Połowa ludności Somalii dotknięta jest kryzysem klimatycznym. Wkrótce może tu dojść do klęski głodu
Pod koniec 2023 roku Somalię dotknęły katastrofalne powodzie. Prawie 700 tys. mieszkańców musiało uciekać ze swoich domów w poszukiwaniu bezpiecznego miejsca do życia. Wielu z nich zapełniało namioty w obozach tymczasowych, stając się uchodźcami we własnym kraju. Jeszcze kilka miesięcy temu czekali oni jednak na porę deszczową – ponieważ przez większość roku kraj ogarnięty jest suszą.
W tym artykule: Codzienne życie w Somalii Co się obecnie dzieje w Somalii? Zagrożenie klęską głodu w Somalii Powódź w krainie suszy Odbudować kraj po powodzi Hawo od 5 miesięcy przebywa w obozie Maalimey. Prowadzi tu swój mały sklepik, w którym sprzedaje drobne produkty: szampony, przekąski, napoje i pieluszki. Doświadczenie w handlu zdobyła wraz z mężem. Razem uprawiali i sprzedawali kukurydzę. Mieszkali w okolicach miasta Qoryoley, ale stali się jednymi z setek tysięcy osób, które musiały opuścić swoje domy ze względu na katastrofalną powódź, pustoszącą ich rodzinny region Lower Shabelle. Codzienne życie w Somalii Hawo ma sporo klientów, głównie mieszkańców obozu dla osób wewnętrznie przemieszczonych. Dopytują oni o produkty podstawowej potrzeby, takie jak ryż, olej lub cukier. Bez nich też ciężko jest więcej zarobić. Jednak obecnie nie stać jej jeszcze na taki asortyment. Co tydzień bierze powóz i jedzie do miasta po inne drobne produkty, którymi zapełnia półki swojego sklepu. W prowadzeniu biznesu pomaga jej córka. To jedyne źródło utrzymania dla gospodarstwa, które łącznie liczy 10 osób – w tym dwójkę sierot, którymi się opiekują. Jej mąż wrócił niedawno do Qoryoley, by sprawdzić stan ich domu oraz upraw. Niestety nie ma perspektyw, żeby tam normalnie żyć. Poszkodowaną z Lower Shabelle jest także Naima, która trafiła do obozu Waliyow Cade z dwójką małych dzieci. Jest sama, jej mąż zginął w wypadku. Może co prawda liczyć na pomoc swojego ojca, ale jest on już w podeszłym wieku i sam często wymaga wsparcia. Oboje łapią się prostych prac, aby cokolwiek zarobić. Niestety, dochody Naimy nie przekraczają dwóch dolarów dziennie, co ledwo wystarcza na wykarmienie rodziny. Na pytanie, czy ma plany wrócić do domu, odpowiada, że nie ma już powrotu. Jest wdową, a ojciec nie da rady zająć się uprawą roli. Na razie będzie szukać sposobów, żeby utrzymać się w obozie. Tutaj przynajmniej ma stały dostęp do wody. Co się obecnie dzieje w Somalii? W obozie Waliyow Cade spotkaliśmy też 5-osobową rodzinę Salaado. Musieli uciekać przed ogromną suszą, która nawiedziła wcześniej Lower Shabelle. Zanim susza zabrała jej dotychczasowe życie, Salaado uprawiała sezam, kukurydzę i fasolę. Miała też niewielką trzodę. Gdy jej zwierzęta i uprawy zaczęły umierać, zrozumiała, że susza staje się zbyt dotkliwa, by móc tam dalej żyć. Mimo że kobieta widziała niejedną suszę, był to pierwszy raz, kiedy musiała z jej powodu uciekać ze swojego domu. Wie, że nie ma już do czego wracać. W obozie zajmuje się opieką nad wnukami. Jej namiot stoi tuż przy ujęciu wody wybudowanym przez Polską Akcję Humanitarną. Salaado, Naima oraz Hawa to tylko niektóre twarze Somalii – niespełna 19-milionowego kraju leżącego w Rogu Afryki. Nawet 40% jego mieszkańców potrzebuje pomocy humanitarnej, czyli żywności, czystej wody, bezpiecznego schronienia, działających toalet, opieki medycznej w choćby podstawowym zakresie. Na tragiczną sytuację mieszkańców wpływ mają w ogromnym stopniu skutki zmian klimatu. To ekstremalne susze, dewastujące powodzie, niespodziewane cyklony tropikalne i inne anomalie pogodowe, które uniemożliwiają ludziom normalne życie. Somalijczycy są jednak za te zjawiska w najmniejszym stopniu odpowiedzialni. Zagrożenie klęską głodu w Somalii Cały kontynent afrykański generuje zaledwie 2–3% światowych emisji CO₂, a za zanieczyszczenia atmosfery odpowiedzialny jest głównie przemysł państw zamożnych. Niestety, konsekwencje zmian klimatu odczuwane są boleśnie właśnie w Afryce. Kraje takie jak Somalia z roku na rok mierzą się z coraz bardziej dotkliwą klęską suszy, nieurodzajem i głodem. – Sytuacja humanitarna w Somalii jest w tym momencie bardzo poważna. Panuje susza i jeśli nie zostaną podjęte odpowiednie działania, może dojść do klęski głodu – tłumaczył w ubiegłym roku Martin Amadi, szef biura Polskiej Akcji Humanitarnej w Somalii. – Kryzysem w Somalii dotkniętych jest około 7,8 mln ludzi. To w zasadzie połowa ludności kraju. Na 2024 rok udało się obniżyć prognozowaną liczbę potrzebujących do 6,9 mln osób. Stało się to dzięki szybkiej reakcji organizacji pracujących na miejscu, jednak sytuacja nadal jest trudna. PAH nie ma wątpliwości: pomoc dla Somalii musi płynąć cały czas, aby dotychczasowe działania nie poszły na marne. Powódź w krainie suszy Chociaż przez większą część roku w kraju występuje ekstremalna susza, Somalia doświadcza również drugiej skrajności – dewastujących powodzi. Dzieje się tak, ponieważ spękana i twarda ziemia nie jest w stanie już wchłaniać wody, której podczas pory deszczowej spada dużo i to w bardzo krótkim czasie. Wtedy pojawiają się tzw. powodzie błyskawiczne, niszczące wszystko, co cenne – pola uprawne, plony, domy, zbiorniki czystej wody i okoliczne studnie. Przy dwóch porach deszczowych, które występują tam w ciągu roku, oznacza to skrajny brak równowagi - strach o wodę albo strach przed wodą – nigdy zaś normalne warunki do życia. Zmiany klimatu sprawiły, że powodzie takie, jak ostatnio w Niemczech są do dziewięciu razy bardziej prawdopodobne Badania naukowe potwierdzają twarde dowody na to, że emisje dwutlenku węgla są główną przyczyną występowania ekstremalnych warunków pogodowych. Woda powodziowa niesie ze sobą też zanieczyszczenia i bakterie, które mogą wywołać epidemie chorób. Często zalewa rzeki, prowadząc do ich skażenia. Niestety, z braku alternatyw wielu mieszkańców będzie zmuszonych używać brudnej wody do picia, gotowania i kąpieli. Aby uniknąć takiej sytuacji, duża część z nich ucieknie i przemieści się do innych regionów. Tam będą mieli nadzieję znaleźć godne warunki do życia i stworzyć chociaż namiastkę domu. Noor Moalim Muhammed jest zarządcą obozu Towxiid, który znajduje się przy głównej drodze z Lower Shabelle. To jedno z pierwszych miejsc, do którego docierają osoby uciekające z tego regionu. 59-latek pierwszy przyjmuje nowych przybyszów, wyznacza im miejsce oraz częstuje wodą i jedzeniem – często z własnej kieszeni, jeszcze zanim trafi do nich pomoc humanitarna. To właśnie Noor informuje organizacje o nowych osobach i ich potrzebach. Dostęp do wody i toalet na terenie obozu zapewnia Polska Akcja Humanitarna. – Dostęp do wody ratuje życie ludzi i zwierząt. Jeśli nie ma wody, nie ma higieny i odwrotnie. Woda jest kluczowa w każdej sferze ludzkiego życia – wyjaśnia Hawa Dahir Mohamed, edukatorka higieny z PAH. Odbudować kraj po powodzi Somalia, która nie jest stabilna ani politycznie, ani gospodarczo, staje teraz przed ogromnym wyzwaniem odbudowy kraju i zapewnienia przyszłości dla milionów ludzi dotkniętych naprzemiennymi suszami i powodziami. Kraj potrzebuje wsparcia w zapewnieniu mieszkańcom godnych warunków do życia, czego nie jest w stanie zrobić własnymi siłami. Od 2011 roku w Somalii działa Polska Akcja Humanitarna. Buduje i remontuje ujęcia wody, rozwija istniejącą infrastrukturę wodno-sanitarną. Prowadzi też szkolenia z higieny i dostarcza produkty higieniczne poszkodowanym w wyniku katastrof naturalnych. W odpowiedzi na skutki tragicznej powodzi z końca 2023 roku PAH zwiększyła swoje wysiłki w regionach, które ucierpiały w sposób szczególny. Organizacja zapewniła poszkodowanym dostęp do czystej wody, artykułów pierwszej potrzeby, a także pomoc finansową. Po całkowitym opadnięciu wód powodziowych PAH skupi się na wsparciu w odbudowie domów, a także ograniczaniu skutków przyszłych katastrof. Jak wyjaśnia Nezar Al-Ott, koordynator działań PAH w Somalii, nie sposób zapobiec klęsce żywiołowej, ale można przygotować ludzi na jej skutki. Dlatego PAH opracowuje mechanizmy wczesnego ostrzegania przed katastrofami i odpowiedniego reagowania na nie. Jeszcze w mijającym roku udało się wykopać rowy odprowadzające nadmiar wody z kilku miast w centralnej części kraju. Organizacja umacnia też brzegi rzek, buduje zbiorniki na deszczówkę i kopie kanały irygacyjne, aby ograniczać katastrofalne skutki zmian klimatu. Mieszkańcy Somalii nie mają wątpliwości – powodzie nadejdą znowu. To dlatego tak ważne jest wsparcie długofalowe, dzięki któremu można jeszcze lepiej przygotować się na kataklizm i odpowiedzieć na jego skutki. Działania PAH w Somalii finansowane są m.in. przez Unię Europejską oraz osoby prywatne oraz firmy. View oEmbed on the source website Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o działaniach PAH w Somalii, wejdź na stronę: https://pah.org.pl/somalia Wesprzyj obecne i przyszłe działania PAH: Wpłać poprzez stronę PAH: https://www.pah.org.pl/wplac Przekaż przelew na konto nr: 02 2490 0005 0000 4600 8316 8772 z dopiskiem „Wpłacam na PAH” Autorką tekstu jest Magdalena Irzycka, specjalistka ds. współpracy z mediami w Polskiej Akcji Humanitarnej
Cały czas można włączyć się w pomoc dla osób poszkodowanych w trzęsieniu ziemi w Nepalu. Polska Akcji Humanitarna zachęca do wsparcia akcji #SOSNepal.
Cały czas można włączyć się w pomoc dla osób poszkodowanych w trzęsieniu ziemi w Nepalu. Akcja #SOSNepal, która ma na celu zebranie jak najwięcej środków na pomoc, trwa miesiąc i już przyniosła ogromne efekty. Polacy z wielkim entuzjazmem włączyli się w inicjatywę – kupują charytatywne koszulki, wysyłają SMSy, organizują własne wydarzenia i zbiórki do puszek, rozkręcają akcje w mediach społecznościowych – wszystko po to, by wesprzeć działania Polskiej Akcji Humanitarnej w Nepalu. W akcji #SOSNepal chodzi o zebranie jak największej kwoty na pomoc osobom poszkodowanym w trzęsieniu ziemi w Nepalu, w którą włączyło się ponad 30 redakcji prasowych, radiowych i telewizyjnych oraz ogromna liczba Polek i Polaków, którzy chcą pomagać Nepalczykom. Akcję wspierać można poprzezzakup specjalnej koszulki w drogeriach Rossmann lub wysłanie charytatywnego SMSa o treści „Nepal” na nr 73646. Do tej pory kupiono 37 tys. koszulek i wysłano 124 tys. SMSów charytatywnych. W promocję akcji włączyło się wiele gwiazd, m.in.: Jan Borysewicz, Urszula Dudziak, Anna Dymna, Piotr Fronczewski, Anna Maria Jopek, Kayah, Piotr Machalica, Wojciech Malajkat, Marian Opania, Jan Kanty Pawluśkiewicz, Artur Rojek, Ania Rusowicz, Muniek Staszczyk, Jerzy Stuhr, Magda Umer, Grzegorz Turnau, Bartosz i Wojciech Waglewscy, Grażyna Wolszczak i Zbigniew Zamachowski. Akcja #SOSNepal rozbudziła w społeczeństwie chęć zaangażowania w pomoc dla ofiar trzęsienia ziemi w Nepalu. Na konto Polskiej Akcji Humanitarnej wpłynęły do tej pory ponad 2 mln złotych. W pomoc dla Nepalu chętnie zaangażowali się także uczniowie i nauczyciele w ramach organizowanych w szkołach zbiórek oraz akcji #Zamiast Kwiatka Niosę Pomoc. Uczniowie i nauczyciele zebrali 170 tys. złotych, które przekazali na działania PAH w Nepalu. W ramach akcji #ZamiastKwiatka, na zakończenie roku szkolnego uczniowie przekazywali symboliczną kwotę (odpowiednik kosztów zakupu bukietu kwiatów) na rzecz pomocy poszkodowanym w trzęsieniu ziemi Nepalczykom. Nauczycielom okazali w ten sposób swój dowód zaangażowania i wsparcia dla potrzebujących. Wszystkie zebrane środki zostaną wykorzystane na kontynuowanie działań Polskiej Akcji Humanitarnej w Nepalu. Po zakończeniu trwającej obecnie pory monsunowej PAH przystąpi do długofalowych projektów odbudowy zniszczeń. Dlatego tak ważne jest, aby przed ustaniem deszczy zebrać jak najwięcej środków na pomoc. Aby włączyć się w pomoc: Kup koszulkę w drogeriach Rossmann, na www.skleppah.pl, www.sklep.polskieradio.pl oraz www.kulturalnysklep.pl. Cena charytatywnego T-shirtu wynosi 25 zł. Całkowity dochód zostanie przekazany na działania PAH w Nepalu. Wyślij SMS o treści „Nepal” pod numer 73646 (całkowity koszt to 3,69 zł). Operatorzy komórkowi (Heyah, Orange, Play, Plus, T-Mobile) zrzekli się dochodu ze specjalnych SMS-ów. Partnerem Technologicznym akcji jest Digital Virgo S.A. Zorganizuj własne wydarzenie i zbiórkę Wpłać na konto PAH: BPH S.A. 91 1060 0076 0000 3310 0015 4960 z dopiskiem „Nepal” Wpłać online. Wybierz cel darowizny „Nepal” Dołącz do Klubu PAH SOS by regularnie wspierać działania PAH w krajach dotkniętych kryzysem humanitarnym.
Pomoc dla ofiar trzęsienia ziemi w Nepalu
Każdy z nas może włączyć się w pomoc dla ofiar trzęsienia ziemi w Nepalu. Zbiórkę pieniędzy uruchomiła Polska Akcja Humanitarna.
Polska Akcja Humanitarna uruchomiła zbiórkę pieniędzy na wparcie dla ofiar trzęsienia ziemi w Nepalu. W najbliższych dniach pracownicy PAH wyruszą do Nepalu, aby przeprowadzić rozpoznanie potrzeb i rozpocząć działania pomocowe. Straty poniesione w wyniku sobotniego trzęsienia ziemi są ogromne. Szacuje się że zginęło 3,6 tys osób, a ponad 6,5 tys. zostało rannych. Wiele ludzi wciąż pozostaje uwięzionych jest pod gruzami. Trwają akcje ratunkowe, a liczba ofiar wciąż rośnie. Szpitale są przepełnione, zaczyna brakować leków i środków opatrunkowych. Większość ludzi opuściła swoje domy w obawie przed kolejnymi wstrząsami. Zniszczeniu uległy budynki, drogi i infrastruktura. Rząd Nepalu ogłosił stan wyjątkowy i zaapelował o międzynarodową pomoc humanitarną. Każdy z nas może włączyć się w pomoc dla ofiar trzęsienia ziemi w Nepalu. Jak pomóc?
W niedzielę wielkanocną Natalia Salamon wystartuje w jednym z najtrudniejszych biegów – Maratonie Piasków w Maroku. Biegaczka wystartuje dla Polskiej Akcji Humanitarnej.
Jeden z najtrudniejszych biegów na Ziemi – Maraton Piasków w Maroku (Maraton des Sables 2015) rozpocznie się 5 kwietnia. Wystartuje w nim Natalia Salamon. To będzie najtrudniejsze sportowe wyzwanie jej życia - bieg przez pustynny krajobraz Sahary z 10-kilogramowym plecakiem, wypełnionym tygodniowym zapasem jedzenia, apteczką i śpiworem. Przez siedem dni Natalia zamierza pokonać 250 km trasy na najgorętszej pustyni na Ziemi. Nagłaśniając swój bieg pod hasłem „Przez piach dla PAH”, chce zwrócić uwagę społeczeństwa na problem dostępu do wody i wspomóc Polską Akcję Humanitarną w projekcie budowy studni w Afryce. - Jeśli chcecie mnie wesprzeć w realizacji mojego marzenia – ukończenia Maratonu Piasków – to najlepiej zrobicie to poprzez datek na ten szczytny cel. Nasze darowizny pomogą pracownikom PAH w budowie studni w Somalii i Sudanie Południowym. Niby zwykła H2O, a tak naprawdę to cud życia – dodaje. Maraton Piasków Maraton Piasków to coroczny ultramaraton odbywający się na Saharze w południowym Maroku. Uczestnicy pokonują ok. 250 km na przestrzeni 7 dni, w odcinkach od 30 do 80 kilometrów dziennie, po różnorodnym terenie: od wysokich wydm po kamieniste, wyschnięte rzeki. Biegacze niosą ze sobą cały swój ekwipunek, w tym jedzenie na cały bieg, śpiwór, ubrania, pompkę do jadu skorpiona i apteczkę, a organizator zapewnia wodę, noclegi w biwaku z beduińskich namiotów i opiekę medyczną. Tylko ok. 10% z tysiąca biegaczy jest w stanie pokonać cały dystans w biegu, pozostali pokonują część trasy marszem. Co roku w Maratonie Piasków w Maroku uczestniczy ok. tysiąca biegaczy z całego świata. Najliczniejsza reprezentacja zawodników pochodzi z Francji i Wielkiej Brytanii (ok. 600-700 rocznie). Natalia Salamon będzie najmłodszą zawodniczką w grupie Polaków. W biegu startuje także czworo innych Polaków: Katarzyna Swist-Szulik, Wiesław Kamiński, Michał Głowacki i Anna Lichota. Natalia jest biegaczka-amatorką, na co dzień pracuje w biurze dla jednej z firm z branży energetycznej. Ma 29 lat i biega od 5 lat. Ukończyła dwa maratony, osiem półmaratonów oraz liczne biegi terenowe i z przeszkodami. Do Maratonu Piasków przygotowuje się od dwóch lat. Pochodzi z woj. podkarpackiego, a mieszka w Londynie. Więcej o akcji „Przez Piach dla PAH” przeczytasz na: www.PrzezPiachDlaPAH.pl
Mijają 4 lata od wybuchu wojny domowej w Syrii. Okazuje się, że pozbawionym schronienia Syryjczykom możemy pomóc... muzyką.
Mijają 4 lata od wybuchu wojny domowej w Syrii. Dokłada rocznica przypada w niedzielę 15 marca 2015. Wojna zmusiła niemal 8 milionów ludzi do opuszczenia swoich domów i poszukiwania schronienia gdzie indziej. Prawie połowa z nich to dzieci. 4 miliony dzieci, których codzienność skupia się na walce o przetrwanie. Usłyszeć dla Syrii Jednocześnie w Internecie znajdują się 4 miliony piosenek, których nikt nigdy nie odsłuchał. Tak powstał pomysł na pierwszy na świecie charytatywny serwis muzyczny. Dzięki listenforsyria.com poprzez słuchanie niesłyszanych lub zapomnianych piosenek można pomóc tym, o których zapomniał cały świat. Wszystko, co należy zrobić, to wejść na portal i za dowolną kwotę uzyskać dostęp do losowej piosenki z zerową liczbą odsłuchań. Wysłuchany utwór zyska nowe życie, a za zebrane w ten sposób fundusze Polska Akcja Humanitarna dostarczy mąkę do syryjskich piekarni. Mąka za muzykę Aby zaspokoić zapotrzebowanie na chleb dla 100 osób potrzeba 30 kg mąki wartej 25 zł. By przetransportować mąkę do Syrii konieczny jest zakup 25 ton. Dzięki środkom zebranym przez PAH piekarnie są w stanie wyprodukować chleb, do którego dostęp przez miesiąc ma 75 tysiącom osób! Polska Akcja Humanitarna działa na obszarach dotkniętych konfliktem od ponad dwóch lat. Udało się już pomóc blisko 640 tysiącom ludzi. Zapraszamy do obejrzenia fotoreportażu Macieja Moskwy : fot. Maciej Moskwa / TESTIGO Documentary fot. Maciej Moskwa / TESTIGO Documentary fot. Maciej Moskwa / TESTIGO Documentary fot. Maciej Moskwa / TESTIGO Documentary fot. Maciej Moskwa / TESTIGO Documentary fot. Maciej Moskwa / TESTIGO Documentary fot. Maciej Moskwa / TESTIGO Documentary fot. Maciej Moskwa / TESTIGO Documentary fot. Maciej Moskwa / TESTIGO Documentary
Chociaż 1/3 żywności trafia na śmietnik, co 8 osoba na świecie cierpi z powodu głodu... Polska Akcja Humanitarna rozpoczyna nabór do kolejnej edycji kampanii edukacyjnej „Świat bez głodu
842 miliony głodnych Mimo że liczba osób na świecie cierpiących z powodu głodu spada, w latach 2012 – 2013 aż 842 miliony ludzi były niedożywione. Oznacza to, że co 8 mieszkaniec Ziemi nie ma dostępu do wystarczającej ilości pożywienia, aby zaspokoić fizyczny głód oraz prowadzić aktywne życie społeczne i zawodowe. Czy to możliwe, gdy na świecie produkuje się dziś półtora raza więcej żywności niż potrzeba? Skoro aż 1/3 żywności w krajach najbardziej rozwiniętych trafia na śmietnik?! Niestety na przyczyny głodu składa się wiele czynników. Są wśród nich wojny, katastrofy naturalne, susze i powodzie, słabo rozwinięte rolnictwo oraz reguły rynkowe dyskryminujące najbiedniejsze społeczności. Statystki, choć ponure, powinny mobilizować do działania. Jedną z akcji przeciwdziałających problemowi głodu jest kampania edukacyjna Polskiej Akcji Humanitarnej „Świat bez głodu”. Polskie szkoły w walce z głodem W związku ze zbliżającym się Światowym Dniem Żywności i Walki z Głodem, PAH rozpoczyna nabór do kolejnej edycji kampanii edukacyjnej „Świat bez głodu. Organizatorzy oferują nauczycielom wsparcie w postaci materiałów edukacyjno-promocyjnych. Celem akcji jest zwrócenia uwagi na trudną sytuację ofiar konfliktu w Syrii. Dzięki udziałowi w kampanii uczniowie dowiedzą się, jak wygląda dostęp do żywności w krajach Południa, poznają powiązania między kwestią głodu a innymi problemami globalnymi. - Zrozumienie globalnych współzależności to klucz do zrozumienia świata i naszego wpływu na życie innych – zapewniają koordynatorzy kampanii PAH. – Mamy nadzieję, że wsparcie PAH pozwoli pokazać uczniom, że dzięki wspólnym wysiłkom, można zmieniać świat. Jak włączyć się do akcji? Do kampanii może przystąpić każda szkoła, która marzy o świecie bez głodu. Aby włączyć się do akcji, należy odwiedzić stronę kampanii i zamówić bezpłatne materiały. Uzyskane pomoce ułatwią zorganizowanie akcji informacyjnej wśród uczniów. To tez możliwość wsparcia projektów żywnościowych PAH poprzez zakup gadżetów lub organizację zbiórki w szkole. Zapraszamy na: www.pah.org.pl/kampanieedukacyjne
Temat trudny do wyobrażenia, krępujący? - pyta Janina Ochojska. Brak toalet to problem, z którym zmaga się codziennie jedna trzecia ludzkości
2,5 miliarda osób, nie ma dostępu do odpowiedniej infrastruktury sanitarnej, w tym toalet i latryn, co niesie dramatyczne konsekwencje dla ludzkiego zdrowia, godności i bezpieczeństwa. Ponad miliard ludzi na całym świecie jest zmuszonych do wypróżniania się w otwartej przestrzeni. W takich warunkach nie ma mowy o utrzymaniu właściwej higieny, a ryzyko rozprzestrzeniania się chorób takich jak biegunka, cholera, jaglica, polio, czy pasożytnica jelitowa, wzrasta drastycznie. Społeczne skutki braku dostępu do toalet również są ogromne – dziewczynki przestają chodzić do szkoły, gdy wchodzą w okres dojrzewania, bo brakuje tam prywatnego miejsca, gdzie mogłyby dbać o higienę. Kobiety zmuszone do wypróżniania się w miejscach publicznych są narażone na ryzyko ataków na tle seksualnym. Mimo, że dostęp do odpowiednich warunków sanitarnych jest jednym z praw człowieka, świat wciąż podejmuje za mało działań, aby to prawo zagwarantować. Każdy z nas może pomóc, a zacząć należy od przerwania milczenia i szerzenia świadomości o tych problemach wśród swojego otoczenia.
PAH dostarcza pomoc dla ofiar kryzysu w najmłodszym państwie świata - Sudanie Południowym
Konflikt wewnętrzny rozgrywający się w Sudanie Południowym rozprzestrzenił sie na cały kraj. Cywile uciekli ze swoich domów i koczują w obozach - brakuje im wody, sanitariatów, podstawowych sprzętów. Pracownicy PAH, którzy powrócili już do Sudanu Południowego, przeciwdziałają bardzo wysokiemu ryzyku wybuchu cholery w obozie dla osób wewnętrznie przesiedlonych w Bor, stolicy stanu Jonglei. Kryzys humanitarny w Jonglei jest najpoważniejszy na tle całego kraju, ponieważ pomiędzy Jubą a Bor toczą się główne walki między siłami rządowymi a rebeliantami. Z tego powodu około 9000 ludzi koczuje w obozie na obrzeżach Bor. Są odcięci od żywności i źródeł wody pitnej. Obecnie otrzymują od sił ONZ mniej niż 4 litry wody dziennie na osobę oraz minimalne racje żywnościowe konieczne do przeżycia. Na jedną tymczasową latrynę przypada 600 osób. Ryzyko wybuchu cholery jest ogromne, zwłaszcza w przypadku odcięcia tego obozu od wszelkiej pomocy humanitarnej. PAH jest jedną z kilku organizacji działających w Sudanie Południowym, które są przygotowane do udzielania pomocy natychmiastowej. Zespół ds. szybkiego reagowania w sytuacjach wymagających pomocy humanitarnej (ang. Emergency Response Team) w obliczu rosnących potrzeb zmobilizował wszystkie potrzebne materiały do interwencji wodno-sanitarnej. Dostarczane są m.in.: środki i sprzęt do oczyszczania wody, pojemniki na wodę, wiadra, mydła, podpaski, bielizna, szczoteczki do zębów, maszynki do golenia, szampony, pieluchy, moskitiery, nocniki, narzędzia do budowy i czyszczenia latryn. Najważniejszym zadaniem PAH będzie zbudowanie w obozie latryn, a także zapewnienie wody pitnej oraz dystrybucja żywności we współpracy z innymi organizacjami. Wielu mieszkańców Sudanu Południowego straciło domy oraz cały dobytek i często nie mają do czego wracać. Agendy ONZ oraz organizacje humanitarne szacują, że w wyniku konfliktu ponad 413 000 ludzi zostało przesiedlonych wewnątrz kraju, chociaż w rzeczywistości liczba ta może być znacznie większa. W najtrudniejszej sytuacji są kobiety i dzieci oraz osoby ranne w wyniku walk. W chwili obecnej istnieje poważne zagrożenie epidemią cholery. Mimo wysiłków organizacji humanitarnych, które starają się zapewnić przesiedleńcom podstawowe potrzeby bytowe, sytuacja wodno-sanitarna w obozach pogarsza się z dnia na dzień. Apelujemy o pomoc dla ofiar kryzysu. Wpłat można dokonywać: • na rachunek bankowy BPH S.A. 91 1060 0076 0000 3310 0015 4960 z dopiskiem "woda"; numer IBAN: PL91 1060 0076 0000 3310 0015 4960 • na konto zbiórkowe BPH S.A. 60 1060 0076 0000 3310 0016 1144 do dnia 30 maja 2014 r. • za pośrednictwem strony PAH: wpłać online. • Zachęcamy również do wsparcia Klubu PAH SOS.
PAH dziękuje za hojność Polaków i buduje domy na Filipinach
18 grudnia 2013 o 10.30 w Belwederze Ambasador Republiki Filipin przekazała Małżonce Prezydenta RP tradycyjną filipińską Gwiazdę Betlejemską, jako podziękowanie dla Polaków za pomoc przekazaną Filipinom po zniszczeniach dokonanych przez tajfun Haiyan
Podczas spotkania Janina Ochojska wyraziła wdzięczność za solidarność jaką okazali Polacy. Dzięki zgromadzonym funduszom PAH rozpoczęła odbudowę domów na Filipinach. W wyniku analizy potrzeb dokonanej przez przebywających na Filipinach pracowników PAH, zapadła decyzja o przekazaniu pomocy na odbudowę ok. 1000 domów oraz szkoły na wyspie Bantayan, w prowincji Cebu (wyspa ta znalazła się w samej źrenicy cyklonu Haiyan). Koszt podstawowych materiałów do odbudowy jednego domu na Filipinach wynosi 850 zł. Odbudowa jednej murowanej klasy to koszt między 30 tys. a 45 tys. zł. „Jeszcze przed Świętami Bożego Narodzenia PAH wybuduje 170 domów” – powiedziała Janina Ochojska. Ambasador Filipin Patricia Paes mówiła do Polaków: „Gdy byliśmy bliscy poddania się podnieśliście nas na duchu, daliście nam siłę do przezwyciężenia tej tragedii”. Jak wyjaśniła, bożonarodzeniowy lampion jest w kształcie gwiazdy betlejemskiej, która prowadziła Trzech Króli w drodze do żłóbka Jezusa. Decyzja o skupieniu działań na odbudowie domów oraz szkół to wynik wspólnej strategii wszystkich organizacji pomocowych działających na miejscu, według której pomoc powinna na tym etapie powoli przechodzić z humanitarnej, opierającej się na dostarczaniu produktów pierwszej pomocy, w fazę odbudowy, m.in. zniszczonej infrastruktury publicznej i dostarczaniu materiałów niezbędnych do odbudowy prywatnych domów mieszkańcom zniszczonych prowincji. Wraz z odbudową domów PAH przeprowadza akcję informacyjną na temat tego, jak budować w trwalszy sposób - tak, żeby domy były bardziej wytrzymałe na ewentualne uderzenia tajfunów w przyszłości. Wysłannicy PAH współpracują z inżynierami z Young Pioneers Disaster Response Team – w tym tygodniu budowany jest modelowy domek i szkoleni są lokalni stolarze, którzy następnie będą pomagać odbudowywać mocniejsze domy. W dniach 19 – 22 grudnia Polska Akcja Humanitarna we współpracy z radiem TOK FM organizuje aukcję wyjątkowych przedmiotów w serwisie allegro.pl. Dochód z aukcji zostanie przeznaczony na pomoc ofiarom tajfunu na Filipinach.
Ideą corocznego nagrywania płyty "Fala Dobra" jest niesienie pomocy przez dzieci innym dzieciom. W tym roku dochód z jej sprzedaży zostanie przeznaczony na dożywianie terapeutyczne najbiedniejszych dzieci i kobiet w Mogadiszu w Somalii w ramach programu Pajacyk PAH
W sprzedaży charytatywna płyta z kolędami i pastorałkami "Fala Dobra". Płyta została wydana przez Fundację Pozytywne Inicjatywy i Polską Akcję Humanitarną. Przedsięwzięciu patronuje Małżonka Prezydenta RP Anna Komorowska. Na krążku można usłyszeć dzieci z Zespołu Szkół im. Macieja Płażyńskiego w Pucku i osobowości ze świata sztuki, mediów i polityki. Oprócz kolęd i pastorałek na krążku znajdzie się bajka świąteczna w formie słuchowiska radiowego "O tym, jak Biszkopt uratował Święta". W role postaci z bajek wcielili się m.in. Anna Komorowska, Anna Dymna, Elżbieta Bieńkowska, Wojciech Malajkat, Edyta Olszówka, Maria Seweryn. - To obowiązek tych, którzy są wyróżnieni byciem popularnym - mówi o swoim uczestnictwie w projekcie Edyta Olszówka. - Mimo ceny za tę profesję i mimo cieni popularności jest jeszcze ta jasna strona, że coś można zrobić dla drugiego człowieka. Płytę promuje także teledysk z udziałem dzieci oraz znanych osobistości: Zupełnie nowym pomysłem jest umieszczenie na krążku podkładów kolęd z "Fali Dobra" do samodzielnego śpiewania. Ułatwi je również załączony do płyty śpiewniczek. "Falę Dobra" można nabyć za 19,99 zł za pośrednictwem serwisu allegro.pl . Więcej informacji o "Fali Dobra" znajdziecie Państwo na stronie przedsięwzięcia - www.faladobra.pl.
Chcemy dzielić się swoimi doświadczeniami.
Salam alejkum – witam leżącą nieruchomo postać na łóżku. Kobieta jest w stanie krytycznym, po tym jak dostała odłamkami amunicji w brzuch. Odpowiada mi ruchem warg, a jej oczy w pełni oddają cierpienie i beznadzieję sytuacji. Wymieniamy spojrzenia. Jedyne co jej mogę w tej chwili podarować, to najszczerszy uśmiech. Sztandarową zasadą pracownika humanitarnego jest przecież to, żeby ci, którym pomagasz, nie widzieli, że się załamujesz. Tę historię opowiedziała mi Dominika po powrocie z Syrii. Wiele podobnych trafia do mnie ze wszystkich krajów, gdzie pracownicy PAH niosą pomoc miejscowej ludności. Niestety nie jestem w stanie ich wszystkich opowiedzieć. Mogą to zrobić osobiście ludzie zaangażowani w pracę misji. Obecnie kilkudziesięciu pracowników PAH działa w Sudanie Południowym, Somalii oraz Autonomii Palestyńskiej. Pomyśleliśmy, że czas najwyższy, aby relacje z terenu trafiały do wszystkich. W tym celu stworzyliśmy bloga, na którym co tydzień koordynatorzy misji będą dzielić się swoimi doświadczeniami. Na blog.pah.org.pl gorąco zapraszam od 19 sierpnia – dnia szczególnego, gdyż wtedy wszyscy zaangażowani w pomoc humanitarną mają swoje święto. Światowy Dzień Pomocy Humanitarnej ustanowiony został przez Zgromadzenie Ogólne ONZ na pamiątkę ofiar zamachu bombowego na siedzibę ONZ w Bagdadzie (19 sierpnia 2003 r.). Co roku 19 sierpnia kierujemy naszą uwagę na poświęcenie osób, które niosą pomoc, nierzadko ryzykując przy tym własne zdrowie i życie. Każdego dnia pracownicy humanitarni pomagają milionom ludzi na świecie. Dzieło to jest przede wszystkim efektem współpracy z lokalnymi organizacjami oraz miejscowymi społecznościami, które najlepiej znają potrzeby dotkniętych klęską. Celem akcji humanitarnej jest nie tylko dostarczenie niezbędnych środków do życia, ale również zaktywizowanie środowiska do pomagania sobie nawzajem. Warto również wspomnieć o wszystkich tych, którzy zapewniają zaplecze pracy misji, organizując ją finansowo oraz logistycznie. Wiem, że nie każdy z nas może osobiście nieść pomoc w miejscach dotkniętych klęską żywiołową czy konfliktem zbrojnym. Ale udział w misjach nie jest jedyną formą włączenia się w pomoc humanitarną. Każdy z nas może zrobić coś, co trwale zmieni życie cierpiących z powodu głodu czy wojny. Światowy Dzień Pomocy Humanitarnej to też dzień ludzi na co dzień angażujących się w działalność PAH i innych organizacji pomocowych. Swoim wysiłkiem czy darowiznami umożliwiają dotarcie do potrzebujących z pomocą. Szczególne podziękowania należą się członkom Klubu PAH SOS, którzy regularnie wspierają działania humanitarne, www.pah.org.pl/opah/30/klub_sos.
W związku z eskalacją konfliktu w Syrii i pogarszającą się sytuacją cywilów PAH poszerza swoje działania pomocowe. Oprócz codziennych dostaw chleba i wody pitnej, syryjskie rodziny otrzymają wsparcie w postaci zestawów higienicznych oraz profesjonalnej pomocy medycznej.
Od września jeszcze więcej cywilów będzie otrzymywać chleb i wodę. Codziennie 10 tys. osób dostanie świeżo wypiekany chleb, a 2 tys. będą miały dostęp do wody pitnej dostarczanej w cysternach. Ponadto rodziny, które ucierpiały najbardziej, otrzymają metalowe zbiorniki na wodę. W najbliższych tygodniach PAH rozdystrybuuje wśród kilku tysięcy rodzin: • zestawy pomocowe, pozwalające na prowadzenie gospodarstw domowych • niezbędne środki higieniczne • środki do uzdatniania wody • moskitiery, które służą zapobieganiu szerzącej się leiszmaniozy Ponadto od września PAH podejmuje współpracę z dwoma pielęgniarkami, które będą regularnie odwiedzać miejsca zamieszkane przez uchodźców wewnętrznych: jaskinie, szkoły, ruiny bizantyjskich miast. Ich zadaniem będzie udzielanie profesjonalnej pomocy medycznej ze szczególnym uwzględnieniem kobiet i niemowląt. Pielęgniarki będą odpowiedzialne za ocenę ich stanu zdrowotnego i dystrybucję mleka dla dzieci lub zlecanie dodatkowych badań w szpitalach. Powyższe działania są realizowane dzięki pomocy donatorów: Caritas Czechy, GOAL oraz Save the Children. PAH apeluje o wsparcie dla Syryjczyków: • wpłać dowolną kwotę na konto w banku BPH S.A. 32 1060 0076 0000 3310 0018 2891 z dopiskiem "Syria" • zostań członkiem Klubu PAH SOS, by regularnie wspierać działania PAH w krajach dotkniętych przez kryzysy humanitarne Raport z dotychczasowych działań PAH w Syrii: http://www.pah.org.pl/nasze-dzialania/3/4727/nasze_dzialania_w_syrii_podsumowanie http://www.pah.org.pl/nasze-dzialania/3/4725/sytuacja_w_syrii_jest_dramatyczna_apelujemy_o_pomoc
19 sierpnia – Światowy Dzień Pomocy Humanitarnej [video]
Podróżnik, szaleniec czy manager – kim naprawdę jest pracownik humanitarny? Przedstawiamy też najpopularniejsze stereotypy dotyczące pracownika humanitarnego – wyniki sondy PAH
Sekretarz Generalny ONZ Ban Ki-Moon przypomina, że 19 sierpnia to dzień poświęcony pracownikom humanitarnym, którzy codziennie na całym świecie angażują się w ratowanie życia ludzkiego, często w niebezpiecznych warunkach – gdzie inni nie chcą lub nie mogą pracować. To również dzień, podczas którego wspomina się pracowników humanitarnych, którzy stracili życie pełniąc swe obowiązki. W tym roku Ban Ki-Moon zachęca do tego, by zastanowić się nad tym, co światu jest najbardziej potrzebne – dla niego samego praca zespołowa to słowo klucz, ponieważ powinniśmy jednoczyć się w działaniach na rzecz pokoju, sprawiedliwości, godności i rozwoju – tym właśnie jest duch humanitaryzmu dla Sekretarza Generalnego ONZ. Najpopularniejsze stereotypy dotyczące pracownika humanitarnego – wyniki sondy PAH 1.„Pracownik humanitarny to pracownik fizyczny, który na przykład kopie studnie w Afryce” Budowa studni w Sudanie to jedno z pierwszych skojarzeń, jakie Polacy mają słysząc o pomocy humanitarnej. Jest to jak najbardziej prawidłowy kierunek, gdyż zapewnienie dostępu do wody to jeden z priorytetów organizacji humanitarnych. Bardzo często jednak wyobrażenie, tego, jak wygląda budowa takiej studni jest dalekie od prawdy. Biały człowiek z łopatą w ręku, w połowie zanurzony w dole, który sam kopie, podczas gdy tłum zaskoczonych mieszkańców afrykańskiej wioski czeka na wielki moment wypłynięcia wody. Gdyby do wody można by dokopać się zwykła łopatą, miejscowa ludność już dawno by to zrobiła. W rzeczywistości na swoich misjach PAH korzysta z usług firm, które profesjonalnie zajmują sie odwiertami lub z własnej wiertnicy, która waży 700 kg i zasilana jest generatorem spalinowym. Głębokość w ten sposób wybudowanej studni sięga w Sudanie Południowym. 80 metrów. Wiercenie trwa ok. 10 dni, ale poprzedzone jest go długotrwałym proces wyboru odpowiedniego miejsca oraz rozmowami z miejscową ludnością. Pracownik humanitarny nie pracuje więc fizycznie, jego zadaniem jest koordynacja wykonania projektu, kierowanie zespołem inżynierów oraz kontrolowanie finansów. 2.„To ktoś kto pomaga ludziom bezinteresownie, czyli za darmo” Najpowszechniejszym stereotypem na temat pracy w sektorze pomocy humanitarnej jest prawie uniwersalne wyobrażenie o tym, że jest to praca za darmo, typ wolontariatu. Co więcej z naszej sondy ulicznej wynika, że w społeczeństwie utarło się wręcz przekonanie, że pracownik humanitarny nie powinien otrzymywać wynagrodzenia, swój czas powinien poświęcać bezinteresownie. Tymczasem pracownik humanitarny to nie wolontariusz, społecznik, który okazyjnie bierze udział w akcjach dobroczynnych, ale wykwalifikowany, wykształcony w tym kierunku profesjonalista, który pracuje na pełen etat, przez cały rok. Szacunkowa liczba osób zatrudnionych w obszarze pomocy humanitarnej i rozwojowej na świecie wynosi około 600 tysięcy. Aby działać skutecznie Polska Akcja Humanitarna zatrudnia pracowników na różne stanowiska: koordynatorów misji, projektów, a także ds. administracji i finansów. Oferowane stanowiska różnią się od siebie zakresami odpowiedzialności i obowiązków, jednak wszystkie osoby pracujące na misjach otrzymują wynagrodzenie. Pracownicy otrzymują wynagrodzenie zasadnicze zgodnie z zawartą umową, dodatki misyjne oraz diety. Dodatkowo pokrywamy koszty zakwaterowania oraz ubezpieczenia pracownika. 3.„Najważniejsze to być dobrym człowiekiem” Na pytanie, jakie cechy powinien posiadać pracownik humanitarny, wiele osób podkreśla dobre serce. Bezinteresowność, życzliwość, empatia, to najczęściej kojarzone cechy osób poświęcających się pomocy humanitarnej. Pracownik Humanitarny kojarzy się z heroizmem, niczym Matka Teresa pochyla się nad potrzebującymi. Zdecydowanie nie musisz być świętym, aby zostać pracownikiem humanitarnym, co więcej samo dobre serce z pewnością nie wystarczy, aby wykonywać tę pracę prawidłowo. Kandydaci do tego zawodu muszą też zapomnieć o utopijnych aspiracjach zbawienia świata od biedy i wszystkich nieszczęść. Pracownik humanitarny to więcej niż społecznik miłujący ludzi, więcej niż wolontariusz odwiedzający chorych w hospicjum, czy rozdający zabawki w domu dziecka. Niesienie pomocy humanitarnej to ciężka praca zazwyczaj w bardzo stresujących warunkach. Do tego dochodzi poczucie odpowiedzialności za losy ludzi: niewykonanie czasami drobnego zadania może spowodować śmierć ludzi, bądź niedotarcie z pomocą do tych, którzy na tę pomoc oczekują. W praktyce więc osoby bardzo wrażliwe mające tendencje do „zbawiania świata” i idealistycznie podchodzące do pracy i życia mogą ulegać załamaniom i szybko się wypalać. Najważniejsze w tym zawodzie są właśnie predyspozycje psychiczne: umiejętność radzenia sobie ze stresem, umiejętność podejmowania decyzji. Trzeba mieć dystans do otaczającej rzeczywistości, która jest inna od tej, do której przywykliśmy i bardzo złożona. 4.„Pracownik humanitarny pracuje wtedy kiedy jest wojna, jedzie na front i pomaga ofiarom” Większość z nas poprawnie kojarzy, że beneficjentami pomocy humanitarnej są zazwyczaj ofiary konfliktów zbrojnych i kataklizmów. Nic więc dziwnego, że jednym z najbardziej utartych stereotypów na temat zawodu pracownika humanitarnego wiąże się z niebezpieczeństwem i ryzykiem z jakim mierzą się pracownicy w terenie. Rzeczywiście narażenia własnego zdrowia i życia nie da się w stu procentach wyeliminować, ale to nie oznacza, że pracownicy są zdani sami na siebie, biegając w kamizelce kuloodpornej po linii frontu. Każda interwencja jest skrupulatnie przygotowana od strony logistycznej i bezpieczeństwa pracowników, którzy docierają do beneficjentów w konwoju humanitarnym, któremu towarzyszy profesjonalna ochrona. Dobro pracowników jest priorytetem. Zupełnie nieprawdziwym jest przekonanie o tym, że pracownicy humanitarni pracują wyłącznie w czasie wojny lub jeżeli przydarzy się jakiś kataklizm, np. trzęsienie ziemi lub tsunami. Tak naprawdę bez systematycznej pracy wykonywanej w biurze w ciągu całego roku, takiej jak pozyskiwania funduszy, pisania wniosków o granty, rozliczenia finansowego, monitorowania projektów i ewaluacji działań, raportowania, niesienie pomocy w nagłej sytuacji kryzysu nie mogło by się odbyć. 5.„Podróżuje dużo po świecie, do różnych egzotycznych krajów” Globtroter, miłośnik ekstremalnych przygód i survivalu, zajadający się egzotycznymi potrawami i noszący etniczne ubrania – tak cześć społeczeństwa wyobraża sobie pracownika humanitarnego. Stereotyp podróżnika pojawia się szczególnie w wyobrażeniach ludzi młodych, którym taka praca wydaje się bardzo atrakcyjna. Okazja do poznania mniej znanych zakątków świata, częste wyjazdy, obcowanie z odległymi kulturami, to oczywiście nierozłączne elementu pracy w sektorze pomocy humanitarnej, należy jednak zaznaczyć, że są to aspekty towarzyszące pracy, a nie cel sam w sobie. Optymalny czas pobytu na misji to 1 rok, w zależności od czasu trwania projektu. Należy jednak dodać czas na raportowanie oraz przekazanie stanowiska, co może trwać nawet 1,5 roku. Znaczną część swojego czasu pracownicy misji spędzają w biurze, przywiązani do komputera, skąd koordynują działania, nadzorują prowadzone projekty, wypełniając dokumenty, dbają o terminowa realizację zadań. Wszystkie te aktywności mogą się okazać prawdziwym survivalem, jednak niekoniecznie w swojej stereotypowej formie. Jak wynika z sondy przeprowadzonej przez PAH oraz badań GFK Polonia, z okazji Światowego Dnia Pomocy Humanitarnej, większość Polaków kojarzy zawód pracownika humanitarnego z bezinteresownym wolontariatem, nie zaś z profesją wymagającą odpowiedniego wykształcenia i kwalifikacji. W celu obalenia tego stereotypu i przybliżenia tajników pracy w terenie, PAH zaprasza na nowy Blog Humanitarny.
Sudan Południowy: kraj, który umiera z pragnienia
Dziennikarze Travelera towarzyszyli pracownikom Polskiej Akcji Humanitarnej w Sudanie Południowym.
W tym milionowym mieście-wiosce kilka utwardzonych dróg krzyżuje się ze sobą w całkowicie przypadkowy sposób. Można odnieść wrażenie, że do tego asfaltowego szkieletu jakiś pijany urbanista poprzyklejał bezładne osiedla. Naprzeciwko pałacu prezydenckiego pasą się kozy (nazwała „pałac” jest umowna, jak wszystko w tym kraju). Pomiędzy blaszanymi kontenerami i glinianymi tukulami, czyli krytymi słomą chatami z gliny, co jakiś czas wyrastają murowane budynki organizacji humanitarnych, ambasad i hoteli dla cudzoziemców. Pośród architektonicznego chaosu te „luksusowe” gmachy są jak latarnie morskie. Dosłownie – gdyż ulice nie mają tu nazw, a dzięki nielicznym ceglanym budynkom łatwiej się zorientować w pozbawionym jakiegokolwiek planu i kształtu mieście. Ale też w przenośni – dla mieszkańców stanowią bowiem namiastkę lepszego świata, widomy znak, że można żyć inaczej. I że o najmłodszym i najbiedniejszym kraju na kuli ziemskiej nie wszyscy jeszcze zapomnieli. Czerpanie wody ze studni to zajęcie kobiet i dzieci. (Fot. Tomasz Woźny) Według danych ECHO, agencji pomocy humanitarnej Unii Europejskiej, na 10 mln mieszkańców Sudanu Południowego ponad 3 mln potrzebuje natychmiastowej pomocy humanitarnej. 70 proc. ludności to analfabeci, prawie połowa nie ma dostępu do wody pitnej. Dwa lata temu, gdy kraj uzyskał niepodległość, oddzielając się po półwiecznej wojnie domowej od muzułmańskiej Północy, wydawało się, że teraz już będzie tylko lepiej. Niestety państwo pogrążyło się w odmęcie walk plemiennych. Niektórzy mówią, że jest mniej bezpiecznie niż w czasach zależności od Chartumu. Ale Dżuba to i tak kraina mlekiem i miodem płynąca, gdy porównać ją z Jonglei. To najbiedniejszy stan kraju, praktycznie pozbawiony jakiejkolwiek infrastruktury. W dodatku w trakcie trwającej tu ponad sześć miesięcy pory deszczowej całkowicie odcięte jest od reszty kraju. Przez okrągły rok brakuje pitnej wody. Według międzynarodowych standardów jedna studnia powinna przypadać maksymalnie na 500 osób. Tu średnio przypada na 2 tys., ale są miejsca, gdzie ujęć czystej wody nie ma w ogóle. Od listopada 2011 r. Polska Akcja Humanitarna pełni funkcję koordynatora sektora wodno-sanitarnego w Jonglei. To dowód uznania dla Polaków, ale i ogromna odpowiedzialność. Na barkach naszej organizacji spoczął obowiązek synchronizacji innych działających na tym obszarze międzynarodowych organizacji pomocowych, także szacowanie zniszczeń i potrzeb poszkodowanych mieszkańców. Rozdawane przez PAH chemiczne uzdatniacze wody w saszetkach. Dzięki nim breja z Nilu nadaje się do picia. (Fot. Tomasz Woźny) Opowiada Weronika z plemienia Murle: Urodziłam się w okolicach Piboru, tam żyją moi rodzice, od kilku lat mieszkam w Gumuruku, bo stąd pochodzi mój mąż. Jesienią 2012 r. niespodziewanie zaatakowali nas rebelianci. Wszystko płonęło, strzelali do nas, uciekaliśmy w popłochu, nie zdążyliśmy nawet zabrać mat do spania, ubrań ani niczego do jedzenia. Cała wioska uciekała do buszu, mężczyźni rzucali się do Nilu, mój mąż został ranny w nogę, czołgał się przez cztery godziny, nie dopadli go, na szczęście się uratował. W czasie ataku zginęło kilkudziesięciu mieszkańców, w tym moja ciotka. Ja z dziećmi przez ponad 40 dni ukrywaliśmy się w buszu. Teraz wróciliśmy, odbudowaliśmy nasze domostwa, ale nie mamy co jeść i pić. Niczego więcej nie potrzebujemy, tylko wody i czegoś do jedzenia. Plemię Murle zamieszkujące wschodnią część stanu Jonglei to najbardziej wykluczona grupa ludności w Sudanie Południowym. Znienawidzeni przez pozostałych mieszkańców, w tym bardziej wpływowych Nuerów, prawie w ogóle nie jest reprezentowane we władzach centralnych młodego państwa. Mówi się, że przed podziałem Sudanu Murle byli popierani przez władze w Chartumie i teraz ciągle się im tę kolaborację wypomina. Oskarżani przez inne plemiona o bandytyzm i nieustanne kradzieże bydła mają spośród wszystkich grup etnicznych największą liczbę wrogów. Kilka lat temu wśród Nuerów objawił się prorok Dak Kueth. Ubrany w lamparcią skórę, otoczony obstawą i bawołami ogłosił, że jeśli młodzi mężczyźni przez jakiś czas nie będą jeść i powstrzymają się od uprawiania seksu, Bóg da im szczególną moc. Dzięki niej ostatecznie zwyciężą Murle, którzy odtąd nie będą już im kradli zwierząt ani porywali kobiet i dzieci. W grudniu 2011 r. 6 tys. młodych mężczyzn, którzy mu uwierzyli, nazwało się „Białą Armią” i ruszyło na zamieszkałe przez nieprzyjaciół miasto Pibor. Żołnierze ONZ obserwowali ich przemarsz z helikopterów. Twierdzą, że wyglądało to jak wędrówka mrówek idących do mrowiska. Doskonale wiedzieli, że ten pochód niczym dobrym się nie skończy, ale nie mogli nic zrobić. Mandat Narodów Zjednoczonych nie przewiduje bowiem działań prewencyjnych, a jedynie obronne. W walkach zginęło wówczas 3 tys. Murle, 50 tys. straciło dach nad głową. Nuerowie zabrali wtedy swoim wrogom prawie 400 tys. krów. Bydło to nie tylko jedyne bogactwo, ale i najpewniejsza powszechnie używana waluta. Na te zwierzęta przelicza się każdą realną wartość, żona na przykład kosztuje 30 krów. Ożenek jest więc bardzo drogi, trudno uczciwie zarobić na żonę. Łatwiej ukraść bydło sąsiedniemu plemieniu, czasem jeszcze łatwiej od razu zabrać kobietę. Zdarzają się też kradzieże kobiet z dziećmi. Niektóre porwania są na serio, inne służą tylko temu, żeby z rodzicami ofiary wynegocjować niższą cenę za córkę. Choć Murle są w powszechnej pogardzie, ich kobiety są chętnie porywane. Wśród innych grup etnicznych panują bowiem legendy o ich wyjątkowej płodności. Gospodarstwo domowe w Ayod. (Fot. Tomasz Woźny) W październiku 2012 r. Polska Akcja Humanitarna dostaje informację o dramatycznej sytuacji humanitarnej w okolicach zamieszkałej przez to plemię osady Gumuruk. Lekarze bez Granic, jedyna organizacja humanitarna, która zdecydowała się na rekonesans na tym terenie, donosi o braku wody pitnej i pięciokrotnym wzroście zachorowań na choroby zakaźne. Przyczyną tragedii jest zniszczenie okolicznych wsi przez walczących z armią rządową rebeliantów. Jedyne źródło wody stanowi starorzecze odległego o 300 m od wioski Nilu. W tej samej cuchnącej, brunatnej brei mieszkańcy się kąpią, piorą, poją nią bydło, wspólnie ze zwierzętami załatwiają też w niej swoje fizjologiczne potrzeby. Jedyny działający punkt chemicznego uzdatniania wody zniszczono w czasie ataku na wioskę. Próby wywiercenia studni nie przyniosły rezultatów. W Sudanie Południowym wodę znajduje się zwykle na głębokości 50 m. W Gumuruku zrobiono odwiert głęboki na 150 m, ale do wody się nie dokopano. Podstawowym majątkiem i walutą używaną przez mieszkańców jest bydło. W obozie dla uchodźców w Ayod mają je nieliczni mieszkańcy. (Fot. Tomasz Woźny) Pieniędzmi na natychmiastową pomoc w takich sytuacjach dysponuje unijna agencja pomocy humanitarnej ECHO. Może ją przekazać organizacji, która zdecyduje się pojechać na ratunek mieszkańcom. Chodzi m.in. o dystrybucję środków czystości i saszetek uzdatniających wodę. Jednak przez kilka tygodni ONZ nikomu nie wydaje pozwolenia na działalność w tym niebezpiecznym terenie. W końcu na przeprowadzenie misji decyduje się Polska Akcja Humanitarna. Do Gumuruku lecimy wynajętym samolotem, bo ONZ nie godzi się na transport lądowy. Byłoby to zbyt niebezpieczne, w okolicy ciągle działają rebelianci. Na miejscu czeka tłum mieszkańców uprzedzonych dzień wcześniej o naszym przybyciu. Niektórzy, gdy dowiadują się, że PAH nie będzie rozdawał jedzenia (w Sudanie Południowym zajmują się tym inne organizacje), a „jedynie” środki czystości i uzdatniania wody, nie kryją zawodu. Tutejsza ludność ciągle nie potrafi bowiem powiązać ze sobą swoich licznych chorób z brakiem higieny i brudną wodą. Dlatego, mimo licznych akcji uświadamiających, ludzie ciągle umierają. Według badań Lekarzy bez Granic w niektórych rejonach jedna piąta mieszkańców zarażonych jest na przykład drakunkulozą. Do infekcji dochodzi przez wypicie brudnej wody, w której znajdują się larwy tzw. robaka medyńskiego. Przebijają one ściany żołądka lub jelit, rosną przez rok, w końcu, gdy osiągają długość metra, przebijają się przez skórę. Pasożyt może wyskoczyć z nogi, stopy, ale także ramion, głowy, klatki piersiowej, a nawet z oczu. Powoduje przy tym potworny ból. Jedynym dostępnym w Sudanie Południowym sposobem leczenia jest nawijanie robaka na patyk i wyciąganie go po kilka centymetrów dziennie. Na szczęście, odkąd m.in. PAH zaczął budować tu studnie, liczba zachorowań zdecydowanie spadła. Dystrybucja środków czystości odbywa się wśród tych mieszkańców, którzy ucierpieli podczas walk plemiennych. Przebiega w ściśle określonym porządku. Główny plac wioski (tak naprawdę kawałek ziemi pod dużym drzewem) zostaje podzielony na sektory. W pierwszej sekcji na plastikowych krzesłach rozsiadają się przedstawiciele starszyzny z okolicznych wsi. Każdy z nich trzyma symbolizujące władzę strusie pióra. Miejscowa ludność nie ma dokumentów tożsamości, szefowie wiosek pomogą więc w identyfikacji poszczególnych rodzin. Mieszkańcy Gumuruku czekają na dystrybucję środków czystości. (Fot. Tomasz Woźny) Zanim mieszkańcy dostaną wiadra, mydło i chemiczne uzdatniacze wody, przechodzą kilkunastominutowy kurs sanitarny. Instruktorami są przeszkoleni wcześniej wybrani mieszkańcy wioski, którzy choć trochę rozumieją angielski. Pod wpływem puryfikatora błotnista ciecz przyniesiona z Nilu zamienia się w wodę. Niektórym trudno w to uwierzyć, mówią, że dawno nie pili tak czystej wody. Dla mnie nadal nie pachnie ona zbyt dobrze, ma podejrzany smak i jest mętna. Ale w porównaniu do tego, co się tu pije na co dzień, i tak jest krystaliczna. Przede wszystkim jednak nie truje. A to oznacza, że uratuje życie setkom tutejszych mieszkańców. Sudan Południowy kraj, który umiera z pragnienia. PS W akcji w Gumuruku towarzyszyliśmy m.in. dwóm kenijskim pracownikom PAH: Johnowi Paulowi Mugo i Thomasowi Odari. Dwa dni później w niedalekim Piborze stali się oni przypadkowym celem ostrzału ze strony żołnierzy walczącej z rebeliantami armii rządowej. Był to pierwszy w sześcioletniej historii polskiej misji tego typu przypadek. Na szczęście ani Thomas, ani John Paul nie zostali ranni. Materiał powstał przy współpracy organizacji ECHO (pełna nazwa – Komi­sja Europejska: Pomoc Humanitarna i Ochrona Ludności). Agencja ta zajmuje się dostarczaniem pomocy humanitarnej w imieniu Unii Europejskiej. W Sudanie Południowym ECHO współpracuje z Polską Akcją Humanitarną. Traveler dziękuje pracownikom PAH za pomoc w realizacji reportażu.
Czym zajmują się pracownicy pomocy humanitarnej i dlaczego nie każdy się do tego nadaje?
Praca w sektorze pomocy humanitarnej i rozwojowej kojarzona jest często jedynie z krótkoterminową przygodą, z wolontariatem. Tymczasem jest to przede wszystkim odpowiedzialne, pełne wyzwań zadanie, które zazwyczaj przybiera formę pełnoetatowej, odpłatnej pracy. Wiele osób błędnie sądzi, że pomaganie to działalność dobroczynna, do której nie trzeba mieć specjalnych kwalifikacji. Nic bardziej mylnego. Profesjonalizm przy tego typu projektach jest tak samo ważny jak w innych branżach. Bez znajomości języków obcych, wiedzy na temat pozyskiwania funduszy, pisania wniosków o granty, rozliczenia finansowego, zarządzania ryzykiem czy raportowania taka organizacja jak PAH po prostu nie mogłaby istnieć. Co więcej, przy tego typu pracy potrzebne są umiejętności, których nie można po prostu nauczyć się w szkole czy na studiach. Ogromne znaczenie ma bowiem stosunek do odmiennych kultur czy otwartość i umiejętność przystosowania się do ciężkich warunków pracy. W tym zawodzie potrzebne są też niezwykła siła charakteru i dystans do otaczającej rzeczywistości, która jest inna od tej, do której przywykliśmy. Z drugiej strony w dzisiejszych czasach trudno jest znaleźć zawód, który łączyłby pracę, misję i pasję. Dlatego mimo tak wysoko postawionych wymagań szacunkowa liczba osób zatrudnionych w obszarze pomocy humanitarnej i rozwojowej na świecie wynosi około 600 tys. Zachęcam was do powiększania tej grupy! Na początek, by zdobyć podstawowe doświadczenie, polecam wzięcie udziału w programie GLEN. To doskonała okazja dla wszystkich, którzy chcą dowiedzieć się więcej na temat edukacji globalnej, wyjechać na trzymiesięczny staż, np. do Afryki, zaangażować się w działania edukacyjne po powrocie i sprawdzić swoje predyspozycje do pracy w tym trudnym, ale jakże potrzebnym sektorze. WWW www.pah.org.pl, www.glen-europe.org
Z okazji Światowego Dnia Uchodźcy przekazujemy garść faktów na temat sytuacji w naszym kraju oraz na świecie.
Uchodźcy – sytuacja w Polsce • w 2012 roku 10753 osoby złożyły wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Polsce. • w 2012 roku 106 osób otrzymało status uchodźcy w Polsce, a 164 osoby zostały objęte ochroną uzupełniającą. • w 2011 roku 6887 osób złożyło wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Polsce. • w 2011 roku 153 osoby otrzymały status uchodźcy w Polsce, a 155 osób zostało objętych ochroną uzupełniającą. Uchodźcy – sytuacja na świecie • w UE mieszka obecnie 1,6 mln uchodźców • w 2011 roku liczbę uchodźców na świecie szacowano na 10,4 mln. • na całym świecie jest ich ponad 43 mln uchodźców zewnętrznych i wewnętrznych (tzw. osób wewnętrznie przesiedlonych) • najwięcej uchodźców przyjmują biedne kraje azjatyckie (49%) i afrykańskie kraje rozwijające się (28%), Europa jest schronieniem dla 15% uchodźców, Ameryka Północna dla 4% • w 2011 roku Pakistan przyjął 1,7 mln uchodźców; Iran ok. 900 tys. • w czasie rewolucji w Afryce Północnej na początku 2011 roku do Europy dotarło 34 tys. uchodźców (w tym samym czasie do Tunezji uciekło 365 tys., a do Egiptu 270 tys. osób) kryzys w Syrii • obecnie z Syrii uciekło 1,6 mln osób, szacuje się, że do końca 2013 roku liczba uchodźców wzrośnie do 3.5 mln; w samej Syrii wewnętrznie przesiedlonych jest prawie 5 mln ludzi • obozy dla uchodźców w Jordanii, Turcji i Libanie przyjmują codziennie 7 tysięcy osób Jakie trudności napotykają cudzoziemcy w Polsce? Wśród barier adaptacyjnych, z którymi muszą zmierzyć się uchodźcy w nowym kraju wymienić można różnice kulturowe i brak znajomości lub słabą znajomość języka polskiego. Uchodźcy to osoby z bagażem trudnych doświadczeń związanych z wojnami, reżimami totalitarnymi i prześladowaniami. Często borykają się z problemami psychologicznymi takimi jak zespół stresu pourazowego (PTSD), wyuczona bezradność, szok kulturowy. Nierzadko cierpią na nieleczone choroby. Kwalifikacje zawodowe i umiejętności społeczne uchodźców często są nieadekwatne do polskich realiów. Rozpoczęcie nowego życia utrudnia niska akceptacja i świadomość społeczna na temat uchodźstwa. Wiąże się to również z brakiem kompleksowego wsparcia osób objętych ochroną międzynarodową. Problemy dotyczące cudzoziemców w czasie ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy Cudzoziemcy, którzy starają się o status uchodźcy w Polsce muszę przejść przez odpowiednią procedurę, w trakcie której ich podstawowe prawa nie zawsze są zapewniane. • Sama lokalizacja ośrodków dla uchodźców, które zazwyczaj znajdują się w małych miejscowościach, a nawet lasach, sprawia, że dostęp do jakiejkolwiek infrastruktury integracyjnej, placówek zdrowotnych czy szkół jest znacznie utrudniony. W samych ośrodkach natomiast panują złe warunki sanitarne oraz brak prywatności, ponieważ ośrodki te są przeludnione. • Niedostateczna jest liczba pracowników socjalnych w ośrodkach. Często w ośrodku dla uchodźców zamieszkałym przez 120 – 150 osób pracuje tylko jeden pracownik socjalny. Pełni on funkcję osoby zarządzającej funkcjonowaniem placówki– i w praktyce tylko nieznaczną część czasu poświęca na pracę socjalną. • W ośrodkach w zasadzie nie prowadzi się tzw. działań preintegracyjnych – czyli takich, które pomogą cudzoziemcom odnaleźć się w Polsce po uzyskaniu decyzji o nadaniu statusu uchodźcy. W niektórych ośrodkach nie ma żadnych tego typu programów, w pozostałych są one prowadzone przez organizacje pozarządowe. • Dostęp do świadczeń zdrowotnych jest również niepełny. Specjalistyczna pomoc medyczna jest dostępna w ograniczonym stopniu. Problemem jest także brak tłumaczy w trakcie wizyt lekarskich w szpitalach. • Należy także zwrócić szczególną uwagę na funkcjonowanie ośrodków detencyjnych dla cudzoziemców. Panuje w nich reżim typowo więzienny: kraty w oknach, druty kolczaste, bardzo ograniczony czas spaceru (przeważnie jedynie godzina dziennie) czy kontaktu ze światem zewnętrznym (brak zajęć dodatkowych świadczonych przez podmioty zewnętrzne inne niż Straż Graniczna). Ponadto brakuje odpowiedniej pomocy psychologicznej dla umieszczonych w nich cudzoziemców. Źródło: Polska Akcja Humanitarna
VIII przegląd filmów o tematyce uchodźczej Refugee Review
W dniach 18-26 czerwca 2013 w Warszawie, Krakowie, Lublinie, Toruniu i we Wrocławiu odbędzie się Refugee Review - Przegląd Filmów o Tematyce Uchodźczej
20 czerwca obchodzony jest Światowy Dzień Uchodźcy. Z tej okazji Polska Akcja Humanitarna już po raz ósmy organizuje Refugee Review - Przegląd Filmów o Tematyce Uchodźczej, który odbędzie się między 18 a 26 czerwca w pięciu miastach w Polsce: Warszawie, Krakowie, Toruniu, Lublinie oraz Wrocławiu. Uroczysta inauguracja Przeglądu Refugee Review odbędzie się 21 czerwca w Kinie Luna w Warszawie. Tegoroczny film otwarcia - „Synowie chmur” to przejmujący dokument hiszpańskiego aktora Javiera Bardem, który zaszokowany fatalnymi warunkami panującymi w obozie dla uchodźców Sahrawi, położonym w południowozachodniej Algierii, postanowił nakręcić film, w którym opowiada historię i sytuację rdzennych mieszkańców Sahary Zachodniej. „Dokument narodził się z konieczności niesienia pomocy tym ludziom” - powiedział Bardem w jednym ze swoich wywiadów. Film był wyświetlany między innymi na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie. Ponadto w programie Refugee Review m.in. znakomita krótka animacja „1000 głosów” Brytyjczyka Tima Traversa Hawkinsa, poruszająca kwestie detencji, czyli przymusowego przetrzymywania w zamkniętych ośrodkach. Dokument Hiszpana Alberto Garcia Ortiz oraz Polki Agaty Maciaszek „Ulisses”, który opowiada o 57 młodych imigrantach z Indii ukrywających się w zalesionych wzgórzach powyżej Ceuty. Dzieli ich już tylko lub aż krok, 14 kilometrów, do Europy. Podczas przeglądu będzie można obejrzeć również najciekawsze produkcje kinowe minionego sezonu, które pokażemy w sekcji PANORAMA. Znajdą się tutaj takie tytuły jak „Pan Lazhar”, „Kolorowe wzgórza”, czy głośny film „Oburzeni” Tonego Gatlifa. Obchody Dnia Uchodźcy mają na celu zachęcenie społeczeństwa do refleksji nad sytuacją uchodźców w Polsce i na świecie. W tym roku prezentowane będą przede wszystkim filmy dokumentalne ostatnich lat, poruszające najróżniejsze aspekty życia uchodźców. Są to filmy, które gościły na wielu prestiżowych festiwalach filmowych, dotykających praw człowieka. Zdaniem PAH, kino zaangażowane społecznie najlepiej pokazuje sytuację uchodźców na świecie. - Otwartość i życzliwość społeczeństwa jest jednym z najważniejszych warunków udanej integracji ekonomicznej i społecznej, a w dalszej perspektywie również kulturowej każdego cudzoziemca. Osoba nieakceptowana przez społeczeństwo nie ma powodu czuć się z nim związana i angażować w trudny proces integracji. Otwartość jest korzystna i opłacalna dla obu stron - mówi Agnieszka Kunicka, dyrektorka Centrum Pomocy Uchodźcom i Repatriantom PAH. Wstęp na pokazy w Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu, Toruniu i Lublinie jest bezpłatny, seanse w Warszawie kosztują tylko 5 złotych. Szczegółowy program przeglądu we wszystkich miastach oraz wydarzeń mu towarzyszących dostępny jest na stronie: http://www.pah.org.pl/nasze-dzialania/3/4684/zapraszamy_na_refugee_review
PAH nadal pomaga w Syrii i apeluje o pomoc!
Polska Akcja Humanitarna (PAH) przygotowuje się do kolejnego wyjazdu do Syrii.
Planuje dotrzeć do Syryjczyków przebywających w prowincjach Idlib i Hama, dostarczając im podstawowe środki takie jak żywność, leki na szerzącą się chorobę pasożytniczą - leiszmaniozę oraz tabletki do uzdatniania wody. Sytuacja wewnątrz kraju jest dramatyczna, a dotarcie do potrzebujących utrudniają zamieszki przy granicy, które opóźniają wjazd pomocy na teren Syrii. Na miejscu PAH wesprze lokalną społeczność w założeniu piekarni i uruchomieniu systemu dystrybucji wypiekanego w niej chleba. Fundacja zakupi mąkę, dzięki której 400 rodzin przez okres 2 miesięcy będzie otrzymywało codziennie świeże pieczywo. W ten sposób wsparci zostaną także lokalni przedsiębiorcy. „Pomoc dla jednej rodziny to koszt około 3 zł dziennie, dlatego każda złotówka wpłacona na ten cel ma ogromne znaczenie!” – mówi Koordynatorka ds. Pomocy Humanitarnej Dominika Arseniuk. W związku z trwającym ponad dwa lata konfliktem, a w konsekwencji załamaniem się systemu opieki zdrowotnej w Syrii, szerzy się m.in. leiszmanioza. Ocenia się, że w północnych prowincjach opanowanych przez opozycję cierpi na tą groźną chorobę kilkadziesiąt tysięcy osób, szczególnie dzieci. Nieleczona może prowadzić do śmierci. Zakupione przez PAH leki zostaną przekazane szpitalom polowym i punktom medycznym w Hamie i Idlib. Na razie wystarczą na wyleczenie około tysiąca pacjentów – zbiórka pieniędzy na ten cel nadal trwa (www.siepomaga.pl/Syria). Dodatkowo w związku ze zniszczeniami infrastruktury wodnej i przesiedleniem milionów ludzi, wielu z nich utraciło dostęp do wody pitnej. Wśród dzieci panuje biegunka i dyzenteria, a w miejscach dużej koncentracji uchodźców istnieje groźba wybuchu epidemii cholery. W związku z ciągłymi bombardowaniami celów cywilnych na razie o naprawie infrastruktury nie ma mowy. Dlatego PAH dostarczy tabletki do uzdatniania wody, które umożliwią kilkuset rodzinom picie czystej wody, na razie przez okres jednego miesiąca. ONZ szacuje, że prawie 7 milionów ludzi potrzebuje pomocy humanitarnej na terenie Syrii – połowa z nich to dzieci. Muszą otrzymywać regularne wsparcie, żeby przeżyć i nie musieć opuszczać swojego kraju, tak jak zrobiło to już półtora miliona ich rodaków. Istnieje wiele form pomocy: • wpłać dowolną kwotę na konto w banku BPH S.A. 32 1060 0076 0000 3310 0018 2891 z dopiskiem Syria oraz odpowiedz na apel o leki na leiszmaniozę na stronie www.siepomaga.pl/Syria; • zostań członkiem Klubu PAH SOS, by regularnie wspierać działania PAH w krajach dotkniętych przez kryzysy humanitarne (www.pah.org.pl); do Klubu dołączyły już m.in. Anna Maria Jopek i Martyna Wojciechowska • jeśli mieszkasz w Warszawie, już w najbliższy wtorek przyjdź na wykład otwarty Janiny Ochojskiej na UW, gdzie PAH przeprowadzi zbiórkę na rzecz Syryjczyków.
Pod Flagą National Geographic - Janina Ochojska
Wojny nie znikną, na kataklizmy wpływu nie mamy. Zawsze będzie potrzebna pomoc - mówi Janina Ochojska, odbierając trójkolorową flagę Towarzystwa National Geographic.
Wojny nie znikną, na kataklizmy wpływu nie mamy. Zawsze będzie potrzebna pomoc. Obawiam się, że jestem skazana na poznawanie świata przez pryzmat nieszczęść, które na niego spadają – mówi Janina Ochojska, odbierając trójkolorową flagę Towarzystwa National Geographic. Z działaczką organizacji humanitarnych rozmawia Martyna Wojciechowska. Eksplorujesz świat, ale w bardzo specyficzny sposób – pomagasz ludziom. Czym jest dla Ciebie takie podróżowanie? Z Polską Akcją Humanitarną docieram do miejsc dotkniętych katastrofami, wojnami. Tam gdzie ludzie, najczęściej kobiety, dzieci, starsi – stają się ofiarami wydarzeń, na które nie mieli wpływu. Wojna stawia ich całkowicie poza nawiasem normalnego życia. Tym ludziom potrzebna jest pomoc z zewnątrz. Solidarna ręka, która da im nadzieję. My sobie nie zdajemy sprawy z tego, że że nawet najdrobniejsze działania mogą zmieniać świat. Jestem od kilku miesięcy uwięziona w łóżku po trzech operacjach, które przeszłam, co jednak nie przeszkodziło mi w rozpoczęciu akcji pomocy dla Syrii: napisaniu apelu, namówieniu ludzi w Polsce, by go podpisali, nagłośnieniu tego listu, wreszcie zorganizowaniu samolotu z pomocą humanitarną. Da się. Właśnie dostałam wiadomość, że ciężarówki, które miały przewieźć pomoc z lotniska, przejechały przez granicę syryjską i dotarły do miejscowości, do której wcześniej nikt nie dotarł. Tam bardzo potrzebna była właśnie pomoc medyczna. To wszystko zorganizowałam stąd, z łóżka. Byłam częścią biura, które jest w Warszawie. Okazało się, że mogę bardzo wiele zrobić. To dla mnie ważne doświadczenie. Czasem boję się o przyszłość. Owszem, za kilka miesięcy wstanę, będę chodziła, polecę do Korei Północnej, bo chcę tam założyć misję, ale przyjdzie taki czas, kiedy będę musiała odpuścić. Jeśli okaże się, że musi ze mną lecieć 10 osób, żebym mogła zrobić 10 kroków, to już nie będzie to samo. Wierzę jednak, że to odległa przyszłość. Razem z PAH dajesz wędkę, a nie rybę. Jak dzisiaj może wyglądać taka nowoczesna pomoc? W tej kwestii nic się nie zmieniło, cały czas chodzi o to samo – żeby społeczeństwa, którym pomagamy otrzymały coś, co pozwoli im wyjść z kręgu problemu. Ludzie nie mają wody, ich życie to coroczne susze. I wydaje się, że ten cykl jest niezmienny. Umierają dzieci, umierają zwierzęta, umierają najsłabsi... Tragedia jest pokazywana w mediach, a potem robi się o niej cicho, bo napadało trochę deszczu, znowu ludzie coś mają. I tak do następnego razu. Te susze oczywiście są różnej intensywności. Co jakiś czas mamy do czynienia z wielką katastrofą. W takim przypadku rozwiązanie jest bardzo proste. Wystarczy dać ludziom wodę, która umożliwi nawadnianie poletek, hodowlę. Ona nie spłynie z nieba, jest za to w Ziemi, choć w małych ilościach, trudna do wydobycia. Biedne społeczności nie są w stanie wydobywać ją same. Do tego dochodzi korupcja obecna w Afryce, trudna do ogarnięcia logistyka. I wtedy pojawia się Polska Akcja Humanitarna. Liczyłaś kiedyś, ile tych konwojów wysłałaś? Konwojów było ok. 180 do różnych krajów. Ale konwój konwojowi nierówny. Był nim wyjazd z podręcznikami i przyborami szkolnymi do szkół solecznickich na Litwie, ale też i pomoc dla Afganistanu czy Czeczenii. Każdy z nich był inny, każdy niósł jakąś nadzieję. I dla ludzi, którzy na nie czekali, i dla nas. My nie jechaliśmy na wycieczkę, chcieliśmy dotrzeć do ludzi, poznać ich i dać im coś, co pomoże im lepiej żyć. Czy jesteś w stanie oderwać się od tych problemów dzisiejszego świata, żeby popatrzeć na te nowe rzeczy, które staramy się odkrywać dla czytelników "National Geographic"? Wojny nie znikną, na kataklizmy wpływu nie mamy. Zawsze będzie potrzebna pomoc. Obawiam się, że jestem skazana na poznawanie świata przez pryzmat nieszczęść, które na niego spadają. Nawet kiedy pojechałam do Japonii, gdzie za polskie pieniądze odbudowaliśmy po tsunami dwa przedszkola, nie zobaczyłam tego kraju od prawdziwej strony. Owszem, zjadłam sushi, byłam w jakiejś świątyni, ale większość czasu spędziłam w obozach dla mieszkańców zniszczonych miast. Niesamowite, że mimo tymczasowości mieli tam bardzo godne warunki, w których mogli odbudować relacje międzyludzkie. W przyszłości, w odbudowanych obiektach, najtrudniejszy etap będą już mieli za sobą. W Japonii poznałam historię uratowania tysięcy polskich dzieci z gułagu, które przepłynęły z kontynentu i trafiły do japońskich sierocińców. Dzięki temu przetrwały wojnę. W Tokio stoi budynek, w którym mieszkały. Dziś jest w nim zresztą dom opieki społecznej. Spora część tych dzieci wyemigrowała później do różnych krajów. Przez Syberię, bo na południu, przez Iran się nie dało. Można więc powiedzieć, że pomagali im wrogowie. To piękna historia, w Japonii wciąż żywa. Podobnie po trzęsieniu ziemi w Dżamnagarze w Indiach, gdzie sfinansowaliśmy odbudowę wieży ciśnień. Trafiło tam ponad 5 tysięcy dzieci, również z wojsk Andersa. Po zakończeniu wojny miały wrócić do Polski. Ale nie chciały. Rodzice byli po tamtej stronie, dzieci po drugiej, ale wiedziały, co je czeka w ojczyźnie. Wtedy jeden z maharadżów Dżamnagaru adoptował pół tysiąca dzieci. Za jego przykładem poszli inni i w ten sposób 5 tys. dzieci "indyjskich", jak je potem nazywano, zostało uratowanych. Dziś mieszkają w różnych częściach świata. Warto o tych historiach pamiętać przy okazji współczesnych katastrof. Nam też ktoś kiedyś pomógł. Ludzie często pytają, czemu pomagać komuś na drugim krańcu świata. Mamy przecież swoje problemy, tragedie. Tak często myślą ludzie, którzy żyją tylko wokół własnych spraw i którzy uważają, że tylko ich własne sprawy są ważne. W pewnym momencie ich życie zostanie rozbite przez jakąś tragedię. Okaże się, że mają puste ręce, wokół nich też pustka, nie ma się na czym oprzeć. Pojawia się za to ogromna pretensja do świata, że zostali pozostawieni samym sobie. Jestem przekonana, że człowiek powstał po to, by sobie wzajemnie pomagać. Można poznawać świat, to co nas otacza, ale cała ta wiedza bez relacji z drugim człowiekiem jest nic nie warta. A co jest taką podstawą relacji, która nas łączy? Czemu my ze sobą chcemy przebywać, rozmawiać, robić coś? Bo wzajemnie się potrzebujemy. To może być uśmiech, rozmowa, ale może też przybierać formy o wiele bardziej skomplikowane i tym samym rozwiązywać naprawdę duże problemy. Ale to będzie zawsze ta sama pomoc. Jeśli sobie nie uświadomimy, co ona oznacza, to będziemy mówili: "U nas też są głodne dzieci. A w Afryce niech tylu nie rodzą". Problem naszych niedożywionych dzieci można łatwo rozwiązać. Gdybym dostała władzę, zrobiłabym to w kilka miesięcy. Do rozwiązania problemu głodu na świecie potrzeba nas o wiele więcej. My, Polacy, wyrzucamy rocznie dziewięć ton żywności. Ludzie rozkładają ręce, mówią "jak zgnije pomidor, to go muszę wyrzucić, przecież on nie pomoże głodującemu dziecku". A wszystko zaczyna się od naszej lodówki. Co więc powinno się robić? Wy tworzycie "National Geographic" po to, by ludzie poznawali świat, zapragnęli czegoś więcej. My też chcemy ich namówić, by wyszli z domów, rozejrzeli się wokół siebie i zobaczyli, że są ludzie, którzy ich potrzebują. Pomagać można na wiele sposobów. Choćby nie kupować za dużo jedzenia. W naszych lodówkach zawsze jest go za dużo, potem trzeba je wyrzucać. Zróbmy sobie rachunek sumienia - ile w maju każdy z was wyrzuci żywności? Policzmy i zastanówmy się, co można zrobić, żeby tej żywności wyrzucać mniej. To niesie za sobą bardzo wiele innych działań, których warto być świadomym. Kupując mniej jedzenia dbamy o nasze zdrowie, bo jemy mniej, pewnie też zdrowiej, poza tym oszczędzamy pieniądze. Część z nich można przeznaczyć na pomoc dla głodujących. Idąc jeszcze dalej – parówki w supermarkecie kupujemy w paczkach po 60 sztuk. Zastanówmy się, po co mi ich tyle? Przejdźmy się na rynek, do pani, która sprzedaje mięso, i kupmy u niej cztery parówki czy tyle, ile potrzebujemy. Taka droga odciąga nas od żywności produkowanej przez wielkie korporacje i wspomaga producentów lokalnych. Celem jest tak naprawdę pokazanie koncernom, że konsumpcja nie jest drogą rozwoju. I jeżeli my się nie poddamy i będziemy podejmowali własne decyzje, to koncerny będą musiały zmienić swoją politykę taniej produkcji w najbiedniejszych krajach, kosztem tych najbiedniejszych krajów. Czyli nasze codzienne wybory wpływają na sytuację na świecie. To zależność między nami a krajami Trzeciego Świata. Idę z koszykiem do supermarketu i decyduję, co kupuję. Jeśli każdy z nas zacznie od siebie, to z czasem będzie nas więcej i przekonamy się, że możemy zmienić świat. Wierzę, że te dziewięć milionów żywności może trafić do ludzi umierających z głodu. Janka, mówimy o tym, jak źle dzieje się na świecie, o tym, co można zrobić, o wojnach i tragediach. NG oprócz tego, że opisuje świat takim, jaki on jest – a czasem jest okrutny – mówi też o eksploaracji, o tym, jakie zadania stoją dziś przed człowiekiem. No właśnie, jakie? Spójrzmy, co się teraz dzieje w Czeczenii. Zastanawiam się, czy nasze zainteresowanie tym regionem nie jest zbyt małe. Eksperci są przekonani, że dojdzie do trzeciej wojny czeczeńskiej. Trzeba jej zapobiec. W 1993 roku podczas wojny na Bałkanach mieliśmy taki pomysł, żeby pojechać do Sarajewa ogromnym tłumem, usiąść na ulicach i powiedzieć, żeby do nas strzelano. To się niestety nie udało. Chociaż ruszyło z Polski i innych krajów 20 ciężarówek, sto kilkadziesiąt samochodów, nie udało się dojechać do samego Sarajewa. Ale na granicy był nas tłum. Samą obecnością można zrobić dużo, trzeba tylko odwagi. Z wykształcenia jesteś astronomem. Często patrzysz w gwiazdy? Coraz rzadziej. Zawsze robię to jednak w Sudanie Południowym. Tam niebo jest ciemne. O 18 zapada zmierzch, więc zanim się zaśnie – a śpi się często na zewnątrz – można patrzeć na niebo. Kiedy tak patrzę na te gwiazdy zastanawiam się, czy jest tam życie. Może gdzieś nie popełniają naszych błędów? A z czym kojarzy Ci się Towarzystwo National Geographic? Przede wszystkim z krajami, które bardzo bym chciała zobaczyć, choć to się już nie uda. Przynajmniej dzięki Wam mogę obejrzeć miejsca, których nie dotknę. Z różnych powodów. Ostatnio miałam w ręku jakiś stary numer NG poświęcony Syrii i zastanawiałam się, co pozostało w tym kraju po obecnej wojnie. Mam tę niezniszczoną Syrię u siebie w domu. Może właśnie teraz jest moment, by pojechać do Czeczenii i zarejestrować, jak wygląda? I do innych zamkniętych reżimów: Korei Północnej, Erytrei? Zwykle rozmówców pytam o to, jakie miejsce było dla nich najpiękniejsze, jaką podróż wspominają najlepiej. Tobie zadam pytanie trochę inaczej: które miejsce, która podróż były dla ciebie najważniejsze? Wolałabym jednak to pierwsze pytanie. Najważniejszą podróż trudno wybrać. Ważniejszy był Afganistan czy Czeczenia, Irak czy Sri Lanka? A może powódź w Polsce? Chciałabym w miejsca, w których pomagaliśmy, pojechać teraz, żeby zobaczyć, jak żyje się tam ludziom. A teraz mam marzenie – pewnie dlatego, że jestem zmęczona – żeby pojechać do Toskanii, zamieszkać w małym domku, jeść chleb z oliwą, popijać go winem i patrzeć na niebo. Nie tak dawno wręczałam Ci Grand Prix Travelerów. Dzisiaj z kolei chciałabym Ci dać flagę National Geographic. 125 lat eksploracji, które już za nami, to długi czas. Zawsze staraliśmy się pokazywać, jaki ten świat jest. Dziś naszą najważniejszą misją jest inspirowanie ludzi do troski o planetę. Mam nadzieję, że nasza flaga będzie ci towarzyszyć też w kolejnych podróżach. Dokąd pojedzie? Dziś mnóstwo jest miejsc, gdzie o trosce o planetę zapominamy. Takich flag przydałoby się więc wiele. Na pewno pojadę z nią do Sudanu Południowego. Nawet tam zaczyna budzić się w ludziach szacunek dla otoczenia. Jak widzę, że burmistrz jednego z miast rozprawia się z torebkami foliowymi, a ludzie kleją zamiast nich papierowe, to myślę sobie, że ten kraj może i nas wyprzedzić. W tym roku wybieram się jeszcze do Korei Północnej, ale tam raczej flagi nie wwiozę. Będę ją miała w sercu. Ale jak uda się założyć misję, to na pewno ją wezmę. A co dla Ciebie ta flaga oznacza? Eksplorację. A bez niej nie ma pomagania innym ludziom. Człowiek musi poznawać zarówno siebie, jak i bliźnich, ale też całe otoczenia dookoła, czyli i ziemię, i niebo, bo ważne są choćby opady deszczu. To wszystko składa się w jedną całość. Eksplorując, natykamy się na rzeczy piękne, powalające. Podobno Góry Kryształowe w Korei Północnej to jedno z najpiękniejszych pasm na świecie. Widziałam je tylko na zdjęciach. Myślę, że odkrywanie takich miejsc jest niebywałe. Eksplorujmy. View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website
W przypadku katastrofy trzeba natychmiast działać!
Pierwsze dni po katastrofie są często kluczowe, by działać. Pytanie tylko jak?
W mediach często słyszymy o mobilizacji organizacji pozarządowych, które zaczynają działać w miejscu katastrofy. Brzmi dobrze, ale co to naprawdę znaczy? Należy zdać sobie bowiem sprawę, że aby pomoc była skuteczna, musi być spełnionych kilka zasad. Pierwsza z nich to natychmiastowa reakcja. Ofiary nie mogą czekać na dostarczenie potrzebnych do przeżycia produktów. W rzeczywistości jednak, zanim organizacje wyjadą w teren, muszą najpierw przeprowadzić zbiórkę publiczną i czekać na zebranie środków niezbędnych do udzielenia pomocy. Tymczasem to właśnie pierwsze dni po katastrofie są kluczowe dla powodzenia akcji pomocowej. Dlatego też Polska Akcja Humanitarna stworzyła Klub PAH SOS. Dzięki comiesięcznym wpłatom darczyńców tworzone są rezerwy, które mogą być wykorzystane niezwłocznie, gdy wydarzy się katastrofa. Szybkość reakcji to jednak tylko połowa sukcesu. Kolejnym ważnym aspektem jest trafna odpowiedź na rzeczywiste potrzeby dotkniętej kataklizmem ludności. Często na miejscu katastrofy pojawiają się stosy przeterminowanych leków czy niepotrzebnego sprzętu. Przekopanie się przez nie do cennych artykułów pierwszej pomocy graniczy wtedy z cudem. Dewizą Polskiej Akcji Humanitarnej jest więc zbadanie potrzeb przed rozpoczęciem działania. Tak było w przypadku pomocy dla ofiar trzęsienia ziemi na Haiti, gdzie trafiły zestawy higieniczne (m.in. wiadra, mydła, oraz tabletki do oczyszczania wody). W określeniu, czego potrzebują poszkodowani, istotna jest też współpraca z działającymi już w terenie organizacjami. To one najlepiej znają sytuację i mają stały kontakt z lokalną ludnością. To właśnie dlatego w przypadku Haiti pierwszą akcję przeprowadziliśmy z organizacją Oxfam. Skuteczna pomoc humanitarna dla ofiar kataklizmów naturalnych i konfliktów zbrojnych to jedno z największych wyzwań, przed jakimi stają organizacje takie jak PAH. Było tak ponad 140 lat temu, gdy została stworzona pierwsza konwencja genewska, jest tak i dziś. Z biegiem lat mogą zmieniać się okoliczności i charakter katastrof, cel pozostaje jednak ten sam – odpowiedź na rzeczywiste potrzeby poszkodowanej ludności. Jeżeli chcesz nam w tym pomóc, dołącz do klubu PAH SOS: www.pah.org.pl/opah/30/klub_sos. Traveler wspiera akcję „Woda dla Afryki”
PAH rozpoczyna dystrybucję artykułów pierwszej potrzeby dla ofiar konfliktu w Syrii
Polska Akcja Humanitarna (PAH) na podstawie przeprowadzonego w ostatnich tygodniach rekonesansu podjęła decyzję o dostarczaniu pomocy do uchodźców wewnętrznych przebywających w północno-zachodniej Syrii
W poniedziałek 11 marca o godz. 9.00 z lotniska wojskowego w Warszawie wyruszy transport lotniczy z artykułami pierwszej potrzeby zebranymi dzięki współpracy z firmami. Ponadto w Turcji z funduszy zebranych w ramach zbiórki publicznej oraz Klubu PAH SOS zostaną zakupione dodatkowe produkty. Wkrótce (15 marca) miną dwa lata od początku konfliktu w Syrii. PAH w pierwszych miesiącach od wybuchu wojny udzielała pomocy uchodźcom znajdującym się w Libanie. Teraz przygotowuje transport artykułów pierwszej potrzeby przeznaczonych dla Syryjczyków pozostających w północno-zachodnich prowincjach kraju. Pierwszym etapem działań będzie wylot samolotu zaplanowany na 11 marca, na godz. 09.00 , w którym znajdzie się ok. 8 ton produktów ofiarowanych fundacji przez firmy. Będą to m.in.: środki higieniczne, medyczne, a także kanistry na wodę, koce, tabletki do odkażania wody oraz zestawy do podgrzewania posiłków. Lot do Turcji odbywa się dzięki współpracy z Ministerstwem Obrony Narodowej. Na lotnisku wojskowym przy ul. Żwirki i Wigury 1c planowana jest obecność przedstawicieli polskiego rządu – m.in. Ministra Obrony Narodowej Tomasza Siemoniaka, Minister ds. społecznych Ireny Wóycickiej oraz Szefa Kancelarii Prezydenta RP Ministra Jacka Michałowskiego. Ponadto ze środków zebranych od darczyńców indywidualnych zostaną zakupione w Turcji artykuły higieniczne oraz medyczne. Do tej pory PAH z wpłat na konto oraz w ramach Klubu PAH SOS zgromadziła ponad 100 tys. zł. Następnie wszystkie dary zostaną przewiezione do Syrii. PAH we współpracy z syryjską organizacją medyczną rozdystrybuuje je wśród potrzebujących. W zależności od zebranych środków, PAH będzie planowała kolejne tury zakupów najpotrzebniejszych rzeczy, które pozwolą uchodźcom wewnętrznym przeżyć w zrujnowanych miastach. Przelot darów jest wydarzeniem jednorazowym, związanym z zaangażowaniem firm. PAH, zgodnie z przyjętymi zasadami pracy, prowadzi przede wszystkim zbiórkę, z której dochód zostanie wykorzystany na zakup artykułów medycznych na miejscu. Apelujemy o dalsze wsparcie, które umożliwi fundacji kontynuację pomocy dla Syryjczyków. Wystarczy wpłacić dowolną kwotę na konto w banku BPH S.A. 32 1060 0076 0000 3310 0018 2891 z dopiskiem Syria lub zostać członkiem Klubu PAH SOS, by regularnie wspierać działania PAH w krajach dotkniętych przez kryzysy humanitarne (www.pah.org.pl).
Premiera płyty na 20-lecie PAH – „Uwaga, uwaga”
Już 27 listopada odbędzie się premiera płyty „Uwaga, uwaga” przygotowanej przez Polską Akcję Humanitarną z okazji 20-lecia istnienia Fundacji.
Muzykę do tytułowego utworu napisał Grzegorz Turnau, słowa - Andrzej Sikorowski. W nagraniu piosenki udział wzięli: Wokaliści: Kuba Badach, Urszula Dudziak, Anna Maria Jopek, Sebastian Karpiel-Bułecka, Anita Lipnicka, Dorota Miśkiewicz, Krzysztof Napiórkowski, Andrzej Sikorowski, Stanisław Soyka, Grzegorz Turnau, Aga Zaryan, gitara – Jacek Królik, fortepian: Leszek Możdżer, Grzegorz Turnau, obój: Mariusz Pędziałek, instrumenty perkusyjne: Sławomir Berny, gitara basowa: Robert Kubiszyn, perkusja: Cezary Konrad i Polska Orkiestra Radiowa. Płyta pt. „Uwaga, uwaga” została przygotowana przez Polską Akcję Humanitarną razem z Universal Music Polska. Dochód z jej sprzedaży będzie przeznaczony na działania PAH. Pozostałe utwory na płycie to piosenki podarowane PAH przez wyżej wymienionych artystów oraz Tomasza Stańkę, który również wsparł przedsięwzięcie. Do piosenki tytułowej został nagrany YouTube (reż. Filip Kabulski). 8 grudnia w Teatrze Dramatycznym w Warszawie odbędzie się benefis podsumowujący 20 lat działalności Polskiej Akcji Humanitarnej, podczas którego wystąpią artyści zaangażowani w nagranie piosenki.
Dzisiaj obchodzimy Światowy Dzień Pomocy Humanitarnej
Dzisiaj, 19 sierpnia, już po raz czwarty obchodzimy Światowy Dzień Pomocy Humanitarnej, ustanowiony przez Organizację Narodów Zjednoczonych, która w ten sposób pragnie zwiększać świadomość na temat działań pomocowych udzielanych ofiarom katastrof humanitarnych.
Dramatyczna sytuacja w Syrii oraz związany z tym exodus uchodźców (w ciągu roku z kraju uciekło 112 tys. Syryjczyków), nasilający się kryzys uchodźczy w Sudanie, czy sytuacja żywnościowa w Afryce Zachodniej - to jedynie przykłady katastrof humanitarnych, jakie wydarzyły w pierwszej połowie 2012 roku. Szacuje się, że w tym okresie liczba potrzebujących na świecie wzrosła z 51 mln do 62 mln osób. Podczas tegorocznych obchodów Dnia Pomocy Humanitarnej szczególnie warto zwrócić uwagę na toczący się od kilkunastu miesięcy konflikt wewnętrzny w Syrii, gdzie od marca ub.r. zginęło ponad 20 tys. osób. Jak wskazała pod koniec lipca Kristalina Georgieva komisarz UE ds. Rozwoju i Pomocy Humanitarnej, w związku z dramatyczną sytuacją humanitarną w tym kraju potrzeba bardziej zintensyfikowanej pomocy ze strony Unii Europejskiej. Dzień Pomocy Humanitarnej to okazja do przypomnienia o ofiarach katastrof humanitarnych, ale także jak co roku - hołd dla wszystkich, którzy ponieśli śmierć lub zostali ranni niosąc pomoc innym. Sama data, 19 sierpnia, jest związana z zamachem na siedzibę ONZ w Bagdadzie. Zginęły wówczas 22 osoby: pracownicy organizacji pomocowych, a wśród nich przedstawiciel sekretarza generalnego ONZ, Sergio Vieira de Mello. PAH od 20 lat angażuje się w pomoc ofiarom konfliktów zbrojnych i klęsk żywiołowych. W celu umożliwienia natychmiastowego wsparcia dla potrzebujących, fundacja stworzyła w zeszłym roku Klub PAH SOS – nowatorskie narzędzie, dzięki któremu zebrane wcześniej wpłaty klubowiczów mogą być wykorzystane niezwłocznie, gdy wydarzy się katastrofa. W ramach Klubu w marcu br. zorganizowaliśmy wsparcie dla 300 rodzin uchodźców syryjskich w Libanie, dostarczając im paczki żywnościowe na około miesiąc. Zachęcamy do przyłączenia się do Klubu PAH SOS. Więcej informacji na: www.pah.org.pl
Niezwykła wyprawa lotnicza Mai Ważniewicz wspiera działania humanitarne w Afryce
Już na początku maja rozpocznie się jedyna w swoim rodzaju akcja charytatywna „Lecimy dla Afryki”. Maja Ważniewicz i Dawid Sobieszek wyruszą na wyprawę z Polski do Afryki samolotem Wilga 2000, by zwrócić uwagę na problem niedoboru wody pitnej na tym kontynencie i wspólnie z Polską Akcją Humanitarną zebrać fundusze na budowę studni w Sudanie Południowym.
Pomysłodawczynią wyprawy do Afryki legendarnym polskim samolotem sportowym jest Maja Ważniewicz, właścicielka firmy Skyfleet Aviation Consulting, świadczącej kompleksowe usługi zakupu i sprzedaży samolotów oraz doradztwa lotniczego. Wspólnie z pilotem Dawidem Sobieszkiem pokona ponad 10 tys. km, co zajmie około 50 godzin lotu. Jednym z punktów podróży będzie wizyta w obozie PAH w Sudanie Południowym. „Lot Wilgą do Afryki to wielkie wyzwanie. Dwie osoby przez 7 godzin dziennie w niewielkiej kabinie, a na tylnych siedzeniach zapas paliwa – to nie będą komfortowe warunki”, mówi Maja Ważniewicz. „Sprawia nam to jednak ogromną radość, że możemy w ten sposób wesprzeć działania prowadzone od lat przez Polską Akcją Humanitarną na rzecz osób, którym klęski żywiołowe, wojny i ubóstwo odebrały możliwość korzystania z bezpiecznych źródeł wody” – dodaje inicjatorka akcji. Celem akcji „Lecimy dla Afryki” jest promocja działań prowadzonych przez PAH w najbardziej potrzebujących krajach oraz zebranie funduszy na tworzenie nowych ujęć wody pitnej w Sudanie Południowym. Aby wesprzeć budowę studni dla osób, których zdrowie i życie zależy od dostępu do wody, wystarczy dokonać wpłaty na specjalne konto PAH: BPH S.A 65 1060 0076 0000 3310 0016 0860, z dopiskiem „Lecimy dla Afryki”. Partnerem projektu „Lecimy dla Afryki” jest firma Thermaflex. Wyprawę patronatem medialnym objęły: Sukces, Men’s Health, National Geographic Traveler, Radio PiN, Manager MBA, Essence, Przegląd Lotniczy, Skrzydlata Polska, Pilot Club Magazine. Akcję wspierają również portale lotniczapolska.pl i dlapilota.pl. Relacja z wyprawy i więcej informacji na stronie www.skyfleet.pl oraz www.facebook.com/LecimyDlaAfryki Kontakt dla mediów: Media Metropolis: Małgorzata Mazur, tel: +48 601 280 484, mmazur@mediametropolis.pl oraz Katarzyna Dmowska, tel: +48 601 447 151, kdmowska@mediametropolis.pl
Zapraszamy na spotkanie Klubu NG z Janiną Ochojską
Dzień: 3.04.2012 (wtorek) Godzina: 18:00 Miejsce: empik Junior, ul. Marszałkowska 116/122 (1. piętro), Warszawa
Miesięcznik „National Geographic Polska” i empik Junior zapraszają na kolejne spotkanie z cyklu Klub NG. Gościem będzie Janina Ochojska - założycielka i prezes Polskiej Akcji Humanitarnej, pionierka działań humanitarnych w naszym kraju, która zainspirowała i nauczyła tysiące Polaków, jak dbać o najbardziej potrzebujących. Jej działalność została doceniona w Polsce i na świecie. Jest laureatką wielu prestiżowych nagród, otrzymała m.in. tytuł "Kobiety Europy 94'" przyznawany przez Wspólnotę Europejską w Brukseli (1994), Order Legii Honorowej przyznawany przez Prezydenta Republiki Francji (2003) oraz Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2011). Spotkanie poprowadzi Marcin Dzierżanowski, sekretarz redakcji National Geographic Traveler. Udział w spotkaniu jest bezpłatny Serdecznie zapraszamy!