Brytyjski piechur wyruszył w podróż dookoła świata. Po 27 latach jest bliski finału
Brytyjski podróżnik jest o krok od zakończenia jednej z najdłuższych pieszych wypraw w historii. Karl Bushby wyruszył z Chile w 1998 roku, postanawiając wrócić do Wielkiej Brytanii bez korzystania z jakiegokolwiek środka transportu mechanicznego. Po 27 latach nieprzerwanej wędrówki – pełnej wyzwań, blokad granicznych i ekstremalnych warunków – jego niezwykła podróż wreszcie dobiega końca.
Wiele lat temu Karl Bushby założył się w barze, że zdoła przejść pieszo z południowego krańca Ameryki Południowej aż do rodzinnej Anglii. Choć jego znajomi uważali to za pomysł całkowicie nierealny, on postanowił potraktować go poważnie. – Nagle stało się to wyzwaniem. Dyskusja nabierała tempa, aż w końcu stwierdziłem: „To jest wykonalne”. Stałem się niemal obsesyjnie skoncentrowany na tym, co trzeba zrobić, aby w ogóle spróbować – wspomina dziś, opisując rozmowę, która z żartu przerodziła się w życiowy projekt. Kilka lat później, bo w 1998 roku, stanął na obrzeżach Punta Arenas w Chile, gotowy rozpocząć liczącą ponad 50 tysięcy kilometrów wędrówkę, którą pierwotnie planował ukończyć w mniej więcej 12 lat. Nikt, łącznie z nim samym, nie przewidywał, że zajmie mu ona ponad dwie dekady i przeistoczy się w jedną z najbardziej wymagających pieszych podróży we współczesnym świecie. 27 lat samotnej wędrówki. Szczegóły wyprawy Karla Bushby'ego Ponad dwadzieścia lat pieszej wędrówki uczyniło Karla Bushby'ego jedną z najbardziej niezwykłych postaci współczesnych wypraw. W wieku 56 lat Brytyjczyk ma już za sobą około 50 tys. kilometrów pokonanych wyłącznie na własnych nogach – trasę prowadzącą przez obie Ameryki, Rosję, Mongolię, Azję Środkową oraz ekstremalne przejście przez skute lodem wody Cieśniny Beringa. Jego wieloletni marsz przypadł na okres intensywnych przemian (od obchodów milenijnych, przez zamachy z 11 września, po pandemię COVID-19), co często przekładało się na zamknięte granice, restrykcje i dodatkowe przeszkody logistyczne. Po drodze mierzył się również z wyzwaniami natury: w Arktyce niemal natknął się na niedźwiedzie polarne, a w 2024 roku, pozbawiony innej drogi, przepłynął blisko 300 kilometrów przez Morze Kaspijskie, aby kontynuować wyprawę. Od początku narzucił sobie dwa warunki definiujące całe przedsięwzięcie – i przez ponad dwie dekady nie złamał żadnego z nich. Pierwszy zakładał całkowitą rezygnację z transportu mechanicznego. Drugi – że nie wróci do domu przed ukończeniem trasy pieszo. – Jeśli gdzieś utknę, muszę sam znaleźć drogę – podkreślał, wspominając początki marszu, gdy całą trasę planował jeszcze, używając papierowych map i ołówka. Te zasady sprawiły jednak, że projekt „Goliath Expedition” regularnie napotykał przeszkody – brak funduszy, odmowy wizowe, zawirowania polityczne czy pandemia wielokrotnie zmuszały go do wielomiesięcznych przestojów. Wiosną 2025 roku, pokonawszy około 47 tys. kilometrów, Bushby dotarł do Turcji i 2 maja przeszedł przez Most Bosforski, wracając do Europy po raz pierwszy od 1998 roku. Chwilę później jednak ponownie zatrzymała go biurokracja, gdyż kończąca się wiza zmusiła piechura do opuszczenia kraju. Przez kolejne trzy miesiące czekał w Meksyku na możliwość ponownego wjazdu. Finalnie kilka dni temu Karl wrócił do Stambułu i właśnie przygotowuje się do ostatniego odcinka trasy prowadzącej przez Bułgarię, Rumunię, Węgry, Austrię, Niemcy i Francję. Od rodzinnego Hull dzieli go już tylko około 3 tys. kilometrów. Jeśli nic nie stanie mu na przeszkodzie, dotrze tam wczesną jesienią 2026 roku, kończąc jedną z najdłuższych i najtrudniejszych pieszych wędrówek we współczesnych czasach. Motywacje, wyzwania i życiowe lekcje Karla Bushby’ego Jego wyprawa budzi dziś podziw, jednak jej korzenie tkwią nie tylko w barowym zakładzie, lecz także doświadczeniach wyniesionych ze służby wojskowej. Bushby służył bowiem jako spadochroniarz w armii brytyjskiej, co – jak twierdzi – nauczyło go wytrzymałości i rozbudziło potrzebę podróżowania. – Kiedy jesteś w wojsku i masz okazję zobaczyć te niesamowite miejsca, to naprawdę inspiruje i rozbudza żądzę wędrówek – mówił. Jednocześnie śmierć kilku kolegów sprawiła, że zaczął poważniej myśleć o kruchości życia. – Doszło do mnie, że życie jest krótkie i trzeba przeżyć je najlepiej, jak potrafimy – dodał. Te doświadczenia skłoniły go do rozpoczęcia w wieku 29 lat marszu dookoła świata. Na wyprawę wyruszył z 500 dolarami w kieszeni i bez jakiegokolwiek wsparcia. – Ameryka bardzo szybko zamieniła się w walkę o przetrwanie… Czasem sprowadzało się to do szukania jedzenia przy drodze – wyznał w jednym z wywiadów. Spał głównie w namiocie, a niekiedy u osób, które zaprosiły go do siebie z życzliwości. Z czasem jego historia zaczęła przyciągać uwagę. Pojawiły się pierwsze darowizny, sponsorzy, kontrakt na książkę i zainteresowanie filmowców. – Jedna rzecz, której się nauczyłem, to że nikt nie dokonuje takich rzeczy w pojedynkę. Mogę iść sam, ale nie doszedłbym tu bez ludzi, którzy mnie wspierali – podkreślił w rozmowie z „Washington Post”. Rosnąca rozpoznawalność nie chroniła go jednak przed trudnościami. Bushby musiał pokonać Przełęcz Darién (czyli jedno z najbardziej niebezpiecznych miejsc w dżungli), spędził 57 dni w rosyjskim areszcie za niewłaściwe przekroczenie granicy, a w 2013 roku otrzymał pięcioletni zakaz wjazdu do Rosji, o którego zniesienie zabiegał, idąc pieszo z Los Angeles do ambasady w Waszyngtonie. Do tego dochodziły ograniczenia wizowe, które regularnie zmuszały go do wylotów do Meksyku i wielomiesięcznych przerw. Mimo wszystko powtarza, że to właśnie życzliwość obcych ludzi dawała mu siłę. – 99,99% osób, które spotkałem, okazało się niezwykle życzliwych. Świat jest o wiele bardziej przyjazny, niż często nam się wydaje – stwierdził. Choć samotność bywała przytłaczająca, Bushby podkreślił też, że wędrówka stała się dla niego formą życiowej edukacji. Dziś zależy mu na tym, by inspirować innych. – Trzeba zobaczyć świat takim, jaki jest naprawdę, i poznać ludzi, którzy w nim żyją. To jedna z najcenniejszych lekcji, jakie można wynieść z podróży – podsumował. Źródła: Washington Post, Explorers Web, BBC Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Mają po 80 lat i właśnie wróciły z podróży dookoła świata. Potrzebowały na nią 80 dni
Wiek to tylko liczba. Udowodniły to dwie seniorki ze Stanów Zjednoczonych, które zwiedziły świat wzdłuż i wszerz w mniej niż 3 miesiące. Obie panie ruszyły w podróż życia, by uczcić 80. urodziny.
W tym artykule: 80-latki ruszyły w podróż dookoła świata Najstarszy osoba podróżująca dookoła świata Podróże pozwalają odkryć najodleglejsze zakątki globu, a na dodatek kształcą i rozwijają. Niektórzy idą o krok dalej i uważają, że podróżowanie wydłuża życie. Kilka lat temu fińscy naukowcy ustalili, że spędzanie mniej niż trzech tygodni na urlopie w ciągu roku grozi przedwczesną śmiercią. Prowadzone przez 40 lata badania dowiodły, że „zdrowe jedzenie i aktywność fizyczna nie zrekompensują ciężkiej pracy ani nie zastąpią urlopu”. Wyniki można potraktować jako przypomnienie, że wakacje to nie widzimisię, ale konieczność. O tym, jak ważną rolę w naszym życiu odgrywają podróże, powinien pamiętać każdy, niezależnie od płci i wieku. Inspiracją niech będą dwie 80-latki zza oceanu, które właśnie wróciły z podróży dookoła świata. Seniorki dokonały tego w niespełna 2,5 miesiąca. 80-latki ruszyły w podróż dookoła świata Ellie Hamby, z zawodu fotografka, i Sandy Hazelip, emerytowana lekarka i wykładowczyni, poznały się w 1999 roku podczas misji medycznej w Zambii. Obie panie połączyła wspólna pasja do podróżowania, a przypadkowa znajomość przerodziła się w wielką przyjaźń. 11 stycznia 2023 r. mieszkające na co dzień w Teksasie seniorki postanowiły wyruszyć w podróż dookoła świata. W ten sposób chciały uczcić swoje 80. urodziny i upamiętnić zmarłych przed kilkoma laty mężów. Pierwszym punktem na mapie była Antarktyda. W rozmowie z CNN otwarcie przyznały, że przeprawa przez Cieśninę Drake’a była niezwykle stresująca, ale moment, w którym „postawiły stopę na Antarktydzie” wszystko wynagrodził. – Przez prawie dwa dni kołysałyśmy się na Cieśninie Drake’a i trzymałyśmy kciuki za przeżycie. Ale kiedy postawiłyśmy stopy na Antarktydzie, o wszystkim zapomniałyśmy. Jej piękno jest po prostu niewiarygodne. Widzieć pingwiny, góry lodowe i lodowce. To było niesamowite – mówiły. Urodziła się przed zatonięciem Titanica. Kim jest najstarsza żyjąca osoba na świecie? Najstarsza żyjąca osoba na świecie w marcu skończy 116 lat. Mowa o urodzonej za oceanem Marii Branyas Morerze, która na co dzień mieszka w Hiszpanii. Superstulatka w jednym z wywiadów uchyli... Panie na zwiedzenie świata wzdłuż i wszerz potrzebowały 80 dni. Łącznie odwiedziły 18 krajów na siedmiu kontynentach. 80-latki zawitały m.in. do Egiptu, Nepalu, Argentyny, Japonii, Indii, Finlandii i na Bali. Na pytania o barierę językową odpowiadają: – Naszym zdaniem jest jeden język i jest nim uśmiech. I okazało się, że to zdziałało cuda, ponieważ często byłyśmy świadome, że w danym miejscu nie mówi się po angielsku. Uśmiech wszystko jednak załatwia. Wyczyn seniorek doceniają media oraz internauci z całego świata. Sam zainteresowane podkreślają, że chcącą być inspiracją dla swoich rówieśników, którzy często rezygnują ze swoich marzeń ze względu na podeszły wiek. Najstarszy osoba podróżująca dookoła świata W 2012 roku 106-letni Japończyk Saburo Shochi został wpisany do Księgi Rekordów Guinnessa i uznany za najstarszą osobę podróżującą dookoła świata środkami transportu publicznego. Emerytowany wykładowca w ciągu miesiąca odwiedził sześć krajów, w tym m.in. Kanadę, Republikę Południowej Afryki, Bułgarię oraz Polskę. – Odwiedziłem Warszawę 46 lat temu. Mam bardzo ciepłe wspomnienia związane z Polską. Dlatego zdecydowałem, że chcę tu wrócić. Bardzo mi się podoba to, jak Warszawa się rozwinęła i rozrosła – mówił wówczas w rozmowie z Polskim Radiem. Podróż dookoła świata sprzed 10 lat nie była dla Saburo Shochi pierwszą. Wcześniej siedmiokrotnie przemierzał najdalsze zakątki globu. Mężczyzna zmarł 27 listopada 2013 r. Przypomnijmy, że pierwszą osobą, która wyruszyła w podróż dookoła świata był Ferdynand Magellan. Historyczna wyprawa pod dowództwem portugalskiego żeglarza ruszyła 20 września 1519 roku. Podróżnik morski zginął w kwietniu 1521 r. w walce z mieszkańcami wyspy Mactan. Po dziś dzień jest uznawany za jednego z najwybitniejszych odkrywców w historii. Źródła: aroundtheworldat80.com, fly4free.pl, CNN Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Ferdynand Magellan – żeglarz, odkrywca i tyran. Biografia podróżnika, który jako pierwszy opłynął Ziemię, skrywa wiele sekretów
Ferdynand Magellan zorganizował hiszpańską ekspedycję, która jako pierwsza okrążyła Ziemię. Krwawo stłumił bunty marynarzy. Ale pewność siebie i pychę okupił własnym życiem.
W tym artykule: Kim był i czego dokonał Ferdynand Magellan? Ferdynand Magellan – biografia Ferdynand Magellan i podróż dookoła świata W jakich okolicznościach zmarł Ferdynand Magellan? Przebieg wyprawy Magellana Jak długo trwała podróż Magellana? Kim był i czego dokonał Ferdynand Magellan? Gdyby wyprawa życia Magellana odbyła się zgodne z planami, dziś pewnie nikt nie pamiętałby jego nazwiska. Tak się jednak złożyło, że temu portugalskiemu kapitanowi wszystko szło fatalnie. Mimo to zapisał się na kartach historii jako pierwszy żeglarz, który opłynął Ziemię, mimo że końca podróży nie dożył. Zdążył zostać jednak pierwszym Europejczykiem, który poprowadził wyprawę na Ocean Spokojny. Choć przyszli żeglarze bardzo dziwili się nazwie, jaką mu nadał. Ekspedycja, którą dowodził (a przynajmniej jeden z pięciu statków, które wyruszyły z Hiszpanii w 1519 roku), po raz pierwszy okrążył glob. Choć Magellan żadną miarą nie mógł przewidzieć niezwykłych wydarzeń, które miały nastąpić, być może to myśl o nieśmiertelności przyniosła mu ulgę tego dnia – 27 kwietnia 1521 roku – kiedy śmiertelnie ranny i przygnieciony zbroją utknął w błocie wyspy Mactan na Filipinach. Miał wówczas 41 lat. Został pokonany przez Lapu-Lapu, wodza odległej wyspy i umarł bezsensowną śmiercią, której w dodatku z łatwością można było uniknąć. Była wynikiem zadufania we własne możliwości. Magellan zakończył żywot w sposób gwałtowny i brutalny, jednak gdyby nie podjął wówczas tragicznej w skutkach decyzji poprowadzenia małej grupy uzbrojonych mężczyzn na armię złożoną z gotowych do walki 1500 ludzi. Być może nie zostałby zapamiętany jako największy podróżnik swych czasów. Ferdynand Magellan – biografia Magellan był prawdziwym dzieckiem epoki wielkich odkryć – kiedy iberyjskie potęgi: Portugalia i Hiszpania zaciekle ze sobą konkurując wysyłały statki ku wielkiemu nieznanemu światu w poszukiwaniu przypraw i skarbów, Portugalczyk był tak żądny sławy, że zakończył żywot w służbie największego rywala swojego kraju. Urodził się w arystokratycznej portugalskiej rodzinie w 1480 roku. Jako mały chłopiec został jednak osierocony i w wieku 12 lat wylądował na dworze królewskim Lizbony jako paź Eleonory de Viseu, małżonki króla Jana II Doskonałego. Trzynaście lat później zaciągnął się do floty portugalskiego wicekróla, która wybierała się do Indii. Spędził siedem lat, ucząc się przyszłego fachu podczas awanturniczych wypraw do Azji i Afryki. Był również członkiem oddziałów zbrojnych, które zapewniały Portugalii kontrolę nad najważniejszymi szlakami handlowymi regionu, podbijając Malakkę na Półwyspie Malajskim w 1511 r. Możliwe także, że dotarł aż do Moluków, zwanych wówczas Wyspami Korzennymi we wschodniej części Archipelagu Malajskiego. Podczas tych wypraw kupił niewolnika – Malajczyka ochrzczonego jako Enrique de Malacca, który przez resztę życia służył mu za tłumacza i towarzyszył we wszystkich późniejszych podróżach. W 1512 r. Magellan był już z powrotem w Lizbonie i miał przed sobą obiecującą karierę. Wkrótce dołączył do ogromnej ekspedycji składającej się z 500 statków i 15 tys. żołnierzy wysłanej w 1513 roku przez następcę Jana II, króla Manuela I do Maroka aby ukarać gubernatora za niespłacanie daniny na rzecz portugalskiej korony. Podczas starcia zbrojnego doznał urazu, przez który do końca życia kulał. Mimo zasług został oskarżony o nielegalny handel z Maurami. Wypadł przez to z łask portugalskiego króla. Magellan z wielkim zapałem studiował mapy, miał jednak również duszę odkrywcy. Stworzył więc pionierski plan podróży do Wysp Korzennych w kierunku zachodnim aby uniknąć nie do końca bezpiecznej trasy wokół afrykańskiego Przylądka Dobrej Nadziei. Co prawda Portugalia miała pełną kontrolę nad wschodnią drogą wokół południowej Afryki, zawdzięczała to podpisanemu w 1494 r. traktatowi z Tordesillas, ale Magellan uważał, że trasa zachodnia będzie łatwiejsza. Jednak ról Manuel nie był zainteresowany jego pomysłem. Dla ambitnego kapitana był to poważny afront. Najlepiej wyszła na tym Hiszpania, która desperacko szukała bezpiecznej drogi do bogactw Dalekiego Wschodu. W 1517 r., Magellan udał się pośpiesznie do hiszpańskiej Sewilli, gdzie wkrótce poślubił córkę innego zbiega z Portugalii, z którą miał dwójkę dzieci. Miał też sporo czasu na suszenie głowy królowi Hiszpanii Karolowi I w sprawie zachodniej trasy na Wyspy Korzenne. 18-letni król Hiszpanii – wnuk Ferdynanda i królowej Izabeli I, którzy sponsorowali wyprawy Kolumba – bardzo chciał zapisać się w historii oraz ukrócić dominację rywali w lukratywnym handlu przyprawami. Skusiła go wizja ominięcia Afryki, która nie łamała żadnego z postanowień traktatu z potężną wówczas Portugalią. Przyjął więc Magellana na służbę i wysłał w wymarzoną podróż. Magellan nie był pierwszym europejskim odkrywcą, który wypłynął na zachód w poszukiwaniu alternatywnej drogi do skarbów Orientu. Kolumb również miał taki zamiar, kiedy w 1492 roku przepływał przez Atlantyk poszukiwaniu Wschodnich Indii, przybijając ostatecznie u brzegu wysp Bahama, podobnie jak John Cabot Giovanni Caboto), wenecki żeglarz wysłany w 1497 r. z Bristolu do Nowej Fundlandii przez angielskiego króla Henryka VII. W przeciwieństwie do Kolumba, który wybrał się w jeszcze trzy wyprawy przez ocean, ale zmarł nie przyjmując do wiadomości, że dotarł nowego kontynentu, Hiszpanie dość szybko zorientowali się, że Ameryka jest osobnym lądem. Choć to odkrycie miało przynieść bogactwa, o nikomu się nawet nie śniło, Magellan zainteresowany był raczej tym, ominąć ten „Nowy Świat” i dotrzeć leżących dalej Wysp Korzennych. tamtym czasie żaden Europejczyk opłynął przylądka Horn – nawet go jeszcze nie widział, choć wiedziano o istnieniu Pacyfiku. Hiszpański poszukiwacz przygód Vasco Núñez de Balboa odkrył ocean leżący za Nowym Światem w 1513 r., kiedy przebył Przesmyk Panamski. Magellan, jako wizjoner bazując na wiedzy najbardziej uzdolnionych kartografów i kosmografów swoich czasów, był przekonany, że musi być jakiś sposób na przekroczenie obu Ameryk. Ten list napisał sam Krzysztof Kolumb. Właśnie odzyskano go po kradzieży Amerykańskie służby zwróciły przedstawicielom Włoch oryginalny list napisanego przez sławnego podróżnika. Ferdynand Magellan i podróż dookoła świata We wrześniu 1519 roku Magellan poprowadził pięć statków z liczącą 270 członków załogą przez Atlantyk. Większość marynarzy stanowili Hiszpanie. Na flotę składały się statki: Trynidad, Santiago, San Antonio, Concepción i Victoria. Wieści o jego misji dotarły do Manuela I, który wysłał za Magellanem portugalską flotę, jednak ten umknął pościgowi. Nie mógł jednak uciec od wszystkich wrogów – szczególnie, że wielu z nich znajdowało się wśród jego załogi. Wielu hiszpańskich żeglarzy nie ufało portugalskiemu dowódcy. Niektórzy członkowie załogi byli więźniami, których zwolniono z wyroku w zamian za udział w niebezpiecznej wyprawie. Inni dołączyli tylko po to, by uciec wierzycielom. Flota szybko napotkała sztorm, co oznaczało opóźnienia i racjonowanie żywności. To wtedy Juan de Cartagena który ze względu na swoje kontakty, został właśnie, mianowany kapitanem największego statku, San Antonio (choć był niedoświadczonym żeglarzem), zaczął otwarcie podważać kompetencje Magellana. Odmówił także oddania mu honorów jako kapitanowi całej wyprawy. Magellan aresztował Cartagenę, pozbawił go rangi i trzymał w więzieniu na pokładzie Victorii, dopóki nie dotarli do Ameryki Południowej. Ten incydent miał stać się zapowiedzią znacznie bardziej dramatycznych i krwawych wydarzeń. W grudniu flota dotarła do brzegów Ameryki Południowej i zacumowała w Rio de Janeiro. Przez dwa tygodnie marynarze porozumiewali się z tubylcami, wymieniali błyskotki na jedzenie i usługi seksualne, po czym ruszyli na południe, by płynąć wzdłuż brzegu i szukać przejścia. Stracili wiele tygodni, przeczesując ujście Río de la Plata w poszukiwaniu przejścia, zanim załamanie pogody zmusiło ich do szukania schronienia na zimę w Patagonii. Zatrzymali się i założyli osadę Puerto San Julián. W kwietniu 1520 r., kiedy morale było bardzo niskie, Cartagena wykonał swój ruch. Zbiegł z Victorii, zadekował się na San Antonio i zaczął buntować hiszpańską załogę i oficerów, wykorzystując do tego uprzedzenia wobec Portugalczyka Magellana. Kiedy wybuchł bunt, załoga San Antonio odmówiła posłuszeństwa Magellanowi. Dołączyli do nich dowódcy Concepción i Victorii Gaspar de Quesada i Luiz Mendoza. Poparł ich Juan Sebastián Elcaño oraz wielu oficerów i członków załogi. Do Magellana, który przebywał na pokładzie statku Trynidad, wystosowano list, w którym domagano się, by przyjął do wiadomości fakt, że nie jest już dowódcą swojej floty. Magellan sporządził pisemną odpowiedź i wysłał ją przez posłańca kiedy kurier przybił do burty Victorii w niewielkiej łódce i udawał, że chce podać list Mendozie, śmiertelnie dźgnął wiarołomnego kapitana. W tym samym czasie załoga lojalna wobec Magellana zaatakowała buntowników, którzy zostali ostatecznie pokonani. Buntownicy zachowali kontrolę nad San Antonio i Concepción, który Cartagena zdobył zanim doszło do potyczki. Magellan ustawił trzy statki, które mu pozostały, po drugiej stronie ujścia zatoki i zaczął przygotowywać się do walki. Tej nocy silny wiatr sprawił, że uwolniony z kotwicy (z pomocą marynarzy Magellana) statek San Antonio podryfował w kierunku Trinidadu. Magellan powitał nadciągający statek wycelowanym w niego działem i arkebuzami, zmuszając zbuntowaną załogę do kapitulacji. Cartagena poszedł za ich przykładem i bez oporu oddał Concepción. Po stłumieniu rewolty Magellan skazał 30 mężczyzn na śmierć, jednak ostatecznie zmienił zdanie i skazał ich na ciężkie roboty. Przywódcy buntowników nie mieli jednak tyle szczęścia. Quesada został ścięty za zdradę, a jego zwłoki (podobnie jak zwłoki Mendozy) zostały okaleczone i zatknięte na pal. Inny los spotkał jedynie Cartagenę – ponieważ Magellan bardzo obawiał się jego kontaktów, zamiast zabijać go, porzucił go na lądzie wraz z Sánchezem de la Reina, księdzem, który wspierał buntowników. Nigdy więcej o nich nie słyszano. Jak zorganizować podróż dookoła świata w 10 krokach [PORADNIK] Podróż dookoła świata to marzenie niemal każdego podróżnika. Marzenie zupełnie możliwe do spełnienia. Bo aby na taką wyprawę pojechać, wystarczy tylko mocno chcieć. I znać kilka trik... W lipcu Magellan wysłał statek Santiago na poszukiwanie przejścia na ocean. Marynarze odkryli Rio de Santa Cruz we współczesnej Argentynie, ale statek zatonął podczas sztormu w drodze powrotnej. Niezwykłym jednak trafem okoliczności załoga przeżyła, a dwóch jej członków pieszo wędrowało przez 11 dni, by zawiadomić Magellana, który zorganizował misję ratunkową. W październiku w drogę ruszyła cała flota, a Magellan w końcu znalazł cieśninę pomiędzy lądem Ameryki Południowej i archipelagiem Ziemi Ognistej, która współcześnie nazwana jest na jego cześć. Warunki wciąż były trudne, a kiedy flota rozdzieliła się, załoga San Antonio wymusiła na kapitanie dezercję i powrót do Hiszpanii (gdzie później, w celu uniknięcia kary, rozpowiadała kłamstwa na temat okrucieństwa Magellana). Podczas gdy dowódca na próżno czekał na San Antonio, Gonzalo de Espinosa przeprowadził swój statek przez cieśninę i powrócił po sześciu dniach z wieścią, która sprawiła, że Magellan zaczął płakać z radości: znaleźli przejście. 28 listopada ekspedycja wypłynęła na ocean, który akurat tego dnia był tak łagodny, że Magellan nazwał go Mar Pacifico – Morzem Spokojnym. Jednak wkrótce podróżnik miał poznać prawdziwą naturę oraz ogrom Pacyfiku na własnej skórze. Flota odbiła od wybrzeża Chile prosto na nowo odkryty ocean. Podróż, która według Magellana miała trwać cztery dni, trwała niemal cztery miesiące. Flota była na to zupełnie nieprzygotowana, a wielu żeglarzy zmarło podczas tej podróży. W jakich okolicznościach zmarł Ferdynand Magellan? W lutym 1521 r. Magellan przekroczył równik, a w marcu dotarł do wyspy Guam, gdzie flota mogła wreszcie uzupełnić zapasy. Niedługo potem dotarli do Archipelagu Malajskiego. To był jednak dopiero początek prawdziwych kłopotów Magellana. Jego sposób planowania i przywództwo uległy dramatycznemu pogorszeniu – zupełnie niepotrzebnie wplątał się w spór między dwoma lokalnymi wodzami. Na Filipinach Magellan komunikował się z lokalnymi radżami za pośrednictwem swojego malajskiego niewolnika, Enrique. Rozmodlony podróżnik nawrócił na chrześcijaństwo wielu wodzów na wyspach. Byli wśród nich Radża Humabon z wyspy Cebu. Jednak w zamian za swoją duszę, Humabon oczekiwał od Magellana wsparcia w sporze ze swoim sąsiadem, Lapu-Lapu, wodzem wyspy Mactan, za którym Magellan i tak nie przepadał, jako że ten odmówił zarówno chrztu, jak i ugięcia kolan przed koroną Hiszpanii. Diamentowy wrak. Poznaj historię zatopionego skarbu Przed pięcioma wiekami okręt wyładowany złotem rozbił się na plaży pełnej kamieni szlachetnych. 27 kwietnia 1521 roku 60 uzbrojonych po zęby Europejczyków ruszyło w ślad za flotą filipińskich łodzi do Mactan, gdzie Lapu-Lapu po raz kolejny nie uznał zwierzchnictwa Humabona i Hiszpanii. Magellan, który wierzył w szokującą i onieśmielającą moc swojej wspaniałej broni (na którą składały się arkebuzy, kusze, miecze i topory) i niestraszne mu było 1500 wojowników, poinstruował Humabona, żeby został z tyłu, podczas gdy on sam ruszy na brzeg na czele 49 ludzi. Próbowali przestraszyć tubylców, podpalili kilka domów, jednak to zadziałało na wojowników Lapu-Lapu jak czerwona płachta na byka. Doprowadzili do potyczki na plaży, w której Europejczykom ciążyły ich własne zbroje. Magellan został raniony bambusową dzidą. Kiedy upadł, został otoczony i zamordowany, podobnie jak kilka innych osób. Pozostała przy życiu reszta załogi powróciła na łodzie już bez kapitana. Jednak po przegranej bitwie Europejczycy odmówili wypuszczenia Enrique (pomimo rozkazów Magellana, żeby w przypadku jego śmierci właśnie to uczynić), więc Humabon zwrócił się przeciw Hiszpanom. Kilku z nich otruł w trakcie uczty – w tym Duarte Barbosa i João Serrão, który po śmierci Magellana objął dowództwo nad ekspedycją. Przebieg wyprawy Magellana Dowodzenie flotą przejął João Carvalho, który zarządził natychmiastowy odwrót. Jednak nie starczyło im ludzi do obsługi wszystkich trzech statków. Concepción został spalony, a dwa pozostałe popłynęły w stronę Brunei, po drodze ulegając pokusie piractwa i atakując statek z ładunkiem płynącym do Chin. Później Espinosa zastąpił Carvalho w charakterze przywódcy, będąc jednocześnie kapitanem Trynidadu. Elcaño natomiast został kapitanem Victorii. W listopadzie ekspedycja dotarła w końcu do Wysp Korzennych i zdołała dobić targu z sułtanem Tidore. Załadowali statek goździkami, po czym podjęli próbę powrotu do domu. Żeglowali na zachód, przez Ocean Indyjski – co nigdy nie było w planach Magellana – aż to momentu, w którym zaczął przeciekać Trynidad. Musieli zatrzymać się, by naprawić uszkodzony statek. Został on jednak przechwycony przez Portugalczyków i ostatecznie zatonął. Clotilda: ostatni statek niewolników. Jak do dziś przetrwała ich kulturowa tożsamość W maju zeszłego roku, 400 lat po tym, jak pierwsi Afrykanie w łańcuchach postawili stopę na terenie angielskiej kolonii Wirginia, zespół archeologów podwodnych poinformował o odnalezieniu w... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/afrykanscy-niewolnicy-przewozeni-lodzia-na-statek-niewolnikow-clotilda-w-1860-roku-do-portu-niewolnikow-w-dzisiejszym-beninie-painting-by-kadir-nelson-ef0248f.jpeg" width="938" height="528" alt="Afrykańscy niewolnicy przewożeni łodzią na statek niewolników Clotilda w 1860 roku, do portu niewolników w dzisiejszym Beninie. (PAINTING BY KADIR NELSON" title="Afrykańscy niewolnicy przewożeni łodzią na statek niewolników Clotilda w 1860 roku, do portu niewolników w dzisiejszym Beninie. (PAINTING BY KADIR NELSON" /> W międzyczasie Victoria pod dowództwem Elcaño, kontynuowała podróż przez Ocean Indyjski, docierając w maju do Przylądka Dobrej Nadziei. Niestety na ostatniej prostej wzdłuż atlantyckiego wybrzeża Afryki, z głodu tragicznie zmarło 20 mężczyzn, a kolejnych 13 zostało na Wyspach Zielonego Przylądka, gdzie zacumował, by uzupełnić zapasy. Przyczynili się do tego Portugalczycy, którzy domyślili się, że statek jest częścią hiszpańskiej ekspedycji. Bojąc się o ładunek, Elcaño pośpiesznie opuścił ląd, pozostawiając swoich towarzyszy. 6 września 1522 roku, po trzech latach nieobecności, Victoria dotarła do Hiszpanii, stając się pierwszym statkiem, który opłynął Ziemię. Do domu wróciło jedynie 18 z 270 osób. Choć ekspedycja ostatecznie odniosła sukces, znajdując przejście z zachodniego wybrzeża Ameryki na Ocean Spokojny. Cieśnina Magellana okazała się jednak zbyt wysunięta na południe, by służyć jako szlak handlowy do Orientu, co w drugiej połowie XVI wieku tylko zintensyfikowało wysiłki poszukiwania hipotetycznego północno-zachodniego przejścia na Zachód. Magellan co prawda nie powrócił do domu, udało się mu jednak zrobić pełne okrążenie (od Filipin do Filipin, choć w dwóch częściach, oddzielonych od siebie kilkoma latami). Tego dokonał także jego malajski niewolnik Enrique. Jedynym Europejczykiem, któremu z całą pewnością udało się okrążyć świat za jednym razem, był człowiek, który dowodził Victorią na ostatniej prostej. Mowa o buntowniku Elcaño. Jak długo trwała podróż Magellana? Ekspedycja Magellana powróciła do Hiszpanii dopiero po niemal trzech latach, choć nie w pełnym składzie. Nie powróciła większość floty, a także jej dowódca... 20 września 1519 r. – Sanlúcar de Barrameda, Hiszpania. 10 sierpnia Magellan i jego flota pięciu statków wyrusza z Sewilli w dół rzeki Gwadalkiwir, opuściła wybrzeże Hiszpanii, podążyła zachodnią trasą do Wysp Korzennych. 13 grudnia 1519 r. – Rio de Janeiro, Brazylia. Członkom ekspedycji ukazuje się Ameryka Południowa – cumują więc tam, gdzie dziś znajduje się Rio de Janeiro. Po krótkim postoju flota rusza na południe w nadziei na znalezienie drogi na drugą stronę kontynentu. 31 marca 1520 r. – Puerto San Julián, Patagonia (Argentyna). Załoga rozbija obóz w miejscu, które nazywa Puerto San Julián. Wkrótce wybucha bunt pod dowództwem trzech kapitanów. Magellan dusi rewoltę. Dwóch przywódców pozbawia życia, a trzeciego wraz z kapelanem zostawia na lądzie. 17 lipca 1520 r. – Ujście rzeki Rio Santa Cruz Misja zwiadowcza na południe okazuje się zabójcza dla statku Santiago, który został zniszczony przez sztorm. Dwóch członków załogi ruszyło w 11-dniowy marsz z powrotem do San Julián, by zawiadomić Magellana. Dowódca wyprawy przenosi zimowy obóz do ujścia rzeki Rio Santa Cruz. 21 października 1520 r. – Cieśnina Magellana Ekspedycja znajduje przejście pomiędzy Ziemią Ognistą i lądem – cieśnina została nazwana na cześć Magellana. Statek San Antonio zawraca I kieruje się do Hiszpanii. 28 listopada 1520 r. – Ocean Spokojny. Trzy pozostałe statki wypływają z cieśniny na ocean, po którym nie żeglował jeszcze żaden Europejczyk. Magellan nazwał ocean Spokojnym Morzem (Mar Pacifico). 27 kwietnia 1521 r. – Filipiny. Tu na wyspie Mactan, Magellan ginie w starciu zbrojnym z miejscową ludnością. po trzech miesiącach i 20 dniach żeglugi. Wyniszczona szkorbutem załoga odwiedza po drodze wyspę Guam. Magellan myślał, że podróż nie będzie długa. 8 listopada 1521 r. – Moluki (Wyspy Korzenne) Zniszczony statek Concepcion zostaje spalony, a pozostali przy życiu żeglarze uciekają na pokładach Trynidad i Victoria pod dowództwem najpierw João Carvalho, a później Gonzalo de Espinosy. Po drodze oddają się piractwu, po czym płyną przez Mindanao i Brunei, w końcu docierają do Wysp Korzennych. 9 maja 1522 r. – Przylądek Dobrej Nadziei. Po ostatecznym pożegnaniu przeciekającego statku Trynidad, Victoria (teraz pod dowództwem Juana Sebastiána Elcaño) przepływa Ocean Indyjski. 20 mężczyzn umiera z głodu, zanim statek dociera do Wysp Zielonego Przylądka. Tam zostaje na lądzie kolejnych 13 marynarzy. 6 września 1522 r. – Sanlúcar de Barrameda, Hiszpania. Z podróży dookoła świata do Hiszpanii wraca jedynie 18 osób. Wyprawa zajmuje im niemal trzy lata.
Krystyna Chojnowska-Liskiewicz odeszła „na wieczną wachtę”. Jako pierwsza kobieta samotnie opłynęła Ziemię
„Polskie żeglarstwo poniosło niewyobrażalną stratę” – tak o śmierci kapitan Krystyny Chojnowskiej-Liskiewicz poinformował Polski Związek Żeglarski. Kapitan Chojnowska zmarła w wieku 84 lat. Do historii przeszła jako pierwsza kobieta, która samotnie opłynęła kulę ziemską.
– Kapitan Krystyna Chojnowska-Liskiewicz dokonała wyczynu spektakularnego, który okazał się bodźcem nie tylko do rozwoju, ale też do popularyzacji żeglarstwa. Kluby żeglarskie w całej Polsce przeżywały prawdziwe oblężenie, każdy chciał być, jak Krystyna Chojnowska-Liskiewicz. Ale Pani Kapitan była jedyna w swoim rodzaju, z jednej strony zawsze skromna, z drugiej zaś potrafiąca wykorzystać swoje sukcesy i pozycję do walki w słusznej sprawie, jak choćby o pozycję kobiet w żeglarskim, stereotypowo męskim świecie – tak panią Krystynę żegna Tomasz Chamera, prezes Polskiego Związku Żeglarskiego. Narodziny pasji Kapitan Chojnowska urodziła się w 1936 roku w Warszawie, jednak jeszcze gdy była dzieckiem jej rodzina przeprowadziła się do Ostródy. Otoczenie wielkich jezior, pierwszy kontakt z wodą i żaglami rozbudziły w niej pasję, która zdecydowała o całym jej dalszym życiu. Podczas studiów na Wydziale Budownictwa Okrętowego Politechniki Gdańskiej uzyskała tytuł inżyniera budowy okrętów. W czasie studiów poznała też swojego przyszłego męża Wacława Liskiewicza. W roku 1966 otrzymała patent kapitana jachtowego. Przełomowym momentem jej życia był czerwiec 1975 roku, kiedy to Polski Związek Żeglarski wytypował ją do samotnego rejsu dookoła świata. – Dopiero w 1975 roku dotarło do mnie, że jak dotąd jeszcze żadna kobieta nie opłynęła samotnie Ziemi. Pomyślałam, że po pierwsze do zrobienia jest coś wielkiego, a po drugie, że jest to w moim zasięgu – wspominała Krystyna Chojnowska-Liskiewicz będąc już na emeryturze. Aleksander Doba nie żyje Smutną informację podała rodzina Aleksandra Doby. - To wielka strata, odszedł wybitny podróżnik, ale przede wszystkim wspaniały, ciepły zawsze uśmiechnięty człowiek, który nas wszystkic... Pierwsza kobieta w rejsie dookoła świata Na jachcie żaglowym Mazurek (od Mazurka Dąbrowskiego) – skonstruowanym przez jej męża – i pod biało-czerwonymi barwami rozpoczęła swój rejs w Las Palmas na Wyspach Kanaryjskich. 10 marca 1976 r. Chojnowska wyruszyła w rejs, który szybko został przerwany z powodu drobnych awarii. Kapitan wróciła do portu i 28 marca zorganizowano ponowny start. Trasa rejsu przebiegała przez Atlantyk, Kanał Panamski, Ocean Spokojny, Australię i wokół Afryki. Po dwóch latach – 20 marca 1978 – żeglarka zamknęła pętlę rejsu dookoła świata w pobliżu wysp Zielonego Przylądka, przepływając samotnie 28 696 mil morskich. Do Las Palmas dopłynęła w kwietniu. Tym sposobem Krystyna Chojnowska-Liskiewicz została pierwszą kobietą, która dokonała takiego wyczynu. Jej konkurentka, Naomi James, zamknęła pętlę dookoła świata 39 dni później, 28 kwietnia 1978. Za ten wyczyn Chojnowska otrzymała najważniejsze polskie wyróżnienie żeglarskie, czyli Srebrny Sekstant, zdobyła również Super Kolosa, a rejs wpisano do Księgi Rekordów Guinnessa. Chojnowska-Liskiewicz była też członkinią elitarnego nowojorskiego The Explorers Club. Kobiety National Geographic – pionierki świata nauki i odkryć. Czemu świat o nich zapomniał? W ciągu stu pierwszych lat istnienia magazynu National Geographic nieliczne kobiety, które trafiały na jego łamy jako eksploratorki, fotografki i przedstawicielki świata nauki, były niemal za... Kobieta w „męskim świecie” Kapitan Chojnowska-Liskiewicz znana była z walki o pozycję kobiet w środowisku żeglarskim. Organizowała rejsy tylko dla kobiet i podkreślała, że zależy jej na wyrównaniu szans. Kobietom-żeglarkom ciężko było dostać się do jakiejkolwiek załogi, niezależnie od umiejętności. „Ze złośliwą radością myślałam o wielu kapitanach, którzy kobiety w załogach mieszanych obowiązkowo zapędzają do garnków. Często tracą dobrych sterników, nawigatorów, mechaników, żaglomistrzów, oficerów, a zyskują szanse na niestrawność. A znam kilku doskonałych kucharzy-żeglarzy” – pisała w swojej książce „Pierwsza dookoła świata”, wydanej w 1979 roku. Kapitan Chojnowska przyczyniła się do popularyzacji żeglarstwa, szczególnie wśród kobiet. Za swoją działalność otrzymała na przestrzeni lat wiele prestiżowych nagród, a zdaniem prezesa Polskiego Związku Żeglarskiegozbudowała fundamenty, na których opiera się tradycja polskiego żeglarstwa. Zasiadała też w jury nagród Rejs Roku oraz Kolosy, była członkinią Komisji Żeglarstwa Morskiego Polskiego Związku Żeglarskiego. Za swoją działalność została uhonorowana Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym Medalem Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe, a także Srebrnym Medalem Ministerstwa Sportu i Młodzieży Republiki Francji.
Wyprawa dookoła świata dwójki dzieci rodziny Łopacińskich odbędzie się pod patronatem Ambasadora Ekwadoru
Coraz bliżej do startu wyprawy dwójki dzieci dookoła świata. Czteroosobowa rodzina z Torunia rzuca pracę, zawiesza szkołę, zostawia na rok dom i przyjaciół. Już 15 czerwca wylatuje do Gwatemali, żeby zdobyć tam szczyt Tajamulco- najwyższą górę Ameryki Łacińskiej- wulkan o wysokości 4.220 m n.p.m. Jego Ekscelencja Fabian Valdivieso, Ambasador Ekwadoru osobiście polecił nam niedawno, jako godne odwiedzenia prowincje Lojo i Esmeraldas oraz stolicę Quito. W Esmeraldas mieszka jego siostra, gdzie jesteśmy zaproszeni na nocleg. Podczas rozmowy w ambasadzie, małego Wojtka zainteresował znajdujący się na sztandarze Ekwadoru najwyższy szczyt tego państwa: wulkan Chimborazo. Może spróbujemy go zdobyć… To tylko 6.282 m n.p.m. Po przemiłym spotkaniu, już dziś przed przyjazdem jesteśmy pewni, że to będzie niesamowita wizyta. I to wizyta pod patronatem Ambasadora Ekwadoru! Przesłaniem naszej rodzinnej ekspedycji jest promowanie wartości rodzinnych i aktywnego spędzania czasu z dziećmi. Dzięki współpracy z fundacją "Dzieci Afryki" mamy już umówione spotkania ze szkołami w Burundi, Gambii i Ugandzie. Ambasada Polski w RPA i Peru również zadeklarowały chęć współorganizacji naszych prezentacji w tych państwach. Dzieci będą spotykały się z dziećmi w szkołach na wszystkich kontynentach świata i opowiadały o Toruniu, Polsce i życiu w Europie. Ta podróż przez szkoły świata ogarnie wszystkie kontynenty. Chcemy, czytającym nasze relacje polskim dzieciom pokazać, że jest wiele dzieci na świecie, które mają smutne dzieciństwo a szczęśliwa rodzina, szkoła, jedzenie, a nawet woda są często dobrami luksusowymi. Nasza edukacyjna ekspedycja otrzymała też patronat rzecznika Praw Dziecka oraz Prezydenta Torunia. Zapraszamy do wspólnego podróżowania przez szkoły świata na www.lopacinskichswiat.pl
Fileas Fogg, bohater powieści Verne, wyruszył w podróż dookoła świata, ponieważ założył się ze znajomymi o 20 tys. funtów, że zrobi to w 80 dni. Maksym Skorubski, 20-letni podróżnik backpacker wyrusza w podróż dookoła świata, by uściskać i przytulić ludzi na 4 kontynentach, w kilkunastu krajach.
Max rusza w świat z kampanią FREE HUGS, która polega na darmowym przytulaniu nieznajomych. Celem akcji jest okazywanie życzliwości, przełamywanie barier i przekazywanie pozytywnych emocji. Free Hugs w Warszawie odbędzie się w niedzielę, 30 września, o 14 pod Pałacem Kultury i Nauki. Informacje o akcji w innych miastach na świecie będą umieszczane na Facebooku. Drugim celem podróży jest pokazanie, jak można tanio podróżować, wykorzystując niskobudżetowe linie lotnicze (i ich dziwne konfiguracje) oraz tanie noclegi. Na bieżąco na blogu National Geographic Max będzie relacjonować podróż, zamieszczać zdjęcia, filmy i informować, ile wydał pieniędzy. Będzie także przekazywać praktyczne porady, ciekawostki i wskazówki o tanim podróżowaniu i rzeczach wartych uwagi po drodze. Często będą to inne porady niż te podawane w przewodnikach. Max już wcześniej zdobywał podróżnicze doświadczenia, zwiedzając 55 krajów, a jego pierwsza samodzielna wyprawa w wieku 16 lat zaprowadziła go przez Bliski Wschód do Japonii. Początek wyprawy to 26 września, koniec - 15 grudnia. Po odwiedzeniu kilku europejskich miast Max rusza do Ameryki Północnej, później zwiedzi Hawaje, Oceanię, Nową Zelandią i Australię, potem leci do Azji i na Bliski Wschód i wraca do Polski po 80 dniach. W planach ma m.in. zwiedzanie Mauna Kea na Hawajach, Samoa, Fidżi, Tasmanii, zorbing i skok na bungee w Nowej Zelandii, czy skydiving w Dubaju. Jesteśmy patronem tej wyprawy. Zapraszamy do śledzenia relacji z podróży wszystkich "nieuleczalnych podróżników", których dotyczą słowa Ryszarda Kapuścińskiego: "Istnieje coś takiego jak zarażenie podróżą i jest to rodzaj choroby w gruncie rzeczy nieuleczalnej". Szczegóły akcji FREE HUGS znajdziecie tutaj: www.maxhugs.com
Marta Sziłajtis-Obiegło – najmłodsza kobieta, która w latach 2008–2009 samotnie opłynęła świat – wyrusza w kolejny rejs.
Tym razem skieruje jacht na północ, ku zimnym wodom Skandynawii. Pod koniec kwietnia opuści Portugalię, następnie popłynie wzdłuż europejskiego wybrzeża do jezior Ładoga i Onega i przez Kanał Białomorski dotrze na północne akweny. Rejs ma się zakończyć w październiku. www.oceanprzygody.pl
XIX wiek przyniósł ze sobą nowe możliwości szybkiego okrążenia świata. Jeszcze w połowie wieku sama podróż ze wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych na zachodnie zabierała sześć miesięcy. Pod koniec lat sześćdziesiątych świat można było już objechać w 80 dni.
Bombaj, 8 luty, 2011 Teraz każdy mógł usiąść nad mapą, sporządzić plan, wykupić bilety i zrobić coś co jeszcze niedawno zarezerwowane było tylko dla największych śmiałków. Rewolucyjne znaczenia miały trzy wydarzenia: otworzenie pierwszej transkontynentalnej linii kolejowej w Stanach Zjednoczonych (1869), połączenie linii kolejowych na subkontynencie indyjskim (1870) oraz ukończenie budowy Kanału Sueskiego (1869). Jeszcze półtora roku temu wiele osób patrzyło na mnie z przymrużeniem oka, kiedy mówiłem o planowanej podróży, która miała się odbyć na podstawie książki Juliusza Verne „W 80 dni dookoła świata”. Byli sceptyczni, że uda mi się objechać świat przy ograniczonym budżecie, i że ludzie z różnych części świata pomogą mi w realizacji projektu. 22 stycznia o godzinie 13:00 stawiłem się przed Klubem Reforma mieszczącym się w Londynie przy ulicy 104 Pall Mall. Klub ten już na zawsze pozostanie związany z książką Verne, jako miejsce, w którym narodziła się idea tej niesamowitej podróży. Patrzyłem na tablicę z adresem i niedowierzałem, że znajduję się w miejscu, z którego w 1872 roku dookoła świata wyruszył Phileas Fogg. Wydawało mi się to ciągle niewiarygodne, ale właśnie rozpoczynałem swoją własną podróż śladami bohatera książki. Całe miesiące spędziłem przygotowując się do wyprawy. Zrobiłem to, co mogłem. Bez wątpienia wkradły się jakieś gafy i absurdy, ale przyjemnie było przyglądać się jak coś co jeszcze kilkanaście miesięcy temu było abstrakcją powoli stawało się rzeczywistością. W ciągu tego czasu blisko trzydzieści hoteli zaoferowało mi pomoc i dach nad głową w trakcie podróży. Ktoś inny zapewnił bilet na statek albo na pociąg. A wszystko to za zwykłą chęć dzielenia się i pomagania innym.Port w Aleksandrii, do której płynąłem statkiem z Wenecji, został w międzyczasie zamknięty z powodu rewolucji, która kilka dni wcześniej wybuchła w Egipcie. Z pokładu zszedłem w Tartus w Syrii i przez Damaszek - również w Syrii, i Duabaj w Emiratach Arabskich dotarłem do Bombaju, gdzie jestem obecnie. Nie było mi zatem dane odwiedzić Biblioteki Aleksandryjskiej i zobaczyć Kanału Sueskiego w Egipcie, ale z drugiej jednak strony reorganizacja trasy podróży była wyzwaniem, a wyzwania są źródłem przygody, o którą przecież tutaj chodzi. Kiedy głęboko w coś wierzymy - jak w „Pielgrzymie” napisał Paulo Coelho, czujemy się silniejsi od całego świata, ogarnia nas pogoda ducha. Ta niepojęta siła pomaga nam podejmować trafne decyzje we właściwym czasie, a kiedy osiągamy cele, jesteśmy zaskoczeni swoimi zdolnościami. Michał Cichecki Więcej na www.in80days.org