National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-11-21T07:59:55.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Na co polują miejskie koty i jak wpływają na ekosystem? To TikTok sprawia, że wiemy o nich coraz więcej
items: Nagranie, które zaskoczyło naukowców: szczury polują na nietoperze
items: Ogar polski – pies myśliwski polskiej szlachty i magnaterii. Po wojnie prawie wyginął
items: Pająki z nową metodą polowania. Jako przynętę wykorzystują świetliki
items: Nowa Zelandia poluje na wolno żyjące koty. Wszystkie mają zniknąć
items: Archeolodzy badają cmentarzyska wielorybników. Na krańcu świata
items: Humbaki wytwarzają narzędzia do polowania? Tak można nazwać sieci z pęcherzyków, w które łapią kryl
items: Jak ludzie polowali na mamuty? Wcale nie rzucali oszczepami. Nasi przodkowie byli o wiele sprytniejsi
items: Pierwsi Amerykanie mieszkali obok gigantycznych mamutów. Wskazują na to dowody sprzed 14 tys. lat
items: W tym miejscu w Polsce zabito ponad 100 mamutów. Poznaj cmentarzysko tych gigantów
items: Łuk w Andach pojawił się wcześniej, niż dotychczas sądzono. A zbiegło się to z ważną społeczną zmianą
items: Urodzeni mordercy? Koty domowe wyglądają niewinnie, ale ich ofiarami pada aż 2 tys. gatunków
items: Masowa rzeź wielorybów miała miejsce w Europie już wiele stuleci temu. Zniknęły dwa gatunki
items: Odważny jak neandertalczyk: nasi wymarli kuzyni polowali na lwy jaskiniowe. I to z powodzeniem
items: Prehistoryczny atlatl – czyli miotacz oszczepów – był bronią zarówno dla mężczyzn, jak i dla kobiet
items: Niektóre pająki polują zespołowo, a czapla używa parasola. Oto nietypowe strategie łowieckie zwierząt
items: Legendy o niedźwiedziach okazały się prawdą. Używają narzędzi do polowań
items: Odstrzał dzików z łuku? Władze Budapesztu walczą z "plagą" w mieście
items: Grób łowczyni sprzed 9 tys. lat dowodzi, że kobiety polowały na równi z mężczyznami
items: „Moje pierwsze polowanie”. Polski Związek Łowiecki ogłasza kontrowersyjny konkurs dla dzieci
items: Do końca lutego mogą zostać zabite prawie wszystkie dziki. To będzie zagłada tego gatunku w Polsce
items: Krwawe gody. Poruszający tekst naszego czytelnika o polowaniach
items: Wilk: To prawdziwy władca lasu
items: Wysadzają ryby w powietrze wraz z rafą koralową. Połowy z dynamitem w Tanzanii
items: Jeśli masz słabe nerwy nie czytaj tego tekstu. Mewy potrafią być naprawdę okrutne

Na co polują miejskie koty i jak wpływają na ekosystem? To TikTok sprawia, że wiemy o nich coraz więcej
type: item
date: 2025-11-20T12:22:47.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Przyroda
subject: drapieżniki
subject: ekosystem
subject: gatunki
subject: koty
subject: miasta
subject: owady
subject: polowanie
subject: ptaki
subject: zwierzęta
description: Wydawałoby się, że największym kocim przysmakiem są myszy. Nie jest to jednak prawda: większość udomowionych wąsaczy najczęściej poluje na stawonogi: owady i pająki. Koty chodzą własnymi ścieżkami i mają swoje tajemnice, ale naukowcy postanowili wykorzystać nowatorską metodę, by lepiej poznać ich dokładną dietę. Wykorzystali… social media. Ale nie, koty nie musiały pisać komentarzy.
encoded: Bardzo trudno jest przeanalizować dokładną dietę domowych kotów. Szczególnie w środowisku miejskim znikają one w mozaice uliczek, zajmując się swoimi sprawami. Badacze postanowili wykorzystać media społecznościowe, by lepiej poznać ich zwyczaje, wykorzystać materiały wrzucane przez ich właścicieli i przeprowadzić drobiazgową analizę. Skupili się na TikToku i serwisie iStock. To obserwacja kociego życia „od środka”. Drzemy koty o social media, a one pomagają naukowcom Badacze z uniwersytetu w Campinas w Brazylii przeszukali TikToka i inne popularne social media, analizując ponad 17 000 zdjęć i filmów. Wszystko po to, by poznać „dowody rzeczowe” kocich polowań i sprawdzić, na co te słodkie drapieżniki najczęściej polują. Znaleziono setki aktów drapieżnictwa – łatwiej i szybciej, niż udałoby się wykorzystując konwencjonalne metody badawcze. Odnotowali w sumie 14 odrębnych rzędów stawonogów, które stawały się ofiarami kotów. Najczęstszym przysmakiem były prostoskrzydłe (Orthoptera, czyli rząd obejmujący świerszcze, szarańcze czy popularne w Polsce koniki polne) – stanowiły one 20,7% obserwacji. W 14,5% przypadków ofiarami były pluskwiaki (Hemiptera, takie jak piewiki, które coraz bardziej panoszą się w Polsce), a w 14,4%: karaluchy i terminy (Blattodea). Czy internet prawdę nam powie? Odkrycia naukowców wskazują na to, że koty w środowisku miejskim polują na zaskakująco zróżnicowaną gamę stawonogów. Dane zebrane z mediów społecznościowych wykazały także zarówno pewne podobieństwa, jak i różnice w porównaniu z kocimi upodobaniami opisanymi w literaturze naukowej. Materiały publikowane w internecie są bliżej ich „naturalnego” zachowania. Na co polują koty i jak zagrażają środowisku? Nasze niewinne zwierzaki to prawdziwe maszyny do zabijania. Chociaż zwalczanie owadów potrafi służyć ludziom (ale pająki powinny zostawić w spokoju), to polują także na małe ssaki: myszy, nornice, ryjówki, krety, szczury czy młode króliki. Według badań przeciętny kot żyjący na przedmieściach z…

GettyImages-587830356-f26a1d8.jpg
width: 3872
height: 2592

Nagranie, które zaskoczyło naukowców: szczury polują na nietoperze
type: item
date: 2025-11-03T13:30:56.000Z
creator: Olaf Kardaszewski
subject: Przyroda
subject: niemcy
subject: nietoperze
subject: polowanie
subject: szczury
description: Po raz pierwszy w historii naukowcy zarejestrowali moment polowania szczurów na nietoperze. Zjawisko potwierdza mądrość oraz zdolność do adaptacji gryzoni do aktualnego środowiska. Niemieccy badacze ostrzegają jednak, że z odkrycia płyną także negatywne wnioski.
encoded: Dzięki wynikom badań przedstawionym przez niemieckich naukowców, jesteśmy w stanie zaobserwować nieznane dotąd szczurze zwyczaje żywieniowe. Te miejskie gryzonie są profesjonalistami w dostosowywaniu się do aktualnie panujących warunków środowiskowych. Niestraszne są im zagrożenia związane z rozwojem metropolii lub coraz większe zanieczyszczenie światłem, przez które szczurom trudniej znaleźć niezbędne do życia kryjówki. Tym razem badania przedstawiły, jak radzą sobie z głodem, polując na zwierzęta pozornie dla nich niedostępne. Szczury w podczerwieni – jak zostały przeprowadzone badania? Obserwacje obejmowały dwa miasta: Lüneburg i Bad Segeberg położone w północnych Niemczech. Wewnątrz każdej miejscowości zlokalizowano schronienia zamieszkiwane przez nietoperze. W przypadku Bad Segerberg była to sporej wielkości jaskinia, którą w trakcie zimy zamieszkuje ok. 30 000 latających ssaków – głównie nocek rudy i nocek Natterera. W Lüneburgu badania skupiały się wokół miejskiego parku wyposażonego w skalne szczeliny pełniące funkcję nietoperzych schronień. Do nagrywania polowań naukowcy wykorzystali kamerę na podczerwień oraz urządzenia termowizyjne, pozwalające na dokładne zaobserwowanie szczurzych zwyczajów. Stanowisko w Bad Segeberg zarejestrowało wyjątkowo wyraźne nagrania przedstawiające szczury wędrowne polujące na nietoperze. Wyniki badań zostały opublikowane w czasopiśmie „Global Ecology and Conservation”. Jak szczury polują na nietoperze? Naukowcy podczas badań zaobserwowali dwie strategie polowania na nietoperze. Jedna z nich – skutecznie uwieczniona na nagraniu – polega na ataku na osobnika w locie. Szczury atakują latającego nietoperza, spektakularnie chwytając go zębami. Druga technika polowania polega na skradaniu się do nietoperzy, które wylądowały i rzucaniu się na nie z zaskoczenia. Badacze w następujący sposób opisują szczurze polowania: „Szczury były często obserwowane, jak patrolowały platformę lądowania przy wejściu do jaskini. Stały wyprostowane na ty…

GettyImages-2129989944-d26cfcb.jpg
width: 6496
height: 3982

Ogar polski – pies myśliwski polskiej szlachty i magnaterii. Po wojnie prawie wyginął
type: item
date: 2025-11-01T11:55:19.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Przyroda
subject: myślistwo
subject: polowanie
subject: psy
description: Ogar polski należy do najstarszych i najciekawszych rodzimych ras psów myśliwskich. Miłość polskiej szlachty do ogarów unieśmiertelnił Adam Mickiewicz w księdze IV „Pana Tadeusza”. Te zrównoważone i wyjątkowo lojalne psy prawdopodobnie wywodzą się od psów gończych przybyłych do Europy wraz z orszakami rycerskimi powracającymi z wypraw krzyżowych. Ewentualnie od psów św. Huberta, które w 1066 roku sprowadził do Anglii Wilhelm Zdobywca.
encoded: Spis treści: Ogary poszły w las Odnowienie rasy ogara polskiego Psy rodzinne Historia ogarów polskich jest bardzo długa, złożona i bezpośrednio związana z wielkimi historycznymi wydarzeniami. Pierwsze opisy ogara polskiego znajdziemy już w średniowiecznej kronice Galla Anonima. Ogar polski trafił również na karty „Żywota człowieka poczciwego” Mikołaja Reja. Jednak to cytat z Adama Mickiewicza „ogary poszły w las” jest najczęściej przywoływany, gdy mówi się o tych niezwykłych, przyjacielskich i łagodnych dla swoich bliskich psach. Ogary poszły w las Budowa ogara polskiego świadczy o dużej odporności i wytrzymałości – w końcu jest to pies stworzony do polowań. Ogar polski jest dobrze zbudowanym i mocno umięśnionym psem. Jego duży nos ułatwia mu podążanie za świeżym śladem tropionej zwierzyny. Oczy ogara polskiego są lekko skośne, zazwyczaj mają ciemnobrązowy kolor. Uszy psów tej rasy są dość nisko osadzone, zwisają ściśle, przylegając do policzków. Ogon również jest nisko osadzony, delikatnie wygina się ku końcowi, sięga mniej więcej do połowy stawu skokowego. Kończyny tego psa myśliwskiego są silne, mają mocną budowę. Rasę tę zalicza się do psów średniej wielkości. Samce mierzą od 56 do 65 cm w kłębie, natomiast samice od 55 do 60 cm. Wzorzec nie określa dokładnego przedziału wagowego dla psów tej rasy. Niektóre źródła podają, że optymalny przedział wagowy dla samców wynosi od 25 do 32 kg, analogicznie suki są lżejsze – ważą od 20 do 26 kg. Sierść ogara polskiego składa się z gęstego podszerstka i włosa okrywowego. Na głowie, uszach i nogach sierść jest gładka i krótka, natomiast na reszcie ciała nieco dłuższa i twarda. Ogary polskie najczęściej mają umaszczenie czarne podpalane (ciemny grzbiet, jaśniejsze boki, rude znaczenia na kufie, nogach i piersi). Odnowienie rasy ogara polskiego Obecna forma rasy została odtworzona w XX wieku dzięki pracy pułkownika Piotra Kartawika, który od lat 50. XX wieku selekcjonował psy gończe o odpowiednich cechach użytkowych i wyglądz…

ogar-polski-fecc3b7.jpg
width: 1000
height: 750

Pająki z nową metodą polowania. Jako przynętę wykorzystują świetliki
type: item
date: 2025-09-01T07:55:54.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Przyroda
subject: drapieżniki
subject: pająki
subject: polowanie
description: Niektórzy je kochają, inni trzymają się na dystans – pewnym jest to, że pająki budzą wśród ludzi wielkie emocje. Chociaż niektórzy uważają, że mają nieco zbyt wiele nóg, to są pożytecznymi zwierzętami, które regulują populację np. uciążliwych owadów. Naukowcy odkryli jednak ich nową, specyficzną metodę polowania, która zmienia obraz tych wyjątkowych stworzeń.
encoded: Naukowcy z Uniwersytetu na Tajwanie zaobserwowali interesujące zachowanie nocnego pająka, który miał wabić ofiary do swojej sieci… świetlikami. Ten rzadki przykład drapieżnika wykorzystującego sygnał godowy ofiary dla własnej korzyści został opisany w czasopiśmie „Journal of Animal Ecology”. Wykwalifikowany myśliwy Tę zaawansowaną technikę polowania zaobserwowano u gatunku Psechrus clavis. Pająki najpierw chwytały świetliki, a następnie umieszczały je w swoich sieciach i tam zostawiały. Ku zaskoczeniu naukowców pająki co jakiś czas odwiedzały swoich „więźniów”, by zobaczyć, jak idzie im praca. Dodatkowo nagrania naukowców pokazały, że drapieżniki natychmiast zjadały ćmy złapane w sieć, ale pozostawiały przy życiu świetliki – przynajmniej przez jakiś czas. Światło przyciągające owady Badacze chcieli sprawdzić, czy pająki świadomie stosują tę strategię, by zwiększyć szanse na sukces polowania. W tym celu umieścili diody LED przypominające świetliki w niektórych pajęczynach, a pozostałe pozostawili jako kontrolne. Swoje badanie przeprowadzili w lesie iglastym na terenie ośrodka Xitou Nature Educational Area należącego do Uniwersytetu Tajwańskiego. Udowodniono, że sieci z diodami przyciągały nawet trzy razy więcej ofiar, niż te pozostawione bez niczego. Jednak gdy wykorzystano świetliki… ich liczba wzrosła dziesięciokrotnie. Pająki po raz kolejny udowadniają, że wiedzą, co robią. Niezwykłe zachowania pająków – Nasze badania wskazują na nieudokumentowaną wcześniej interakcję, w której bioluminescencyjne sygnały świetlików, służące komunikacji seksualnej, są wykorzystywane przez pająki – mówi dr I-Min Tso, autor badania. – To rzuca nowe światło na sposób, w jaki nocne drapieżniki potrafią sprostać wyzwaniom wabienia ofiary i zapewnia unikatowe spojrzenie na złożoność interakcji drapieżnik-ofiara – dodaje. Bohater badania, Psechrus clavis, to nocny drapieżnik, który żyje w subtropikalnych lasach Azji Wschodniej. Głównym pożywieniem pająka są świetliki z gatunku Diaphanes l…

GettyImages-a0078-000010-d0198d5.jpg
width: 5118
height: 3412

Nowa Zelandia poluje na wolno żyjące koty. Wszystkie mają zniknąć
type: item
date: 2025-04-28T08:58:15.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Przyroda
subject: ekologia
subject: koty
subject: nowa zelandia
subject: polowanie
description: Władze Nowej Zelandii uznały bezpańskie koty za poważne zagrożenie dla rodzimej fauny i bioróżnorodności. Wolno żyjące zwierzęta polują na miejscowe ptaki, jaszczurki czy nietoperze. W odpowiedzi na problem na wyspach organizowane są kontrowersyjne polowania.
encoded: W tym artykule: Dlaczego w Nowej Zelandii poluje się na wolno żyjące koty? Nowa Zelandia do 2050 r. będzie wyglądała inaczej Wolno żyjące koty pod ostrzałem Podczas gdy w Polsce wolno żyjące koty cieszą się ogromną popularnością wśród mieszkańców i turystów, choćby słynny Gacek ze Szczecina, na drugim końcu świata sytuacja dzikich futrzaków nie jest tak kolorowa. Przykładowo w Nowej Zelandii co roku organizowane są polowania na koty. Krwawe zawody często porównuje się do rzezi grindwali na Wyspach Owczych. W 2024 roku Nowozelandczycy odstrzelili rekordową liczbę kocurów. Media podają szacunki zbliżone do 340. Dlaczego w Nowej Zelandii poluje się na wolno żyjące koty? Na wstępie należy zaznaczyć, że polowanie na koty w Nowej Zelandii to w pełni legalna działalność. Co więcej, dla lokalnych społeczności wydaje się ona tak naturalna, że wśród gapiów i uczestników trafiają się także dzieci. O co tam chodzi? Nie jest to strzelanie do zwierząt dla sportu. Takie rozrywki nadal są jednak popularne, choćby na Wyspach Brytyjskich, gdzie polowanie to jedna z królewskich tradycji. Nowozelandczycy z kolei tłumaczą odstrzał kotów działaniem na rzecz zachowania wyspiarskiej flory. Koty nie są bowiem naturalnymi mieszkańcami Nowej Zelandii. Trafiły tam wraz z ludźmi i podobnie jak szczury czy kitanki okazały się inwazyjnymi drapieżnikami. Takie gatunki są zagrożeniem dla endemicznej fauny wyspy, która przez większość czasu ewoluowała w izolacji od świata. Przypomnijmy, że pierwszy Europejczyk – Abel Tasman – dotarł do Nowej Zelandii dopiero w XVII w. Nowa Zelandia do 2050 r. będzie wyglądała inaczej W zeszłym roku w zawodach (najcelniejsi strzelcy otrzymują nagrody) wzięło udział ponad 1,5 tys. osób. Niemal 1/3 z nich to dzieci. Dodatkowe kontrowersje wzbudza fakt, że po odstrzeleniu koty są obdzierane ze skóry. Dopiero potem układa się je w rzędach z innych z innymi „zdobyczami”. Nie wszystkim taka sceneria jawi się jednak jako nieodpowiednia dla nieletnich. W rozmowie z lokalnymi…

nowa-zelandia-poluje-na-koty-eee9a0d.jpg
width: 5000
height: 2965

Archeolodzy badają cmentarzyska wielorybników. Na krańcu świata
type: item
date: 2025-03-14T10:52:00.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: norwegia
subject: odkrycia archeologiczne
subject: polowanie
subject: wieloryby
description: Archeolodzy badają nekropole należące do wielorybników żyjących kilkaset lat temu na Svalbardzie w Norwegii. Ich zachowaniu zagrażają zmiany klimatu.
encoded: Spis treści: Boom na wieloryby Ślady po wielorybnikach – znikają Wielorybnicza zbieranina z różnych krajów Svalbard to fascynujące miejsce na Ziemi. Jest to archipelag położony między Norwegią kontynentalną a Biegunem Północnym. Uznawany jest za najbardziej wysunięty na północ zamieszkały obszar świata. Boom na wieloryby To w tym miejscu na początku XVII wieku rozpoczęło się odławianie wielorybów na dużą skalę. Wówczas w Europie wzrosło zapotrzebowanie na produkty z wielorybów i fok, zwłaszcza na olej, który był używany do produkcji mydła, zaopatrzenia lamp oliwnych, a także w przemyśle tekstylnym i skórzanym. Z kolei fiszbiny (płyty rogowe zwisające z podniebienia wielorybów) były wykorzystywane do produkcji gorsetów i parasolek. Koniec ery intensywnego wielorybnictwa na wodach wokół Svalbardu nastąpił pod koniec XVIII wieku. Kilkaset lat polowań przyczyniło się do drastycznego spadku populacji wielorybów na wschód i zachód od Grenlandii. Ślady po wielorybnikach – znikają Na Svalbardzie cmentarzyska wielorybników należą zarówno do najstarszych, jak i najbardziej delikatnych stanowisk archeologicznych w tym rejonie świata. Do tej pory groby zachowywały się w dobrym stanie ze względu na zimny klimat i wieczną zmarzlinę. Jednak w ostatnich dziesięcioleciach to się zmieniło – temperatury drastycznie rosną. W konsekwencji jest więcej opadów, co przyczynia się do powstawania osuwisk i osiadania gleby. Na przykład na stanowisku Likneset wiele z grobów uległo zniszczeniu właśnie z tego powodu, bo położone są niedaleko brzegu morza. Archeolożka z Norweskiego Instytutu Badań nad Dziedzictwem Kulturowym (NIKU), Lise Loktu, porównuje stan i warunki zachowania szkieletów i tkanin z kilku dużych cmentarzysk w fiordzie Smeerenburg, w północno-zachodnim Parku Narodowym Spitsbergenu. Z szacunków wynika, że w sumie pochowano tam 600 wielorybników w latach 1600-1700. Część z nich przebadano wykopaliskowo w latach 1985-1990. – Groby stanowią unikalny archeologiczny materiał źródłowy, …

Pic2Coffininground-1-bb270f9.jpg
width: 1500
height: 1000

Humbaki wytwarzają narzędzia do polowania? Tak można nazwać sieci z pęcherzyków, w które łapią kryl
type: item
date: 2024-08-28T09:48:28.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: alaska
subject: badania naukowe
subject: polowanie
subject: ssaki
subject: wieloryby
subject: Wolny czas
description: Wieloryby wykorzystują wyrafinowane techniki łowieckie. Tworzą sieci z pęcherzyków powietrza, w których zamykają ławice kryla. Zdaniem autorów najnowszych badań sieci te można uznać za narzędzia. Naukowcy zaliczyli humbaki do wąskiej grupy zwierząt, które umieją narzędzia wytwarzać i modyfikować.
encoded: W tym artykule: Jak polują humbaki Sprytne jak wieloryby Badania humbaków Pojedynczo i w grupie Wiele zwierząt używa do pozyskiwania pożywienia prostych narzędzi. Potrafią to m.in. ssaki naczelne, a także niektóre ptaki. Znacznie rzadziej zdarza się jednak, by zwierzęta same wytwarzały narzędzia. Szczególnie te służące do polowania. Do tej wąskiej grupy należą humbaki (długopłetwce oceaniczne). To kilkunastometrowe wieloryby rozpowszechnione we wszystkich oceanach świata. Ssaki te są znane ze skomplikowanych pieśni, które słychać na ogromnych dystansach. A także charakterystycznych wyskoków nad wodę. 30-tonowy humbak potrafi wybić się tak mocno, że wynurza się cały z oceanu. Jeszcze jedną wyjątkową umiejętnością humbaków jest sposób polowania. Zwierzęta te wypuszczają z pyska pęcherzyki powietrza, które układają się w wodzie w okrąg. Już wcześniej odkryto, że to pomaga im polować na kryl. Teraz badacze z Hawajów przyjrzeli się bliżej „sieciom” humbaków. I odkryli, że są one tak skomplikowane, iż można je uznać za narzędzia. Jak polują humbaki – Ustaliliśmy, że humbaki zamieszkujące południowo-wschodnią Alaskę tworzą skomplikowane sieci z bąbli, aby łowić kryl – powiedział Lars Bejder z University of Hawaiʻi w Mānoa. Długopłetwce umiejętnie wypuszczają pęcherzyki powietrza tak, by stworzyły sieć składającą się z pierścieni. Kontrolują szczegóły takie jak liczba pierścieni, a także szerokość i głębokość sieci. Biorą pod uwagę nawet przestrzeń pomiędzy pęcherzykami! Wszystko po to, by sieć otoczyła ławicę drobnych skorupiaków, ułatwiając wielorybowi posiłek. – Ta metoda pozwala wielorybom złapać siedem razy więcej ofiar podczas jednego zanurzenia – powiedział Lars Bejder. – I to bez zużywania dodatkowej energii. Sprytne jak wieloryby Humbaki używają tej metody polowania bardzo pomysłowo. Najpierw głęboko nurkują, tak by znaleźć się pod ławicą kryla. Następnie opływają ją wokół, wypuszczając pęcherzyki powietrza. Bąbelki wznoszą się, tworząc wokół skorupiaków cylindrycz…

humbaki-wytwarzaja-narzedzia-do-polowania-tak-mozna-nazwac-sieci-z-pecherzykow-w-ktore-lapia-kryl-3b55bcd.jpg
width: 1024
height: 683

Jak ludzie polowali na mamuty? Wcale nie rzucali oszczepami. Nasi przodkowie byli o wiele sprytniejsi
type: item
date: 2024-08-22T08:02:18.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: badania naukowe
subject: broń
subject: epoka lodowcowa
subject: mamuty
subject: polowanie
subject: Wolny czas
description: Kilkanaście tysięcy lat temu, w plejstocenie, ludzie z powodzeniem polowali na megafaunę. Ich ofiarami padały mamuty, mastodony, bizony czy smilodony. W jaki sposób naszym praprzodkom udawało się zabić ważącego kilka ton mamuta? Zdaniem badaczy z Uniwersytetu Berkeley używali broni drzewcowej przypominającej o wiele późniejsze piki.
encoded: W tym artykule: Jak polowano na mamuty? Inżynierowie z plejstocenu Polowanie na mamuty Czego było potrzeba mieszkańcom plejstocenu, by upolować mamuta? Właściwej broni, grupy towarzyszy, dużej porcji odwagi, planu. A także znajdowania się w odpowiednim miejscu w odpowiednim czasie. O tym, jak ważny był ostatni czynnik, można przekonać się, odwiedzając muzeum archeologiczne w Pavlovie na Morawach. Znajduje się ono niedaleko głównej drogi do Wiednia – i jest zdecydowanie warte zatrzymania. Powstało w miejscu stanowiska archeologicznego Palvov I, gdzie znaleziono kości mamutów, narzędzia i ceramikę sprzed 24–26 tys. lat. Wśród eksponatów w Pavlovie wyróżnia się słynna paleolityczna Wenus z Dolnych Vestonic oraz figurki mamutów wypalane z gliny przez dawnych łowców tych zwierząt. Spacer nad muzeum – jego nietypowy, wkopany w ziemię budynek zdobył ważną czeską nagrodę architektoniczną – uświadamia, jak przemyślni byli paleolityczni myśliwi. Zakładali swoje prowizoryczne obozowiska na stokach jedynego w okolicy wzniesienia, otoczonego rozległymi dolinami. Widok stąd rozciąga się na wiele kilometrów w każdą stronę. Jeśli znało się zwyczaje mamutów i ścieżki, którymi podążały, można było wypatrzyć te wielkie zwierzęta z daleka. I przygotować obławę. Jak polowano na mamuty? Zwiedzanie Archeoparku w Pavlovie warto zacząć od obejrzenia krótkiego filmu wprowadzającego. Obala on kilka popularnych mitów związanych z polowaniem na mamuty. Jeden z tych mitów powstał jeszcze na początku poprzedniego stulecia. Według niego nasi praprzodkowie wykopywali na drodze mamutów doły, które następnie maskowali gałęziami i liśćmi. Następnie mieli zapędzać gigantyczne ssaki do takich pułapek. Jak tłumaczą na filmie czescy archeolodzy, to nic innego niż bajka. Ich zdaniem mamuty były zbyt inteligentne, by wpaść w tego typu potrzaski. Skuteczne mogło być za to oddzielenie chorego lub młodego zwierzęcia od stada, a następnie zagnanie go na błotnisty stok. Tam mamut miałby kłopot z utrzymaniem się …

jak-ludzie-polowali-na-mamuty-wcale-nie-rzucali-w-nie-oszczepami-nasi-przodkowie-byli-o-wiele-sprytniejsi1-a758280.jpg
width: 3564
height: 2385

Pierwsi Amerykanie mieszkali obok gigantycznych mamutów. Wskazują na to dowody sprzed 14 tys. lat
type: item
date: 2024-01-18T12:00:42.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: ameryka północna
subject: archeologia
subject: mamuty
subject: odkrycia archeologiczne
subject: paleolit
subject: polowanie
subject: pradzieje
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Obozowiska pierwszych Amerykanów, zasiedlających Alaskę 14 tysięcy lat temu, znajdowały się w sąsiedztwie stad mamutów. Zwierzęta te były nie tylko bardzo kalorycznym źródłem pożywienia.
encoded: W tym artykule: Pierwsi Amerykanie obok mamutów Zmiana klimatu niebezpieczna dla mamutów Mamut – cenna zdobycz Od wielu dekad uwagę archeologów przykuwa kwestia pojawienia się ludzi na kontynencie amerykańskim. Moment ten stale oddala się w czasie. Teraz przyjmuje się, że pierwsi migranci z Azji dotarli do Nowego Świata kilkanaście tysięcy lat temu. Badania naukowców z Alaski i Kanady rzucają na ten intrygujący moment nowe światło. Swoje analizy opublikowali oni na łamach prestiżowego czasopisma naukowego „Science Advances”. Pierwsi Amerykanie obok mamutów Naukowcy ustalili, że kilkanaście tysięcy lat temu miejsca pobytu mamutów włochatych pokrywały się z siatką obozowisk ludzi na Alasce przez około tysiąc lat. Długotrwała i przewidywalna obecność mamutów włochatych mogła przyciągnąć ludzi na ten obszar. Taki wniosek umożliwiła m.in. analiza izotopowa ciosu samicy mamuta przez radę wioski Healy Lake nazwanej Élmayųujey'eh. Dzięki analizie można uzyskać wgląd w dietę i miejsca pobytu zwierzęcia. Cios odkryto na stanowisku archeologicznym Swan Point w interiorze Alaski. Obok leżały kości dwóch spokrewnionych młodych mamutów i innych zwierząt. Wygląda na to, że zwierzęta zostały upolowane, bo ich szczątki spoczywały obok ognisk i kamiennych narzędzi używanych przez ludzi zapewne do sprawiania tusz. – Samica wędrowała po najgęstszym regionie stanowisk archeologicznych na Alasce – powiedziała Audrey Rowe, doktorantka University of Alaska Fairbanks i główna autorka artykułu. – Wygląda na to, że ci pierwsi ludzie zakładali obozowiska na obszarach, które były odwiedzane przez mamuty. Czego jeszcze naukowcy dowiedzieli się o samicy mamuta z analiz izotopowych? Znaczna część wędrówki Elmy pokrywała się z podróżą wcześniej badanego samca mamuta, który żył 3000 lat wcześniej. Oznacza to, że istniały stałe wzorce migracji tych wielkich zwierząt. Elma w momencie śmierci miała około 20 lat i była zdrowa. – Badania izotopowe wykazały, że nie była niedożywiona i że jej śmierć zbiegł…

pierwsi-amerykanie-mieszkali-obok-gigantycznych-mamutow-mamy-dowody-sprzed-14-tys-lat-fot-thomas-quine-cc-by-2-0-deed-wikimedia-commons-759a8e6.jpg
width: 5472
height: 3648

W tym miejscu w Polsce zabito ponad 100 mamutów. Poznaj cmentarzysko tych gigantów
type: item
date: 2023-12-22T18:00:36.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: archeologia
subject: kraków
subject: mamuty
subject: odkrycia archeologiczne
subject: paleontologia
subject: polowanie
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: U podnóża kopca Kościuszki w Krakowie archeolodzy trafili na szczątki ponad 113 mamutów. Te ważące kilka ton zwierzęta spędzano na wzgórze, a potem zabijano, ćwiartowano i spożywano.
encoded: W tym artykule: Nowa wystawa w Muzeum Przyrodniczym ISEZ PAN Ludzie kontra mamuty Co można zobaczyć na nowej wystawie? Kiedy przyjść do muzeum? Niewiele jest miejsc z czasów pradziejowych w Polsce, które tak mocno uruchamiają wyobraźnie, jak stanowisko określane przez archeologów, jako Kraków Spadzista (od nazwy ulicy, przy której się znajduje). Na ślady po pradziejowej obecności zwierząt i ludzi u podnóża kopca Kościuszki na terenie XIX-wiecznego ziemnego fortu austriackiego natknięto się przypadkowo w 1967 roku. Miejsce szybko zainteresowało archeologów, którzy prowadzili tam wykopaliska od 1968 do 2023 roku. Efekty tych prac robią olbrzymie wrażenie. Nowa wystawa w Muzeum Przyrodniczym ISEZ PAN Naukowcy podsumowali właśnie wieloletnie badania. Zapraszają na wystawę „Spadzista – krakowskie cmentarzysko mamutów”, na której zaprezentowane są niektóre okazy pochodzące ze stanowiska. Miejsce to jest bardzo ważne dla naukowców zajmujących się okresem paleolitu w Europie. Okazało się bowiem, że w trakcie badań w północnej części stanowiska, tuż przy krawędzi skalnej, odsłonięto jedno z największych w Europie nagromadzeń kości i zębów mamuta zarówno jeśli chodzi o liczbę szczątków kostnych, jak i liczbę opisanych osobników. Znaleziono tam szczątki ponad 113 mamutów. Spośród ponad 20 tys. szczątków kostnych znalezionych na Spadzistej, większość z nich, bo ponad 90 proc. kości oraz zębów należy do mamuta Mammuthus primigenius (mamuta włochatego). Ludzie kontra mamuty Nie było to jednak w sensie dosłownym cmentarzysko tych zwierząt. Do tego, że znalazły się w dołach u podnóża wzgórza przyczynił się człowiek. Skąd to wiemy? Odkryto tam kilkadziesiąt tysięcy wyrobów krzemiennych wykorzystywanych jako ostrza broni miotanej oraz narzędzia służące do obróbki skór, mięsa oraz kości mamucich. Człowiek w bardzo sprytny sposób polował na te zwierzęta. Były one niebezpieczne, dlatego uciekł się do podstępu. Niektórzy badacze co prawda sądzili, że łowy na mamuty nie odbywały się na sa…

w-tym-miejscu-w-polsce-zabito-ponad-100-mamutow-poznaj-cmentarzysko-tych-gigantow-6748f5c.jpg
width: 1320
height: 801

Łuk w Andach pojawił się wcześniej, niż dotychczas sądzono. A zbiegło się to z ważną społeczną zmianą
type: item
date: 2023-12-21T15:40:19.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: ameryka południowa
subject: archeologia
subject: broń
subject: odkrycia archeologiczne
subject: polowanie
subject: Wolny czas
description: Pojawienie się łuku w Andach w Ameryce Południowej zbiegło się w czasie z wielkimi zmianami społecznymi, które nastąpiły około 5 tysięcy lat temu. Dotychczas sądzono, że broni tej zaczęto tam używać 2 tysiące lat później.
encoded: W tym artykule: Łuk w Ameryce Południowej Groty z dorzecza jeziora Titicaca Nowa technologia przyszła wraz z innymi zmianami Łuk to jedna z najstarszych broni miotających, która zaczęła się stopniowo upowszechniać 30 tysięcy lat temu. Z ostatnich badań wynika, że być może łuk wymyślono nawet 61 tysięcy lat temu w południowej Afryce, o czym świadczą charakterystyczne groty. Łuk długo był podstawową bronią, w świecie śródziemnomorskim i Europie używaną od czasów starożytnych do średniowiecza, a w Chinach, Japonii i na stepach Eurazji jeszcze dłużej. Pojawia się w klasycznej mitologii (posługiwał się nim Odyseusz), odgrywa też ważną rolę w Starym Testamencie. Strzała zabiła siódmego króla Izraela, Achaba. Łuk w Ameryce Południowej Nie wszędzie jednak łuk był znany i używany aż tak dawno temu. Na przykład w Andach w Ameryce Południowej miał się upowszechnić dopiero przed 3 tysiącami lat. Nowe badania archeologów z USA pracujących w Peru ukazują to zagadnienie w nowym świetle. Wnioski opublikowali w czasopiśmie naukowym „Quaternary International”. Groty z dorzecza jeziora Titicaca Do naszych czasów bardzo rzadko zachowują się zabytki wykonane z surowców organicznych takich jak drewno. Dlatego nie możemy oczekiwać, że archeolodzy odkryją pradziejowe łuki. Jest to sytuacja bardzo rzadka. T Skąd w takim razie naukowcy wiedzą, że przed wieloma tysiącami lat ich używano? Otóż zachowały się kamienne groty. W przypadku opisywanych badań w Andach naukowcy wzięli pod lupę ponad 1100 takich przedmiotów. Pochodziły z dorzecza jeziora Titicaca w Peru. Okazało się, że groty te pochodzą sprzed 5 tysięcy lat. Do tej pory sądzono, że łuków w tym rejonie zaczęto używać 2 tysiące lat później. Nowa technologia przyszła wraz z innymi zmianami Zdaniem naukowców nowa broń rozpoczęła swoją karierę w momencie szerszych zmian. To wówczas, około 5 tys. lat temu, sieć wymiany zintensyfikowała się i ludzie coraz częściej zaczęli zamieszkiwać w większych osadach, ale było ich mniej. – Uważamy, że na…

luk-w-andach-pojawil-sie-wczesniej-niz-dotychczas-sadzono-fot-luis-flores-blanco-88652de.jpg
width: 1280
height: 720

Urodzeni mordercy? Koty domowe wyglądają niewinnie, ale ich ofiarami pada aż 2 tys. gatunków
type: item
date: 2023-12-12T16:05:16.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: badania naukowe
subject: drapieżniki
subject: Edukacja
subject: gatunki
subject: koty
subject: polowanie
subject: Wolny czas
description: Koty są bardzo sprawnymi drapieżnikami. Te żyjące dziko albo wychodzące na zewnątrz bez opieki polują aż na 2 tys. różnych gatunków: ssaków, ptaków czy gadów. Na liście ich ofiar znajduje się prawie 350 gatunków zagrożonych.
encoded: W tym artykule: Urodzeni mordercy? Globalni drapieżnicy Zagrożenie dla zagrożonych Koty domowe pokochaliśmy ok. 9 tys. lat temu. Prawdopodobnie jako pierwsi ich urokowi ulegli starożytni mieszkańcy północnej Afryki. To oni je udomowili. Czyli nauczyli żyć z ludźmi, w domach, gospodarstwach, a później mieszkaniach. Od tamtej pory koty stały się naszymi wiernymi towarzyszami. Wielu ludzi nie wyobraża sobie bez nich życia. Dzisiaj koty przedstawiane są najczęściej jako puchate, miłe, lubiące głaskanie zwierzęta, uwielbiające wylegiwać się wraz z nami na kanapie. Jednak taki obraz – który znamy z tysięcy zdjęć i memów – ma tylko trochę wspólnego z naturą kotów. Mimo tysięcy lat, które spędziły w naszym otoczeniu, zwierzęta te pozostały drapieżnikami. I to drapieżnikami oportunistycznymi – czyli niewybrednymi łowcami, gotowymi polować na bardzo różne ofiary. Urodzeni mordercy? Gatunki oportunistyczne mogą żyć w odmiennych środowiskach. I takie właśnie są koty domowe (Felis catus). Rozprzestrzeniły się po całym globie i dobrze radzą sobie w różnych środowiskach. Dzisiaj występują na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy. Należą do gatunków ssaków najbardziej rozprzestrzenionych na Ziemi. Oczywiście ich natura się nie zmieniła. Nadal są to drapieżniki, które uwielbiają polowania. Trzy lata temu naukowcy policzyli, że każdy kot zabija rocznie średnio 186 różnych zwierząt: małych ssaków, ptaków czy gadów. Badania przeprowadzono w Australii, gdzie drapieżnictwo kotów pozostaje gorącym tematem. Szacuje się, że od XVIII w. koty doprowadziły do wymarcia kilkudziesięciu gatunków ssaków żyjących na tamtym kontynencie. Największe koty domowe - TOP 7 wśród ras domowych Największe koty domowe bardziej niż potulnego mruczka przypominają dzikie zwierzęta, żyjące w egzotycznych zakątkach globu. Nie oznacza to jednak, że duże kociaki nie nadają się na towar... Globalni drapieżnicy A jaki wpływ na przyrodę koty wywierają globalnie? Po raz pierwszy oszacował to zespół Christophera…

ofiara-kotow-domowych-pada-wiele-gatunkow-drobnych-zwierzat-fot-shutterstock-231bd8d.jpg
width: 3849
height: 2600

Masowa rzeź wielorybów miała miejsce w Europie już wiele stuleci temu. Zniknęły dwa gatunki
type: item
date: 2023-10-27T09:33:01.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: archeologia
subject: polowanie
subject: wieloryby
subject: Wolny czas
subject: zagrożone gatunki
subject: zwierzęta
description: Dwa gatunki wielorybów – biskajskiego i szarego – wytrzebiono we wschodniej części Oceanu Atlantyckiego na wieki przed rozpoczęciem ery przemysłowego wielorybnictwa w XIX wieku. Setki lat temu były to najbardziej powszechne gatunki tych morskich ssaków na tym obszarze.
encoded: W tym artykule: Wieloryb. Zwierzę zagrożone wyginięciem już w pradziejach Analiza kilkuset kości wielorybów zdradza mroczną tajemnicę Jak polowano setki lat temu? Dwie ofiary: wieloryb szary i biskajski Największe morskie ssaki, wieloryby wzbudzają dziś zachwyt i objęte są ochroną. Jednak już wiele stuleci temu ludzie bardzo chętnie na nie polowali. Można było z nich pozyskać nie tylko mięso, ale i cenny olej do lamp. Natomiast z kości tych ssaków wykonywano niemal wszystko, od gorsetów po drobne przedmioty. Wieloryb. Zwierzę zagrożone wyginięciem już w pradziejach Wydawać by się mogło, że dopiero w epoce przemysłowej polowania na wieloryby odbywały się na dużą skalę i przyczyniły do zdziesiątkowania licznych gatunków. Nic bardziej mylnego. Międzynarodowy zespół naukowców opublikował właśnie w czasopiśmie naukowym „Royal Society Open Science” analizę dotyczącą szczątków kości wielorybów ze wschodniej części Oceanu Atlantyckiego. Wniosek? Owszem, wielorybnictwo przemysłowe w XIX i XX wieku prawie wytępiło kilka gatunków. Jednak mimo że przed tym okresem polowania odbywały się na znacznie mniejszą skalę, wystarczyło to, aby co najmniej dwa gatunki całkowicie zniknęły z wód Europy. Analiza kilkuset kości wielorybów zdradza mroczną tajemnicę Naukowcy przeanalizowali ponad 700 kości wielorybów z różnych kolekcji muzealnych w Europie. Większość z tych szczątków pochodziła z okresu od około 900 r. p.n.e. do 1500 r. n.e. Gatunek ustalono na podstawie pozostałości białka w materiale kostnym. Kości pochodziły od wielorybów złowionych w różnych rejonach Europy: Norwegii na północy i Hiszpanii na południu kontynentu. To dowód na to, że połowy wielorybów były częstą praktyką wśród wielu europejskich społeczności. Zarówno w Skandynawii, jak i na Wyspach Brytyjskich, ale także w Belgii, Francji i Hiszpanii. Jak polowano setki lat temu? Zabicie wieloryba musiało być wyzwaniem, ale ludzie mieli swoje sposoby. – Źródła historyczne pokazują, że pierwsi wielorybnicy używali harpunów z …

wieloryb-1d3e101.jpg
width: 5229
height: 3446

Odważny jak neandertalczyk: nasi wymarli kuzyni polowali na lwy jaskiniowe. I to z powodzeniem
type: item
date: 2023-10-13T10:33:40.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: antropologia
subject: historia
subject: lew
subject: neandertalczycy
subject: Onet
subject: polowanie
subject: prehistoria
subject: Społeczeństwo
description: Neandertalczycy polowali na najgroźniejsze zwierzęta swoich czasów, czyli lwy jaskiniowe. Najprawdopodobniej wykorzystywali również ich skóry. Dowodzą tego badania kości lwów znalezionych w Niemczech.
encoded: W tym artykule: Kto polował na lwy jaskiniowe? Ślad na żebrze Neandertalczycy byli myśliwymi Lwy jaskiniowe były przerażającymi drapieżnikami. Miały ponad trzy metry długości, półtora metra wysokości (licząc do ramienia) i ważyły kilkaset kilogramów. Pojawiły się na Ziemi kilkaset tysięcy lat temu. Przez ok. 200 tys. lat były najgroźniejszym drapieżnikiem Eurazji. Większe od współczesnych lwów afrykańskich, zasiedlały różne środowiska – od stepów po góry. Polowały na największych roślinożerców, takich jak mamuty, bizony czy konie. Mogły stawić czoło nawet niedźwiedziowi jaskiniowemu. Ich szczątki często znajdowane są w jaskiniach, w osadach z epoki lodowcowej – stąd pochodzi ich nazwa. Lwy jaskiniowe pozostają jednak związane ze skalnymi grotami w jeszcze inny sposób. Ich wizerunki stanowią ważny motyw malowideł umieszczanych w jaskiniach przez najstarszych przedstawicieli Homo sapiens. Rysunki lwów znajdują się np. w grotach w Jurze Szwabskiej w południowo-zachodnich Niemczech albo na ścianach francuskiej Grotte Chauvet. W tym drugim przypadku pochodzą sprzed 34 tys. lat. Kto polował na lwy jaskiniowe? To wskazuje, że lwy jaskiniowe – i polowania na nie – miały istotne kulturowe znacznie dla naszych przodków. Można przypuszczać, że stanowiły symbol mocy i siły, które zyskiwało się po zabiciu drapieżnika. Jednak Homo sapiens nie byli jedynymi, którzy gotowi byli ryzykować, by zabić królów plejstocenu. W czasopiśmie naukowym „Scientific Reports” ukazała się właśnie praca, która dowodzi, że na lwy jaskiniowe polowali również neandertalczycy. Do takiego wniosku doszedł zespół zooarcheologa Gabriele Russo z Uniwersytetu w Tübingen. Naukowcy ponownie przebadali szczątki lwa jaskiniowego, znalezionego w latach 80. w Siegsdorf w Niemczech. Kości drapieżnika pochodzą sprzed 48 tys. lat. Już wcześniej wiadomo było, że znajdują się na nich nacięcia sugerujące, że ssak po śmierci został porąbany na części. Teraz jednak Russo znalazł nową wskazówkę, potwierdzającą przypuszczeni…

odwazny-jak-neandertalczyk-nasi-wymarli-kuzyni-polowali-na-lwy-jaskiniowe-i-to-z-powodzeniem-ryc-julio-lacerda-nld-22d2a6f.jpg
width: 1350
height: 901

Prehistoryczny atlatl – czyli miotacz oszczepów – był bronią zarówno dla mężczyzn, jak i dla kobiet
type: item
date: 2023-08-21T12:52:02.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: archeologia
subject: broń
subject: historia
subject: kobiety
subject: Onet
subject: polowanie
subject: prehistoria
subject: Społeczeństwo
description: Dzięki prehistorycznemu wynalazkowi kobiety w czasie polowań mogły być równie skuteczne, jak mężczyźni. Być może to właśnie one stoją za wynalezieniem atlatla.
encoded: W tym artykule: Jak działa atlatl? Duża prędkość i odległość Równe możliwości dla wszystkich Innowacje technologiczne kojarzą nam się z wymyślnymi urządzeniami elektronicznymi i superszybkimi komputerami. Jednak nowe technologie opracowywano już w epoce kamienia. Jednym z prehistorycznych wynalazków bardzo ważnych dla ludzkości był miotacz oszczepów, nazywany również azteckim słowem atlatl. Nie wiadomo ani kim był jego konstruktor, ani z jakiej części świata pochodził. Atlatle okazały się tak przełomowe, że rozpowszechniły się na całym świecie. Zaczęto ich używać kilkadziesiąt tysięcy lat temu. Były usprawnieniem w stosunku do oszczepów, znanych od setek tysięcy lat. Dotychczas uważano, że tych miotaczy włóczni albo długich strzał używali udający się na polowania mężczyźni. Jednak najnowsze badania wskazują, że atlatl zrównywał możliwości łowieckie mężczyzn i kobiet. A tym samym mógł być używany przez obie płcie. Wspiera to teorię, że w prehistorycznych społecznościach polować z powodzeniem mogli zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Jak działa atlatl? Takie wnioski płyną z artykułu opublikowanego w czasopiśmie naukowym „Scientific Reports”. Jego autorami są archeolodzy i antropolodzy m.in. z Kent State University. – Jedna z hipotez wyjaśniających, dlaczego atlatl mógł wyprzeć oszczep, swojego potencjalnego poprzednika, mówi, że dzięki tej broni podobny rezultat mogła uzyskać znacznie bardziej zróżnicowana grupa ludzi – opowiada archeolożka Michelle Bebber, główna autorka pracy. – Dzięki temu zaś w polowaniach mogło brać udział więcej osób – dodaje. View oEmbed on the source website Jak wygląda miotacz oszczepów? To kawałek drewna długości ramienia lub przedramienia. Jest wydrążony, a na jednym jego końcu znajduje się zagłębienie w rodzaju haka. W tym właśnie miejscu do atlatla mocowana jest końcówka strzały lub drzewce oszczepu. Następnie użytkownik bierze do rąk drugi koniec miotacza, przytrzymując palcami umieszczony w nim pocisk. Duża prędkość i odległość Rzut przyp…

prehistoryczny-atlatl-czyli-miotacz-oszczepow-byl-bronia-zarowno-dla-mezczyzn-jak-i-dla-kobiet-fot-independent-picture-service-universal-images-group-via-getty-images-0a82226.jpg
width: 1024
height: 687

Niektóre pająki polują zespołowo, a czapla używa parasola. Oto nietypowe strategie łowieckie zwierząt
type: item
date: 2023-06-10T06:49:53.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: drapieżniki
subject: dzikie zwierzęta
subject: Edukacja
subject: polowanie
subject: przyroda
subject: zwierzęta
description: Napełnić żołądek, oto jest zadanie. Jakim sposobem? Strategie łowieckie są wyspecjalizowane, możliwych metod mnóstwo. Niektóre są całkiem wyrafinowane.
encoded: W tym artykule: Strategie łowieckie – oczekiwanie Aktywne zdobywanie pokarmu Zastawianie pułapek Echolokacja Polowanie z narzędziami Drapieżnicy – aktywni myśliwi Widział kto kiedyś brzytwodzioba? Można uwierzyć, że natura pomyliła się i przez przypadek przyprawiła mu asymetryczny dziób. Dolna szczęka jest dużo dłuższa od górnej, jakby wzięta od innego ptaka. Kiedy poluje, szybko leci z otwartym dziobem tuż nad powierzchnią wody z zanurzoną w niej żuchwą, tnąc taflę niczym brzytwa. Gdy natrafi na jakąś rybę – a zdarza się to zdecydowanie częściej niż trafienie w totolotka – natychmiast zamyka dziób na zdobyczy. Spośród trzech gatunków brzytwodziobów na szczególną uwagę zasługuje amerykański. Jego źrenice mają, niespotykaną u ptaków, zdolność zwężania się do wąskich pionowych szpar, co chroni oczy przed ostrymi refleksami słońca odbitymi od powierzchni wody. Na mnie wrażenie robią też strategie łowieckie pluszcza, pękatego czekoladowego ptaka z białym śliniakiem i krótkim, lekko zadartym ogonem. Łatwo go zobaczyć w górach, w kamienistych potokach i strumieniach, które są jego terenami łowieckimi. Ten ptak potrafi nurkować i – uwaga – płynie pod wodą, używając skrzydeł, albo idzie po dnie, szukając owadów i polując na drobne bezkręgowce oraz ich larwy. A przecież nie jest to gatunek typowo wodny, jak na przykład perkozy czy kaczki. Średniowieczne manuskrypty zdradzają sekretny sposób polowania wielorybów Wieloryby wabią ryby do paszczy udając, że to bezpieczne miejsce. Sposób polowania wielorybów obserwowano już tysiące lat temu. Naukowcy przekonali się o tym, studiując średniowieczne man... Strategie łowieckie – oczekiwanie Najprostszą strategią łowiecką jest oczywiście oczekiwanie. Nie wymaga wysiłku, jedynie cierpliwości (oceniając z ludzkiego punktu widzenia), bystrych oczu i refleksu. Co jakiś czas coś wpada do dzioba lub do jamy gębowej, w zależności od tego, do jakiej grupy zwierząt należy łowca. Zimorodek wypatruje zdobyczy w przejrzystej wodzie, siedząc na ga…

gepard-scigajacy-gazele-thomsona-4a5c427.jpg
width: 2069
height: 1449

Legendy o niedźwiedziach okazały się prawdą. Używają narzędzi do polowań
type: item
date: 2021-08-03T12:26:12.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: arktyka
subject: mors
subject: niedźwiedzie polarne
subject: polowanie
subject: Travel
subject: zwierzęta
description: Rdzenni mieszkańcy Grenlandii i Kanady od setek lat przekazują sobie historie o niedźwiedziach zabijających morsy przy użyciu prostych narzędzi. Czy mają rację?
encoded: W tym artykule: Legendy o niedźwiedziach okazały się prawdą Zwierzęcy spryt Kolejne potwierdzenie Morsy ważą nawet do 1300 kilogramów. Ze swoją ogromną masą i kłami wydają się niemożliwe do zabicia przez głodnego niedźwiedzia polarnego. Najnowsze badania wskazują jednak to, że część z nich opracowała brutalną metodę polowania – uderzanie w głowę morsa kamieniem lub bryłą lodu. Oto pizzly – krzyżówka grizzly i niedźwiedzia polarnego. Powstała przez zmiany klimatu Wzrost liczebności osobników pizzly zbiega się ze spadkiem liczby niedźwiedzi polarnych. Przewiduje się, że liczba tych drugich spadnie o ponad 30% w ciągu najbliższych 30 lat. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/391aa73a6334bd23ce8613e796b3ed28f80c5739-320668a.jpeg" width="938" height="625" alt="Hybryda niedźwiedzia polarnego i grizzly nazywana jest żartobliwie pizzly, grolar bears lub nanulak (fot. Getty Images)" title="Hybryda niedźwiedzia polarnego i grizzly nazywana jest żartobliwie pizzly, grolar bears lub nanulak (fot. Getty Images)" /> Legendy o niedźwiedziach okazały się prawdą Rdzenni mieszkańcy Grenlandii i Kanady od setek lat przekazują sobie historie o niedźwiedziach zabijających morsy przy użyciu prostych narzędzi. Naukowcy długo nie chcieli w nie wierzyć, jednak zdjęcia GoGo, samca z japońskiego zoo, przedstawiające, jak używa przedmiotów do zdjęcia zawieszonego na haku mięsa, zainspirowały ich do podjęcia badań. – Z własnego doświadczenia wiem, że jeśli łowca zamieszkujący Arktykę mówi, że coś widział, warto go wysłuchać, ponieważ najprawdopodobniej ma rację – mówi dr Ian Stirling, znawca niedźwiedzi polarnych. Naukowcy przeanalizowali obserwacje myśliwych Innuitów, przyrodników i łowców niezwiązanych z rdzennymi ludami Arktyki. Wynika z nich, że nie tylko niedźwiedzie polarne, ale też ich bliscy krewni, niedźwiedzie brunatne, wspomagają się narzędziami podczas polowań. Nie jest to jednak częsta praktyka, a w krainie wiecznej zimy stosuje się ją tylko…

niedzwiedzie-polarne-5b6e3a8.jpeg
width: 2121
height: 1210

Odstrzał dzików z łuku? Władze Budapesztu walczą z "plagą" w mieście
type: item
date: 2021-02-25T12:26:39.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: budapeszt
subject: Dziki
subject: Edukacja
subject: myślistwo
subject: polowanie
subject: Travel
subject: węgry
description: W luksusowej XI dzielnicy Budapesztu coraz śmielej poczynają sobie dziki. Władze węgierskiej stolicy, w obawie o bezpieczeństwo mieszkańców, zdecydowały o odstrzale części zwierząt. Do zadania zatrudniono łuczników.
encoded: W tym artykule: Plaga dzików, inwazja lisów Dziki przyciągane łatwym do zdobycia pożywieniem coraz częściej i liczniej zaczęły odwiedzać XI dzielnicę Budapesztu, jedną z najbardziej luksusowych części miasta, położoną na wzgórzach Budy. Zwierzęta do miasta przychodzą z okolicznego parku leśnego Pilisi. Przez uszkodzone ogrodzenia bez problemu mogą dostać się do opuszczonych ogrodów i na tereny działek wypoczynkowych. Stada powodują ogromne szkody nie tylko w zieleni miejskiej, ale i na prywatnych przydomowych posesjach i stanowią zagrożenie dla ludzi – twierdzą władze miasta. W związku z tym zdecydowano o odstrzale części lokalnej populacji, której liczebność szacuje się na ok. 100-150 osobników. Urzędnicy podkreślają, że nie chcą odstrzelić wszystkich zwierząt. Strażnik leśny Zoltan Somogyi liczy, że wystarczy odstrzelić kilka osobników, by reszta watahy wycofała się w góry – podaje Polska Agencja Prasowa. Po uzyskanie zgody na odstrzał dzików administracja miasta stanęła przed poważnym dylematem. Zgodnie z węgierskim prawem dotyczącym myślistwa nie wolno polować w pobliżu terenów zamieszkanych. Ale – jak zapisano w ustawie – dotyczy to jedynie polowań z użyciem broni palnej. Dlatego też zdecydowano o zatrudnieniu łuczników. Wyposażonych w łuki myśliwych jest trzech. Na zmiany wypatrują zwierząt z czatowni zlokalizowanej na wzgórzu w pobliżu parku leśnego. Somogyi podkreśla, że aby ustrzelić jednego dzika potrzeba czasem kilku dni a nawet tygodni obserwacji, aby wyczekać odpowiedni do strzału moment. Według strażnika, z nowoczesnego łuku bloczkowego można ustrzelić dzika z odległości ok. 100 metrów. Niedźwiedź zaskoczył biwakowiczów na Alasce. W polowej toalecie Shannon Stevens na długo zapamięta ostatni biwak z bliskimi. W polowej toalecie kobieta została zaatakowana przez… niedźwiedzia. Plaga dzików, inwazja lisów Dziki nie są jedynym problemem mieszkańców XI dzielnicy Budapesztu. Somogyi mówi o „inwazji lisów”. W rozmowie z węgierskim portalem informacyjnym przy…

zdecydowano-o-uzyciu-lukow-bo-na-terenie-zamieszkanym-nie-mozna-stosowac-broni-palnej-fot-getty-images-56c991d.jpeg
width: 2800
height: 1575

Grób łowczyni sprzed 9 tys. lat dowodzi, że kobiety polowały na równi z mężczyznami
type: item
date: 2021-01-25T14:21:05.000Z
creator: Katarzyna Mazur
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: peru
subject: polowanie
description: Niedawno odkryty w Peru 9000-letni grób łowczyni sugeruje, że dawniej tamtejsze kobiety nie ustępowały mężczyznom w polowaniu na zwierzynę.
encoded: Obraz pierwotnych społeczeństw, jaki od lat serwuje nam historia, jest prosty: mężczyźni polują na zwierzynę, a kobiety pilnują obozowiska, zbierając zioła i rośliny. Jednak niedawno odkryty w Peru około 9000-letni grób łowczyni oraz analizy innych miejsc pochówku dla myśliwych sugerują, że w starożytnej Ameryce Południowej kobiety polowały na zwierzynę na równi z mężczyznami. "Ustalenia te w pewnym sensie podkreślają pogląd, że role płciowe, które dziś przyjmujemy za oczywiste w społeczeństwie – lub które wielu uważa za oczywiste – mogą nie być tak naturalne, jak moglibyśmy sądzić" – powiedział Randy Haas, adiunkt antropologii na Uniwersytecie Kalifornijskim w Davis i główny autor studium, które zostało opublikowane w czasopiśmie “Science Advances”. Wielki łowca był kobietą W 2013 roku Haas pracował nad innym wykopaliskiem w Andach, gdy jeden z mieszkańców pobliskiej społeczności Mulla Fasiri poinformował go, że w pobliżu rozrzucone są setki starożytnych narzędzi z kamienia. Po uzyskaniu funduszy i we współpracy z miejscowymi, pięć lat później badacz i jego zespół rozpoczęli prace wykopaliskowe na terenie, który stał się znany jako Wilamaya Patjxa. W 2018 roku naukowcy odkryli tam sześć ludzkich grobów ( a w 2019 roku kolejne), w dwóch z których znaleziono więcej narzędzi do polowania. Jeden z nich szczególnie zainteresował badaczy. Odkryli w nim bardzo bogaty zbiór artefaktów, w tym zestaw myśliwskich narzędzi, w tym groty włóczni i inne kamienne ostrza. Dokładniejsza analiza znalezionych szczątek wykazała, że grób należał do łowcy, który zmarł w wieku 17-19 lat, a bogactwo znalezionych przy nim akcesoriów sugerowało, iż osoba ta musiała pełnić bardzo ważną funkcję w społeczności i odnosić duże sukcesy w polowaniu. Wszystko to brzmiało sensownie, jednak coś się w tym wszystkim nie zgadzało. Pierwszą osobą, która zasugerowała, iż szczątki nie należą do mężczyzny, był współautor studium James Watson, który pełni funkcję profesora nadzwyczajnego na Uniwersytecie w Ar…

starozytne-girl-power-kobiety-w-peru-polowaly-na-rowni-z-mezczyznami-a91b5dc.jpeg
width: 782
height: 520

„Moje pierwsze polowanie”. Polski Związek Łowiecki ogłasza kontrowersyjny konkurs dla dzieci
type: item
date: 2020-09-21T11:24:39.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: dzieci
subject: Edukacja
subject: polowanie
subject: prawo
subject: Społeczeństwo
description: „Celem konkursu jest nie tylko efekt literacki, ale także pokazanie autentycznych emocji związanych z pierwszym kontaktem z polowaniem” – informuje Polski Związek Łowiecki, który postanowił zorganizować konkurs literacki dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Hasło konkursu brzmi: „Moje pierwsze polowanie”.
encoded: Konkurs – jak napisano na stronie PZŁ – jest skierowany „przede wszystkim do ostatniego rocznika dzieci, które mogły zgodnie z prawem uczestniczyć w pokoleniowej tradycji”. Na mocy wprowadzonego w 2018 roku dzieci poniżej 18. roku życia nie mogą uczestniczyć w polowaniach, jednak polscy myśliwi nadal nie pogodzili się z zakazem i domagają się zniesienia przepisu. „W Sejmie toczy się debata na temat powrotu naszych dzieci na polowania w charakterze obserwatorów. W związku z tym, z inicjatywy prezesa Naczelnej Rady Łowieckiej, Kolegi Rafała Malca, ogłaszamy konkurs literacki” – czytamy na stronie PZŁ. Przedstawiciele Związku od dawna też podkreślają, że Polska jest jedynym krajem w Europie, w którym dzieci nie mogą uczestniczyć w polowaniach jako obserwatorzy. Postanowili więc oddać głos dzieciom i nastolatkom, którzy byli obecni przy polowaniu. W regulaminie konkursu zapisano: „Celem Konkursu jest poznanie autentycznych doznań i wrażeń osób, które w towarzystwie swoich rodziców/opiekunów prawnych lub innych myśliwych uczestniczyły w swoich pierwszych polowaniach w charakterze obserwatorów oraz przyczyn, które spowodowały kontynuowanie pasji jaką jest łowiectwo”. W konkursie wyróżniono dwie kategorie – dla uczestników poniżej 18 lat oraz dla dorosłych. Zwycięzcy zostaną wyłonieni w grudniu, a konkurs ma stać się wydarzeniem cyklicznym. Czytaj też: Krwawe gody. Poruszający tekst naszego czytelnika o polowaniach Deformuje naturalną wrażliwość Konkurs to kolejna próba Polskiego Związku Łowieckiego, mająca na celu obalenie zakazu z 2018 roku. Już w 2019 PZŁ złożył w Sejmie projekt obywatelski dotyczący przywrócenie możliwości udziału dzieci w polowaniach. W uzasadnieniu do projektu komitet pod nazwą „Krzewienie Tradycji Łowieckiej” stwierdził, że zakaz uczestnictwa dzieci w polowaniach „kłóci się z wieloletnią tradycją łowiecką”. Autorzy projektu twierdzili też m.in., że polowanie „pozwala młodym ludziom zgłębiać tajniki przyrody w sposób bezpośredni i autentyczny”, „polo…

mysliwi-chca-zniesienia-zakazu-z-2018-roku-ktory-zakazuje-obecnosci-dzieci-na-polowaniach-fot-getty-images-b1f075c.jpeg
width: 1300
height: 731

Do końca lutego mogą zostać zabite prawie wszystkie dziki. To będzie zagłada tego gatunku w Polsce
type: item
date: 2019-01-08T14:20:02.000Z
creator: hannagadomska
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Dziki
subject: Edukacja
subject: polowanie
description: Rzeź dzików ma objąć także warchlaki, ciężarne lochy i zwierzęta żyjące w parkach narodowych. To razem ponad 210 tysięcy dzików! Tymczasem problemem nie są dziki, ale człowiek.
encoded: Masowy odstrzał dzików ma być sposobem na walkę z wirusem Afrykańskiego Pomoru Świń (ASF). Takiego zdania jest minister środowiska - Henryk Kowalczyk. organizację wielkoobszarowych polowań na dziki zapowiedział już Polski Związek Łowiecki, myśliwi mają prowadzić odstrzał w terminach 12-13, 19-20 i 26-27 stycznia. Wg Ministerstwa Środowiska i Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi ograniczenie populacji dzików ma zmniejszyć ryzyko rozprzestrzeniania się ASF wśród polskich świń. Problem polega na tym, że to rozwiązanie nieskuteczne i pozbawione podstaw naukowych. Okrutne i bezzasadne Jak wynika z analiz naukowców, odstrzał dzików nie zatrzyma rozprzestrzeniania się ASF. Będzie natomiast groźnym naruszeniem ekosystemu, które może oznaczać wyeliminowanie tego gatunku z polskiej przyrody i negatywnie odbije się na całej przyrodzie. - Polowanie i strzelanie samo w sobie stwarza zagrożenie, bo rozprasza dziki. Powoduje mieszanie populacji. Po drugie powoduje dostawanie się wirusa do środowiska razem z krwią i odpadkami*. Im więcej będziemy polować w Polsce na dziki, zmniejszać ich liczebność, tym więcej ich będzie przychodzić zza wschodniej granicy - mówi Prof. Andrzej Elżanowski, zoolog i bioetyk z Uniwersytetu Warszawskiego w wywiadzie dla „Magazynu Kaszuby”. * Np. w Belgii na obszarze zakażonym ASF całkowicie zabroniono polowania na dziki. Dziki wpływają pozytywnie na ekosystem lasu: żywią się tzw. szkodnikami drzew oraz padliną, same są pożywieniem dla np. wilka, dzięki ryciu w ściółce podnoszą bioróżnorodność Co zamiast? Jakie zatem rozwiązanie proponują przyrodnicy? Specjaliści z Fundacji WWF Polska zwracają uwagę, że za rozprzestrzenianie się wirusa odpowiedzialni są przede wszystkim ludzie. Świnie nie mają bezpośredniego kontaktu z dzikami. - Wirus jest przenoszony z lasu na ubraniach, butach czy kołach samochodów - zauważa Piotr Chmielewski z WWF Polska. Aby skutecznie walczyć z ASF, rolnicy zajmujący się hodowlą świń powinni restrykcyjnie przestrzegać szeregu zasad, cz…

do-konca-lutego-moga-zostac-zabite-prawie-wszystkie-dziki-to-bedzie-zaglada-tego-gatunku-w-polsce-3208542.jpeg
width: 4776
height: 3280

Krwawe gody. Poruszający tekst naszego czytelnika o polowaniach
type: item
date: 2018-09-26T08:00:00.000Z
creator: Paweł Chojnowski
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: jelenie
subject: Moto
subject: polowanie
subject: puszcza białowieska
subject: Sport
subject: Technologia
subject: Travel
subject: zwierzęta
description: Rykowisko to okres godowy jeleni. Samce, mniej czujne niż zwykle, stają się łatwym celem dla myśliwych. Przeczytaj tekst Pawła Chojnowskiego, jednego z naszych użytkowników
encoded: Spojrzałem na Anię, aby się upewnić czy ona też to słyszała. W tym samym momencie rześkie powietrze przeszył kolejny strzał. To musiało być na polanie obok – oboje odwróciliśmy się w tamtym kierunku. Teraz najważniejsze to dotrzeć na miejsce zanim znikną! Adrenalina pokonała zmęczenie, które zaczęło nam już doskwierać. Od kilku godzin patrolowaliśmy przydzielony rejon Puszczy. Wcześniej, kilka minut po piątej, usłyszeliśmy duży terenowy samochód – takim poruszają się myśliwi. Zaczekaliśmy na nich obok ambony. Nic. – Zauważyli nas – rzuciła Ania. Miała rację, bo po chwili usłyszeliśmy trzask zamykanych drzwi samochodu. Odjechali. Za wcześnie na radość. Myśliwi oddali nam tę polanę, ale do wschodu słońca jeszcze daleko. Zaczął się wyścig z czasem. Na leśnej drodze natknęliśmy się na ślady samochodu. Świeże, bo w nocy spadł deszcz. Ruszyliśmy za nimi. Ania bez problemu porusza się w lesie, zna tu każdą ścieżkę. Na mapę spogląda rzadko. W końcu dotarliśmy na miejsce. Wschodzi słońce, podnoszą się mgły a ryki jeleni milkną. Rozczarowani spoglądamy na pustą polanę. Zmęczenie i bezsilność biorą górę. Czas wracać do obozu. Niespodziewanie, zaledwie po dwóch kilometrach zauważyliśmy spacerujących myśliwych. Wyraźnie nas unikali. Odprowadziliśmy ich do samochodu. Nagle oczy Ani rozbłysły, a na twarzy pojawił się uśmiech. Spojrzałem na terenówkę – bagażnik był pusty. – Czasami myśliwi specjalnie strzelają w powietrze, aby odciągnąć ekologów od polan, na których rzeczywiście polują. To zdarzało się w poprzednich latach – wyjaśnia Ania. Mimo to czuję, że to nie wyjaśnia zagadki dwóch strzałów. Godzinę później dotarliśmy do obozu. Natychmiast ruszyliśmy w dalszą drogę – jeden z partoli potrzebował wsparcia. W miejscu, gdzie myśliwi zostawili auto, zebrali się ekolodzy z innych patroli. Po kwadransie pojawił się samochód Straży Leśnej, z którego wysiadł myśliwy. Spojrzał na nas pogardliwie, wsiadł do suwa i oba samochody odjechały. Nie daliśmy za wygraną. Ruszyliśmy do Teremisek, …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d488c95f646db315f750da719667d33a9beb54fd-fae77d7.jpeg
width: 960
height: 640

Wilk: To prawdziwy władca lasu
type: item
date: 2018-06-08T07:29:09.000Z
creator: Wojciech Mikołuszko
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: ekosystem
subject: lasy
subject: polowanie
subject: Travel
subject: wataha
subject: wilki
description: Jego siła tkwi w nogach maratończyka, zębach jak sztylety i szczekach zaciskających się niczym imadło. Bez takiego drapieżnika – inteligentnego, silnego, wytrzymałego – dzika przyroda nie może sobie poradzić.
encoded: Masz kupę?! … – Śmierdzi? …. – No to świeża! Super! Jesteś dziś królem polowania! … Dr Sabina Nowak rozłączyła telefon. A ujrzawszy moją zdziwioną minę, zaraz wyjaśniła: „Robert znalazł świeże odchody wilka, czyli przynajmniej jeden osobnik nadal tu jest. I coś niedawno zjadł, zapewne upolował”. „Tu”, czyli w Borach Dolnośląskich – wielkim kompleksie leśnym na południowym zachodzie Polski, gdzie Stowarzyszenie dla Natury „Wilk”, którego prezesem jest Sabina Nowak, a wiceprezesem Robert Mysłajek, prowadzi monitoring wilków. W roku 2000, gdy zaczynali, drapieżniki pojawiały się z rzadka. Dziewięć lat później Bory zamieszkują już trzy watahy i prawdopodobnie dwie młode pary, które jeszcze nie przystąpiły do rozrodu. Ściśle mówiąc, tak było parę tygodni przed moją wizytą. Niestety, na początku lipca przez śródleśne poligony żagański i świętoszowski przebiegła trasa rajdu Drezno– –Wrocław. Zabawy było zapewne co niemiara. Dla ludzi, bo wataha wilków, która tu miała norę ze szczeniętami, ciężko zniosła przejazd ponad 200 samochodów terenowych, quadów, i ciężarówek. Drapieżniki zabrały swoje młode i w popłochu gdzieś uciekły. Naukowcy przemierzali las, żeby je odnaleźć. Robert Mysłajek wybrał się na tropienie samotnie, ja zaś towarzyszyłem w „polowaniu” na wilcze ślady dr Sabinie Nowak. Z początku natrafialiśmy tylko na stare odchody. Niektóre już się rozsypywały. Łatwo można było w nich dostrzec sierść, fragmenty racic oraz odłamki kości. – O! Wilk! – krzyknęła nagle dr Nowak. Nie patrzyła przy tym w głąb lasu, lecz pod nogi. Zatrzymaliśmy się na szerokim, bezleśnym pasie przeciwpożarowym. Na żółtoszarym piasku odcisnęły się ślady jakiegoś czworonoga. – Może to pies? – marudziłem. – Nie, nie – zaoponowała moja przewodniczka. Przecież widać wyraźny, duży, wydłużony trop i mocne pazury. To dorosły osobnik. Ale żeby mieć stuprocentową pewność, musimy ruszyć jego śladem. Psy hasają po lesie bez ładu i składu, biegają to tu, to tam. A wilk jak idzie, to prosto, do konkretnego …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/859d8a4db2fdd7d25f30603f45c490a7bfdc0c40-d67ffef.jpeg
width: 600
height: 400

Wysadzają ryby w powietrze wraz z rafą koralową. Połowy z dynamitem w Tanzanii
type: item
date: 2018-05-31T09:12:39.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: polowanie
subject: ryby
subject: tanzania
subject: Travel
description: Rybacy w Tanzanii korzystają z materiałów wybuchowych do połowu ryb. Jest efektywna, ale prowadzi do niszczenia podwodnego życia, raf koralowych i zagraża wszystkim podwodnym gatunkom.
encoded: Wystarczy laska dynamitu w plastikowej butelce. Za pomocą takiej prowizorki rybacy zabijają setki ryb i zmieniają rafy koralowe w kupy gruzu w ciągu sekund. Na całym świecie używa się środków wybuchowych do połowu ryb. Chodzi o zmaksymalizowanie połowu. Tego typu praktyki stosuje się w Libanie, Malezji, na Filipinach, choć są także przypadki gdzie udało się to powstrzymać: Kenia i Mozambik. W Afryce właśnie w Tanzanii ta metoda wciąż jest bardzo popularna u rybaków. Jason Rubens, biolog morski z tanzańskiego oddziału WWF mówi, że skala takich połowów niestety jest obecnie większa niż kiedyś. Wylicza się, że dziennie dochodzi do 10 eksplozji od granicy z Kenią aż do Mozambiku. Reporterzy National Geographic, Sophie Tremblay oraz Willy Lowry, sfilmowali połowy z użyciem dynamitu i rozmawiali z rybakami. Na filmie widać jak wybuchy na wybrzeżu miasta Dar es Salaam wznoszą pod niebo ogromne ilości wody i wyrzucają martwe ryby na powierzchnię. Dlaczego rybacy to robią? Odpowiadają, że to najprostszy sposób na duży połów. Wykonanie bomby jest znacznie prostsze niż zakup sieci, stawianie pułapek i obsługa lin. Poza tym jest znacznie tańsze i dynamit po prostu łatwiej kupić. Niestety skutki tego są bardzo niebezpieczne. Rybacy celują w lokalną populację tuńczyka, ale przy takim połowie cierpią wszystkie inne żyjące w wodzie gatunki. Eksplozje niszczą bezcenne rafy koralowe, które są domem dla ryb, krabów i wielu innych gatunków, które regulują poziom dwutlenku węgla w oceanie. - To trójwymiarowa struktura, która zapewnia warunki do życia dla ryb, ich ikry, larw i młodych innych gatunków. To schronienie przed drapieżnikami - tłumaczy Rubens - stosowanie dynamitu. Ale dynamit będzie miał także wpływ na ekonomię. Jeśli ludzie zaczną bać się połowów i zaczną unikać wybrzeży Tanzanii ucierpi na tym branża turystyczna. Tekst: Jani Actman Ten tekst powstał w ramach projektu National Geographic’s Special Investigations Unit, który zajmuje się śledzeniem i zwalczaniem przestępstw pr…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/86c07e5c9ffd9de8b939278db2beea7cc086ca26-b327350.png
width: 682
height: 384

Jeśli masz słabe nerwy nie czytaj tego tekstu. Mewy potrafią być naprawdę okrutne
type: item
date: 2018-05-31T07:19:09.000Z
creator: Jason Bittel
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: foki
subject: Lifestyle
subject: oczy
subject: polowanie
subject: Travel
description: Mewy opracowały nową strategię polowania na młode kotiki. Polega ona na... wyjadaniu ich gałek ocznych.
encoded: Przez ostatnie 15 lat naukowcy zanotowali około 500 przypadków, kiedy mewy południowe (Larus dominicanus) atakowały i próbowały jeść gałki oczne młodych uchatek karłowatych (Arctocephalus pusillus pusillus) w nadmorskim Parku Narodowym Dorob w Namibii. Jako że ślepe ssaki nie mogą szukać pomocy u innych uchatek, łatwo ulegają wówczas dalszym atakom. Ptaki odkryły, że usunięcie gałki ocznej ofierze jest bardzo skuteczną metodą zdobycia obiadu. – Zachowanie to zdaje się być zupełnie nowym – mówi autor badania Austin Gallagher z Uniwersytetu Carleton w Ottawie. Jego spostrzeżenia opublikowano właśnie w "African Journal of Marine Science". Okrutna metoda Życie młodych uchatek karłowatych od samego początku jest trudne. – Dzieci nie potrafią pływać i muszą polegać na mleku matki – mówi Michelle Jewell, ekolog behawioralny z holenderskiego Królewskiego Instytutu Badań Morza. Aby dostarczyć mleko, matka musi z kolei od czasu do czasu zapolować na ryby, zostawiając wówczas młode w kolonii bez opieki. Potomstwo może wtedy paść ofiarą drapieżników lądowych – lwów, hien, oraz – jak się okazuje – mew. Badanie wykazało, że mewy miały 50 proc. skuteczności w wyjadaniu gałek ocznych młodych uchatek. – Niewidoma uchatka nie zdobędzie jedzenia, bo nie znajdzie matki. Będzie też atakowana przez inne mewy – mówi Gallagher. Naukowcy zaobserwowali, że w wielu przypadkach, podczas gdy jedna mewa wyjadała oczy, inne zabierały się za zjadanie zwierzęcia, wydziobując jego podbrzusze czy genitalia. – To okrutna metoda, choć z punktu widzenia ptaka to raczej ładnie zaplanowany atak – dodaje naukowiec. Mewy szybko się uczą Skąd wzięła się ta metoda? Gallagher uważa, że jest to prawdopodobnie spowodowane wzrostem populacji uchatek, będących dla ptaków obfitym źródłem pożywienia. W miesiącach zimowych od 20 do 80 tys. płetwonogich udaje się na wybrzeże Namibii, by rozmnażać się i wychowywać młode. Ten gwałtowny wzrost liczebności (w 1998 roku uchatek było raptem około stu) jest wynikiem naturaln…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4fb503446118446a54948ca3a4a4797173a426c9-a1d09f5.jpeg
width: 1190
height: 793