Podróż poślubna z rodzicami? Zaskakujący trend wśród nowożeńców
Choć miesiąc miodowy w towarzystwie rodziców może szokować, coraz częściej staje się przedmiotem otwartych rozmów. Zmieniające się modele rodziny, większa akceptacja dla alternatywnych form wspólnego spędzania czasu i otwartość młodych pokoleń na redefinicję tradycji sprzyjają normalizacji tego typu wyjazdów.
Spis treści: Internauci o swoich podróżach poślubnych Obecność rodziny w podróży poślubnej – wsparcie czy zagrożenie dla relacji? Psycholog o granicach w relacjach. Kiedy obecność rodziców zaburza intymność? Gdy romantyzm spotyka rzeczywistość. Rola bliskich w pierwszej podróży po ślubie Miesiąc miodowy uchodzi za wyjątkowy czas dla nowożeńców, który w założeniu ma służyć celebracji bliskości, intymności i odpoczynkowi tylko we dwoje po intensywnym okresie przygotowań do ślubu. Coraz częściej jednak romantyczna wizja tej podróży rozmija się z rzeczywistością. W niektórych przypadkach młode pary godzą się na obecność rodziców, a bywa i tak, że to sami teściowie wyrażają chęć dołączenia do wyprawy. Swoją decyzję uzasadniają potrzebą wsparcia, pragnieniem zacieśnienia więzi rodzinnych lub po prostu tym, że to oni finansują wyjazd. Internauci o swoich podróżach poślubnych Zjawisko, które jeszcze niedawno postrzegano jako marginalne i nietypowe, dziś nabiera coraz większego znaczenia. Na forach internetowych pojawia się coraz więcej wpisów na temat podróży poślubnych z udziałem rodziców, a niekiedy nawet dziadków. Użytkownicy dzielą się osobistymi doświadczeniami, w których obok utraty prywatności i pojawiających się napięć emocjonalnych, pojawiają się także refleksje nad zmianą dynamiki rodzinnej. W niektórych przypadkach natomiast wspólny wyjazd staje się nieoczekiwaną przestrzenią budowania międzypokoleniowych relacji. Jeden z internautów na forum internetowym Reddit niedawno wyznał: „Miałem sąsiada, którego teściowie pojechali z nim w podróż poślubną. Poczuli, że mogą, bo podarowali tej parze miesiąc miodowy na Hawajach. Taka dziwna, osobliwa rodzina”. Inny mężczyzna momentalnie się z nim zgodził, pisząc: „To nie jest moja wymarzona wizja miesiąca miodowego”. Pewna kobieta z kolei wspomniała, że jej były mąż planował zabrać na ich wspólny wyjazd swoją matkę i brata – co ostatecznie miało poważne konsekwencje dla ich relacji. Inny Amerykanin natomiast opisał, że podczas wyprawy jego teściowej nie tylko przydzielono w hotelu pokój obok nowożeńców, ale w dodatku z bezpośrednim przejściem do ich apartamentu. Jedna internautka dodała też, że będąc w 5. miesiącu ciąży, wybrała się z mężem na krótką podróż nad morze. Towarzyszył im brat jej ukochanego, zaproszony przez niego na... wspólne wyprawy wędkarskie. Choć wiele osób uważa to za coś dziwnego, inni nie zgadzają się z ich zdaniem. „Dopóki rodzice lub teściowie są zaproszeni, a nowożeńcy mają osobną sypialnię, nie widzę w tym problemu” – czytamy. Takich opinii pojawia się coraz więcej, co świadczy o większej otwartości na redefinicję rodzinnych funkcji i rytuałów. Obecność rodziny w podróży poślubnej – wsparcie czy zagrożenie dla relacji? Komentując ten coraz częściej obserwowany trend, psycholog Thea Gallagher z akademickiego systemu opieki zdrowotnej NYU Langone Health podkreśliła, że choć obecność rodziców w podróży poślubnej może wydawać się nietypowa, nie musi prowadzić do negatywnych konsekwencji. – To interesująca koncepcja. Wszystko zależy od jakości relacji z rodzicami oraz poziomu porozumienia między partnerami – tłumaczyła w rozmowie z Fox News. Zdaniem Gallagher kluczowe są dwa elementy: jasno określone granice oraz dobrowolna, wyrażona wprost zgoda obojga partnerów. Jeśli choć jedno z nich czuje się przytłoczone obecnością bliskich lub nie ma przestrzeni do przeżywania wyjazdu w intymnej atmosferze, taki układ może stać się źródłem frustracji. – Jeśli nie mamy poczucia, że możemy być naprawdę sami, wyjazd z rodziną może bardziej zaszkodzić niż pomóc – zaznaczyła. Ekspertka ostrzegła też, że w takich sytuacjach łatwo o nieporozumienia, naruszenie prywatności i zaburzenie równowagi emocjonalnej. Co dla jednej pary będzie przejawem rodzinnego wsparcia, w przypadku innej może prowadzić do utraty autonomii. – Ważne, by partnerzy tworzyli wspólny front. Tylko wtedy są w stanie skutecznie chronić granice swojej relacji, zachowując jednocześnie szacunek wobec bliskich – dodała Gallagher. Psycholog o granicach w relacjach. Kiedy obecność rodziców zaburza intymność? Postanowiliśmy się zwrócić z tym tematem również do polskiej psycholog, Amandy Staniszewskiej-Celer. Ekspertka zgodziła się z opinią, że podróż poślubna w towarzystwie rodziców to „ciekawy pomysł”, jednak dodała, że ma pewne zastrzeżenia. – To rzeczywiście interesujący pomysł, ponieważ odsłania bardzo dużo na temat relacji w rodzinie pochodzenia, dojrzałości emocjonalnej nowożeńców oraz ich zdolności do budowania autonomii jako nowej jednostki społecznej czyli małżeństwa. Jednak „ciekawy” nie musi oznaczać „zdrowy” czy „zalecany” w każdym przypadku – stwierdziła. Zaznaczyła, że niektóre czynniki psychologiczne mogą wpływać na decyzję o wspólnej wyprawie. – Po pierwsze styl przywiązania – osoby o lękowym stylu przywiązania mogą mieć trudność w oddzieleniu się od rodziny pochodzenia i w budowaniu autonomii emocjonalnej. Po drugie, silna zależność emocjonalna lub finansowa – niektóre pary mogą odczuwać wdzięczność za pomoc w organizacji ślubu i traktować wspólny wyjazd jako „nagrodę” dla rodziców. Bardzo ważne są też normy kulturowe lub rodzinne – w niektórych rodzinach granice między pokoleniami są mniej wyraźne, a wspólne wakacje są czymś naturalnym – tłumaczyła. Specjalistka zgodziła się ze stwierdzeniem, że taka decyzja może świadczyć o nadmiernym przywiązaniu lub trudnościach w wyznaczaniu granic. – To jest jeden z kluczowych sygnałów alarmowych. Podróż poślubna to symboliczny i praktyczny początek autonomicznej drogi pary. Jeśli para decyduje się dzielić ten moment z rodzicami, może to sugerować np. brak psychicznego odcięcia pępowiny, trudności w stawianiu granic wobec rodziny czy podporządkowanie potrzeb partnera/partnerki potrzebom rodziny – wymieniała Amanda Staniszewska-Celer. Gdy romantyzm spotyka rzeczywistość. Rola bliskich w pierwszej podróży po ślubie Ekspertka znana na Instagramie jako @swiat_psychologa, zaznaczyła, że podróż poślubna w towarzystwie rodziców lub teściów ma pozytywne, jak i negatywne psychologiczne konsekwencje. – Jeśli chodzi o pozytywne, to np. możliwość zacieśnienia więzi między rodzinami, jeśli relacje są już dobre. Dla niektórych może to być forma integracji rodzinnej i wyrażenia wspólnotowości. Jeśli chodzi zaś o negatywne konsekwencje, to np. ograniczenie intymności seksualnej i emocjonalnej między partnerami czy ryzyko konfliktów międzypokoleniowych, np. poprzez różnice w oczekiwaniach, co do planu dnia, zwyczajów. Dalej to utrudniony rozwój tożsamości pary jako niezależnej jednostki, a także wzmacnianie zależności od rodziców i brak przestrzeni na budowanie „my” w relacji – wyjaśniła. Warto zdawać sobie sprawę, że obecność członków rodziny podczas takiej wyprawy może zarówno wzmacniać między nimi więzi, jak i stwarzać ryzyko konfliktów. Wszystko zależy od jakości relacji i dojrzałości wszystkich uczestników podróży. – Jeśli relacje są dojrzałe, a granice jasne, taki wyjazd może pogłębić zaufanie i wspólnotę. Jeśli jednak relacje są niesymetryczne, pełne zależności i braku autonomii, to ryzyko konfliktów, przeciążenia emocjonalnego oraz zaburzenia dynamiki małżeństwa jest wysokie – stwierdziła specjalistka. Jak zatem zadbać o bliskość i intymność w przypadku podróży w obecności rodziców? – Można spróbować zaprojektować strukturę wyjazdu tak, by zawierał czas tylko dla pary, np. osobne pokoje, dni „we dwoje”, przestrzeń tylko dla nowożeńców. Warto też spróbować otwarcie porozmawiać z rodzicami o granicach i jasno zakomunikować potrzebę prywatności, a także ustalić zasady przed wyjazdem, aby uniknąć nieporozumień oraz frustracji na miejscu – podsumowała Amanda Staniszewska-Celer. Źródła: Fox News, National Geographic Polska Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Podróż poślubna: gdzie warto pojechać na miesiąc miodowy? 10 miejsc za granicą, które cieszą się dobrymi opiniami wśród nowożeńców
Podróż poślubna za granicą? Poznaj ranking 10 miejsc – od Dubrownika po Mykonos – idealnych na wypoczynek dla świeżo upieczonych małżonków.
W tym artykule: Podróż poślubna za granicą: gdzie warto jechać? Gdzie pojechać w podróż poślubną? Dubrownik, Chorwacja (9,26/10) Gdzie pojechać w podróż poślubną? Mykonos, Grecja (8,81/10) Gdzie pojechać w podróż poślubną? Brugia, Belgia (8,47/10) Gdzie pojechać w podróż poślubną? Siena, Włochy (7,96/10) Gdzie pojechać w podróż poślubną? Bath, Anglia (7,96/10) Gdzie pojechać w podróż poślubną? Florencja, Włochy (7,33/10) Gdzie pojechać w podróż poślubną? Monte Carlo, Monako (7,16/10) Gdzie pojechać w podróż poślubną? Salzburg, Austria (7,05/10) Gdzie pojechać w podróż poślubną? Wenecja, Włochy (6,93/10) Gdzie pojechać w podróż poślubną? Praga, Czechy (6,88/10) Ślub to bez wątpienia jeden z najpiękniejszych i najważniejszych dni w życiu każdego człowieka. Jednak zanim nastąpi chwila złożenia przysięgi małżeńskiej, młodą parę czeka szereg obowiązków, które potrafią przyprawić o zawrót głowy. Dlatego tak ważny jest wybór odpowiedniego miejsca na podróż poślubną, podczas której nowożeńcy będą mogli odpocząć po ślubnej gorączce. I co najważniejsze – nacieszyć się wspólnymi chwilami sam na sam. Ich podróż poślubna nie należała do typowych. Na dwóch kółkach ruszyli dookoła Polski Wciąż padają pytania: dlaczego Polska? Dlaczego rowerem? Czy podróż poślubna to nie okazja do spędzenia romantycznego czasu wśród palm z kolorowym drinkiem w ręku? Odpowiadam pytaniem: cz... Podróż poślubna za granicą: gdzie warto jechać? Ostatnie dwa lata były bardzo trudne dla branży ślubnej. Ze względu na panującą na całym świecie pandemię COVID-19, wiele par było zmuszonych przełożyć swoje plany małżeńskie na późniejszy termin. Choć ministerstwo zdrowia wciąż odnotowuje sporo zakażeń koronawirusem, to powoli wracamy do czasów sprzed pandemii. Od 28 marca niemal wszystkie obostrzenia na terenie naszego kraju przestały obowiązywać. W tym nakaz noszenia masek w pomieszczeniach zamkniętych czy limity osób na weselach. Łatwiejsze staje się także podróżowanie, co z pewnością ucieszy tych nowożeńców, którzy planowali miesiąc miodowy poza granicami Polski. Jeśli wy także zamierzacie już niebawem celebrować pierwsze chwile małżeństwa na zagranicznym wyjeździe, to poznajcie 10 idealnych miejsc na tę okoliczność! Dodajmy, że w rankingu przygotowanym przez serwis Weddings Online pod uwagę brano m.in. średni koszt noclegu oraz liczbę miejsc do spędzania romantycznych chwil we dwoje. Co ważne, wszystkie propozycje znajdują się w Europie. Gdzie pojechać w podróż poślubną? Dubrownik, Chorwacja (9,26/10) Zestawienie idealnych miejsc na podróż poślubną otwiera chorwacki Dubrownik. To niezwykle malownicze miasteczko – nazywane perłą Adriatyku – jest jedną z najchętniej odwiedzanych destynacji przez turystów w sezonie letnim. Dużym atutem tego miejsca – oprócz pięknej pogody i bajecznych widoków – są także ceny proporcjonalne do jakości świadczonych usług. Średnia cena noclegu dla młodej pary: 126 euro Liczba romantycznych atrakcji dla młodej pary: 201 Liczba romantycznych restauracji: 142 Liczba romantycznych barów: 7 Gdzie pojechać w podróż poślubną? Mykonos, Grecja (8,81/10) Drugim najbardziej przyjaznym miejscem na podróż poślubną jest wyspa Mykonos, zwana Małą Wenecją. Ta grecka wyspa położona na Morzu Egejskim słynie z przepięknych plaż i nieziemskich widoków. Naprawdę trudno znaleźć piękniejsze miejsce do podziwiania wschodów i zachodów słońca u boku ukochanej osoby. Średnia cena noclegu dla młodej pary: 147 euro Liczba romantycznych atrakcji dla młodej pary: 95 Liczba romantycznych restauracji: 148 Liczba romantycznych barów: 11 Więcej o wyspie Mykonos przeczytacie w najnowszym numerze magazynu „National Geographic Traveler Extra – 25 miejsc w Grecji”, który możecie nabyć już teraz, bez wychodzenia z domu: Gdzie pojechać w podróż poślubną? Brugia, Belgia (8,47/10) Jak się okazuje, świętować zmianę stanu cywilnego można nie tylko pod palmą. Trzecie miejsce w rankingu na inspirujące miejsce na podróż poślubną zajęła Brugia. To liczące niespełna 120 tys. mieszkańców miasto w północno-zachodniej Belgii. Przez wielu jest porównywane do czeskiej Pragi lub Krakowa. To tutaj toczy się akacja filmu „Najpierw strzelaj, potem zwiedzaj” z 2008 roku. Średnia cena noclegu dla młodej pary: 133 euro Liczba romantycznych atrakcji dla młodej pary: 102 Liczba romantycznych restauracji: 169 Liczba romantycznych barów: 17 Gdzie pojechać w podróż poślubną? Siena, Włochy (7,96/10) Pierwsza z trzech włoskich propozycji w naszym zestawieniu. Zaczynamy od Toskanii, a dokładnie miasta Siena. Sercem jej jest Piazza del Campo, czyli wybrukowany czerwoną cegłą główny rynek, stworzony w XIII wieku. Siena uznawana jest za jedno z najpiękniejszych miast nie tylko we Włoszech, ale i Europie. Średnia cena noclegu dla młodej pary: 139 euro Liczba romantycznych atrakcji dla młodej pary: 83 Liczba romantycznych restauracji: 87 Liczba romantycznych barów: 1 Gdzie pojechać w podróż poślubną? Bath, Anglia (7,96/10) Ex aequo na czwartym miejscu wraz z włoską Sieną uplasowało się angielskie miasto Bath, położone ok. 160 km na zachód od Londynu. Choć liczy sobie mniej niż 100 tys. mieszkańców, to bezapelacyjnie można je uznać za jedno z najpiękniejszych miast w Zjednoczonym Królestwie. Co ciekawe, cały miejski obszar Bath został wpisany na listę dziedzictwa kulturalnego UNESCO. Średnia cena noclegu dla młodej pary: 143 euro Liczba romantycznych atrakcji dla młodej pary: 106 Liczba romantycznych restauracji: 84 Liczba romantycznych barów: 12 Gdzie pojechać w podróż poślubną? Florencja, Włochy (7,33/10) Florencja to jedno z najchętniej odwiedzanych miast we Włoszech, wręcz stworzone dla zakochanych. Stolica Toskanii słynie z niesamowitych zabytków, przepięknej architektury i wielu niepowtarzalnych miejsc. Średnia cena noclegu dla młodej pary: 170 euro Liczba romantycznych atrakcji dla młodej pary: 426 Liczba romantycznych restauracji: 470 Liczba romantycznych barów: 16 Gdzie pojechać w podróż poślubną? Monte Carlo, Monako (7,16/10) Słynące z przepychu i bogactwa Monte Carlo to prawdziwy raj dla tych, którym imponują wielkie pieniądze. Oprócz najsłynniejszego kasyna na świecie, czeka tu na was także mnóstwo atrakcji, zapierające dech w piersiach widoki i ciekawa architektura. Średnia cena noclegu dla młodej pary: 232 euro Liczba romantycznych atrakcji dla młodej pary: 18 Liczba romantycznych restauracji: 39 Liczba romantycznych barów: 1 Gdzie pojechać w podróż poślubną? Salzburg, Austria (7,05/10) Austria na ogół kojarzy nam się z białym szaleństwem. Tymczasem wiele austriackich miast oferuje znacznie więcej niż tylko stoki narciarskie. Mowa tu nie tylko o Wiedniu, stolicy kraju, ale także o Salzburgu, położonym w pobliżu granicy z Niemcami. Liczne zamki, katedry, muzea, a w tle muzyka Mozarta. Czego chcieć więcej? Średnia cena noclegu dla młodej pary: 131 euro Liczba romantycznych atrakcji dla młodej pary: 66 Liczba romantycznych restauracji: 94 Liczba romantycznych barów: 4 Gdzie pojechać w podróż poślubną? Wenecja, Włochy (6,93/10) Trzeci i ostatni przedstawiciel Włoch w naszym rankingu, czyli Wenecja. Kojarzone z romantyzmem i karnawałową zabawą miasto na północy Włoch nad Adriatykiem oferuje nowożeńcom masę atrakcji – począwszy od restauracji i kawiarni, przez muzea, na lokalach rozrywkowych kończąc. Średnia cena noclegu dla młodej pary: 208 euro Liczba romantycznych atrakcji dla młodej pary: 259 Liczba romantycznych restauracji: 334 Liczba romantycznych barów: 11 Gdzie pojechać w podróż poślubną? Praga, Czechy (6,88/10) Jeśli nie jesteście zwolennikami dalekich podróży, polecamy czeską Pragę, która zamyka zestawienie. Do stolicy naszych południowych sąsiadów można bez problemu dotrzeć na kilka sposobów, m.in. pociągiem. Na miejscu czeka na was masa atrakcji na czele z najpopularniejszymi zabytkami tego miasta, czyli Mostem Karola, Hradczanami czy dzielnicą żydowską. Średnia cena noclegu dla młodej pary: 102 euro Liczba romantycznych atrakcji dla młodej pary: 498 Liczba romantycznych restauracji: 416 Liczba romantycznych barów: 49 Źródło: weddingsonline.ie
Seszele: wakacje marzeń. Kiedy jechać w podróż do lepszego świata?
Seszele – gdzie są położone wie każdy. Ale tylko ten, kto odwiedził te magiczne wyspy, wie że to naprawdę inny świat, jak twierdzą foldery reklamowe. I w tym przypadku reklamy nie kłamią. Przekonaj się, czym ciebie urzekną Seszele.
Na Seszelach turyści najczęściej poruszają się parami. Bywają to młode pary, wesołe pary staruszków i pary zwyczajne, zakochane. Tak jakby ten najpiękniejszy zakątek świata był dostępny tylko dla tych, którzy trzymają się za ręce, a zakazany dla samotników. Wyspy sprzyjają ziemskim, zmysłowym uciechom i miłości, a Seszele są po prostu do tego stworzone. Stwórca umieścił je na Oceanie Indyjskim. Niestety, daleko od Polski. Seszele - all inclusive na plaży Wakacje na Seszelach zaczynamy od… problemów z oddychaniem. Może problemy to za dużo powiedziane, ale powietrze jest tu rzeczywiście gęste niczym kisiel. Zatyka płuca. Szybko jednak przyzwyczajamy się i nawet zaczynamy lubić tę lepką, słodką, pachnącą tropikalnymi kwiatami mieszankę, w której tlen stanowi zaledwie promil, a reszta to woda. Po kilku dniach na Seszelach wydaje się nam, że pozbawieni jej stracimy życie, a po tygodniu myślimy już tylko o tym, co zrobić, żeby zostać tu na zawsze. Zalana słońcem plaża na Seszelach, Biały piasek o konsystencji talku. Stopy obmywa nam aksamitna woda szmaragdowego oceanu. Jest nam dobrze. Wtedy pojawia się on - Paul . Rosły Kreol z burzą dredów. Czytając chyba w naszych myślach proponuje… małżeństwo. To nie jest żart. Paul wie, jak bardzo podoba nam się na Seszelach i poprzez małżeństwo pragnie umożliwić nam pozostanie na wyspach. Odmowa go zadziwia. Seszele - wczasy dziś, dawniej… zsyłka Same Seszele swoją egzotyczną nazwę zawdzięczają po prostu francuskiemu ministrowi finansów z dworu Ludwika XV, niejakiemu Jeanowi Moreau de Séchelles. Francuzi na zmianę z Anglikami władali tymi skrawkami lądu. Niepodległość spod panowania brytyjskiego wyspy odzyskały dopiero w 1976 r. Nic dziwnego, bo wolność jest ostatnią rzeczą, o której myśli się w takich okolicznościach przyrody. Przez pewien czas Seszele były nawet popularnym miejscem zsyłek. Więziono tu króla Aszantów i jego liczny dwór, Wielkiego Muftego Palestyny i arcybiskupa Cypru, Makariosa. Ten ostatni, gdy już został prezydentem Cypru, z rozrzewnieniem wspominał czasy niewoli. Reputację idealnego miejsca na wakacje Seszele zawdzięczają jednak swojemu pierwszemu prezydentowi. Ten playboy i poeta w towarzystwie kilku urzędniczek o zniewalają- cej kreolskiej urodzie pielgrzymował on po najsłynniejszych i najdroższych kurortach świata, opowiadając o swoim kraju. Wkrótce potem fortuny arabskich szejków i europejskich milionerów popłynęły na dalekie wyspy. Gwiazdy i biznesmeni stawali się tu obiektami pikantnych plotek, po tym gdy na plażach oddawali się rajskiej rozpuście. Kres wyuzdaniu położył kolejny prezydent, wspierany przez ekspertów z Tanzanii i Korei Północnej dokonał przewrotu i wprowadził socjalizm. Rozpasanych milionerów zastąpili sztywni agenci KGB i CIA. Dziś, po zimnej wojnie i wolnej miłości, nastał czas stabilizacji i legalizacji wolnych związków. Ślub na Seszelach? Śluby i miesiące miodowe to seszelska specjalność. Zwykle na ceremonię wybiera się tę magiczną część dnia przed zachodem słońca, kiedy promienie łagodnie muskają opalone ciała. Biała łódź przystrojona w pachnące kwiaty przybija do plaży, na której czeka uśmiechnięty urzędnik z obrączkami. Strzela szampan i młodzi zaraz znikają w kokonie luksusu pięciogwiazdkowego hotelu, zaszywają się w kreolskim kolorowym pensjonacie nad spokojną zatoczką albo płyną swoją weselną łodzią ku jednej z prywatnych wysp. Jeszcze zanim zanurzą się w tropikalnej nocy poślubnej, wysączą z zimnych szklanek miejscowy biały likier o nazwie coco d’amour – kokos miłości – jakby specjalnie na tę okazję przygotowany. Jakiekolwiek będą losy nowożeńców, jednego możemy być pewni – nigdy ich już nie spotkamy na wyspach. Powód? Seszele tak są urządzone, że turyści nikną w mięsistym gąszczu zieleni, wtapiają się w cudowne zatoki i gubią gdzieś w archipelagu. Plaża, po której spacerują dwie pary, wydaje się zatłoczona. Dlatego tak łatwo tu ulec złudzeniu – to wszystko dla nas, dla ciebie i dla mnie, kochanie… Co warto zobaczyć na Seszelach Wysp jest 115, ale główne są trzy. Górzysta Mahé opleciona wąskimi dróżkami, które przez gęstą dżunglę biegną do najmniejszej stolicy świata, Victorii. Na drugiej co do wielkości wyspie Praslin, gdzie życie (choć wydaje się to już niemożliwe) toczy się jeszcze wolniej, droga jest tylko jedna. Na trzeciej – La Digue – dróg nie ma wcale. Turysta jadący wozem zaprzęgniętym w wołu patrząc na wyspiarzy, dochodzi do wniosku, że nie ma szczęśliwszych ludzi. Wystarczą sznurek i haczyk, by wyżywić rodzinę, szorty, żeby być ubranym, bo przy urodzie kreolskich ciał więcej nie trzeba. I kawałek blachy falistej na wypadek tropikalnej ulewy.Hojności przyrody towarzyszy jej wyjątkowe piękno, filmowa wprost uroda. Polański uczynił wyspy bazą swoich Piratów (zresztą morscy rozbójnicy byli pierwszymi mieszkańcami Seszeli), a bywali tu również Tarzan i Robinson Crusoe. Ten, kto pamięta zmysłową Emmanuelle, która z mężem spędzała czas na plaży La Digue i w kolonialnym domu krytym strzechą z liści palmowych (dziś zastępuje się je blachą falistą), ten wie, że wyspa potrafi rozbudzić wyobraźnię i tylko własne fantazje są tu granicą przygody. Kiedy wchodzi się do Parku Narodowego Vallée de Mai na wyspie Praslin, w którym rosną okazałe palmy seszelskie, ma się nieodparte wrażenie powrotu do przeszłości, a raczej – do prehistorii. To jedyne miejsce na Seszelach, gdzie nie docierają promienie słoneczne. Zatrzymują je wielusetletnie palmy wznoszące swe zielone pióropusze 30 m nad ziemią. Pod nogami chrzęszczą opadłe ogromne liście. Powoli zaczynamy się czuć jak bohaterowie Parku Jurajskiego, a zwierzęciem, które mogłoby swobodnie zagrać w tym filmie, jest na pewno Esmeralda. To najstarszy na Seszelach, prawdopodobnie 150-letni żółw olbrzymi. Wszyscy żeglarze, piraci, kupcy i kolonizatorzy odwiedzający kiedyś archipelag traktowali je jak żywe konserwy. Kolosy te żyją tylko tutaj – cieszą się wolnością albo mieszkają w zagrodach, jak nasze kaczki. Seszele - wakacje w innym świecie Słyszycie? – pyta z uśmiechem Louise, dziewczyna o urodzie Miss Uniwersum, która w zatopionym w zieleni domku przygotowuje aromatyczne rybne curry. Trudno nie oblać się rumieńcem, kiedy słyszy się te jęki, stękania i sapania dochodzące z mrocznej, wilgotnej dżungli. Żółwie wspinają się na siebie, ale gdy umiejętności akrobatyczne nie dorównują ich miłosnemu popędowi, grozi im śmiertelny upadek na grzbiet, z którego nie podniosą się o własnych siłach. Kiedy dzieci odrobią lekcje, Louise zabiera je do najbliższej zatoczki. Pławi się w ciepłej wodzie, a dziewczynki uganiają się za żółtymi rybami. Tymczasem ojciec szczęśliwej rodziny wraca plażą z pracy. Boso, w szortach, z daleka macha do nich gazetą. Seszelski dziennik „Nation” ma tylko trzy działy. Rubryka „Prezydent” donosi, że głowa państwa otworzyła nowe centrum informacyjne dla turystów odwiedzających Vallée de Mai. „Sport” informuje o zakończeniu turnieju szachowego, a „Środowisko” – o powrocie do ojczyzny pięciu maluchów, czyli żółwików, które przemytnicy porwali do Niemiec. Niechybnie jest to gazeta z innego świata. Seszele - Polska, bolesny powrót Kto nie był na Seszelach, nie jest w stanie tego zrozumieć. Uczucie, którego doznajemy porzucając rajskie plaże i szykując się na powrót do rzeczywistości. Codziennej i czasem szarej. Po wakacjach na Seszelach to ta rzeczywistość wydaje nam się nierealna. Przez chwilę żyliśmy przecież w bajce. Gdy samolot wzbija się w powietrze, po pokładzie niesie się jęk prawdziwej rozpaczy. Bo oto odrywając się od ziemi, straciliśmy raj pod stopami.
"Słońce jest na wyciągnięcie ręki!" Pozdrowienia z Mauritiusa
„Mauritius został stworzony, zanim powstał Raj, i posłużył jako model jego budowy. Mark Twain, Wzdłuż równika, 1897”. Takie słowa widnieją na butelce maurytyjskiego rumu Green Island. Sącząc trunek wymieszany z mleczkiem kokosowym i sokiem z ananasa, przyznaję pisarzowi całkowitą rację.
Na Mauritius zostałam zaproszona z okazji ślubu. Uroczystość odbyła się kilka miesięcy wcześniej w Londynie, który stał się później punktem przesiadkowym dla wszystkich gości weselnych podążających na wyspę. Dla pana młodego, Maurytyjczyka, była to pierwsza wizyta w rodzinnym domu po sześciu latach studencko-zarobkowej emigracji. Dla panny młodej, Polki, i jej rodziców – rzadka sposobność zintegrowania się z nową częścią rodziny. Dla mnie – niepowtarzalna okazja poznania wyspy od podszewki dzięki zwiedzaniu jej w towarzystwie miejscowych. I szansa na egzotyczne wakacje marzeń rodem z folderu w cenie przystępnej dla początkującego pracownika biurowego spłacającego kredyt hipoteczny! Na Heathrow w kolejce pasażerów czekających na wejście na pokład samolotu linii Air Mauritius odnoszę wrażenie, że jestem z wizytą w przedszkolu. Wprawdzie dziatwa jest urocza, niemniej niezwykle hałaśliwa. Podziwiam opanowanie stewardes o oliwkowej skórze, tęczowych apaszkach i papuzim makijażu. Jakimś cudem zasypiam z myślą o egzotycznych kwiatach. Lądujemy. Z okien samolotu widać buzującą zieleń, pas intensywnie niebieskiego Oceanu Indyjskiego oraz fantazyjne skaliste stożki wyrastające spośród kłębiącej się roślinności. W moim paszporcie w formie pieczątki pojawia się dodo, legendarny ptak nielot znany z czasów kolonialnych. Jego nazwa pochodzi od holenderskiego określenia „okrągły tyłek”. Dodo przetrwał tylko w relacjach dawnych podróżników oraz na rycinach z epoki, nie licząc kilku niekompletnych szkieletów po wypchanych okazach. Ptak wyginął w XVII w. z powodu niszczycielskiej działalności człowieka oraz sprowadzonych przez niego na wyspę świń i szczurów. Jednak pamięć o dodo wciąż żyje i napędza maurytyjski eksport. Nie mogę się doczekać widoku słynnych plaż. Najpierw jednak ruszamy nieco zdezelowanym vanem w głąb lądu. Początek jest prawdziwie poetycki: wóz nurza się w zieloność i jak łódka brodzi. W ciepłej mżawce wspina się w kierunku płaskowyżu, sunąc po parującym asfalcie. Przystajemy nad Trou aux Cerfs, kraterem dawnego wulkanu o średnicy 300 m. Nawet on nie stawił oporu przetaczającej się przez wyspę fali mięsistej roślinności. Łypie na nas granatowym okiem jeziora rozlanego na dnie krateru. Okiełznany i rozbrojony. Tak kończy każdy przybyły na Mauritius! KURORT W TRZCINIE CUKROWEJ W radiu słyszę francuskiego lektora. To pamiątka z okresu, gdy Mauritius był kolonią francuską (lata 1710–1810). Z kolei po kolonializmie brytyjskim (1810–1968) pozostał ruch lewostronny. Miejscowa ludność, głównie Hindusi, Pakistańczycy i Kreole, pochodzący od niewolników i wolnych robotni przybyłych z Afryki i Azji, słynie z gościnności. Podczas pobytu nie spotkałam się z wrogością, zaczepkami, namawianiem do kupna pamiątek czy nawet nadmierną ciekawością ze strony mieszkańców. Były za to uśmiechy: niewymuszone, naturalne i olśniewająco białe! W połączeniu z mleczno-czekoladową skorą i kolorowymi jak tropikalne ptaki strojami stanowiły prawdziwy balsam dla duszy uciekinierki z rozgorączkowanego open space’u. Zatrzymujemy się w wiosce Flicen Flac na zachodnim brzegu wyspy. Z bezpośrednim sąsiedztwem Plaży. Bo to Plaża właśnie, a nie zwykła plaża. Szeroki pas białego piasku łagodnie przechodzi w turkusowe wody oceanu. Bezkres wybrzeża oswajają malownicze wzgórza i palmowe zagajniki, w których można schronić się z kapeluszem i sokiem. Spokoju tej sielankowej scenerii nie burzy myśl o czyhających w wodzie niebezpieczeństwach. Wyspa otoczona jest ciasnym pierścieniem rafy koralowej, który – z wyjątkiem portowego Port Louis i południowego Gris Gris – szczelnie chroni przybrzeżne wody przed morskimi drapieżnikami. Flic en Flac posiada coś w rodzaju promenady z barami i sklepikami z pamiątkami, chociaż daleko jej do nadmorskiego kurortu w stylu europejskim. W części południowej znajduje się skupisko niewielkich, ale komfortowych hoteli, w północnej zaś powstały mieszanej urody betonowe kompleksy mieszkalne zbudowane na ziemi w kolorze ochry. Dawniej porastały ją plantacje trzciny cukrowej. EROTYCZNE RYTMY Wakacje na Mauritiusie zwykle są oprawione w pięć gwiazdek, dlatego tanie podróżowanie jest tu trudniejsze, choć możliwe. Po świeże owoce, ryby i skorupiaki, bananowe chipsy, wodę kokosową czy chrupki obficie posypane curry chadzamy nie do hotelowych restauracji, lecz do sklepów i na stragany. Nocą niebo nad oceanem jest rozgwieżdżone. Droga Mleczna pyszni się w pełnej krasie na tle czarnej otchłani nieba stopionego z wodą. Wybrzeże tętni życiem, rozmowami i rytmiczną muzyką. W kilku restauracjach przy dziurawym bulwarze można trafi ć na pokaz segi, tradycyjnego tańca niewolników pochodzącego XVIII w. Jest rytmiczny i bardzo zmysłowy, a słowa piosenek towarzyszących muzyce nie pozostawiają złudzeń, co taniec ma obrazować. Prawdziwie żywa muzyka dobiega jednak z oddali, spod namiotów rozstawionych przez miejscowych. Bębny i klaskanie są tu donośniejsze, a śpiew przypomina raczej gorące okrzyki, uwodzicielskie chrypienie i godowe pohukiwania. W ciemnościach żarzą się węgle, tlą kadzidełka i lśnią białka oczu osadzone w ciemnych twarzach. RAFA, RUM I LATANIE Łapczywie korzystamy z wody i słońca. Wynajętym katamaranem od rana do późnego popołudnia snujemy się niespiesznie między brzegiem, rafą i niezamieszkałymi malowniczymi wysepkami. Co chwilę przystajemy na kąpiele i nurkowanie z maską i rurką. Leniwie unosimy się na powierzchni wody, obserwując misterne rozety koralowców, przemykające pod nami pasiaste rybki i wijące się między kamieniami nakrapiane węże. Raz spotykamy delfiny. Podwodny widok płynącego w dole stada należy do przeżyć mistycznych. Postoje piknikowe urządzamy na licznych wysepkach. Po godzinach spędzonych na wodzie i słońcu grillowana ryba i owoce morza smakują nieziemsko! Pan młody przoduje w polowaniu na przekąski biegające po plaży. Kilkoma ruchami patyka wykopuje kraby z ich norek. Na zupę trzeba by takich sporo, więc wypuszczamy mocno zaniepokojone stwory. Idziemy w stronę baru, gdzie można spróbować rumu – drugiego po dodo towaru eksportowego, z którego słynie Mauritius. Jest rum tradycyjny, kokosowy, kawowy, waniliowy, liczi, migdałowy, bananowy i tajemniczy afrodyzjakowy. Po kilku szklaneczkach drzemka w cieniu staje się słodką koniecznością. Na wyspie Ile aux Cerfs przekonujemy się, że latać każdy może (na paralotni ciągniętej przez motorówkę). Nie przeszkadzają w tym nawet łopoczące na wietrze hidżaby niektórych klientek. Też postanawiamy spróbować. Mimo że lot trwa tylko kilka minut, wrażenie jest warte dość wysokiej ceny. Patrzymy na przybrzeżne wody mieniące się odcieniami turkusu i błękitu, plamy kamieni i podwodnych roślin. Słońce jest na wyciągnięcie ręki! By ochłonąć z wrażenia, odwiedzamy knajpki tej najsłynniejszej z wysepek u wybrzeży Mauritiusa. KOLOROWY PORZĄDEK Wracamy na główną wyspę. Przemierzamy ją kilkakrotnie, buszując wśród falujących pól trzciny cukrowej. W parku Casela, 5 km od Flic en Flac, oglądamy hodowlę 142 ptaków z całego świata. Żądni mocnych wrażeń szykują się do zjazdu na tyrolkach nad malowniczym kanionem. Niedaleko rejonu Chamarel zadziwia nas osobliwe zjawisko geologiczne – ziemia w siedmiu kolorach, które powstały w wyniku nierównomiernego stygnięcia lawy. Na pamiątkę kupujemy słoiczki z ziemią ułożoną warstwami. Można je wymieszać, wstrząsając pojemniczkiem, i po upływie nocy kolory w tajemniczy sposób z powrotem utworzą równe warstwy. Głowną atrakcją La Vanille Croco dile Park na południu wyspy są krokodyle sprowadzone z Madagaskaru oraz pokaźna hodowla żółwi olbrzymich. Na ich skorupach wolno przysiąść, pozując do zdjęcia. Czasem żołw rusza z kopyta razem ze zdumionym pasażerem, na którym siła zwierzęcia robi adekwatne do sytuacji, olbrzymie wrażenie. Ostatni wieczór postanawiamy spędzić na rybach. Wędkę mamy jedną, więc próbujemy po kolei. Na chleb, na ślimaka, na robaka. Kto akurat nie czuwa przy kijku, ucina sobie smaczną drzemkę na macie pod szeleszczącą palmą. Ryba nie bierze. Widać skutki globalnego postępu – jeszcze kilka lat temu brała tu podobno doskonale. To nic, i tak jest pięknie. Magda Żelazowska
"Nie żegnam się z Wami, tylko mówię do zobaczenia"
Być w drodze Co trzeba zabrać w podróż, żeby na pewno się udała? Kiedyś bez zastanowienia odpowiadałam, że plecak, dobre buty i mapę. Po latach spędzonych w drodze wiem, że najważniejsze są uśmiech (bo to najlepsza waluta świata, wymienialna wszędzie) oraz dobre towarzystwo. Sprawdziłam wielokrotnie i polecam! Jak co miesiąc zapraszam Was do wspólnej podróży przez kolejne strony tego magazynu. A jest z czego wybierać, bo Tajlandia to kraj miliona możliwości – niewiele jest miejsc tak barwnych i różnorodnych. Można zwiedzać ją rikszą, pieszo lub łódką, medytować lub uczyć się gotowania, chodzić po górach albo leżeć na plaży. Sami zdecydujecie, na co macie ochotę :-) Do tej pory każde wydanie Travelera było dla mnie niezapomnianą podróżą, w którą z radością z Wami wyruszałam. Ta podróż jest jednak szczególna, bo moja ostatnia jako redaktor naczelnej tego wyjątkowego magazynu. W moim pierwszym edytorialu obiecałam Wam, że Traveler będzie „pełen sprawdzonych porad i gotowych rozwiązań, ale też – inspiracji, żebyście chcieli odkrywać świat dla siebie”. I wierzę, że słowa dotrzymałam. A to zdanie – które jest aktualne dzisiaj i będzie zawsze – stało się misją Travelera. Wiem też, że w tych kolejnych podróżach będziecie w najlepszym Towarzystwie, bo Redakcja tego magazynu oraz Agnieszka Franus, która obejmie stery, to najlepsza ekipa do zwiedzania świata! Nie żegnam się z Wami, tylko mówię do zobaczenia w drodze. Gdzieś, na krańcu świata :-) Dziękuję mojemu wspaniałemu Zespołowi i Wam, drodzy Czytelnicy, za te 10 lat i 100 wydań Travelera – niezapomnianej podróży! Martyna Wojciechowska Podróż życia Kolumbia. W rytmie salsy Planeta Travelera Wieści ze świata Kierunek kultura Podróżuj z głową Tanie podróżowanie: Barcelona Patent Travelera: Napiwki – gdzie i jak je dawać Zostań tubylcem: Załóż japońskie kimono Miejsce miesiąca: Słowenia na adrenalinie Etyka podróżnika: Czego nie robić w Tajlandii Tajlandia na 39 sposobów Bangkok w 48 godz.: Miasto mango Wat Pho: Świątynia Odpoczywającego Buddy Sukhothai: Rowerem przez królestwo Syjamu Muay thai: Czyli tajski boks Szkoła gotowania: Na wyspie Ko Lanta Ayutthaya: Tajlandzki Angkor Tajski masaż: Czyli joga dla leniwych Medytacja: I ty możesz zostać mnichem Nocny targ: Szał zakupów w Bangkoku Treking przez dżunglę: W Chiang Mai Z wizytą u Karenów: Jak naprawdę żyją mniejszości narodowe W tańcu: Naucz się ruszać po tajsku Jak zostać królem: Tajemnice rodziny królewskiej Polska jest najfajniejsza Mural na Śródce: Nowa wizytówka Poznania Góry Izerskie: Najlepsze do oglądania gwiazd Adventure Warto spróbować: Zimowe biwakowanie Test Travelera: W czym spać na śniegu Adventure: Jachtostopem na Karaiby Raport specjalny Tony Halik. Nie było miejsc, do których by się nie wcisnął Przerwa techniczna Swoją drogą: Igor Zalewski o pewnej sieciówce w Tajlandii Akademia Foto Najlepsze zdjęcia czytelników W 24 godz. Kapsztad
Gorący piasek, błękitny ocean, bujna roślinność... tak wyglądają Seszele.
Info: ponad setka granitowych i koralowych wysepek o łącznej powierzchni 455 km2. Ludność: 87 tys. mieszkańców. Języki urzędowe: seszelski kreolski, francuski i angielski. Waluta: rupia seszelska (SCR); 1 euro = ok. 16 rupii. Przez cały rok średnia temperatura powietrza waha się między 24 a 30°C. Najlepiej wybrać się między marcem a majem albo między wrześniem a listopadem. Warto szukać promocji. Na Seszele latają m.in. Qatar Airways, Emirates, Air France. Bilety od ok. 3,6 tys. zł w obie strony (dwie przesiadki, np. w Paryżu lub we Frankfurcie, kolejna np. w Dubajju). Na pobyt turystyczny do 90 dni nie jest wymagana. Jeśli mamy czas, nie warto wynajmować samochodu do poruszania się po wyspach. Wszędzie dojedzie się miejscowymi autobusami. Między większymi wyspami latają samoloty; przelot z Mahé na Praslin (trwa 15 min) kosztuje ok. 60 euro w jedną stronę. Na wodolot (płynie ok. 50 min) wydamy 40 euro w jedną stronę. Łódź z Praslin na La Digue kosztuje 10 euro, podróż może być dość emocjonująca z uwagi na fale. Na La Digue warto wynająć rower. Ceny zależą od standardu – górną granicę trudno określić, dolna to ok. 60–100 euro za pokój dwuosobowy z ładnym widokiem w pensjonacie lub kreolskim domu (nie mają klimatyzacji, ale zawsze jest wiatrak). Jest czysto, obsługa miła, na łóżku czasami leżą płatki kwiatów, poza tym można się targować z właścicielami. Za pokój w hotelu o wyższym standardzie zapłacimy 150 euro. Na wyspach Mahé i Praslin ceny są zbliżone, nieco droższa jest La Digue. Ze znalezieniem tańszego noclegu może być kłopot w szczycie sezonu: grudzień–styczeń oraz podczas świąt Wielkanocy. Ulubioną potrawą Kreoli jest kat-kat de poisson z ryby, bananów i mleka kokosowego. Trzeba spróbować kreolskiej zupy z muszelek, a odważni w lokalnych restauracjach mogą zamówić danie z nietoperza (lepiej wybrać curry niż nietoperza pieczonego w całości, którego widok jest wyjątkowo przykry). Najpopularniejszym napojem alkoholowym jest piwo, ale warto choć raz skusić się na calou przygotowywane z mleka niedojrzałych kokosów. Żywiąc się w lokalnych barach, przeżyjemy za 15 euro dziennie. Jeżeli chcemy jadać w restauracjach, musimy przeznaczyć przynajmniej 40 euro na każdy dzień. W większych restauracjach i hotelach za wynajem samochodu czy wycieczkę łodzią turyści płacą w euro. Rupie można wydawać w sklepikach, kawiarniach, tańszych hotelach i na bazarach. Nie da się ich wymienić na euro. Bankomaty wydają tylko rupie, najlepiej więc wziąć na wyjazd gotówkę w euro i wymieniać małe sumy. Mieszkańcy Seszeli zwracają wielką uwagę na ochronę środowiska na wyspach i wokół nich. Należy przestrzegać zakazów, np. chodzenia po koralowcach. Na prezent można kupić likier kokosowy coco d’amour (20 euro). Poza tym nie ma wielkiego wyboru pamiątek. Mogą to być perfumy produkowane na Mahé w małej manufakturze, zwiedzanie której kosztuje 25 euro, albo kapelusz przeciwsłoneczny. Turyści kupują również niezwykle kolorowe obrazy kreolskich artystów. Nie ma polskiej placówki dyplomatycznej. Na terytorium Seszeli jest akredytowany Ambasador RP w Nairobi. www.nairobi.polemb.net Mauritius, Reunion, Seychelles – przewodnik wyd. Lonely Planet.
Jeśli wzdragasz się na myśl o weselisku, toastach do dna, barszczyku o północy i wężyku w rytmie macareny, wyjedź za granicę. Powiedz sakramentalne „tak” np. na... Hawajach.
A ty mnie na wyspy szczęśliwe zawieź... Biur podróży zajmujących się tzw. turystyką ślubną stale przybywa – to najlepszy dowód, że moda na małżeństwa zawierane w egzotycznych miejscach dociera do Polski. Pamiętam romantyczną ceremonię na filipińskiej wyspie Boracay, wabiącej turystów „najpiękniejszą plażą świata”. Pewnego dnia na piasku, delikatnym jak cukier puder, pojawiły się dywany i białe namioty. Ślub na plaży, pod palmami? Usiadłam, by popatrzeć. Było wszystko: biały welon, bukiet z orchidei, obrączki na tacy, szum morza i przysięga składana przy zachodzie słońca. W sąsiednim na-miocie grała orkiestra, tańce trwały do rana. Urządzenie takiej ceremonii nad Bałtykiem byłoby ryzykowne. Mógłby jej przeszkodzić sztorm albo niespodziewana burza. Ale przecież pięknie i romantycznie bywa nie tylko na egzotycznych wyspach. NA SYJONIE Sabina i Miłosz długo nie zdradzali nikomu, że postanowili się pobrać na Syjonie. – Żeby nie zapeszyć – tłumaczą. Nie wiedzieli, czy się uda. Dopiero po wielu telefonach i faksach ustalili, że ślub może odbyć się w Wieczerniku, a udzieli im go brat Franciszek. W Bazylice Grobu Bożego stawili się już przed ósmą rano, załatwili formalności, a potem popędzili zwiedzać miasto. Żal było każdej chwili. Jerozolima ich urzekła, zachwyceni jej atmosferą i kolorytem prawie zapomnieli o wieczornej ceremonii. – Dopiero po powrocie do hostelu poczułam podekscytowanie – wspomina Sabina. Miłosz zapadł w popołudniową drzemkę, ale ona nie mogła zasnąć. Martwiła się, że makijaż może się rozpłynąć w 37-stopniowym upale, a jej stopy, opuchnięte po całodziennej wędrówce, nie zmieszczą się w ślubne buty. Brat Franciszek poprowadził ich wąskimi uliczkami na górę Syjon. Przez metalową bramę z napisem „Coenaculum” weszli na XIV-wieczny wirydarz obsadzony kwitnącymi krzewami. W absydzie, zamykającej główną nawę kościoła, ujrzeli płaskorzeźbę przedstawiającą naturalnych rozmiarów Chrystusa i apostołów przy ostatniej wieczerzy. – Tu się pobierzemy – pomyśleli wzruszeni. Zamiast ślubnego bukietu Sabina trzymała w dłoni olbrzymi różowy kwiat oleandra, świadkowie śpiewali, a brat Franciszek opowiadał o Wieczerniku i historii życia Jezusa. Wesele odbyło się na dachu hostelu, w którym się zatrzymali. – Zaprosiliśmy wszystkich mieszkańców – wspomina Sabina. Siedzieli na materacach, ktoś przyniósł chałwę, ktoś inny melony i wino. A właściciel hostelu na wieść o tym niecodziennym ślubie obdarował państwa młodych tradycyjnymi czerwonymi czapeczkami. W LIMIE Mało brakowało, a do ślubu by nie doszło – wspominają Aneta i Artur. Po przyjeździe do Peru okazało się, że tam, oprócz świadków, trzeba mieć jeszcze dwóch „pardinos”, którzy pomagają księdzu przy odprawianiu mszy, grają na gitarze i śpiewają. – Dzięki nim – wyjaśniono nam – ta chwila wydaje się jeszcze piękniejsza. Na szczęście z pomocą Anecie i Arturowi przyszedł ksiądz Faron z kościoła Parroquia Nuestra Senora de la Evangelizacion. Nie tylko zgodził się udzielić ślubu, ale także znalazł odpowiednich „pardinos”. – Przy dźwiękach weselnego marsza wkroczyliśmy na purpurowy dywan. Rozpoczęło się... – pisze w swojej internetowej relacji Aneta. – Ksiądz wplatał w homilię miło brzmiące dla ucha hiszpańskie słówka. W peruwiańskich kościołach składanie życzeń odbywa się przy ołtarzu, podobnie jak sesja zdjęciowa, w której najważniejszą osobą jest panna młoda. Opuszczali kościół przy wtórze miejscowej kapeli. Niespodzianką były tłumy Peruwiańczyków, którzy... przyszli do kościoła na wieczorny różaniec. Żegnali polskich nowożeńców oklaskami, błogosławili im i życzyli szczęścia. W KOSTARYCE Kasia i Jacek byli na wielu weselach, doceniają wagę tradycji, ale sami postanowili urządzić swój ślub inaczej. Oboje są podróżnikami, lubią wyprawy z plecakami w dalekie kraje. Przeczytali w jakiejś gazecie, że można pobrać się za granicą. Może Kostaryka? Tam jeszcze nie byli. Przez dwa tygodnie będą zwiedzać, a potem wezmą ślub. Ambasador RP w San Jose nie widział przeszkód. Przeciwnie – zaproponował, by ceremonia odbyła się w jego prywatnej rezydencji w Escazu. – Wzruszyła nas jego uprzejmość – wspomina Jacek. Dwoje pracowników ambasady zgodziło się zostać świadkami. Na stole stała polska flaga, kwiaty i szampan. Ceremonia nie różniłaby się od tych, które widzieliśmy w urzędach stanu cywilnego, gdyby za oknami salonu nie rosły krotony, nie kwitły orchidee i kaktusy... Wieczorem w ambasadzie odbyło się przyjęcie, na które przyszli Polacy zamieszkali w Kostaryce. Kasia i Jacek też zostali zaproszeni, jako „ciekawostka” wieczoru. W PARYŻU Kasia z Mirkiem najpierw marzyli o ślubie w Rzymie, potem w Mediolanie, a ostatecznie pobrali się w Paryżu. W Rzymie okazało się to niemożliwe do załatwienia. Pech chciał, że akurat zmieniała się kadra w ambasadzie. Cóż, w Mediolanie też będzie fajnie – pomyśleli. Ale już na pierwszy rzut oka Mediolan wydał im się brzydkim, industrialnym miastem, no i znów mieli pecha, bo choć potwierdzili termin spotkania z konsulem, akurat w ten weekend wyjechał za miasto. – Proszę przyjść w poniedziałek – powiedziała uprzejma urzędniczka. – Niestety, a może na szczęście, musieliśmy wracać w niedzielę – wspomina Kasia. Skoro nie Mediolan, to może Paryż? Tym razem strzelili w dziesiątkę. Większość formalności udało się załatwić przez telefon. Spakowali swój ślubny ekwipunek i wyruszyli na południe Francji. Przez dwa tygodnie podróżowali jak dwoje ludzi z szafą, z ogromną walizką pełną butów, garniturów, sukienek itd. – Co to była za podróż przedślubna! – śmieją się. – Jest co wspominać. W paryskim hotelu czekali świadkowie – para przyjaciół, dzięki którym się poznali. Polska ambasada w Paryżu jest piękna, ale wystrój konsulatu, gdzie miał odbyć się ślub, nie zmienił się od lat 70. Trudno. Ceremonia trwała krótko, korek szampana wystrzelił wysoko. Po ślubie wybrali się na długi spacer po mieście, wieczór spędzili w restauracji nad Sekwaną. – Bardzo miło wspominam swój ślub – mówi Kasia. – Zresztą, kosztował mniej niż przyjęcie, które musielibyśmy urządzić w Warszawie. Na tradycyjnym weselu dwie najbardziej udręczone osoby to państwo młodzi. Warto wyjechać, żeby tego uniknąć. Ślub za granicą Romantic Travel przekonuje, że można próbować zrealizować ślub za pośrednictwem biura w niemal każdym miejscu na świecie. Aby wziąć ślub cywilny np. na Hawajach, wystarczy przedstawić dokument tożsamości. Szczęścia dopełni luksusowy hotel nad plażą Waikiki. Śluby są w różnej cenie – najtańszy kosztuje 2600 zł. Do tej kwoty trzeba doliczyć ok. 3000 zł za 10-dniowy pobyt w luksusowym hotelu, transfery, wycieczki i 3800 zł za przelot tam i z powrotem; razem ok. 14 tys. zł od pary. Ślub cywilny w wiedeńskim pałacu Schönbrunn od 6200 zł, w tym trzy noclegi w pięciogwiazdkowym hotelu (np. w pałacu Schwarzenberg); Aby związek był legalny w Polsce, po przyjeździe (do 30 dni) trzeba go zarejestrować w USC.