To także jedno z najważniejszych włoskich miast kulinarnych, słynące z czekolady, kawy i kuchni regionalnej opartej na sezonowych produktach. Jak zauważa „Daily Mail”, to idealny kierunek dla podróżnych, którzy chcą doświadczyć włoskiej kultury bez tłumów i pośpiechu charakterystycznych dla najbardziej obleganych destynacji. Polskie miasto wśród europejskich rekomendacji. Dlaczego „Daily Mail” wskazał Poznań? Co istotne, w zestawieniu „Daily Mail” znalazł się także Poznań, który brytyjski dziennik określa jako „jedno z najbardziej niedocenianych miast Europy Środkowej”. Położony w zachodniej Polsce, często pozostaje w cieniu Krakowa i Warszawy, choć – jak podkreśla autorka tekstu – oferuje równie bogate doświadczenia, a przy tym zdecydowanie spokojniejszą atmosferę. W materiale zaznaczono, że wizytówką miasta jest Stary Rynek z charakterystycznymi, kolorowymi kamienicami, które tworzą jedną z najbardziej rozpoznawalnych panoram miejskich w Polsce. Równocześnie dodano, że Poznań wyróżnia się dużą ilością zieleni – tereny zielone zajmują około jednej czwartej powierzchni miasta, co czyni go jednym z najbardziej „zielonych” dużych ośrodków miejskich w kraju. Na liście miejsc szczególnie polecanych przez „Daily Mail” znalazł się Park Cytadela, rozległy kompleks rekreacyjny urządzony na terenie dawnego fortu, który łączy funkcje parku, muzeum i przestrzeni spacerowej. Równie ważnym punktem jest Jezioro Maltańskie – sztuczny zbiornik otoczony lasem, przy którym funkcjonują trasy spacerowe, obiekty sportowe, a nawet całoroczny stok narciarski i kolejka wąskotorowa. Dziennik zwrócił też uwagę na Wartostradę, nadrzeczną trasę wzdłuż Warty, która po modernizacji zyskała charakter naturalnego parku i stała się jednym z ulubionych miejsc aktywnego wypoczynku mieszkańców. „Daily Mail” stwierdził, że najlepszym momentem na odwiedziny Poznania są miesiące od maja do września, kiedy miasto sprzyja spacerom i aktywnościom plenerowym, a wyjątkowym terminem pozostaje 11 listopada – dzień hucznych obchodów święta św. Marcina, połączonych z paradą i lokalnymi tradycjami kulinarnymi. Zdaniem „Daily Mail” właśnie ta kombinacja historii, zieleni i autentycznego miejskiego rytmu sprawia, że Poznań w 2026 roku może okazać się jednym z najciekawszych wyborów dla podróżnych szukających alternatywy wobec zatłoczonych europejskich metropolii. Źródło: Daily Mail Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
„Mistrzowska mieszanka starego i nowego”. Polska metropolia w rankingu najlepszych miast na świecie
Zestawienie najlepszych miast świata przyniosło wyjątkowe wieści dla naszego kraju. W elitarnym gronie 50 wyróżnionych metropolii znalazł się polski akcent. Autorzy rankingu docenili nasze miasto za „mistrzowską mieszankę starego i nowego”.
W tym artykule: Polskie miasto wśród najlepszych na świecie Najlepsze miasta na świecie – ranking TOP 50 Polskie sukcesy cieszą, a tych – jak wiadomo – nigdy za wiele. Tym razem na wyróżnienie zasłużyło jedno z miast położonych nad Wisłą, które znalazło się wśród 50 najlepszych na świecie. I choć nie uplasowało się w ścisłej czołówce, jego obecność w rankingu jest godna odnotowania. Polskie miasto wśród najlepszych na świecie Popularny brytyjski portal podróżniczy TimeOut opublikował coroczny ranking najlepszych miast świata. Autorzy zestawienia w trakcie jego opracowywania brali pod uwagę jakość i koszty życia, ofertę kulturalną i rozrywkową oraz infrastrukturę. Jednak decydujący głos należał do ponad 18,5 tys. osób, które wzięły udział w ankiecie. Łącznie wyróżnionych zostało 50 metropolii. Ku naszej radości, nie zabrakło polskiego akcentu, ale tego należy szukać na samym końcu. Warszawa, bo o niej mowa, zamknęła zestawienie, ale i tak zasługuje na uznanie. Stolicę Polski doceniono za „mistrzowską mieszankę starego i nowego” oraz liczne zabytki, które czynią miasto wyjątkowym na tle innych metropolii. – Warszawa to obecnie jedno z najbardziej ekscytujących miast Europy, które warto odwiedzić. Urokliwe Stare Miasto, wpisane na listę UNESCO oraz imponujący Zamek Królewski są dowodem niezwykłej siły ducha i inspirującym przykładem odbudowy po II wojnie światowej – podkreślono. Nie zapomniano także o nowoczesnej odsłonie Warszawie. Dynamiczne centrum biznesowe z Varso Tower – najwyższym budynkiem w Unii Europejskiej – stało się jej wizytówką. Stolica Polski jest także miastem, które zachwyca miłośników aktywności na świeżym powietrzu. Wspaniałe zielone przestrzenie, takie jak rozległy Park Łazienkowski, nowoczesne Bulwary Wiślane czy urokliwe Ogrody Pałacu w Wilanowie, tworzą wyjątkowe miejsca do wypoczynku i relaksu – czytamy w dalszej części. Redakcja wspomniała także o dwóch kluczowych dla Warszawy projektach, które w minionym roku przyciągały uwagę mieszkańców i przyjezdnych. Są to Muzeum Sztuki Nowoczesnej oraz kładce pieszo-rowerowej na Wiśle. Dodajmy, że 87% warszawiaków wysoko oceniło tutejszą ofertę kulturalną, 79% wskazało na dobrą komunikację miejską, a 78% doceniło życie nocne stolicy. Najlepsze miasta na świecie – ranking TOP 50 Jak prezentuje się cały ranking? Na pierwszym miejscu uplasował się Kapsztad. Jedna z trzech stolic RPA wyprzedziła tętniący życiem Bangkok oraz oferujący ogrom atrakcji Nowy Jork. Najwyższej sklasyfikowanym europejskim miastem jest Londyn, który uzupełnił czołową piątkę. W sumie w zestawieniu znalazło się aż 22 metropolie ze Starego Kontynentu. Dość wysoko, odpowiednio na 8. i 10. miejscu, uplasowało się portugalskie Porto i stolica Danii, Kopenhaga. Pełna lista do sprawdzenia poniżej. Kapsztad Bangkok Nowy Jork Melbourne Londyn Nowy Orlean Meksyk Porto Szanghaj Kopenhaga Chicago Lizbona Edynburg Hongkong Sydney Amsterdam Barcelona Sewilla Paryż Medellin Hanoi Madryt Berlin Dubaj Singapur Rio de Janeiro Pekin Chiang Mai Dżakarta Wiedeń Tokio Marrakesz Perth Brighton Praga Glasgow Brisbane Marsylia Budapeszt Los Angeles Lagos Seul Walencja Montreal Bilbao Abu Zabi Belfast Bristol Bombaj Warszawa Przypomnijmy, że niedawno media rozpisywały się o Gdańsku, który został doceniony przez CNN. Stolica Pomorze, jako jedno z nielicznych miejsc w Europie, trafiło na listę najciekawszych kierunków do odwiedzenia. Amerykanie wyróżnili miasto głównie za jego walory historyczne, malowniczą architekturę, wyjątkowy nadmorski klimatu oraz masę atrakcji i zabytków. Źródła: timeout.com; National Geographic Traveler Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
To polskie letnisko kiedyś pękało w szwach. Dziennie odwiedzało je 30 tysięcy osób
Pierwszy raz trafiłem do Puszczykowa trochę przypadkiem. Szukałem miejsca niedaleko Poznania, gdzie można na chwilę zwolnić tempo, zmienić otoczenie i po prostu odetchnąć. Nie spodziewałem się, że kilkanaście kilometrów dalej znajdę przestrzeń, która tak mocno przypomina dawne letniska z początku XX wieku.
Spis treści: Letniskowy klimat Puszczykowa Historia Puszczykowa. Spacer śladami dawnego letniska Puszczykowo dla aktywnych Gdzie warto zjeść w Puszczykowie? Już po kilku minutach spaceru po Puszczykowie miałem wrażenie, że czas płynie tu inaczej. W powietrzu czuć było zapach sosnowego lasu, w oddali słychać było śpiew ptaków, a wokół mnie rozciągały się wille, które wyglądały jak wyjęte z przedwojennych fotografii. Czułem, że to miejsce ma swoją historię – i że warto ją poznać. Letniskowy klimat Puszczykowa Im dłużej spacerowałem uliczkami Puszczykowa, tym lepiej rozumiałem, dlaczego ponad sto lat temu to właśnie tutaj odpoczywały poznańskie elity. Trudno dziś uwierzyć, że w czasach największej świetności potrafiło tu przyjeżdżać nawet 30 tysięcy osób dziennie. Rozwój kolei pod koniec XIX wieku sprawił, że miejscowość stała się niezwykle łatwo dostępna dla mieszkańców dużych ośrodków, a jej położenie nad Wartą i wśród lasów natychmiast przyciągało wszystkich, którzy marzyli o letnisku zanurzonym w zieleni. Do dziś zachowało się wiele śladów tamtej epoki. Drewniane pensjonaty, willowe rezydencje z szerokimi werandami i ogrody pełne starych drzew tworzą niepowtarzalny klimat. Gdy mijałem kolejne posesje, miałem wrażenie, że chodzę po otwartym muzeum historii wypoczynku. Bez trudu mogłem wyobrazić sobie rodziny spędzające tu całe lato, dzieci biegające boso po trawie i wieczorne kolacje na tarasach z widokiem na las. Historia Puszczykowa. Spacer śladami dawnego letniska Największe wrażenie zrobiło na mnie to, jak blisko natura jest tu obecna na co dzień. Wystarczy kilka kroków, by znaleźć się na jednym ze szlaków prowadzących w głąb Wielkopolskiego Parku Narodowego. Jego krajobrazy są naprawdę wyjątkowe. Jeziora ukryte między drzewami, pagórkowate tereny, wąwozy, wydmy i miejsca widokowe, z których można spojrzeć na okolicę z zupełnie innej perspektywy. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b81b9fc77cb628d833d484b6bb99127f1ea15c7a-f8ef596.jpg" width="933" height="700" alt="Wielkopolski Park Narodowy zachwyca niesamowitym krajobrazem i wspaniałą przyrodą (fot. Bajarka, Wikimedia Commons, CC-BY-SA-3.0-PL)" title="Wielkopolski Park Narodowy zachwyca niesamowitym krajobrazem i wspaniałą przyrodą (fot. Bajarka, Wikimedia Commons, CC-BY-SA-3.0-PL)" /> Miejscowi mówią, że już sto lat temu uważano Puszczykowo za idealne miejsce do rekonwalescencji. I faktycznie – oddycha się tu inaczej. Świeże, wilgotne powietrze znad lasu i rzeki sprawia, że nawet krótki spacer potrafi zregenerować bardziej niż godziny spędzone w mieście. Nic dziwnego, że wiele osób, które przyjeżdżają tu po raz pierwszy, zaczynają poważnie myśleć o przeprowadzce. Zauważyłem też coś, co wyróżnia Puszczykowo na tle innych podpoznańskich miejscowości. Rozwija się, ale z poszanowaniem swojej historii. Nowoczesne domy i wille powstają tu z wyczuciem – tak, by harmonijnie wpasować się w otoczenie. Nie ma tu pośpiechu, agresywnej zabudowy ani przesytu betonu. Zamiast tego jest przestrzeń, zieleń i architektura, która nie próbuje wygrać z naturą, tylko z nią współgra. Puszczykowo dla aktywnych Jako osoba aktywna, od razu zwróciłem uwagę na sportowy charakter miasta. Puszczykowo żyje ruchem. Na ścieżkach mijam biegaczy, rowerzystów, osoby uprawiające nordic walking, a na leśnych trasach – całe rodziny spędzające czas na świeżym powietrzu. Podczas mojego pobytu w Puszczykowie zajrzałem do tenisowej akademii, którą wiele lat temu stworzył dziadek Angelique Kerber. To tu przyszła mistrzyni wielkoszlemowa zaczynała swoją karierę i stawiała pierwsze kroki na korcie. Dziś obiekt jest dobrze wyposażony – znajdziemy tu korty na świeżym powietrzu, a także hale z twardymi i dywanowymi nawierzchniami. Co ciekawe, dopiero na miejscu odkryłem, że tradycje tenisowe w Puszczykowie mają znacznie dłuższą historię, niż mogłoby się wydawać. Już w XX wieku odbywały się tu pierwsze turnieje, które przyciągały zarówno miejscowych, jak i letników. Dzisiejsza akademia wydaje się więc kontynuacją czegoś, co w tym mieście dojrzewało od dekad. Gdzie warto zjeść w Puszczykowie? Na koniec mojej wizyty zajrzałem do Restauracji Lokomotywa, miejsca od lat polecanego zarówno przez mieszkańców, jak i turystów odwiedzających Puszczykowo. Od progu czuć tu ciepłą atmosferę i klimat nawiązujący do dawnych podróży koleją. W menu wyróżniają się potrawy przygotowywane na mące orkiszowej – inspirowane tradycyjnymi przepisami, lecz podane w lżejszej, współczesnej odsłonie. A jeśli ktoś lubi słodkości, koniecznie powinien zabrać paczuszkę orkiszowych ciasteczek. Wybór jest tak duży, że trudno zdecydować się tylko na jedno. Źródło: National Geographic Traveler Nasz ekspert Filip Nowek Od lat związany z mediami i komunikacją, z wykształcenia dziennikarz, który zawodowo rozwija się w obszarze marketingu. Pasjonuje się podróżami, które stanowią dla niego niewyczerpane źródło inspiracji – zarówno w pracy, jak i poza nią. Jest autorem przewodników po krajach europejskich oraz licznych zestawień i ciekawostek dotyczących największych miast świata. Uważnie obserwuje zmieniające się trendy w turystyce i sposoby odkrywania nowych miejsc. Po godzinach oddaje się swojej drugiej pasji – tenisowi, a także chętnie spędza czas w kinie, szukając historii, które poruszają i inspirują.
To będzie prawdziwe megamiasto na mapie Polski. Przerośnie nawet Londyn
Na południu kraju, a dokładnie na Śląsku ma powstać największe miasto w Polsce. Z ponad 2-milionową populacją zostawi stolicę w tyle. A pod względem powierzchni przebije nawet Londyn.
W tym artykule: Największe miasto w Polsce powstanie na Śląsku? Metropolis, Silesia a może Nowe Katowice? Jakie jest największe miasto w Polsce? W mediach coraz głośniej mówi się o zmianach na administracyjnej mapie Polski. Śląsk pracuje nad ambitnym projektem utworzenia największej aglomeracji w kraju z populacją przekraczającą 2 miliony. Pod nazwą Metropolis połączyć się mają wszystkie miasta i gminy wchodzące w skład Górnośląsko-Zagłębiowskiej Metropolii (GZM). Koncepcja, opracowana przez naukowców z Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, cieszy się sporym poparciem lokalnych władz. Największe miasto w Polsce powstanie na Śląsku? Obejmująca obszar 2,5 tysiąca kilometrów kwadratowych – od Rudzińca na zachodzie do Dąbrowy Górniczej na wschodzie – Górnośląsko-Zagłębiowska Metropolia skupia aż 41 miast i gmin. Choć jest stosunkowo młodym organem administracyjnym (formalnie powstała w 2017 roku), od dłuższego czasu mówi się o głębszej integracji tych jednostek. Szczegółową koncepcję zmian dla GZM opracował kierowany przez prof. Tomasza Pietrzykowskiego zespół naukowców z Uniwersytetu Śląskiego. Celem projektu jest przekształcenie zamieszkującej przez 2,1 mln osób aglomeracji w jedno silne miasto. Realizacja tego projektu sprawiłaby, że Metropolis, bo tak brzmi robocza nazwa planowanego megamiasta, zyskałoby miano największego miasta w Polsce. Zarówno pod względem liczby ludności, jak i powierzchni, znacznie wyprzedziłoby Warszawę, która obecnie liczy 1,8 mln mieszkańców i zajmuje obszar 517 km kw. Co więcej, swoją skalą przewyższyłoby również Londyn, czyli jedną z największych metropolii Europy. Pomysł ten zyskał już poparcie kilku kluczowych włodarzy, w tym m.in. prezydenta Katowic. – Jedno miasto jako finałowy etap integracji wszystkich gmin Metropolii to moje marzenie – przyznał Marcin Krupa w rozmowie z „Gazetą Wyborczą”. Głównym celem supermiasta na Śląsku jest poprawa jakości życia mieszkańców poprzez efektywne zarządzanie zasobami lokalnymi. Projekt zakłada także przyciągnięcie inwestorów z całego świata, co przełożyłoby się na większe znaczenie regionu i nowe miejsca pracy. Według zapowiedzi Kazimierza Karolczaka, przewodniczącego GZM, planowane reformy nie zakładają zmian w funkcjonowaniu obecnych struktur samorządowych. – Nie zakładamy przekształcenia miast GZM w dzielnice, więc nadal będą miały swoich prezydentów i burmistrzów, a także rady miast. Chodzi natomiast o wprowadzenie pewnego podziału kompetencji oraz stworzenie gminy metropolitalnej realizującej wspomniane ponadlokalne zadania wyższego rzędu – zaznacza. Metropolis, Silesia a może Nowe Katowice? Kwestia nazwy największego miasta w Polsce pozostaje nadal otwarta. Wśród najczęściej wymienianych pojawiają się: Metropolis, Silesia, Nowe Katowice, Nowe Miasto Katowice. Ostateczną decyzję w tej sprawie podejmą mieszkańcy w drodze referendum. Warto zaznaczyć, że proces tworzenia megamiasta zostanie poprzedzony kampanią informacyjną, mającą na celu wyjaśnienie mieszkańcom założeń projektu oraz przekonanie wciąż niezdecydowanych prezydentów i burmistrzów miast do podjęcia takiej współpracy. Jakie jest największe miasto w Polsce? Zanim powstanie Metropolis, warto przyjrzeć się, jak dziś wygląda lista największych miast w Polsce. Biorąc pod uwagę liczbę ludności, bezapelacyjnym liderem jest Warszawa, w której żyje nieco ponad 1,8 mln mieszkańców. Na kolejnych miejscach plasują się: Kraków (790 tys.), Wrocław (669 tys.), Łódź (665 tys.) oraz Poznań (541 tys.). Kiedy skupimy się na powierzchni, sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Od niedawna na czele zestawienia znajduje się Gdańsk (683 km kw.), który wyprzedza dotychczasowego lidera, czyli Warszawę o ponad 100 km kw. Przypomnijmy, że w lipcu 2023 r. w wyniku zmian przepisów nasz kraj powiększył się o część Morza Bałtyckiego, na czym skorzystała stolica Pomorza. Podium największych miast Polski pod względem powierzchni wieńczy Gdynia (391 km kw.). Źródła: businessinsider.com.pl; infogzm.metropoliagzm.pl; National Geographic Traveler Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.