National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-02-27T07:30:50.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Wszechświat jest pełen myśliwych". Teoria ciemnego lasu wyjaśnia, dlaczego nie powinniśmy szukać kosmitów
items: Chiny przedstawiają kosmiczne plany na przyszłość. Chcą odnaleźć „Ziemię 2.0”
items: Rakiety z napędem jądrowym. Nowa jakość w podróżach po Układzie Słonecznym
items: Dlaczego wciąż nie spotkaliśmy kosmitów? Naukowiec wyjaśnia: Są uwięzieni na swoich planetach
items: W kosmos prosto z Krakowa. To pierwsze takie studia w naszym kraju
items: Bezzałogowy wojskowy prom kosmiczny X-37B powrócił na Ziemię. Co robił na orbicie?
items: Ważący pół tony kosmiczny odpadek spadł na wioskę w Kenii. Kenijska Agencja Kosmiczna prowadzi dochodzenie
items: Mirosław Hermaszewski jako pierwszy Polak poleciał w kosmos. Jego rekordy do dziś nie zostały pobite
items: Z „Diuny” do rzeczywistości: opracowano bieliznę i plecak dla astronautów, które odzyskują wodę z moczu
items: Jakie technosygnatury nieświadomie wysyłamy obcym cywilizacjom? Odpowiedź pomógł znaleźć Odyseusz
items: Nowa era Księżyca. Przyczyną – człowiek. Na powierzchni zostawił piłki golfowe, fotografie i… odchody
items: Astronauta wrócił na Ziemię po rekordowych 371 dniach w kosmosie. Jak się czuje?
items: Astronauta ubiera się u Prady. Luksusowa marka zaprojektuje skafandry kosmiczne dla Axiom Space
items: Jak nie zwariować w kosmosie? Astronauci w czasie długich misji są narażeni na zaburzenia psychiczne
items: Kosmos dla wszystkich? Japońska firma chce zabierać turystów balonami na wysokość, z której widać krzywiznę Ziemi
items: Pluton: kosmiczna skała z bijącym, lodowym sercem. Tak wyglądała historia jej odkrycia
items: Zamiast historii jest fiasko. Pierwszy start rakiety kosmicznej z terytorium Europy zakończył się niepowodzeniem
items: Chcesz wiedzieć więcej o kosmosie? Wybierz się na Nocne Podglądanie Wszechświata
items: Wielka rosyjska katastrofa. Roskosmos ostatecznie wycofuje się z Międzynarodowej Stacji Kosmicznej
items: Mamy pierwsze zdjęcie zrobione przez Teleskop Webba. Jest niezwykle szczegółowe
items: Kosmiczny hotel ma być otwarty w 2027 roku. Jakie atrakcje zaoferuje gościom?
items: Zakrzywienie czasoprzestrzeni – skąd się bierze? Jak grawitacja wpływa na przestrzeń i czas
items: Rakieta księżycowa SLS przechodzi kluczowy test. Co wiemy o rakiecie będącej koniem pociągowym programu Artemis?
items: Pentagon ma nowe biuro do spraw UFO. Niektórzy podają w wątpliwość zamiary USA
items: Nowe centrum badawcze będzie zajmować się rosnącym problemem kosmicznych śmieci

„Wszechświat jest pełen myśliwych". Teoria ciemnego lasu wyjaśnia, dlaczego nie powinniśmy szukać kosmitów
type: item
date: 2026-02-26T11:30:29.000Z
creator: Jan Stradowski
subject: Kosmos
subject: astronomia
subject: cywilizacja
subject: Gwiazdy
subject: kosmici
subject: kosmos
subject: podróże kosmiczne
description: Paradoks Fermiego od dekad spędza sen z powiek naukowcom. Skoro wszechświat ma blisko 14 miliardów lat, dlaczego wciąż nie trafiliśmy na ślad Obcych? Teoria ciemnego lasu rzuca na ten problem wyjątkowo mroczne światło.
encoded: W tym artykule: Teoria ciemnego lasu Czy kosmici się nas boją? Argumenty przeciwko teorii ciemnego lasu Najbardziej koszmarny scenariusz Paradoks Fermiego został sformułowany przez fizyka Enrico Fermiego podczas popołudniowej pogawędki już w 1950 roku. Ma wiele niuansów, ale jego sercem jest następujące główne założenie. Nasz Układ Słoneczny ma zaledwie 4,6 miliarda lat, podczas gdy Wszechświat – 13,8 miliarda lat. To mnóstwo czasu, aby życie na innych planetach przekształciło się w społeczeństwa zaawansowane technologicznie. Czyli takie, które mogłyby wyruszyć w podróż przez morze gwiazd i nawiązać z nami kontakt. Jednak nie znaleźliśmy jeszcze żadnych śladów istnienia tych społeczeństw. Więc gdzie są ci wszyscy kosmici? – Istnieje wiele możliwych, nakładających się rozwiązań paradoksu Fermiego – mówi astrofizyczka Moiya McTier. Czy kosmos jest po prostu zbyt rozległy, aby Obcy mogli dotrzeć na Ziemię? A może nie mogą wyrwać się z własnych planet? Albo mogą, ale nie odpowiada im nasze Słońce? Albo nie uważają nas za wystarczająco inteligentnych? Czy wszyscy sami się niszczą, zanim staną się zdolni do podróży międzygwiezdnych? Może jesteśmy jedynym zaawansowanym technologicznie społeczeństwem w naszym zakątku kosmosu? Może ewolucja życia jest bardzo rzadka? Teoria ciemnego lasu Alternatywne wyjaśnienie to tzw. teoria ciemnego lasu. Powodem, dla którego nie możemy zobaczyć tych obcych cywilizacji jest to, że wszystkie się ukrywają. W przeciwieństwie do ludzkości Obcy doszli do wniosku, że udostępnianie ich lokalizacji potencjalnie wrogim sąsiadom jest po prostu zbyt niebezpieczne. Ta koncepcja zyskała na popularności, gdy została przedstawiona w „Problemie trzech ciał” (3 Body Problem). Czyli serialowej adaptacji literackiej trylogii autora Cixina Liu na platformie Netflix. Ale czy jest to wiarygodne rozwiązanie paradoksu Fermiego? Pomysł nie jest nowy. Pojawiał się w opowiadaniach science fiction od wielu dziesięcioleci. Liu w swojej książce z 2008 roku nadał tej hi…

teoria-ciemnego-lasu-49a4927.jpg
width: 6720
height: 4480

Chiny przedstawiają kosmiczne plany na przyszłość. Chcą odnaleźć „Ziemię 2.0”
type: item
date: 2025-12-09T15:45:51.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Kosmos
subject: Nauka
subject: chiny
subject: Gwiazdy
subject: kosmos
subject: podróże kosmiczne
subject: satelita
subject: słońce
subject: wszechświat
description: Plan kosmiczny Chin na najbliższe lata może przyprawić o zawrót głowy. Chcą one wysłać cztery przełomowe satelity, z których każdy ma zmienić nasze postrzeganie Wszechświata – w tym odnaleźć planety podobne do Ziemi, na których moglibyśmy zamieszkać. Czy to część propagandy Państwa Środka, czy rzeczywisty plan podboju kosmosu?
encoded: Chińska Narodowa Agencja Kosmiczna przedstawiła plany czterech nowych misji kosmicznych, które mają zostać zrealizowane w ramach 15. Planu Pięcioletniego (2026–20230). Zostały ogłoszone w państwowej telewizji, a ich celem ma być eksploracja najbardziej fascynujących i tajemniczych obszarów kosmosu oraz wyniesienie kraju na szczyt światowych badań egzoplanetarnych. Czy to może się udać? Chiny chcą odnaleźć nową Ziemię W ostatnich latach chińskich program kosmiczny przeszedł ogromną transformację. Po sukcesach misji księżycowych, marsjańskich i uruchomieniu własnej stacji orbitralnej kolejnym krokiem stała się eksploracja dalekiego kosmosu. Chińczycy chcą odpowiedzieć na pytanie: czy Ziemia jest jedyną planetą nadającą się do życia? Założenia misji Exo-Earth są ambitne. Chiński satelita, wyposażony w najnowocześniejsze instrumenty, ma monitorować tysiące gwiazd w naszej galaktyce, poszukując egzoplanet (planet orbitującej wokół gwiazdy innej niż Słońce) w tzw. strefie zamieszkiwalnej, czyli tym obszarze wokół gwiazdy, w którym mogą istnieć warunki sprzyjające obecności wody w stanie ciekłym oraz – potencjalnie – życiu. Dlaczego Chiny inwestują w poszukiwanie planet podobnych do Ziemi? Powodów jest kilka. Po pierwsze, chodzi o prestiż w światowym wyścigu technologicznym i naukowym. Stany Zjednoczone i Europa od lat prowadzą badania nad egzoplanetami, a sukcesy takich misji jak Kepler czy TESS pokazują, że poszukiwanie planet podobnych do Ziemi może stać się jednym z najważniejszych kierunków współczesnej astrofizyki. Chińczycy w dalszym kosmosie nie powinni więc nikogo dziwić. Po drugie, badania te są motorem rozwoju nowoczesnych technologii. Projekt Exo-Earth pobudza innowacje w zakresie optyki, detekcji światła, przetwarzania danych i automatyzacji analiz astronomicznych. Dzięki temu mogą budować nie tylko własne know-how, ale także potencjał do tworzenia nowych technologii cywilnych i militarnych. Te zaś dobrze wyglądają na udostępnianych w internecie propagandowych…

GettyImages-2246679435-83b9e42.jpg
width: 3500
height: 2195

Rakiety z napędem jądrowym. Nowa jakość w podróżach po Układzie Słonecznym
type: item
date: 2025-09-28T11:44:12.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: podróże kosmiczne
subject: statek
subject: układ słoneczny
description: Czy po ponad 60 latach od pierwszych koncepcji wreszcie doczekamy się statków kosmicznych o napędzie jądrowym? Wiele wskazuje na to, że to właśnie one mają szansę zrewolucjonizować podróże kosmiczne. A chociaż nie nastąpiło to 24 lata temu, to jednak scenariusz „2001. Odysei kosmicznej” z fantastyki powoli zmienia się w rzeczywistość.
encoded: Spis treści: Jak wytworzyć ciąg i wyrwać się ziemskiej grawitacji? Projekt NERVA Co zmienia ciekły uran? Wirujący uran Znaczne skrócenie podróży kosmicznych, możliwość łatwiejszego podboju Układu Słonecznego, a może nawet wysyłania sond do innych układów planetarnych. Jest to bardzo kusząca wizja stojąca za rozwojem kosmicznego napędu jądrowego. Jak to się zatem stało, że choć pierwsze pomysły rakiet i statków kosmicznych napędzanych silnikami atomowymi mają już przeszło 60 lat, wciąż nie doczekaliśmy się nawet testowej realizacji pomysłu? I czy rozwiązanie zaproponowane przez ekspertów z Uniwersytetu Stanowego w Ohio ma szansę to zmienić? Jak wytworzyć ciąg i wyrwać się ziemskiej grawitacji? Zacznijmy od tego, że pierwsze wyrzutnie kosmiczne napędzane były reakcją chemiczną paliwa z utleniaczem, np. nafty z ciekłym tlenem lub hydrazyny z tetratlenkiem diazotu. To wytwarzało gorące gazy, które rozprężały się, a wylatując przez dyszę, generowały ciąg. Rakiety wynoszące wahadłowce działały na paliwo stałe, czyli mieszankę proszków – głównie nadchloranu amonu. Pozwalało to na osiągniecie ponad 80 proc. ciągu w pierwszych dwóch minutach lotu. Wyższe stopnie rakiet działały już na paliwo ciekłe. Współczesne rakiety używają głównie napędu chemicznego bazującego na paliwie ciekłym. Najczęściej kombinacji ciekłego tlenu z ciekłym wodorem. Metoda jest wydajna, ale trudna w obsłudze, ponieważ paliwo musi być przechowywane w ekstremalnie niskich temperaturach. Istnieje też bardziej praktyczna kombinacja, używana m.in. w rakietach Falcon 9 – rafinowana kerozyna (nafta) z ciekłym tlenem. Gdy już wyrwiemy się z objęć ziemskiej grawitacji, statki kosmiczne nie wymagają tak potężnego napędu, a ich silniki wykorzystują zazwyczaj reakcje chemiczne lub napędy elektryczne. A co z atomem? Statki takie jak Voyager 1 i 2, New Horizons czy Cassini, a nawet łazik Perseverance – zasilane są dzięki RTG (radioizotopowym generatorem termoelektrycznym), ale używany jest on jako źródło prądu, a n…

earthtomarsi-cf7d64b.jpg
width: 1280
height: 720

Dlaczego wciąż nie spotkaliśmy kosmitów? Naukowiec wyjaśnia: Są uwięzieni na swoich planetach
type: item
date: 2025-08-28T11:30:41.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: egzoplanety
subject: fizyka
subject: Gwiazdy
subject: kosmici
subject: kosmos
subject: planety
subject: podróże kosmiczne
description: Hiszpański badacz uważa, że odpowiedź kryje się w prawach fizyki. W niektórych warunkach obce cywilizacje mogą być skazane na swoje planety – nawet jeśli dysponują zaawansowaną technologią.
encoded: W tym artykule: Prędkość ucieczki kosmitów Planety-więzienia? Planety-akwaria Enrico Fermi, fizyk atomowy, noblista, w połowie XX w. zadał słynne pytanie: „Gdzie Oni są?”. Przeszło ono do historii jako paradoks Fermiego. Paradoks ten dotyczy potencjalnych kosmitów. A dokładniej tego, że skoro Wszechświat jest tak ogromny i stary, to powinno w nim istnieć wiele obcych cywilizacji. Dlaczego dotychczas nie spotkaliśmy żadnej z nich? Odpowiedzi mogą być dwie. Pierwsza – ponieważ żadnych innych inteligentnych form życia w kosmosie nie ma. I druga: ponieważ nie potrafimy nawiązać z żadną kontaktu. Dlaczego? Gdyż np. zaawansowane technologicznie cywilizacje istnieją zbyt krótko. Są rozrzucone we Wszechświecie i dzielą je ogromne odległości. Używają sposobów komunikacji niedostępnych dla nas. Do tej grupy Elio Quiroga z hiszpańskiego Universidad del Atlántico Medio dorzucił właśnie jeszcze jedno wyjaśnienie. Jego zdaniem istnieje cała grupa planet pozasłonecznych, z których zwyczajnie nie da się uciec. Niezależnie od tego, jak bardzo Obcy staraliby się to zrobić. Prędkość ucieczki kosmitów Każde ciało niebieskie ma swoją tzw. prędkość ucieczki (albo drugą prędkość kosmiczną). To prędkość, jaką musi mieć na starcie obiekt, żeby wydostać się z pola grawitacyjnego ciała niebieskiego. Dla Ziemi wynosi ona 11,2 km/s. Nie oznacza to jednak, że startując z taką szybkością dotrzemy w kosmos. W rzeczywistości trzeba jeszcze pokonać opory ruchu – np. opór atmosfery. Dlaczego kosmici nigdy nie odwiedzili Układu Słonecznego? Być może nie odpowiada im nasze Słońce Naukowcy zaproponowali nowe rozwiązanie słynnego paradoksu Fermiego. Twierdzą, że przyczyną, dla której żadna obca cywilizacja nie nawiązała z nami kontaktu, jest nasza gwiazda. A dokładn... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/dlaczego-kosmici-nigdy-nie-odwiedzili-ukladu-slonecznego-byc-moze-nie-odpowiada-im-nasze-slonce-fot-getty-images-5fbd065.jpg" width="938" height="473" alt="Dlacz…

Dlaczego-wciaz-nie-spotkalismy-kosmitow-092fca7.jpg
width: 5472
height: 3648

W kosmos prosto z Krakowa. To pierwsze takie studia w naszym kraju
type: item
date: 2025-04-10T11:00:00.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: Nauka
subject: astronomia
subject: podróże kosmiczne
description: W czasach, gdy eksploracja kosmosu przestaje być domeną wyłącznie wielkich agencji i staje się przestrzenią dynamicznego rozwoju technologicznego, edukacja w tym obszarze nabiera szczególnego znaczenia. Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie otworzyła właśnie pierwszy w Polsce (i jeden z nielicznych w Europie) Wydział Technologii Kosmicznych (WTK).
encoded: Spis treść: Inżynieria kosmiczna w Krakowie 80 studentów rocznie Projektowe podejście Nowa jednostka, będąca 18. wydziałem uczelni, będzie kształcić przyszłych inżynierów kosmicznych zajmujących się nie tylko górnictwem kosmicznym. Akademia Górniczo-Hutnicza od kilku już lat prężnie i z sukcesami działa w zakresie edukacji skoncentrowanej na inżynierii kosmicznej. W ramach uczelni działa m.in. AGH Space Systems. To jeden z najbardziej zaawansowanych i rozpoznawalnych studenckich zespołów inżynierskich w Polsce. Zespół ma na swoim koncie liczne sukcesy w międzynarodowych konkursach, takich jak Spaceport America Cup czy European Rover Challenge. Inżynieria kosmiczna w Krakowie W październiku 2024 roku AGH oddała do użytku nowy budynek D-3, który stał się siedzibą Centrum Technologii Kosmicznych (CTK) oraz Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki. Inwestycja o wartości 40,2 miliona złotych została sfinansowana ze środków własnych uczelni. Powołanie nowego wydziału było tylko kwestią czasu. – Wydział Technologii Kosmicznych to unikatowa jednostka, która kładzie duży nacisk na międzynarodowy charakter i praktyczne podejście do kształcenia. Studia są prowadzone w języku angielskim, a w skład kadry wchodzą eksperci z renomowanych agencji kosmicznych i firm technologicznych – podkreśla prof. Jerzy Lis, rektor AGH. Wydział oferuje studia magisterskie na kierunku Space Technologies, prowadzone w całości w języku angielskim. Program kształcenia uwzględnia trzy wyspecjalizowane ścieżki: Upstream – czyli technologie wysyłane w przestrzeń kosmiczną, takie jak satelity czy systemy rakietowe; Downstream – obejmujące analizę i wykorzystanie danych satelitarnych; Biomedical – koncentrujące się na wpływie środowiska kosmicznego na organizm człowieka oraz systemach podtrzymywania życia. 80 studentów rocznie Każda specjalizacja przewidziana jest dla maksymalnie 12 studentów, co ma pozwolić na bardziej indywidualne podejście. Docelowo WTK kształcić będzie około 80 osób rocznie. – Powo…

AGH-8be185b.jpg
width: 5447
height: 3629

Bezzałogowy wojskowy prom kosmiczny X-37B powrócił na Ziemię. Co robił na orbicie?
type: item
date: 2025-03-12T10:13:01.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: loty w kosmos
subject: podróże kosmiczne
subject: wojsko
description: W Vandenberg Space Force Base wylądował niewielki prom kosmiczny. Tajemniczy wahadłowiec X-37B należy do amerykańskich Sił Kosmicznych. Z powodzeniem wykonał swoją siódmą misję. Do czego może służyć armii tego typu obiekt?
encoded: W tym artykule: Bezzałogowe wahadłowce w kosmosie Do kosmicznych eksploracji nie potrzeba ludzi (na pokładzie) Jak działają promy kosmiczne? Co warto o nich wiedzieć? Armie mają własne satelity szpiegowskie, a potęga wielu firm oferujących zobrazowania satelitarne wyrosła właśnie na współpracy z wojskiem. Pierwszą amerykańską służbą wojskową, która badała potencjał satelitów już w 1946 roku, czyli na 11 lat przed startem Sputnika 1, była marynarka wojenna. Temat podchwyciły Siły Powietrzne. Na przełomie lat 50. i 60. ubiegłego wieku poleciły RAND Corporation zbadanie wykonalności systemów satelitarnych i związanych z nimi pojazdów nośnych. Bezzałogowe wahadłowce w kosmosie Wynikiem tych badań był tzw. Weapon System 117L, w ramach którego prowadzono pierwsze testy związane z obserwacją z kosmosu. Sowieci również nie próżnowali i rozbudowali tajny wojskowy program Almaz, który zakładał wystrzelenie pierwszych stacji orbitalnych. Należy też dodać, że GPS, czyli Globalny System Pozycjonowania, był tworzony na potrzeby wojska. Dopiero po pewnym czasie część danych udostępniono użytkownikom cywilnym. To wszystko pokazuje, że technologie kosmiczne od samego początku były nierozerwalnie związane z wojskowością, a ich cywilny wymiar to jedynie naukowy czubek góry lodowej. I jak to z górą lodową bywa, wciąż niewiele wiemy o tym, co tak naprawdę znajduje się poniżej linii wody. Bo o tym, że armia USA dysponuje własnym wahadłowcem, Amerykanie dowiedzieli się w 2017 roku przypadkiem. Wówczas jeden z takich samolotów wracał na Ziemię i wywołał tak głośny huk, że mieszkańcy Florydy dzwonili do służb ratunkowych z pytaniem, gdzie doszło do eksplozji. To spowodowało, że Siły Powietrzne zdecydowały o ujawnieniu danych o wahadłowcu. W mediach pojawiły się zdjęcia tego niewielkiego samolotu kosmicznego. Okazało się jednak, że to lądowanie nie było pierwszym, a promy są w użytku od 2010 roku. Do kosmicznych eksploracji nie potrzeba ludzi (na pokładzie) Wahadłowce, za których budowę odpo…

x-37b-1-5c5fc1f.jpg
width: 1600
height: 900

Ważący pół tony kosmiczny odpadek spadł na wioskę w Kenii. Kenijska Agencja Kosmiczna prowadzi dochodzenie
type: item
date: 2025-01-02T14:14:05.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: afryka
subject: nasa
subject: podróże kosmiczne
subject: prawo
description: Kenijska Agencja Kosmiczna poinformowała, że metalowy pierścień o średnicy około 2,44 metra i wadze około 500 kilogramów rozbił się w wiosce Mukuku, w hrabstwie Makueni. Pierścień jest fragmentem rakiety nośnej. Niestety, nie wiadomo, do kogo należała rakieta.
encoded: Spis treści: Odszkodowanie za kosmiczne śmieci Z orbity na Ziemię Kosmiczne przypadki Do tego rzadkiego i niebezpiecznego zdarzenia doszło 30 grudnia około godziny 15 czasu lokalnego (14 czasu środkowoeuropejskiego). Kenijska Agencja Kosmiczna (KSA), współpracując z innymi agencjami i władzami lokalnymi, „zabezpieczyła obszar i odzyskała szczątki, które są teraz pod opieką Agencji w celu dalszego dochodzenia”. Stwierdzono również, że „wstępne oceny wskazują, że obiekt jest pierścieniem oddzielającym się od rakiety nośnej”. Został zaprojektowany tak, aby albo spłonął po ponownym wejściu w atmosferę ziemską, albo spadł na niezamieszkane obszary. Odszkodowanie za kosmiczne śmieci – Jest to odosobniony przypadek, który agencja zbada i zajmie się nim – stwierdzili w oświadczeniu przedstawiciele KSA. Na całe szczęście solidny kawałek kosmicznego złomu spadł na tereny niezamieszkałe. Nikt nie ucierpiał. Mimo to temat kosmicznych śmieci spadających na Ziemię będzie wymagał dopracowania regulacji prawnych. Police are investigating an incident where a very high density metallic piece, partially burnt fell from the skies, with a very strange sound. It landed at Mukuku area, Nduluku location of mbooni East, Makueni. pic.twitter.com/uKZux9i3Sl — Coletta Aluda (@Colettaaluda_1) December 31, 2024 – W sytuacji upadku elementu pojazdu lub statku kosmicznego właścicielowi rakiety potencjalnie mogą grozić roszczenia odszkodowawcze. Mogą one pochodzić od samego poszkodowanego, jak i od jego kraju, jeżeli państwo to pokryło szkodę z własnych środków. Odszkodowania można dochodzić na podstawie norm prawa międzynarodowego. Roszczenie poszkodowanego jest bardziej prawdopodobne, jeżeli zamieszkuje on, albo ma siedzibę w tej samej jurysdykcji, co sprawca. W przeciwnym razie, dochodzenie roszczeń będzie wiązać się z istotnymi kosztami, na które poszkodowany może nie być przygotowany. Wówczas zasadne jest poszukiwania możliwości uzyskania pomocy ze strony własnego państwa ofiary. Tu jednak na …

kosmiczny-smiec-3f17686.jpg
width: 1120
height: 630

Mirosław Hermaszewski jako pierwszy Polak poleciał w kosmos. Jego rekordy do dziś nie zostały pobite
type: item
date: 2024-11-18T15:35:23.000Z
creator: Anna Kłossowska
subject: Kosmos
subject: Gwiazdy
subject: historia
subject: kosmos
subject: loty w kosmos
subject: mirosław hermaszewski
subject: podróże kosmiczne
description: Mirosław Hermaszewski był ikoną polskiego lotnictwa i astronautyki. Jego wkład w naukę i rozwój technologii pozostaje inspiracją dla kolejnych pokoleń, a jego dokonania są uważane za jedne z najważniejszych w historii polskiego lotnictwa. W końcu jako pierwszy i jak dotąd jedyny człowiek z Polski poleciał w kosmos.
encoded: Spis treści: Kim był Mirosław Hermaszewski? Droga do lotu w kosmos Mirosław Hermaszewski – lot w kosmos Pierwsze wrażenia na orbicie Przygotowania do startu Badania naukowe na orbicie Dzieje rodziny Hermaszewskiego Dlaczego w kosmos poleciał Czech zamiast Polaka? Jak Mirosław Hermaszewski został pilotem Mirosław Hermaszewski – syn Mirosław Hermaszewski – żona Kiedy zmarł Mirosław Hermaszewski? Generał Mirosław Hermaszewski był pierwszym polskim astronautą. Urodził się 15 września 1941 roku w Lipnikach na Wołyniu. Po zakończeniu II wojny światowej wraz z rodziną został przesiedlony z Kresów Wschodnich na Dolny Śląsk. Ukończył Wyższą Szkołę Oficerską Sił Powietrznych w Dęblinie, a także Akademię Sztabu Generalnego w Rembertowie. Kim był Mirosław Hermaszewski? Mirosław Hermaszewski urodził się 15 września 1941 roku w Lipnikach na Wołyniu. A właściwie tylko z matką i rodzeństwem. Ojciec zginął, zaś rodzina, wygnana z Wołynia, który już teraz nie jest polski, walczyła na morzu i w partyzantce, a potem rozpierzchła się po świecie: Londyn, Paryż... Bratu ojca z Nieludzkiej Ziemi udało się ujść z Andersem. Ale o tym nie można było głośno mówić, bo z takimi krewnymi w Polsce Ludowej na karierę było szans. Hermaszewski nie pamięta nocy z 25 na 26 marca 1943 r., bo miał zaledwie półtora roku. Wtedy Ukraińcy otoczyli Lipniki, gdzie mieszkał. Na strzechy posypały się pociski zapalające. W ciemności rozgrywały się makabryczne sceny jak z „Malowanego ptaka” Kosińskiego: mordowano, grabiono bez opamiętania. Kamila, matka generała, cudem uszła z życiem goniącym ją po zagonach rezunom z UPA, ale po drodze z zapaski na plecach wypadło jej dziecko. To był właśnie Mirosław Hermaszewski. Gdy nad ranem ojciec szukał na polu poległych, niespodziewanie dostrzegł zawiniętego w kocyk syna, który mimo tęgiego mrozu przeżył. Wtedy wypowiedział swoje pierwsze słowa: „sii” – co oznaczało ogień, i „buch”, czego tłumaczyć nie trzeba. Wszystkim wtedy wywrócił się świat, ponieważ Lipniki to była wcze…

miroslaw-hermaszewski-jako-pierwszy-polak-polecial-w-kosmos-jego-rekordy-do-dzis-nie-zostaly-pobite-fot-keystone-getty-images-494d52d.jpg
width: 1024
height: 692

Z „Diuny” do rzeczywistości: opracowano bieliznę i plecak dla astronautów, które odzyskują wodę z moczu
type: item
date: 2024-07-12T10:47:56.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: astronauci
subject: księżyc
subject: loty w kosmos
subject: podróże kosmiczne
subject: Wolny czas
description: Naukowcy z Uniwersytetu Cornella opracowali specjalny system, który ma rozwiązać bolączkę podróżników kosmicznych – niedostępność toalet i niedostatek wody. Będzie działać tak jak filtraki opisane w „Dunie” przez Franka Herberta. Czyli odzyskiwać wodę z moczu.
encoded: W tym artykule: Jak astronauci radzą sobie z toaletą Pomysł na kosmiczne filtraki Z plecakiem na Księżyc? Fremeni to rdzenna ludność zamieszkująca pustynie na planecie Arrakis. Wymyślił ich Frank Herbert, autor „Diuny”. Zadbał, by Fremeni wypadli wiarygodnie – jako lud od wieków radzący sobie z życiem w skrajnie trudnych warunkach. By przetrwać w miejscu, gdzie nie ma wody, za to stale jest piekielnie gorąco, Fremeni opracowali specjalny strój. Filtrak to ubranie, które zapobiega utracie wilgoci przez noszącego je człowieka. Jak? Odzyskuje wodę z potu i moczu. Woda trafia do specjalnych komór i nadaje się do ponownego wykorzystania. Filtrak jest tak skuteczny, że nosząca go osoba, jak czytamy w „Diunie”, traci „nie więcej niż naparstek wody dziennie”. Pomysł Herberta jest tak atrakcyjny, że aż się prosi o przeniesienie go do rzeczywistości. Najnowszą próbę podjęli naukowcy z Uniwersytetu Cornella. Swoje rozwiązanie opisali w artykule opublikowanym w czasopiśmie „Frontiers in Space Technology”. To projekt „kosmicznego filtraka” – niestety, nieco mniej poręczny niż strój Fremenów zaprojektowany do najnowszej ekranizacji „Diuny” przez kostiumolożkę Jacqueline West. Jak astronauci radzą sobie z toaletą Trzeba zacząć od tego, że pomysł naukowców nie jest przeznaczony do wykorzystania na Ziemi (nawet na pustyniach). Ma on pomóc astronautom. Jedną z bolączek podróży kosmicznych jest tzw. MAG. Formalnie to odzież o maksymalnej chłonności (ang. maximum absorbency garment). W praktyce – chłonna pielucha, którą astronauci zakładają wraz z kombinezonem na czas startu, lądowania i spacerów kosmicznych. Jak łatwo się domyśleć, korzystanie z MAG to nic przyjemnego. Astronauci narzekają na brak komfortu i higieny. Ale nie tylko. – Zdarzało się, że MAG przeciekał, a także powodował problemy zdrowotne: infekcje dróg moczowych i kłopoty żołądkowo-jelitowe – opowiada Sofia Etlin z Weill Cornell Medicine. NASA przygotowuje się do wysłania astronautów na Księżyc. Misja będzie obejmowała …

z-diuny-do-rzeczywistosci-opracowano-wkladki-i-plecak-dla-astronautow-ktore-odzyskuja-wode-z-moczu-b02f641.jpg
width: 2488
height: 3096

Jakie technosygnatury nieświadomie wysyłamy obcym cywilizacjom? Odpowiedź pomógł znaleźć Odyseusz
type: item
date: 2024-06-13T14:01:16.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: astronomia
subject: kosmici
subject: księżyc
subject: podróże kosmiczne
subject: Wolny czas
subject: ziemia
description: – To świt radioastronomii na Księżycu – powiedział astrofizyk Jack Burns z Uniwersytetu w Kolorado. Odniósł się w ten sposób do danych zebranych przez instrumenty pierwszego prywatnego lądownika księżycowego – Odyseusza. Badały one naszą planetę tak, jakby była nieznanym światem, globem spoza Układu Słonecznego.
encoded: W tym artykule: Dane z prywatnego lądownika księżycowego Obserwacje w paśmie radiowym Co przekazujemy obcym cywilizacjom? Przemawiając 10 czerwca na 244. spotkaniu Amerykańskiego Towarzystwa Astronomicznego w Wisconsin, dr Burns pokazał na ekranie obraz, na którym pojawiły się maleńkie białe kropki na czarnym tle. Tworzyły one poziomą linię. – To jest Ziemia – powiedział naukowiec. Wspomniane białe plamki to zarejestrowane przez cztery anteny eksperymentu ROLSES sygnały radiowe z nadajników naziemnych. – Jest to naprawdę dobre „częstotliwościowe selfie” Ziemi. Nie ma sobie równych, bo do tej pory nikt nie patrzył na Ziemię w zakresie fal radiowych – stwierdził astrofizyk. Dane z prywatnego lądownika księżycowego Dokonał tego dopiero Odyseusz. Odysseus – jak brzmi jego angielska nazwa, jest pierwszym amerykańskim statkiem kosmicznym od pół wieku, który wylądował na Księżycu. Jednocześnie jest pierwszym komercyjnym pojazdem, któremu się to udało. Lądownik należy do Intuitive Machines, firmy lotniczej z Teksasu. NASA zapłaciła jej 118 milionów dolarów za zbudowanie i wysłanie Odyseusza na Księżyc. Docelowo tego typu lądowniki mają być używane w programie Artemis. Odyseusz, chociaż wylądował na Księżycu, nie zrobił tego stabilnie. Lądownik przewrócił się, a po pewnym czasie stracił zasilanie i wszedł w stan uśpienia. Zakończył misję w mroźną księżycową noc ostatniego dnia lutego tego roku. Obserwacje w paśmie radiowym Ale zanim zasnął, zdążył zebrać pewne dane i przesłać je na Ziemię. Wśród nich były te z eksperymentu ROLSES (Radio Obeservations of the Lunarsurface Photoelectron Sheath). Jest to urządzenie o masie 13,1 kg, którego celem było m. in. przeprowadzenie pomiarów radiowych środowiska księżycowego. Eksperyment ROLSES odbierał fale radiowe emitowane z Ziemi przez niemal dwie godziny. Instrument prowadził obserwacje z miejsca lądowania Odyseusza w pobliżu krateru Malapert A, oddalonego o około 297 kilometrów od południowego bieguna Księżyca. Zakładano, że ROLSES …

jakie-technnosygnatury-nieswiadomie-wysylamy-obcym-cywilizacjom-odpowiedz-pomogl-znalezc-odyseusz-6652d8d.jpg
width: 2048
height: 1536

Nowa era Księżyca. Przyczyną – człowiek. Na powierzchni zostawił piłki golfowe, fotografie i… odchody
type: item
date: 2023-12-13T07:52:32.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: archeologia
subject: księżyc
subject: loty w kosmos
subject: nasa
subject: podróże kosmiczne
subject: śmieci
subject: Wolny czas
description: Nadszedł czas, aby uznać, że ludzie stali się dominującą siłą kształtującą środowisko Księżyca. Pora ogłosić nową epokę geologiczną: księżycowy antropocen. Na Srebrnym Globie są nie tylko części statków kosmicznych, ale też ludzkie odchody, piłki golfowe i fotografie.
encoded: W tym artykule: Księżycowy antropocen Człowiek na Księżycu – i co dalej? Śmietnik na Księżycu Archeologia księżycowa Wiele osób żywi przekonanie, że kosmos jest nadal dziewiczy, bez śladów człowieka. Patrząc na bezmiar Wszechświata, jest to prawda. Jednak Układ Słoneczny jest przez ludzi coraz bardziej intensywnie eksplorowany. Dotyczy to szczególnie Księżyca, na którym człowiek zmienia już naturalne środowisko. Księżycowy antropocen Ludzie po raz pierwszy poruszyli pył księżycowy 13 września 1959 roku, gdy bezzałogowy statek kosmiczny sowieckiej produkcji Łuna 2 zderzył się z powierzchnią naturalnego satelity Ziemi. W kolejnych dekadach ponad sto innych statków kosmicznych trafiło na Księżyc. Były to zarówno pojazdy załogowe, jak i bezzałogowe. Cześć z nich nie tyle wylądowała na Srebrnym Globie, co się o jego powierzchnię rozbiła. Największym echem odbiły się lądowania załogowe Amerykanów w latach 1969–1972. Wówczas też sporo przedmiotów z Ziemi na Księżyc trafiło i tam pozostało. To właśnie na tę intensywną działalność ludzi na Księżycu zwrócili uwagę amerykańcy badacze w czasopiśmie naukowym „Nature Geoscience”. Jednocześnie przestrzegli, że w nadchodzących latach misje i projekty już zaplanowane zmienią oblicze Księżyca w ekstremalny sposób. Według antropologów i geologów z University of Kansas nadszedł czas, aby uznać, że ludzie stali się dominującą siłą kształtującą środowisko Księżyca. Należy ogłosić nową epokę geologiczną dla Księżyca: księżycowy antropocen. Człowiek na Księżycu – i co dalej? Antropocen jest terminem do tej pory stosowanym na określenie proponowanej epoki geologicznej na Ziemi. Ma się ona charakteryzować znacznym wpływem człowieka na ekosystem i geologiczny system naszej planety. Tymczasem okazuje się, że człowiek już teraz znacząco kształtuje Księżyc. – Procesy kulturowe zaczynają przewyższać naturalne tło procesów geologicznych na Księżycu – mówi pierwszy autor artykułu dr Justin A. Holcomb z Kansas Geological Survey na Uniwersytecie w Ka…

nowa-era-dla-ksiezyca-przyczyna-czlowiek-na-powierzchni-zostawil-pilki-golfowe-fotografie-i-odchody-fot-nasa-7863d73.jpg
width: 1920
height: 1550

Astronauta wrócił na Ziemię po rekordowych 371 dniach w kosmosie. Jak się czuje?
type: item
date: 2023-10-16T10:06:49.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: astronauci
subject: biologia
subject: Gwiazdy
subject: loty w kosmos
subject: międzynarodowa stacja kosmiczna
subject: podróże kosmiczne
description: Frank Rubio spędził w kosmosie rekordową liczbę dni. Pod koniec września po ponad roku powrócił z orbity na Ziemię. Jego pierwsze wrażenia dowodzą, że do grawitacji może być mu trudno przywyknąć.
encoded: W tym artykule: Rekordowo długi pobyt w kosmosie Kłopoty z powrotem na Ziemię „Najgorszy kac świata” Jak się czuje człowiek, który ponad rok przebywał w warunkach mikrograwitacji? O tym opowiedział w piątek podczas konferencji w Johnson Space Center w Houston Frank Rubio. – Przez pierwsze kilka dni chodzenie trochę boli – przyznał astronauta. – Myślę, że pewna część bólu związana jest z faktem, że twoja dolna część pleców wspiera teraz połowę ciężaru ciała – dodał. Rubio wraz z dwoma rosyjskimi kosmonautami – Siergiejem Prokopiewem i Dmitrijem Petelinem – wystartowali 21 września 2022 r. Wylądowali zaś na Ziemi 27 września tego roku. Zgodnie z procedurą, zostali wyciągnięci z kabiny Sojuza, a następnie byli przenoszeni na krzesłach. Przebywali na orbicie tak długo, że ich organizmy potrzebowały trochę czasu, by przyzwyczaić się do ziemskiej grawitacji. – Przez kilka pierwszych dni kołyszesz się z prawej na lewą, starając się chodzić prosto – opowiadał Rubio cytowany przez phys.org. – Twój umysł jest w pełni sprawny, jednak twoje ciało nie reaguje w sposób, do którego jesteś przyzwyczajony – dodawał. Rekordowo długi pobyt w kosmosie Francisco Carlos Rubio ma 48 lat. Jest chirurgiem pokładowym i pilotem helikoptera. Urodził się w Los Angeles, jednak jego rodzice pochodzą z Salwadoru. Rubio, podpułkownik armii amerykańskiej, wylatał 600 godzin bojowych w czasie misji w Bośni, Iraku i Afganistanie. Spędzając 371 dni pod rząd na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS), Rubio ustanowił rekord długości pobytu w przestrzeni kosmicznej dla amerykańskiego astronauty. Pobił tym samym poprzedniego rekordzistę – był nim Mark Vande Hei – o 16 dni. Światowy rekord należy do Rosjanina Walerija Polakowa. Polakow przebywał na stacji Mir nieprzerwanie przez 437 dni. Kłopoty z powrotem na Ziemię Frankowi Rubio trochę do tego zabrakło, lecz i tak miał szczęście. Jego misja planowana była na standardowe sześć miesięcy. Później miał zostać zmieniony przez kolejną obsadę ISS. Jednak nic z …

astronauta-wrocil-na-ziemie-po-rekordowych-371-dniach-w-kosmosie-jak-sie-czuje-fot-nasa-bill-ingalls-f7ee714.jpg
width: 2000
height: 1223

Astronauta ubiera się u Prady. Luksusowa marka zaprojektuje skafandry kosmiczne dla Axiom Space
type: item
date: 2023-10-05T13:30:57.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: astronomia
subject: podróże kosmiczne
subject: Wolny czas
description: Takiej współpracy w historii eksploracji kosmosu jeszcze nie było. Mediolańska luksusowa marka odzieżowa Prada podpisała umowę z komercyjną firmą kosmiczną Axiom Space. Mają wspólnie pracować nad skafandrami księżycowymi NASA przygotowywanymi na potrzeby misji Artemis III.
encoded: W tym artykule: Modny jak astronauta Axiom Space Styl i funkcjonalność Krótka historia kosmicznej mody Planowane na 2025 rok, pierwsze od 1972 roku lądowanie na Księżycu zyska wyjątkową, celebrycką oprawę. Wszystko za sprawą skafandra kosmicznego AxEMU. Pracują nad nim wspólnie inżynierowie prywatnej firmy kosmicznej Axiom Space oraz designerzy luksusowej marki Prada. Modny jak astronauta Axiom Space Skafander kosmiczny AxEMU, wedle zapowiedzi obu firm, ma zapewnić astronautom możliwość eksploracji kosmosu, łącząc sprawdzone technologie NASA z nowoczesnym designem. Oparte będą na sprawdzonej konstrukcji skafandra kosmicznego NASA Exploration Extravehicular Mobility Unit (xEMU). Mają jednak zapewnić astronautom lepszą ochronę przed warunkami środowiskowymi i elastyczność niezbędną do pracy w warunkach księżycowych. Jak przekonują twórcy, dzięki wykorzystaniu innowacyjnych technologii umożliwią szerszy zakres eksploracji powierzchni Księżyca niż kiedykolwiek wcześniej. – Cieszymy się, że możemy współpracować z Pradą nad skafandrem kosmicznym Axiom Extravehicular Mobility Unit (AxEMU) – powiedział Michael Suffredini, dyrektor generalny Axiom Space. Wiedza techniczna Prady w zakresie surowców, technik produkcji i innowacyjnych koncepcji projektowych doda zaawansowane technologie, kluczowe w zapewnieniu nie tylko komfortu astronautów na powierzchni Księżyca. Liczy się również samopoczucie ludzi, astronautów pracujących na Księżycu. Styl i funkcjonalność Inżynierowie Prady mają współpracować z zespołem Axiom Space w trakcie całego procesu projektowania. Ich zadaniem będzie opracowanie rozwiązań materiałowych mających wspierać ochronę astronautów przed promieniowaniem kosmicznym. – Właśnie rozszerzamy etos Prady. Włączamy się w potrzebę przygody, a naszym nowym horyzontem stała się przestrzeń kosmiczna – powiedział Lorenzo Bertelli, dyrektor marketingu Prada Group. – Jesteśmy zaszczyceni, mogąc być częścią historycznej misji z Axiom Space. Dekady prowadzonych przez nas eks…

luksusowa-marka-zaprojektuje-skafandry-kosmiczne-dla-axiom-space-2688822.jpg
width: 960
height: 540

Jak nie zwariować w kosmosie? Astronauci w czasie długich misji są narażeni na zaburzenia psychiczne
type: item
date: 2023-04-30T07:03:53.000Z
creator: Jan Stradowski
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: astronauci
subject: kosmos
subject: księżyc
subject: loty w kosmos
subject: misja na marsa
subject: podróże kosmiczne
subject: psychologia
subject: Społeczeństwo
description: Agencje kosmiczne zapowiadają załogowe misje na Księżyc i Marsa. Wiąże się to z dużymi obciążeniami psychicznymi dla astronautów. Całe sztaby psychologów i naukowców starają się ustalić, jak nie zwariować w kosmosie.
encoded: W tym artykule: Jak udział w misji kosmicznej wpływa na psychikę Astronauci trenują w naziemnych habitatach Hibernacja pomogłaby astronautom znieść trudy podróży Hibernacja mogłaby mieć zastosowanie w medycynie Millennium Docs Against Gravity Kosmos często nazywamy ostateczną granicą. To sformułowanie z pewnością znają fani Star Treka. Jednak czy podbój kosmosu jest dobry dla ludzkiej psychiki? Jak astronauci zniosą trwające wiele miesięcy i lat misje, takie jak lot na Marsa? Te pytania stawia film „Najdłuższe pożegnanie” w reżyserii Ido Mizrahy’ego. Będzie go można zobaczyć podczas tegorocznego Festiwalu Millenium Doc Against Gravity. Jak udział w misji kosmicznej wpływa na psychikę Jak pisaliśmy niedawno przy okazji ogłoszenia składu załogi misji Artemis II, w czasach pierwszych programów kosmicznych do misji rekrutowano wyłącznie pilotów testowych. Wszystkich o podobnym wzroście, posturze i wykształceniu. Byli to silni mężczyźni, którzy przeszli wojskowy trening. Mieli być odporni na stres, wykonywać rozkazy i stawiać czoła sytuacjom awaryjnym, których wówczas nie brakowało. Takie predyspozycje wystarczały, gdy misje załogowe były jednoosobowe. Albo gdy trwały stosunkowo niedługo. – W NASA panowała wówczas kultura inżynierska. Nikt nie myślał wówczas o psychologii. To zmieniło się dopiero wtedy, gdy zaczęliśmy planować dłuższe misje – mówi dr Al Holland, psycholog NASA, jeden z bohaterów „Najdłuższego pożegnania” View oEmbed on the source website W filmie pojawia się m.in. astronautka dr Cady Coleman. To chemiczka, która wzięła udział w dwóch misjach wahadłowców kosmicznych w latach 90. oraz w ekspedycji na Międzynarodową Stację Kosmiczną (ISS) w 2010 r. Ta ostatnia okazała się wyjątkowo obciążająca. Choć odległość między ISS a Ziemią jest niewielka, a załoga może często rozmawiać z bliskimi na wideoczacie, poczucie osamotnienia bardzo daje się astronautom we znaki. – Często zastanawiałam się, po co ja to wszystko robię i czy udział w tej misji ma sens – wspomina…

jak-nie-zwariowac-w-kosmosie-astronauci-w-czasie-dlugich-misji-sa-narazeni-na-zaburzenia-psychiczne-fot-nasa-dadb252.jpg
width: 3562
height: 2813

Kosmos dla wszystkich? Japońska firma chce zabierać turystów balonami na wysokość, z której widać krzywiznę Ziemi
type: item
date: 2023-02-22T12:06:25.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: kosmos
subject: lot balonem
subject: loty w kosmos
subject: podróże kosmiczne
subject: Technologia
subject: Travel
description: Bez specjalistycznych przygotowań i za stosunkowo nieduże pieniądze. Tak mają wyglądać podróże balonem oferowane przez japoński start-up. Firma chce zabierać ludzi na wysokość, z której będzie można dostrzec krzywiznę Ziemi.
encoded: W tym artykule: Gdzie znajduje się granica kosmosu? Ile będzie kosztował lot balonem do stratosfery? Jak będzie wyglądał lot balonem do stratosfery? Jak wysoko można polecieć i za ile? Kapsuła, w której miałby odbywać się lot balonem w kosmos, ma tylko dwa miejsca. Ustawione obok siebie fotele z szerokimi pasami przypominają siedzenia w luksusowych samochodach. Znajdują się wewnątrz kabiny w kształcie bębna, która ma być przyczepiona do balonu. Jest z metalu, z przeszklonymi oknami na wprost foteli. Jej średnica wynosi tylko półtora metra. Kapsułę pokazała wczoraj firma Iwaya Giken podczas konferencji prasowej w Tokio. Start-up, z siedzibą w Sapporo, pracował nad nią od dziesięciu lat. Kapsuła ma być podczepiona do balonu, który wzniesie się dwa razy wyżej niż wynosi wysokość przelotowa samolotów pasażerskich. Pasażerowie opuszczą troposferę i dolecą do połowy stratosfery. Z wysokości ok. 25 km będą mogli przekonać się, że Ziemia jest kulista. Gdzie znajduje się granica kosmosu? – Podróż będzie bezpieczna, niedroga i przyjemna – zachwala pomysł Keisuke Iwaya, szef firmy. Dodał, że chce „zdemokratyzować przestrzeń kosmiczną”. Czyli uczynić turystykę kosmiczną dostępną dla wszystkich. Oświadczenie może budzić pewne zastrzeżenia. Najważniejsze dotyczy tego, co jest tutaj nazywane kosmosem. 25 kilometrów nad powierzchnią Ziemi to zaledwie jedna czwarta odległości do tzw. linii Karmana. Linia Karmana, czyli umowna granica między atmosferą Ziemi a przestrzenią kosmiczną, przebiega na wysokości 100 km. Trudno więc nazwać lot balonem do stratosfery podróżą w kosmos – choć niewątpliwie widok, jaki ma oferować, i na Ziemię, i na niebo powyżej, będzie wyjątkowy. Ile będzie kosztował lot balonem do stratosfery? Ile ma kosztować taka wycieczka? Początkowo będzie to 180 tys. dolarów. Później jednak cena ma spaść do kilkudziesięciu tysięcy dolarów. To ogromne kwoty – jednak daleko im do astronomicznych sum, za jakie na Międzynarodową Stację Kosmiczną wozi miliarderów SpaceX. W kwi…

balonem-w-kosmos-ce4d1d3.jpg
width: 1920
height: 1080

Pluton: kosmiczna skała z bijącym, lodowym sercem. Tak wyglądała historia jej odkrycia
type: item
date: 2023-02-14T13:00:22.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: astronomia
subject: podróże kosmiczne
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Historia obserwacji Plutona jest romantyczna, pełna dramatycznych zwrotów akcji i śmiała. Zupełnie jak ludzie, którzy pragnęli go poznać.
encoded: W tym artykule: Czy Pluton to planeta? Jak bije lodowe serce Plutona? Plutona odkrył młodziutki astronom Historia odkrycia i nazwania Plutona Gdy pod koniec stycznia 2015 roku sonda New Horizons rozpoczęła obserwacje Plutona, media zaroiły się od zdjęć niegdyś ostatniej planety Układu Słonecznego. Ten odległy świat miał lodowe serce, które – jak dowiedzieliśmy się później – bije na swój planetarny sposób. Czy Pluton to planeta? W styczniu 2006 roku sonda New Horizons wystartowała w kierunku ostatniej planety Układu Słonecznego. Kiedy dziewięć lat zbliżyła się do Plutona, był on już planetą karłowatą, jednym z dużych obiektów Pasa Kuipera – ogromnego obszaru kosmicznego gruzu rozciągającego się za orbitą Neptuna. 24 sierpnia 2006 roku Międzynarodowa Unia Astronomiczna odebrała Plutonowi miano planety i zdegradowała go do planety karłowatej. Ta kontrowersyjna i szeroko komentowana zmiana nie wpłynęła jednak na misję ku rubieżom Układu Słonecznego. Tym bardziej, że wiedza ludzi o odległych rejonach naszego kosmicznego domu jest bardzo niewielka. Przed New Horizons Pluton miał być badany przez sondę Voyager 1, jednak – z powodu ograniczonego budżetu i braku zainteresowania – statek skierowano ku księżycowi Saturna Tytanowi. Dlatego, gdy w styczniu 2015 roku, pół roku po minięciu Neptuna, sonda rozpoczęła obserwacje, świat naukowy zamarł w oczekiwaniu na ekscytujące wieści. Na zdjęciach przesłanych przez New Horizons widnieją wysokie, postrzępione pasma górskie Plutona i głębokie kaniony na jego satelicie Charonie. Lodowe góry sięgają nawet trzech tysięcy metrów, licząc od podstawy i uformowały się stosunkowo niedawno. Dr Alan Stern, szef misji, przekonywał również, że pewne zaobserwowane cechy geologiczne Plutona mogą wskazywać na to, że planeta wydziela ciepło z wewnątrz. Zarówno Pluton, jak i Charon, z którym planeta tworzy specyficzny układ podwójny, wydają się geologicznie aktywne. Jak bije lodowe serce Plutona? Jednak tym, co najbardziej zachwyciło miłośników kosmo…

pluton-kosmiczna-skala-z-bijacym-lodowym-sercem-tak-wygladala-historia-jej-odkrycia-bcc9aa8.jpg
width: 2295
height: 1307

Zamiast historii jest fiasko. Pierwszy start rakiety kosmicznej z terytorium Europy zakończył się niepowodzeniem
type: item
date: 2023-01-10T14:30:22.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: loty w kosmos
subject: podróże kosmiczne
subject: Wolny czas
description: 9 stycznia 2022 roku późnym wieczorem z portu kosmicznego w Wielkiej Brytanii wystartowała misja kosmiczna Start Me Up. Z powodu niewyjaśnionej jeszcze „anomalii”, nie udało się zrealizować jej celów. Ładunek – dziewięć satelitów – został utracony.
encoded: W tym artykule: Wielkie rozczarowanie Pierwsza misja kosmiczna Wielkiej Brytanii Porażka zamiast sukcesu Wielka Brytania miała być pierwszym krajem w Europie, z którego terytorium zostanie wystrzelona rakieta kosmiczna z satelitami na pokładzie. Jednak przeprowadzona wczoraj późnym wieczorem próba zakończyła się klęską. Projekt realizowany przez firmę Virgin Orbit, należącą do Virgin Group Richarda Bransona, składał się z dwóch etapów. Pierwszy to start specjalnie zmodyfikowanego Boeinga 747 z portu kosmicznego Spaceport Cornwall. Drugi zakładał odłączenie się od samolotu rakiety LauncherOne, której zadaniem było wyniesienie na orbitę dziewięciu satelitów. Dwa z nich należały do wrocławskiej firmy SatRev. Rakieta podczepiona pod skrzydło samolotu wystartowała zgodnie z planem. Jednak niedługo później Virgin Orbit poinformowała, że z powodu „anomalii” nie osiągnęła wymaganej wysokości. Wielkie rozczarowanie Zarówno rakieta, jak i ładunek zostały utracone. Brytyjska agencja kosmiczna (UK Space Agency) poinformowała, że spadną na Ziemię nad północnym Atlantykiem, nie stanowiąc dla nikogo zagrożenia. Natomiast Boeing 747, zwany Cosmic Girl, wrócił bezpiecznie do Kornwalii. Przedstawiciele UK Space Agency podkreślają, że jest to pierwszy udany start misji kosmicznej z terytorium Europy. Przyznają jednak – podobnie jak Dan Hart, szef Virgin Orbit – że na razie nie mają pojęcia, co się dokładnie stało z rakietą LauncherOne i co było przyczyną porażki misji. – Nie wiemy, co spowodowało anomalię – powiedział Matt Archer, dyrektor lotów komercyjnych, cytowany przez „Guardiana”. – Jednak osiągnęliśmy wiele pozytywnych rzeczy. Kosmos jest trudny. Wiedzieliśmy, że istnieje ryzyko porażki i że starty nie zawsze się udają. Przynajmniej pokazaliśmy, że potrafimy to zrobić – dodał. Pierwsza misja kosmiczna Wielkiej Brytanii Boeing 747 pilotowany przez Matthew Stannarda wystartował późnym wieczorem z portu kosmicznego zlokalizowanego na lotnisku Cronwall Airport Newquay na Półwyspie …

pierwszy-start-rakiety-kosmicznej-z-terytorium-europy-zakonczyl-sie-niepowodzeniem-3e8bd97.jpg
width: 1024
height: 683

Chcesz wiedzieć więcej o kosmosie? Wybierz się na Nocne Podglądanie Wszechświata
type: item
date: 2022-08-08T10:38:00.000Z
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: gdańsk
subject: Gwiazdy
subject: niebo
subject: planety
subject: podróże kosmiczne
subject: Wolny czas
description: Hevelianum to jedno z najciekawszych miejsc na mapie Gdańska – a już na pewno najważniejsze dla pasjonatów nauki. W tym roku świętuje jubileuszową 10. edycję międzynarodowego konkursu astrofotograficznego AstroCamera. Świętowaniu towarzyszą rozmaite atrakcje związane z obserwacją nieba, w tym Nocne Podglądanie Wszechświata. Jedno z najbardziej widowiskowych wydarzeń na Górze Gradowej rozpocznie się 12 sierpnia o 20:00.
encoded: W tym artykule: Nocne Podglądanie Wszechświata w Hevelianum Nocne Podglądanie Wszechświata. Program wydarzenia Dlaczego nocne obserwacje zaplanowano na sierpień? Magdalena Maszewska, astronomka Hevelianum i koordynatorka merytoryczna wydarzenia tłumaczy, że Perseidy nazywane również łzami św. Wawrzyńca można podziwiać na naszym niebie co roku od lipca do września. – Apogeum tego wspaniałego zjawiska przypada na połowę sierpnia – dodaje. Obserwacje nieba będą odbywać się na Niskim Czole Kurkowym i na Wysokim Skrzydle Kurkowym od godziny 22:00. Nocne Podglądanie Wszechświata w Hevelianum Dodatkowo na dorosłych i dzieci czekać będą astrowarsztaty, pokazy w mobilnym planetarium czy wystawa astrofotografii „AstroCamera. Niebo w obiektywie”. W programie są również wykłady, podczas których będzie można wysłuchać gwiezdnych opowieści astronomów, poznać niesamowite historie związane z astrofotografią i posłuchać koncertu inspirowanego dźwiękami kosmosu w wykonaniu zespołu Voices of the Cosmos. Nocne Podglądanie Wszechświata zwieńczy artystyczny pokaz fireshow pod rozgwieżdżonym niebem w wykonaniu artystów teatru tancerzy ognia Arta Foc. – To jednak nie wszystko, zapraszamy do odwiedzania naszej strony internetowej www.astrocamera.pl, gdzie przy pomocy interaktywnej mapy nieba można oglądać odległe zakątki Drogi Mlecznej czy podziwiać fotografie nagrodzone w konkursie AstroCamera, a już niebawem pojawi się tam wyjątkowy Poradnik astrofotograficzny – zaprasza Magdalena Więcek-Olszewska, astronomka Hevelianum. Aby Nocne Podglądanie Wszechświata było jak najbardziej satysfakcjonujące, warto zabrać własny sprzęt obserwacyjny, koc i spray na komary. Nocne Podglądanie Wszechświata. Program wydarzenia OBSERWACJE ASTRONOMICZNE 22:00-00:00 | Niskie Czoło Kurkowe, Wysokie Skrzydło Kurkowe Obserwacje spadających Perseidów i nieba opatrzone opowieściami astronomów. Przyjrzyj się powierzchni Księżyca, podziwiaj pierścienie Saturna czy pasy na Jowiszu, poznaj gwiazdozbiory letniego nieba i…

chcesz-wiedziec-wiecej-o-kosmosie-wybierz-sie-na-nocne-podgladanie-wszechswiata-41f4658.jpeg
width: 1920
height: 1005

Wielka rosyjska katastrofa. Roskosmos ostatecznie wycofuje się z Międzynarodowej Stacji Kosmicznej
type: item
date: 2022-07-26T14:52:36.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: europa
subject: Gwiazdy
subject: kosmos
subject: loty w kosmos
subject: nasa
subject: podróże kosmiczne
subject: rosja
subject: stany zjednoczone
description: Jurij Borisow, który zastąpił na stanowisku szefa Roskosmosu Dmitrija Rogozina, poinformował, że podjęto ostateczną decyzję o wycofaniu się Rosji z projektu Międzynarodowej Stacji Kosmicznej po 2024 roku.
encoded: W tym artykule: Rosyjska agencja kosmiczna reaguje na zachodnie sankcje Na konflikcie z Rosją zyskują prywatne firmy kosmiczne ESA skorzysta z pomocy NASA Dalsze losy Międzynarodowej Stacji Kosmicznej Rosja dysponuje bronią antysatelitarną Oficjalnym powodem wycofania się z dalszej współpracy z międzynarodowymi partnerami ma być konieczność skoncentrowania się Rosji na budowie własnej, nowej stacji orbitalnej. To dość nagły zwrot akcji, która całkiem niedawno wydawała się normować. Na początku tego miesiąca NASA i Roskosmos uzgodniły, że kosmonauci będą mogli latać na ISS amerykańskimi Dragonami, a astronauci nadal korzystać ze sprawdzonych statków i rakiet Sojuz. Wydawało się, że to uspokoi napiętą sytuację wokół ISS, która jest efektem agresji Rosji na Ukrainę. NASA i pozostałe agencje zrzeszone wokół programu ISS chcą, aby stacja działała do 2030 roku, po czym ma zostać zdeorbitowana. Jednak w tej chwili nie wiadomo, co stanie się z rosyjskimi modułami ISS. Nie podano wciąż informacji, czy mają zostać odłączone od ISS, czy może wystawione na sprzedaż temu, kto zapłaci więcej. Rosyjska agencja kosmiczna reaguje na zachodnie sankcje Rosyjska rezygnacja to ewidentnie odwet za sankcje nałożone na Rosję przez dotychczasowych partnerów, czyli USA, Kanadę, Japonię i Unię Europejską. W związku z sankcjami strona rosyjska wycofała swoje rakiety z kosmodromu Europejskiej Agencji Kosmicznej w Gujanie Francuskiej. Napięta sytuacja na orbicie. Czy to koniec amerykańsko-rosyjskiej współpracy kosmicznej? Międzynarodowa Stacja Kosmiczna (ISS) miała być symbolem nowego ładu. Symbolem świata, w którym współpracę dla dobra ludzkości przedkłada się ponad waśnie i interesy narodowe. Tymczase... Zrezygnowała też z kontynuowania wspólnej misji ExoMars, w ramach której we wrześniu tego roku w kierunku Czerwonej Planety miał wystartować statek kosmiczny z łazikiem Rosalind Franklin na pokładzie. Zaprzestała również dostarczania Amerykanom silników rakietowych, które były wykorzystywane w…

wielka-rosyjska-katastrofa-roskosmos-ostatecznie-wycofuje-sie-z-miedzynarodowej-stacji-kosmicznej-fot-bill-ingalls-nasa-via-getty-images-98252f2.jpeg
width: 1024
height: 700

Mamy pierwsze zdjęcie zrobione przez Teleskop Webba. Jest niezwykle szczegółowe
type: item
date: 2022-07-12T09:45:32.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: galaktyki
subject: podróże kosmiczne
subject: teleskop
subject: Wolny czas
description: W nocy z 11 na 12 lipca (polskiego czasu) NASA pokazała pierwsze pełnokolorowe zdjęcie zrobione przez Teleskop Webba. Historyczna fotografia przedstawia gromadę galaktyk SMACS 0723 – taką, jak wyglądała 4,6 mld lat temu – oraz inne znacznie odleglejsze galaktyki. Niektóre z nich widzimy po raz pierwszy.
encoded: W tym artykule: Najstarsze galaktyki we Wszechświecie Pierwsze Głębokie Pole Webba Długa droga do pierwszego zdjęcia Wyobraźmy sobie, że wyciągamy rękę w kierunku nieba. Gdyby na palcu wskazującym umieścić ziarnko piasku, jego wielkość odpowiadałaby wycinkowi kosmosu sfotografowanemu przez Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba. Pełnokolorowe i niezwykle szczegółowe zdjęcie, jakie zostało pokazane przez NASA, to pierwsza naukowa fotografia wykonana przez teleskop. Opublikowane wczoraj zdjęcie przedstawia gromadę galaktyk SMACS 0723 oddaloną od nas o 4,6 mld lat świetlnych. Znajduje się ona w gwiazdozbiorze Ryby Latającej. Jest to niewielki gwiazdozbiór nieba południowego, położony między Wielkim Obłokiem Magellana a Kilem. Nie jest widoczny w Polsce. Najstarsze galaktyki we Wszechświecie Fotografia pokazuje SMACS 0723 taką, jak gromada galaktyk wyglądała 4,6 mld lat temu, kiedy światło jej gwiazd rozpoczęło podróż w stronę Układu Słonecznego. Ten obszar nieba został wybrany do sfotografowania nieprzypadkowo. Gromada zawiera tak wiele gwiazd, że ich łączna masa zakrzywia czasoprzestrzeń w tamtym rejonie kosmosu. W rezultacie działa jak soczewka, powiększając widok jeszcze odleglejszych galaktyk znajdujących się dalej we Wszechświecie. Znakomita aparatura, w jaką wyposażony został teleskop, umożliwiła ujęcie tych odległych galaktyk na fotografii. – Na zdjęciu uchwycono światło emitowane przez najstarsze gwiazdy we Wszechświecie, które uformowały się zaledwie setki milionów lat po Wielkim Wybuchu – komentowała astronomka Cathryn Trott na portalu scimex.org – Dzięki soczewkowaniu grawitacyjnemu światło to zostało zakrzywione i powiększone na tyle, że możemy zobaczyć szczegóły, które normalnie byłyby niewidoczne – dodaje badaczka. NASA buduje teleskop ASTHROS o wielkości boiska piłkarskiego. Będzie operował 40 km nad Antarktydą Mamy teleskopy naziemne i te kosmiczne, ale specjaliści z Laboratorium Napędu Odrzutowego NASA (JPL) uznali, że to za mało. Właśnie konstruują gigantycz…

mamy-pierwsze-zdjecie-zrobione-przez-teleskop-webba-jest-niezwykle-szczegolowe-97528b8.png
width: 1920
height: 1959

Kosmiczny hotel ma być otwarty w 2027 roku. Jakie atrakcje zaoferuje gościom?
type: item
date: 2022-05-10T06:44:59.000Z
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: hotele
subject: kosmos
subject: Lifestyle
subject: nasa
subject: podróże kosmiczne
subject: turystyka
description: Kosmiczna turystyka zaczyna się rozwijać. Za kilka lat ma zostać otwarty kosmiczny hotel, w którym ludzie mogliby spędzać „wakacje pod gwiazdami” jak nigdy dotąd.
encoded: W tym artykule: Kosmiczny hotel - pierwsze pomysły na sztuczną grawitację Jak będzie budowany kosmiczny hotel Kiedy zostanie zbudowany kosmiczny hotel? Ile będzie kosztował pobyt w kosmicznym hotelu? Firma snująca plany kolonizacji przestrzeni pozaziemskiej pracuje nad urzeczywistnieniem jednego z częściej pokazywanych w popkulturowym sci-fi wynalazków, czyli sztucznej grawitacji. Choć „używał” jej już Kubrick w „Odysei kosmicznej 2001”, filmie z 1968 r., nadal pozostaje ona w sferze fantazji. Orbital Assembly Corporation (OAC) sprzedaje potencjalnym inwestorom wizję stacji orbitalnej o nazwie Voyager. To kosmiczny hotel, w którym żyć mogłoby nawet 400 osób. I tak jak pokazują to „realistyczne” filmy o podróżach kosmicznych, mieszkańcy kręcącego się szybko Voyagera korzystaliby ze sztucznej grawitacji. View oEmbed on the source website Gdyby OAC dopięło swego, Voyager stałby się największą stworzoną przez człowieka konstrukcją pozaziemską, w której znalazłoby się miejsce dla barów, sal gimnastycznych czy biblioteki. Odważny pomysł wspierają eksperci wywodzący się z NASA, inżynierowie i piloci doświadczalnych maszyn testowanych przez siły powietrzne USA. Kosmiczny hotel ma zostać zaprojektowany na wzór tzw. torusa Stanforda. To samowystarczalny kosmiczny habitat w kształcie opony. Początek ma być skromny. Na orbicie zbudowany ma zostać 60-metrowy prototyp. Ma on pokazać realne możliwości wytwarzania sztucznej grawitacji poprzez generowanie odpowiedniego momentu obrotowego. Kosmiczny hotel - pierwsze pomysły na sztuczną grawitację Idea wykorzystania siły odśrodkowej do tworzenia sztucznego przyciągania nie jest nowa. W 1883 roku Konstantin Ciołkowski rozważał tworzenie wygodnego habitatu na orbicie ziemskiej. W książce „Свободное пространство” (ros. wolna przestrzeń) pokazał prosty projekt obrotowej konstrukcji mającej imitować ciążenie. Pod wpływem wizji stacji kosmicznej wymyślonej przez słoweńskiego uczonego Hermanna Noodunga pod koniec lat 30. XX wieku, nazista i …

hotel-na-orbicie-6d1f9b2.jpeg
width: 1200
height: 800

Zakrzywienie czasoprzestrzeni – skąd się bierze? Jak grawitacja wpływa na przestrzeń i czas
type: item
date: 2022-04-19T07:36:05.000Z
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: czarna dziura
subject: czas
subject: fizyka
subject: Gwiazdy
subject: kosmos
subject: podróże kosmiczne
description: Teoria względności opracowana przez Alberta Einsteina przewiduje, że grawitacja to zakrzywienie czasoprzestrzeni. Każda masa zmienia trajektorię pobliskich ciał. Sprawia też, że w jej pobliżu czas płynie wolniej.
encoded: W tym artykule: Zakrzywienie czasoprzestrzeni – teoria Einsteina Jak czarne dziury zakrzywiają czasoprzestrzeń Teleparalelizm Tunele czasoprzestrzenne Dzięki pracy naukowców wiemy, że za zakłócenia orbity Merkurego odpowiada grawitacyjne zakrzywienie czasoprzestrzeni przez Słońce. Zaobserwowano też wywołane przez grawitację spowolnienie upływu czasu w pobliżu Ziemi. Udał się również udowodnić, że istnieją fale grawitacyjne, czyli fale samej czasoprzestrzeni. Wywołują je m.in. zderzające się czarne dziury – czyli obiekty zakrzywiające czasoprzestrzeń tak bardzo, że nic z ich pobliża nie może się już wydostać. Zakrzywienie czasoprzestrzeni – teoria Einsteina Z punktu widzenia fizyki grawitacja to kształt czasoprzestrzeni, czyli wszystkiego, co nas otacza. Czasoprzestrzeń to trzy wymiary przestrzenne i czas, który traktujemy jak czwarty wymiar. Każda masa prowadzi do zakrzywienia czasoprzestrzeni. Powoduje w niej „wgłębienie” – rozciągając i trójwymiarową przestrzeń, i czas. Zaskakująca rotacja Merkurego Sonda Messenger dokonała pomiarów ruchu Merkurego, na podstawie których naukowcy wysnuli nowe wnioski na temat oddziaływań tej planety z innymi ciałami w Układzie Słonecznym – szczegó... Wyobraźmy sobie dwuwymiarową płaszczyznę, np. naciągniętą gumową membranę. Jeśli położymy na niej ciężką kulę, powierzchnia się ugnie i mniejsze kulki znajdujące się w pobliżu zostaną „przyciągnięte” do większej. To samo dzieje się we Wszechświecie – tyle, że membraną jest czterowymiarowa czasoprzestrzeń. Jak czarne dziury zakrzywiają czasoprzestrzeń Do ekstremalnie silnego zakrzywienia czasoprzestrzeni dochodzi w czarnych dziurach. Czarne dziury powstają, kiedy umiera masywna gwiazda. Zajmowany przez nie obszar czasoprzestrzeni ma grawitację tak silną, że nic, łącznie ze światłem, nie jest w stanie jej opuścić. Czarną dziurę otacza powierzchnia nazywana horyzontem zdarzeń, która wyznacza granicę bez powrotu. Można ją porównać do studni. Zakrzywienie czasoprzestrzeni jest tu tak duże, …

zakrzywienie-czasoprzestrzeni-skad-sie-bierze-jak-grawitacja-wplywa-na-przestrzen-i-czas-fot-getty-images-f7b7510.jpeg
width: 2142
height: 1399

Rakieta księżycowa SLS przechodzi kluczowy test. Co wiemy o rakiecie będącej koniem pociągowym programu Artemis?
type: item
date: 2022-04-01T14:33:02.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: kosmos
subject: księżyc
subject: loty w kosmos
subject: misja
subject: podróże kosmiczne
subject: stacja kosmiczna
subject: Travel
description: „Próba generalna na mokro” – tak nazywa się runda trzydniowych testów Space Launch System (SLS). To ciężka rakieta księżycowa, która ma być główną siłą nowego programu księżycowego Artemis oraz otworzyć nam bramę w odległy kosmos. Jeśli pomyślnie przejdzie testy, za dwa-trzy miesiące SLS wyniesie w kierunku Srebrnego Globu kapsułę załogową Orion.
encoded: W tym artykule: Rakieta SLS – jak powstała? Ile kosztowało zbudowanie SLS? Jakie możliwości ma SLS? Jak będą przebiegać testy rakiety SLS? Jaka przyszłość czeka rakiety SLS? SLS jest najpotężniejszym pojazdem skonstruowanym przez człowieka od lat 60. XX wieku. Wówczas z ogromnego VAB (Vehicle Assembly Building) NASA wyjechał w kierunku platformy startowej Saturn V. Block1, czyli pierwsza wersja rakiety SLS, która będzie dopracowywana przez kolejne lata, wznosi się na wysokość 23 pięter (98 metrów) nad platformą startową, co czyni ją wyższą od Statuy Wolności. SLS składa się z gigantycznego rdzenia otoczonego dwoma rakietami wspomagającymi (SRB). Rdzeń mieści dwa duże zbiorniki magazynowe. Jeden na ciekły wodór, czyli paliwo, a drugi na ciekły tlen. Ten ostatni to utleniacz, który powoduje spalanie paliwa. U podstawy rdzenia znajdują się cztery silniki RS-25. Takie same, jakie napędzały orbiter wahadłowca. Rakieta SLS – jak powstała? – Projekt rakiety SLS należy datować na czasy odwołanego amerykańskiego programu Constellation, który, podobnie jak teraz Artemis, miał być powrotem na Księżyc – mówi dr Aleksandra Bukała, dyrektor Departamentu Strategii i Współpracy Międzynarodowej Polskiej Agencji Kosmicznej (POLSA). Perseverance: rok na Marsie. Co udało się odkryć marsjańskiemu łazikowi NASA? Od udanego lądowania na Czerwonej Planecie najnowszego łazika – laboratorium NASA, czyli Perseverance – mija rok. Przez ten czas robot wielkości SUV-a i jego przyjaciel, pierwszy marsjański... – Jest to też pokazanie ciągłości pewnych osiągnięć i rozwiązań. Bo tak, jak program wahadłowców czerpał garściami z programu księżycowego Apollo, tak w SLS wykorzystano sprawdzone rozwiązania programu wahadłowców. Mówię przede wszystkim o głównych silnikach promu, bocznych rakietach na paliwo stałe oraz zewnętrznych zbiornikach paliwa – dodaje dr Bukała. Inne rozwiązania wydają się być zapożyczone wprost z Saturna V. Skonstruowana w największym hangarze świata (wspomnianym VAB) rakieta SLS…

rakieta-ksiezycowa-sls-przechodzi-kluczowy-test-co-wiemy-o-rakiecie-bedacej-koniem-pociagowym-programu-artemis-fot-nasa-msfc-wikimedia-commons-public-domain-a07060a.jpeg
width: 1280
height: 964

Pentagon ma nowe biuro do spraw UFO. Niektórzy podają w wątpliwość zamiary USA
type: item
date: 2022-01-12T18:20:23.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: kosmici
subject: podróże kosmiczne
subject: stany zjednoczone
subject: UFO
subject: Wolny czas
description: W departamencie obrony Stanów Zjednoczonych powstało nowe biuro ds. UFO. Jednak jest grupa osób, która nie ufa, że nowe biuro będzie się sumiennie wywiązywało ze swoich obowiązków.
encoded: W tym artykule: UFO w Stanach Zjednoczonych Słowa krytyki Nowe biuro w Pentagonie ma za zadanie badać wszelkie ślady Niezidentyfikowanych Obiektów Latających (NOL). Grupa badawcza będzie sprawdzała potencjalną obecność UFO w przestrzeni powietrznej. W czerwcu ubiegłego roku opublikowano raport, który wskazuje 144 latające obiekty, których pochodzenie jest niejasne. Teraz departament obrony Stanów Zjednoczonych ma dołożyć wszelkich starań, aby kolejny taki obiekt mógł zostać zidentyfikowany. Jest jednak grupa osób, która nie wierzy w intencje rządu USA. Chodzi między innymi o tak zwanych ufologów. UFO w Stanach Zjednoczonych To, czy istnieje życie we wszechświecie od lat interesuje zarówno badaczy, opinię publiczną, entuzjastów nocnego nieba, jak i pseudonaukowców oraz zwolenników teorii spiskowych. Tych ostatnich niekiedy najbardziej, a to co ich wyróżnia, to często brak ufności wobec światowych rządów i polityków. Dlatego też nowo powstały urząd spotkał się z olbrzymią krytyką szczególnie ze strony organizacji non-profit Mutual UFO Network, która jest jedną z najstarszych, zajmujących się badaniem Niezidentyfikowanych Obiektów Latających. Utworzenie nowego urzędu zostało zatwierdzone w grudniu ubiegłego roku na mocy ustawy o obronie narodowej. Osoby, które odpowiadają za utworzenie biura argumentują to faktem, że w ciągu ostatnich lat amerykańscy piloci wojskowi nagrali szereg filmów, na których widać obiekty, które poruszają się z nieprawdopodobną prędkością i wykonują skomplikowane manewry. UFO w Polsce. Te miejsca mieli odwiedzać kosmici Polacy w odróżnieniu od Amerykanów nie wierzą masowo w UFO. W naszym kraju nie brakuje jednak miejsc, w których fascynacja kosmitami jest wyjątkowo żywa. -Nasze wysiłki na rzecz bezpieczeństwa narodowego opierają się na naszej dominacji w przestrzeni powietrznej, a potencjalna obecność UFO stanowi spore wyzwanie i zagrożenie dla tejże dominacji. - przekonywał jakiś czas temu Kirsten Gillibrand, senator z Nowego Jorku, który był …

ufo-037e75a.jpeg
width: 2106
height: 1424

Nowe centrum badawcze będzie zajmować się rosnącym problemem kosmicznych śmieci
type: item
date: 2021-10-28T18:05:05.000Z
creator: Rafał Dadura
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: orbita
subject: podróże kosmiczne
subject: satelita
subject: satelity
subject: Technologia
description: Kosmiczne śmieci to coraz większy problem na orbicie wokół Ziemi. Ilość uszkodzonych satelitów i wszelkiego rodzaju odpadków krążących po orbicie Ziemi rośnie z miesiąca na miesiąc.
encoded: W tym artykule: Centrum Świadomości nt. Domen Kosmicznych Zagrożenie moga stanowić nawet drobiny farby Według amerykańskiej Sieci Przeczesywania Kosmosu w przestrzeni kosmicznej krąży obecnie ponad 20 000 obiektów, które można śledzić. To tylko te obiekty, które można wykryć i określić ich trajektorię. Szacuje się, że oprócz tego, istnieje ponad 160 milionów kawałków śmieci kosmicznych o średnicy mniejszej niż 1 centymetr (przy kosmicznych prędkościach jakie osiągają krążąc po orbicie to jednak bardzo dużo), które stanowią coraz większe zagrożenie dla eksploracji kosmosu. Centrum Świadomości nt. Domen Kosmicznych Jednym z krajów, które chcą prowadzić eksplorację przestrzeni kosmicznej w sposób odpowiedzialny jest Wielka Brytania, gdzie na Uniwersytecie w Warwick uruchomiono właśnie centrum badawcze, mające opracować rozwiązania, dzięki którym będzie można rozwiązać narastający problem. Ośrodek badawczy został nazwany Centrum Świadomości nt. Domen Kosmicznych będzie skupiał się na zagrożeniu dla satelitów, Międzynarodowej Stacji Kosmicznej itd. Dyrektor centrum, profesor Don Pollacco, stwierdził, że bezpośrednie kosmiczne otoczenie Ziemi staje się coraz ważniejsze, ze względu na szybki rozwój technologii kosmicznych, jednak wciąż w dużej mierze „nie wiemy zbyt wiele o tym, co się tam naprawdę dzieje". Oprócz badania zagrożeń związanych ze śmieciami kosmicznymi, też centrum badawcze skupi się też na badaniu wiatru słonecznego i jego wpływu na atmosferę ziemską i satelity. Zagrożenie moga stanowić nawet drobiny farby Do obiektów stworzonych przez człowieka stanowiących kosmiczne śmietnisko należą m.in. cząstki pochodzące z erozji, rozpadu i kolizji ogromnej ilości satelitów krążących wokół Ziemi. Do tego dochodzą różnej wielkości cząstki pochodzące z silników rakietowych na paliwo stałe, a także upuszczone przez astronautów wykonujących spacery kosmiczne przedmioty takich jak śruby czy klucze, które po prostu podryfowały w przestrzeń kosmiczną i dziś krążą wokół Ziemi …

efee-9ed3271.jpeg
width: 1787
height: 873