Zakopują się w gorącym piasku i ćwiczą jogę z kozami. Tak wyglądają nowe podróże wellness
Podróże wellness od kilku lat zyskują na popularności, co wynika m.in. z coraz większej dbałości o zdrowie psychiczne, regenerację i ograniczanie stresu. Coraz więcej osób traktuje odpoczynek w sposób holistyczny, wybierając wyjazdy, które mają poprawić nie tylko kondycję fizyczną, ale również samopoczucie. Choć weekendy w hotelach spa czy pobyty w termach wciąż cieszą się dużym zainteresowaniem, podróżni coraz częściej poszukują mniej oczywistych doświadczeń, które pozwalają spojrzeć na wellness z zupełnie innej perspektywy.
Jeszcze do niedawna wyjazd wellness kojarzył się przede wszystkim z masażami, zabiegami pielęgnacyjnymi i chwilą relaksu w hotelowej strefie spa. Dziś ten segment turystyki rozwija się znacznie szerzej. Podróżni coraz częściej wybierają miejsca i aktywności, które mają realnie wpłynąć na jakość życia, poprawić samopoczucie lub pomóc odzyskać równowagę po intensywnym czasie. W odpowiedzi na te oczekiwania branża turystyczna proponuje coraz bardziej oryginalne formy wypoczynku, udowadniając, że wellness może oznaczać znacznie więcej niż tradycyjny pobyt w spa. Zakopani po szyję w piasku. Japoński rytuał „sunamushi” Jednym z najbardziej niezwykłych zabiegów wellness na świecie jest sunamushi, czyli tradycyjna japońska kąpiel piaskowa. Największą popularnością cieszy się w nadmorskim mieście Ibusuki na wyspie Kiusiu, gdzie gorące źródła geotermalne od wieków naturalnie ogrzewają wulkaniczny piasek. Uczestnicy rytuału kładą się na specjalnie przygotowanym stanowisku, po czym obsługa przykrywa ich ciała ciepłym piaskiem, pozostawiając odkrytą jedynie głowę. Temperatura dochodzi do około 50°C, a sam zabieg trwa zwykle od 10 do 15 minut. Według lokalnej tradycji pomaga to rozluźnić mięśnie, pobudzić krążenie i wspomaga naturalne oczyszczanie organizmu poprzez intensywne pocenie się. Choć naukowcy podkreślają, że wiele przypisywanych mu właściwości wymaga dalszych badań, dla odwiedzających równie ważne jest samo doświadczenie – uczucie ciężaru piasku, przyjemnego ciepła i całkowitego odcięcia od bodźców zewnętrznych. Po zakończeniu rytuału większość osób korzysta z kąpieli w gorących źródłach onsen, dzięki czemu cały pobyt staje się połączeniem lokalnej tradycji z nowoczesnym podejściem do regeneracji. To właśnie takie doświadczenia sprawiają, że Japonia coraz częściej pojawia się na mapie podróży osób poszukujących nie tylko wypoczynku, ale również autentycznych rytuałów zakorzenionych w miejscowej kulturze. Piwo, kakao i mleko oślicy. Spa w niecodziennym wydaniu Współczesne wellness coraz chętniej sięga po dawne receptury i lokalne tradycje, nadając im zupełnie nowe znaczenie. We Florencji luksusowy hotel Il Salviatino proponuje rytuały inspirowane historią, w których wykorzystuje m.in. mleko oślicy – składnik kojarzony z legendarnymi kąpielami Kleopatry. Jest ono bogate w witaminy, minerały i kwasy tłuszczowe, dlatego od wieków wykorzystywane było w pielęgnacji skóry. Innym przykładem jest ceremonia kakao, podczas której aromat i właściwości ziaren mają sprzyjać wyciszeniu oraz poprawie samopoczucia. W ofercie znajdują się również zabiegi oparte na fitoterapii, terapiach kryształami czy indywidualnie dobieranych eliksirach botanicznych. Zupełnie inny charakter mają natomiast piwne spa, szczególnie popularne w Czechach. Goście zanurzają się w drewnianych kadziach wypełnionych ciepłą wodą z dodatkiem chmielu, słodu, drożdży i ekstraktów piwnych, jednocześnie mogąc nalać sobie świeże piwo z kranu ustawionego tuż obok wanny. Choć trudno jednoznacznie potwierdzić wszystkie przypisywane takim kąpielom właściwości zdrowotne, wielu turystów wybiera je przede wszystkim dla niecodziennego doświadczenia i możliwości poznania lokalnych tradycji w zupełnie nowej odsłonie. Pokazuje to, że współczesny wellness coraz częściej opiera się na przeżyciach, których trudno doświadczyć gdziekolwiek indziej. Joga z kozami i innymi zwierzętami. Gdy trening schodzi na drugi plan Choć tradycyjna joga kojarzy się z ciszą i skupieniem, coraz większą popularnością cieszą się jej znacznie mniej konwencjonalne odmiany. Jedną z nich jest goat yoga, czyli joga z kozami, która narodziła się w Stanach Zjednoczonych, a dziś organizowana jest w wielu krajach Europy. Podczas zajęć niewielkie kozy swobodnie poruszają się między uczestnikami, wskakują na maty, wspinają się na plecy ćwiczących i często skutecznie utrudniają wykonanie kolejnych pozycji. Paradoksalnie właśnie ten element nieprzewidywalności sprawił, że aktywność zdobyła popularność. Zamiast perfekcyjnego wykonywania asan liczy się śmiech, spontaniczność i kontakt ze zwierzętami, który (jak pokazują badania nad animal-assisted therapy, czyli rehabilitacji z udziałem zwierząt) może sprzyjać redukcji stresu i poprawie nastroju. Podobne zajęcia organizowane są również z alpakami, szczeniętami czy królikami, a w niektórych miejscach nawet z osłami. Ich celem nie jest osiąganie sportowych rezultatów, lecz stworzenie przestrzeni do odpoczynku od codziennej presji i obowiązków. To właśnie dlatego coraz więcej gospodarstw agroturystycznych i ośrodków wellness włącza podobne aktywności do swojej oferty, pokazując, że regeneracja nie zawsze musi przebiegać w całkowitej ciszy i skupieniu. Kąpiele gwiezdne zamiast leśnych. Nowy sposób na wyciszenie Kiedyś symbolem kontaktu z naturą były przede wszystkim leśne kąpiele, dziś coraz częściej mówi się także o stargazing, czyli świadomym obserwowaniu nocnego nieba jako formie regeneracji psychicznej. W wielu miejscach świata powstają specjalne programy wellness wykorzystujące ciszę, ciemność i kontakt z kosmosem do wyciszenia organizmu. Hotele położone z dala od zanieczyszczenia światłem organizują nocne spacery z astronomami, sesje relaksacyjne pod gwiazdami czy obserwacje z profesjonalnych teleskopów. Jednym z najbardziej znanych miejsc jest Kulmhotel Gornergrat w Szwajcarii, położony na wysokości ponad 3100 m n.p.m., gdzie działa jedno z najwyżej położonych obserwatoriów w Europie. Z kolei islandzki Hotel Rangá oferuje własne obserwatorium astronomiczne, z którego można podziwiać Drogę Mleczną, planety, a zimą także zorzę polarną. Zwolennicy tego trendu podkreślają, że nawet kilkadziesiąt minut spędzonych pod ciemnym niebem pomaga ograniczyć przebodźcowanie, oderwać się od ekranów i odzyskać poczucie perspektywy. Nieprzypadkowo coraz więcej destynacji posiadających status Dark Sky Reserve lub Dark Sky Park zaczyna promować obserwację gwiazd jako element świadomego odpoczynku. Dla wielu podróżników możliwość zobaczenia rozgwieżdżonego nieba bez miejskich świateł staje się dziś równie ważnym przeżyciem jak zwiedzanie największych atrakcji regionu. Źródła: Euronews Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Dokąd Polacy wyjadą na sierpniówkę? Te kierunki cieszą się największym zainteresowaniem w 2026 roku
Sierpień od lat należy do najchętniej wybieranych przez Polaków miesięcy na wakacyjny wyjazd. Badania pokazują, że aż 74% z nas planuje wypocząć przynajmniej raz w sezonie letnim, a właśnie lipiec i sierpień pozostają najpopularniejszym okresem urlopowym. W tym czasie miliony osób ruszają zarówno nad polskie morze i w góry, jak i do zagranicznych kurortów oraz europejskich miast. Szczególnym zainteresowaniem cieszy się okres długiego weekendu w połowie sierpnia, który dla wielu staje się okazją do kilkudniowego wypoczynku. Gdzie w tym roku Polacy planują wyjechać najchętniej?
Długi weekend przypadający w połowie sierpnia od lat jest jednym z najważniejszych momentów wakacyjnego sezonu. Choć w 2026 roku Święto Wojska Polskiego i Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny wypada w sobotę, wielu pracowników będzie mogło odebrać dodatkowy dzień wolny w innym terminie, wydłużając urlop do trzech lub nawet czterech dni. Dla części osób oznacza to spontaniczny city break, dla innych – okazję do krótkiego wypoczynku za granicą albo wyjazdu last minute. Jak pokazują dane branży turystycznej, zainteresowanie podróżami w tym okresie nie słabnie. Wręcz przeciwnie – liczba rezerwacji wokół długiego sierpniowego weekendu rośnie nawet o około 60%. Polacy coraz częściej wykorzystują ten czas nie tylko na wypoczynek, lecz także na odkrywanie nowych miejsc i przedłużenie letnich wakacji. Jak Polacy wykorzystują długi sierpniowy weekend? Liczą się elastyczność i doświadczenia Choć jeszcze kilka lat temu krótki zagraniczny wyjazd był dla wielu jedynie dodatkiem do głównego urlopu, dziś coraz częściej staje się pełnoprawnym sposobem na odpoczynek. Dane internetowego biura podróży eSky pokazują, że podczas sierpniówki największym zainteresowaniem cieszą się czterodniowe wyjazdy, pozwalające w krótkim czasie połączyć zwiedzanie z regeneracją. Równocześnie sierpień pozostaje okresem dłuższych, tygodniowych wakacji, dlatego podróżni coraz świadomiej dopasowują formę wypoczynku do własnych potrzeb. – Polacy to mistrzowie w planowaniu urlopu i efektywnym wykorzystywaniu wolnego, by choć na parę dni wyjechać za granicę. City break pozwala złapać świeżą energię, a wakacje dają możliwość pełnego wypoczynku od codziennych obowiązków – podkreśla Joanna Kwiatkowska, Product Manager w eSky.pl. Z obserwacji ekspertów wynika również, że zmieniają się oczekiwania samych podróżników. Podczas krótkich wyjazdów ponad połowa rezerwujących wybiera hotele oferujące śniadania, dzięki czemu większą część dnia może przeznaczyć na odkrywanie lokalnych restauracji, zabytków i atrakcji. W przypadku dłuższych wakacji rośnie natomiast zainteresowanie obiektami o wyższym standardzie oraz pobytami w formule all inclusive, które pozwalają skupić się przede wszystkim na wypoczynku. Jak zauważają przedstawiciele branży, coraz większą popularnością cieszą się również pakiety dynamiczne, umożliwiające elastyczne dopasowanie lotu, hotelu i długości pobytu do indywidualnych planów. Włochy wciąż numerem jeden. Coraz więcej Polaków odkrywa jednak Maltę Na liście najchętniej wybieranych kierunków niezmiennie dominują Włochy, które od lat przyciągają zarówno miłośników miejskich wyjazdów, jak i klasycznych wakacji nad morzem. Największym zainteresowaniem cieszą się Rzym i Mediolan, gdzie w ciągu kilku dni można połączyć zwiedzanie najważniejszych zabytków z odkrywaniem lokalnej kuchni i włoskiego stylu życia. Z kolei osoby planujące tygodniowy wypoczynek chętnie wybierają Sycylię, kuszącą nie tylko plażami, ale również krajobrazami zdominowanymi przez Etnę, zabytkowymi miastami oraz śródziemnomorską atmosferą. W czołówce pozostaje także Grecja, a szczególną popularnością cieszą się Saloniki i półwysep Chalkidiki. To propozycja dla osób, które chcą połączyć wypoczynek na plaży z poznawaniem lokalnej kultury i historii – od spacerów po nadmorskiej promenadzie po wycieczki do wpisanych na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO Meteorów czy rejsy w pobliże Góry Athos, będącej jedyną na świecie autonomiczną republiką mnichów prawosławnych. Jednym z największych zaskoczeń tegorocznego sezonu okazała się jednak Malta, gdzie liczba podróżnych wzrosła ponad trzykrotnie w porównaniu z ubiegłym rokiem. Wyspa przyciąga możliwością łączenia plażowania z odkrywaniem zabytkowych miast, takich jak Valletta czy Mdina, a rozbudowywana siatka połączeń lotniczych z polskich lotnisk sprawia, że coraz łatwiej zaplanować tam zarówno spontaniczny city break, jak i dłuższy urlop. Jak zauważa Joanna Kwiatkowska, jeszcze kilka lat temu Malta była mniej oczywistym wyborem, dziś natomiast stała się pełnoprawną marką turystyczną, pokazując, że Polacy coraz chętniej wychodzą poza najbardziej klasyczne kierunki i szukają nowych miejsc do odkrywania. Źródło: eSky.pl Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
5 najpiękniejszych plaż blisko Polski. Turkusowa woda jest bliżej, niż myślisz
Majestatyczne, urokliwe i co ważne – w zasięgu podróży samochodem. Oto zestawienie pięciu zagranicznych plaż położonych stosunkowo blisko Polski, które potrafią zachwycić. To idealne kierunki dla tych, którzy szukają pięknych widoków krok dalej.
Chociaż polskie wybrzeże za każdym razem zachwyca tak samo, warto czasem pójść krok dalej i zajrzeć do naszych najbliższych sąsiadów, a także do nieco dalszych krajów, aby zobaczyć jedne z najpiękniejszych europejskich krajobrazów. Każde z tych miejsc jest inne i każde na swój sposób wyjątkowe. Oto pięć najpiękniejszych plaż poza granicami Polski, do których można dotrzeć samochodem. Centralna plaża w Juodkrantė (Litwa) Po drugiej stronie naszej granicy znajduje się niepozorny skarb. Centralna plaża w Juodkrantė leży niedaleko Neryngi, w okręgu kłajpedzkim, na Mierzei Kurońskiej. Jej położenie jest nietuzinkowe, ponieważ znajduje się między dwoma rozległymi akwenami – Morzem Bałtyckim i Zalewem Kurońskim. Już sam ten widok sprawia, że naprawdę warto odwiedzić to miejsce. Dlaczego jednak właśnie tę plażę, skoro po drodze można znaleźć wiele innych? Centralna plaża w Juodkrantė otrzymała certyfikat Blue Flag, czyli prestiżowe międzynarodowe wyróżnienie przyznawane kąpieliskom i marinom spełniającym wysokie standardy jakości wody, bezpieczeństwa oraz edukacji ekologicznej. To wyróżnienie, świadczy o wysokiej jakości tego miejsca, a przy tym jest naprawdę piękne. Liepājas pludmale (Łotwa) To druga propozycja plaży nad Bałtykiem, tym razem na wybrzeżu Łotwy. Jej atrakcyjność doceniali już w XIX wieku europejscy arystokraci, a niektóre źródła wspominają, że w tych okolicach odpoczywała również rodzina rosyjskiego cara. Nic dziwnego. Plaża w Lipawie jest rozległa – przy dobrej pogodzie ma od 50 do nawet 80 metrów szerokości i około 8 kilometrów długości. Pokrywa ją wyjątkowo drobny, jasny piasek. Potwierdzeniem jej jakości jest również certyfikat Blue Flag, którym wyróżniono oficjalne dwa kąpieliska w tym rejonie. Ponadto ta szeroka, piaszczysta plaża jest idealnym miejscem zarówno do uprawiania sportów wodnych, jak i do poszukiwania po burzliwej pogodzie bursztynów. St. Peter-Ording Strand (Niemcy) To plaża znajdująca się na wybrzeżu naszego zachodniego sąsiada, tym razem jednak nad Morzem Północnym. To kierunek dla tych, którzy są gotowi oddalić się od linii brzegowej Bałtyku, by zobaczyć zupełnie inny krajobraz. St. Peter-Ording Strand zachwyca około 12-kilometrową, piaszczystą plażą, szerokimi wydmami, lasami sosnowymi i charakterystycznymi domami na palach. Woda w tym rejonie bywa stosunkowo płytka, dlatego można pozwolić sobie na długie spacery brzegiem morza. To miejsce pełne równowagi, w którym każdy znajdzie coś dla siebie – zarówno rodziny z dziećmi, jak i osoby szukające ciszy, przestrzeni oraz oddechu. A trzeba zaznaczyć, że to miejsce znane z idealnych warunków do windsurfingu oraz przejażdżek konnych. Mesečev zaliv (Słowenia) Linia wybrzeża Słowenii jest niezwykle krótka, ale także tutaj znajduje się prawdziwa perełka wśród plaż Morza Adriatyckiego, położona między granicami Włoch i Chorwacji. Plaża Mesečev zaliv, znana również jako Moon Bay, znajduje się w Parku Krajobrazowym Strunjan. Chociaż nie da się do niej dojechać bezpośrednio samochodem, właśnie to jest jednym z uroków tego miejsca. Na plażę prowadzi krótka trasa piesza. Nie jest szczególnie wymagająca, według przewodników przeznaczona nawet dla małych dzieci, ale wystarcza, by zniechęcić część mniej zdeterminowanych turystów. To właśnie stąd rozpościera się jeden z najpiękniejszych widoków na zatokę i wysoki klif. Dodatkowo, ze względu na nieoczywiste położenie, plaża zachowała dziki, spokojny charakter. To idealne miejsce dla tych, którzy wolą odpoczynek z dala od barów, głośnych kurortów i tłumów. Plaża Podrače (Chorwacja) Podrače to najdalej położona plaża ze wszystkich propozycji. Chociaż droga zajmuje więcej czasu, warto o niej pomyśleć, zwłaszcza jeśli ktoś planuje samochodową podróż do Chorwacji. Nie mogło jej zabraknąć w tym zestawieniu, ponieważ w rankingu Europe’s 50 Best Beaches 2026 zajęła 14. miejsce. To jedna z najbliżej położonych Polski plaż, które znalazły się w tym zestawieniu. Podrače leży w malowniczej miejscowości Brela w Chorwacji, tuż przy słynnej plaży Punta Rata. Swoją międzynarodową popularność zyskała między innymi dzięki licznym rekomendacjom i zdjęciom, które pokazują ją jako jedno z najbardziej fotogenicznych miejsc nad Adriatykiem. Chociaż jest niewielka, nie bez powodu uchodzi za jedną z najpiękniejszych chorwackich plaż. Krystalicznie czysta woda, jasny żwir, turkusowa zatoka i chorwackie słońce tworzą krajobraz, który trudno zapomnieć. Źródła: Zeach.net, Go To Baltic, Beach Atlas, Videsfonds.lv, Muaka Travels, Vnaravi.si, Croatia.hr, Brela.hr, World’s 50 Best Beaches Nasza autorka Gabriela Celińska Dziennikarka i studentka psychologii. Najchętniej opowiada historie na styku człowieka, miejsca i doświadczenia – pisząc o psychologii oraz podróżach. Jej największą pasją jest fotografia, szczególnie podróżnicza i kulinarna, dzięki której zatrzymuje chwile, smaki oraz emocje. Zakochana w Hiszpanii, nieustannie poszukuje inspiracji w kulturze, ludziach i codziennych historiach.
Podróże kształcą, ale nie wszystkich. Psycholog wskazuje trzy typy turystów
Hasło „podróże kształcą” jest jednym z najczęściej powtarzanych. Psycholog pokazuje jednak, że nie zawsze tak jest, i wskazuje trzy podstawowe typy turystów. Zależą od jednej kluczowej cechy – ciekawości.
Ankieta „Plany wakacyjne Polaków – sezon letni 2026”, przeprowadzona na zlecenie Polskiej Organizacji Turystycznej, wykazała, że 74 proc. Polaków w wieku od 18 do 65 lat planuje co najmniej jeden wyjazd turystyczno-wypoczynkowy z noclegiem poza miejscem zamieszkania. Podróże stały się nieodłącznym elementem lata. To jednak, jak wyglądają i czy niosą ze sobą dodatkową wiedzę oraz doświadczenie, w dużej mierze zależy od sposobu, w jaki podróżujemy. Trzy typy turystów. Nie każdy wraca z podróży bogatszy o nowe doświadczenia Psycholog Konrad Schroeder w rozmowie z PAP wskazał trzy główne typy turystów, które w dużej mierze pokazują, czy podróż stanie się cenną lekcją. Oto one: Konsument, w kontekście turystyki to osoba, która układa plan podróży według rekomendacji innych, często internetowych, i traktuje je jako punkty „do odhaczenia”. Głównym motorem napędowym wyjazdu jest nasilony w dzisiejszych czasach syndrom FOMO, czyli lęk przed tym, że ominie nas coś ważnego – w dużej mierze związany z mediami społecznościowymi. Dla tego typu podróżnego ważniejsze od samego wyjazdu i jego doświadczania może być opublikowanie zdjęć z podróży na swoim profilu. Obserwator to drugi typ wyróżniony przez psychologa. To osoba, która przykłada dużą wagę do planu podróży i stawia na większą liczbę doświadczeń. Często są one jednak bardziej powierzchowne, ponieważ koncentrują się na bezpiecznej obserwacji, a nie na interakcji z lokalną społecznością. Eksplorator to osoba, która nie boi się dyskomfortu podczas podróży. Jest nastawiona na pełne doświadczenie i chce spróbować wszystkiego, co lokalne – od kuchni po zwyczaje. Kieruje nią przede wszystkim chęć nauki i głębszego zrozumienia miejsca, które odwiedza. Co decyduje o tym, jakim typem turysty jesteśmy? Według eksperta najważniejszym czynnikiem decydującym o tym, jakim typem turysty staje się dana osoba, jest ciekawość, która prowadzi do obserwacji i refleksji. To ona skłania do zgłębiania wiedzy, weryfikowania informacji oraz analizowania przeżywanych doświadczeń, a przy tym wspiera uważność. Dlatego, aby w pełni doświadczać różnych aspektów podróży i być bliżej typu eksploratora, ciekawość jest niezbędna. Nie bez powodu bywa nazywana impulsem do lepszego poznania. Pobudzanie i kształtowanie w sobie zainteresowania światem może wpływać nie tylko na sposób podróżowania, ale także na ogólną jakość życia. Ciekawość zwiększa koncentrację, pobudza kreatywność i pomaga wyjść poza rutynę. Jak trenować ciekawość? Współcześnie jesteśmy szczególnie narażeni na przyjmowanie postawy turysty-konsumenta. Wynika to głównie z wpływu mediów społecznościowych oraz przyzwyczajenia do krótkich, intensywnych form pozyskiwania informacji. Dlatego tak ważne jest „trenowanie” ciekawości, która częściowo leży w ludzkiej naturze, ale może być również rozwijana. Jak podkreślają autorzy publikacji dotyczących ciekawości, kluczowe znaczenie ma pobudzanie w sobie chęci nauki oraz umiejętność stawiania trafnych pytań. Skuteczna może być również nauka nowych, nawet najprostszych rzeczy, a także zmiana codziennej rutyny – nawet jeśli początkowo wiąże się z wyjściem ze strefy komfortu. Źródła: naukawpolsce.pl, Polska Organizacja Turystyczna, National Library of Medicine, Harvard Business Review. Nasza autorka Gabriela Celińska Dziennikarka i studentka psychologii. Najchętniej opowiada historie na styku człowieka, miejsca i doświadczenia – pisząc o psychologii oraz podróżach. Jej największą pasją jest fotografia, szczególnie podróżnicza i kulinarna, dzięki której zatrzymuje chwile, smaki oraz emocje. Zakochana w Hiszpanii, nieustannie poszukuje inspiracji w kulturze, ludziach i codziennych historiach.
Jak zaplanować podróż na własną rękę? 7 sposobów na tanie loty, noclegi i darmowe zwiedzanie
Podróżowanie na własną rękę to sztuka, której uczę się od wielu lat. Każda wyprawa – od tych pierwszych, jeszcze nieco chaotycznych wyjazdów, po dzisiejsze trasy planowane w najdrobniejszych szczegółach – uczyła mnie czegoś nowego i pozwalała wyciągać wnioski na przyszłość.
Spis treści: Polowanie na loty i złota zasada: tylko bagaż podręczny! Noclegi szyte na miarę: jak znaleźć idealne miejsce? Transport na miejscu: Rome2Rio, autokary i wynajem aut Kulinarna mapa podróży: gdzie zjeść dobrze i autentycznie? Darmowe zwiedzanie, spacery z przewodnikami i cuda natury Finanse, zdrowie i tarcza bezpieczeństwa Nie zapomnij o karcie eSIM Przez lata upewniłem się w jednym: podstawą udanego i spokojnego wyjazdu jest odpowiednie przygotowanie logistyczne. Dlatego zebrałem swoje doświadczenia i przygotowałem bardzo praktyczny poradnik. Oto 7 konkretnych, sprawdzonych na własnej skórze kroków, które pozwolą wam zorganizować wymarzoną i bezpieczną podróż bez biura podróży. Polowanie na loty i złota zasada: tylko bagaż podręczny! Najważniejszy jest transport. Moją podstawową wyszukiwarką jest zawsze Google Flights (Loty Google) oraz Kayak.pl. Dają one świetny pogląd na to, jak kształtują się ceny lotów w danym miesiącu. W przypadku lotów w Azji zawsze sprawdzam lokalne linie przez portal 12go.asia. Pamiętajcie jednak o złotej zasadzie: bilety ostatecznie kupujcie zawsze bezpośrednio na stronie przewoźnika. Oszczędzi wam to nerwów w przypadku odwołanych lotów czy zmian w rezerwacji. Z transportem lotniczym wiąże się też moja najważniejsza reguła, której trzymam się bezwzględnie: podróżuję tylko z bagażem podręcznym. Niezależnie od tego, czy lecę na krótki city break do Bolonii czy Tallinna, czy na miesięczną wyprawę do Azji czy Ameryki Południowej. Staram się przy tym trzymać mojej zasady trzech sztuk: skarpetki, majtki, koszulki, spodnie – wszystkiego po trzy. Jedna rzecz w użyciu, druga czysta, trzecia suszy się po praniu. Poza tym z małym plecakiem lub kabinówką nie tracicie czasu na odprawę i czekanie przy taśmach bagażowych, minimalizujecie ryzyko zgubienia rzeczy przez linie lotnicze, a po wylądowaniu od razu możecie wyruszyć na zwiedzanie. Noclegi szyte na miarę: jak znaleźć idealne miejsce? Dach nad głową to kolejny ważny element podróżniczej układanki. Najczęściej bazuję na Booking.com, głównie ze względu na program lojalnościowy (Genius), który po latach podróży obniża mi ceny i oferuje bezpłatne śniadania czy późne wymeldowanie. Jeśli ruszacie w stronę Azji, numerem jeden staje się portal Agoda. Szukając autentyczności i kontaktu z miejscowymi, wybieram także często Airbnb. Zawsze stosuję tę samą regułę: czytam wyłącznie najnowsze opinie, maksymalnie z ostatnich trzech do pięciu miesięcy. Zwracam też uwagę na lokalizację. Często tańszy nocleg na głębokich przedmieściach oznacza codzienne długie dojazdy, co finalnie pochłania czas i pieniądze na komunikację. Analizuję mapę pod kątem bliskości kluczowych węzłów komunikacyjnych, tak by z łatwością się przemieszczać. Wszystkie potwierdzenia i rezerwacje trzymam w folderze w chmurze. Transport na miejscu: Rome2Rio, autokary i wynajem aut Zła logistyka potrafi zepsuć najlepszy plan. Żeby tego uniknąć korzystam z serwisu Rome2Rio. Wpisuje się tam punkt A i punkt B, a system z pokazuje wszystkie opcje połączeń – od pociągów, przez autobusy lokalne, po promy. Często nie ma sensu przepłacać za drogie loty wewnętrzne, gdy do dyspozycji są tanie i komfortowe rejsowe autokary. Z własnego doświadczenia wiem, że wielogodzinne podróże autobusem turystycznym – na przykład przez surowe przestrzenie chilijskiej i argentyńskiej Patagonii – to wspaniała okazja do obserwacji zmieniającego się krajobrazu i łapania oddechu. Jeśli wolicie wynajem auta, rezerwujcie je przez serwisy, jak DiscoverCars lub Rentalcars, upewniając się, że zaznaczacie pełne ubezpieczenie bez wkładu własnego. Pamiętajcie jednak o bezpieczeństwie i kruczkach prawnych: podczas mojej podróży kamperem przez Australię zawsze przed zmrokiem musiałem być na kempingu, bo ubezpieczenie auta nie obejmowało nocnej jazdy ze względu na liczne wypadki z kangurami. Dlatego uważnie czytajcie każdą umowę. Kulinarna mapa podróży: gdzie zjeść dobrze i autentycznie? Jedzenie to dla mnie nieodłączny element poznawania historii miejsca. Omijajcie naganiaczy przy głównych placach miast, bo na pewno namówią was na posiłek w turystycznym i drogim miejscu. Do namierzania kulinarnych perełek nadają się Mapy Google, ale z filtrem: szukam miejsc z oceną od 4.4 w górę, zwracając uwagę na recenzje pisane przez mieszkańców. Dla roślinożerców polecam aplikację HappyCow, która pomoże w znalezieniu dobrych wegetariańskich i wegańskich restauracji. Najlepszym jednak źródłem są ludzie – pytanie taksówkarza czy sprzedawcy z lokalnej piekarni o to, gdzie sami jedzą w niedzielę, to klucz do sukcesu. Taka dociekliwość pozwala uniknąć kulinarnych oszustw. Dzięki temu wiem chociażby, że szukając w Szwajcarii prawdziwego, tradycyjnego cordon bleu przygotowanego zgodnie z historią kulinarną, muszę omijać wersje z wieprzowiną i szukać restauracji serwujących go wyłącznie na delikatnej cielęcinie. Darmowe zwiedzanie, spacery z przewodnikami i cuda natury Poznawanie kultury nie musi rujnować portfela. Fenomenem na całym świecie są tzw. Free Walking Tours. Wystarczy wejść na platformy takie jak GuruWalk czy Freetour.com, sprawdzić wybrane miasto i zarezerwować darmowy spacer z lokalnym przewodnikiem. Pod koniec wycieczki zostawiacie mu napiwek adekwatny do jakości przekazanej wiedzy. To doskonały pomysł na pierwszy dzień w nowym miejscu. Warto też sprawdzać dni darmowego wstępu do muzeów i galerii sztuki. Jednak bezcenną i w pełni darmową atrakcją zawsze pozostaje natura. Podczas pobytu w parkach narodowych korzystam z aplikacji BirdNET. To narzędzie nagrywa dźwięki z otoczenia i błyskawicznie rozpoznaje śpiew setek gatunków ptaków na całym świecie. Dlatego wiedziałem, że na kempingu w Australii budziły mnie o świcie lorysy tęczowe czy kukabury chichotliwe! Finanse, zdrowie i tarcza bezpieczeństwa Podstawą moich finansów w drodze jest karta wielowalutowa Revolut (lub alternatywna Curve). Pozwala na szybkie płatności po dobrym kursie międzybankowym. Oprócz niej zawsze mam w plecaku zapasową fizyczną kartę kredytową (niezbędną np. do blokady kaucji w wypożyczalni aut). Pamiętajcie o karcie EKUZ, ale nigdy nie oszczędzajcie na dobrej polisie turystycznej. Szukam ubezpieczeń przez porównywarki (Rankomat.pl czy Polisaturystyczna.pl), dokładnie wczytując się w Koszty Leczenia (KL). W przypadku odległych wojaży niezbędna jest rejestracja w rządowym systemie Odyseusz (MSZ), dzięki czemu polskie służby dyplomatyczne wiedzą, gdzie przebywamy. A jeśli, podobnie jak ja, uwieczniacie odwiedzane tereny ujęciami z lotu ptaka przy pomocy drona – jak ostatnio nad zjawiskową Sardynią – zawsze miejcie przy sobie odpowiednie ubezpieczenie OC na drona i dokładnie sprawdzajcie lokalne przepisy lotnicze. Nie zapomnij o karcie eSIM Jeszcze przed wyruszeniem w podróż instaluję w smartfonie kartę eSIM, tak aby po wylądowaniu mieć dostęp do internetu i niezbędnych aplikacji. Zazwyczaj korzystam z kart kupowanych w serwisie Maya Mobile lub w aplikacji Revolut, ale dobre ceny kart znajdziecie także na stronach przewoźników lotniczych, takich jak Lufthansa czy Swiss. Wykupuję pakiet internetu i od razu po wyjściu z samolotu jestem online. Do orientacji przestrzennej bez zużywania pakietu danych używam darmowych map offline – np. Maps.me, która pokazuje nawet najmniejsze leśne ścieżki i szlaki. Na lokalnych targach niezastąpiony jest Google Translate (z pobranym językiem offline oraz funkcją skanowania obrazu), czy narzędzia AI pozwalające porozumiewać się w każdym języku świata. Całą cyfrową „papierologię” – bilety, wizy, e-booki czy skany dokumentów tożsamości – przechowuję zawsze na Dysku Google, aby nie szukać gorączkowo wydruków po kieszeniach na przejściach granicznych. Z podręcznym bagażem, pakietem aplikacji w smartfonie i dobrym planem, wyruszenie w nieznane stanie się dla was przyjemnością. Powodzenia w drodze! Nasz autor Michał Cessanis Od 14 lat redaktor prowadzący i sekretarz redakcji National Geographic Traveler oraz autor podróżniczej serii „Do zobaczenia” w Dzień Dobry TVN i TVN Style. Dziennikarz, który od lat życie spędza w drodze, łącząc pasję do eksploracji z rzetelnym warsztatem reportażysty. W swoich tekstach szczególną wagę przywiązuje do detali, historii spotykanych ludzi oraz ochrony dzikiej natury. Autor książek: „Opowieści z pięciu stron świata” i „Made in China”. Jako ambasador plebiscytu „Cuda Polski National Geographic Traveler” z równą pasją odkrywa nieznane zakątki kraju, co najdalsze krańce globu. Ma w genach ciekawość świata i otwartość na inne kultury. Nie straszne są mu ekstremalne warunki czy bariery językowe – dla niego to nie przeszkody, lecz paliwo do działania i tworzenia angażujących opowieści.
Turyści kochają tę wyspę, ale nie znoszą jej lotniska. Wybrano najgorszy port lotniczy w Europie
Najgorsze lotnisko w Europie, w świetle najnowszych rankingów i opinii, doskonale kojarzą podróżni z Polski. Szczególnie ci, którzy letnie miesiące chętnie spędzają na greckich wyspach. W zgodnej opinii urlopowiczów tamtejszy port lotniczy budzi ogromne rozczarowanie.
W tym artykule: Gdzie jest najgorsze lotnisko w Europie? Turyści źle wspominają grecki port lotniczy Najgorsze lotniska na świecie Lato w pełni, a południe Europy szykuje się na długie miesiące turystycznego oblężenia – słońcem będziemy cieszyć się tam aż do późnej jesieni. Tyczy się to Włoch, Hiszpanii i Grecji. Greckie wyspy przyciągają turystów niemal przez cały rok, a ci, którzy zdecydują się na podróż nieco później, mogą liczyć na niższe ceny i brak dzikich tłumów. Brzmi jak wymarzony urlop, prawda? A jednak, według podróżnych, greckie wakacje może skutecznie popsuć najgorsze lotnisko w Europie. Co roku w internecie publikowane są zestawienia najlepszych lotnisk czy linii lotniczych na świecie. Niemniej interesujące jest to, które porty lotnicze na świecie i na poszczególnych kontynentach cieszą się najmniejszym uznaniem wśród podróżnych. Tu również wyrocznią są turyści, często bezwzględni w swoich opiniach. Na liście 10 najgorszych lotnisk w Europie, utworzonej na podstawie ocen użytkowników strony Sleeping in Airports, znalazły się aż cztery greckie porty lotnicze. Gdzie jest najgorsze lotnisko w Europie? Pierwsze niechlubne miejsce zajmuje port lotniczy Heraklion im. Nikosa Kazandzakisa. Międzynarodowe lotnisko jest najruchliwszym portem lotniczym na Krecie i jednym z największych w Grecji. Mimo to nie zachwyca jakością oferowanych usług. Turyści i internauci ocenili je najniżej w kategoriach takich jak obsługa klienta, komfort, bezpieczeństwo, czystość, łatwość poruszania się, a także możliwość spania na lotnisku. Niewiele lepiej oceniono międzynarodowe porty lotnicze na wyspach Rodos, Santorini oraz w Chanii na Krecie. Wspominany ranking to niejedyny przykład uznania portu lotniczego Heraklion za najgorszy w Europie. Jak można dowiedzieć się z danych brytyjskiej agencji ratingowej Skytrax, obecnie nie ma ani jednego lotniska w najniższej kategorii z jedną gwiazdką. Na całym świecie znajdziemy jednak 54 lotniska ocenione na zaledwie 2 gwiazdki z pięciu możliwych. Z zestawienia wynika, że najgorsze lotnisko w Europie działa właśnie na Krecie, w pobliżu miasta Heraklion. Pierwsze lotnisko na świecie rezygnuje z tradycyjnej odprawy. Twarze podróżnych rozpozna sztuczna inteligencja Już w przyszłym roku pierwsze lotnisko na świecie przeprowadzi biometryczną rewolucję w systemie odpraw podróżnych. Czy i kiedy doczekamy się takich udogodnień w Europie? Pierwsze lotniska... Turyści źle wspominają grecki port lotniczy Złą prasę lotniska potwierdzają opinie użytkowników wyszukiwarki Google. Przy ponad 22 tys. recenzji ocena portu lotniczego wynosi zaledwie 2,6 gwiazdki (stan z sierpnia 2024 r.). Jako że Kreta cieszy się ogromną popularnością również wśród turystów z Polski, wśród opinii internautów nie brakuje komentarzy Polaków. Wiele z nich zostało napisane tego lata. „Z całym szacunkiem, ale nie widziałam gorszego lotniska w życiu. Brud, smród i ubóstwo. Przed odprawą i po przylocie za każdym razem WC nieumyte, a śmierdzi niemiłosiernie, aż odrzuca, by wejść. Natomiast obsługa wyjątkowo niemiła”. „Syf masakryczny. Toalety damskie to smród, wszystko się klei i śmierdzi. Na lotnisku mnóstwo śmieci i kurzu. Wszystko się wala, mało koszy na śmieci, a ekipa sprzątająca chyba nie ogarnia. Ogólnie panuje wielkie zamieszanie”. „Jedno z gorszych lotnisk, na jakim byłem. Strefa bezcłowa – mała, bardzo mała. Do jedzenia prawie nic nie było, a ceny dość wysokie jak na lotnisko” – można przeczytać w opiniach Google. Najgorsze lotniska na świecie W rankingu najgorszych lotnisk na świecie w 2024 roku dominują porty europejskie, szczególnie te z Wielkiej Brytanii, takie jak Leeds Bradford Airport oraz London Luton Airport, które zostały ocenione bardzo nisko ze względu na opóźnienia lotów, kiepskie udogodnienia oraz niską jakość obsługi. Newark Liberty International Airport w USA oraz Fort Lauderdale-Hollywood International Airport na Florydzie również znalazły się w czołówce najgorszych portów lotniczych na świecie. Rankingi AirHelp i Stars Insider opierają się na ocenach pasażerów i analizie różnych aspektów, takich jak punktualność, jakość obsługi oraz dostępność usług na lotniskach. Źródła: Sleeping in Airports, Skytrax. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Czy jedna podróż może odmienić życie towarzyskie? Najnowsze badanie przynosi zaskakującą odpowiedź
W czasach, gdy coraz więcej osób deklaruje, że doskwiera im samotność i trudno im nawiązywać nowe znajomości, znalezienie prawdziwej przyjaźni staje się dla wielu sporym wyzwaniem. Problem dotyczy zarówno mieszkańców dużych miast, jak i mniejszych miejscowości. Okazuje się jednak, że istnieje sytuacja, w której ludzie znacznie łatwiej otwierają się na innych. Według najnowszego badania to właśnie podczas podróży najłatwiej nawiązać autentyczne relacje i poznać osoby, z którymi kontakt może przetrwać znacznie dłużej niż sam urlop.
Z najnowszego badania przeprowadzonego na zlecenie platformy podróżniczej WeRoad wśród 5000 mieszkańców Hiszpanii, Włoch, Francji, Niemiec i Wielkiej Brytanii wynika, że budowanie nowych relacji staje się coraz trudniejsze. Aż 66% ankietowanych uważa, że poznawanie nowych ludzi jest dziś bardziej skomplikowane niż jeszcze kilka lat temu, a 84% twierdzi, że stworzenie naprawdę bliskiej więzi wymaga obecnie znacznie większego wysiłku. Ponad połowa respondentów przyznaje jednocześnie, że nie jest zadowolona ze swojego życia towarzyskiego. Najczęściej wskazują na brak czasu (33%), niepewność przy wykonaniu pierwszego kroku (25%) oraz lęk społeczny (21%). Co piąta badana osoba deklaruje również, że odczuwa głęboko zakorzenioną samotność. Autorzy badania zwracają jednak uwagę, że wspólne podróżowanie pomaga przełamywać te bariery, ponieważ stawia uczestników w nowych sytuacjach, sprzyja rozmowom i ułatwia budowanie relacji opartych na wspólnych doświadczeniach. Badanie: podróże ułatwiają poznawanie nowych ludzi bardziej niż praca czy studia Choć przez lata to szkoła, studia czy miejsce pracy były uznawane za przestrzeń, w której najłatwiej zawierać nowe znajomości, najnowsze badanie platformy WeRoad pokazuje, że coraz więcej Europejczyków wskazuje dziś na podróże. Aż 45% respondentów uznało, że to właśnie wyjazdy są skuteczniejszym sposobem na poznanie nowych osób niż tradycyjne środowiska społeczne. Zdaniem autorów badania wynika to przede wszystkim z oderwania się od codziennej rutyny i większej gotowości do rozmów z nieznajomymi. W nowym miejscu łatwiej wyjść poza utarte schematy, a wspólne odkrywanie nieznanych zakątków świata sprzyja spontanicznym rozmowom i budowaniu zaufania. Potwierdzają to odpowiedzi uczestników – 80% ankietowanych przyznało, że podczas podróży czuje się bardziej otwartych na innych ludzi, a 58% wskazało, że możliwość poznawania nowych osób stanowi jeden z najważniejszych elementów całego wyjazdu. Co więcej, 66% badanych zadeklarowało, że właśnie podczas podróży udało im się nawiązać autentyczną więź z drugą osobą. Psychologowie od lat zwracają uwagę, że nowe otoczenie sprzyja obniżeniu poziomu stresu i przełamaniu codziennych schematów zachowań. W efekcie łatwiej rozpocząć rozmowę, wykazać inicjatywę czy otworzyć się na ludzi, których w innych okolicznościach prawdopodobnie nigdy byśmy nie poznali. Wspólne odkrywanie nowych miejsc, pokonywanie drobnych trudności czy przeżywanie nieoczekiwanych sytuacji sprawiają natomiast, że znajomości rozwijają się znacznie szybciej niż podczas zwykłych spotkań w codziennym życiu. To właśnie dlatego dla wielu osób najcenniejszą pamiątką z podróży okazują się nie zdjęcia, lecz relacje, które udaje się zbudować po drodze. Wspólne doświadczenia budują trwałe więzi. Coraz więcej osób wybiera relacje offline Respondenci badania wskazali również, co sprawia, że znajomości zawarte podczas podróży często okazują się wyjątkowo trwałe. Najczęściej wymienianym czynnikiem były wspólne doświadczenia, na które wskazało 60% ankietowanych. Kolejne 43% uznało, że znaczenie ma po prostu spędzanie ze sobą wielu godzin każdego dnia – podczas zwiedzania, wspólnych posiłków czy przemieszczania się między kolejnymi miejscami. Dla 30% badanych kluczowe było wyrwanie się z codziennej rutyny, natomiast 19% podkreśliło, że nowe relacje rozwijają się łatwiej, gdy nie towarzyszą im wcześniejsze oczekiwania czy uprzedzenia. Z kolei 16% respondentów przyznało, że podczas wyjazdu mogli na chwilę oderwać się od ról, które pełnią na co dzień (np. pracownika, rodzica czy studenta), dzięki czemu łatwiej było im pokazać swoją prawdziwą osobowość. Wyniki badania pokazują również, że mimo dominacji mediów społecznościowych coraz więcej osób chce budować relacje przede wszystkim w świecie rzeczywistym. Zaledwie 9% ankietowanych wskazało aplikacje randkowe i media społecznościowe jako główny sposób poznawania nowych ludzi, podczas gdy aż 72% zadeklarowało, że chciałoby częściej nawiązywać znajomości offline. Autorzy raportu zwracają uwagę, że podróże sprzyjają temu szczególnie dobrze, ponieważ stawiają wszystkich uczestników w podobnej sytuacji (niezależnie od wieku, zawodu czy pochodzenia), a wspólnie przeżywane emocje pomagają szybciej przełamać pierwsze bariery. Wiele takich znajomości nie kończy się wraz z powrotem do domu. Część przeradza się w długoletnie przyjaźnie, kolejne wspólne wyjazdy, a niekiedy nawet związki. Wyniki badania sugerują więc, że podróże mogą być nie tylko sposobem na poznawanie świata, ale również jedną z najskuteczniejszych okazji do budowania trwałych relacji z innymi ludźmi. Źródła: WeRoad, Euronews Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
„To była najlepsza inwestycja”. Anna Skura o podróżach, które zmieniły jej życie
Czy brak pieniędzy naprawdę przekreśla marzenia o podróżowaniu? W najnowszym odcinku podcastu „Solo przez świat” Sabina Zięba rozmawia z Anną Skurą o początkach jej podróżniczej drogi. Influencerka wspomina autokarowe wyjazdy za kilkaset złotych, tłumaczy, dlaczego największą przeszkodą często nie są finanse, lecz sposób myślenia i opowiada, jak przez lata zmienił się jej styl odkrywania świata.
Dziś Anna Skura ma na swoim koncie około 80 odwiedzonych krajów, mieszka na Bali i bierze udział w ekspedycjach, których koszt potrafi dorównać cenie samochodu. Jak przyznaje w rozmowie z Sabiną Ziębą, jej podróżnicza historia zaczęła się jednak od tanich wyjazdów autokarowych po Europie i marzeń, które początkowo wydawały się trudne do zrealizowania. Opowiada również, dlaczego według niej o tym, czy ktoś ruszy w świat, często decyduje nie stan konta, lecz nastawienie do życia. Anna Skura: największą przeszkodą w podróżowaniu nie zawsze są pieniądze Choć dziś Anna Skura kojarzona jest z dalekimi wyprawami i egzotycznymi kierunkami, początki jej podróżowania wyglądały zupełnie inaczej. W rozmowie z Sabiną Ziębą wspomina, że jeszcze w czasach liceum razem z siostrą korzystała z niedrogich wyjazdów autokarowych organizowanych przez stowarzyszenia kościelne. Kilkudniowe podróże kosztowały zaledwie 200–300 zł, dzięki czemu mogły stopniowo poznawać kolejne zakątki Europy. Jak przyznaje, właśnie wtedy zrozumiała, że odkrywanie świata jest czymś, bez czego nie wyobraża sobie życia. – To mi pokazało, że tę otwartość na świat mamy ogromną – wspomina. Influencerka zauważyła jednak, że nawet tak przystępna cena nie zachęcała wszystkich do wyjazdu. – Proponowałam znajomym, żeby jechali ze mną. To naprawdę kosztowało wtedy 200–300 zł, a ludzie nie byli zainteresowani. Myślałam: „Jak to możliwe?” – mówi. Zdaniem Anny Skury istnieją trzy główne bariery, które powstrzymują ludzi przed podróżowaniem. – Są trzy ograniczenia: finanse, dostępność czasowa i mindset – tłumaczy. Jak dodaje, jedni mają chęci, ale brakuje im pieniędzy, inni dysponują środkami, lecz nie znajdują czasu. Jeszcze inni mają wszystko, czego potrzeba, jednak nie potrafią zrobić pierwszego kroku i wciąż wybierają te same, dobrze znane kierunki. Od budżetowych wyjazdów po wyprawy życia. Tak zmieniło się podróżowanie Anny Skury Anna Skura przyznaje, że wraz z upływem lat zmienił się nie tylko jej budżet, ale również sposób podróżowania. Początkowo wybierała wyprawy organizowane jak najniższym kosztem, a pracując jeszcze na etacie, marzyła o większej swobodzie i możliwości realizowania kolejnych planów. – Dlatego zrezygnowałam z etatu. Nie dawał mi takich możliwości finansowych, a ja miałam dużo marzeń – mówi. Dziś bierze udział w wymagających ekspedycjach, których koszt potrafi sięgać dziesiątek tysięcy złotych. Jak podkreśla, nigdy nie traktowała tych wydatków jako fanaberii. – Ludzie kupują samochód za tę cenę, co ja biorę na wyprawę. Ale nigdy nie było mi szkoda tych pieniędzy, bo zawsze wiedziałam, że to inwestycja w moje marzenia, moje doświadczenia i w to, jakim jestem człowiekiem – wyjaśnia. Jednocześnie nie ukrywa, że wciąż z sentymentem wspomina bardziej spontaniczne podróże. Za jedną z najbardziej szalonych uważa wyprawę starym vanem z Polski do Gambii przez Afrykę Zachodnią, podczas której niemal każdego dnia trzeba było improwizować. Choć dziś częściej wybiera wygodniejsze warunki, podkreśla, że komfort nie jest dla niej najważniejszy. Przypomina choćby noclegi w kapsułowym hostelu podczas wyjazdu na maraton w Salwadorze czy samotny pobyt na Malediwach. Jak przyznaje, wyjazd do miejsca kojarzonego przede wszystkim z romantycznymi podróżami był dla niej dowodem, że szczęście nie zależy od towarzystwa. – Jeśli kochasz siebie i lubisz siebie, to nigdy nie jest ci nudno we własnym życiu – podsumowuje. Posłuchaj całej rozmowy o podróżach Anny Skury Historia indonezyjskiego aresztu to tylko jeden z wielu wątków poruszonych w najnowszym odcinku podcastu „Solo przez świat”. W rozmowie z Sabiną Ziębą Anna Skura opowiada również o życiu na Bali, ekstremalnym maratonie na Antarktydzie, wspinaczce na Aconcaguę w ciąży, podróżowaniu z siedmioletnią córką, która ma już za sobą ponad 126 lotów samolotem, a także o tym, jak przez lata zmieniało się jej podejście do odkrywania świata. Cały odcinek podcastu „Solo przez świat” z Anną Skurą jest dostępny na kanale YouTube National Geographic Magazine Poland i w serwisie Spotify. View Ediplayer on the source website Źródło: National Geographic Polska Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Poranek w Polsce, obiad w Czechach, wieczór w SPA. Taki dzień możliwy jest tylko na Ziemi Kłodzkiej
Są miejsca, które odwiedza się dla atrakcji. Są też takie, do których wraca się dla emocji. Pogranicze polsko-czeskie należy do obu kategorii jednocześnie.
Tutaj granica nie dzieli, lecz łączy. W ciągu jednego dnia można spacerować po uzdrowiskowym parku w Polsce, podziwiać jedne z najbardziej spektakularnych atrakcji Europy Środkowej w Czechach, a wieczorem odpoczywać w hotelowym SPA otoczonym górami. Bez pośpiechu, bez wielogodzinnych przejazdów i bez konieczności planowania skomplikowanej podróży. Takie możliwości oferuje Ziemia Kłodzka – region, który wciąż pozostaje jednym z najlepiej strzeżonych sekretów Europy. Tam, gdzie góry spotykają dwa kraje Kotlina Kłodzka od wieków była miejscem przenikania kultur, tradycji i szlaków handlowych. Dziś jest przestrzenią, w której można odkrywać dwa kraje podczas jednego wyjazdu. Dla wielu podróżników to właśnie ta różnorodność okazuje się największym zaskoczeniem. Kilkanaście minut jazdy wystarczy, aby znaleźć się po drugiej stronie granicy i zobaczyć miejsca zupełnie inne od tych, które znamy z polskich gór. Jednym z nich jest bez wątpienia Dolní Morava. Dolní Morava – gdy natura spotyka nowoczesność Jeszcze niedawno była niewielką górską miejscowością. Dziś przyciąga turystów z całej Europy. Położona u podnóża Masywu Śnieżnika Dolní Morava stała się symbolem nowoczesnej turystyki górskiej. To tutaj powstał Sky Bridge 721 – najdłuższy wiszący most dla pieszych na świecie. Kilkaset metrów nad górską doliną, pomiędzy szczytami, prowadzi trasa, która dla jednych jest spełnieniem marzeń, dla innych próbą odwagi. Nieopodal znajduje się również słynna Ścieżka w Obłokach. Jej spiralna konstrukcja pozwala spojrzeć na Sudety z zupełnie nowej perspektywy. Widok rozciąga się daleko poza granice państw, przypominając, jak niewielkie znaczenie mają one dla natury. Dolní Morava jest jednak czymś więcej niż zestawem atrakcji. To przykład miejsca, które potrafiło wykorzystać potencjał krajobrazu bez utraty jego wyjątkowego charakteru. Neratov – historia zapisana światłem Po emocjach związanych z górskimi atrakcjami warto obrać zupełnie inny kierunek. Neratov nie przyciąga rekordami ani nowoczesnymi konstrukcjami. Zachwyca ciszą. Położona w Górach Orlickich miejscowość przez lata pozostawała niemal zapomniana. Dziś jest jednym z najbardziej niezwykłych punktów na mapie czeskiego pogranicza. Sercem Neratova jest kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Jego charakterystyczny szklany dach sprawia, że wnętrze wypełnia naturalne światło, tworząc atmosferę, której nie sposób porównać z żadnym innym miejscem.To przestrzeń, która skłania do zatrzymania się na chwilę. Do spojrzenia na podróż nie tylko jako przemieszczanie się między atrakcjami, ale także jako okazję do odkrywania historii ludzi i miejsc. Powrót do źródeł Po dniu spędzonym na odkrywaniu Czech warto wrócić do miejsca, od którego wszystko się zaczęło. Długopole-Zdrój od ponad dwustu lat przyciąga osoby szukające spokoju, regeneracji i kontaktu z naturą. Kameralna atmosfera uzdrowiska pozwala zwolnić tempo i na nowo docenić prostą przyjemność odpoczynku. W samym sercu miejscowości znajduje się Dwór Elizy SPA – hotel, który dla wielu gości staje się bazą do poznawania całego regionu. Jego położenie sprawia, że najciekawsze atrakcje polsko-czeskiego pogranicza znajdują się na wyciągnięcie ręki, a po dniu pełnym wrażeń można wrócić do komfortu strefy wellness, basenu i zabiegów relaksacyjnych. To połączenie aktywnego odkrywania świata z regeneracją okazuje się dziś jednym z najbardziej poszukiwanych sposobów podróżowania. Miejsce, które trudno porównać z innym W Europie nie brakuje pięknych gór. Nie brakuje również uzdrowisk, malowniczych miasteczek czy nowoczesnych atrakcji turystycznych. Rzadko jednak można znaleźć miejsce, które łączy to wszystko w promieniu kilkudziesięciu kilometrów. Poranek spędzony w Polsce. Obiad z widokiem na czeskie góry. Wieczór w SPA. Następnego dnia historyczne miasta, górskie szlaki, zamki i uzdrowiska po obu stronach granicy.Być może właśnie dlatego Ziemia Kłodzka pozostaje jednym z najbardziej niedocenianych regionów tej części Europy. A dla tych, którzy ją odkryją, często staje się miejscem, do którego chce się wracać. Materiał promocyjny Ziemii Kłodzkiej
Kupiła w Tajlandii dom z basenem. „Kosztował tyle, ile dwupokojowe mieszkanie w Białymstoku”
Jeszcze kilka lat temu podróżowała po świecie z jednym plecakiem i walizką. Dziś budzi się we własnym domu z basenem w Tajlandii. W rozmowie z Sabiną Ziębą w podcaście „Solo przez świat” National Geographic Polska Alicja Horosz, znana w sieci jako „Lala Horosz”, opowiedziała o życiu w Azji Południowo-Wschodniej, kosztach codzienności na drugim końcu świata i decyzjach, które całkowicie odmieniły jej życie.
Dla jednych Tajlandia pozostaje kierunkiem na dwutygodniowe wakacje, dla innych staje się miejscem do życia na lata. Coraz więcej Europejczyków decyduje się pracować zdalnie z Azji, korzystając z niższych kosztów życia i cieplejszego klimatu. W podcaście National Geographic Polska Alicja Horosz opowiedziała nie tylko o przeprowadzce do Tajlandii, ale również o zakupie domu, remoncie w rytmie lokalnego „sabai sabai” oraz o tym, dlaczego dziś trudno wyobrazić jej sobie życie gdziekolwiek indziej. Dlaczego Tajlandia przyciąga podróżników solo i cyfrowych nomadów? Azja Południowo-Wschodnia była dla Alicji Horosz pierwszym regionem świata, który zaczęła odkrywać samodzielnie. Jak przyznaje, właśnie tam przekonała się, że kobiece podróżowanie solo może być łatwe i komfortowe Jej zdaniem Tajlandia pozostaje jednym z najlepszych kierunków dla kobiet rozpoczynających przygodę z podróżami w pojedynkę. Dużą rolę odgrywa rozwinięta infrastruktura turystyczna, łatwość przemieszczania się między regionami i obecność innych podróżników z całego świata. Jednocześnie kraj daje ogromną swobodę w planowaniu budżetu. Jak podkreśla Alicja, wszystko zależy od oczekiwań i stylu życia. Można podróżować bardzo oszczędnie, korzystając z lokalnych noclegów, ulicznego jedzenia i taniego transportu, ale równie łatwo wybrać bardziej komfortową wersję życia w tropikach. – Po Tajlandii można podróżować zarówno niskobudżetowo, jak i wydawać bardzo duże pieniądze. To zależy wyłącznie od tego, czego oczekujemy od takiego wyjazdu – tłumaczy. To właśnie ta elastyczność sprawiła, że Tajlandia stała się jednym z ulubionych kierunków cyfrowych nomadów. – Jak zarabiasz pensję europejską, a żyjesz w takiej Tajlandii, to naprawdę można żyć jak pączek w maśle – mówi Alicja. Jak dodaje, nie dziwi jej rosnąca popularność takich miejsc jak właśnie Tajlandia, ale też Indonezja czy Wietnam wśród osób pracujących zdalnie dla europejskich firm. Sama przywołuje przykład znajomych mieszkających na niewielkiej wyspie. – Moi znajomi, którzy mieszkają na Koh Tao, płacą niecałe dwa tysiące złotych miesięcznie za domek na wyspie – opowiada. – Jakość życia za kwotę, za którą w Polsce mielibyśmy standardowe życie, tam potrafi być naprawdę bardzo wysoka – dodaje. Ile kosztuje dom w Tajlandii? Historia remontu, kobry i życia w rytmie „sabai sabai” Przez wiele lat Alicja Horosz funkcjonowała właściwie bez stałego adresu. Do podróżowania wystarczał jej plecak i walizka, a kolejne kraje stawały się tymczasowymi przystankami na trasie. Z czasem pojawiła się jednak potrzeba stworzenia własnej bazy, do której będzie można wracać pomiędzy wyjazdami. Wybór padł na Tajlandię. Razem z mężem zdecydowali się kupić nieruchomość wymagającą gruntownego remontu. Jak wspomina podróżniczka, początkowo trudno było dostrzec w niej przyszły dom. – To była totalna rudera, ruina po prostu, ale widzieliśmy w tym potencjał – opowiada. Pierwsze oględziny przyniosły zresztą niespodziewane odkrycie. – Okazało się w ogóle, że tam jest gniazdo kobry, bo to naprawdę strasznie wyglądało – wspomina. Cała inwestycja kosztowała około 450 tysięcy złotych, co dla wielu osób może być zaskoczeniem, szczególnie że po zakończeniu remontu para zamieszkała w domu z własnym basenem. – Ten dom z basenem kosztował tyle, ile dwupokojowe mieszkanie w Białymstoku, które kupiła moja przyjaciółka – mówi Alicja. Zakup nieruchomości przez obcokrajowców w Tajlandii rządzi się jednak własnymi zasadami. Cudzoziemcy nie mogą posiadać gruntu na własność, dlatego para zdecydowała się na długoterminową dzierżawę działki od lokalnego właściciela. – Mamy ziemię wydzierżawioną na 90 lat od Taja i mamy taką umowę, że nic nie może się z tą ziemią wydarzyć. Natomiast sam dom jest już w stu procentach nasz – wyjaśnia. Największym sprawdzianem cierpliwości okazał się jednak sam remont prowadzony zgodnie z lokalną filozofią „sabai sabai”, którą można przetłumaczyć jako „spokojnie” albo „bez pośpiechu”. – Przeprowadzanie remontu w Tajlandii, w kraju, gdzie wszystko odbywa się według zasady „sabai sabai”, było największym wyzwaniem naszego życia. Nie miałam takiej podróży, która byłaby takim wyzwaniem – przyznaje. Dziś Alicja nie ukrywa, że decyzja o przeprowadzce była jedną z najważniejszych w jej życiu. Po latach spędzonych w nieustannym ruchu znalazła przestrzeń, która daje jej poczucie stabilności i pozwala złapać oddech pomiędzy kolejnymi wyprawami. – Codziennie myślę o tym, jak jestem wdzięczna za to, gdzie jestem. Jeżeli jedyne, co nas blokuje, to strach, to się nie bójmy i róbmy. To naprawdę może odmienić nasze życie – podsumowuje. Posłuchaj całej rozmowy o podróżach Alicji Horosz Czy życie w Tajlandii rzeczywiście jest tańsze niż w Polsce? Jak wygląda zakup nieruchomości przez obcokrajowców i dlaczego remont domu okazał się większym wyzwaniem niż niejedna podróż? W cyklu „Solo przez świat” podróżniczka opowiedziała o najlepszych miejscach w Tajlandii, a także podróży na Antarktydę, do Syrii czy Pakistanu. Posłuchaj całej rozmowy, którą z Alicją Horosz poprowadziła Sabina Zięba z National Geographic Polska. Wideo z rozmową można obejrzeć poniżej, a także na naszym kanale YouTube i w serwisie Spotify. View Ediplayer on the source website Źródło: National Geographic Polska Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Przez miesiąc przejechała 4000 kilometrów przez Australię. Jak wygląda życie w vanie?
Podróżowanie solo wciąż budzi wiele emocji, szczególnie gdy w drogę rusza kobieta. Anna Małysa od lat pokazuje jednak, że świat nie jest tak niebezpieczny, jak często próbują przekonać nas nagłówki i internetowe komentarze. W rozmowie z Sabiną Ziębą opowiada o samotności, która przestała ją przerażać, o stereotypach, z którymi mierzy się jako podróżniczka oraz o wyprawach, które nauczyły ją większej niezależności niż jakiekolwiek kursy czy szkolenia.
Od studenckiego wyjazdu do Danii po wielotygodniowe podróże przez Australię i Nową Zelandię – Anna Małysa wybiera drogę, która dla wielu osób wydaje się zbyt ryzykowna lub po prostu zbyt trudna. W podcaście „Solo przez świat” podróżniczka opowiedziała Sabinie Ziębie o doświadczeniach, które najbardziej ją ukształtowały. Nie zabrakło tematów związanych z samotnością, internetowymi ocenami oraz życiem w trasie, gdzie nie wszystko da się zaplanować. To rozmowa o podróżowaniu, ale również o budowaniu pewności siebie i zaufania do własnych decyzji. „A nie boisz się sama?”. Samotność, stereotypy i życie poza cudzymi oczekiwaniami Jednym z pytań, które Anna Małysa słyszy najczęściej, jest dobrze znane wielu podróżniczkom: „A nie boisz się sama?”. Jak przyznaje, podobne wątpliwości pojawiają się nie tylko wśród bliskich, lecz także w sieci, gdzie samotnie podróżujące kobiety często stają się obiektem komentarzy i nieuzasadnionych ocen. – Jeżeli chodzi o tego typu insynuacje, to myślę, że tego jest najwięcej w internecie – mówiła w podcaście. Z czasem nauczyła się jednak nie brać odpowiedzialności za wyobrażenia innych ludzi. – To nie jest mój problem, że ktoś robi jakieś insynuacje na mój temat. Ja nie mam poczucia, że muszę obcym osobom coś udowadniać – podkreślała. W rozmowie z Sabiną Ziębą zwróciła również uwagę, że samotność nie zawsze oznacza to samo. Kiedy wyjechała na studia do Danii, po raz pierwszy doświadczyła jej w trudnym, przytłaczającym wymiarze. Z perspektywy czasu uważa jednak, że właśnie tamten okres nauczył ją samodzielności i sprawił, że dziś potrafi czerpać przyjemność z własnego towarzystwa. – Ja teraz myślę o samotności w taki sposób uwalniający, że jestem sama i w sumie super – przyznała. Jej zdaniem podróżowanie solo ma jeszcze jedną zaletę – otwiera na ludzi. Osoby podróżujące samotnie częściej nawiązują rozmowy, szybciej wychodzą poza swoją bańkę i częściej trafiają na historie, które nigdy nie wydarzyłyby się podczas wyjazdu w większej grupie. Van, tysiące kilometrów i lekcja niezależności. Jak wygląda życie w drodze? Jednym z najważniejszych rozdziałów w podróżniczej historii Anny Małysy były wyprawy po Nowej Zelandii i Australii. To właśnie tam mogła sprawdzić, jak naprawdę wygląda wielotygodniowe życie w trasie, z dala od hotelowych wygód i gotowych planów podróży. W Nowej Zelandii podróżowała vanem wspólnie z Justyną Świetlicką (znaną w sieci jako @owsianapl), poznaną wcześniej przez internet. Kilka tygodni spędzonych na niewielkiej przestrzeni okazało się nie tylko przygodą, ale również testem charakterów. – Jeżeli chcecie sprawdzić, czy jesteście dobrymi partnerami do życia, jedźcie vanem gdzieś na miesiąc. Wszystko będzie wiadomo – żartowała. Jeszcze większym wyzwaniem okazała się Australia, gdzie ogromne odległości oznaczają wielogodzinne przejazdy przez niemal bezludne tereny. Podczas tej z wyprawy to właśnie ona była jedyną osobą posiadającą prawo jazdy, dlatego cała odpowiedzialność za pokonywanie kolejnych kilometrów spoczywała na jej barkach. – W miesiąc zrobiłam około 4 tys. kilometrów i faktycznie było to wyzwanie – wspominała. Mimo zmęczenia właśnie tam zachwycił ją sposób życia mieszkańców, którzy znaczną część wolnego czasu spędzają aktywnie i blisko natury. Kajaki, trekkingi czy rowerowe wycieczki są dla wielu codziennością, a nie wakacyjną atrakcją. To doświadczenie utwierdziło ją w przekonaniu, że najcenniejsze elementy podróży często nie mają nic wspólnego z drogimi atrakcjami. Znacznie bardziej liczą się kontakt z naturą, spotkania z ludźmi i poczucie wolności, którego trudno doświadczyć w zorganizowanym wyjeździe. Posłuchaj całej rozmowy o podróżach Anny Małysy Chcesz poznać więcej inspirujących szczegółów tej rozmowy? Dowiedzieć się, jak wygląda codzienne życie w vanie podczas przemierzania Australii, co czuje człowiek odcięty od świata podczas 10-dniowej medytacji w azjatyckim klasztorze i dlaczego to właśnie Kopenhaga okazała się miastem idealnym? Posłuchaj całej rozmowy, którą z Anną Małysą poprowadziła Sabina Zięba z National Geographic Polska. Wideo z rozmową można obejrzeć poniżej, a także na naszym kanale YouTube i w serwisie Spotify. View Ediplayer on the source website Źródło: National Geographic Polska Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Zamknęła się w buddyjskim ośrodku na 10 dni. To doświadczenie zmieniło jej życie
Samotne podróże kojarzą się z wolnością, przygodą i odkrywaniem świata, ale rzadko mówi się o ich mniej oczywistych stronach. Anna Małysa, znana w sieci jako „Anka Śmietanka”, w rozmowie z Sabiną Ziębą opowiedziała o dziesięciu dniach spędzonych w całkowitym milczeniu w buddyjskim ośrodku, znaczeniu intuicji podczas samotnych wypraw oraz sytuacjach, w których bezpieczeństwo okazywało się ważniejsze niż realizacja podróżniczych planów.
Podróżowanie solo budzi skrajne emocje. Dla jednych jest symbolem niezależności i wolności, dla innych źródłem niepokoju oraz niekończących się pytań o bezpieczeństwo. Anna Małysa należy do osób, które od dawna wybierają własną drogę. W podcaście National Geographic Polska podróżniczka opowiedziała Sabinie Ziębie nie tylko o odwiedzonych miejscach, lecz także o doświadczeniach, które najmocniej wpłynęły na jej sposób patrzenia na świat. Wśród nich znalazły się zarówno wymagające wyprawy po Azji, jak i dziesięciodniowe odosobnienie medytacyjne w Birmie, które okazało się jedną z najważniejszych lekcji w jej życiu. Dziesięć dni w ciszy. Czego Anna Małysa nauczyła się podczas medytacji w Birmie? Jednym z najbardziej niezwykłych doświadczeń, o których Anna Małysa opowiedziała w podcaście „Solo przez świat”, był dziesięciodniowy pobyt w buddyjskim ośrodku medytacyjnym w Birmie. To właśnie tam zdecydowała się wziąć udział w praktyce Vipassana – formie medytacji zakładającej całkowite wyciszenie i odcięcie od bodźców zewnętrznych. Przez dziesięć dni uczestnicy nie mogą korzystać z telefonów, książek, notatników ani prowadzić rozmów z innymi osobami. Dla kogoś, kto przez lata pozostawał w ciągłym ruchu i regularnie zmieniał miejsca pobytu, było to doświadczenie wyjątkowo wymagające. – Zamknęłam się na 10 dni w ośrodku buddyjskim, gdzie milczałam i medytowałam. To było hardcorowe doświadczenie. (…) Ja się ciągle kręciłam. Czułam się, jakbym brała udział w jakimś eksperymencie społecznym, na który sama się zapisałam – wspominała. Jak przyznała, największym wyzwaniem nie okazał się brak kontaktu ze światem, lecz konieczność pozostania sam na sam z własnymi myślami. Gdy z dnia na dzień znikają wszystkie rozpraszacze, człowiek zaczyna inaczej postrzegać siebie, swoje emocje i problemy. Anna zwróciła uwagę, że wielu uczestników podobnych odosobnień doświadcza również specyficznego lęku przed tym, co dzieje się poza murami ośrodka. – Każdy po pierwszej Vipassanie ma takie poczucie, że świat się na pewno kończy, jest wojna albo apokalipsa, a ja o tym nie wiem – mówiła. Powrót do codzienności przynosi jednak zwykle zaskakującą refleksję: świat funkcjonuje dokładnie tak samo jak wcześniej. Dla podróżniczki był to moment, który pozwolił jej spojrzeć z dystansem na wiele spraw i nauczył większej uważności, cierpliwości oraz świadomego przeżywania codziennych doświadczeń. „Po prostu jestem niemiła”. Jak solo podróżniczka dba o swoje bezpieczeństwo? Rozmowa dotyczyła również tematu, który regularnie pojawia się przy okazji samotnych podróży kobiet – bezpieczeństwa. Anna Małysa nie ukrywała, że podczas wieloletnich wypraw wypracowała własne zasady, które pomagają jej odnajdywać się w nieznanych miejscach i sytuacjach. Jedną z najważniejszych jest zaufanie do intuicji. Jak przyznała, zdarzało się, że rezygnowała z pozornie dobrych okazji transportu lub zmieniała plany tylko dlatego, że coś wzbudzało jej niepokój. – Zdarzyło mi się wysiąść kilka razy z auta albo nie wsiąść do niego, bo miałam po prostu złe przeczucie. Nie wiem, czy wydarzyłoby się coś złego, ale wolę dmuchać na zimne – opowiadała. Podróżniczka podkreślała również znaczenie asertywności, która w wielu sytuacjach okazuje się skuteczniejsza niż próba bycia uprzejmym za wszelką cenę. Jej zdaniem kobiety zbyt często obawiają się stanowczo postawić granice, nawet wtedy, gdy czują dyskomfort. – Jeśli ktoś do mnie zagaduje raz, dwa, trzy razy, a ja mówię, że nie chcę rozmawiać, to po prostu jestem niemiła. I to skutkuje – tłumaczyła. W rozmowie pojawił się także wątek różnic kulturowych oraz doświadczeń z krajów takich jak Indie, gdzie normy dotyczące przestrzeni osobistej bywają inne niż w Europie. Zdaniem Anny kluczowe jest zachowanie czujności, ale równie ważne pozostaje budowanie pewności siebie i świadomości własnych granic. To właśnie połączenie doświadczenia, intuicji i umiejętności reagowania na niepokojące sygnały sprawia, że samotne podróże mogą być nie tylko bezpieczne, ale również niezwykle rozwijające. Posłuchaj całej rozmowy o podróżach Anny Małysy Chcesz poznać więcej inspirujących szczegółów tej rozmowy? Dowiedzieć się, jak wygląda codzienne życie w vanie podczas przemierzania Australii, co czuje człowiek odcięty od świata podczas 10-dniowej medytacji w azjatyckim klasztorze i dlaczego to właśnie Kopenhaga okazała się miastem idealnym? Posłuchaj całej rozmowy, którą z Anną Małysą poprowadziła Sabina Zięba z National Geographic Polska. Wideo z rozmową można obejrzeć poniżej, a także na naszym kanale YouTube i w serwisie Spotify. View Ediplayer on the source website Źródło: National Geographic Polska Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Bliski Wschód bez filtra. Jak wygląda kobieca podróż przez kraje arabskie z dala od luksusowych kurortów?
Samotna podróż kobiety na drugi koniec świata to przejaw odwagi czy szaleństwa? Anna Małysa, znana w sieci jako „Anka Śmietanka”, w najnowszym odcinku podcastu National Geographic Polska „Solo przez świat” szczerze opowiada o przełamywaniu barier, lękach solo podróżniczki oraz o tym, dlaczego najtrudniejsza wyprawa to zawsze ta w głąb własnego umysłu. Ta rozmowa to inspiracja dla każdego, kto boi się zrobić pierwszy krok.
Podróżowanie w pojedynkę zyskuje na popularności, jednak wciąż budzi mnóstwo kontrowersji – zwłaszcza, gdy w drogę rusza kobieta. Sabina Zięba gościła w studiu Annę Małysę, która od lat udowadnia, że świat jest znacznie bezpieczniejszy i bardziej otwarty, niż przedstawiają to media. Od studenckich czasów w Danii, przez niskobudżetowe Tokio, aż po spanie w aucie na Półwyspie Arabskim – „Anka Śmietanka” dzieli się swoimi autentycznymi doświadczeniami bez instagramowego filtra, pokazując prawdziwe blaski i cienie życia w nieustannym ruchu. Strach przed samotnością i podróż w głąb siebie. Dlaczego największą barierą są nasze własne myśli? Większość z nas na hasło „samotna wyprawa” reaguje fascynacją wymieszaną z paraliżującym lękiem. Bo choć świat wydaje się dziś na wyciągnięcie ręki, to bariery psychologiczne i strach przed samotnością wciąż skutecznie zatrzymują ludzi na kanapie. Anna Małysa bez owijania w bawełnę przyznaje, że ten paraliż nie jest jej obcy, a za kulisami jej wypraw często kryły się wątpliwości. – Ja miałam ogromne obawy przed Egiptem i jeżeli mam wymienić jedną podróż, przed którą naprawdę czułam ścisk w żołądku lecąc, to właśnie była to solo podróż do Egiptu – przyznała w rozmowie. Przełamywanie takiego wewnętrznego impasu nie wymaga jednak natychmiastowego rzucania się na głęboką wodę i kupowania biletu na drugi koniec globu. Odwagę i sprawczość można dawkować metodą małych kroków, zaczynając od lokalnych mikro-podróży. – Ostatnio wybrałam się na dwa dni w góry, w Karkonosze. I totalnie zachęcam każdego do robienia solo rzeczy – przekonuje „Anka Śmietanka”. Weekend spędzony sam na sam ze sobą potrafi bowiem zadziałać jak najlepsza terapia. – Uważam, że każda kobieta powinna chociaż raz w życiu wyjechać gdzieś sama... Chociażby do Kazimierza Dolnego na weekend, bo wtedy można zauważyć taką sprawczość w sobie – dodała Sabina Zięba. Bo w samotnym podróżowaniu to wcale nie skomplikowana logistyka czy odległość geograficzna stanowią największe wyzwanie. Prawdziwym testem jest moment, w którym cichną zewnętrzne bodźce. – Jak rozmawiam z ludźmi, to największym strachem nie jest paradoksalnie podróż, tylko „solo” – stwierdziła Ania, dodając, że polubienie własnego towarzystwa to najbardziej uwalniający krok, jaki można zrobić dla swojej niezależności. Odczarować Bliski Wschód. Jak wygląda podróżowanie kobiet po krajach arabskich bez filtra? Jednym z bardziej interesujących wątków rozmowy było zderzenie zachodnich wyobrażeń z rzeczywistością, jakiej doświadczają kobiety podróżujące po krajach Półwyspu Arabskiego. Oman czy Arabia Saudyjska wciąż budzą w Europie wiele obaw, często wzmacnianych przez medialne przekazy i utrwalone stereotypy. Tymczasem doświadczenia Anny Małysy pokazują znacznie bardziej złożony obraz tych miejsc. Podróżniczka odwiedzała kraje arabskie wspólnie z koleżanką, świadomie rezygnując z luksusowych kurortów na rzecz bliższego kontaktu z lokalną kulturą. Korzystały z niewielkich guesthouse’ów, poznawały mieszkańców i podróżowały w sposób daleki od standardowej turystyki. – Podróżując w tego typu regiony, staram się korzystać z lokalnych hosteli, nie jechać na all inclusive do Dubaju. Spotykamy się z lokalnymi ludźmi i korzystamy z guesthousów – mówiła. Takie podejście pozwala jej zobaczyć codzienne życie mieszkańców z bliska, a nie jedynie przez pryzmat atrakcji przygotowanych dla zagranicznych turystów. Jak podkreśliła, właśnie podczas takich podróży najłatwiej dostrzec różnicę pomiędzy medialnym obrazem regionu a rzeczywistością. Zamiast nieufności czy wrogości podróżniczki spotykały się z autentyczną życzliwością oraz gotowością do pomocy ze strony zupełnie obcych osób. – Gościnność arabska to jest inny level. Tam jest po prostu top of the top – przyznała, dodając, że ludzie bezinteresownie proponowali im wsparcie, pytali, czy wszystko jest w porządku, a czasem nawet interesowali się dalszym przebiegiem podróży. – Mężczyzna ma tam poczucie, że powinien się zaopiekować. Fajnie poznać kogoś, kto się po prostu zapyta: „Czy wszystko okej, czy potrzebujesz pomocy?” – mówiła, zaznaczając, że takie sytuacje zdarzały się wielokrotnie i często pozostawiały większe wrażenie niż najbardziej spektakularne atrakcje turystyczne. Jednocześnie Anna Małysa zwróciła uwagę, że kluczowe znaczenie ma szacunek wobec lokalnych norm kulturowych. Dotyczy to również ubioru, który w wielu krajach regionu pozostaje ważnym elementem komunikacji społecznej. – Jeżeli ja mogę się tym zabezpieczyć, to robię to dla własnego komfortu. Zakładam m.in. hidżab, czyli zakrywam włosy. Mam wrażenie, że to robi taką barierę psychiczną: „Okej, ta dziewczyna rozumie trochę miejsce, w którym się znalazła” – tłumaczyła. Jak podkreślała, nie chodzi o rezygnację z własnej tożsamości, lecz o okazanie szacunku wobec zasad obowiązujących w odwiedzanym miejscu. Posłuchaj całej rozmowy o podróżach Anny Małysy Chcesz poznać więcej inspirujących szczegółów tej rozmowy? Dowiedzieć się, jak wygląda codzienne życie w vanie podczas przemierzania Australii, co czuje człowiek odcięty od świata podczas 10-dniowej medytacji w azjatyckim klasztorze i dlaczego to właśnie Kopenhaga okazała się miastem idealnym? Posłuchaj całej rozmowy, którą z Anną Małysą poprowadziła Sabina Zięba z National Geographic Polska. Wideo z rozmową można obejrzeć poniżej, a także na naszym kanale YouTube i w serwisie Spotify. View Ediplayer on the source website Źródło: National Geographic Polska Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Jak podróżować z psem i kotem pociągiem? Praktyczny poradnik dla opiekunów zwierząt
Jak podróżować z psem i kotem pociągiem, aby cała trasa przebiegała spokojnie i bezpiecznie? Coraz więcej osób zabiera swoje zwierzęta na wakacje, weekendowe wyjazdy czy odwiedziny u bliskich. Dla wielu osób pies lub kot jest dziś pełnoprawnym członkiem rodziny, dlatego wspólne podróżowanie staje się czymś naturalnym. Przejazd koleją wymaga jednak odpowiedniego przygotowania, znajomości zasad przewozu oraz zadbania o komfort zarówno pupila, jak i innych pasażerów.
Spis treści: Jak podróżować z psem pociągiem bez stresu dla zwierzęcia? Jak podróżować z kotem pociągiem? Transporter ma kluczowe znaczenie Czy zwierzę może podróżować w przedziale? Jak przygotować psa lub kota do dłuższej podróży? Coraz więcej zwierząt podróżuje koleją Podróż koleją może być wygodną alternatywą dla samochodu, szczególnie na dłuższych dystansach. Wymaga jednak odpowiedniego przygotowania. Zasady przewozu zwierząt różnią się w zależności od przewoźnika, dlatego przed zakupem biletu zawsze warto sprawdzić aktualny regulamin konkretnej firmy kolejowej. Dotyczy to zwłaszcza opłat, wymagań dotyczących transporterów oraz zasad przewozu większych psów. Jak podróżować z psem pociągiem bez stresu dla zwierzęcia? Psy częściej niż koty towarzyszą ludziom w podróżach. Dla części czworonogów przejazd pociągiem jest ekscytującą przygodą, jednak wiele zwierząt reaguje na hałas, tłum i nowe otoczenie silnym stresem. Kluczowe znaczenie ma więc odpowiednie przygotowanie psa jeszcze przed wyjazdem. W przypadku większych psów, które podróżują poza transporterem, przewoźnicy zwykle wymagają podróżowania na smyczy i w kagańcu. Najczęściej konieczne jest także wykupienie osobnego biletu dla psa, choć szczegółowe zasady oraz wysokość opłat zależą od konkretnego przewoźnika. Opiekun powinien również posiadać aktualne potwierdzenie szczepienia przeciwko wściekliźnie. Przed pierwszą podróżą warto oswoić psa z krótszymi przejazdami i ruchem dworcowym. Dobrze sprawdza się także wcześniejsze przyzwyczajenie zwierzęcia do kagańca. Pies, który wcześniej miał kontakt z zatłoczonymi miejscami i hałasem, zazwyczaj znacznie lepiej znosi podróż koleją. Warto pamiętać, że nawet spokojny pies może poczuć się niepewnie w ciasnym wagonie pełnym obcych ludzi. Opiekun powinien zachowywać spokój i unikać nerwowych reakcji, ponieważ zwierzęta bardzo dobrze odczytują emocje człowieka. Jak podróżować z kotem pociągiem? Transporter ma kluczowe znaczenie Koty zazwyczaj gorzej znoszą podróże niż psy. Są silnie przywiązane do swojego terytorium i rutyny, dlatego każda zmiana otoczenia może być dla nich źródłem stresu. To właśnie dlatego pytanie, jak podróżować z kotem pociągiem, pojawia się coraz częściej wśród opiekunów planujących wyjazdy. Najważniejszym elementem przygotowań jest odpowiedni transporter. Powinien być stabilny, dobrze wentylowany i umożliwiać zwierzęciu wygodne ułożenie się podczas jazdy. Transporter nie powinien kojarzyć się kotu wyłącznie z wizytą u weterynarza, dlatego dobrym rozwiązaniem jest pozostawienie go w ogólnodostępnym miejscu w domu na kilka dni przed wyjazdem, aby zwierzę mogło oswoić się z jego obecnością. Wiele kotów chętniej wchodzi do transportera, jeśli w środku znajdują się znajome koce, zabawki lub przysmaki. Przed podróżą warto również ograniczyć karmienie zwierzęcia na kilka godzin przed wyjazdem, szczególnie jeśli kot źle znosi transport. Nie należy jednak zapominać o dostępie do wody. W dłuższych podróżach przydatne bywają specjalne miski montowane do transportera. Transporter w pociągu – nie tylko wygoda, ale także bezpieczeństwo W przypadku małych zwierząt transporter jest podstawowym warunkiem bezpiecznej podróży. Dotyczy to nie tylko kotów, ale również małych psów, królików czy fretek. Większość przewoźników umożliwia bezpłatny przewóz niewielkich zwierząt właśnie pod warunkiem umieszczenia ich w odpowiednim pojemniku transportowym. Najlepiej sprawdzają się modele lekkie, stabilne i łatwe do przenoszenia. W przypadku kotów szczególnie ważne jest szczelne dno, które pozwala uniknąć problemów podczas dłuższej podróży. Transporter powinien skutecznie zabezpieczać otoczenie przed kontaktem ze zwierzęciem. Zwierzę nie może swobodnie wychodzić ani wystawiać głowy podczas jazdy. Zwykle aby móc skorzystać z opcji bezpłatnego przewozu zwierzęcia, wymagane jest umieszczanie transportera w miejscu przeznaczonym na bagaż podręczny lub trzymanie go na kolanach. Czy zwierzę może podróżować w przedziale? W wielu składach nadal znajdują się wagony przedziałowe, w których obecność psa może wymagać akceptacji innych pasażerów. Jeśli ktoś zgłosi sprzeciw wobec podróży ze zwierzęciem w tym samym przedziale, konduktor może poprosić opiekuna o zmianę miejsca. Z tego powodu wielu właścicieli psów wybiera wagony bezprzedziałowe, które zwykle zapewniają większą swobodę i łatwiejsze zachowanie dystansu między pasażerami. Dla zwierzęcia oznacza to także mniej stresujących sytuacji związanych z ograniczoną przestrzenią. Warto pamiętać, że zwierzęta nie mogą zajmować miejsc siedzących przeznaczonych dla pasażerów. Ograniczenia dotyczą także wagonów gastronomicznych oraz części wagonów sypialnych i kuszetek. Zasady mogą się jednak różnić w zależności od przewoźnika i rodzaju pociągu, dlatego przed zakupem biletu koniecznie sprawdź regulamin przewoźnika. Jak przygotować psa lub kota do dłuższej podróży? Sama znajomość regulaminu przewozu zwierząt nie wystarczy. Równie istotne jest przygotowanie pupila do wielogodzinnego przejazdu. Przed wyjazdem warto zadbać o kilka podstawowych kwestii: zabranie wody i składanej miski, przygotowanie ulubionego koca lub zabawki, wcześniejsze wyprowadzenie psa na spacer, ograniczenie obfitego karmienia bezpośrednio przed podróżą, sprawdzenie, czy zwierzę dobrze reaguje na transporter lub kaganiec. W przypadku zwierząt wyjątkowo źle znoszących podróże warto wcześniej skonsultować się z weterynarzem. Specjalista może zaproponować środki łagodzące stres lub preparaty pomagające przy chorobie lokomocyjnej. Nie należy jednak podawać żadnych leków po raz pierwszy tuż przed wyjazdem. Coraz więcej zwierząt podróżuje koleją Popularność podróżowania ze zwierzętami stale rośnie. Dotyczy to nie tylko krótkich tras regionalnych, ale także dalekobieżnych połączeń wakacyjnych. Dla wielu osób pociąg okazuje się wygodniejszy niż wielogodzinna jazda samochodem, szczególnie jeśli podróż odbywa się do dużego miasta lub popularnego kurortu. W niektórych połączeniach dalekobieżnych obecność zwierząt jest już codziennością. Dowiedz się, gdzie spotkasz najwięcej psów w pociągach. Zmienia się również podejście samych przewoźników, którzy coraz częściej dostosowują swoje usługi do potrzeb właścicieli zwierząt. Warto jednak pamiętać, że komfort podróży zależy przede wszystkim od odpowiedzialnego przygotowania opiekuna. Nasza autorka Marzena Wardyn-Kobus Autorka tekstów z pogranicza przyrody, kultury i podróży. W serwisie tworzy artykuły popularnonaukowe o otaczającym nas świecie, łącząc rzetelną wiedzę z przystępnym językiem i dbałością o szczegóły. Pisze, by zachęcać innych do uważnego kontaktu z przyrodą – nawet tą najbliższą, tuż za domem. Kaszubka mieszkająca na Kujawach, zakochana w górskich szlakach i leśnych bezdrożach. Jej przydomowy ogródek to strefa zrównoważonego eksperymentowania – dąży do tego, by uprawiać rośliny ekologicznie, z szacunkiem dla natury. Wolne chwile spędza z książką, wędrując po lesie lub tworząc makramy.
Przypomina Santorini sprzed lat. Tę wyspę uznano za najlepszą na świecie
Jedni porównują ją do Santorini sprzed czasów Instagrama, inni widzą w niej idealne miejsce dla tych, którzy zamiast pocztówkowych kadrów szukają prawdziwej Grecji. Ta wyspa właśnie zyskała miano najlepszej na świecie.
Spis treści: Oto najlepsza wyspa w Europie Te plaże w Europie warto odwiedzić Wakacje na wyspach zazwyczaj kojarzą nam się z plażowaniem i błogim nicnierobieniem. Coraz więcej turystów wybiera jednak wyspy z innych powodów. Na wielu z nich, zwłaszcza tych mniej popularnych, można zaznać szerokiego wachlarza doświadczeń, w tym lokalnego klimatu, autentycznej kuchni czy bliskości natury. To podejście widać po wynikach rankingu World’s Best Awards 2025, opublikowanego na łamach serwisu Travel + Leisure. Oto najlepsza wyspa w Europie Na szczycie zestawienia znalazła się grecka wyspa Páros. To miejsce przez wiele lat pozostawało w cieniu bardziej rozreklamowanych greckich wysp. Dziś, jak widać, przyciąga zwłaszcza tych, którzy w podróży szukają autentyczności, a niekoniecznie turystycznych klisz. Wyspa leży w samym sercu Cyklad i oferuje wszystko, co najlepsze w Grecji. Znajdziemy tam zarówno tradycyjną architekturę, piękne plaże, lokalną kuchnię i nieco artystyczny klimat. W miasteczku Naousa życie toczy się leniwie. Wąskie uliczki są pełne butików z rękodziełem i uroczych kawiarni. Znajdziemy tu zarówno malownicze zatoczki idealne na rodzinny wypoczynek, jak i klasyczne piaszczyste plaże dla fanów kitesurfingu czy samotnych spacerów. Páros zachwyci także miłośników historii. Zachowały się tu fragmenty antycznych świątyń i bizantyńskie kościoły. Grecja zdominowała ranking wyspiarski ranking. W wyróżnionej piętnastce znalazły się też: Kreta, Milos, Santorini i Mykonos. Każda z nich oferuje nieco inne atrakcje i krajobrazy. Te plaże w Europie warto odwiedzić W pierwszej dziesiątce znalazły się także trzy włoskie wyspy: Ischia, Sardynia i Sycylia. Pierwsza z nich, nieco mniej znana, zaskakuje bogactwem gorących źródeł. Sardynia kusi z kolei turkusowymi wodami i dzikimi zatoczkami, a Sycylia to mekka dla miłośników historii, wulkanów i lokalnej kuchni. Spośród zwycięzców warto także wyróżnić Maderę i Azory. Oferują zupełnie inny krajobraz niż wyspy śródziemnomorskie – górzyste tereny, bujną roślinność, wulkaniczne jeziora i klimatyczne miasteczka z kolonialną architekturą. To raj dla osób ceniących piesze wędrówki, obserwację przyrody i lokalne wina. W rankingu nie zabrakło także Chorwacji, z malowniczym Hvarem i wyspami dalmatyńskimi, Majorki, która łączy popularność z autentycznością, oraz Malty, gdzie wpływy arabskie łączą się z włoskimi i brytyjskimi. Jest i niespodzianka, czyli Szkocja ze swoją wyspą Skye i Hebrydami – chłodniejsza, bardziej surowa, ale niezwykle malownicza alternatywa dla południowych klimatów. To miejsce, gdzie wiatr, mgła i góry tworzą niemal mistyczny krajobraz. Cały ranking poniżej: Páros, Grecja Ischia, Włochy Hvar i Wyspy Dalmatyńskie, Chorwacja Madera, Portugalia Majorka, Hiszpania Kreta, Grecja Milos, Grecja Azory, Portugalia Sardynia, Włochy Sycylia, Włochy Malta Skye i Hebrydy, Szkocja Santorini, Grecja Korsyka, Francja Mykonos, Grecja Źródło: Travel + Leisure Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Odwiedzili 197 krajów w 8 lat. Stworzyli listę najlepszych destynacji na świecie
Spontaniczny wyjazd dał początek niezwykłej, trwającej aż osiem lat podróży dookoła świata. Amerykańscy podróżnicy dotarli do niemal wszystkich zakątków ziemi i zdradzili, które kraje skradły im serca.
Spis treści: Pierwsze kroki w podróży – od USA do reszty świata Najlepsze miejsca, które warto odwiedzić: nieoczywiste destynacje Wiele osób podróżuje w parze, ale tylko nieliczni mogą pochwalić się osiągnięciem tak spektakularnym, jak Hudson i Emily Crider. Pochodząca z Pensylwanii para w ciągu zaledwie ośmiu lat odwiedziła aż 197 krajów, omijając jedynie Sudan, który z powodu trwającego kryzysu humanitarnego stał się dla nich niedostępny. Ich podróże, pełne niezapomnianych chwil i wyjątkowych spotkań, dały im nie tylko wiedzę o kulturach i ludziach, ale również pozwoliły stworzyć listę najlepszych destynacji na świecie. Pierwsze kroki w podróży – od USA do reszty świata Hudson i Emily swoją wyprawę zaczęli od odwiedzenia wszystkich 50 stanów USA. Nie nastawiali się wtedy na dalekie podróże. – Kiedy zaczęliśmy podróżować, nigdy nie planowaliśmy odwiedzić każdego kraju. Chcieliśmy po prostu zobaczyć więcej świata, doświadczyć różnych kultur – wyznał Hudson w rozmowie z FoxNews. Takie pełne spontaniczności podejście szybko przekształciło się w wyprawę wokół globu, której celem stało się odkrywanie i poznawanie każdej części świata. Para podróżników ujawniła, że w trakcie podróży spotykali się z ogromną sympatią i gościnnością. – Nawet jeśli kultury się znacznie różnią, uśmiech pokonuje wszelkie bariery językowe. W prawie każdym kraju ludzie robili wszystko, by nas powitać lub pomóc – zdradził Hudson. Emily z kolei podkreśliła, jak bardzo te spotkania wpłynęły na ich postrzeganie świata i samych siebie. – Zmieniło to nasze serca, sprawiając, że zaczęliśmy bardziej doceniać to, co mamy – oceniła. Ich podróże okazały się nie tylko spełnieniem marzeń o odkrywaniu nowych miejsc, ale także doświadczeniem prawdziwej międzyludzkiej więzi, która przerosła wszelkie oczekiwania. Najlepsze miejsca, które warto odwiedzić: nieoczywiste destynacje Para blogerów wyznała, że niejednokrotnie była zaskoczona tym, jak wyjątkowe okazywały się miejsca mało znane. Przykładem jest m.in. Uzbekistan. – Przekraczając granicę, nie mieliśmy pojęcia, co nas czeka. Potem po drodze ktoś zaprosił nas do swojego domu. I to nie był wyjątek – wspominał Hudson. Uzbecka kultura, jedzenie i gościnność zaskoczyły ich pozytywnie. – Samarkanda, z błękitnymi meczetami i budynkami, jest jednym z najpiękniejszych miast, jakie widzieliśmy – dodał. Emily z kolei zakochała się w Namibii, która – według niej – jest jeszcze mocno niedoceniana. Wymieniała: „Piękne krajobrazy, safari, pustynne wydmy – wszystko to jest w tym jednym kraju. Namibia jest łatwa do zwiedzania i nie tak turystycznie oblegana jak inne afrykańskie destynacje”. Ich wspólnym faworytem stała się natomiast Tajlandia, w której spędzili aż siedem miesięcy. – Budżetowa, piękna, z niesamowitym jedzeniem i wspaniałymi ludźmi. To miejsce, w którym czuliśmy się jak w domu – podkreślała Emily. Dzięki górom, lodowcom, równinom i plażom zachwyciła ich także Patagonia w Argentynie. Stwierdzili, że to „wymarzony krajobraz do wykonania najlepszych fotografii”. Jako idealne miejsce na odpoczynek wskazali z kolei Malediwy, mówiąc, że to jedno z najbardziej relaksujących miejsc na Ziemi. Hudson i Emily Crider w rozmowie z FoxNews ocenili także kuchnie poszczególnych państw. – W Wietnamie i Tajlandii naprawdę ciężko znaleźć złe jedzenie. Tam każdy posiłek to prawdziwa przyjemność – stwierdził podróżnik. Jego partnerkę zachwyciła również Szwajcaria, gdzie pokochała serowe fondue oraz raclette, czyli tradycyjne danie przygotowywane z topionego sera. Często jednak to spotkania z ludźmi okazywały się dla nich najważniejszymi doświadczeniami. – W Pakistanie zostaliśmy zaproszeni na świąteczny posiłek. To było niesamowite, jak gościnni byli ci obcy ludzie – dodała Emily. Źródło: FoxNews
Europa robi się za gorąca na wakacje? Fale upałów zmieniają plany turystów
Eksperci ostrzegają, że częstsze i silniejsze fale upałów będą stałym elementem kolejnych wakacji. Zmieniają się więc nie tylko kierunki podróży, ale też same nawyki turystów: terminy wyjazdów, godziny zwiedzania i sposób planowania urlopu.
Spis treści: Upał zmienia wakacyjne nawyki Europa na pierwszej linii zmian Miasta uczą się żyć z upałem Ku bardziej świadomej erze podróżowania Dla doświadczonych podróżników, Heike i Roberta Taylorów, Umbria latem 2022 roku okazała się punktem zwrotnym. Wspomnienia stresującej podróży do Doliny Loary w lipcu 2019 roku – gdy region dusił się w 40-stopniowym upale – wciąż były świeże. Mimo to para nie zrezygnowała z rezerwacji włoskiej willi na duży rodzinne zjazd. Z natury klan Taylorów na wakacjach lubi odkrywać nowe miejsca. Jednak fala upałów, która tamtego lata dotknęła ten region środkowych Włoch, sprawiła, że ostatecznie rzadko opuszczali wynajętą posiadłość. – Najbardziej niepokojące było leżenie przy basenie i obserwowanie widocznego w oddali dymu z pożarów lasów oraz śmigłowców nadlatujących, by gasić ogień. Myślę, że nigdy tego nie zapomnę – mówi Heike. Po powrocie do domu małżeństwo przysięgło sobie: nigdy więcej. Obecnie szczyt lata spędzają w swojej posiadłości w Surrey i jej okolicach, natomiast europejskie miesiące przejściowe – maj i wrzesień – rezerwują na aktywny wypoczynek w takich miejscach jak Sycylia czy Korsyka. Upał zmienia wakacyjne nawyki To coraz powszechniejszy schemat zachowań wśród podróżnych, ponieważ fale upałów przestały być niewygodnymi anomaliami, a stały się wysoce uciążliwymi, niemal corocznymi zjawiskami. Lato 2022 roku było pod tym względem szczególnie ekstremalne: w Europie odnotowano szacunkowo 60 000 zgonów powiązanych z wysokimi temperaturami, Chiny zmagały się z bezprecedensową, trwającą aż 70 dni falą upałów, a w lipcu w niektórych częściach Wielkiej Brytanii słupki rtęci po raz pierwszy w historii przekroczyły próg 40°C. W tym samym miesiącu kolejnego roku blisko 20 000 osób – w większości turystów – musiało zostać ewakuowanych z greckiej wyspy Rodos z powodu pożarów lasów potęgowanych przez ekstremalny żar. Fale upałów obejmują też coraz większą część roku. W maju 2022 roku hiszpańska państwowa agencja meteorologiczna Aemet odnotowała falę upałów o „nadzwyczajnej intensywności”, z temperaturami sięgającymi 15°C powyżej średniej sezonowej. W 2023 roku silne upały we Francji przeciągnęły się aż do września, wpływając na przebieg Pucharu Świata w Rugby. Na początku tego roku znaczna część południowo-zachodnich Stanów Zjednoczonych została dotknięta marcową falą upałów, a w niektórych rejonach Arizony temperatury dochodziły do 43°C. Jak ujął to António Guterres, sekretarz generalny ONZ: „Ekstremalne upały nie są już rzadkim zjawiskiem – stały się nową normalnością”. W ujęciu statystycznym nie istnieje jedna uniwersalna definicja fali upałów; globalne temperatury są po prostu zbyt zróżnicowane. We wszystkich przypadkach termin ten odnosi się jednak do okresu nienaturalnie wysokich temperatur utrzymujących się przez kolejne dni. Brytyjskie Met Office definiuje falę upałów jako co najmniej trzy dni, w których dobowe temperatury maksymalne przekraczają regionalny próg. W Londynie wynosi on 28°C, w Szkocji 25°C. Obie te wartości zostałyby uznane za łagodne w takim miejscu jak Ateny. Ponieważ działalność człowieka – według Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu ONZ – „jednoznacznie” napędza globalne ocieplenie i wzrost liczby takich ekstremalnych zjawisk pogodowych, sytuacja będzie się tylko pogarszać. – Jesteśmy dość pewni, że w kolejnych dekadach, co najmniej, jeśli nie stuleciach, będzie coraz goręcej – mówi Alejandro Saez Reale, specjalista ds. fal upałów i ich skutków w Światowej Organizacji Meteorologicznej w Genewie. – Wpływ na kraje zależne od turystyki może być ogromny. Europa na pierwszej linii zmian Europa znajduje się w samym centrum turystycznych wyzwań związanych z falami upałów. Według Światowej Organizacji Meteorologicznej jest najszybciej ocieplającym się kontynentem na Ziemi, a zarazem najczęściej odwiedzanym – Francja, Hiszpania, Włochy i Grecja niezmiennie należą do pierwszej dziesiątki najpopularniejszych kierunków podróży na świecie. Coraz popularniejsze określenie „coolcation” trafnie podsumowuje wyłaniający się trend wśród podróżnych na całym kontynencie, którzy poszukują miejsc o bardziej umiarkowanym klimacie. Destynacje w Europie Północnej i Wschodniej należą do najszybciej rozwijających się pod względem turystycznym – wynika z raportu European Travel Commission (ETC). Finlandia, Norwegia, Polska i Islandia odnotowały dwucyfrowy wzrost liczby odwiedzających z zagranicy. Badanie ETC z 2025 roku wykazało, że 81 proc. Europejczyków dostosowuje swoje nawyki podróżnicze do zmieniającego się klimatu, przy czym 15 proc. aktywnie poszukuje chłodniejszych klimatów, a 14 proc. unika kierunków narażonych na ekstremalne upały. Operatorzy turystyczni, tacy jak TUI i Thomas Cook, również raportują rosnący popyt na kraje nordyckie. Jednak w 2025 roku Francja (102 mln) i Hiszpania (96,8 mln) nadal były najczęściej odwiedzanymi krajami świata – wynika z danych UN Tourism. Włochy zajęły piąte miejsce (64,5 mln). Tempo wzrostu mogło spowolnić, ale liczba turystów odwiedzających te kraje nie spada. Association of British Travel Agents (ABTA) sceptycznie podchodzi do tezy, że fale upałów mogą zmienić mapę turystyczną – przynajmniej w krótkiej perspektywie. – Informacje zwrotne od naszych członków sugerują, że zasadniczo ludzie nadal podróżują podobnie jak zawsze, korzystając z wypoczynku w krajach śródziemnomorskich w miesiącach letnich – powiedział rzecznik organizacji. – Rosnące zainteresowanie nieco chłodniejszymi kierunkami pozostaje raczej wyjątkiem niż normą. Miasta uczą się żyć z upałem Kierunki zależne od turystyki mają silną motywację, by zapobiec sytuacji, w której fale upałów doprowadziłyby do masowego odpływu podróżnych. To napędza innowacje, które z czasem mogą stać się powszechne. Sewilla, położona w części Hiszpanii znanej jako „iberyjski piec” z powodu wiatrów wiejących znad Afryki Północnej, znajduje się w epicentrum jednego z krajów świata najbardziej dotkniętych falami upałów. Mieszkańcy Sewilli są przyzwyczajeni do rozbudowanych działań łagodzących skutki upałów. Obejmują one systemy zraszania wodą deszczową w miejscach o dużym natężeniu ruchu pieszego; sieć podziemnych komór przypominających akwedukty, które mogą obniżać temperaturę otoczenia na poziomie ulicy nawet o 9°C; markizy rozpinane nad ulicami; oraz „miejskie wyspy chłodu” – enklawy gęstej roślinności stosowane zarówno tutaj, jak i w Los Angeles, Singapurze, Paryżu oraz dziesiątkach innych miast. Zmiana godzin otwarcia atrakcji, takich jak Królewski Alkazar w Sewilli, na wieczorne to kolejne zdroworozsądkowe rozwiązanie. Koncepcja „noctourism”, czyli zwiedzania po zmroku – częściowo po to, by ograniczyć ekspozycję na wysokie temperatury w ciągu dnia – jest przyjmowana w coraz większej liczbie miejsc, od rzymskiego Koloseum po Akropol w Atenach, który z powodu ostatnich fal upałów bywa regularnie zamykany w pełni lata. Arcas Travel Services, firma organizująca wycieczki w Grecji, informuje, że zaczęła przesuwać swoje wyjazdy o tematyce archeologicznej na miesiące poza szczytem sezonu ze względu na związane z upałami zamknięcia kluczowych obiektów. Z kolei firmowe wycieczki rowerowe są dostosowywane tak, by rozpoczynały się wcześnie rano i kończyły wcześniej. Często to operator, a nie sami podróżni, przejmuje inicjatywę, co uwypukla jeden z kluczowych problemów: brak świadomości zagrożeń związanych z ekstremalnymi upałami. Dr Mehri Khosravi jest ekspertką ds. badania wpływu fal upałów na Uniwersytecie Wschodniego Londynu. Dorastała w Teheranie, gdzie temperatury przekraczające 40°C nie należą do rzadkości. Jak zauważa, część problemu stanowi brak „kultury radzenia sobie z upałami” wśród osób odwiedzających regiony dotknięte ekstremalnymi temperaturami – chodzi o te wszystkie adaptacje społeczne i behawioralne, które obejmują zarówno ubiór, jak i odpowiednie planowanie rytmu dnia. – Wciąż pokutuje przekonanie, że upał jest czymś pożądanym – mówi. – Zachowania [w turystyce] będą musiały się dostosować, a kluczem do tego jest komunikacja ryzyka. Rosnąca dokładność prognoz długoterminowych stanowi istotny atut, jeśli chodzi o ostrzeżenia przed zjawiskami klimatycznymi. Saez Reale uważa, że coraz powszechniejsza stanie się współpraca służb meteorologicznych z organizacjami turystycznymi w zakresie ekstremalnych zjawisk pogodowych – podobnie jak obecnie współpracują one z organami ochrony zdrowia. Innym spodziewanym trendem jest późniejsze rezerwowanie podróży przez turystów oraz większa elastyczność co do tego, gdzie i kiedy spędzają wakacje. – Dobra wiadomość jest taka, że można zrobić naprawdę wiele – mówi. Ku bardziej świadomej erze podróżowania Można oczywiście dostrzec pozytywne strony zmian we wzorcach turystyki wywoływanych przez fale upałów. Jedną z nich jest możliwość bardziej równomiernego rozłożenia ruchu turystycznego – zarówno geograficznie, jak i sezonowo; turystyka wywiera bowiem ogromną presję na lokalne zasoby, takie jak woda i opieka zdrowotna, szczególnie w okresach utrzymujących się upałów. Inwestycje w infrastrukturę odporną na zmiany klimatu, mające rozwiać obawy podróżnych, przynoszą też wyraźne korzyści lokalnym społecznościom. Jednak największym pozytywem – jak mówi Jenny Southan, dyrektorka generalna agencji prognozowania trendów turystycznych Globetrender – może być zmiana sposobu myślenia. – Podróżni stają się bardziej świadomi klimatycznie, choć istnieje nieodłączne napięcie między pragnieniem odkrywania świata a środowiskowym kosztem takich podróży. Presja klimatyczna może stać się katalizatorem bardziej przemyślanej, świadomej ery podróżowania. Dla Heike i Roberta Taylorów, którzy przekonali się do podróżowania poza szczytem sezonu, fale upałów mogły zmienić strukturę i rytm roku, ale niekoniecznie na gorsze. – Wyjeżdżając wcześniej lub później w ciągu roku, zamiast w samym środku letniego szczytu, można zyskać bardziej autentyczne poczucie tego, jakie dane miejsce jest naprawdę – mówi Heike. Źródło: National Geographic
Niemieckie media zachwycają się polskim miastem. Piszą o nim jak o ukrytym skarbie
Położona zaledwie dwie godziny drogi od Berlina stolica Pomorza Zachodniego stała się nowym hitem w niemieckich mediach podróżniczych. Zagraniczni goście doceniają wyjątkowy klimat miasta, niskie ceny w restauracjach oraz urok tętniących życiem bulwarów nad Odrą.
Spis treści: Szczecin zachwycił Niemców Różnice między Berlinem i Szczecinem Polska nie jest najpopularniejszym kierunkiem turystycznym w Europie, mimo to coraz więcej turystów zza granicy zdaje się doceniać potencjał polskich miast. Gdańsk czy Kraków często są wymieniane wśród mniej oczywistych miejsc, które warto odwiedzić. W ostatnim czasie zagraniczne media chętnie opisują też inne miasta z Polski. Niedawno bohaterem artykułu opublikowanego na łamach brytyjskiego metro.co.uk był Wrocław. Autorki tekstu doceniły historię oraz architekturę stolicy Dolnego Śląska, a także bogatą ofertę kulinarną. Tym razem uwagę skupił na sobie Szczecin. O największym mieście Pomorza Zachodniego można przeczytać w niemieckim serwisie t-online.de. Szczecin zachwycił Niemców Szczecin został przedstawiony jako propozycja wydłużenia wycieczki do niemieckiej stolicy. – Tylko dwie godziny od Berlina leży polskie miasto Szczecin. Warto wybrać się na wycieczkę do sąsiedniego kraju, zwłaszcza ze względów kulinarnych – zachęca już na wstępie redakcja. Na miejscu szczególne uznanie Niemców zyskało harmonijne połączenie przeszłości z nowoczesnością. Z jednej strony monumentalne bramy miejskie z XVIII wieku (Berlińska i Królewska), a z drugiej futurystyczna bryła Filharmonii Szczecińskiej, która nocą zamienia się w świetlną rzeźbę. Wśród polecanych miejsc do odwiedzenia znalazło się też Muzeum Narodowe. Nieoficjalnym symbolem kulinarnym Szczecina jest oczywiście pasztecik szczeciński. Redakcja t-online.de doceniła jednak inne przysmaki – pierogi. Nie zabrakło też nawiązania do trunków wysokoprocentowych. – W tradycyjnych karczmach dominuje piwo, mięso i kiszona kapusta. Na kaca dobrze sprawdzają się polskie ogórki kiszone, idealne do piwa i wódki – piszą dziennikarze. Różnice między Berlinem i Szczecinem Wielu niemieckich turystów jest przyzwyczajonych do liberalnego podejścia Berlina do picia alkoholu w miejscach publicznych. W Szczecinie czeka ich jednak małe zaskoczenie. Stolica Pomorza Zachodniego co prawda kusi barami i lokalnym piwem, ale „Wegbier”, czyli popularne „piwo na drogę”, może skończyć się tu mandatem. Poza tym Szczecin jawi się Niemcom jako miasto przyjazne turystom. Jak można przeczytać w artykule, restauracje i bary są zauważalnie tańsze niż w stolicy Niemiec, choć – jak wszędzie – i tu inflacja daje się we znaki. Mimo to obiad czy wizyta w pubie kosztują mniej niż w Berlinie. Plusem jest też powszechna płatność bezgotówkowa. U naszych zachodnich sąsiadów nie jest to tak oczywiste i w wielu miejscach nadal nie zapłacimy kartą. Mimo drobnych różnic kulturowych niemieccy turyści czują się w Szczecinie swobodnie. Miasto powoli zdobywa miano „nieodkrytej perły” i wiele wskazuje na to, że jego popularność będzie rosła. Źródło: t-online.de Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
InPost uruchamia usługę, która ułatwi podróże po Europie. „Walizka do paczkomatu” wyprzedała się w dobę
Wysyłka bagażu za granicę i z powrotem właśnie stała się możliwa w polskiej aplikacji InPost Mobile. Firma oferuje także specjalne walizki idealnie mieszczące się w paczkomatowych skrytkach. Przesyłki do Polski można nadać m.in. z Włoch, Francji, Belgii, Holandii, Luksemburga, Hiszpanii i Portugalii. To doskonała alternatywa dla nadawania bagażu poprzez linie lotnicze, które naliczają wysokie opłaty.
W InPost pojawiła się nowa opcja dla osób wracających z europejskich wyjazdów: nadanie paczek i bagażu z zagranicy do Polski, bezpośrednio do paczkomatu. Do tej pory możliwe były wysyłki paczek z Polski do Europy, w drugą stronę było to znacznie trudniejsze (np. wymagało skorzystania z obcojęzycznego serwisu). Teraz działa to bez problemu w polskiej wersji. Do siatki dodano także Włochy. Usługa działa zarówno w aplikacji InPost Mobile, jak i przez serwis SzybkieNadania.pl. Firma przygotowała walizkę przygotowaną pod skrytkę C, wycenioną na 320 zł, która według doniesień wyprzedała się w ciągu doby. Jedziesz na wakacje? Pakuj bagaż do skrytki Nowa usługa rozwiązuje jeden z najczęstszych problemów podróżowania: co zrobić z rzeczami, które nie mieszczą się w narzuconych przez linie lotnicze limitach bagażu? InPost oferuje proste rozwiązanie: nadanie walizki do paczkomatu. Usługa, działająca w obie strony, obejmuje siedem państw: Włochy, Francję, Belgię, Holandię, Luksemburg, Hiszpanię i Portugalię, z zapowiedzią, że wkrótce dołączy Wielka Brytania. Zasady wysyłki różnią się między krajami Ścieżka nadania wygląda następująco: w aplikacji InPost Mobile trzeba wejść w „Nadaj lub zwróć”, wybrać „Nadaj” i przejść do zakładki „Międzynarodowa”. Tam wskazuje się kraj nadania, Polskę jako kraj odbioru, rozmiar przesyłki, dane nadawcy i odbiorcy oraz docelowy paczkomat, a na końcu opłaca nadanie. Alternatywą jest serwis SzybkieNadania.pl: w zakładce „Przesyłka międzynarodowa” wybiera się analogiczne dane, akceptuje regulamin i dokonuje płatności. Trzeba pamiętać o istotnym szczególe: logowanie do polskiej aplikacji InPost Mobile wymaga polskiego numeru telefonu. Jeśli ktoś go nie ma, trzeba skorzystać z SzybkieNadania.pl. Różnice pojawiają się także przy etykiecie. Sposób nadania zależy od kraju, z którego wysyłamy paczkę: Francja i Półwysep Iberyjski (Hiszpania, Portugalia) – z wydrukowaną etykietą lub za pomocą kodu QR. Belgia, Holandia i Luksemburg – z wydrukowaną etykietą. Pro tip: niektóre PaczkoPunkty (Points Relais / Afhaalpunten) są wyposażone w drukarkę. Pokaż kod QR, aby wydrukować etykietę na miejscu. Włochy – z wydrukowaną etykietą. Czas, gabaryty i cena InPost podaje szacowany czas doręczenia do Polski, liczony od następnego dnia roboczego po nadaniu. Najkrócej mają iść przesyłki z Francji, Belgii, Holandii i Luksemburga: 3 dni robocze. Z Hiszpanii i Portugalii: 4 dni robocze. Z Włoch: 5 dni roboczych. Dostępne są cztery rozmiary bagażu: Mini (4 × 23 × 40 cm, do 3 kg, tylko w aplikacji), Mała (8 × 38 × 64 cm, do 25 kg), Średnia (19 × 38 × 64 cm, do 25 kg) oraz Duża (41 × 38 × 64 cm, do 25 kg). To właśnie gabaryt „Duża” odpowiada skrytce C i stał się punktem odniesienia dla promowanej walizki. Czy to się opłaca? Odpowiedź brzmi: to zależy od linii lotniczych i kraju, do którego lecimy i z którego wracamy. Ceny nadania bagażu w liniach lotniczych mogą być wyższe niż usługi InPost, ale nie muszą. Część cen (np. w Ryanair) zmienia się sezonowo. Według wyliczeń portalu Money.pl dostarczenie naszej walizki do Włoch kosztuje 49,99 zł i jest najtańsze. Z Belgii, Francji, Hiszpanii i Holandii to koszt 104,99 zł, a z Luksemburga – 107,99. Najdroższa jak na razie jest Portugalia, gdyż należy zapłacić 125,99 zł. Specjalna walizka do Paczkomatu Firma promuje InPost Parcel Suitcase, czyli walizkę z polikarbonu, z odpinanymi kółkami i czterocyfrowym zamkiem szyfrowym, zaprojektowaną specjalnie pod wymiar skrytki C (41 × 38 × 64 cm). Jej cena to 320 zł, a pierwsza partia produktu wyprzedała się w ciągu doby. Co stanie się, jeśli wyślesz bagaż, a na przykład twój lot zostanie odwołany? To proste: jeśli przesyłka nie zostanie odebrana, ma wrócić do miejsca nadania. Źródła: InPost, Onet, Money.pl
Siklawa to duma polskich Tatr. Najpotężniejszy wodospad w kraju imponuje nie tylko rozmiarami
Huk spadającej wody, surowe tatrzańskie krajobrazy i imponująca wysokość – Siklawa to jedno z najbardziej spektakularnych miejsc w polskich górach. Największy wodospad w Tatrach przyciąga turystów niezależnie od sezonu.
W tym artykule: Największy wodospad w Tatrach Polskich zachwyca nie tylko rozmiarami Wodospad Siklawa w Tatrach – okolica Jak dotrzeć pod największy wodospad w Tatrach Polskich? Wodospad Siklawa – praktyczne informacje przed wędrówką Czy Siklawa to największy wodospad w Tatrach? Największy wodospad w Tatrach Polskich znajduje się w Tatrach Wysokich i jest częścią potoku Roztoka. Spada z progu Ściany Stawiarskiej, która rozdziela dwie doliny: Roztoki oraz Pięciu Stawów Polskich. Woda spływa tu dwoma, trzema, a zdarza się, że również czterema strugami. To zależy od poziomu wody w Wielkim Stawie. Wysokość Siklawy to 65-70 metrów, a nachylenie ściany: 35 stopni. Huk wody jest tu tak wielki, że trudno cokolwiek usłyszeć. Dlatego turyści oddają się tu po prostu kontemplacji. Milkną rozmowy, pokrzykiwania. Największy wodospad w Tatrach Polskich zachwyca nie tylko rozmiarami Przy dobrej pogodzie obserwować tu można urokliwą mgiełkę przybierającą różne kolory. Ten efekt przyciąga artystów, zwłaszcza malarzy i poetów, już od XIX wieku. Powstało wiele obrazów, na których zobaczymy charakterystyczną siklawską tęczę. Już w 1832 roku największy wodospad w Tatrach Polskich opisywał Seweryn Goszczyński: „O sto kroków od nas przewalał się spadek Siklawej Wody, i rosił nas mgłami swoimi. Przekrojony od sterczącej na wierzchu opoki, rzuca się po skale prostopadłej”. Wodospad Siklawa w Tatrach – okolica Sama okolica Siklawy jest wręcz bajkowa. Wysokie szczyty Tatr Wysokich, zielone wzgórza, mieniące się w słońcu górskie jeziora. Nieopodal położone jest schronisko PTTK w Dolinie Pięciu Stawów (1670 m n.p.m., najwyżej w polskich górach). A sama Dolina Pięciu Stawów uważana jest za najpiękniejszą w Tatrach. Można stąd wyruszyć np. na Kozi Wierch (2291 m n.p.m.). To najwyższy wierzchołek w Polsce, niebędący szczytem granicznym (jak np. Rysy). Ewentualnie na Szpiglasowy Wierch, z którego roztacza się fantastyczna panorama na polskie i słowackie góry. Niezwykły klimat ma też samo Schronisko PTTK w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. Spotkamy tu wielbicieli gór z całej Polski i nie tylko. Wielu bywalców poleca też tutejszą kuchnię, a zwłaszcza legendarną szarlotkę. Jak dotrzeć pod największy wodospad w Tatrach Polskich? Szlak prowadzący do wodospadu Siklawa jest łatwy, dlatego warto polecić go nawet osobom, które dopiero rozpoczynają swoją przygodę z górskimi wędrówkami. Można tam dojść na przykład z parkingu w Palenicy Białczańskiej. Idąc czerwonym, a następnie zielonym szlakiem Doliną Roztoki dotrzemy do Siklawy w trzy godziny. Po drodze mamy szansę zobaczyć także inny wodospad – Wodogrzmoty Mickiewicza. Nieco okrężną – ale równie piękną trasą – można tam dojść również przez Morskie Oko. Obie te trasy uważane są za jedne z najpiękniejszych w całych Tatrach. W sezonie musimy więc liczyć się z dużą liczbą napotkanych turystów. Warto rozważyć rozpoczęcie wyprawy o bardzo wczesnej porze – np. 5 czy 6 rano, kiedy na szlakach jest jeszcze dość pusto. Wcześniej dobrze pomyśleć też o rezerwacji miejsca parkingu w Palenicy. Jest to możliwe online i warto to zrobić ze sporym wyprzedzeniem. Koszt to 36 zł za dzień. Gdy ten parking jest pełny, można spróbować dostać się na te na Łysej Polanie, Polanie Zgorzelisko, w Bukowinie Tatrzańskiej lub Białce Tatrzańskiej. Inną opcją jest dojazd busem z Zakopanego. W sezonie, w popularnych godzinach jeżdżą one nawet co kilkanaście minut. Wodospad Siklawa – praktyczne informacje przed wędrówką Na cały trekking pod Siklawę i z powrotem warto zarezerwować sobie od 6 do 7 godzin. Tak by mieć czas na niespieszny marsz, ale też podziwianie widoków czy posiłek. Warto pamiętać, że wchodząc do Tatrzańskiego Parku Narodowego w Palenicy Białczańskiej, musimy uiścić opłatę: 10 zł osoba dorosła, 5 zł – dziecko. Są też bilety tygodniowe: odpowiednio: 50 i 25 zł. A także grupowe: 90 zł dla grupy 10 osób (45 zł – ulgowy). Pieniądze z biletów przeznacza się na tworzenie i utrzymanie infrastruktury turystycznej (wynajem przenośnych toalet, sprzątanie i remonty szlaków, wymianę oznaczeń itp.) i edukacyjnej parku narodowego oraz na ochronę przyrody. 15 procent wpływów z opłat za wstęp wspiera działalność ratowniczą Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. Wprawdzie szlak jest prosty i nie wymaga żadnego specjalistycznego sprzętu, ale warto pamiętać, że po deszczu bywa tu bardzo ślisko. Część trasy może też być oblodzona, wiedzie przez pas wygładzeń polodowcowych – ten fragment nazywany jest czasem danielkami. Nazwa wzięła się od przewodnika tatrzańskiego Jana Gąsienicy Daniela, który w 1924 roku poślizgnął się tu i spadł w przepaść. Gerlach: najwyższy szczyt Tatr. Znane i mniej znane fakty o największej z tatrzańskich gór Z wysokością 2655 m n.p.m. Gerlach nie tylko góruje nad innymi szczytami Tatr Wysokich, ale także stanowi symbol i wyzwanie dla miłośników górskich wędrówek i alpinistów. Najwyższy szcz... Siklawa – jak się przygotować? To, że szlak jest dość łatwy, nie oznacza, że na Siklawę można wybrać się w klapkach japonkach, podkoszulku i z reklamówką popularnego dyskontu w dłoni. Konieczne są dobre buty trekkingowe i odpowiednia odzież: kurtka przeciwdeszczowa, spodnie trekkingowe, softshell, polar. Musimy pamiętać, że pogoda w górach potrafi zmienić się błyskawicznie. Musimy być przygotowani na deszcz, burzę, grad, znaczny spadek temperatury. Do niedużego plecaka warto wrzucić wodę i batony energetyczne na zapas. Poza tym latarkę czołówkę, bidon filtrujący wodę czy apteczkę, koniecznie z plastrami na otarcia. Czy Siklawa to największy wodospad w Tatrach? Warto pamiętać, że Siklawa dość często mylona jest z Siklawicą, a więc wodospadem, który leży w całkiem innym miejscu: na końcu Doliny Strążyskiej, pod Giewontem, w Tatrach Zachodnich. Co ciekawe, Siklawa nie jest największym wodospadem całych Tatr. Ten znajduje się już na Słowacji, dokładnie w Dolinie Białej Wody. Nazywa się Ciężka Siklawa i jest wysoki nawet na 100 metrów. Nasz ekspert Maciej Wesołowski Redaktor prowadzący „National Geographic Traveler". Reporter. Autor książek, m.in.: „Szpagat w pionie. W drodze przez Indie" i „Cafe Macondo. Reportaże z Kolumbii"
Ostatnia podróż dziedzica fortuny. Michael Rockefeller zaginął na terenach łowców głów i kanibali
W 1961 roku młody Michael Rockefeller wyruszył w głąb dzikiej Papui, by gromadzić bezcenną sztukę plemienną dla nowojorskiego muzeum. Jego wyprawa zakończyła się tragicznie u Wybrzeża Kazuarin, gdzie po katastrofie łodzi ślad po nim na zawsze zaginął. Przez dekady spekulowano o utonięciu lub ataku rekina, jednak relacje świadków z wiosek Asmatów rzucają na tę sprawę znacznie mroczniejsze światło.
W tym artykule: Zaginiony milioner Kim są Asmatowie? Najniebezpieczniejszy region świata Kim są kanibale Kto zjadł Rockefellera? Michael Rockefeller, świeżo upieczony absolwent wydziału antropologii Uniwersytetu Harvarda, wyruszył w 1961 roku do Papui na zlecenie ojca. Nelson Rockefeller, burmistrz Nowego Jorku, polecił mu zgromadzić kolekcję sztuki plemiennej dla ufundowanego przez rodzinę nowojorskiego Metropolitan Museum of Art. Po kilku miesiącach spędzonych w Dolinie Baliem Michael pojechał na południe wyspy ku wybrzeżu Morza Arafura. To tereny plemienia Asmatów, które cieszyło się opinią najbardziej wyrafinowanych rzeźbiarzy Oceanii, ale także łowców głów i kanibali. Wcześniej do kolekcji Rockefellerów trafiały przypadkowe dzieła sztuki z Papui, zbierane przez oficerów wojska, urzędników kolonialnych i nielicznych misjonarzy. Ustalenie pochodzenia tych eksponatów było często niemożliwe. Dlatego Michael postanowił zrobić coś, czego nikt przed nim nie dokonał – dotrzeć do samego źródła. Ruszył do „jądra ciemności”. Przez kilka miesięcy podróżował po asmackich wsiach, zbierając i dokumentując sztukę oraz wowipitsj (rzeźbiących w drewnie). Potem wypłynął w stronę Wybrzeża Kazuarin. 17 listopada 1961 roku, kilka kilometrów od brzegu, wzburzone fale przewróciły kilkunastometrowy katamaran. Na pokładzie był Michael Rockefeller i holenderski antropolog Rene Wassing oraz lokalni przewodnicy, którzy od razu popłynęli wpław po pomoc. Ta jednak nie nadchodziła. Po dwóch dniach dryfowania łódź oddaliła się 20 km do brzegu. Zniecierpliwiony Michael postanowił popłynąć do brzegu wpław. Był młody, silny i wierzył, że w kilkanaście godzin dotrze do celu. Na wszelki wypadek obwiązał się liną, do której przytroczone były dwa kanistry po paliwie. Wczesnym rankiem ruszył w stronę majaczącego na horyzoncie lądu. Po kilkudziesięciu minutach zniknął towarzyszom z oczu i ślad po nim zaginął. Zaginiony milioner Dzisiaj, w dobie telefonów komórkowych, GPS i łączności satelitarnej, trudno wyobrazić sobie taką sytuację. Jednak ponad pół wieku temu mimo wyznaczenia nagrody i zorganizowania trwającej wiele miesięcy akcji poszukiwawczej, w którą zaangażowały się setki osób, nie udało się trafić na ślad zaginionego antropologa. Mnożyły się spekulacje – nikt nie chciał uwierzyć, że Michael Rockefeller po prostu utonął w płytkich przybrzeżnych wodach. Badania DNA dawnych Polinezyjczyków rzucają światło na zasięg ich podróży Niezwykle szeroki zasięg podróży jakie odbywali wcześni polinezyjscy podróżnicy morscy został odwzorowany w nowym badaniu genetycznym Bardziej prawdopodobne wydawało się, że padł ofiarą rekina lub jednego z potężnych słonowodnych krokodyli różańcowych, wówczas często spotykanych w tych wodach. Sugerowano też, że antropolog w otoczeniu tubylców zaszył się w głębi dżungli, niczym Kurtz, bohater „Jądra ciemności” Josepha Conrada, albo zginął z rąk kanibali. Żaden z wariantów nie znalazł jednak potwierdzenia w faktach i w 1964 roku Michael Rockefeller został uznany za zmarłego. Przez dekady jego legenda przyciągała do Papui awanturników i łowców przygód. Ponoć pod koniec lat 70. rodzina Rockefellerów wynajęła prywatnego detektywa, któremu w jednej z wiosek Asmatów udało się wymienić silnik do łodzi za trzy czaszki białych. Miejscowi utrzymywali, że to szczątki jedynych trzech białych, jakich zabito i zjedzono w tym rejonie. Czy jedna z nich należała do zaginionego antropologa i czy znalazca otrzymał ćwierć miliona dolarów nagrody za jej przywiezienie do Stanów Zjednoczonych – nie wiadomo. Rockefellerowie nigdy nie potwierdzili ani nie zdementowali tych pogłosek. Wzmianki o śmierci Rockefellera pojawiają się we wspomnieniach Tobiasa Schneebauma, kolekcjonera sztuki, który spędził pod koniec lat 70. wiele miesięcy na terenach Asmatów, żyjąc wśród miejscowych i kontynuując pracę Michaela. Ponoć w jednej ze wsi Schneebaum spotkał wojowników, którzy przyznali się do udziału w zabiciu i zjedzeniu białego antropologa. Biorąc pod uwagę kultywowane przez Asmatów tradycje, wersja ta wydawała się wielce prawdopodobna. Kim są Asmatowie? Jako pierwszy Asmatów opisał James Cook w dzienniku z wyprawy w 1770 roku. Jego okręt zakotwiczył u ujścia rzeki Kuti. Dwie łodzie pełne ludzi wyruszyły na poszukiwanie źródła słodkiej wody. Marynarze natknęli się na flotyllę dłubanek wypełnionych uzbrojonymi wojownikami – doszło do potyczki, w której od strzał zginęło 20 ludzi Cooka. Przez następne stulecia nieprzyjazny teren, uciążliwy klimat i ponura sława bezlitosnych łowców głów skutecznie zniechęcały kogokolwiek do prób nawiązania kontaktu i wypraw w ten rejon. Pierwsi misjonarze dotarli tu dopiero na przełomie lat 40. i 50. XX wieku. Zastali wsie pogrążone w permanentnej wojnie. Administracja holenderska podjęła próby pacyfikacji łowców głów z południa wyspy, na terenach plemion Marind-Anim i Asmat powstały posterunki wojskowe. Uczestnicy wypraw po głowy byli sądzeni i karani, jednakże jurysdykcja władz kolonialnych sięgała zaledwie kilka mil od posterunku. Chcesz zobaczyć prawdziwy koniec świata? Jedź na Papuę! Oto 6 sposobów, jak zrobić to tanio - Traveler Jest jednym z ostatnich dzikich miejsc. Zaskakuje egzotyczną przyrodą i niezwykłymi tradycjami. Znamy sposoby, jak zwiedzić to miejsce (i przy okazji nie zbankrutować). Do początku lat 60. XX wieku tereny te znajdowały się pod kontrolą holenderską jako część Holenderskich Indii Wschodnich. Dzisiaj wsie położone na wybrzeżu Morza Arafura należą do Indonezji. Mają stały kontakt ze światem – w większości umieszczono posterunki wojska i policji indonezyjskiej, a obok wsi Asmatów wyrastają osady Indonezyjczyków przesiedlonych z Jawy i Sulawesi. Najniebezpieczniejszy region świata Południe Nowej Gwinei to jeden z najmniej przyjaznych ludziom rejonów świata. Od stóp Gór Śnieżnych po brzeg Morza Arafura ciągnie się kilkusetkilometrowej szerokości pas bagnistej nizinnej dżungli, poprzecinanej gęstą siecią rzek o mętnej wodzie, i błotnistych kanałów zamieszkanych przez krokodyle różańcowe. Codziennie słone wody przypływu wdzierają się dziesiątki kilometrów w głąb lądu. Nie ma tu żadnych dróg, nie da się uprawiać ziemi. Do osad położonych w zasięgu pływów Morza Arafura, przylepionych do błotnistych brzegów rzek i strumieni, można dotrzeć przez kilka godzin w ciągu doby, kiedy poziom wody jest na tyle wysoki, że wydrążone w pniach drzew łodzie nie utykają w błocie. Przez resztę czasu wsie są odcięte od świata. Ludzie skazani są na to, co uda im się złowić w morzu i rzekach oraz to, co zrodzi nieprzyjazna dżungla. A ta wbrew pozorom rodzi niewiele – półdzikie banany, sago i dziki tytoń – często w miejscach oddalonych o wie-le godzin drogi łodzią od wsi. Zdobywanie jedzenia zajmuje dużo czasu, wsie sprawiają przez większą część dnia wrażenie całkowicie wyludnionych. Ich mieszkańcy koczują w dżungli w pobliżu gajów palm sagowych lub na terenach łowieckich. Osady liczą na ogół kilkanaście lub kilkadziesiąt domów, skupionych wokół jeu – stojącego frontem do brzegu długiego domu mężczyzn. Jeu jest sercem wspólnoty – odbywają się tam wszystkie przygotowania do ceremonii i obrzędów. Do domu wstęp mają tylko mężczyźni – śpią tam, rzeźbią lub po prostu chronią się przed upałem i kobietami, palą tytoń. Każdy z klanów zamieszkujących wioskę ma w długim domu (lub w jednym z kilku długich domów, jeśli wieś jest większa) swoje palenisko, strzeżone przez rzeźby wyobrażające przodków. Nad paleniskiem przechowywane są należące do klanu przedmioty ceremonialne: bębny, maski i zdobyte w czasie wypraw wojennych głowy. Asmaci wyprawiali się po nie od zawsze, a w bardziej oddalonych od cywilizacji wspólnotach obyczaj ten był w skrytości kultywowany do niedawna. Jeszcze kilka czy kilkanaście lat temu zdarzało się, że ludzie znikali bez wieści, a po pewnym czasie w jednej z sąsiednich wsi pojawiały się nowe trofea. Świeżo zdobyta głowa była niezbędnym rekwizytem rytuałów inicjacyjnych, a liczba zdobytych głów stanowiła o statusie społecznym mężczyzny. Kim są kanibale Wyprawom wojennym i zdobywaniu głów towarzyszył kanibalizm. Aczkolwiek mocno osadzony w obrzędach i ceremoniach, miał on w tym rejonie bardzo prozaiczne podłoże. Ludzkie mięso stanowiło istotne uzupełnienie diety ubogiej w białko zwierzęce – człowiek, obok przypominających strusie nielotnych kazuarów, krokodyli i dzikich świń, był w dżungli Nowej Gwinei podstawową zwierzyną łowną. Ciała zabitych wrogów były ćwiartowane i sprawiane wedle reguł przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Mięso z odciętych kończyn i trzewi po upieczeniu w ogniu mieszano z mąką z sago. Tak powstawał święty chleb, którym częstowano wszystkich uczestników uczty. Wszyscy też nacierali się krwią zabitego zmieszaną z popiołem z opalonych z głowy włosów. Dzięki temu mogli się z nim zjednoczyć. Z upieczonej głowy zdejmowano skórę. Ciosem kamiennej siekiery wybijano w czaszce otwór, od tego momentu siekiera nosiła imię zabitego. Przez otwór liściem palmy można było wygrzebać mózg – zmieszany z mąką sagową i upieczony w liściu był zarezerwowany dla starszyzny. Czaszka pozbawiona żuchwy (na wszelki wypadek, gdyby zmarły postanowił chcieć się zemścić) ozdabiana była plecionką z paciorków i nasion, piórami, i wieszana nad paleniskiem jako trofeum potwierdzające status społeczny zabójcy. Kanibalizm praktykowała większość mieszkańców Nowej Gwinei. Choć zakazany i surowo tępiony przez władze indonezyjskie, okazał się tak głęboko zakorzeniony w kulturze i wierzeniach, że niektóre plemiona żyjące w głębi interioru – jak chociażby Korowajowie – kultywują go do dziś. To właśnie opowieści o kanibalach przyciągają w ten nieprzyjazny rejon turystów. W dzisiejszych czasach biali mogą czuć się względnie bezpiecznie – wszystko wskazuje, że w całym XX w. w regionie zaginęło zaledwie kilku przybyszów z zewnątrz. Kto zjadł Rockefellera? Kilka lat temu zafascynowany legendą Rockefellera amerykański reporter Carl Hoffman zaczął zgłębiać archiwalne materiały dotyczące okoliczności śmierci i poszukiwań zaginionego antropologa. Badania skłoniły go do wyprawy w poszukiwaniu ostatnich żyjących świadków tamtych wydarzeń. W 2012 r. wyruszył do Papui Zachodniej, by odsłonić skrywaną przez dwa pokolenia ponurą tajemnicę. Podróżując śladami antropologa dotarł do ostatnich żyjących w zagubionej wśród bagien wiosce świadków zdarzeń. Miejscowi potwierdzili najbardziej przerażającą wersję ostatnich chwil Rockefellera – przedstawiając dziennikarzowi osobliwą inscenizację śmierci. Fascynująca relacja z podróży i poszukiwań ukazała się kilka miesięcy temu w książce pod tytułem „Savage Harvest”. Okazało się, że po kilkunastu godzinach w wodzie, wyczerpany do granic sił Michael Rockefeller dopłynął do brzegu. Tam czekało na niego osiem długich łodzi z kilkudziesięcioma wojownikami ze wsi Otsjanep. Pech chciał, że kilka lat wcześniej holenderski patrol w ramach pacyfikacji zabił kilku mieszkańców tej osady. Teraz nadarzyła się okazja, by zabić kogoś z plemienia białych, podnosząc swój status społeczny i wykazując się wobec kuzynów i krewnych odwagą. Jak relacjonuje Hoffman, wojownik o imieniu Pep, nie zastanawiając się długo, wbił ostrze włóczni w brzuch białego. Towarzysze pomogli mu wciągnąć Rockefellera do łodzi. Powiosłowali w stronę małej zatoczki, gdzie zgodnie z odwiecznymi prawidłami dopełnili obrzędu, ćwiartując i zjadając ciało. W ten sposób na pewien czas przywrócili zachwianą, ulotną równowagę. Czy opisana w książce historia zamyka sprawę? Wersja Hoffmana wydaje się wiarygodna i osadzona w realiach rejonu. Niestety nie ma twardych dowodów – można domniemywać, że jedna z trzech czaszek białych przywiezionych przez detektywa była w istocie czaszką Rockefellera. Mogłyby potwierdzić to badania DNA, ale tu ruch należy do rodziny Rockefellerów. Śmierć Michaela była dla nich, zwłaszcza dla siostry antropologa, olbrzymią traumą, trudno się więc dziwić, że nie chcą już drążyć sprawy i pozostawili książkę bez komentarza.
Majówka 2026: dokąd się wybrać na wyjazd last minute?
Skyscanner wskazuje top destynacje, podróżnicze preferencje Polaków i sposoby na oszczędności.
Przed nami długo wyczekiwana majówka – dla wielu Polaków to pierwszy w tym roku moment, by na chwilę oderwać się od codzienności i zaplanować krótki wyjazd. Według danych Skyscanner aż 70% polskich podróżników deklaruje*, że chętnie wykorzystuje długie weekendy i święta, by zyskać więcej czasu na podróże. Wśród najpopularniejszych kierunków na długi weekend majowy niezmiennie królują Mediolan, Rzym, Paryż czy Valletta. Jednocześnie podróżnicy chętnie szukają alternatywnych miejsc i budżetowych rozwiązań. Najchętniej wyszukiwane kierunki na majówkę Choć w 2026 roku układ majowego kalendarza nie oferuje wielu dni wolnych od pracy, majówka pozostaje jednym z najważniejszych terminów podróżniczych tej wiosny. Wykorzystanie 3 dni urlopu wokół weekendu majowego pozwala zaplanować wyjazd w terminie od 29 kwietnia do 4 maja. Najczęściej wyszukiwane destynacje na przedłużony weekend majowy** to: Mediolan, Włochy (ceny biletów od: 311 zł), Rzym, Włochy (ceny biletów od: 456 zł), Valletta, Malta (ceny biletów od: 541 zł), Paryż, Francja (ceny biletów od: 464 zł), Londyn, Wielka Brytania (ceny biletów od: 250).*** Oprócz kultowych destynacji, w wybranym terminie turyści szukają także lotów m.in. do: Tirany, Zadaru, Madrytu czy Aten. Do tych destynacji wciąż można znaleźć połączenia lotnicze poniżej 600 zł.*** Kierunki, które zyskują na popularności w maju Obok sprawdzonych faworytów coraz większym zainteresowaniem cieszą się miasta, które w ostatnich tygodniach odnotowały wyraźny wzrost wyszukiwań. Najbardziej zyskujące na popularności kierunki*** na maj 2026 to: Bruksela, Praga, Wiedeń, Budapeszt i Gdańsk. Na dalszych miejscach listy znalazły się m.in. Trapani, Bazylea, Amsterdam i Manchester. Majowe wyjazdy stają się zatem zróżnicowane. Podróżni wybierają zarówno słoneczne kierunki śródziemnomorskie, jak i dynamiczne europejskie miasta idealne na city break. W zestawieniu nie brakuje także miejsc, do których łatwo dotrzeć samochodem. Warto skorzystać z oferty wynajmu aut dostępnej w Skyscanner, aby znaleźć najtańsze rozwiązanie i uprościć planowanie wyjazdu. Majówka 2026 vs. majówka 2025 Dane Skyscanner pokazują, że najpopularniejsze kierunki wciąż pozostają pierwszym wyborem podczas planowania urlopów majowych. W zeszłym roku, na przełomie kwietnia i maja lista top kierunków wyglądała podobnie: Mediolan, Rzym, Londyn, Paryż i Barcelona. Różnica widoczna jest natomiast w samym planowaniu podróży. W ubiegłym roku polscy podróżnicy zaczynali organizować wyjazdy trwające tydzień lub krócej średnio 24 dni przed planowanym wylotem. W tym roku turyści planują urlop z większym wyprzedzeniem – średnio 33 dni przed terminem wylotu, a 82% użytkowników Skyscanner szuka lotów na tydzień lub krócej. Elastyczność kluczem do prawdziwych oszczędności Coraz więcej osób szuka nie tylko wymarzonego kierunku, ale także sposobu na podróż dopasowaną do budżetu. Polscy podróżnicy są otwarci na modyfikowanie planów, jeśli pozwala to obniżyć koszty. Wyniki ankiety OnePoll* przeprowadzonej dla Skyscanner pokazują, że: 36% ankietowanych jest gotowych zmienić termin lotu, jeśli pozwoli im to zaoszczędzić, 33% rozważyłoby wylot z innego lotniska, 29% byłoby skłonnych zmienić miejsce zakwaterowania, by budżet wystarczył na więcej atrakcji. Elastyczność staje się jednym z najważniejszych elementów planowania podróży. Korzystanie ze sprytnych narzędzi pozwala znaleźć najlepszą opcję bez konieczności rezygnowania z wyjazdu. W aplikacji Skyscanner szczególnie przydają się funkcje „Podróże w dowolnym kierunku” oraz „Dodaj lotniska w pobliżu”, które pozwalają szybko porównać alternatywne kierunki i terminy. Czasem wystarczy zmiana daty wylotu lub powrotu, wybór pobliskiego lotniska albo alternatywny dojazd samochodem, by znaleźć korzystniejszą ofertę. Skyscanner pomaga w planowaniu podróży, oszczędzając czas i budżet użytkowników. Odwiedź www.skyscanner.pl lub pobierz aplikację i zaplanuj majówkę na własnych zasadach. Materiał promocyjny Skyscanner
Schabowy, oranżada i otwarte okna – testujemy retro pociąg Nieśpieszny
Bez klimatyzacji, z szeroko otwartymi oknami, w ośmioosobowym przedziale i w bardzo wolnym tempie – przejechałem się pociągiem Nieśpieszny PKP IC. Ta nowa oferta narodowego przewoźnika cieszy się olbrzymim zainteresowaniem, a bilety na każdą trasę sprzedają się błyskawicznie. Czy to podróż dla każdego?
W pierwszą oficjalną trasę Nieśpieszny wyruszy w piątek 17 kwietnia 2026 r. Pociąg „Góral” przejedzie z Warszawy do Zakopanego w… blisko dziesięć i pół godziny! Najszybsze pociągi pokonują ten dystans dwa razy szybciej. Czy warto zatem wsiąść do Nieśpiesznego? Czym jest Nieśpieszny? To tak naprawdę nowa kategoria pociągów obok TLK, IC, EIC czy EIP. Nieśpieszny to pociąg sentymentalny, bo tworzą go wagony sprzed kilkudziesięciu lat, które wyremontowano, ale ich nie zmodernizowano. Wyglądają niemal tak, jakby wyjechały z fabryki jakieś 40 lat temu. Co to oznacza dla podróżnego? Oto najważniejsze cechy składu: większość wagonów ma 8 osobowe przedziały (teraz standardem stają się 6-osobowe); 1 klasa – 6 osobowe; skład ciągnie znana wszystkim miłośnikom kolei lokomotywa EP05-23, zwana potocznie „Czesio”; w Nieśpiesznym nie uświadczysz klimatyzacji; nie ma Wi-Fi (ale internet w telefonie działał mi znośnie); cały wystrój i układ jest taki jak w wagonach w latach osiemdziesiątych – tapicerka czy zasłonki; w WARS-ie można zjeść tradycyjne polskie dania, głównie mięsne. Polowanie na Nieśpiesznego Trochę trudno w to uwierzyć, ale w taką sentymentalną i dość niewygodną podróż, chce udać się naprawdę wiele osób. Bilety na pierwsze trasy nowego-starego pociągu wyprzedają się na pniu. Do września PKP IC zapowiedziało do września 40 połączeń, więc można próbować zdobyć bilety w kolejnych miesiącach. Te trasy są szyte na miarę i w zasadzie nie powtarzają się. Są takie, które łączą odległe od siebie miasta np. Poznań z Kołobrzegiem czy Warszawę ze Szczecinem, ale też pętle – niektóre trwające nie więcej niż godzinę, inne – wielogodzinne. Warto sprawdzać ofertę co jakiś czas, bo będą pojawiać się kolejne połączenia. Nie zawsze Nieśpieszny jest bardzo wolny (ale nie jest to najszybszy pociąg świata), bo pod koniec maja w niecałe sześć godzin przejedzie ze Szczecina do Warszawy. Dlatego czasem może być to dobra alternatywa dla podróżnych, którzy po prostu chcą gdzieś dotrzeć, a przy okazji można zrobić to na pokładzie nietypowego pociągu. Ile kosztuje Nieśpieszny? Zobaczmy na konkretnym przykładzie. 19 kwietnia Nieśpieszny jedzie z Zakopanego do Warszawy. To koszt 159 zł w drugiej klasie lub 189 zł w pierwszej klasie. To zdecydowanie drożej niż przejazd na tej samej trasie pociągiem TLK, ale taniej niż słynnym Pendolino. Główna różnica polega jednak na o wiele dłuższym czasie trwania przejazdu. Ale o to chodzi w tym sentymentalny projekcie PKP IC – jak podaje przewoźnik – „w którym sama droga była równie ważna jak cel”. Ceny uzależnione są – jak można się domyślić – od długości przejazdu i klasy. Z informacji przewoźnika wynika, że najtańsze są dostępne w cenie 49 zł (do 50 km w drugiej klasie), a najdroższe – 229 zł (na dystansie 601–1000 km w pierwszej klasie). Co zjemy w Nieśpiesznym? WARS w Nieśpiesznym również przeniósł się w czasie. Na dobry początek skosztowałem czerwonej oranżady Bolek i Lolek. Z napitków jest też oczywiście kawa z fusami (ale też rozpuszczalna) i wybór herbat oraz piwo. Jarosze będą rozczarowani. Menu składa się głównie z dań mięsnych – są to m.in. chleb ze smalcem, pasztet, kiełbasa czy flaki. Jest też szarlotka (przetestowałem – bardzo dobra). Ceny w przeciwieństwie do pociągu nie są retro – na przykład bigos kosztuje 32 zł, a schabowy z dodatkami – 44 zł (to najdroższa potrawa w menu). Szkoda, że nie ma pierogów. Komfort w Nieśpiesznym? Nieśpieszny będzie przemierzał Polskę latem. Już w czasie kwietniowego przejazdu dla zaproszonych gości było w nim momentami duszno, bo nie ma klimatyzacji. Dlatego jeśli ktoś nie przepada za szeroko otwartymi oknami w mknącym pociągu – warto zastanowić się, czy to właściwy wybór. Zaskoczeniem było dla mnie to, że niektóre przedziały pachniały nowością – tapicerka, mimo że stylizowana na komunistyczną, jest nowa. Jak podała „Wyborcza” zasłonki ponoć wykonano z cudem odnalezionych dwóch bel starego materiału. Przy odrobinie dobrej woli można ulec złudzeniu, że czas się cofnął. W przeciwieństwie do składów sprzed paru dekad w Nieśpiesznym jest jednak dość cicho. To spory plus (do momentu, gdy nie otworzymy okien). Jeden z wagonów posiada przedziały sypialne. Fotele są złożone i się w nich po prostu siedzi, ale widziałem śmiałków, którzy dostosowali je do pozycji horyzontalnej. Wygląda na to, że przypadku dłuższych podróży Nieśpiesznym będzie opcja drzemki. Dostępność w Nieśpiesznym Skład nie jest dostosowany dla osób poruszających się na wózkach, nie mogą z niego skorzystać. Jednak przewoźnik zadbał o rowerzystów. W dwóch wagonach znajduje się w sumie kilkanaście stojaków na jednoślady. Oznacza to, że podróż w tym niezwykłym pociągu można kreatywnie połączyć z rowerową eskapadą. Przechodzenie między wagonami może sprawiać trudność, bo drzwi są naprawdę retro i ich otwarcie wymaga siły. To samo tyczy się drzwi wejściowych do składu. Retro WC Zaskoczeniem dla młodszych podróżnych mogą być toalety, które nie posiadają zamkniętego obiegu. Oznacza to, że nieczystości trafiają – jak przed laty – na tory. Obowiązuje w nich bezwzględny zakaz używania ich podczas postoju na stacjach. Należy z nich korzystać wyłącznie w czasie jazdy, poza obszarami zabudowanymi i peronami. Nieśpieszny. Czy warto? Gdy zależy nam na podziwianiu ładnych widoków z okna i mamy sentyment do kolei sprzed kilku dekad – będzie to strzał w dziesiątkę. Czy spokojne tempo jazdy przełoży się na kontemplacyjną atmosferę w środku wagonów? Wśród haseł reklamujących Nieśpiesznego pojawiają się takie sformułowania jak „cisza i spokój”, ale przewoźnik nie stworzył cichego wagonu dla osób oddających się lekturze. Przewiduję, że skład będzie świadkiem wielu imprez i ożywionych dyskusji miłośników kolei. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy i podróżniczy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie. Miłośnik niewielkich, lokalnych muzeów. Uwielbia długie trasy rowerowe, szczególnie te prowadzące wzdłuż rzek. Lubi poznawać nieznane zakamarki Niemiec, zarówno na dwóch kółkach, jak i w czasie górskiego trekkingu.
Wakacyjny hit od PKP powraca. Bezpośrednie połączenie z Polski do Chorwacji
Polacy kochają Chorwację, ale dojazd nad Adriatyk bywa męczący. W 2026 roku znów będziemy mieć alternatywę. Do Chorwacji pojedziemy pociągiem.
Branża turystyczna dobrze wie, że podróże kolejowe cieszą się coraz większą popularnością w Europie. Trend widać również w Polsce. Od kilku lat mówiło się o uruchomieniu bezpośredniej trasy z Polski do Chorwacji. W zeszłym roku doczekaliśmy się, a teraz wyczekiwane połączenie zostanie uruchomione ponownie. Kiedy pociąg z Polski do Chorwacji? Bezpośrednie połączenie z Warszawy do Rijeki to owoc współpracy PKP Intercity i Ministerstwa Infrastruktury. Bilety w najtańszej opcji kosztowały rok temu około 200 złotych. Ceny na 2026 r. zaczynają się od 190 zł (45 euro). Minister infrastruktury Dariusz Klimczak poinformował, że pociąg Adriatic Express będzie jeździł sześć razy w tygodniu, od końca czerwca do końca sierpnia. Sama podróż ma trwać o godzinę krócej niż przed rokiem, czyli 18 godzin zamiast 19. Koleją za granicę Szczegółowe informacje PKP Intercity podało w maju. Trasa pociągu będzie obejmowała stacje w Polsce: Warszawa, Opoczno, Włoszczowa, Zawiercie, Dąbrowa Górnicza, Sosnowiec, Katowice, Zabrze, Gliwice, Tychy, Rybnik, Wodzisław Śląski, Oświęcim, Racibórz, Czechowice-Dziedzice, Chałupki, Zebrzydowice. Stacje zagraniczne to z kolei: Wiener Neustadt, Graz (Austria) Maribor, Celje, Lasko, Zidani Most, Ljubljana, Borovnica, Postojna, Pivka, Ilriska Bistrica (Słowenia) Sapjane, Opatija Matulji, Rijeka (Chorwacja) W 2026 r. część składu pojedzie do słoweńskiego miasta Koper, podobnie jak Rijeka leżącego nad Adriatykiem. PKP Intercity oferuje już kilka międzynarodowych połączeń. Z Polski dojedziemy bezpośrednio m.in. do Pragi, Budapesztu, Wiednia i Berlina. Skąd pomysł, aby siatkę połączeń poszerzyć właśnie o Chorwację? Perła Adriatyku od dekad już cieszy się dużą popularnością wśród polskich turystów.
Coraz więcej turystów szuka przygód zamiast odpoczynku. Trend „darecation” rośnie w siłę
Tradycyjne wakacje spędzane na plaży coraz częściej ustępują miejsca podróżom, które oferują coś więcej niż relaks. W 2026 roku rośnie popularność tzw. „darecation” – wyjazdów nastawionych na wyzwania, adrenalinę i przekraczanie własnych granic. Coraz więcej turystów zamiast biernego odpoczynku wybiera aktywności na świeżym powietrzu i doświadczenia, które pozwalają sprawdzić siebie w nowych warunkach.
Podróże przygodowe przestały być niszową formą eksplorowania świata i stały się jednym z najszybciej rosnących segmentów turystyki. Jak wynika z raportu Adventure Travel Trade Association (ATTA), globalna wartość tego rynku sięga już 1,16 miliarda dolarów. Co istotne, zmienia się nie tylko skala zjawiska, ale także jego charakter. Współczesne podróże przygodowe nie ograniczają się już do ekstremalnych aktywności, takich jak wspinaczka wysokogórska czy heli-skiing. Coraz częściej obejmują również doświadczenia kulturowe, kontakt z naturą i elementy rozwoju osobistego. W efekcie redefinicji ulega sama idea podróżowania – turyści nie pytają już: „Gdzie mogę odpocząć?”, ale: „Do czego jestem zdolny?” Darecation i turystyka przygodowa. Dlaczego ten trend rośnie? Rosnąca popularność tzw. „darecation” (połączenie słów dare – odwaga/wyzwanie oraz vacation – wakacje) wpisuje się w szerszy trend dynamicznego rozwoju turystyki przygodowej, która przestaje być domeną wąskiej grupy pasjonatów, a staje się jednym z głównych kierunków współczesnych podróży. Jak wskazują dane platformy Pinterest, liczba wyszukiwań hasła „turystyka przygodowa” wzrosła aż o 75%, co potwierdza rosnące zainteresowanie wyjazdami opartymi na wyzwaniach i intensywnych doświadczeniach. Za tym zjawiskiem stoi przede wszystkim zmiana podejścia do podróżowania po pandemii – coraz więcej osób rezygnuje z biernego wypoczynku na rzecz wyjazdów, które pozwalają zdobywać nowe umiejętności, budować odporność psychiczną i tworzyć trwałe wspomnienia. Psychologowie podkreślają, że jest to także reakcja na coraz bardziej „bezwysiłkowy” styl życia zdominowany przez technologie. W świecie, w którym wiele czynności odbywa się automatycznie, rośnie potrzeba sprawczości i realnego działania. Trend ten szczególnie wyraźnie widoczny jest w trzech grupach podróżnych. Pokolenie Z poszukuje doświadczeń budujących tożsamość – aż 74% młodych osób wybiera tzw. „runcations”, czyli wyjazdy łączące podróże z wymagającą aktywnością fizyczną. Z kolei milenialsi i przedstawiciele pokolenia X coraz częściej decydują się na tzw. „mikroemerytury”, traktując intensywne wyprawy jako sposób na przerwę od presji zawodowej i nadmiaru decyzji. Istotną rolę odgrywają również podróże solo – w 2026 roku ponad 70% rezerwacji w segmencie wypraw przygodowych przypada na osoby podróżujące samotnie, w tym w dużej mierze kobiety, dla których tego typu wyjazdy stają się formą rozwoju i budowania niezależności. Skala zjawiska jest znacząca – według ATTA europejski rynek turystyki przygodowej osiągnął wartość około 464 miliardów dolarów. Największymi rynkami są Niemcy, Francja, Włochy, Hiszpania, Holandia i Wielka Brytania, gdzie 73% podróżnych deklaruje, że jest „otwartych na przygody”. Ten trend wyraźnie widać także w Polsce – jak wynika z danych z naszego „Trendbooka podróżniczego 2026”, aż 70% Polaków deklaruje gotowość do dalekich podróży, jeśli oferują one unikatowe i intensywne doświadczenia. Turystyka przygodowa w Europie. Jak zmienia się sposób podróżowania? W Europie turystyka przygodowa coraz wyraźniej odchodzi od skojarzeń wyłącznie z ekstremalnymi aktywnościami, a zaczyna oznaczać przede wszystkim pogłębione i świadome formy podróżowania. Jak podkreśla Russell Walters, dyrektor regionalny Adventure Travel Trade Association na Europę: „Europejscy podróżnicy są bardzo doświadczeni i coraz bardziej motywowani wartościowymi podróżami. Chcą nawiązać kontakt z lokalną kulturą, spędzać czas na łonie natury i czuć, że ich wybory przynoszą korzyści odwiedzanym miejscom”. Raport ATTA wskazuje, że sama definicja podróży przygodowej uległa znacznemu poszerzeniu – „nie definiuje się jej już wyłącznie jako ekstremalnych lub pełnych adrenaliny przeżyć, ale jako szerokie spektrum doświadczeń”, które pozostają jednocześnie dostępne dla coraz szerszego grona odbiorców. W praktyce oznacza to, że obok aktywności fizycznych, takich jak trekking, wspinaczka czy kajakarstwo, równie istotne stają się elementy kulturowe – lokalna kuchnia, tradycje i historie mieszkańców. Dane rynkowe potwierdzają skalę tego zjawiska. Według SportsCover Direct trekking i wspinaczka górska odnotowały wzrost popularności o 69% rok do roku, a tzw. „runcations”, czyli wyjazdy łączące podróże z bieganiem, wzrosły o 56%. Dynamicznie rośnie także zainteresowanie żeglarstwem (+54%) oraz raftingiem (+38%), a liczba osób wybierających piesze wędrówki zwiększyła się o 44%. W Europie sprzyja temu rozbudowana infrastruktura szlaków prowadzących przez zróżnicowane krajobrazy – od alpejskich tras po nadmorskie ścieżki i historyczne regiony. Jednocześnie, jak podkreśla ATTA, „przygoda” nie ma dziś jednego znaczenia – dla jednych oznacza fizyczne wyzwanie, dla innych zanurzenie w kulturze, a dla wielu połączenie obu tych elementów w ramach jednego wyjazdu. Źródła: ATTA, Independent Online, Euronews, Travel Pulse, National Geographic Polska Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.