National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-07-24T08:33:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Odwiedziła Kalaszy w Pakistanie. To, co zobaczyła, zmieniło jej spojrzenie na miłość
items: „Mój dziadek marzył, by tam wrócić” – 100 lat później wnuk Arkadego Fiedlera odwiedził tę samą wioskę na Madagaskarze
items: Brytyjski piechur wyruszył w podróż dookoła świata. Po 27 latach jest bliski finału
items: Elżbieta Dzikowska pokazała Polakom, jak wielki i wspaniały jest świat. I nadal to robi!
items: Krzysztof Kolumb nie był Włochem? Nowa teoria mówi o innym kraju i żydowskich korzeniach
items: Thomas Cook w rękach Polaków. To nowy rozdział dla najstarszej marki turystycznej
items: Paweł Edmund Strzelecki zapisał się w historii nie tylko jako odkrywca. Był także filantropem
items: Arkady Fiedler zwiedził prawie cały świat. Stał się klasykiem literatury podróżniczej
items: Droga 35 to najprostszy i najpiękniejszy sposób na poznanie Islandii. Tym szlakiem podróżowali Wikingowie
items: Kazimierz Nowak – podróżnik i zapalony cyklista. Kim był zapomniany pionier polskiego reportażu?
items: Pyteasz z Massalii jest nazywany Starożytnym Kolumbem. Gdzie podróżował i co odkrył?
items: Wyprawa Waligóry na biegun południowy wkracza w decydującą fazę. Czeka go „bardzo trudne” 150 km
items: Travelery 2021 – poznajcie nominowanych w 16. edycji konkursu
items: Kim był Krzysztof Kolumb. Badacze na tropie prawdziwej tożsamości odkrywcy Ameryki
items: Najwybitniejsi polscy podróżnicy: Arctowski, Strzelecki, Halik. Poznaj ich dokonania
items: „Zdobył szczyt. Poprosił o chwilę odpoczynku”. Przyjaciel Aleksandra Doby o ostatnich chwilach podróżnika
items: Jak wygląda życie w ciągłej drodze? Opowiadają maratończycy podróży
items: 76 dni wędrówki przez góry Iranu. Ruszył, by delektować się samotnością. Zamiast niej znalazł życzliwych ludzi
items: Amundsen: biegun ziemi, biegun ambicji. Poznaj historię zdobywcy bieguna południowego
items: Wyruszyli jako przyjaciele, potem zostali wrogami. Rzeka pełna rozczarowań
items: "Jestem sam i wolny! Wszystko jest cudze, ale jakby moje! " Polska wyprawa dookoła świata 1926–1930
items: Tony Halik w Mato Grosso. "Bo ja szczęściu potrafiłem sprzyjać"
items: Amazonka: "Pozostały jeszcze miejsca zachwycające swoim dzikim pięknem i nieokiełznanym żywiołem"
items: Wheelchair Trip znowu w drodze. Kierunek: Alaska!
items: TRAVELERY 2018. Za nami wieczór opowieści o pasji, odwadze i sile

Odwiedziła Kalaszy w Pakistanie. To, co zobaczyła, zmieniło jej spojrzenie na miłość
type: item
date: 2026-07-24T08:32:56.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Ludzie
subject: Podcasty
subject: azja
subject: kobiety
subject: pakistan
subject: podróżnicy
subject: Solo przez świat
subject: Społeczeństwo
subject: wywiady
description: Czy w Pakistanie naprawdę wszystkie kobiety żyją według tych samych zasad? Laura Maria Plichta przekonuje, że rzeczywistość potrafi zaskoczyć. W podcaście „Solo przez świat” opowiada o wizycie u Kalaszy – niewielkiej społeczności zamieszkującej góry Hindukuszu, gdzie kobiety same wybierają partnerów, zarządzają finansami i od pokoleń odgrywają kluczową rolę w życiu lokalnej społeczności.
encoded: Choć Pakistan wielu osobom kojarzy się z konserwatywnymi normami społecznymi, nie wszystkie jego regiony wyglądają tak samo. W trudno dostępnej dolinie Kalaszów od wieków przetrwała społeczność pielęgnująca własną religię, tradycje i odmienny model życia. To właśnie tam Laura Maria Plichta postanowiła dotrzeć podczas swojej podróży, by z bliska poznać jedną z najbardziej niezwykłych kultur Azji. Podróż do doliny Kalaszów wymaga odwagi. „Mnie takie rzeczy ekscytują” Laura Maria Plichta od dawna wiedziała, że podczas podróży po Pakistanie chce dotrzeć do doliny Kalaszy – niewielkiej społeczności zamieszkującej góry Hindukuszu tuż przy granicy z Afganistanem. Sama droga okazała się jednak częścią przygody. Do odizolowanej doliny prowadzą wąskie, górskie trasy biegnące nad przepaściami, a podróż odbywa się niewielkimi samochodami wypełnionymi pasażerami do ostatniego miejsca. Jak przyznaje, zamiast strachu czuła przede wszystkim ekscytację. – Szczerze mówiąc, takie sytuacje mnie ekscytują. Dopóki nic złego się nie dzieje, jestem po prostu zachwycona samym doświadczeniem. Dopiero gdy wydarzy się coś nieprzewidzianego, myślę sobie: „Kurczę, może powinnam była bardziej się tym przejmować i trochę zmądrzeć” – opowiada. To właśnie trudna dostępność doliny sprawiła, że Kalaszowie przez wieki zachowali własną religię, język i tradycje. Dziś społeczność liczy zaledwie około 4 tys. osób. Przez lata była prześladowana i poddawana próbom islamizacji, dlatego do dziś bardzo mocno chroni swoją tożsamość. Jak tłumaczy podróżniczka, osoby, które opuszczą wspólnotę i przejdą na islam, nie mogą już do niej powrócić. – Rozmawiałam z moim kolegą, Kalaszem, który opowiadał mi o kobiecie, która wyszła za Pakistańczyka wyznającego islam, a później chciała wrócić do swojej społeczności. Usłyszała wtedy, że „religia nie jest sukienką, którą można po prostu zmienić” – wspomina. To kobiety rządzą doliną. „Tam chodzi przede wszystkim o szczęście” Największym zaskoczeniem okazała się jednak pozycj…

zdj-2026-07-24T071216.071-412ca08.jpg
width: 5120
height: 3410

„Mój dziadek marzył, by tam wrócić” – 100 lat później wnuk Arkadego Fiedlera odwiedził tę samą wioskę na Madagaskarze
type: item
date: 2026-01-31T12:46:49.000Z
creator: Marek O. Fiedler
subject: Kierunki
subject: Ludzie
subject: Traveler
subject: afryka
subject: arkady fiedler
subject: podróżnicy
description: Ambinanitelo to wioska na Madagaskarze, która zyskała sławę dzięki Arkademu Fiedlerowi – niemal sto lat później znów stała się celem podróży. Tym razem na największą wyspę Afryki dotarł wnuk pisarza. Wszystko po to, by zrealizować niespełnione marzenie dziadka.
encoded: Spis treści: Wnuk Arkadego Fiedlera pisze do National Geographic Polska Dlaczego Arkady Fiedler chciał wrócić na Madagaskar? Ambinanitelo – wioska, która zapadła w pamięć Polakom Spotkanie z potomkami dawnych bohaterów Madagaskaru Trudne rozmowy i nieoczekiwane napięcia w Ambinanitelo Czy Ambinanitelo się zmieniło? Tak i nie Co w Ambinanitelo pozostało takie jak dawniej? Pożegnanie, które połączyło dwa światy Madagaskar od zawsze rozpalał wyobraźnię podróżników i marzycieli. Dla Marka O. Fiedlera jednak ta wyspa to coś więcej niż egzotyczne pejzaże i wspomnienia z książek – to miejsce głęboko związane z historią rodziny. W ślad za dziadkiem Arkadym Fiedlerem, wyruszył do Ambinanitelo, by odnaleźć ślady jego obecności i zrozumieć, co tak bardzo przyciągało go do tej afrykańskiej wioski. To była podróż przez czas, przestrzeń i pamięć, w której przeszłość mieszała się z teraźniejszością. Wnuk Arkadego Fiedlera pisze do National Geographic Polska W styczniu 2008 roku – w dokładnie setnym wydaniu magazynu „National Geographic Polska” – opublikowaliśmy fotoreportaż zbudowany z większości niepublikowanych dotąd fotografii Arkadego Fiedlera z jego podróży na Madagaskar, którą podróżnik odbył w latach 1937–1938. Kiedy więc jesienią ubiegłego roku napisał do nas Marek O. Fiedler, wnuk podróżnika, wiedzieliśmy, że musimy tę historię pociągnąć. – W tym roku udałem się do wsi Ambinanitelo na Madagaskarze – miejsca, które prawie dziewięćdziesiąt lat temu odwiedził mój dziadek, Arkady Fiedler – pisał w liście do redakcji Marek O. Fiedler – Podczas pobytu starałem się odtworzyć jego ścieżki, rozmawiałem z mieszkańcami oraz wykonałem serię fotografii, zestawiając współczesny obraz tego miejsca z tym, jaki uwiecznił mój dziadek w swoich czarno-białych zdjęciach. Oto historia niezwykłej wyprawy śladami dziadka opowiedziana przez jego wnuka. (wstęp do artykułu pochodzi od Łukasza Załuskiego, redaktora naczelnego National Geographic Polska). Obejrzyj galerię zdjęć. Dlaczego Arkady Fiedl…

arkady-fidler-podroz-wnuka-08aab11.jpg
width: 2813
height: 1875

Brytyjski piechur wyruszył w podróż dookoła świata. Po 27 latach jest bliski finału
type: item
date: 2025-12-10T06:58:53.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: podróż dookoła świata
subject: podróżnicy
subject: wędrówki
subject: wyprawy
description: Brytyjski podróżnik jest o krok od zakończenia jednej z najdłuższych pieszych wypraw w historii. Karl Bushby wyruszył z Chile w 1998 roku, postanawiając wrócić do Wielkiej Brytanii bez korzystania z jakiegokolwiek środka transportu mechanicznego. Po 27 latach nieprzerwanej wędrówki – pełnej wyzwań, blokad granicznych i ekstremalnych warunków – jego niezwykła podróż wreszcie dobiega końca.
encoded: Wiele lat temu Karl Bushby założył się w barze, że zdoła przejść pieszo z południowego krańca Ameryki Południowej aż do rodzinnej Anglii. Choć jego znajomi uważali to za pomysł całkowicie nierealny, on postanowił potraktować go poważnie. – Nagle stało się to wyzwaniem. Dyskusja nabierała tempa, aż w końcu stwierdziłem: „To jest wykonalne”. Stałem się niemal obsesyjnie skoncentrowany na tym, co trzeba zrobić, aby w ogóle spróbować – wspomina dziś, opisując rozmowę, która z żartu przerodziła się w życiowy projekt. Kilka lat później, bo w 1998 roku, stanął na obrzeżach Punta Arenas w Chile, gotowy rozpocząć liczącą ponad 50 tysięcy kilometrów wędrówkę, którą pierwotnie planował ukończyć w mniej więcej 12 lat. Nikt, łącznie z nim samym, nie przewidywał, że zajmie mu ona ponad dwie dekady i przeistoczy się w jedną z najbardziej wymagających pieszych podróży we współczesnym świecie. 27 lat samotnej wędrówki. Szczegóły wyprawy Karla Bushby'ego Ponad dwadzieścia lat pieszej wędrówki uczyniło Karla Bushby'ego jedną z najbardziej niezwykłych postaci współczesnych wypraw. W wieku 56 lat Brytyjczyk ma już za sobą około 50 tys. kilometrów pokonanych wyłącznie na własnych nogach – trasę prowadzącą przez obie Ameryki, Rosję, Mongolię, Azję Środkową oraz ekstremalne przejście przez skute lodem wody Cieśniny Beringa. Jego wieloletni marsz przypadł na okres intensywnych przemian (od obchodów milenijnych, przez zamachy z 11 września, po pandemię COVID-19), co często przekładało się na zamknięte granice, restrykcje i dodatkowe przeszkody logistyczne. Po drodze mierzył się również z wyzwaniami natury: w Arktyce niemal natknął się na niedźwiedzie polarne, a w 2024 roku, pozbawiony innej drogi, przepłynął blisko 300 kilometrów przez Morze Kaspijskie, aby kontynuować wyprawę. Od początku narzucił sobie dwa warunki definiujące całe przedsięwzięcie – i przez ponad dwie dekady nie złamał żadnego z nich. Pierwszy zakładał całkowitą rezygnację z transportu mechanicznego. Drugi – że nie wróci do…

gsf-e4a4dbd.jpg
width: 1300
height: 915

Elżbieta Dzikowska pokazała Polakom, jak wielki i wspaniały jest świat. I nadal to robi!
type: item
date: 2025-08-04T05:58:31.000Z
creator: Artur Białek
subject: Adventure
subject: Ludzie
subject: Traveler
subject: podróżnicy
subject: polska
subject: telewizja
description: Elżbieta Dzikowska, pasjonatka poznawania miejsc odległych i niepoznanych, swoją pracą otworzyła Polakom okno na świat. Wraz ze swoim życiowym partnerem wyprodukowała ponad 300 odcinków kultowego programu telewizyjnego „Pieprz i wanilia”, który przez lata ściągał przed ekrany całe rodziny. Poniżej przybliżamy sylwetkę znanej podróżniczki, która zabierała rodaków w miejsca odległe, niedostępne, a nierzadko także dzikie.
encoded: Spis treści: Kobieta wielu talentów z pasją do podróżowania Młodość Elżbiety Dzikowskiej Na podbój Ameryki Łacińskiej Fenomen, o którym Polacy pamiętają do dziś Jeszcze nie powiedziała ostatniego słowa W Polsce Ludowej nie wszyscy mogli uzyskać paszport, a wyjazdy zagraniczne, szczególnie w kierunku zachodnim, wymagały spełnienia szeregu warunków i przejścia długotrwałych, skomplikowanych procedur. Większość Polaków mogła jedynie marzyć o podróżach. Dla nich, źródłem informacji o świecie była telewizja. Dość marnym źródłem, biorąc pod uwagę ówczesną ramówkę, przesiąkniętą cenzurą i propagandą. Dopiero w 1982 roku, gdy rozpoczęła się emisja oryginalnego programu „Pieprz i wanilia”, Polska zyskała wgląd w miejsca, które wcześniej można było poznać tylko dzięki książkom. Kobieta wielu talentów z pasją do podróżowania Kim jest Elżbieta Dzikowska? Aż chciałoby się rzec: „kobietą orkiestrą”. Historyczka sztuki, sinolożka, podróżniczka, operatorka filmowa, montażystka i reżyserka, autorka książek, audycji radiowych i programów telewizyjnych, publicystka i reportażystka, autorka wystaw sztuki współczesnej – najprawdopodobniej to jeszcze nie wszystkie funkcje, jakie dotychczas zapisała na swoim koncie. Wielokrotnie odznaczana, nagradzana i wyróżniana, pozostaje jedną z najbardziej znanych podróżniczek. Zapisała się w świadomości nie tylko Polaków. Jej nazwisko jest znane w wielu krajach, a przykładem niech będzie choćby Peru, gdzie zainicjowała budowę pomnika Ernesta Malinowskiego, budowniczego najwyżej położonej kolei na świecie (do 2006 roku). Większość zapewne kojarzy ją ze zrealizowanych dla Telewizji Polskiej filmów dokumentalnych z cyklu „Pieprz i wanilia”. Nic dziwnego. W ciągu 16 lat emisji, powstało ponad 300 odcinków słynnego programu, w których Dzikowska wraz ze swoją drugą połową – Tonym Halikiem – relacjonowała wyprawy do miejsc na wszystkich kontynentach. Młodość Elżbiety Dzikowskiej Elżbieta Dzikowska, a właściwie Józefa Elżbieta Górska, urodziła się 19 marca …

Elzbieta-Dzikowska-1-f68bce1.jpg
width: 889
height: 596

Krzysztof Kolumb nie był Włochem? Nowa teoria mówi o innym kraju i żydowskich korzeniach
type: item
date: 2024-10-14T12:27:58.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Historia
subject: Ludzie
subject: genetyka
subject: odkrywcy
subject: podróżnicy
subject: żeglarstwo
description: Mimo że Krzysztof Kolumb jest postacią powszechnie znaną jako „odkrywca Ameryki”, jego pochodzenie pozostaje wciąż przedmiotem sporu. Nowe badania DNA rzucają cień na genueńskie korzenie podróżnika, sugerując, że mógł być potomkiem hiszpańskich Żydów.
encoded: Spis treści: Czy Krzysztof Kolumb był Polakiem? Pochodzenia Krzysztofa Kolumba z nową teorią Jakiej narodowości był Krzysztof Kolumb? Pochodzenie Krzysztofa Kolumba od wieków wzbudza zainteresowanie historyków. Nie jest to kwestia tylko tego, że wiele krajów w Europie chciałoby przypisać sobie wydanie na świat „odkrywcy Ameryki”. O miejscu urodzenia żeglarza rzeczywiście wiadomo niewiele, a to otwiera możliwości różnym scenariuszom. Sam termin „odkrycie Ameryki” świadomie biorę w cudzysłów. Żeglarz z Europy nie był w końcu pierwszym człowiekiem, jaki pojawił się na amerykańskim lądzie. Przyczynił się za to do rozpoczęcia kontaktów między kontynentami. Czy Krzysztof Kolumb był Polakiem? Powszechnie przyjmuje się, że Krzysztof Kolumb był Włochem i pochodził z Genui. Sęk w tym, że jedyny dokument świadczący o genueńskim pochodzeniu podróżnika – czyli jego „testament” – nie jest oryginałem, a jedynie późniejszą kopią. Brak podpisu notariusza lub innych świadków, którzy potwierdziliby autentyczność i zgodność kopii z oryginałem dodatkowo podważa jego wiarygodność. Z powodu braku przejrzystych dokumentów wskazujących miejsce urodzenia Kolumba, do dziś trwają naukowe śledztwa mające na celu ujawnienie prawdy. Na przestrzeni wieków naukowcy pochylali się nad różnymi możliwościami. Od portugalskiej po nawet... polską. Silva Rosa, portugalski historyk amator, w książce „Kolumb. Historia nieznana” zasugerował, że „odkrywca Ameryki” mógł być synem króla Polski Władysława Warneńczyka. Teoria ta nie została jednak potwierdzona. Autorzy najnowszych badań genetycznych twierdzą z kolei, że Krzysztof Kolumb miał być Hiszpanem żydowskiego pochodzenia. Pochodzenia Krzysztofa Kolumba z nową teorią Kwestia pochodzenia Krzysztofa Kolumba zyskała nowy wymiar dzięki badaniom DNA prowadzonym profesora José Antonio Lorente z Uniwersytetu w Granadzie. Prace nad nimi rozpoczęły się w 2003 r. Badania miały na celu ustalenie, czy oficjalna wersja o genueńskim pochodzeniu Kolumba jest zgodna z pra…

Krzysztof-Kolumb-4c884d7.jpg
width: 1200
height: 630

Thomas Cook w rękach Polaków. To nowy rozdział dla najstarszej marki turystycznej
type: item
date: 2024-09-05T13:21:56.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: podróże
subject: podróżnicy
subject: turystyka
description: Co łączy Thomasa Cooka z Polską? Choć słynny podróżnik prawdopodobnie nigdy nie odwiedził naszego kraju, jego dziedzictwo wkrótce zyska z nim bliskie powiązania. Ta rewolucja w branży turystycznej to doskonała wiadomość nie tylko dla Polaków.
encoded: Spis treści: Polska firma przejmuje kultową markę turystyczną Kim był Thomas Cook? Tak wyglądał początek współczesnej turystyki Polska platforma podróżnicza eSky ogłosiła przejęcie Thomas Cook – najstarszej marki w branży turystycznej. Krok ten ma na celu nie tylko ożywić kultową firmę, ale także wzmocnić pozycję eSky jako lidera na rynku elastycznych ofert podróży. Najbliższe plany obejmują m.in. rozwój pakietów dynamicznych, takich jak Lot+Hotel. To również ważny krok w ekspansji polskiej platformy na rynkach europejskich, zwłaszcza w Wielkiej Brytanii. Polska firma przejmuje kultową markę turystyczną Przejęcie umożliwi Thomas Cook dostęp do oferty ponad 500 linii lotniczych, w tym Lufthansy i Ryanaira, co zwiększy konkurencyjność kultowej marki. Dla eSky to kluczowy element realizowaniu strategii buy&build, która ma na celu dalszą ekspansję zagraniczną i dostarczanie bardziej elastycznych ofert wakacyjnych. Długoterminowy plan umocnienia pozycji polskiej firmy na rynku europejskim dotyczy szczególnie Wielkiej Brytanii. Wyspiarski kraj już generuje największe przychody dla grupy spośród krajów Europy Zachodniej. eSky działa w ponad 50 krajach. Firma oferuje szeroką gamę usług, od lotów i zakwaterowania po pakiety city break oraz wakacyjne. Klienci mogą korzystać także z dodatkowych usług, takich jak ubezpieczenia, wynajem samochodów, transfery lotniskowe oraz bilety na wydarzenia sportowe i koncerty. W 2023 roku firma osiągnęła imponujące wyniki – zysk EBITDA (z ang. Earnings Before Interest, Taxes, Depreciation, and Amortization) wyniósł ponad 81 mln zł, a przychody ze sprzedaży osiągnęły poziom 3,5 mld zł. Obsłużono przy tym 3,3 mln klientów. Nazwa brytyjskiej marki nieprzypadkowo brzmi znajomo. Stoi za nią słynny brytyjski podróżnik Thomas Cook – i to jako założyciel. Właśnie z tego powodu uważa się go za pioniera współczesnej turystyki. Co ciekawe, zaczynał jako kaznodzieja i działacz społeczny. Kim był Thomas Cook? Cook zorganizował swój pierwszy wyjazd w 184…

Thomas-Cook-dc7aeeb.jpg
width: 5760
height: 3840

Paweł Edmund Strzelecki zapisał się w historii nie tylko jako odkrywca. Był także filantropem
type: item
date: 2024-08-15T11:00:01.000Z
creator: Artur Białek
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: historia
subject: odkrywcy
subject: podróżnicy
subject: polska
subject: Społeczeństwo
description: W swoim czasie Paweł Edmund Strzelecki był jednym z największych odkrywców. Już od najmłodszych lat wyróżniał się ogromną ciekawością świata i niezłomnym duchem eksploratora. Nie bał się wyzwań i trudności związanych z odkrywaniem tego, co nieodkryte. To właśnie dzięki tym cechom zapisał się w historii jako jeden z najwybitniejszych podróżników. Lista jego osiągnięć jest tak długa, że aż trudno uwierzyć, że zapisano na niej dokonania tylko jednego człowieka.
encoded: W tym artykule: Kim był Paweł Edmund Strzelecki? Niespełniona miłość Przygotowania do wielkiej podróży Podróż dookoła świata Co odkrył Paweł Edmund Strzelecki w Australii? Wyprawa na Tasmanię i koniec wielkiej podróży Działalność filantropijna Upamiętnienia i dowody uznania Ostatnie lata życia i śmierć Pawła Edmunda Strzeleckiego Polscy podróżnicy i badacze odcisnęli swoje ślady na całym świecie. Arkady Fiedler zwiedził niemal cały glob, a książki jego autorstwa są dziś zaliczane do klasyki literatury podróżniczej. Henryk Arctowski zapisał na swoim koncie wiele odkryć na Antarktydzie, a Kazimierz Nowak był pierwszym białym człowiekiem, którego ujrzało wiele afrykańskich plemion. To tylko trzy przykłady z długiej listy, na której nie może zabraknąć także nazwiska bohatera tego artykułu. Czego dokonał Paweł Edmund Strzelecki? Poniżej odpowiadamy na to pytanie. Kim był Paweł Edmund Strzelecki? Paweł Edmund Strzelecki zapisał się w historii przede wszystkim jako podróżnik i odkrywca. To całkowicie zrozumiałe. W końcu to właśnie Strzelecki był pierwszym w historii Polakiem, który indywidualnie okrążył prawie cały świat w celach naukowych. Należy jednak podkreślić, że spłycenie jego osiągnięć do odkrywania niepoznanych części globu i prowadzenia prac badawczych jest sporym niedomówieniem. Nie można bowiem zapomnieć, że Strzelecki angażował się też w działalność filantropijną i realnie przyczynił się do uratowania wielu istnień ludzkich. Polski podróżnik, który uciekł z piekła. Gdy opowiedział o swojej podróży, stał się sławny Rewolucja przyniosła Rosji chaos. Bezkresna Syberia stała się wtedy kotłem, w którym kipiały konflikty etniczne, klasowe, polityczne. Śmierć i strach opanowały ludzkie umysły. Ferdynand O... Wczesne lata Paweł Edmund Strzelecki urodził się 20 lipca 1797 roku, w Głuszynie (obecnie część Poznania). Pochodził z rodziny szlacheckiej herbu Oksza. Jego ojciec, Franciszek Strzelecki, był weteranem Insurekcji Kościuszkowskiej. Młodość Nie zachowało się wiele…

pawel-edmund-strzelecki-zapisal-sie-w-historii-nie-tylko-jako-odkrywca-byl-takze-filantropem-fot-wikimedia-commons-public-domain-fc3764c.jpg
width: 1200
height: 630

Arkady Fiedler zwiedził prawie cały świat. Stał się klasykiem literatury podróżniczej
type: item
date: 2024-08-12T10:00:01.000Z
creator: Artur Białek
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: historia
subject: podróżnicy
subject: polska
subject: Społeczeństwo
description: Arkady Fiedler odbył w swoim życiu trzydzieści wypraw, a swoje przeżycia i doświadczenia zapisał w trzydziestu dwóch książkach, z których większość sprzedała się w bestsellerowym nakładzie. Do każdej podróży podchodził z wielką pasją, a barwne opisy, które zamieszczał w swoich tytułach, zdawały się sugerować, że dostrzegał to, co dla innych pozostawało niedostrzegalne. Swoją prozą i reportażami kolorował szarą rzeczywistość, która panowała w Polsce Ludowej.
encoded: W tym artykule: Kim był Arkady Fiedler? Podróże Arkadego Fiedlera Służba wojskowa w trakcie II wojny światowej Powrót do Polski i kolejne podróże Śmierć Arkadego Fiedlera Znaczenie dzieł Arkadego Fiedlera Muzeum Arkadego Fiedlera Tradycje podróżnicze w rodzinie Fiedlerów Dowody uznania i upamiętnienia Zwiedził niemal cały świat, podobnie jak Paweł Edmund Strzelecki. Tak jak Ferdynand Ossendowski, już jako chłopiec wykazywał się niebywałą ciekawością świata i wrażliwością na piękno przyrody. Jego książki, które osiągnęły ponad 10-milionowy nakład i doczekały się przekładu na 23 języki, do dziś są zaliczane do klasyki literatury podróżniczej. Kim był Arkady Fiedler? Arkady Fiedler był nie tylko wybitnym prozaikiem, reportażystą, przyrodnikiem i jednym z największych podróżników, ale także porucznikiem Wojska Polskiego. Dzieciństwo i młodość Urodził się 28 listopada 1894 roku, w Poznaniu. Jego ojciec, Antoni Fiedler, był poligrafem i wydawcą. To właśnie on zaszczepił w swoim synu miłość do podróży i poznawania tego, co niepoznane. Jak opowiadał w jednej z audycji radiowych, miał pięć lat, gdy ojciec zabrał go na polanę porośniętą wysoką trawą i polnymi kwiatami. Ten widok wywołał na nim tak duże wrażenie, że odbijał się echem w jego głowie przez wiele kolejnych lat. Arkady Fiedler. Pudełko ze skarbami Zaczytując się w dzieciństwie książkami Arkadego Fiedlera, zawsze odczuwałem pewien niedosyt obrazów. Uczył się w poznańskim Gimnazjum im. Gotthilfa Bergera. Po maturze studiował filozofię i nauki przyrodnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Gdy wybuchła I wojna światowa, został wcielony do armii niemieckiej i musiał przerwać studia. W latach 1918–1919 brał udział w powstaniu wielkopolskim. Został wybrany do Komitetu Jedenastu Polskiej Organizacji Wojskowej i kierował działaniami Działu Organizacyjnego w Dowództwie Żandarmerii Krajowej. W 1921 roku otrzymał stopień porucznika. Debiut literacki i wznowienie studiów W 1917 roku na łamach poznańskiego dwutygodnika „Zdrój” uk…

arkady-fiedler-1-5d95efb.jpg
width: 3500
height: 2554

Droga 35 to najprostszy i najpiękniejszy sposób na poznanie Islandii. Tym szlakiem podróżowali Wikingowie
type: item
date: 2024-06-02T08:00:31.000Z
subject: Adventure
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: islandia
subject: podróże
subject: podróżnicy
subject: porady w podróży
subject: Travel
description: Kolorowe góry, ziejące siarką fumarole, lodowce. Droga 35 to obowiązkowy szlak podczas zwiedzania Islandii. Jednocześnie to najprostszy sposób na poznanie islandzkiego interioru.
encoded: W tym artykule: Kąpiel w wodzie z gorącego strumienia Gejzery i fumarole Droga 35 Lodowce, jezioro i wodospad Kolorowe góry i kaniony Widok przeczy wszystkiemu, co znam. Przecieram zaparowaną szybę i oczy, może wciąż się nie dobudziłam, a może nie wysyłam na jednym z wielu piętrowych łóżek? Wczoraj mi to nie przeszkadzało. Ba! Byłam zachwycona i dziękowałam niebiosom – choć miejsce raczej wyglądało na piekło – że po przeprawie przez błota po kolana i huraganowym wietrze, podrywającym wysoko drobiny żwiru, znalazło się dla mnie miejsce pod dachem. Kąpiel w wodzie z gorącego strumienia Po pioruńsko zimnej nocy na trawie prokropkowanej żółtymi mleczami osiadła pierzynka szronu. Kiedy podnosi się słońce, wszystko zaczyna parować, tworząc dziwną mgiełkę. Wtedy otwierają się drzwi drugiej, nowszej chaty. Staje w nich kilka postaci w niepasujących do warunków kostiumach kąpielowych. Chichoczą, przepychają się i na trzy cztery ruszają do przodu. Skaczą boso po lodowatych grudkach jak po parzących węgielkach i chlup! – jedno za drugim zanurzają się w parującym baseniku. Został zbudowany na gorącym strumieniu tuż pod naszymi oknami. Wystarczy więc nie dać się pokonać pierwszemu podmuchowi chłodu, przejść kilka kroków drewnianym trapem i… – Tylko nie wchodź za blisko tej rury! – krzyczy za mną ranger dyżurujący w schronisku. Do basenu odgrodzonego od strumienia ciosanymi kamieniami prowadzą dwie rury. – Eee, obok tej drugiej lepiej też nie – precyzuje, widząc moje pierwsze niepewne spojrzenie. Tą z prawej płynie woda lodowata, z lewej – z rzeczki – prawie wrząca. Czerwony termometr na tabliczce ostrzegawczej przy mostku jest okraszony podpisem „80–100°C”. Celuję więc gdzieś pośrodku. Ciepło, cieplej, auć, gorąco! Idę w drugą stronę, a kiedy znajduję najlepszą dla siebie temperaturę, opieram się jak inni o brzeg i ani zamierzam ruszać. Z błogością na twarzach zgadujemy, kto w jakiej temperaturze przebywa. Woda w tym niewielkim kąpielisku ma od 19 do 39 stopni. Gejzery i fumarol…

teczowe-gory-d22e41d.jpg
width: 1000
height: 563

Kazimierz Nowak – podróżnik i zapalony cyklista. Kim był zapomniany pionier polskiego reportażu?
type: item
date: 2024-05-29T11:04:50.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: afryka
subject: dziennikarze
subject: fotografia
subject: podróże
subject: podróżnicy
subject: reportaże
subject: reporter
subject: rowery
subject: Wolny czas
description: Kazimierz Nowak w latach 1931–1936 samotnie przemierzył Afrykę i to w dwie strony. Przemieszczał się na rowerze, pieszo, konno, czółnem, pociągiem, a nawet na wielbłądzie. Z Czarnego Lądu pisał obszerne relacje do prasy. Ten niezmordowany podróżnik uważany jest za pioniera polskiego reportażu.
encoded: W tym artykule: Początki pasji Rowerowe wyprawy w Europie Początek wielkiej wyprawy Kazimierza Nowaka Drugie życie Kazimierza Nowaka Schyłek życia Kazimierza Nowaka Kazimierz Nowak urodził się 11 stycznia 1897 roku w miejscowości Stryj na Podkarpaciu. Zmarł w 13 października 1937 roku w Poznaniu. Jest to pod wieloma względami wyjątkowa postać, związana przez większość życia z Poznaniem. Początki pasji Kazimierz Nowak był niezmordowanym podróżnikiem, fotografem, rowerzystą. Od dzieciństwa był bardzo ciekawy świata. W wieku zaledwie 15 lat udał się w samodzielną podróż do Watykanu. Jednak jego prawdziwym marzeniem było poznanie Afryki. Początkowo nie było to możliwe. Po I wojnie światowej osiadł w Poznaniu, gdzie zatrudnił się jako urzędnik. Nie potrafił jednak ciągle siedzieć za biurkiem. Udawał się na długie rowerowe wycieczki po kraju, które dokumentował, fotografując. Rowerowe wyprawy w Europie W 1925 roku Kazimierz Nowak stracił posadę. Miał jednak pomysł na siebie i nowy fach. W marcu tego roku wyjechał z kraju (oczywiście na rowerze) i zarabiał na siebie oraz rodzinę w roli korespondenta prasowego i fotografa. Dotarł do Austrii, Włoch, Belgii, Holandii, Rumunii, Grecji, Turcji. Ciągnęło go jednak do Afryki. W 1927 roku był już w Trypolitanii w Afryce Północnej. Nie zapuścił się dalej na południe kontynentu – zabrakło pieniędzy, poza tym podupadł na zdrowiu. Ciągle w tyle głowy miał jednak pomysł przemierzenia i poznania całej Afryki. Rozpoczął przygotowania. Początek wielkiej wyprawy Kazimierza Nowaka 4 listopada 1931 roku Kazimierz Nowak rozpoczął podróż do Afryki. Początkowo pociągiem – aż do Rzymu. W Wiecznym Mieście wsiadł na rower, którym dojechał do Neapolu. Tam nie miał już wyboru. Aby dostać się do Afryki, musiał wsiąść na pokład statku. 26 listopada Nowak wsiada w Trypolisie na rower firmy Brennabor i rozpoczyna niezwykłą podróż po Czarnym Lądzie. Cel: odległy o kilkanaście tysięcy kilometrów Przylądek Igielny na samym południowym krańcu kontynentu. Po…

kazimierz-nowak-podroznik-i-zapalony-cyklista-kim-byl-zapomniany-pionier-polskiego-reportazu-b23db8b.png
width: 1200
height: 630

Pyteasz z Massalii jest nazywany Starożytnym Kolumbem. Gdzie podróżował i co odkrył?
type: item
date: 2023-09-24T09:31:01.000Z
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: podróżnicy
subject: starożytność
description: Pyteasz z Massalii to prawdopodobnie pierwszy Grek, który odwiedził północne krańce Europy. Możliwe, że dotarł nawet do Wisły. Jego prace stanowiły jedne z pierwszych prób systematycznego opisania i kartografowania nieznanych w starożytności obszarów. Niestety, ani jego notatki, ani mapy nie zachowały się do dziś. Co więc wiemy o Starożytnym Kolumbie?
encoded: W tym artykule: Odkrycia geograficzne w starożytnej Grecji Cel wypraw Pyteasza z Massalii Jak podróżował Pyteasz? Przybycie Pyteasza do Brytanii Dalsza wyprawa Pyteasza na północ Odkrycie Thule Pyteasz u ujścia Wisły Powrót do Massalii Dzieła i odkrycia Pyteasza Uznanie podróżnika po śmierci Na Posejdona, zginiemy tu przez tego szaleńca! – szeptał okutany w futro grecki marynarz. Trząsł się z zimna, tak jak jego towarzysze na pokładzie statku prującego fale lodowatego morza. Wiedział, że im dalej na północ, tym musi być chłodniej, lecz takiego ziąbu się nie spodziewał. Widok dookoła zapierał dech. Bezkresne morze było szczelnie pokryte kawałami kry, powietrze wypełniały miriady ziarnistych lodowych kryształków. Żaden Grek, a może nawet żaden człowiek, jeszcze tu nie dotarł. Żeglarze błagali bogów o wsparcie, spoglądając z trwogą na swego dowódcę Pyteasza z Massalii. „Czy ten człowiek oszalał?” – pytali. Pyteasz nie był jednak wariatem. Po prostu chciał dotrzeć tam, gdzie nikt wcześniej nie zdołał – na sam koniec świata. Odkrycia geograficzne w starożytnej Grecji Starożytni Grecy uważali, że na południe od Egiptu i Libii znajduje się strefa niezamieszkana z powodu gorąca, zaś na północ od nich – zgodnie z zasadami symetrii – strefa opustoszała z powodu zimna. A jednak w IV w. p.n.e. świat śródziemnomorski coraz bardziej interesował się dzikimi, nieznanymi krainami północy Europy. Krążyły fantastyczne opowieści o zamieszkujących tamtejsze morza potworach – hydrach, które błyskawicznie oplatają statki wielkimi mackami i wciągają na dno. Wierzono też, że północne wyspy to dom wielkich, mierzących około 3 metrów Hiperborejczyków. Pojawiały się jednak także informacje na temat domniemanych naturalnych bogactw tych krain. Dlatego około 325 r. p.n.e. władze jednej z zamożnych greckich kolonii – Massalii, czyli dzisiejszej Marsylii – postanowiły zbadać północ Europy. Choć miały na względzie głównie przyszłe korzyści handlowe, wiedziały, że na czele pionierskiej wyprawy powin…

pyteasz-z-massalii-40cb386.png
width: 1200
height: 630

Wyprawa Waligóry na biegun południowy wkracza w decydującą fazę. Czeka go „bardzo trudne” 150 km
type: item
date: 2022-12-30T15:52:31.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: biegun południowy
subject: mateusz waligóra
subject: podróżnicy
subject: polacy
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Mateusz Waligóra nie zwalnia tempa. Po trawersie Grenlandii i przejściu wszystkich oznakowanych szlaków polskich Tatrach podróżnik wyruszył na kolejną w tym roku wyprawę. Tym razem za cel obrał biegun południowy. Przedsięwzięciu patronuje national-geographic.pl.
encoded: W tym artykule: Mateusz Waligóra idzie na biegun południowy Podróżnik jest coraz bliżej celu Wyprawa na biegun południowy i wgłąb siebie Mateusz Waligóra od listopada przemierza na nartach Antarktydę. Jego cel to biegun południowy. Jeśli ukończy wyprawę, będzie czwartym Polakiem z tym wyczynem na koncie. Do tej pory wyprawę z powodzeniem ukończyli Marek Kamiński, Małgorzata Wojtaczka i Jacek Libucha. Mateusz Waligóra idzie na biegun południowy Od prawie trzech tygodni Mateusz Waligóra nie robił przerwy w drodze. Wyprawa wkracza w decydującą fazę i nic nie wskazuje, żeby w najbliższym czasie planował dłuższe postoje. Przed podróżnikiem największe pola zastrug i szczelin. Cała trasa z lodowej zatoki Hercules Inlet do bieguna południowego liczy 1200 km. Z powodu zasp nawianego i zamarzniętego śniegu nie da się jednak pokonać tego dystansu w linii prostej. Na początku zastrugi były niskie, ale im bliżej celu, tym bardziej rosną. Z informacji, które docierają do idących w tym roku na biegun wynika, że takich zastrug na Antarktydzie nie widziano od ośmiu lat. – Ostatni dzień przerwy miałem 18 dni temu. Nie wiem, kiedy odpocznę. Zanim to się stanie, chciałbym przejść przez pole zastrug. Przede mną bardzo trudne 150 km – relacjonuje Mateusz Waligóra. Podróżnik jest coraz bliżej celu Przez 43 dni podróżnik pokonał na nartach ok. 900 km i wspiął się powyżej 2000 m n.p.m. Droga cały czas wiedzie delikatnie pod górkę. Na ostatnich 300 km Waligóra pokona jeszcze ok. 800 metrów przewyższenia. – Z powodu wysokości zrobiło się zimno. W środę pierwszy raz zmarzłem w stopy. Od tej pory muszę pilnować się ze wszystkim, każdy, najmniejszy błąd, może nie sporo kosztować. Ale cieszę się, że silny wiatr przegnał chmury, które zupełnie ograniczały widoczność na początku tygodnia. Wyprawa wkracza w decydującą fazę. Przede mną pole potężnych zastrug, pomiędzy którymi kryją się zdradliwe szczeliny – opowiada Waligóra. Mateusz Waligóra wyrusza samotnie na biegun południowy. „Jestem zwolennikie…

wyprawa-waligory-na-biegun-poludniowy-wkracza-w-decydujaca-faze-czeka-go-trudne-150-km-80e7b2d.jpg
width: 960
height: 540

Travelery 2021 – poznajcie nominowanych w 16. edycji konkursu
type: item
date: 2022-06-01T11:29:56.000Z
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: nagrody
subject: podróże
subject: podróżnicy
subject: Travel
subject: traveler
subject: Wolny czas
description: Po raz 16. nagradzamy ludzi przekraczających granice fizyczne i mentalne. Kto został nominowany w tym roku?
encoded: 2021 rok, tak jak 2020, upłynął pod znakiem pandemii. Ludzie z pasją, a tacy właśnie zostali nominowani do Travelerów, po raz kolejny udowodnili jednak, że w podróży nie ma ograniczeń. Wystarczą „tylko” kreatywność i determinacja. W ostatnich miesiącach polscy podróżnicy dostarczyli nam wielu emocji i powodów do dumy. Z uwagą śledziliśmy również rynek książkowy i podróżniczą blogosferę. Do kogo trafią Travelery 2021? Oto nominowani w 4 kategoriach: Podróż roku, Wyczyn roku, Książka roku i Blog roku. Tegorocznych zwycięzców Travelerów wybierze kapituła składająca się z przedstawicieli redakcji National Geographic Traveler. Wyniki zostaną ogłoszone 6 czerwca 2022 r. również na stronie internetowej. Jerzy Arsoba: Pieszo przez Portugalię Podróżnik, fotograf i organizator wypraw Jerzy Arsoba ze Szczecina w ciągu 86 dni pieszej wędrówki przez Portugalię, pokonał 2407 km. Jego dzienny dystans wynosił średnio 28 km, niósł plecak o wadze 11–13 kg. Swoją wyprawę rozpoczął w Porto 17 października 2020 roku i do Porto wrócił 9 lutego 2021 roku. Okrążył całą Portugalię z grubsza wzdłuż jej granic lądowych i morskich, zgodnie z ruchem wskazówek zegara – wyłącznie pieszo, przez wszystkie regiony. Po swojej wyprawie podróżnik stworzył interaktywną mapę trasy, którą przeszedł, wraz z zaznaczeniem miejsc noclegowych, przebytymi dziennymi dystansami i sumą podejść, która łącznie wyniosła 35000 metrów. Można ją zobaczyć tutaj: https://jerzy-arsoba.travelmap.net. Wytyczył swój własny szlak – do pieszych i rowerowych wypraw, przebiegający przez najpiękniejsze miejsca Portugalii. Wyprawa była pierwszą w ramach projektu „PHI Arsoba across around”, w ramach którego podróżnik chce tworzyć nowe trasy pieszych wędrówek. Łukasz Supergan: Zimowe przejście wzdłuż gór Polski 1 080 km i 31 500 m podejść. Zimą. Ten plan krótko opisuje niezwykłą podróż zrealizowaną zimą 2021 roku przez Łukasza Supergana, specjalistę od długodystansowych, zazwyczaj samotnych wypraw. Łukasz przeszedł całość polskich Su…

travelery-2021-poznajcie-nominowanych-w-16-edycji-konkursu-c2e2a92.jpeg
width: 1272
height: 715

Kim był Krzysztof Kolumb. Badacze na tropie prawdziwej tożsamości odkrywcy Ameryki
type: item
date: 2022-05-18T13:22:00.000Z
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: ameryka
subject: Edukacja
subject: historia
subject: krzysztof kolumb
subject: odkrycia
subject: podróżnicy
subject: Wolny czas
description: Do historii przeszedł jako Krzysztof Kolumb. Odkrywca Ameryki wcale tak się jednak nie nazywał. Nie pochodził też z Genui, lecz z greckiej wyspy Chios. Ukrywał swoją tożsamość, bo bał się... zamachowców nasłanych przez sułtana!
encoded: W tym artykule: Kim był Krzysztof Kolumb: grecki trop Chios: „Prawe oko Genui” Sekret dla ocalenia życia Colon spotyka Colombo Zagadka zaufania władcy Sekretna metoda Prawda na marginesach Zadziwiające, że wśród najwcześniejszych źródeł na temat życia Kolumba – a były to listy, kroniki i opracowania aż 26 współczesnych mu lub żyjących niedługo po jego śmierci autorów – żaden nie napisał, skąd dokładnie pochodzi odkrywca. A przecież chociaż kilku z nich znało go osobiście, korespondowało z nim. To był najgorszy rok w historii ludzkości, ale okazuje się, że nie dla pewnej kultury Trzy lata temu historyk Michael McCormick uznał, że 536 r. n.e. był to najgorszy rok w historii. Najnowsze badania pokazują, że nie dla wszystkich. Kultura Anasazi mogła skorzystać na traged... Nawet jeśli kronikarze podawali jakieś informacje o jego rodzinnych stronach, to były albo niejasne, albo sprzeczne. Mało który wskazywał na konkretne miasto. Część nazywała go po prostu Włochem, Liguryjczykiem lub „z genueńskiego narodu”. Sam Kolumb nigdy nie napisał, że pochodzi z Genui. Jedyny dokument rzekomo na to wskazujący nie jest oryginałem, lecz podejrzaną „kopią”. Jednak zgodnie z oficjalnie przyjętą, choć nieudokumentowaną, wersją wydarzeń ojcem Kolumba miał być tkacz z Genui. Niejaki Domenico Colombo, który… zmarł w skrajnej nędzy pod koniec XV w. Trudno uwierzyć, że jego syn Krzysztof, znany z przywiązania do bliskich, okazał się nieczuły na los rodzica – zwłaszcza że sam był wtedy u szczytu sławy i bogactwa. Kolumb nie udał się też nigdy do „ojczystej” Genui, by cieszyć się swoim triumfem lub zadedykować go „rodakom”. Ani on, ani jego bracia! Dziwni to zaiste genueńczycy… Kim był Krzysztof Kolumb: grecki trop Fakt, że w 1493 r. historyk Pietro Martire napisał o Kolumbie „człowiek z Ligurii”, a później inni to powtórzyli, wywołał poczucie dumy wśród mieszkańców tego regionu. Stawiali odkrywcy pomniki w centrach miast, chwaląc się sławnym żeglarzem. Nic dziwnego, że informacja podana przez…

prawdziwa-historia-krzysztofa-kolumba-f59a167.jpeg
width: 3507
height: 2772

Najwybitniejsi polscy podróżnicy: Arctowski, Strzelecki, Halik. Poznaj ich dokonania
type: item
date: 2021-03-02T05:55:34.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: henryk arctowski
subject: marek kamiński
subject: podróżnicy
subject: tony halik
subject: Travel
description: Polscy podróżnicy i ich dzieje często pokrywają się z historiami najważniejszych światowych odkryć geograficznych. Ich biografie są fascynującymi życiorysami, nie o wszystkich jednak wspomina się w szkołach. To właśnie jeden z Polaków przejechał na rowerze Afrykę, a inny swoim odkryciem wyprzedził sukces samego Marco Polo. Warto znać te opowieści, zwłaszcza, że niejednokrotnie czyta się je lepiej niż najlepszą fikcyjną powieść.
encoded: Polscy podróżnicy: Paweł Edmund Strzelecki Sławni podróżnicy w historii Polski obecni byli od wieków. Przykładem może być Paweł Edmund Strzelecki, który urodził się w 1797 roku w zubożałej rodzinie szlacheckiej. O podróżach marzył od wczesnego dzieciństwa, a swoje pierwsze eskapady finansował prawdopodobnie środkami pochodzącymi ze spadku po rodzicach. Jako dorosły człowiek zarządzał majątkami magnata Sapiehy, a - dzięki sukcesom w tej dziedzinie - w roku 1829 ponownie mógł cieszyć się z ogromnej kwoty, tym razem odziedziczonej po zmarłym chlebodawcy. Najważniejszym osiągnięciem podróżniczym Strzeleckiego była rozpoczęta w 1834 dziewięcioletnia wyprawa dookoła ziemi. W tym czasie polski podróżnik zajmował się różnego typu badaniami, dokonując przy okazji wielu odkryć. Prowadził wielotematyczne projekty przyrodnicze na terenie Ameryki Północnej, badania południowoamerykańskich wulkanów i złóż surowców mineralnych oraz projekty geologiczne oraz obserwacje meteorologiczne w Brazylii, Urugwaju i Chile. Najważniejsza w jego biografii była jednak eksploracja Australii, Nowej Zelandii i Tasmanii. To właśnie Strzelecki zbadał najwyższe pasmo górskie kontynentu, a zdobyty w 1840 roku najwyższy jego szczyt nazwał Górą Kościuszki. Odkrył także dolinę Latrobe, gdzie znajdują się jedne z największych w globalnej perspektywie pokłady węgla brunatnego, ropy naftowej i złota. Strzelecki jest również autorem pierwszej dokładnej mapy geologicznej Nowej Południowej Walii i Tasmanii. Dzieło życia podróżnika, oparte na zdobytych informacjach oraz badaniach geologicznych, mineralogicznych, etnograficznych przez prawie pół wieku było najlepszym źródłem wiedzy o Australii i Tasmanii. Na cześć Strzeleckiego jego nazwisko nosi australijskie pasmo górskie, dwa szczyty, jezioro, rzeka, a nawet miasteczko. Polscy podróżnicy: Henryk Arctowski Lista, na której znajdują się polscy podróżnicy, nie byłaby pełna, gdyby zabrakło na niej Henryka Arctowskiego. To polski geograf, geolog, meteorolog i gla…

polska-stacja-antarktyczna-im-henryka-arctowskiego-fot-wolfgang-kaehler-agefotostock-east-news-2cdcb34.jpeg
width: 1000
height: 665

„Zdobył szczyt. Poprosił o chwilę odpoczynku”. Przyjaciel Aleksandra Doby o ostatnich chwilach podróżnika
type: item
date: 2021-02-24T09:50:00.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: aleksander doba
subject: kajakarstwo
subject: kilimandżaro
subject: podróże
subject: podróżnicy
subject: Sport
subject: Travel
description: – Olek mówił, że jest w świetnej formie. Zdobył szczyt Kilimandżaro o godz. 11 w poniedziałek. Przed wykonaniem zdjęcia poprosił o chwilę odpoczynku. Później stracił przytomność – tak ostatnie chwile Aleksandra Doby opisuje Łukasz Nowak, przyjaciel i organizator ostatniej wyprawy wielkiego podróżnika.
encoded: W tym artykule: Pasjonat i wizjoner Wiadomość o śmierci utytułowanego podróżnika Aleksandra Doby obiegła polskie i światowe media we wtorek. Jego bliscy na oficjalnym facebookowym profilu Doby napisali: „Z głębokim żalem zawiadamiamy, że dnia 22 lutego zmarł wielki kajakarz Aleksander Doba. Zmarł śmiercią podróżnika, zdobywając najwyższy szczyt Afryki - Kilimandżaro. Spełniając swoje marzenia”. Dzięki relacji Łukasza Nowaka, dziś wiemy, że Doba przed śmiercią spełnił swoje kolejne marzenie i zdobył mierzący 5 895 m.n.p.m. szczyt. – Czuł się dobrze, nie było objawów choroby wysokościowej, był z nim kontakt.. Część zdobywców spotkała Dobę na jednym z trzech wierzchołków Kilimandżaro. Rozmawiali z nim. Mówił, że jest w świetnej formie, krzyczał „Afryka dzika” i że jest szczęśliwy, chciał zdobyć szczyt – opowiadał Nowak w rozmowie z polsatnews.pl. Jak mówi organizator ostatniej wyprawy Doby, po zdobyciu szczytu, a przed wykonaniem zdjęcia potwierdzającego udaną wspinaczkę podróżnik poprosił o chwilę odpoczynku. Chwilę później stracił przytomność, a zaraz potem ustały funkcje życiowe. Mimo natychmiastowej reanimacji, nie udało się przywrócić akcji serca. Ciało Aleksandra Doby zostało więc zabezpieczone i sprowadzone do niższych obozów. W akcji udział brali m.in. pracownicy parku narodowego, na którego terenie wznosi się Kilimandżaro. Zdobycie najwyższego szczytu Afryki nie miało być końcem tegorocznej wyprawy Aleksandra Doby. W planach miał jeszcze safari w dwóch parkach narodowych: Tarangire i Ngoro Ngoro oraz odpoczynek na wyspie Zanzibar. Sto DÓB samotności. Wywiad z Aleksandrem Dobą Przejście na emeryturę dodało mu skrzydeł. A raczej wioseł. Aleksander Doba, który w wieku 65 lat samotnie przepłynął kajakiem Ocean Atlantycki, ciągle nie ma dość. Wręcz przeciwnie. D... Pasjonat i wizjoner Aleksander Doba przyszedł na świat 9 września 1946 w Swarzędzu. Dzieciństwo spędził w Swarzędzu. Ukończył Politechnikę Poznańską z tytułem inżyniera mechanika. Od lat 70. XX wieku mie…

aleksander-doba-zmarl-w-wieku-74-lat-fot-piotr-hukalo-east-news-e7134ec.jpeg
width: 1000
height: 667

Jak wygląda życie w ciągłej drodze? Opowiadają maratończycy podróży
type: item
date: 2020-12-21T11:17:19.000Z
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: podróże
subject: podróżnicy
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Poznaj ludzi, którzy z podróży uczynili styl życia. Zgodnie przyznają: "średnio po pół roku podróż przestaje być podróżą w sensie jeżdżenia od muzeum do świątyni, a staje się życiem". Czy brakuje im "normalności"? Z czego się utrzymują?
encoded: POZNAJ NASZYCH BOHATERÓW >>> Ile to już lat? Czekaj, zajrzymy na zegar na stronie – mówią Adela i Kris, gdy pytam, jak długo są w podróży. Automatyczny zegar jest jedyną rzeczą, która na niej działa, bo z powodu braku czasu ostatni wpis nosi datę sprzed ponad pół roku. No więc zegar pokazuje, że wyruszyli 6 lat i 3 miesiące temu. Zdarzyło się tyle, że mogliby zapełnić kilka książek: jeden z towarzyszy podróży nagle zmarł, drugi miał w Afryce poważny wypadek. Adela musiała wrócić na chwilę do Warszawy, gdzie najpierw ktoś włamał się do jej mieszkania, kradnąc wszystkie zarobione na Cyprze na tę podróż pieniądze, a kilka dni później z ulicy znikł jej rower. Kupiła go w Turcji. Postanowiła wtedy zmienić swój plan autostopowej podróży dookoła świata i spontanicznie dołączyć do spotkanych Polaków jadących rowerami do Afryki. Z pomocą przyszli przyjaciele: zorganizowali koncert i za bilety-cegiełki zebrali stracone fundusze. Dziś Adela i Kris po przejechaniu rowerami Afryki, obu Ameryk i Australii z Nową Zelandią dojechali do Korei Południowej, skąd za jakieś cztery lata planują dobić do Polski. W ich ustach oznacza to, że zaczęli powrót, bo nie mają już do przekroczenia żadnego oceanu. Wyjeżdżając, nie wiedzieli, jak długo ich nie będzie, co zdarza się zresztą w przypadku wielu podróżujących latami. Bo w drodze okazuje się, że jest to m o ż l i w e, a nawet mniej skomplikowane, niż wydawało się przed wyjazdem. Dla Joasi Nowak, samotnej mamy, która wyruszyła w podróż po Ameryce Południowej z 20-miesięczną córeczką Gają, takie chwile olśnienia przyszły po trzech zaplanowanych na próbę miesiącach („dajemy radę”), a potem – gdy zbliżał się do końca rok, po którym miały wrócić („przecież ciągle nie wyjechałyśmy z Peru, a jest jeszcze tyle świata do zobaczenia”). W dodatku ktoś je paskudnie okradł, zostawiając z 20 solami (ok. 23 zł) w kieszeni. Czekając osiem tygodni na nowe karty bankowe z Polski, zamieszkały na kempingu przy plaży, żyjąc ze sprzedaży sałatki z mango własneg…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d8de5599d0a2d366ae8edf6593caa3741752583c-ee73f89.jpeg
width: 5220
height: 3480

76 dni wędrówki przez góry Iranu. Ruszył, by delektować się samotnością. Zamiast niej znalazł życzliwych ludzi
type: item
date: 2020-06-01T07:55:53.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: iran
subject: Kuchnia
subject: podróżnicy
subject: Sport
subject: Travel
subject: wędrówki
description: Samotność, oślepiające słońce w dzień, mróz w nocy – wędrówka przez góry Zagros nie należy do typowych pomysłów na wakacje.
encoded: ZOBACZ GALERIĘ >>> Temperatura przekracza 35 stopni. W takim upale nie da się wędrować szybko. Odmierzam więc spokojnie kroki, kilometry i godziny, jakie pozostały mi do późnego popołudnia. Wtedy żar osłabnie, a ja będę mógł przyspieszyć. Wokół pomarańczowe i brązowe wzgórza pokryte suchymi trawami, ciągnące się po horyzont. Kompas i stara radziecka mapa muszą mi wystarczyć do wyznaczania drogi przez te pustkowia. Cztery lata wcześniej przyjechałem po raz pierwszy do Iranu. Wędrowałem ulicami starych perskich miast, namacalnie czując 3 tys. lat historii. Pod dachami miejscowych ludzi spędziłem wiele dni i nocy. Poznałem trudną współczesność tego kraju. Kiedy wyjeżdżałem po pięciu tygodniach, byłem nim zafascynowany. Chciałem wrócić i dotrzeć do miejsc, których podczas pierwszej krótkiej wizyty nie udało mi się odwiedzić. Gdy już w Polsce patrzyłem na mapę Iranu, mój wzrok stale zatrzymywał się na potężnym łańcuchu górskim ciągnącym się przez całą zachodnią część kraju. Góry Zagros – mało poznane i opisane, ziemia na poły nieodkryta, pustynna, poprzedzielana wysokimi pasmami. Pomysł, by przejść je w całości, nie dał mi spokoju. Spakowałem minimalny zestaw sprzętu i poleciałem do Teheranu. Ruszyłem samotnie zmierzyć się z górami i z samym sobą – pokonać pieszo ponad 2 tys. km. Początek drogi Zaczynam od miasta Tebriz i północno-zachodnich prowincji zamieszkałych przez irańskich Azerów i Kurdów. Choć to dopiero początek mojej wędrówki, trudno o miejsce bardziej oddalone od cywilizacji niż wzgórza nad brzegami wysychającego jeziora Urmia i wzdłuż granicy z Irakiem. A jednak szybko zdaję sobie sprawę, że otaczają mnie jedne z najpiękniejszych gór, jakie widziałem. Zachodzące słońce wydobywa z nich dziesiątki kolorów. Narzucam sobie plan na każdy dzień: 14 godz. marszu i przejście w tym czasie 35 km. Mój podstawowy zapas wody to cztery litry na dzień. Poza tym niosę 10-litrowy bukłak, na wypadek gdybym nie znalazł strumienia lub źródła przez dwa lub trzy dni. Na szczęście…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/dc0e2c6edfa28b41bb9a735a757534be0a95ede1-6ea007f.jpeg
width: 4608
height: 3456

Amundsen: biegun ziemi, biegun ambicji. Poznaj historię zdobywcy bieguna południowego
type: item
date: 2019-11-13T07:44:42.000Z
creator: Caroline Alexander
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: biegun północny
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: podróżnicy
subject: roald amundsen
subject: robert scott
subject: Travel
description: “Wtorek, 12 września. Słaba widoczność i lodowaty wiatr z południa. –52°C. Mróz daje się psom we znaki. Ludzie po całej nocy w zesztywniałych ubraniach próbują sobie jakoś radzić... Nie ma co liczyć na poprawę pogody.”
encoded: Autorem tych słów był norweski podróżnik Roald Amundsen. Pięć lat wcześniej okrył się sławą, gdy jako pierwszy człowiek pokonał legendarne arktyczne przejście północno-zachodnie prowadzące z Atlantyku na Ocean Spokojny wzdłuż brzegów Kanady. Teraz znajdował się na drugim krańcu świata, próbując zdobyć najważniejsze trofeum w świecie odkrywców – biegun południowy. Ta śmiała wyprawa, choć zaplanowana z charakterystyczną dla jej szefa drobiazgowością, podjęta została w wyniku zbiegu okoliczności. Dwa lata wcześniej do odkrywcy planującego badania Oceanu Arktycznego i dopłynięcie do bieguna północnego dotarła informacja (później podawana w wątpliwość), że biegun został już zdobyty przez Roberta Peary’ego. Amundsen, jak sam wspominał, zmienił plany w ułamku sekundy: “Postanowiłem wyruszyć w drugą stronę i wyprawić się na południe”. Był przekonany, że zdobycie bieguna przyniesie mu sławę oraz fundusze na finansowanie kolejnych wypraw. Oficjalnie przygotowując podróż na północ, w sekrecie planował ekspedycję w przeciwnym kierunku. Pewnym kłopotem był fakt, że w tę samą stronę zmierzała nagłośniona brytyjska wyprawa kapitana Roberta Falcona Scotta. Obawiając się przegranej, Norweg popędził przed siebie, nie czekając na nadejście polarnej wiosny i poprawę pogody. W efekcie utracił cenne psy, a członkowie jego wyprawy musieli leczyć odmrożone stopy. Wracając do bazy Framheim (nazwanej tak na pamiątkę statku, którym tam przypłynął, legendarnego „Frama”; słowo to oznacza „naprzód”), Amundsen porzucił dwójkę towarzyszy, którzy z trudem dotarli do obozu dzień po jego powrocie. – Nie nazywałbym tego ekspedycją. To był atak paniki – powiedział mu później Hjalmar Johansen, najbardziej doświadczony polarnik w jego zespole. Te słowa kosztowały Johansena miejsce w wyprawie na biegun. Wszystkie te rażące niedopatrzenia warto rozpatrywać nie po to, by wskazać na błędy Amundsena, ale by rozprawić się z towarzyszącym mu od dawna mitem, wedle którego jego wyprawa była pozbawiona prawdziwego…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/1b95b2f8f073a65d03f8952b4c33cb272df3303b-077ee07.jpeg
width: 670
height: 512

Wyruszyli jako przyjaciele, potem zostali wrogami. Rzeka pełna rozczarowań
type: item
date: 2019-09-11T07:41:35.000Z
creator: redakcja
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: kolumbia
subject: podróżnicy
subject: Travel
description: Dwaj polscy podróżnicy stanęli nad brzegiem kolumbijskiej Yari. Cel mieli wspólny – spłynięcie dziką rzeką. Do amazońskiego piekła weszli jako kompani. Wyszli jako wrogowie, pełni wzajemnej niechęci. Co przesądziło o tej przemianie?
encoded: Tekst: Daniel Walczak

wyruszyli-jako-przyjaciele-potem-zostali-wrogami-rzeka-pelna-rozczarowan1-ed22ac7.png
width: 1200
height: 630

"Jestem sam i wolny! Wszystko jest cudze, ale jakby moje! " Polska wyprawa dookoła świata 1926–1930
type: item
date: 2019-03-14T08:02:00.000Z
creator: Zuzanna Pol
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Lifestyle
subject: podróżnicy
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Są chwile w życiu zbyt wielkie, by je zapomnieć. Należy do nich również ta chwila, gdy po długiej, bezkresnej wędrówce w jednym i tym samym kierunku wraca się do miejsca, z którego się wyszło, kiedy własnym wzrokiem, słuchem, dotykiem rąk sprawdza się wielkie misterium… okrągłości Ziemi.
encoded: Skończyć studia i wyruszyć dookoła świata. Na taki pomysł wpadają dziś rzesze studentów, a linie lotnicze walczą o zawartość ich kieszeni specjalnymi taryfami. W 1926 r. Tadeusz Perkitny i Leon Mroczkiewicz wyruszyli w podróż z pozoru taką samą, a jednak zupełnie inną. W czasach, gdy młodzież z wyższych sfer udawała się najwyżej do Francji albo do Włoch, by nabyć światowej ogłady, oni zapragnęli egzotyki. Mieli młodzieńczy zapał, dyplomy inżynierów leśnictwa i technologii drewna, aparat fotograficzny i słoik kiszonych ogórków na drogę. Akurat tyle, żeby zrealizować marzenia. Widzieli Paryż, w którym tańczyła wówczas słodka Mulatka Josephine Baker, i Aconcaguę, najwyższy szczyt Ameryki Południowej. Błądzili po ogromnym Szanghaju, gdzie patrzyli na jakieś bezbrzeżne mrowisko lub gniazdo robaków ulepione ze skorupy błota i z zapcha- nych kałem krużganków. Jakieś cuchnące bajora i dymem przeżarte kominy. Ludziom nie starcza pojemność ruder, nie mogą ich pomieścić przepastne podwórza, więc rozsadziwszy ściany swą potworną ciżbą, tryskają przez wszystkie szczeliny, leją się przez bramy, wypływają ze śmietników i jak struga pieniącej się mazi chlustają na ulicę. W świecie, który chłonęli dwaj poznaniacy, rodziła się nasza współczesność. Bladzi, wyniszczeni Chińczycy pracowali jak mrówki w wilgotnych piwnicach, Afrykańczycy z nadzieją opuszczali domy, upchnięci w ładowni statku o symbolicznej nazwie „Europa”, a w Hameryce najubożsi europejscy emigranci zapuszczali właśnie korzenie. Pat i Pataszon, jak o sobie mówili, jeden zbyt krępy, drugi przydługi, obaj bez środków do życia, ruszyli w ten świat. Nie podróżowali z naukową misją, nie szukali, jak artyści, inspiracji haremami czy egzotyką. Nie zwiedzali wspaniałych budowli, by zachwycać się ludzkim geniuszem. Dzielili los tysięcy niepiśmiennych biedaków, których nędza wyrzucała za ocean i dalej. Jako drwale, pucybuty, pomocnicy ogrodników i pokojówek zarobili na bilet, więc wsiedli na statek do Brazylii, żeby przekroczyć ró…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3c420d08c443bbc87e12786a6921398ad7f58738-d427ddb.jpeg
width: 550
height: 365

Tony Halik w Mato Grosso. "Bo ja szczęściu potrafiłem sprzyjać"
type: item
date: 2018-09-21T03:45:38.000Z
creator: Zuzanna Pol
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: ameryka południowa
subject: indianie
subject: Parenting
subject: podróżnicy
subject: Sport
subject: Travel
description: Tony Halik miał szczęście – poznał południowoamerykańskich Indian nieskażonych cywilizacją i jej wytworami. Żył wśród nich, a oni traktowali go jak swego. Mieczysław Antoni Sędzimir chciał zostać flisakiem. Ale życie miało dlań inne plany.
encoded: Był osobistym fotografem Perona i Evity, pił szampana z królową brytyjską, gościł w domu Fidela Castro. Należał do grupy Indian Iny. Pośmiertnie kultura ulicy wyróżniła go osobistym graffiti: „Tu byłem, Tony Halik”. 1955 Mato Grosso Wyrosła przede mną wysoka sylwetka wojownika Kayapó... Wpatrywał się przez chwilę w moją twarz, jak gdyby nie wierzył własnym oczom, ale znaki i wojenne malowidła na mojej skórze pozbawiły go wątpliwości i z ponownym okrzykiem zamierzył się dzidą... W ostatniej chwili skoczyłem, odwołując się gorączkowo w pamięci do lekcji dżiu-dżitsu, jakie otrzymałem dawno temu, gdy byłem pilotem wojennym. Walka między białym Indianinem z Polski a wojownikiem grupy Kayapó rozegrała się w 1955 r. nad przecinającą Wyżynę Brazylijską rzeką Araguaia. Z opresji uratował Halika Ozana, jego przyjaciel. Indianie żyli wówczas w niezaburzonym jeszcze ekosystemie, ubierali się jak ich dziadowie, kultywowali pradawne zwyczaje. Nie mieli pojęcia, że porośnięta lasem ziemia, która służyła im za dom, tereny łowieckie i miejsce uprawy manioku może też być źródłem bogactwa. Ba, nie wiedzieli nawet, co to znaczy być bogatym. Nie mogli więc przyswoić sobie prawdy, że chciwość jest jednym z najsilniejszych motorów ludzkich działań. Ale niebawem przekonali się o tym na własnej skórze. Bandeirantes – awanturnicy, bandyci, poszukiwacze złota i diamentów, łowcy niewolników i poganiacze bydła – od ponad dwustu lat torowali szlaki, którymi później kroczył Kościół, obiecujący po masakrach zbawienie. Na terenach, które zapewniały utrzymanie tysiącom Indian, biali zaczęli otwierać kolejne kopalnie – miejsca pracy dla biedoty z Europy i Ameryki. Wraz z nimi pojawiły się ciemne spelunki z alkoholem za półdarmo i tanie burdele. Nieodłącznymi towarzyszami osadników były syfilis i gruźlica. Biali zażarcie walczyli o własne interesy, a Indianie bronili swojej ziemi. Jednak zgodnie z literą prawa ustanowionego przez kolonizatorów tereny wolne od ludności etnicznej można było po prostu za…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5645dd84de5985afd8920a5212c6a66ce4bc8f7b-e369217.jpeg
width: 640
height: 401

Amazonka: "Pozostały jeszcze miejsca zachwycające swoim dzikim pięknem i nieokiełznanym żywiołem"
type: item
date: 2018-08-17T08:13:00.000Z
creator: Adam Robiński
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: ekspedycje
subject: Moto
subject: podróżnicy
subject: Sport
subject: Technologia
subject: Travel
description: Dzisiejsza Amazonka to ta sama rzeka, którą przepłynąłem 30 lat temu, pełna pustych, rozległych przestrzeni – mówi podróżnik i opiekun wypraw Piotr Chmieliński.
encoded: Piotr Chmieliński jako pierwszy przepłynął w latach 1985/1986 Amazonkę od źródeł do ujścia. Wciąż nad największą rzekę świata wraca pomagając innym śmiałkom w ich wyprawach . Fot. Mariusz Martyniak/matys-studio.com Co tak pociąga Pana w Amazonce, że regularnie wraca Pan do Ameryki Południowej? Piotr Chmieliński: Właściwie trudno mówić o regularności moich wyjazdów do Ameryki Południowej. A jeśli już, to określiłbym je jako następujące w nieregularnych odstępach czasowych regularne powroty związane z realizacją konkretnego celu, dotyczącego zwykle badań źródeł Amazonki. Co mnie w Amazonce pociąga? Sam fakt, że spędziłem pół roku płynąc po jej wodach czyni tę rzekę szczególnie mi bliską. Pokonanie prawie 7 tys. km od źródeł do ujścia w Atlantyku dało mi wiele osobistej satysfakcji. Do dziś myślę, że miałem wiele szczęścia – po pierwsze, bo mogłem wziąć udział w tej wyprawie, a po drugie, bo zakończyłem ją sukcesem, przepływając jako pierwszy w świecie całą długość Amazonki. Inną kwestią, niezwykle intrygującą, która powoduje, że co jakiś czas pojawiam się nad Amazonką, są jej źródła. Ich lokalizacja zmieniała się wielokrotnie, ostatnia informacja o możliwym nowym źródle pojawiła się całkiem niedawno, bo w 2012 roku. Od pierwszego zetknięcia z rzeką ,“tajemnica” jej źródła jest przedmiotem moich zainteresowań, stąd moje zaangażowanie eksploracyjne. Miałem okazję brać udział w kilku wyprawach, mających za zadanie zmierzyć i zbadać, który z położonych wysoko w Andach strumieni daje początek najdłuższej rzece świata. Powroty nad Amazonkę mają dziś dla mnie szczególny wymiar, bo pokazuję towarzyszącym mi w podróżach do Peru synom – Maxowi i Alexowi – miejsca, o których słyszeli niemal od urodzenia. Moje opowieści o spływie Amazonką uzupełniają własnymi już doświadczeniami, także kajakarskimi. Sami mieli okazję poczuć, jak to jest po raz pierwszy w historii eksploracji przepłynąć choćby fragment dotąd niespłyniętej rzeki. Kto wie, czy to ja nie jestem bardziej dumny i ciesz…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/83d414e1ee34f630cefe3b6d8822e0d1667f2d9e-1b29280.jpeg
width: 1000
height: 750

Wheelchair Trip znowu w drodze. Kierunek: Alaska!
type: item
date: 2018-07-02T10:15:25.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: alaska
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: podróżnicy
subject: Sport
subject: stany zjednoczone
subject: Travel
subject: wheelchairtrip
subject: Zdrowie
description: Po dziesięciu miesiącach przerwy w podróży, Michał Woroch i Maciej Kamiński, poruszający się na wózkach inwalidzkich uczestnicy wyprawy WheelchairTrip, znowu są w trasie. Naprawionym Land Roverem Defenderem przyjaciele zmierzają w kierunku Alaski. Przed nimi około 7 tysięcy kilometrów.
encoded: Michał i Maciej. Każdy z nich niemal połowę swojego życia spędził na wózku inwalidzkim. Niepełnosprawność jednak nie zgasiła w nich chęci poznawania świata i podróżowania. Wręcz przeciwnie, prawdopodobnie nadała temu podróżowaniu nowy wymiar - krajobrazy, widoki, wrażenia są istotne, ale nie tak bardzo jak sam proces przemieszczania się, bycia w drodze i spotykania ludzi. Po raz pierwszy doświadczyli tego w czasie wyprawy po Europie, która jeszcze bardziej rozbudziła ich marzenia o docieraniu do nowych odległych miejsc. Kupili więc ponad dwudziestoletniego Land Rovera Defendera, zwanego najczęściej Defem, zdobyli Nagrodę imienia Andrzeja Zawady, przyznawaną przez Kapitułę Kolosów młodym podróżnikom o ciekawych pomysłach i w listopadzie 2016 roku wyruszyli do Ameryki Południowej. Wyprawę rozpoczęli w Buenos Aires. Pokonali Argentynę, Chile, Boliwię, Peru, Ekwador, Kolumbię, Panamę, Kostarykę. Przemierzając Amerykę Południową wymyślili, że ciekawie byłoby przejechać także przez Amerykę Północną. Tak dobrze poczuli się w tej podróży, radząc sobie z trudnościami i wyzwaniami, a przy tym zdobywając wiele ciekawych doświadczeń, że postanowili przesunąć o dobre kilkanaście tysięcy kilometrów punkt docelowy wyprawy i zamiast w Kostaryce, zatrzymać się dopiero na Alasce. Przez Nikaraguę, Honduras, Salwador, Gwatemalę i Meksyk dotarli zatem do Stanów Zjednoczonych, skąd mieli ruszyć do największego z amerykańskich stanów. I pewnie udałoby im się ten cel osiągnąć, gdyby nie poważna awaria silnika w Defe, do której doszło w okolicach Los Angeles. Podejmowane kilkakrotnie próby naprawy zakończyły się jednoznaczną diagnozą stwierdzającą konieczność wymiany „serca” samochodu. Czas potrzebny na znalezienie zamiennego silnika i remont auta przesądził o braku możliwości dotarcia do Alaski przed połową sierpnia i opadami śniegu utrudniającymi przemieszczanie się po tej krainie niemal wiecznej zimy. Po 257 dniach jazdy i pokonaniu 35 tysięcy kilometrów przyjaciele ogłosili więc, że prz…

wheelchair-trip-4c6219f.jpeg
width: 1920
height: 1280

TRAVELERY 2018. Za nami wieczór opowieści o pasji, odwadze i sile
type: item
date: 2018-05-23T13:06:57.000Z
creator: hannagadomska
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: podróże
subject: podróżnicy
subject: Travel
subject: traveler
description: Laureatów 12. edycji konkursu TRAVELERY poznaliśmy 14 maja 2018 w przestrzeni stołecznego Muzeum Etnograficznego. W jednym miejscu spotkali się podróżnicy, naukowcy, społecznicy i pisarze, których łączy gen przygody i potrzeba odkrywania.
encoded: Za wierność pasji! Jeśli dopadnie cię kiedyś nagła melancholia na myśl o tym, że być może nie ma już nic do odkrycia, że na mapie nie zostały żadne białe plamy, a wszystkie niesamowite przygody zostały już przeżyte i opisane przez kogoś innego, wspomnij konkurs Travelery. To najważniejsze nagrody nie tylko dla podróżników. Travelery to nagrody przyznawane za wierność pasji, talent i determinację, by sięgać po najwyższe cele. Od 12 lat redakcja oraz czytelnicy magazynu National Geographic Traveler doceniają wyprawy, które są czymś więcej niż tylko przemierzaniem przestrzeni geograficznej, pionierskie wyzwania, działania społeczne i dokonania naukowe, które pozwalają lepiej zrozumieć świat i ocalić to, co zagrożone. Laureatów 12. edycji konkursu poznaliśmy 14 maja 2018 w przestrzeni Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie. Na gali wręczenia nagród spotkali się podróżnicy, odkrywcy, społecznicy, blogerzy i pisarze, których łączy gen przygody i potrzeba odkrywania. - Wartość tych nagród jest proporcjonalna do wzrostu prowadzącego - mówił ze sceny Marcin Prokop, który poprowadził tegoroczną galę. Jak zauważyła Agnieszka Załęska-Franus, redaktor naczelna magazynu, okazja była tym bardziej wyjątkowa, że tytuł National Geographic obchodzi w tym roku swoje 130. urodziny. Jury wytypowało zwycięzców w kategoriach: Naukowe Osiągnięcie Roku, Wyczyn Roku, Podróżnicza Książka Roku oraz Człowiek Roku, a także przyznało Nagrodę Specjalną. Zwycięzców w kategoriach - Podróż Roku, Podróżnik Online oraz Społeczna Inicjatywa Roku wybrali sami czytelnicy. To ich czas! Ten wieczór należał do Małgorzaty Wojtaczki - pierwszej Polki, która po 69 dniach samotnej wędrówki zdobyła biegun południowy. Jury doceniło nieprawdopodobny wysiłek oraz hart ducha, przyznając jej tytuł Człowieka roku i nagrodę w kategorii Wyczyn roku. Choć za oknem szalał maj Wojtaczka opowiadała o tęsknocie za wszechobecną bielą. W kategorii Podróżnik Online najwięcej głosów internautów zdobyła Kaja Kraska - sponta…

travelery-20181-8905a99.jpeg
width: 2048
height: 1367