Dlaczego Władysław Herman przeniósł stolicę do Płocka? Mediewistka ujawnia zakulisowe powody
Choć szkolne podręczniki utrwaliły obraz Krakowa jako jedynej historycznej stolicy po czasach Kazimierza Odnowiciela, przełom XI i XII wieku przyniósł zaskakujący zwrot. Główne serce państwa Piastów zabiło na Mazowszu. Jak wyglądała dyplomatyczna gra na szczytach władzy, gdy polscy monarchowie musieli odnaleźć się w gigantycznym konflikcie papieża z cesarzem?
Polska w XI wieku była miejscem niespokojnym, dynamicznym i narażonym na ciągłe przewroty polityczne. Zaledwie kilkadziesiąt lat po kryzysie reakcji pogańskiej i najdzie czeskiego księcia Brzetysława, polscy monarchowie stanęli przed koniecznością prowadzenia wielokierunkowej polityki międzynarodowej. Gdy po wygnaniu Bolesława Śmiałego władzę objął Władysław I Herman, ośrodek ciężkości państwa przeniósł się do Płocka, czyniąc z Mazowsza centrum geopolityczne regnum. Stolica tam, gdzie książę: Dlaczego to Płock stał się sercem królestwa? Pojęcie stolicy państwa w XI wieku różniło się znacząco od dzisiejszego rozumienia tego słowa. Choć odnowiciel dynastii przenosił aparat władzy z zniszczonej Wielkopolski do Małopolski, w praktyce monarchia funkcjonowała w modelu dworu objazdowego. W rozmowie z National Geographic Polska mediewistka z Uniwersytetu Śląskiego, prof. Bożena Czwojdrak, wyjaśnia specyfikę ówczesnego ustroju i wyjątkową rolę Płocka jako stolicy Polski: „Stolica jest tam, gdzie jest główny książę. Władysław Herman, który dostał Mazowsze, bardzo ten Płock lubił i najczęściej w nim przebywał. Podobał mu się ten pobyt i piękny widok z siedziby w Płocku. W pewnym momencie ten środek ciężkości na pewno przesunął się na Mazowsze” — wyjaśnia prof. Bożena Czwojdrak. W przeciwieństwie do naszych sąsiadów Czechów, u których życie polityczne od zarania skupiało się niemal wyłącznie wokół Pragi, dzieje Polski kształtowały się w wielu ośrodkach regionalnych. Mazowiecki Płock za panowania Hermana stał się nie tylko rezydencją władcy, ale także miejscem podejmowania kluczowych decyzji dyplomatycznych. Geopolityczny miszmasz: Od sojuszu z papieżem po układ z cesarzem Druga połowa XI wieku to okres gigantycznego sporu o inwestyturę, który wstrząsnął całą chrześcijańską Europą. Polscy władcy potrafili niezwykle elastycznie reagować na zachodzące zmiany polityczne na kontynencie, dążąc do jak największych korzyści dla własnej dynastii. Przejście od pro-papieskiej polityki Bolesława Śmiałego do pro-cesarskiego zwrotu Władysława Hermana pokazuje duży pragmatyzm ówczesnych elit. Prof. Bożena Czwojdrak zwraca uwagę na świadomość dyplomatyczną Piastów: „Nasi władcy – Bolesław Śmiały, Władysław Herman, Bolesław Krzywousty – praktycznie non stop zrywają i zawierają sojusze z Czechami, Niemcami, Węgrami czy Rusią. To pokazywało, do jakiego stopnia musieli być świadomi władzy dyplomatycznej i potrafili się w tym świecie poruszać” — zaznacza badaczka. Podczas gdy Śmiały poparł papieża Grzegorza VII i dzięki temu uzyskał upragnioną koronę królewską, Władysław Herman pod wpływem palatyna Sieciecha opowiedział się po stronie cesarza Henryka IV. Następnie Bolesław Krzywousty wprawnie balansował między obiema potęgami, wyciągając korzyści tam, gdzie sytuacja była najbardziej sprzyjająca. Niepewność dnia codziennego: Jak żyło się w XI-wiecznej Polsce? Ciągłe przetasowania na szczytach władzy, zmiany sojuszników oraz konflikty wewnątrz samej dynastii Piastów miały bezpośrednie przełożenie na poczucie bezpieczeństwa zwykłych mieszkańców królestwa. Walki o władzę, ucieczki książąt czy polityczne otrucia tworzyły atmosferę ciągłej niestabilności. Z perspektywy tysiąca lat XI wiek w Polsce jawi się jako czas budowania struktur państwowych w niezwykle trudnym otoczeniu zewnętrznym i wewnętrznym. Jak podsumowuje prof. Bożena Czwojdrak: „Mieszkańcy Królestwa Polskiego nie czuli się wtedy bezpiecznie. Okres wygnania Bolesława Śmiałego, całych tych wypraw, walki braci z ojcem czy z Sieciechem sprawiał, że ludzie w tamtym czasie nie czuli się stabilnie ani pewnie” — ocenia prof. Czwojdrak. Mimo zawirowań okres panowania Hermana z siedzibą w Płocku był istotnym etapem na drodze do okrzepnięcia państwowości, która przetrwała kolejne próby silnych napięć dynastycznych i rozbicia dzielnicowego. Posłuchaj całej rozmowy o palatynie Sieciechu i Władysławie Hermanie Chcesz poznać więcej zakulisowych historii z życia piastowskich władców i szarych eminencji polskiego średniowiecza? Obejrzyj pełną rozmowę i posłuchaj o tajemnicy pierwszej polskiej monety możnowładcy, kulisach otrucia Mieszka Bolesławowica i ucieczkach księcia Hermana na drugą stronę rzeki. Rozmowę z prof. Bożeną Czwojdrak poprowadził Łukasz Załuski, redaktor naczelny National Geographic Polska. Wideo z rozmową można obejrzeć poniżej, a także na naszym kanale YouTube i w serwisie Spotify. View Ediplayer on the source website Źródła: Uniwersytet Śląski; National Geographic Polska Nasz ekspert Łukasz Załuski Od ponad 20 lat opowiada o świecie – jego historii, nauce i miejscach, do których warto wyruszyć z otwartą głową. Jest redaktorem naczelnym „National Geographic Polska” oraz National-Geographic.pl. Wcześniej kierował m.in. „Focusem”, „Focusem Historia” czy „Sekretami Nauki”, konsekwentnie rozwijając tematykę popularnonaukową i podróżniczą. Jest inicjatorem projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po godzinach miłośnik gimnastyki sportowej, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Jest prześliczny. Płockie zoo świętuje narodziny pierwszego w Polsce tapira malajskiego
Ten malec jest tak śliczny, że trudno oderwać od niego wzrok. To zagrożony wyginięciem tapir malajski, a jego narodziny w płockim zoo to wielki sukces w ochronie tego gatunku. Miesięcznego samczyka można już oglądać na wybiegu, gdzie przebywa z mamą Krissy.
O radosnej nowinie ogród poinformował 15 lipca 2026. Kolejnego dnia malec był już prawdziwym celebrytą, a aby go podziwiać do zoo przybyli dziennikarze, szefostwo Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, a nawet prezydent miasta. Historyczne narodziny w Płocku Zoo podkreśla, że narodziny tapira malajskiego to historyczny sukces. W ogrodach na całym świecie żyje około 200 osobników. W ciągu ostatniego roku w niewoli urodziło się ich tylko 7, z czego 3 w Europie. Polski maluch jest czwarty na kontynencie i pierwszy w naszym kraju. Jego urocze ubarwienie w kropki zmieni się w inny wzór, gdy osiągnie dojrzałość. Dorosłe tapiry malajskie wyglądają jakby zanurzyły zad, nogi i głowę w czarnej farbie, podczas gdy reszta ciała pozostaje biała. Łaciate ubarwienie utrzyma się do wieku około pół roku. W polskich ogrodach zoologicznych przebywa jeszcze jedna para tapirów malajskich – w Łodzi. W czerwcu 2026 roku do samca o imieniu Willy dołączyła partnerka. A zatem są szanse na kolejne narodziny w nadchodzących latach. Tapir malajski. Zagrożony mieszkaniec tropikalnych lasów Tapir malajski (Tapirus indicus), zwany także tapirem czaprakowym lub czaprakowatym, zamieszkuje w naturze część Azji Południowo-Wschodniej. Dwie izolowane populacje występują w: Mjanmie, Malezji i Tajlandii, oraz na Sumatrze. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody uznaje ten gatunek za zagrożony wyginięciem. Najnowsze, choć wymagające już aktualizacji dane z 2014 roku, mówią o około 2500 osobników żyjących na wolności. Rozmnażanie w niewoli jest więc kluczowe dla przetrwania tego gatunku. Ciąża tapira malajskiego trwa 11-13 miesięcy, a samica rodzi tylko jedno młode. Większość informacji o rozrodzie zebrano właśnie w niewoli, co tym bardziej podkreśla ogromną rolę współczesnych ogrodów zoologicznych w ochronie przyrody. Źródło: Zoo Płock Nasza autorka Magdalena Rudzka Redaktorka i wydawczyni National-Geographic.pl. Wcześniej związana m.in. z National Geographic Traveler i magazynem pokładowym PLL LOT Kaleidoscope. Z wykształcenia humanistka (MISH i SNS PAN), ale to przyroda stanowi jej największą pasję. Szczególnie bliskie są jej ekosystemy słodkowodne, a prawdziwym „konikiem” są ryby. W National-Geographic.pl pisze o swoich przyrodniczych pasjach, nauce i medycynie. Prywatnie ceni sobie podróże po nieoczywistych kierunkach, ze szczególnym sentymentem do Europy Środkowej i Wschodniej.
Najstarsza szkoła w Polsce działa od ośmiu stuleci. W tym czasie wykształciła wielu znanych absolwentów
Najstarsza szkoła w Polsce, a przy okazji jedna z najstarszych w Europie, wykształciła kilkunastu tysięcy wybitnych wychowanków. Od ośmiu stuleci istnieje w tym samym miejscu i nic nie wskazuje na to, że w najbliższej przyszłości zakończy działalność. O jakiej szkole mowa? Poniżej odpowiadamy na to pytanie.
Spis treści: Średniowieczne korzenie „Małachowianki” Dalsze dzieje najstarszej szkoły w Polsce Najstarsza szkoła w Polsce do dziś nosi ślady przeszłości Znani absolwenci „Małachowianki” W Polsce nie brakuje szkół, które od wielu stuleci kształcą młode umysły. Wystarczy wymienić choćby I LO im. B. Nowodworskiego w Krakowie, I LO im. S. Staszica w Lublinie, LO im. H. Kołłątaja w Pińczowie czy I LO im. K Brodzińskiego w Tarnowie. Każda z tych placówek powstała w XVI wieku i ma mocną pozycję wśród najstarszych placówek oświatowych. Żadna z nich nie zbliża się jednak do lidera. Jest nim słynna „Małachowianka”, czyli Liceum Ogólnokształcące im. Marszałka Stanisława Małachowskiego w Płocku. Średniowieczne korzenie „Małachowianki” Najstarsza szkoła w Polsce, która dziś funkcjonuje jako ogólnokształcąca placówka ponadpodstawowa, otworzyła swe podwoje w 1180 roku przy kolegiacie św. Michała w Płocku. Powstała wówczas szkoła typu trivium, w której uczniowie studiowali trzy podstawowe przedmioty – gramatykę łacińską, retorykę i dialektykę (logikę). Jako fundatora szkoły wymienia się Bolesława Kędzierzawego, więc nie można wykluczyć, że działalność edukacyjna rozpoczęła się przed 1180 rokiem, jeszcze przed śmiercią księcia mazowieckiego. Początkowo wykładali tam najprawdopodobniej benedyktyni, później – kanonicy regularni, opaci z Czerwińska. Około 1240 roku biskupstwo oddało patronat nad szkołą księciu Bolesławowi, synowi Konrada Mazowieckiego. Powstała wówczas nowa romańska świątynia w stylu dworskim. Z tamtego czasu zachowały się dokumenty, które potwierdzają istnienie szkoły. Pierwszym znanym nauczycielem był Witalis, którego imię pojawia się dokumencie pergaminowym księcia Ziemowita z 1249 roku. Został w nim wymieniony jako „Vitalis scholasticus Sancti Michaelis”. Dalsze dzieje najstarszej szkoły w Polsce W 1611 roku do Płocka sprowadzeni zostali jezuici, którzy rozpoczęli działalność oświatową. Poziom nauczania wzrósł, a do szkoły napływali nowi uczniowie. To pozwoliło podnieść jej status do rangi kolegium. W latach 1675–1682 obok kościoła wzniesiono nowy murowany gmach, ale w kolejnych dziesięcioleciach ceglana zabudowa zaczęła podupadać. W 1731 roku, gdy kolegiata św. Michała chyliła się już ku ruinie, została przekazana jezuitom. Zakonnicy podjęli się przebudowy, ale prac nie dokończyli. Przejęcie szkoły przez KEN W 1773 roku papież Klemens XIV, znajdujący się pod silnym wpływem dworów burbońskich, zadecydował o kasacie zakonu. Szkoła została wówczas upaństwowiona, a jej cały majątek przejęła Komisja Edukacji Narodowej. Od tamtej pory, do 1793 roku, placówka funkcjonowała jako Szkoła Podwydziałowa i jako taka podlegała Wydziałowi Mazowieckiemu w Warszawie i Szkole Głównej Koronnej w Krakowie (która w 1818 roku została przemianowana na Uniwersytet Jagielloński). W herbie pojawiły się wówczas skrzyżowane dwa berła rektorskie i inicjały króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. W szkole zaczęli wykładać świeccy nauczyciele, a język polski stał się językiem wykładowym. To właśnie wtedy narodził się zwyczaj nagradzania prymusów złotymi i srebrnymi medalami pilności. Szkoła w okresie zaborów W 1793 roku Płock znalazł się pod pruską administracją, a szkołę przekształcono w gimnazjum. 13 lat później placówkę przekształcono w Szkołę Departamentową. W 1807 roku Józef Wybicki, wówczas pełnomocnik rządu Księstwa Warszawskiego, wydał zarządzenie o przeznaczeniu środków na odnowę placówki. W 1816 roku placówkę ponownie przemianowano. Stała się wówczas Szkołą Wojewódzką Płocką, a 21 lat później – Gimnazjum Gubernialnym. Wychowankowie szkoły byli mocno zaangażowani w działalność patriotyczną. Wielu z nich organizowało strajki szkolne, protestowało przeciwko zaborcy i walczyło w powstaniach. Patriotycznego ducha podtrzymywali nauczyciele, mimo że spadały na nich za to poważne represje. Gdy wybuchło powstanie styczniowe, do walki stanęło 37 uczniów. Szkoła w okresie międzywojennym W 1920 roku wojska bolszewickie najechały Płock. Uczniowie nie pozostali bierni w obliczu rosyjskiej agresji. Dołączyli do obrońców miasta i mimo młodego wieku, wykazali się ogromnym męstwem. Świadczy o tym choćby postawa Tadeusza Jeziorowskiego, 11-latka przydzielonego do punktu sanitarno-amunicyjnego. Jego zadanie polegało na dostarczaniu amunicji na barykady. Za odwagę, 10 kwietnia 1921 roku Józef Piłsudski odznaczył go Krzyżem Walecznych. Imię Stanisława Małachowskiego szkoła przyjęła po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, gdy dyrektorem był Mieczysław Olszowski. Z jego inicjatywy, 20 września 1921 przemianowano ją na Gimnazjum Państwowe im. Marszałka Stanisława Małachowskiego. Czasy powojenne Jako Liceum Ogólnokształcące szkoła zaczęła funkcjonować w lutym 1945 roku, kiedy wznowiła działalność oświatową po wojnie. Wówczas w jej ławach zaczęły zasiadać także dziewczęta. Najstarsza szkoła w Polsce do dziś nosi ślady przeszłości Drzwi szkoły są swoistym „wehikułem czasu”. Przekraczając próg, uczniowie przenoszą się do XIII wieku. Do dziś zachowało się bowiem wzniesione wówczas skrzydło. Do naszych czasów przetrwała też XV-wieczna wieża i wzniesiony w XVII wieku gmach. Po przeszłości pozostały nie tylko zabudowania. Liceum w Płocku w swoim herbie do dziś ma dwa berła pochodzące z godła Szkoły Głównej Koronnej. Do dziś kultywowana jest także tradycja wręczania odznaczeń, wzorowanych na XVIII-wiecznych medalach. Znani absolwenci „Małachowianki” Najstarsza szkoła w Polsce od zawsze słynęła z wysokiego poziomu kształcenia. Nic więc dziwnego, że właściwie w każdym okresie istnienia placówki jej mury opuszczało wielu wybitnych absolwentów. Lista jest tak długa, że nie podejmiemy się wymienienia choćby połowy z nich. Wskażemy jednak nazwiska kilku uczniów „Małachowianki”, którzy zapisali się w historii Polski: Edward Flatau, twórca polskiej neurologii, Ignacy Mościcki, prezydent Polski w okresie międzywojennym, Witold Zglenicki, przyszły uczeń Dmitrija Mendelejewa, geolog i wynalazca, Tadeusz Mazowiecki, pierwszy premier III RP, Tony Halik, podróżnik i dziennikarz (nie ukończył szkoły). Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Badania genetyczne potwierdziły: w katedrze w Płocku pochowano Piastów
Od kilku lat trwają analizy genetyczne szczątków, które należą do przedstawicieli pierwszej panującej w Polsce dynastii – Piastów. Za najbardziej obiecujące pod względem badawczym uznano te znajdujące się w płockiej katedrze.
Spis treści: Wielki projekt badania DNA Piastów W Płocku cała nadzieja Piastowska rodzina z Płocka Analizy DNA Piastów są bardzo trudnym zadaniem, gdyż miejsca ich pochówku są w większości naruszone lub kompletnie zniszczone. Naukowcy analizują je, aby raz na zawsze przeciąć różne spekulacje dotyczące rodowodu tej królewskiej rodziny. Sugerowano jej skandynawskie lub morawskie pochodzenie. Poza tym DNA może nieść inne interesujące informacje o zmarłych. Wielki projekt badania DNA Piastów Kilka lat temu zespół prof. Marka Figlerowicza rozpoczął przedsięwzięcie mające na celu przeanalizowanie DNA Piastów w ramach w ramach projektu „Dynastia i społeczeństwo państwa Piastów w świetle zintegrowanych badań historycznych, antropologicznych i genomicznych”, który realizowany jest w Instytucie Chemii Bioorganicznej Polskiej Akademii Nauk oraz na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Początkowo wytypowano pół tysiąca miejsc z domniemanymi szczątkami Piastów. Jednak okazało się, że grobowce były zniszczone lub szczątki były przemieszane z późniejszymi. To zaskoczyło naukowców. W Płocku cała nadzieja W ocenie prof. Figlerowicza najbardziej obiecujące do badań są szczątki Piastów spoczywające w Płocku. W kaplicy królewskiej i w krypcie płockiej bazyliki spoczywają Władysław I Herman (1043-1102) i Bolesław III Krzywousty (1086-1138) oraz szczątki 14 piastowskich książąt mazowieckich, w tym, w tym Konrad I Mazowiecki (1187-1247), Siemowit III Starszy (1320-1381), Janusz II Mazowiecki (1455-1495) i księżniczka Gaudemunda-Zofia (zm. 1288 r.). Jest to największa nekropola Piastów. Płockie Wzgórze Tumskie, gdzie wznosi się katedra, znajduje się na liście Pomników Historii. W sobotę 10 maja na konferencji w Płocku zatytułowanej „W poszukiwaniu naszych korzeni. Piastowski Płock” prof. Figlerowicz przedstawił częściowe wyniki badań DNA Piastów pochowanych w katedrze. Wszystkie zostaną ujawnione w publikacji naukowej, która ma się ukazać w najbliższym czasie. W prezentacji zaznaczył, że są to rezultaty prac, które prowadzone były po pobraniu w 2019 r. do badań DNA próbek ze szczątków pochowanych w Kaplicy Królewskiej, jak również w znajdującej się poniżej krypcie płockiej bazyliki. „Nie ma wątpliwości, że szczątki pochowane w katedrze w Płocku są szczątkami Piastów” - podkreślił prof. Figlerowicz. Eksperci wykonali też analizy radiowęglowe szczątków, które umożliwiają określenie wieku pozostałości organicznych. Pochodziły z lat około 1100 do 1495. – To jest dokładnie czas, kiedy Piastowie tutaj byli, kiedy byli tutaj chowani. Wszystko, co znaleźliśmy pochodziło właśnie z tego okresu, z którego powinno pochodzić – powiedział prof. Figlerowicz cytowany przez serwis Dzieje.pl. Piastowska rodzina z Płocka Eksperci wykonali również badania antropologiczne szczątków Piastów z Płocka. Potwierdziły znany z przekazów historycznych ich wiek w chwili ich śmierci. Z kolei badania DNA wykazały „relacje, jakie powinniśmy obserwować pomiędzy członkami jednej rodziny”. – Ustaliliśmy stopień pokrewieństwa pomiędzy tymi próbkami i ku naszemu zadowoleniu wyszło, że rzeczywiście co najmniej w kilku przypadkach istnieje pokrewieństwo – dodał prof. Figlerowicz. Zaplanowane w projekcie badania szczątków kostnych Piastów obejmują także rekonstrukcje twarzy dokonywane na podstawie trójwymiarowych skanów czaszek. Źródło: Dzieje.pl Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Płock pozostaje „nieodkryty” przez turystów. Miasto książąt i królów skrywa „Cud Polski”
Miasto Piastów, wielkiej wody i spektakularnego wzgórza. Płock, bo o nim mowa, oferuje niezapomniane doświadczenia i wyjątkowy klimat.
W tym artykule: Wzgórze Tumskie w Płocku Molo w Płocku Płock – informacje praktyczne Kiedy po raz pierwszy staję na Wzgórzu Tumskim w Płocku, muszę zamilknąć na dłuższą chwilę. Na moim, wydawałoby się, w miarę dobrze znanym, płaskim Mazowszu znajduję się nagle na wysokości ponad 50 m nad okolicą! Widzę ogromną rzekę znikającą za zakrętem, gdzieś daleko na horyzoncie. A dookoła bezkresny widok na okoliczne lasy. Pływające po spokojnym akwenie żaglówki i łodzie rybackie z tej perspektywy wydają się punkcikami. Kto nie do końca rozumie, dlaczego Wisła jest królową polskich rzek, powinien przyjechać do Płocka. Jej szerokość sięga tu 600 m, a dalej na zachód, dzięki zaporze we Włocławku – jest nawet dwa razy większa. Widziany z góry ogrom wody robi niesamowite wrażenie. Kiedy dowiaduję się o Wzgórzu Tumskim więcej, zupełne mnie nie dziwi fakt, że przyciągało ono ludzi już od czasów pogańskich. Pierwsi Piastowie założyli tu gród, który z czasem stał się miastem i jedną z kolebek polskiej państwowości. Wzgórze Tumskie w Płocku Uznane za jeden z Cudów Polski 2024 Wzgórze Tumskie to miejsce, w którym Płock się zaczął, i to dużo wcześniej, niż wskazuje na to data lokowania miasta (rok 1237). Pod koniec X w. istniał tu już drewniano-ziemny gród obronny. W roku 1075 ustanowiono płockie biskupstwo. Niedługo potem na Wzgórzu powstał pierwszy murowany kościół. Jego fragmenty wciąż stanowią część dzisiejszej bazyliki katedralnej, co czyni ją jedną z pięciu najstarszych polskich katedr. A cztery lata później Płock stał się głównym ośrodkiem władzy królewskiej w ówczesnej Polsce. Stąd krajem rządzili dwaj władcy z dynastii Piastów: Władysław Herman i Bolesław Krzywousty. Dziś wraz z kilkunastoma książętami mazowieckimi spoczywają w bazylice. Imponujące mury miejskie oraz dwie potężne ceglane wieże: Szlachecką oraz Zegarową, zostawił po sobie Kazimierz Wielki. Zachowały się do dziś i wraz z dawnym zamkiem przekształconym w opactwo Benedyktynów oraz pełnym wiekowych drzew parkiem Za Tumem współtworzą klimat Wzgórza. Mimo że z najwcześniejszych, wczesnośredniowiecznych czasów zachowało się niewiele, w Płocku widać i czuć wielką historię. Cennych obiektów jest tu tyle, że trudno je wszystkie wymienić. Ogromna renesansowa bryła bazyliki, gotyckie wieże, replika romańskich drzwi płockich, skarby poukrywane w Muzeum Diecezjalnym (m.in. złoty relikwiarz z XIII w. i egzemplarz Biblii z pierwszej połowy XII w.) – to niewielka część atrakcji samego Wzgórza Tumskiego. A wzgórze to dopiero początek atrakcji Płocka. Odkrywam to miasto z rosnącym zaskoczeniem i uznaniem. Unikatowe położenie i warunki przyrodnicze Płock wykorzystał w stu procentach. Wiślana skarpa tętni życiem. Można tu spacerować po kilometrach malowniczych ścieżek, zanocować w kilku świetnych miejscach z widokiem na Wisłę i oczywiście dobrze zjeść. Nie mniej atrakcyjnie jest u jej stóp, nad brzegiem rzeki. Płocka plaża miejska to chyba największa nadrzeczna plaża, jaką w życiu widziałam – a nie jest nawet jedyna w mieście! 5 min piechotą od niej odnajduję kolejną. Jest położona już nie nad rzeką, ale przy zalewie Sobótka, czyli dawnym starorzeczu Wisły. U samych stóp Wzgórza Tumskiego stoi wykorzystujący naturalne ukształtowanie terenu amfiteatr. Są nadrzeczne bulwary, przystań żeglarska, beach bary i wyjątkowe molo. To jedyne w Polsce molo na rzece. Ma aż 358 m długości, a na jego końcu znajduje się kawiarnia. Jestem na nim latem, ale podczas wietrznej pogody i czuję się niemal jak nad morzem. Spokojna poprzedniego dnia Wisła zmieniła się. Teraz panuje tu żywioł! Wiatr wygania na ląd wszystkich tych, którzy ubrali się zgodnie z porą roku. Tym lepiej smakuje więc tort bezowy, kiedy wreszcie docieram do okrągłej kawiarni na końcu mola. Molo w Płocku Płocczanie często nalegają, by ze skarpy zobaczyć słynny tutejszy zachód słońca. Zaczynam to rozumieć. Co więcej, od teraz też będę nalegać. Latem słońce zachodzi tu niemal dokładnie „do Wisły”. Muszę to przyznać: oglądane z 50-metrowej skarpy, oświetlające pomarańczowym blaskiem całą okolicę płockie zachody słońca to prawdziwe spektakle. Spoglądając na czerwieniejącą taflę wody, myślę sobie, że Płock to temat-rzeka. Czuję, że dopiero zaczęłam się w niego wgryzać. Płock – informacje praktyczne Nocleg Hotel Tumski; ul. Piekarska 9, 09-400 Płock. Na skarpie wiślanej, ze spektakularnym widokiem na rzekę. Cena: od 459 zł za noc (ze śniadaniem). Jedzenie Polecam tradycyjną kuchnię Karczmy pod Strzechą przy ul. Grodzkiej 5. W ofercie m.in.: schabowy, barszcz czerwony, a nawet czernina. Co warto wiedzieć? W głównym gmachu Muzeum Mazowieckiego, oprócz ekspozycji poświęconej historii miasta, są dwie wystawy stałe poświęcone secesji i art déco. Ta druga to prawdziwy hit, z obrazem Tamary Łempickiej, meblami oraz samochodem z epoki. Oddział etnograficzny muzeum, położony w dawnym spichlerzu, ma przekrojową wystawę o Mazowszu, ale także bogate zbiory sztuki Dalekiego Wschodu – w tym bezcenny drzeworyt Wielka fala. Przypomnijmy, że płockie Wzgórze Tumskie zostało nagrodzone tytułem „Cudu Polski 2024” w plebiscycie magazynu National Geographic Traveler. Łącznie o miano „nowego cudu” walczyły trzy miejsca z woj. mazowieckiego. Wśród nominowanych – oprócz malowniczej skarpy wznoszącej się nad brzegiem Wisły – znalazły się także Nadbużańska Kraina Spokoju oraz Dzielnica Wisła w Warszawie. Pełna lista zwycięzców plebiscytu Cuda Polski 2024: Dolnośląskie – Twierdza Srebrna Góra; Kujawsko-Pomorskie – Pałace w Ostromecku; Lubelskie – Chełmskie Podziemia Kredowe; Lubuskie – Park Dworski w Iłowej; Łódzkie – Centralne Muzeum Włókiennictwa z Łódzkim Parkiem Kultury Miejskiej; Małopolskie – Zamek w Muszynie; Mazowieckie – Wzgórze Tumskie w Płocku; Opolskie – Fabryka Robotów w Mosznej; Podkarpackie – Zamek w Łańcucie; Podlaskie – Prawosławny skit w Odrynkach; Pomorskie – Bory Tucholskie; Śląskie – Bielsko-Biała; Świętokrzyskie – Muzeum Archeologiczne w Wiślicy; Warmińsko-Mazurskie – Lidzbark Warmiński; Wielkopolskie – Pyzdry; Zachodniopomorskie – Darłowo. Źródło: National Geographic Traveler
Jak zbudować tratwę i przygotować się na wyprawę [Poradnik Travelera]
Kreatywne pomysły na to, co można robić w wakacje z dzieciakami? Dla starszych pociech świetną propozycją będzie zbudowanie tratwy. Zabawa, humor i radość z nawiązką zrekompensują trud włożony w przygotowanie konstrukcji. Pozostaje jednak pytanie: jak zbudować tratwę?
W tym artykule: Jak samemu zrobić tratwę? Tratwą po Wiśle Z czego zrobić tratwę? Lato to dla większości z nas czas urlopów, wypoczynku i spokoju. Dla innych z kolei to czas wzmożonej kreatywności. Dlatego jeśli chcesz, aby twoje dzieciaki na długo zapamiętały tegoroczne wakacje, zaproponuj im wspólne budowanie... tratwy. Okazuje, że wcale nie trzeba tak dużo wysiłku, aby samemu przygotować takową konstrukcję umożliwiającą rozpoczęcie wodnej przygody. Zatem jak zbudować tratwę? Tego dowiesz się z artykułu. Jak samemu zrobić tratwę? Kolejne zimowe spotkania przebiegały na dyskusjach. Spłynąć – świetnie. Ale czym? Jachtem? Nie – lepiej tratwą! Szukaliśmy w głowach opowieści o tratwach – z bali, PET-ów, rur plastikowych. Nie pamiętam już, kto wpadł na ten pomysł: beczki po oleju! To idealne rozwiązanie. Jumbo rysował kolejne projekty, a my odmierzaliśmy krokami: raz, dwa – miejsce na ster, trzy, cztery – namioty, bagaże, pięć, sześć... dziesięć. Czy aby nie za duża? Chyba w sam raz. Rozpoczęcie rejsu zaplanowaliśmy na 14 sierpnia. Tydzień wcześniej ekipa zebrała się na przystani klubu PTTK Wodnik. Ja z córką Kasią, Lechu z synami – Benkiem, Jankiem i Maciusiem – oraz pomysłodawca i niemianowany kierownik budowy – Jumbo z córką Hanią. Trzech ojców, pięcioro dzieci... Przed nami – ponad 400 km przygody. Za niewielką opłatą dostaliśmy pozwolenie na zajęcie strategicznego terenu w okolicy slipu. Zwoziliśmy materiały: beczki, deski, płyty wiórowe, plandeki. 6 najlepszych tras kajakowych w Polsce Meandrujące rzeki, gęste lasy, do tego wszechobecna cisza. Z dala od telewizora, samochodu, klimatyzacji, za to w bliskim kontakcie z naturą. Kajaki to świetny pomysł na weekend! Czwartego dnia zwodowaliśmy platformę tratwy. Widok był imponujący: osiem metrów długości, cztery szerokości, 32 m kw. Kolejne dwa dni pracy i pojawiła się konstrukcja domku, skrzynie, relingi. Siódmego dnia wszystko było gotowe. Staliśmy dumni, podziwiając nasze dzieło. I wtedy zrodziła się wątpliwość – może potrzebne jest jakieś pozwolenie, karta bezpieczeństwa? Sprawdzić nie zawadzi. W Inspektoracie Rzecznym w Porcie Praskim zdziwienie: – Tratwą do Gdańska? Proszę złożyć plany, dokumentację budowy, przyślemy inżyniera, jednostkę zbada, certyfikat wyda... – Taaak? To my... jeszcze wpadniemy. Zajrzeliśmy jeszcze na komisariat policji rzecznej. – Certyfikaty? Pierwsze słyszę. Kapoki, reling, silnik macie? To sternika motorowodnego na pokład i płynąć, bon voyage... Następnego dnia pakujemy bagaże: skrzynki z narzędziami na wszelki wypadek, benzynę, beczki z wodą, jedzenie. Wreszcie próba obciążenia: wchodzimy na pokład, „okręt” trochę przysiadł na wodzie, ale do pokładu zostało jeszcze jakieś 20 cm. Będzie dobrze! Tratwą po Wiśle Na brzegu zebrali się znajomi. Żegnamy się, oddajemy cumy i wychodzimy na rzekę. Mijamy kolejne mosty, Stare Miasto i korki na Wisłostradzie. Nad nami słońce, a wokół tylko woda. Będzie pięknie. Za Poniatoszczakiem podpływa policja. – A to wy, w porządku. Za Spójnią uważajcie na kamienie – ostrzegają..Pierwsze kilometry za nami. Żoliborz, Bielany, klasztor kamedułów. Przy brzegu uwija się stado ptaków i parunastu wędkarzy. Jeszcze dwie godziny i Warszawa znika za kolejnym zakrętem. Zbliża się wieczór. Widoczność jest coraz gorsza i z trudem odnajdujemy farwater pomiędzy wyspami. Ale chcemy przepłynąć jeszcze trochę... Szukamy przyjaznej zatoczki na nocleg. Nagle w ciemnościach wpadamy na wystające z rzeki konary zatopionego drzewa. Wokół gałęzie, woda szumi groźnie, zrobiło się naprawdę gorąco. Próbujemy odejść na wstecznym – nie idzie. Na pych też ciężko. Powoli, mozolnie, siłami całej załogi uwalniamy tratwę. Na dzisiaj koniec. Stajemy na kotwicy, zapalamy lampę. Rano oglądamy tratwę. Na beczkach niewielkie wgniecenie po uderzeniu w drzewo. Konstrukcja wytrzymała, ale obiecujemy sobie nie pływać już po zmierzchu. Kajaki – wszystko, co warto wiedzieć. Trasy dla początkujących, średniozaawansowanych i ekstremalistów Daleko od telewizora, samochodu, klimatyzacji, za to w bliskim kontakcie z naturą! Ruszamy na spływ kajakowy. Kawałek za Warszawą wita nas inny świat – stada kormoranów, czaple, orły. Za Łomiankami mijamy ostatnie wyspy, a rzeka rozlewa się szeroko. Słońce przygrzewa, żegluga staje się przyjemna i spokojna. Wyłączamy silnik, unosi nas prąd. Dziwne uczucie. Tratwa płynie raz bokiem, raz tyłem, no i brakuje sterowności. Po południu mijamy Modlin. Zbliżamy się do mostu, na wszelki wypadek odpalamy silnik. Stary merkurak kaszle nerwowo, w końcu gaśnie. Chwytamy za wiosła, by ominąć przęsła. Udało się! To już prawie dwa dni rejsu, a my dopiero mijamy trasę gdańską. Samochodem dojeżdża się tu z Warszawy w pół godziny. Nocujemy na wysokości Zakroczymia. Na lewym brzegu, na piaszczystej wyspie, dzieciaki rozbijają namioty. Palimy ognisko i w wielkim garze gotujemy makaron. Rano Jumbo z Lechem próbują naprawić silnik. Potrzebne są nowe części do pompy paliwowej, a najbliższy serwis będzie w Płocku. Decydujemy się popłynąć z prądem. Mamy wiosła, damy radę. Zwijamy obozowisko no i jazda! Dziób na wodę. Tratwa płynie wzdłuż lewego brzegu. Niedobrze. Musimy się dostać do głównego nurtu. Wiosła w dulki! Sterujemy w poprzek rzeki. Prąd jest jednak silniejszy, wpycha nas między wyspy. Przed nami długa, głęboka zatoka zakończona mielizną. Jeśli tam wpłyniemy bez silnika, zostaniemy pewnie do zimy. Pomysł na weekend: Wielka Pętla Wielkopolski Zwykle pada na góry albo na morze, ewentualnie Mazury lub po prostu gdzieś niedaleko. Na liście weekendowych wypadów Wielkopolska rzadko zajmuje miejsce na szczycie - nie dlatego, że nie zasł... Rzucamy kotwicę. Lina ucieka z pokładu, napręża się, obraca tratwę, czujemy szarpnięcie. Stoimy. Świetnie. Tylko co dalej? Lechu wskakuje do kajaka, wywozi drugą kotwicę jak najdalej, w kierunku głównego nurtu. Pach, poszła na dno. Trzyma? Trzyma! Wybierać! Łatwo powiedzieć. Prąd jest silny, tratwa duża, opór jeszcze większy. Ledwo nam idzie. Więc znów kajak, znów kotwica, znów ciągniemy. Męczące to, ale skuteczne. Trzy godziny i udaje się przeciągnąć okręt pod prawy brzeg, choć my padamy ze zmęczenia. Następnego dnia dopływamy do Czerwińska z pięknymi drewnianymi domami i rynkiem. Zwiedzamy klasztor salezjanów i uzupełniamy zapasy. Kupujemy nowe wiosła – sześciometrowe, dębowe „pychy”, 30 kg każde. Pogoda się pogarsza. Widoczny przed nami szary wał chmur staje się coraz ciemniejszy. Wiatr zmienia się w huragan. Opuszczone brezentowe ściany domku działają jak żagiel, więc tratwa groźnie przyspiesza. Na dodatek z nieba leje się na nas ściana wody. Widoczność spada do zera, dla bezpieczeństwa rzucamy kotwicę. Wiatr szarpie tratwą. Zastanawiamy się, czy konstrukcja wytrzyma, ale wytrzymuje. Jumbo, oaza spokoju, gotuje kolejne spaghetti. W Wyszogrodzie wszędzie widać połamane drzewa i uszkodzone budynki. – Dawno nie było tu takiej nawałnicy... pływaliście podczas burzy? – starszy pan dyskretnie puka się w czoło. Z każdym dniem nabieramy doświadczenia, uczymy się czytać wodę. Zaczynamy rozumieć, że kawałek drewna płynący obok przez pół dnia to dobry znak: poruszamy się w głównym nurcie. A woda z każdym kilometrem coraz czystsza, codzienne kąpiele stają się przyjemną regułą. Szóstego dnia docieramy do Płocka. Gdy mijamy most, jest już ciemno. W porcie pozwalamy sobie na rozpustę: ciepły prysznic, wielką pizzę, butelkę wina. Włóczymy się po starówce, odpoczywamy trochę od rzeki i od siebie. Leonid Teliga – poznaj historię legendarnego polskiego żeglarza, który samotnie opłynął świat Kim był Leonid Teliga? – mogą dopytywać młodzi adepci żeglarstwa, którzy tak jak słynny podróżnik, marzą o opłynięciu Ziemi. Sprawdź, co wiemy na temat tego wybitnego Polaka. Rano udaje się naprawić silnik. Na szczęście, bo przed nami Zalew Włocławski. Pokonanie go na wiosłach zajęłoby nam tydzień, a my jeszcze nie osiągnęliśmy półmetka. Musimy się spieszyć, bo nie zdążymy do Gdańska przed końcem wakacji. Odpalamy silnik i po południu stajemy pod śluzą na tamie we Włocławku. To wielka budowla – beton, stal, wały ziemne, porty. Kiedyś musiał być tu niezły ruch. Teraz cisza dudni w uszach. Jest jeszcze wcześnie, więc może uda się przejść na drugą stronę. Biegnę do sterowni, gdzie siedzi dwóch panów z obsługi. Patrzą z dezaprobatą na tratwę, mruczą coś niezrozumiale. Nad biurkiem wisi kartka: KAJAKÓW I ROWERÓW WODNYCH NIE SLIPUJEMY! Zbaraniałem. – To nie kajak, to poważna jednostka – przekonuję. Negocjacje trwają dobre pół godziny. W końcu śluzujemy się za 20 zł i 0,75 litra Wyborowej. Za tamą rzeka zmienia charakter, jest bardziej uregulowana, mniej meandruje. Przejrzystość wody do półtora metra staje się regułą. Przed Bobrownikami mijamy leżący w nurcie wrak statku. Co to może być? Zatrzymujemy tratwę koło baszty zamku, rozpytujemy w Bobrownikach. Pewności nie ma. Może to być wrak okrętu Moniuszko, zatopionego podczas walk z oddziałem bolszewickim w 1922 r., albo posłanej na dno przez Niemców w 1939 r. Spółdzielni Wisła. W Nieszawie, po 10 dniach żeglugi, spotykamy pierwszy płynący statek. Piękny prom bocznokołowy jest lokalną atrakcją. Obsługuje połączenie między brzegami i zabiera na krótkie rejsy przyjeżdżających autokarami turystów. Mazury pod żaglami. Siedem dni na niewielkim jachcie Ruszamy na podbój Wielkich Jezior Mazurskich. Przed nami siedem dni przygody na niewielkim jachcie na trasie Mikołajki - Węgorzewo. Mijają kolejne dni, a my – kolejne miasta. Bydgoszcz, wspaniały, europejski Toruń, smutny, zaniedbany Grudziądz, Gniew z imponującym krzyżackim zamkiem. Wreszcie docieramy na Żuławy, gdzie Wisła rozlewa się szeroko – możemy pływać od brzegu do brzegu. W powietrzu czuć już zbliżające się morze. Żegnamy trasę Elbląg–Gdańsk, przechodzimy przez śluzę, tym razem już bez prezentów, i wpływamy na Martwą Wisłę. To już inna przestrzeń, inne nabrzeża – widać życie na wodzie, pracujące dźwigi, statki, trochę jachtów. Tuż koło obrotowego mostu w Sobieszewie wypada nasz ostatni nocleg. Następnego dnia płyniemy dumnie przez port gdański. Jumbo wyciąga szampana, strzela korek. Udało się! Mijamy Sołdka, Stare Miasto, Żurawia, Muzeum Morskie. W marinie stoją dumnie mahoniowe meble. – Skąd przypłynęliście? – Z Warszawy. – Bosman salutuje – Cumujcie za darmo, keja dla VIP-ów! Z czego zrobić tratwę? Do zbudowania tratwy potrzebne są: beczki po oleju silnikowym (14 sztuk); kantówka drewniana gruba (40 m); płyty wiórowe OSB (9 sztuk); taśmy stalowe, kantówka drobna, plandeka, gwoździe wkręty, silikon w tubie; pręty metalowe ze złomu – dowolna liczba; Budowanie tratwy – instrukcja: Z grubej kantówki uformuj stosowną ramę o wymiarach 7,50 x 3,75, solidnie skręć wkrętami. Przygotuj beczki, dokładnie uszczelniając je silikonem. Teraz przymocuj je do ramy w dwóch rzędach po 7 sztuk za pomocą stalowej taśmy. Na to połóż płyty OSB, przykręć je wkrętami. Nie zapomnij o wzmocnieniu tylnej belki, do której przymocowany będzie silnik. Na tak przygotowanej platformie zbuduj lekki dom – wedle własnego gustu i uznania. Praktycznie jest umieścić w nim skrzynie do przechowywania bagaży, prowiantu itp. oraz stół. Nie zapomnij o relingach, otworach odpływowych, dulkach na wiosła, jarzmie na ster. Zaplanuj długi urlop, zaproś na rejs tylko sprawdzonych przyjaciół. Zwoduj tratwę, najlepiej wczesnym latem, i ruszaj po przygodę. Stopy wody pod kilem!
Alarm przeciwpowodziowy w Płocku. "Tylko krok dzieli ten rejon od ewakuacji”
Sytuacja na Wiśle w rejonie Płocka jest bardzo dynamiczna. Na wszystkich czterech wodowskazach w mieście przekroczone zostały już stany alarmowe. Przyczyną jest zator na Wiśle, który tworzą napływające bryły lodu. W Płocku trwają przygotowania na wypadek ewakuacji.
W tym artykule: Stan wody Wisły w Płocku Na lodołamacze jest za zimno Alarm przeciwpowodziowy Jak informuje w mediach społecznościowych prezydent miasta Andrzej Nowakowski, „w godzinach porannych woda wlała się na bulwary wiślane oraz portu klubu MORKA. Podtopione zostały także nieruchomości i droga na ul. Gmury na osiedlu Borowiczki. Na bieżąco monitorujemy wszystkie zabezpieczenia przeciwpowodziowe - przegrodę boczną Borowiczki oraz wały w rejonie osiedla Radziwie i Popłacina. Zabezpieczamy także nieruchomości przy ul. Gmury.” Jak podaje Urząd Miasta Płocka, „w związku z dynamiką zjawisk hydrologicznych i glacjalnych została też podjęta decyzja o zabezpieczeniu ul. Gmury i ewentualnej ewakuacji około 110 mieszkańców, dla których zostaną przygotowane pokoje w Bursie Płockiej. Wszystkie służby mundurowe zostały postawione w stan podwyższonej gotowości.” Jak podaje Tygodnik Płocki, w związku z coraz wyższym poziomem wody na nabrzeżu wiślanym strażacy oraz terytorialsi zabezpieczają znajdujące się tam pawilony usługowe. Służby układają worki z piaskiem, które mają zapobiec wlewaniu się wody. – W akcji uczestnicy około 40 strażaków Państwowej Straży Pożarnej w Płocku – mówi portalowi st. kpt. Edward Mysera, oficer prasowy Komendy Miejskiej PSP w Płocku. Stan wody Wisły w Płocku Alarm przeciwpowodziowy obowiązuje na terenie Płocka od wczoraj. Obecnie poziom Wisły przekracza tam stan alarmowy na wszystkich czterech wodowskazach, a wody wciąż przybywa. Jak podaje Urząd Miasta Płocka jej stan na godzinę 14:00 wygląda następująco: „Borowiczki – 430 cm (stan ostrzegawczy 315 cm, stan alarmowy 345 cm) Grabówka – 435 cm (stan ostrzegawczy 275 cm, stan alarmowy 340 cm) Brama przeciwpowodziowa port Radziwie – 366 cm (stan ostrzegawczy 207 cm, stan alarmowy 237 cm) Nabrzeże PKN – 771 cm (stan ostrzegawczy 670 cm, stan alarmowy 700 cm)” Na lodołamacze jest za zimno Z informacji RMF FM wynika, że prezydent miasta Andrzej Nowakowski prosił o uruchomienie lodołamaczy, które mogłyby rozkruszyć lód powodujący zator na Wiśle, na północ od miasta. Jednak według państwowych Wód Polskich jest na to za zimno. Jak podaje RMF FM, Krzysztof Woś, zastępca prezesa Wód Polskich ds. ochrony przed powodzią i suszą, przekonywał, że "uruchomienie lodołamaczy teraz - przy tak ujemnych temperaturach i, co ważne, przy podobnych prognozach na najbliższe dni i noce - mogłoby przynieść więcej szkody niż pożytku” Alarm przeciwpowodziowy W związku z osiągnięciem stanów ostrzegawczych i alarmowych na rzece Wiśle, w Urzędzie Miasta Płocka odbywa się spotkanie sztabu kryzysowego, między innymi z udziałem służb mundurowych, przedstawicieli Wód Polskich, prezydenta Płocka, Andrzeja Nowakowskiego i Wojewody Mazowieckiego Konstantego Radziwiłła. Sytuację dodatkowo utrudniają warunki atmosferyczne. Na przeważającym obszarze kraju obowiązują ostrzeżenia Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej przed mrozem. Lokalnie w nocy możliwy jest spadek temperatury do -20 stopni Celsjusza. Wydano też alerty przed intensywnymi opadami śniegu.
Czy Mieszko I był wikingiem? Wyjaśni badanie DNA. Jeśli...
Naukowcy chcą ustalić piastowski profil genetyczny. Biskup się waha.
Na przełomie roku w katedrze w Płocku ma się zacząć remont tzw. Kaplicy Królewskiej. Jak dowiedziała się "Rzeczpospolita", prace konserwatorskie chcą wykorzystać do swoich badań historycy zajmujący się początkami polskiej państwowości. Kaplicę Królewską uznaje się bowiem za największą nekropolię Piastów. Naukowcy chcieliby pobrać z kości m.in. materiał genetyczny. Liczą na to, że badania pozwolą im ustalić profil genetyczny Piastów, a przy okazji zweryfikować stawiane od kilku lat tezy, jakoby Mieszko I był wikingiem. Bp Piotr Libera, ordynariusz płocki, w sprawie udzielenia zgody na badania konsultował się m.in. z płocką delegaturą Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i wybitnym historykiem prof. Henrykiem Samsonowiczem. - Z uwagi na trwający od kilku miesięcy remont wieży północnej katedry i planowany gruntowny remont Kaplicy Królewskiej nie wyrażono zgody na badania – informuje dr Elżbieta Grzybowska, rzecznik diecezji. Zastrzega jednak, że biskup "nie wyklucza w przyszłości wyrażenia swojej zgody" na badania. Źródło: PAP
W konkursie Travelera do wygrania 3 dwudniowe karnety na festiwal Audioriver w Płocku.
Audioriver Festival już 24-26 lipca w Płocku. Szykuje się 70 niezwykłych koncertów, a wśród tegorocznych wykonawców usłyszymy m.in. Róisín Murphy, Hercules & Love Affair, czy Underworld. W konkursie Travelera do wygrania 3x dwudniowe karnety (piątek i sobota). Co zrobić, aby je mieć? Pobierz tabletowe wydanie lipcowego magazynu National Geographic Traveler. Do ściągnięcia na: https://play.google.com/store/apps/details?id=pl.burdamedia.traveler lub https://itunes.apple.com/app/id943500580 Wymień 4 włoskie gesty, które prezentujemy w dodatkowych materiałach multimedialnych w artykule „Obudź w sobie Południowca”. Następnie krótko uzasadnij, dlaczego to Ty powinieneś wygrać. Odpowiedzi przesyłajcie na adres ng@burdamedia.pl, w tytule maila wpisując „Konkurs Audioriver”. Konkurs trwa do niedzieli (19.07.2015) do godziny 20:00. ______________ Rozstrzygnięcie konkursu Dziękujemy za wszystkie zgłoszenia. Przedstawiamy nazwiska zwycięzców, do których powędrują dwudniowe karnety na festiwal Audioriver: Paweł Soja Piotr Oziębło Stanisław Suszko Gratulujemy i życzymy udanej zabawy!
Potrząsając biczem z długim włosiem, Tatavi Heduvou, pomocnik kapłana, pochyla się do ziemi rozpoczynając codzienny rytuał w szpitalu wykorzystującym uzdrawiającą moc voodoo w Séko nieopodal Lome, stolicy Togo. Goudjo Heduvou – opiekun szpitalnego ołtarza bóstwa – chwyta dłoń Tataviego, wpadając w trans. Wspólnie przywołują Gabarę – palącą papierosy, żłopiącą gin, rozsiewającą woń perfum boginię miłości (powyżej) – żeby uleczyła kobietę o złamanym sercu.W tym słynnym wśród zamieszkującego południowe Togo i południowo-wschodnią Ghanę ludu Ewe szpitalu leczy się niemal wszystko – od trądu po paraliż. Wejście w ten tajemniczy świat kosztowało kilka kieliszków wódki, ulubionego trunku bóstw voodoo, ale bogowie, za pośrednictwem kapłana, w końcu okazali nam przychylność. Zanim tu trafiłyśmy, byłyśmy przekonane, że voodoo pochodzi z Haiti. Tymczasem religia ta zyskała swoją nazwę jeszcze w Afryce Zachodniej, a w obu Amerykach nosi wiele imion: vodou na Haiti, candomblé w Brazylii, obeah na Jamajce. Słowo voodoopochodzi z języka Fonów, grupy etnicznej bliskiej Ewe, i oznacza ducha.Wyznawcy tej religii wierzą w tajemne siły, które rządzą ich życiem. Większość z 2,5 mln Ewe uprawia ten kult. Byłyśmy świadkami tej gorliwości,kiedy na naszych oczach Tatavi (z prawej) otrzymał od Gabary metapsychiczną receptę dla czekającej z niecierpliwością na zewnątrz kobiety cierpiącej po doznanym zawodzie miłosnym.Świadomy naszej ciekawości i chęci dowiedzenia się czegoś więcej na temat tej często opacznie rozumianej religii John Agbeve, nasz znajomy Ewe, droczył się z nami, przekonując, że aby „naprawdę doświadczyć voodoo”, musimy zobaczyć rytuał Kokuzanu.
|Spis treści – marzec 2009 Voodoo. Afrykańskie korzenie tajemniczego kultu opętania. Wieloryby. Mimo zakazu polowań ogromne płetwale wciąż są nieliczne. Sahel. Dzikie pogranicze między pustynią a zieloną Afryką. Darfur. Ludobójstwo na oczach biernego świata. Moskwa. Stolica, w której milionerzy są pospolici jak gołębie. Jaguary. Największe koty Nowego Świata lubią wędrówki. Niedotykalne anioły. Hinduski patent na zdrowie dla biedaków.