Niemiecka „Nicea Bałtyku” leży tuż za polską granicą. Zachwyca elegancją
Cesarskie Kurorty w Meklemburgii to Ahlbeck, Heringsdorf i Bansin. Razem tworzą spójny pas wypoczynkowy połączony najdłuższym na kontynencie nadmorskim deptakiem.
Spis treści: Cicho i zielono Symbol luksusu Promenada i park zdrojowy Zamek na jeziorze Niklot i Lew Meklemburgia – informacje praktyczne Cesarza Fryderyka Wilhelma III w 1820 r. poproszono o wymyślenie nazwy dla miejscowości, która z osady rybackiej miała się stać ekskluzywnym kurortem. – Wioska Śledzi – palnął bez zastanowienia władca, jako że chwilę wcześniej próbował tu doskonałej sałatki z tą rybą. – Znakomita nazwa – przyklasnęli miejscowi notable, bo jakżeby mieli nie przyklasnąć cesarzowi. I tak już zostało. Tak przynajmniej mówi legenda. Faktem jest, że cesarz oficjalnie zaaprobował tablicę z napisem Heringsdorf przed budynkiem miejscowej przetwórni śledzi. Tego samego roku nazwa ta została ogłoszona w pruskim dzienniku urzędowym. A Wioska Śledzi (Heringsdorf) na wyspie Uznam to dziś wspaniały przykład nadbałtyckiego uzdrowiska. W sezonie ciągną do niego tłumy, a poza sezonem dużo mniej liczni miłośnicy surowego piękna oraz kuracjusze pożądający leczniczego jodu. Cicho i zielono Szeroką, białą plażę w Bansinie mam na wyciągnięcie ręki. Od świtu siedzę więc na piasku i obserwuję mewy. Jest ich mnóstwo i robią spore zamieszanie. Lewitują w powietrzu, korzystając z mocnych bałtyckich powiewów, a potem nawołują się ekspresyjnie. Niedługo potem zadbaną promenadą Europy ruszam na zachód. Po prawej stronie mam potężniejące z minuty na minutę fale, po lewej: przepiękne domy wczasowe w stylu Bäderarchitektur, charakterystycznej architektury kurortowej. To jedno z najelegantszych miejsc nad Bałtykiem. Wdrapuję się na zalesioną górę Lange – widok stąd w słoneczny dzień jest wart każdych pieniędzy. Obserwuję spienione morskie bałwany, a po chwili zerkam na wschód, w stronę położonego na końcu Uznamu Świnoujścia. Przede mną kilka kilometrów wspaniałego wybrzeża. Niemiecka część wyspy obejmuje przede wszystkim tzw. Cesarskie Kurorty: Ahlbeck, Heringsdorf i Bansin. Razem tworzą spójny pas wypoczynkowy połączony najdłuższym na kontynencie nadmorskim deptakiem. Każde z miasteczek ma trochę inny klimat. Bansin to bezpośredni kontakt z naturą, cisza i inklinacje artystowskie. Jest najmniejszym, najbardziej kameralnym i zielonym z trzech kurortów. Turyści przyjeżdżają tu dla morza, ale i dla przepięknych bukowych lasów, które miejscami niemal „wchodzą” na plażę, a także dla bliskości jezior, zwłaszcza Schloonsee. Pełno tu ścieżek rowerowych i tras spacerowych prowadzących przez bujnie zielone krajobrazy. Architektura jest tu mniej monumentalna niż w pełnym królewskiego przepychu Heringsdorfie. To przeważnie nieduże wille, pensjonaty i rodzinne hotele. Działa tu kilka prężnych instytucji kultury i galerii. Także dlatego nierzadko gości artystów: malarzy czy szukających twórczej inspiracji pisarzy. Wyspa Uznam słynie też z odbywającego się na przełomie września i października Usedomer Musikfestival – festiwalu muzyki klasycznej. Od wielu lat jego częścią – poza miastami niemieckimi – jest też Świnoujście. Symbol luksusu Następnego dnia tuż po śniadaniu wypożyczam rower i zakosami jadę ku granicy z Polską. Kilka razy zatrzymuję się w Heringsdorfie, który nazywany bywa Niceą Bałtyku, co ma oddawać jego prestiżowy charakter. Mijam luksusowe wille, które stały się znakiem rozpoznawczym tego miejsca. To pozostałość po modzie, która zapanowała w XIX w. w Niemczech. Arystokraci i zamożne mieszczaństwo za punkt honoru wzięły sobie posiadanie domu letniskowego nad Bałtykiem. W 1876 r. uruchomiono połączenie kolejowe między stolicą cesarstwa a Świnoujściem (wówczas: Swinemunde). To wtedy wyspę Uznam nazwano „wanną kąpielową Berlina”. Każdy, kto chciał przynależeć do stołecznej elity, wręcz musiał postawić tu sobie efektowną rezydencję – najlepiej tuż przy promenadzie. A czym bardziej okazały był gmach, tym większym szacunkiem cieszył się potem jego właściciel na berlińskich salonach. Na próżno szukać wspólnych cech stylistycznych dla wszystkich domów Heringsdorfu. To właśnie różnorodność i eklektyzm stanowi o uroku tej architektury. Niektóre wille przywodzą na myśl włoskie pałace renesansowe, inne – klasycystyczne rezydencje kupieckie czy wreszcie budowle charakterystyczne dla Schwarzwaldu. Natomiast powtarzają się elementy typowe dla architektury uzdrowiskowej: portale z antycznymi kolumnami, trójkątne frontony wzorowane na greckich świątyniach, kolumny z misternymi kapitelami korynckimi, szerokie schody zewnętrzne, a także przestronne lodżie, nieregularne wykusze i ozdobne wieżyczki. Oglądam kilka efektownych przykładów nadmorskiego eklektyzmu. Weisses Schloss (Biały Zamek) to jasna rezydencja o pałacowym charakterze. Villa Achterkerke łączy elementy historyzmu z klasyczną architekturą uzdrowiskową. Zaś Villa Bleichröder to już esencja luksusu i wspomnienie po milionerach, którzy tu gościli. Niegdyś należała do bajecznie bogatego bankiera Gersona von Bleichrödera. Poza rezydencjami wypoczynkowymi najważniejszą atrakcją kurortu jest Seebrücke Heringsdorf, najdłuższe w Niemczech molo. Mierzy ponad 500 m długości i jest nie tylko pięknym deptakiem. Mieści też galerię handlowo-gastronomiczną; są tu sklepy, restauracje oraz przystań statków wycieczkowych. Promenada i park zdrojowy Zanim promenadą Europa dotrę do granicy i Świnoujścia, odwiedzam jeszcze Ahlbeck, uznawany za najbardziej klasyczny i „pocztówkowy” z trzech Cesarskich Kurortów. Również jego symbolem jest molo (Seebrücke Ahlbeck) z 1898 r. – jedno z najstarszych i najlepiej zachowanych nad całym Bałtykiem. Drewniana konstrukcja z budynkiem restauracyjnym na końcu często pojawia się w filmach i materiałach promocyjnych regionu. Z krańca mola doskonale widać linię brzegową i zabytkową zabudowę kurortu. A jest co oglądać! Wille z wieżyczkami, balkonami, ornamentami i jasnymi fasadami tworzą spójną, elegancką przestrzeń. Wiele z nich przekształcono w butikowe hotele, pensjonaty i apartamenty do wynajęcia. Wszystko opasane szeroką, piaszczystą plażą z charakterystycznymi koszami plażowymi (strandkörbe), w których przed wiatrem chronią się turyści. Nieco dalej – rząd kameralnych kawiarni, cukierni, barów i restauracji, zejścia na plażę i punkty widokowe. Ahlbeck to ciche, spokojne miejsce. Ale w sezonie przy promenadzie gwar potrafi znacząco wzrosnąć. Wtedy warto ruszyć do Parku Zdrojowego (Kurpark Ahlbeck). To zielona oaza spokoju tuż przy centrum. Alejki obsadzone starodrzewem dają wytchnienie od wakacyjnych atrakcji. Zamek na jeziorze Wypożyczonym samochodem jadę do oddalonego trochę od morza Schwerinu. Największym magnesem tego miasta jest położony malowniczo na wyspie pośrodku jeziora Schweriner See warowny zamek nazywany Neuschwansteinem Północy. Bez wątpienia zasługuje na swoje miano. Wprawdzie pierwsze wzmianki o nim pochodzą z XIII w., a potem był rozbudowywany w stylu renesansowym i barokowym, największą przemianę przeszedł jednak w XIX w. Architekci Georg Adolf Demmler i Johann Albrecht stworzyli tu cudo romantyzmu. Ich inspiracją były francuskie zamki renesansowe nad Loarą i historyzm łączący elementy baroku, klasycyzmu i renesansu. Powstały wieże i wieżyczki (ponoć jest ich aż 300), kopuły, tarasy i bogato zdobione fasady. W tym czasie Schweriner Schloss był już rezydencją wielkich książąt Meklemburgii, a więc centrum dworskiego i politycznego życia regionu. Dziś w zamku mieści się landtag (parlament) kraju związkowego oraz muzeum. Jednym z mostów wchodzę do wnętrza. Wielkie wrażenie robią reprezentacyjne sale, w tym ogromna sala tronowa z marmurowymi kolumnami, bogatą dekoracją ścian i historycznymi meblami. Z podobnym rozmachem zaprojektowana jest sala balowa. W jasnej przestrzeni zachwycają lustra i subtelne złocenia. W przeszłości odbywały się tu bale i koncerty. Równie spektakularne są otaczające twierdzę ogrody i park krajobrazowy. Fontanny, rzeźby i osie widokowe tworzą idealne tło dla budowli. To miejsce, w którym historia, architektura i natura tworzą wyjątkowo harmonijną całość. Niklot i Lew Następnego dnia ze schwerińskiego Rynku ruszam na spacer po mieście w towarzystwie Jürgena Hingsta, lokalnego przewodnika i pasjonata regionu. – Jak może słyszałeś, do XII w. żyli tutaj Słowianie, plemię Obodrzyców. Mimo germańskich najazdów długo się przed nimi bronili. Do legendy przeszedł zwłaszcza ostatni z obodrzyckich władców, Niklot, który zginął w 1160 r. podczas walk z wojskami Henryka Lwa – opowiada. Potomkowie Niklota dogadali się z najeźdźcami. Przyjęli chrześcijaństwo i utworzyli dynastię książąt Meklemburgii, która rządziła regionem przez kolejne stulecia. Dziś pamiątką o bohaterskim władcy jest monumentalna statua na schwerińskim zamku. Niklot przedstawiony jest tu jako wódz na koniu – z tarczą i włócznią. Z kolei na miejskim Rynku możemy podziwiać pomnik lwa, symboliczny hołd dla zwycięzcy historycznej potyczki, księcia Saksonii i Bawarii – Henryka Lwa. To on uznawany jest za założyciela miasta Schwerin. 7-metrowy słup pokryty reliefami odsłonięto w 1995 r. z okazji 800-lecia śmierci władcy. Jego autor, niemiecki rzeźbiarz Peter Lenk, słynie z dzieł ironicznych, zabawnych, niesztampowych. Nie inaczej jest tutaj. Gdy lepiej przyjrzeć się płaskorzeźbom, można dostrzec prawdziwe perełki. Poza scenami przedstawiającymi założenie miasta i krwawą bitwę, zobaczymy np. „paradę pośladków”, satyryczne nawiązanie do średniowiecznej manifestacji mieszkańców osady Bardowick, którzy pokazali księciu nagie pośladki w geście protestu przeciwko jego polityce handlowej. Niemal dosłownie dwa kroki dalej mamy kolejny z cudów Schwerinu – katedrę pw. Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Ewangelisty, która zachwyca wspaniałą średniowieczną przestrzenią, wysokimi sklepieniami i cennymi elementami, z historyczną chrzcielnicą na czele. Kościół powstawał od 1172 r., a od 1248 był siedzibą biskupstwa. W czasach krucjat przechowywano tu relikwie krwi Pańskiej. W XIX w. dobudowano strzelistą neogotycką wieżę o wysokości 117,50 m. I to na nią wąskimi i krętymi schodami wdrapujemy się z Jürgenem. Panorama miasta i jego siedmiu jezior jest warta tego wysiłku. Spoglądam stąd na rynek otoczony zabytkowymi kamienicami. Tego wieczora setki ludzi w każdym wieku przyjdą tu na koncert punkowy. Mimo chłodu będzie tłoczno i gwarno do późna. Meklemburgia – informacje praktyczne Dojazd Do Heringsdorfu i okolic pociągiem – np. pendolino do Świnoujścia, potem promem i taksówką lub wynajętym autem. Do Schwerinu np. z lotniska w Hamburgu samochodem lub pociągiem (2 godz., 100–180 zł). Do Hamburga z Warszawy lot już za 360 zł w obie strony liniami LOT. Transport Po bałtyckim wybrzeżu najlepiej podróżować autem. Wypożyczalnia SIXT: Ahlbecker Chaussee w Heringsdorfie. Od 330 zł za dzień. Nocleg Seetelhotel Kaiserstrand Beachhotel, Strandpromenade 21, Heringsdorf. Znakomity hotel przy samej plaży w Bansinie. Od 480 zł za 2 os. Weinhaus Uhle, Schusterstraße 13-15, Schwerin – zabytkowy hotel od 400 zł za pokój. Jedzenie Weisses Schloss – restauracja z 1825 r. w Heringsdorfie. Café Asgard, Strandpromenade 15, Bansin – na kawę nad samym morzem. Wasserschloss Mellenthin, Schlossallee 5, Mellenthin – restauracja w dawnym pałacu i na jego patiu. Weinbistro George, Schusterstraße 13-15, Schwerin. Café Prag, Schloßstraße 17, Schwerin – kawiarnia i cukiernia z historią sięgającą 1755 r. Müllers, Puschkinstraße 55, Schwerin – bar ze świetną kuchnią nastawiony na wegan i wegetarian. Weinhaus Wöhler, Puschkinstraße 26, Schwerin – tradycyjna, ciężka kuchnia w najlepszym wydaniu. Atrakcje 1,5-godzinny rejs statkiem po jeziorach Schwerinu za 23 euro (dzieci 6–14 lat: 11 euro, do 6 lat: gratis) organizuje Weisse Flotte Schwerin (Werderstraße 140). Źródło: National Geographic Traveler
Wybrano najpiękniejsze plaże świata. Trzy europejskie miejsca w czołówce rankingu
Latem miliony turystów ruszają nad morze w poszukiwaniu miejsc z czystą wodą, jasnym piaskiem i widokami, które zostają w pamięci na długo. Które plaże faktycznie należą do najpiękniejszych na świecie? Ten ranking oparty jest nie na subiektywnych odczuciach, lecz na rygorystycznej analizie danych.
Czy o wyjątkowości plaży decyduje kolor wody, miękkość piasku, otaczający krajobraz, a może pogoda? Choć dla wielu podróżników najważniejsze są własne wspomnienia i emocje związane z danym miejscem, autorzy najnowszego zestawienia postanowili spojrzeć na temat z bardziej obiektywnej perspektywy. Analizując m.in. barwę i przejrzystość wody, średnie temperatury, warunki klimatyczne oraz oceny użytkowników w Mapach Google, przygotowali ranking najpiękniejszych plaż świata. Na jego szczycie znalazła się plaża położona na Amerykańskich Wyspach Dziewiczych, uznawana za jedno z najbardziej malowniczych miejsc do wypoczynku nad morzem. Która plaża jest najpiękniejsza? Zwycięzca zaskakuje Autorzy zestawienia przygotowanego przez Beach.com postanowili odpowiedzieć na pytanie, które od lat powraca przed każdym sezonem wakacyjnym: czy da się wskazać najpiękniejszą plażę świata w możliwie najbardziej obiektywny sposób? Zamiast opierać się na indywidualnych opiniach, stworzyli wieloetapową metodologię, łącząc doświadczenie ekspertów z analizą danych. W pierwszym etapie 58 specjalistów związanych z turystyką (wśród nich dziennikarze, twórcy internetowi i przedstawiciele lokalnych organizacji turystycznych) wytypowało 226 plaż z różnych zakątków świata. Następnie każdą z nich oceniono według 18 wskaźników obejmujących sześć głównych kategorii. Badacze wykorzystali m.in. pięcioletnie dane satelitarne NASA MODIS-Aqua dotyczące koloru i przejrzystości wody, przeanalizowali ponad 93 tys. opinii opublikowanych w Mapach Google, a także uwzględnili dostępność komunikacyjną, odległość od najbliższego dużego lotniska oraz dane klimatyczne pokazujące, przez jaką część roku panują tam najlepsze warunki do wypoczynku. Dzięki temu powstałożna Po podsumowaniu wszystkich wyników zwycięzca był tylko jeden. Pierwsze miejsce zajęła Trunk Bay na wyspie Saint John na Amerykańskich Wyspach Dziewiczych – plaża położona na terenie Parku Narodowego Wysp Dziewiczych, uznawana za jedno z najbardziej malowniczych miejsc w całych Karaibach. Eksperci zwracali uwagę nie tylko na niezwykle intensywny, turkusowy kolor wody i miękki biały piasek, ale również na otaczające zatokę zielone wzgórza oraz dobrze zachowany, naturalny krajobraz. Fenomen Trunk Bay Według autorów rankingu Trunk Bay należy do plaż najczęściej rekomendowanych przez specjalistów, a pogoda pozwala korzystać z jej uroków nawet przez około dziesięć miesięcy w roku. „Jest ukryta na terenie parku narodowego, a za nią rozciąga się zachwycający górski krajobraz. Do tego dochodzi wymarzone połączenie miękkiego białego piasku i nierealnie turkusowej wody. Trudno uwierzyć, że takie miejsce istnieje, dopóki nie stanie się na tej plaży” – opisuje podróżniczka i autorka przewodników Savanna Crowell, jedna z ekspertek biorących udział w opracowaniu zestawienia. Europejskie plaże wysoko w rankingu Europejskie plaże również zajęły wysokie miejsca. Drugą lokatę zdobyła Elafonissi na południowo-zachodnim wybrzeżu Krety, od lat uznawana za jedną z największych atrakcji greckich wysp. Miejsce słynie z płytkiej laguny, przez którą można przejść pieszo na niewielką wysepkę, a także z charakterystycznego różowego piasku, którego barwa jest efektem drobnych fragmentów muszli i koralowców. Plaża od lat pojawia się również w światowych rankingach najpiękniejszych miejsc do plażowania, a dzięki płytkiej wodzie i osłoniętej zatoce jest chętnie wybierana także przez osoby mniej doświadczone w pływaniu. W pierwszej piątce znalazła się także chorwacka Zlatni Rat, znana w Polsce jako Złoty Róg. Ta położona na wyspie Brač plaża zachwyca swoim nietypowym kształtem, który zmienia się pod wpływem fal, prądów morskich i wiatru. Wyrastający w morze żwirowy cypel jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli chorwackiego wybrzeża, a wyjątkowo przejrzysta woda przyciąga zarówno miłośników kąpieli, jak i windsurfingu czy kitesurfingu. Dzięki dogodnym połączeniom promowym ze Splitu jest również jedną z najłatwiej dostępnych plaż w tej części Adriatyku. W pierwszej dziesiątce znalazła się jeszcze tylko jedna europejska plaża – Praia da Falésia w portugalskim regionie Algarve, która zajęła dziewiąte miejsce. Rozciągająca się na około sześć kilometrów plaża wyróżnia się wysokimi klifami o intensywnie czerwono-pomarańczowej barwie, kontrastującymi z jasnym piaskiem i wodami Atlantyku. Autorzy zestawienia podkreślili jej dobrze zachowane naturalne otoczenie, wysokie oceny przyznawane przez odwiedzających oraz doskonałe warunki do długich spacerów wzdłuż wybrzeża. W czołowej dziesiątce znalazły się również Grace Bay na wyspach Turks i Caicos, słynąca z niemal idealnie spokojnej, lazurowej wody, Flamenco Beach na karaibskiej wyspie Culebra w Portoryko, Palolem Beach w indyjskim stanie Goa, Playa Balandra w meksykańskiej Kalifornii Dolnej oraz Eagle Beach na Arubie, znana z charakterystycznych drzew divi-divi pochylonych przez stałe pasaty. Choć każda z tych plaż ma zupełnie inny krajobraz i klimat, wszystkie łączy jedno – wyjątkowo czysta woda, wysoka jakość środowiska naturalnego oraz walory, które od lat przyciągają podróżników z całego świata i regularnie zapewniają im miejsce w rankingach najpiękniejszych plaż globu. Źródła: Euronews, Beach.com Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Polska Amazonia i żubry nad Bałtykiem. Wolin to doskonały kierunek dla miłośników natury
Wolin to największa wyspa naszego kraju. Na szczęście, aby się na nią dostać, nie musimy pokonywać długiej drogi morskiej – wystarczy przeprawić się przez krótki most. Ze względu na niski poziom zurbanizowania wyspy Zalewu Szczecińskiego pozostają wybornym miejscem na wakacyjny urlop.
Tereny północno-zachodniej Polski przez lata stanowiły obszar trudno dostępny dla reszty kraju. Żarty, że ze Szczecina podróż zajmuje krócej do Berlina niż do stolicy Polski, sprawiały, że obszar ten bywał ignorowany w wakacyjnych planach. Sytuacja zaczęła się zmieniać po wprowadzeniu przez PKP Pendolino, które łączy Warszawę ze stolicą Pomorza Zachodniego. Dzięki temu połączeniu coraz więcej osób ma szansę doświadczyć piękna terenów, na których Odra wpada do Morza Bałtyckiego. Żubrzy dom Jedynie 1,5 km od Międzyzdrojów napotkamy widok, którego w tej okolicy nikt się nie spodziewa. Podążając zielonym szlakiem turystycznym, łączącym Międzyzdroje z polodowcowym Jeziorem Czajczym, natrafimy na ostoję jednych z najrzadszych ssaków żyjących w naszym kraju. W samym środku wolińskich lasów żyje bowiem rodzina dziesięciu żubrów, których przodkowie zostali tu sprowadzeni w latach 70. XX wieku z Białowieży. Władze państwa chciały w tamtych czasach odbudować przetrzebiony przez lata wojen gatunek tych wołowatych, tworząc dla nich specjalne zagrody w całej Polsce. Jeden z takich ośrodków powstał na wyspie Wolin, gdzie do dziś pełni ważną funkcję turystyczną i edukacyjną. Oprócz majestatycznych żubrów w zagrodzie możemy podziwiać inne leśne zwierzęta: sarny, jelenie, dziki, a nawet bieliki, które są symbolem Wolińskiego Parku Narodowego. Należy pamiętać, że do żubrzego domu nie można dojechać bezpośrednio samochodem. Najlepiej zostawić auto na parkingach przy wyjeździe z Międzyzdrojów i przejść około 1,5 km pieszo przez urokliwy las bukowy. Bilety ulgowe kosztują 16 zł, a normalne 20 zł. Najwyższy klif w Polsce Wielkim atutem Wolińskiego Parku Narodowego jest to, że uroki morza można tu podziwiać zarówno z perspektywy dolnej – plaży, jak i górnej – klifu. Co najlepsze, żaden z tych widoków nie ustępuje drugiemu. Przykładem są chociażby okolice wzgórza Gosań. Wzniesienie o wysokości 93,4 m n.p.m. znajduje się bezpośrednio nad Morzem Bałtyckim i gwarantuje niesamowity widok na Zatokę Pomorską. Klifowy charakter tego miejsca sprawia, że stojąc na Gosaniu ma się wrażenie przebywania nad samą przepaścią – plażę pod nami widać niemal pod kątem prostym. Dodatkowych wrażeń zapewnia infrastruktura turystyczna, w tym 17-metrowa betonowa wieża obserwacyjna będąca pozostałością po 17. Baterii Artylerii Stałej z lat 50. XX wieku, na którą niestety wstęp jest niemożliwy. Dojście na szczyt najwyższego klifu w Polsce zajmuje raptem 5–10 minut i wynosi ok. 450 metrów. Wzgórze leży w granicach Wolińskiego Parku Narodowego, więc obowiązują bilety wstępu do parku (bilet jednodniowy: 7 zł normalny, 3,50 zł ulgowy). Samotne kamienie na bałtyckim wybrzeżu Niecały kilometr od klifowych widoków odnajdziemy piękną perspektywę z poziomu plaży. U podnóża brzegowego urwiska znajduje się malowniczo wyglądające nagromadzenie wielobarwnych głazów narzutowych. Obiekty te zostały przetransportowane tu przez skandynawski lądolód ponad 10 000 lat temu, podczas ostatniego zlodowacenia. Dzisiaj, regularnie podmywane przez fale, stanowią jeden z najbardziej pocztówkowych widoków w WPN. Co ciekawe, regularna praca morza wpływa na liczebność polodowcowych głazów – kiedyś było ich znacznie więcej, ale siła fal ściągnęła część z nich do wnętrza Bałtyku. Planując spacer w celu podziwiania głazów, należy dokładnie przyjrzeć się prognozie pogody. W trakcie burz i sztormów plaża w tym miejscu często zostaje całkowicie zalana, co uniemożliwia zobaczenie tego wyjątkowego widoku. Tropikalne przeżycia Okolice Wolińskiego Parku Narodowego to jednak nie tylko morskie wybrzeże. Warto pamiętać o równie malowniczym Zalewie Szczecińskim, którego gęste skupiska roślin przywodzą na myśl amazońskie zarośla. Szczególnie atrakcyjna pod tym względem jest wyspa Karsibór oraz znajdujący się obok (na wyspie Uznam) Rezerwat Przyrody Karsiborskie Paprocie. Na terenie tego chronionego obszaru znajduje się jedno z najliczniejszych polskich skupisk długosza królewskiego – paproci, która w rezerwacie osiąga wysokość nawet 2 metrów. Podążając ścieżką dydaktyczną, można poczuć się niemal jak w tropikach – w okresie letnim zieleń tutejszej roślinności otacza nas z każdej strony. Na skraju rezerwatu znajduje się platforma widokowa, z której rozpościera się bezkresny widok na Zalew Szczeciński. Źródła: WPN, Krokzahoryzont.pl, CJFOP Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Myrtos Beach – jedna z najbardziej spektakularnych plaż Kefalonii
Myrtos Beach na Kefalonii to miejsce, które regularnie pojawia się w zestawieniach najpiękniejszych plaż świata. Charakterystyczna zatoka otoczona stromymi klifami, intensywnie turkusowa woda oraz jasne kamienie tworzą krajobraz, który trudno pomylić z jakimkolwiek innym miejscem w Grecji. Dla wielu podróżników jest to nie tylko wizytówka Kefalonii, ale również jeden z najbardziej ikonicznych widoków całego Morza Jońskiego.
Spis treści: Gdzie znajduje się Myrtos beach? Geologia i naturalna struktura plaży Dlaczego plaża Myrtos jest tak popularna? Plaża Myrtos znajduje się na północno-zachodnim wybrzeżu wyspy Kefalonia, w regionie Pylaros, nad Morzem Jońskim. Jej położenie jest wyjątkowo malownicze – leży pomiędzy górami Agia Dynati oraz Kalon Oros, których strome zbocza niemal pionowo opadają w kierunku morza. Gdzie znajduje się Myrtos beach? Ukształtowanie terenu sprawia, że linia brzegowa układa się w charakterystyczny półkolisty łuk, dobrze widoczny z punktów widokowych nad zatoką. Długość linii brzegowej wynosi około 800 metrów, co czyni ją niezbyt rozległą, lecz bardzo efektowną plażą. Dojazd do Myrtos Beach prowadzi przez miejscowość Divarata. Ostatni odcinek to około dwukilometrowa, stroma i kręta droga, która schodzi bezpośrednio w stronę zatoki. Alternatywnie w sezonie letnim kursują autobusy z Agia Effimia, co ułatwia dostęp osobom bez samochodu. Plaża jest wciśnięta między góry i odcięta od większych osad. To sprzyja zachowaniu bardziej naturalnego krajobrazu niż na wielu silnie zurbanizowanych plażach Grecji. Geologia i naturalna struktura plaży Jednym z najciekawszych aspektów Myrtos Beach jest jej budowa geologiczna. Linia brzegowa pokryta jest białymi, marmurowymi otoczakami, które są formą przeobrażonego wapienia. Im bliżej wody, tym drobniejszy staje się materiał – od większych, gładkich kamieni po drobny żwir przy samej linii przypływu. Taki układ jest efektem działania fal oraz prądów przybrzeżnych, które sortują osad w naturalny sposób. Prądy w tej części wybrzeża powodują intensywne mieszanie osadów. W efekcie woda przybiera charakterystyczny odcień – od głębokiego błękitu, po jasny turkus. To jeden z najbardziej rozpoznawalnych elementów krajobrazu, który często pojawia się na fotografiach z Kefalonii. Dlaczego plaża Myrtos jest tak popularna? Popularność Myrtos Beach nie jest przypadkowa i wynika z kilkuczynników. Po pierwsze, jest to jedna z najbardziej fotogenicznych plaż w całej Grecji. Kontrast między białymi kamieniami, zielenią klifów i intensywną barwą morza tworzy niepowtarzalną kompozycję. Duże znaczenie mają również międzynarodowe rankingi, w których Myrtos Beach bywa określana jako jedna z najpiękniejszych plaż świata oraz wielokrotnie wybierana jako najlepsza plaża w Grecji. Tego typu wyróżnienia utrwalają jej pozycję w świadomości turystów. Rozpoznawalność plaży zwiększyło także kino. Plaża została wykorzystana jako plan filmowy w produkcji „Kapitan Corelli” (Captain Corelli’s Mandolin), co dodatkowo zwiększyło jej rozpoznawalność poza Europą. Wreszcie Myrtos Beach oferuje widoki, które trudno znaleźć gdzie indziej. To nie tylko plaża do kąpieli, ale przede wszystkim punkt widokowy i przestrzeń do kontemplacji naturalnej geometrii wybrzeża. Warunki naturalne i charakter morza Wody przy Myrtos Beach są głębokie już w niedużej odległości od brzegu, co wynika z gwałtownego spadku dna morskiego. To jeden z powodów, dla których fale są tu często bardziej dynamiczne niż na innych plażach Kefalonii. Ruch wody, w połączeniu z prądami przybrzeżnymi, wpływa na stałe przemieszczanie się drobnych cząstek marmuru. To z kolei odpowiada za charakterystyczne „smugi”, czyli zawiesiny osadowe w wodzie, które układają się zgodnie z kierunkiem fal. Teren ten nie jest typowo „lagunowy” ani spokojny – ma raczej charakter półotwartej zatoki. Z tego względu Myrtos Beach bywa zarówno zachwycająca wizualnie, jak i wymagająca podczas kąpieli. Infrastruktura i dostępność Bezpośrednio przy plaży infrastruktura jest ograniczona. Znajduje się tu niewielki bar sezonowy, natomiast większość restauracji i tawern ulokowana jest wyżej – w okolicy drogi prowadzącej z Divaraty. W sezonie letnim funkcjonuje także komunikacja autobusowa z Agia Effimia, co zwiększa dostępność dla turystów. Parking znajduje się u podnóża klifów, jednak w szczycie sezonu bywa intensywnie obciążony. Krajobraz przyciąga turystów i fotografów Widok z drogi prowadzącej w dół do plaży należy do najbardziej rozpoznawalnych panoram Kefalonii. Z wysoka widać pełny łuk zatoki, kontrastujący z ciemniejszymi masywami górskimi. Szczególnie interesujące są zmiany światła w ciągu dnia. W południe woda ma intensywny, niemal elektryczny odcień błękitu, natomiast o zachodzie słońca barwy stają się cieplejsze – przechodzą w pomarańcz i róż. To właśnie ta zmienność sprawia, że plaża jest często odwiedzana nie tylko przez plażowiczów, ale również fotografów i koneserów wyjątkowych krajobrazów. Myrtos Beach jest swoistym symbolem Kefalonii. Jest jednym z najczęściej wykorzystywanych kadrów promujących region i jednym z głównych powodów, dla których turyści wybierają ten zakątek Grecji. Warto jednak pamiętać, że Kefalonia oferuje znacznie więcej zróżnicowanych plaż i zatok. Nasza autorka Marzena Wardyn-Kobus Autorka tekstów z pogranicza przyrody, kultury i podróży. W serwisie tworzy artykuły popularnonaukowe o otaczającym nas świecie, łącząc rzetelną wiedzę z przystępnym językiem i dbałością o szczegóły. Pisze, by zachęcać innych do uważnego kontaktu z przyrodą – nawet tą najbliższą, tuż za domem. Kaszubka mieszkająca na Kujawach, zakochana w górskich szlakach i leśnych bezdrożach. Jej przydomowy ogródek to strefa zrównoważonego eksperymentowania – dąży do tego, by uprawiać rośliny ekologicznie, z szacunkiem dla natury. Wolne chwile spędza z książką, wędrując po lesie lub tworząc makramy.
Niezwykły gość u wybrzeży Portugalii. Mierzący 4 metry żarłacz biały podpłynął do łodzi wycieczkowej
W portugalskim kurorcie Nazaré pojawił się wyjątkowo rzadki w tych rejonach gość: żarłacz biały. Rekina zauważyła wycieczka obserwująca delfiny. Wydano ostrzeżenia dla plażowiczów.
Żarłacz biały w atlantyckich wodach Portugalii to rzadki widok. Spotkanie ze słynnym drapieżnikiem przebiegło spokojnie. Rekin przez chwilę krążył w pobliżu łodzi wycieczkowej, nie wykazując oznak agresji. Gdyby nie wystająca ponad wodę charakterystyczna płetwa, mógłby pozostać niezauważony. Rekin zamiast delfinów O spotkaniu żarłacza doniosła firma Ocean Adventures, organizator wycieczki. Jej uczestnik, Nuno Gomez, opowiedział w rozmowie z portalem SIC Noticias, że rekin pojawił się około 3 kilometrów od brzegu. Chwilę przedtem delfiny zupełnie zniknęły, zapewne już widząc lub wyczuwając drapieżnika. Rekin miał około 3–4 metrów długości i biały brzuch, co pozwoliło od razu przypuszczać, że to niemal na pewno żarłacz biały. Firma od razu powiadomiła odpowiednie służby, które wydały ostrzeżenia dla plaż w Nazaré oraz Sao Martinho do Porto. Nazaré słynie z ogromnych fal, przyciągających surferów z całego świata. Kąpiel w tych wzburzonych wodach jest dla zwykłego plażowicza niewskazana. Niebezpieczeństwo spotkania z żarłaczem także z tego powodu jest bardzo niskie. Żarłacz biały w Europie Żarłacz biały w Europie ma status gatunku krytycznie zagrożonego. Jego pojawienie się to wielka rzadkość, mimo że dochodzi do tego dość regularnie. Według nowych badań, analizujących doniesienia o żarłaczach z ostatnich 160 lat, ich niewielka, trudna do zaobserwowania populacja, może żyć w Morzu Śródziemnym. Rekiny te badano także w pobliżu portugalskich Azorów. Jednak prawdziwym domem żarłacza białego są wody Pacyfiku i wybrzeża Australii i obu Ameryk. Ze względu na dalekie migracje gatunek ten jest wyjątkowo trudny do badania. Trasy tych migracji zmieniają się, także z powodu globalnego ocieplenia, dotykającego również oceanów. Żarłacz biały, choć jest rybą, utrzymuje temperaturę ciała nieco wyższą niż otoczenie. To sprawia, że niektóre rejony wód stają się dla niego po prostu zbyt ciepłe. Jego zasięg zapewne zmieni się w najbliższych dekadach. Źródła: Onet, SIC Noticias Nasza autorka Magdalena Rudzka Redaktorka i wydawczyni National-Geographic.pl. Wcześniej związana m.in. z National Geographic Traveler i magazynem pokładowym PLL LOT Kaleidoscope. Z wykształcenia humanistka (MISH i SNS PAN), ale to przyroda stanowi jej największą pasję. Szczególnie bliskie są jej ekosystemy słodkowodne, a prawdziwym „konikiem” są ryby. W National-Geographic.pl pisze o swoich przyrodniczych pasjach, nauce i medycynie. Prywatnie ceni sobie podróże po nieoczywistych kierunkach, ze szczególnym sentymentem do Europy Środkowej i Wschodniej.
Naukowcy opracowali prognozę obecności rekinów. Innowacyjny system ostrzega plażowiczów
Rekiny coraz częściej pojawiają się w pobliżu plaż. Dlatego naukowcy opracowali specjalną prognozę, która wskazuje, gdzie i kiedy można się ich spodziewać. System wykorzystuje drony oraz sztuczną inteligencję, aby ostrzegać ludzi przed drapieżnikami i pomagać badaczom w analizowaniu ich zachowań.
Gdy prof. Douglas McCauley był dzieckiem, spotkanie z rekinem podczas surfowania lub pływania u wybrzeży południowej Kalifornii należało do rzadkości. – Jeśli ktoś dostrzegł żarłacza białego, wieczorem słyszało się o tym w wiadomościach – wspomina. Zaledwie kilka dekad później na wybrzeżu pojawili się jednak nowi lokatorzy. Gdy prof. Douglas McCauley, obecnie biolog na Uniwersytecie Kalifornijskim w Santa Barbara, zaczął zawozić własne dzieci na obóz surfingowy przy popularnej plaży niedaleko uczelni, tuż za linią przyboju dostrzegł płetwy – niektóre niewielkie, inne całkiem okazałe. Przez cały XX wiek rekiny zmagały się z licznymi zagrożeniami środowiskowymi i walczyły o przetrwanie. Widok tych zwierząt pływających tak blisko brzegu wywołał w profesorze lawinę sprzecznych emocji. – Jako biolog zajmujący się rekinami byłem zachwycony i podekscytowany oznakami odradzania się ekosystemu oceanicznego – mówi. – Jednak jako rodzic musiałem sprawdzić, co tak naprawdę się tam dzieje. Powstała pierwsza prognoza obecności rekinów W 2020 roku badacz powierzył swojemu zespołowi zadanie liczenia i klasyfikowania żarłaczy białych obserwowanych wzdłuż plaży. Celem było stworzenie prognozy, którą prof. Douglas McCauley nazwał „Sharkcast”, codziennie przesyłanej opiekunom dzieci za pomocą wiadomości SMS. Efektem tych prac jest program badawczy SharkEye, który wysyła e-maile i wiadomości SMS do osób zainteresowanych warunkami panującymi na plaży Padaro w Santa Barbara oraz obecnością rekinów w tym rejonie. Prof. Douglas McCauley i jego zespół należą do nielicznych grup badawczych w Stanach Zjednoczonych, które próbują przewidzieć, kiedy i w których miejscach wzdłuż wybrzeża najprawdopodobniej pojawią się rekiny. To niezwykle trafiony w czasie i potrzebny projekt. Od połowy lat 90. populacja rekinów stale się odbudowuje, do czego przyczyniły się rygorystyczne stanowe i federalne przepisy o ochronie przyrody oraz ocieplanie się wód zarówno w Oceanie Spokojnym, jak i Atlantyckim. Jednocześnie coraz więcej ludzi spędza czas wolny w wodach przybrzeżnych. Z kolei tegoroczne, wyjątkowo silne zjawisko klimatyczne El Niño przyniosło prognozy zapowiadające lato pod znakiem wzmożonej obecności rekinów. – Najbardziej boimy się tego, czego nie znamy – mówi prof. Douglas McCauley. – Większa ilość informacji pomaga nam konstruktywnie zmierzyć się z lękiem przed tymi drapieżnikami, ale przede wszystkim ułatwia planowanie. Dokładnie tak samo, jak prognoza pogody pomaga nam zaplanować dzień na plaży. Drony i sztuczna inteligencja pomagają przewidywać obecność rekinów Laboratorium prof. Douglasa McCauleya wykorzystuje autonomiczne drony, które każdego dnia o tej samej porze wylatują 1,6 kilometra w głąb morza, a następnie wracają, by zliczać rekiny i określać ich rozmiary z wykorzystaniem sztucznej inteligencji. Badacz wyjaśnia, że wiadomości SMS trafiają do organizatorów obozów surfingowych, ratowników oraz lokalnych przedsiębiorców – wszystkich, którym zależy na tym, aby wiedzieć co dzieje się w wodzie. System działa bardzo skutecznie w przypadku rekinów pływających blisko powierzchni na obszarze objętym monitoringiem oraz osobników wcześniej oznakowanych. Może jednak nie wykryć zwierząt przebywających na większych głębokościach lub podczas silnego falowania. W innych laboratoriach naukowcy znakują rekiny nadajnikami akustycznymi, które wysyłają sygnały niczym samochody przejeżdżające przez bramki na autostradzie. Projekty śledzenia młodych żarłaczy białych są prowadzone od dziesięcioleci i wykorzystują znaczniki, boje oraz drony do monitorowania ich wędrówek wzdłuż wybrzeża Kalifornii z ich obszarów rozrodczych w Meksyku. Jednak przewidywanie obecności rekinów na wzór prognoz pogody wciąż pozostaje ogromnym wyzwaniem. O ile niektóre zjawiska biologiczne – takie jak jesienne przebarwianie się liści czy okres, w którym ryby zwane księżycówkami masowo wypełzają na plaże, by złożyć ikrę – można przewidzieć z dużą dokładnością, o tyle zachowanie rekinów jest znacznie bardziej złożone. – To nie są zwykłe ryby – mówi prof. Douglas McCauley. – Ich zachowanie i historia naturalna są niezwykle skomplikowane. Temperatura wody jest jednym z najważniejszych czynników uwzględnianych przy prognozowaniu obecności rekinów. Młode osobniki mają tendencję do przebywania blisko powierzchni i niedaleko brzegu – podobnie jak małe dzieci. Żarłacze białe u wybrzeży zachodnich Stanów Zjednoczonych najczęściej występują tam, gdzie temperatura wody wynosi od 16 do 27°C. Rekiny reagują również na zmiany zasolenia, sztormy oraz migracje swoich ofiar. Dr Chris Lowe, kierownik Shark Lab na Uniwersytecie Stanowym Kalifornii w Long Beach, który współtworzył program SharkEye, zwraca uwagę, że ludzie prognozują pogodę od setek lat, natomiast metody przewidywania obecności rekinów dopiero się rozwijają. Jak podkreśla, nawet dysponując ogromnymi zbiorami danych i zaawansowaną technologią, meteorolodzy wciąż nie są w stanie przewidzieć pogody z całkowitą pewnością. A w przeciwieństwie do prądu powietrza czy chmury każdy rekin podejmuje własne decyzje. Dlaczego rekiny atakują ludzi? Naukowcy wciąż szukają odpowiedzi Nowe technologie usprawniają tworzenie prognoz, dostarczając naukowcom więcej wskazówek na temat zachowania rekinów. Dr Megan Winton, badaczka z organizacji Atlantic White Shark Conservancy, używa rejestratorów biologicznych wyposażonych w kamery (tzw. camera tags), co – jak sama opisuje – przypomina wręczenie rekinowi smartfona. Te specjalne urządzenia pozwalają podejrzeć, na czym w danej chwili skupia się uwaga drapieżnika. Badania dr Megan Winton przyczyniły się do rozwoju stworzonej przez stowarzyszenie aplikacji Sharktivity, która dostarcza w czasie rzeczywistym informacje o dostrzeżonych rekinach oraz dane o ich przemieszczaniu się. Pokazują również, że poszczególne osobniki mają swoje unikatowe nawyki i zachowania. Dr Megan Winton obserwowała już sytuacje, w których rekiny płoszyły się na widok ptaków lub foki. Kamery pozwoliły jej również podglądać rekina, który po pożywieniu się foką odpoczywał na dnie oceanu. – Poszczególne rekiny mają zupełnie inne osobowości – mówi. – Jedne są bardziej ostrożne, inne nieco odważniejsze, i jest to naprawdę fascynujące. Lata danych zebranych z obu wybrzeży pozwalają określić, w których miejscach rekiny powinny się znajdować, ale to wcale nie oznacza, że dany osobnik rzeczywiście się tam pojawi o określonej porze. – Rekiny nie różnią się tak bardzo od ludzi – zauważa dr Chris Lowe. – Większość populacji mieści się w pewnej normie, ale zawsze znajdą się osobniki wyłamujące się ze schematów. Nawet gdy rekiny zostaną wykryte wzdłuż danego odcinka plaży, wciąż nie wiadomo, kiedy mogą stanowić realne zagrożenie. Zespół dr Chrisa Lowe'a zgromadził nagrania z dronów i sygnały akustyczne z wielu lat śledzenia tych zwierząt, z których wynika, że rekiny i ludzie bardzo często przebywają w bliskiej odległości od siebie. A kiedy ludzie wchodzą do wody, rekiny wydają się zupełnie niewzruszone. – Myśleliśmy, że ludzie będą dla rekinów po prostu utrapieniem, a teraz zdajemy sobie sprawę, że człowiek nie ma dla nich żadnego znaczenia. Jesteśmy dla nich jak dryfujące szczątki – mówi. – Prawdopodobnie nie pachniemy jak jedzenie ani nie wydajemy takich dźwięków jak ich ofiary. Nie gonimy ich, więc nie stanowimy zagrożenia. Po prostu nas ignorują. Zdaniem naukowców do ewentualnych incydentów dochodzi najczęściej wskutek pomyłki – na przykład wtedy, gdy żarłacz biały bierze deskę surfingową za sylwetkę foki widzianą od spodu. Jak zauważa dr Chris Lowe, żarłacze białe należą do najlepiej poznanych rekinów na świecie, a mimo to naukowcy wciąż nie wiedzą, gdzie się rozmnażają ani gdzie przychodzą na świat. Pozostaje też jeszcze jedna wielka tajemnica: nadal tak naprawdę nie wiemy, dlaczego rekiny od czasu do czasu atakują ludzi. Prognozy obecności rekinów mają zwiększyć bezpieczeństwo na plażach Na plaży Padaro niedaleko Santa Barbara w Kalifornii organizatorzy obozów dla dzieci regularnie otrzymują ostrzeżenia wysyłane przez prof. Douglasa McCauleya. – Na ich podstawie mogą zdecydować, czy dany dzień należy uznać za „rekinowy” – wyjaśnia badacz. Zdarza się, że drony wykrywają nawet 15 osobników. W ciągu najbliższej dekady prognozy wskazujące, gdzie i kiedy mogą pojawić się rekiny, prawdopodobnie staną się znacznie dokładniejsze. Prof. Douglas McCauley przyznaje, że z łatwością wyobraża sobie drony rozmieszczone na wieżach ratowniczych w całym kraju, prowadzące nieprzerwany monitoring wybrzeża. Ponieważ rekiny mierzą się z coraz mniejszą liczbą zagrożeń i nie brakuje im pożywienia, rośnie prawdopodobieństwo, że ludzie będą coraz częściej dzielić z nimi przybrzeżne wody. Prof. Douglas McCauley podkreśla, że narzędzia prognostyczne są częścią procesu uczenia się, jak współistnieć z drapieżnikami, które staramy się chronić. – Głównym celem tych badań jest upewnienie się, że nadal będziemy mogli bezpiecznie dzielić te wody – podsumowuje. Źródło: National Geographic
5 najpiękniejszych plaż blisko Polski. Turkusowa woda jest bliżej, niż myślisz
Majestatyczne, urokliwe i co ważne – w zasięgu podróży samochodem. Oto zestawienie pięciu zagranicznych plaż położonych stosunkowo blisko Polski, które potrafią zachwycić. To idealne kierunki dla tych, którzy szukają pięknych widoków krok dalej.
Chociaż polskie wybrzeże za każdym razem zachwyca tak samo, warto czasem pójść krok dalej i zajrzeć do naszych najbliższych sąsiadów, a także do nieco dalszych krajów, aby zobaczyć jedne z najpiękniejszych europejskich krajobrazów. Każde z tych miejsc jest inne i każde na swój sposób wyjątkowe. Oto pięć najpiękniejszych plaż poza granicami Polski, do których można dotrzeć samochodem. Centralna plaża w Juodkrantė (Litwa) Po drugiej stronie naszej granicy znajduje się niepozorny skarb. Centralna plaża w Juodkrantė leży niedaleko Neryngi, w okręgu kłajpedzkim, na Mierzei Kurońskiej. Jej położenie jest nietuzinkowe, ponieważ znajduje się między dwoma rozległymi akwenami – Morzem Bałtyckim i Zalewem Kurońskim. Już sam ten widok sprawia, że naprawdę warto odwiedzić to miejsce. Dlaczego jednak właśnie tę plażę, skoro po drodze można znaleźć wiele innych? Centralna plaża w Juodkrantė otrzymała certyfikat Blue Flag, czyli prestiżowe międzynarodowe wyróżnienie przyznawane kąpieliskom i marinom spełniającym wysokie standardy jakości wody, bezpieczeństwa oraz edukacji ekologicznej. To wyróżnienie, świadczy o wysokiej jakości tego miejsca, a przy tym jest naprawdę piękne. Liepājas pludmale (Łotwa) To druga propozycja plaży nad Bałtykiem, tym razem na wybrzeżu Łotwy. Jej atrakcyjność doceniali już w XIX wieku europejscy arystokraci, a niektóre źródła wspominają, że w tych okolicach odpoczywała również rodzina rosyjskiego cara. Nic dziwnego. Plaża w Lipawie jest rozległa – przy dobrej pogodzie ma od 50 do nawet 80 metrów szerokości i około 8 kilometrów długości. Pokrywa ją wyjątkowo drobny, jasny piasek. Potwierdzeniem jej jakości jest również certyfikat Blue Flag, którym wyróżniono oficjalne dwa kąpieliska w tym rejonie. Ponadto ta szeroka, piaszczysta plaża jest idealnym miejscem zarówno do uprawiania sportów wodnych, jak i do poszukiwania po burzliwej pogodzie bursztynów. St. Peter-Ording Strand (Niemcy) To plaża znajdująca się na wybrzeżu naszego zachodniego sąsiada, tym razem jednak nad Morzem Północnym. To kierunek dla tych, którzy są gotowi oddalić się od linii brzegowej Bałtyku, by zobaczyć zupełnie inny krajobraz. St. Peter-Ording Strand zachwyca około 12-kilometrową, piaszczystą plażą, szerokimi wydmami, lasami sosnowymi i charakterystycznymi domami na palach. Woda w tym rejonie bywa stosunkowo płytka, dlatego można pozwolić sobie na długie spacery brzegiem morza. To miejsce pełne równowagi, w którym każdy znajdzie coś dla siebie – zarówno rodziny z dziećmi, jak i osoby szukające ciszy, przestrzeni oraz oddechu. A trzeba zaznaczyć, że to miejsce znane z idealnych warunków do windsurfingu oraz przejażdżek konnych. Mesečev zaliv (Słowenia) Linia wybrzeża Słowenii jest niezwykle krótka, ale także tutaj znajduje się prawdziwa perełka wśród plaż Morza Adriatyckiego, położona między granicami Włoch i Chorwacji. Plaża Mesečev zaliv, znana również jako Moon Bay, znajduje się w Parku Krajobrazowym Strunjan. Chociaż nie da się do niej dojechać bezpośrednio samochodem, właśnie to jest jednym z uroków tego miejsca. Na plażę prowadzi krótka trasa piesza. Nie jest szczególnie wymagająca, według przewodników przeznaczona nawet dla małych dzieci, ale wystarcza, by zniechęcić część mniej zdeterminowanych turystów. To właśnie stąd rozpościera się jeden z najpiękniejszych widoków na zatokę i wysoki klif. Dodatkowo, ze względu na nieoczywiste położenie, plaża zachowała dziki, spokojny charakter. To idealne miejsce dla tych, którzy wolą odpoczynek z dala od barów, głośnych kurortów i tłumów. Plaża Podrače (Chorwacja) Podrače to najdalej położona plaża ze wszystkich propozycji. Chociaż droga zajmuje więcej czasu, warto o niej pomyśleć, zwłaszcza jeśli ktoś planuje samochodową podróż do Chorwacji. Nie mogło jej zabraknąć w tym zestawieniu, ponieważ w rankingu Europe’s 50 Best Beaches 2026 zajęła 14. miejsce. To jedna z najbliżej położonych Polski plaż, które znalazły się w tym zestawieniu. Podrače leży w malowniczej miejscowości Brela w Chorwacji, tuż przy słynnej plaży Punta Rata. Swoją międzynarodową popularność zyskała między innymi dzięki licznym rekomendacjom i zdjęciom, które pokazują ją jako jedno z najbardziej fotogenicznych miejsc nad Adriatykiem. Chociaż jest niewielka, nie bez powodu uchodzi za jedną z najpiękniejszych chorwackich plaż. Krystalicznie czysta woda, jasny żwir, turkusowa zatoka i chorwackie słońce tworzą krajobraz, który trudno zapomnieć. Źródła: Zeach.net, Go To Baltic, Beach Atlas, Videsfonds.lv, Muaka Travels, Vnaravi.si, Croatia.hr, Brela.hr, World’s 50 Best Beaches Nasza autorka Gabriela Celińska Dziennikarka i studentka psychologii. Najchętniej opowiada historie na styku człowieka, miejsca i doświadczenia – pisząc o psychologii oraz podróżach. Jej największą pasją jest fotografia, szczególnie podróżnicza i kulinarna, dzięki której zatrzymuje chwile, smaki oraz emocje. Zakochana w Hiszpanii, nieustannie poszukuje inspiracji w kulturze, ludziach i codziennych historiach.
„Polski Dubaj” to największa sztuczna plaża w Europie. Nikt nie opuszcza jej rozczarowany
Jarosławiec zyskał miano „polskiego Dubaju” dzięki największej sztucznej plaży w Europie. Imponująca inwestycja nad Bałtykiem odmieniła nadmorski kurort, który dziś każdego lata przyciąga tysiące turystów.
W tym artykule: Gdzie jest „polski Dubaj”? Dlaczego plaża w Jarosławcu nazywa się „Dubaj”? „Polski Dubaj” przyciąga tłumy Z czego słynie Jarosławiec? Jak dojechać do Jarosławca? Dubaj od lat działa na wyobraźnię podróżników. Słynne wieżowce, lazurowa woda i złoty piasek przyciągają miliony urlopowiczów (tylko w 2024 roku było ich niemal 19 mln). Nie każdy jednak wie, że Polska ma swój „Dubaj”. Brzmi intrygująco? I słusznie, bo kryje się za tym niecodzienna atrakcja – największa sztuczna plaża w Europie. Gdzie jest „polski Dubaj”? „Polski Dubaj” mieści się w położonym między Ustką a Darłowem Jarosławcu, który w sezonie letnim cieszy się ogromną popularnością wśród turystów. To właśnie tu, w bezpośrednim sąsiedztwie Bałtyku, powstała największa sztuczna plaża w Europie o powierzchni 5 hektarów. Początkowo miała jedynie chronić wybrzeże, ale szybko stała się jedną z największych atrakcji w regionie. Po zakończeniu prac w 2018 roku plaża w Jarosławcu stała się turystycznym hitem, a sam kurort zaczęto porównywać do Dubaju. Dlaczego plaża w Jarosławcu nazywa się „Dubaj”? Określenie „polski Dubaj” nie wzięło się znikąd. Za spektakularnym wyglądem plaży w Jarosławcu stoi imponująca i kosztowna inwestycja hydrotechniczna. Jak czytamy na stronie Jaroslawiec.pl, w ramach zrealizowanego na zlecenie Urzędu Morskiego projektu w morzu utworzono pięć ogromnych, kamiennych ramion sięgających aż 180 metrów w głąb Bałtyku. Przez dwa lata, niemal bez przerwy, dziesiątki ciężarówek dostarczały granitowe bloki potrzebne do budowy tej masywnej konstrukcji. W kolejnym etapie przystąpiono do refulacji, czyli przepompowywania piasku z dna morskiego do specjalnie wyznaczonych „kwater” pomiędzy falochronami. Choć używa się tu terminu „refulacja”, warto zaznaczyć, że nie chodziło o odbudowę istniejącej plaży, lecz o stworzenie zupełnie nowej – od podstaw. Koszt całej inwestycji wyniósł aż 170 milionów złotych, co czyni ją największym projektem ochrony brzegu morskiego w historii Polski. Choć liczby mogą robić wrażenie, należy pamiętać, że plaża w Jarosławcu to nie tylko atrakcja turystyczna, ale przede wszystkim skuteczna ochrona najwyższego klifowego wybrzeża Pomorza Środkowego. „Polski Dubaj” przyciąga tłumy Po zakończeniu budowy plaża nie była od razu dostępna dla odwiedzających. Przez kilka miesięcy obowiązywał zakaz wstępu, a podziwiać ją można było jedynie z daleka. Dopiero po dokładnych testach Urząd Morski zezwolił na jej użytkowanie. Od tego momentu „polski Dubaj” każdego lata przyciąga tysiące plażowiczów. Na miejscu już dziś turyści mogą korzystać z przygotowanych stref rekreacyjnych, w tym boisk do siatkówki plażowej, szerokiej przestrzeni do plażowania czy wyznaczonych kąpielisk. Co ciekawe, samorząd planuje dalsze zagospodarowanie terenu. Jednym z pomysłów jest budowa platformy widokowej. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/04/shutterstock2029265807-b0321dd.jpg" width="2854" height="1900" alt="Jarosławiec słynie z największej sztucznej plaży w Europie, malowniczych klifów i latarni morskiej. fot. Kamil Zajaczkowski/Shutterstock" title="Jarosławiec słynie z największej sztucznej plaży w Europie, malowniczych klifów i latarni morskiej / fot. Kamil Zajaczkowski, Shutterstock" /> Z czego słynie Jarosławiec? Jarosławiec to niewielka, ale bardzo popularna nadmorska miejscowość. Choć głośno o niej głównie za sprawą największej sztucznej plaży w Europie, ma znacznie więcej do zaoferowania. Turyści doceniają malownicze klify – jedne z najwyższych na Pomorzu Środkowym – oraz zabytkową latarnię morską, z której można podziwiać rozległą panoramę Bałtyku. To idealne miejsce dla tych, którzy wypoczynek nad morzem chcą połączyć z ruchem. W okolicy wytyczono wiele tras rowerowych i pieszych szlaków z pięknymi widokami. Wśród lokalnych atrakcji warto wymienić także nowoczesne, interaktywne i bardzo lubiane przez rodziny z dziećmi Muzeum Bursztynu. Można tam zobaczyć m.in. największe bryły bursztynu bałtyckiego w Polsce, ciekawe inkluzje oraz rzadki okaz bursztynu o niebieskim zabarwieniu. Szacuje się, że rocznie w Jarosławcu urlop spędza od 120 do 170 tysięcy wczasowiczów. Jak dojechać do Jarosławca? Planując podróż do Jarosławca, warto postawić na samochód. To zdecydowanie najwygodniejsza opcja. Z Trójmiasta to ok. 2,5 godziny drogi, z Poznania – niecałe cztery. Jeśli wybierasz się koleją, najlepiej wysiąść w Sławnie lub Darłowie, skąd łatwo złapać lokalny transport. W sezonie kursują też autobusy z większych miast, więc każdy znajdzie dla siebie wygodne rozwiązanie. Źródła: jaroslawiec.pl; National Geographic Polska Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Za spacer w bikini grozi mandat. Włoska miejscowość mówi „dość”
Sezon wakacyjny w Europie trwa w najlepsze, a miliony turystów ruszają do najpopularniejszych kurortów. Coraz więcej miejsc zmaga się jednak z problemami wynikającymi z masowej turystyki, dlatego lokalne władze decydują się na wprowadzanie nowych ograniczeń. W niektórych europejskich miejscowościach nawet za spacerowanie po ulicach w stroju kąpielowym można otrzymać wysoki mandat.
Rosnąca liczba odwiedzających sprawia, że wielu włodarzy popularnych turystycznych lokalizacji szuka sposobów na pogodzenie potrzeb mieszkańców z oczekiwaniami przyjezdnych. W różnych częściach Europy pojawiają się przepisy regulujące zachowanie turystów – od ograniczeń dotyczących zwiedzania, po zasady obowiązujące w przestrzeni publicznej. Jednym z najbardziej zaskakujących jest zakaz noszenia strojów kąpielowych poza plażą, za którego złamanie grożą wysokie kary finansowe. Varenna mówi dość. Za spacer w stroju kąpielowym grozi mandat Położona nad jeziorem Como Varenna od lat uchodzi za jedną z najbardziej malowniczych miejscowości północnych Włoch. Średniowieczne uliczki, kolorowa zabudowa, zabytkowy port i kameralna atmosfera przyciągają każdego roku setki tysięcy turystów, choć na stałe mieszka tu zaledwie około 650 osób. To właśnie rosnąca presja związana z masową turystyką skłoniła lokalne władze do wprowadzenia nowych zasad obowiązujących od sezonu letniego 2026. Zgodnie z nimi po historycznym centrum nie wolno poruszać się z odkrytym torsem, ani w stroju kąpielowym. Zakaz nie obejmuje plaż ani osób korzystających z kąpieli czy rejsów po jeziorze Como – dotyczy wyłącznie przestrzeni publicznej poza strefami rekreacyjnymi, gdzie mieszkańcy na co dzień pracują i żyją. Za złamanie przepisów grozi mandat w wysokości od 50 do 200 euro. To jednak nie jedyne ograniczenie. Aby zmniejszyć tłok na wąskich uliczkach, władze ograniczyły liczebność grup zorganizowanych do maksymalnie 25 osób oraz zakazały przewodnikom korzystania z przenośnych głośników, które od lat były przedmiotem skarg mieszkańców. Jak podkreślił burmistrz Mauro Manzoni, Varenna z dumą przyjmuje gości z całego świata, jednak „rozwój turystyki nie może odbywać się kosztem codziennego życia lokalnej społeczności ani wyjątkowego charakteru miejscowości”. Władze liczą, że nowe regulacje pozwolą zachować równowagę między otwartością na turystów a ochroną spokojnego rytmu życia, z którego słynie miejscowość. Nie tylko Varenna. Coraz więcej włoskich miast zaostrza przepisy dla turystów Varenna nie jest odosobnionym przypadkiem. W ostatnich latach podobne regulacje zaczęły obowiązywać także w innych popularnych włoskich kurortach, które coraz wyraźniej odczuwają skutki masowej turystyki. Już wcześniej zakaz poruszania się po centrum miasta w bikini, stroju kąpielowym lub z nagim torsem wprowadziły m.in. Sorrento oraz miejscowości na Wybrzeżu Amalfitańskim. W zależności od lokalnych przepisów za ich złamanie można otrzymać mandat wynoszący od 25 do nawet 500 euro. Coraz więcej samorządów podkreśla, że celem takich regulacji nie jest utrudnianie wypoczynku, lecz zachowanie szacunku dla lokalnych społeczności i historycznej przestrzeni publicznej. To element szerszego trendu widocznego we Włoszech, gdzie popularne kierunki turystyczne próbują znaleźć równowagę między rekordową liczbą odwiedzających a jakością życia mieszkańców. Podobny kierunek widać również w innych częściach kraju. W Wenecji wprowadzono opłatę dla jednodniowych turystów w wybrane dni roku, a w wielu miastach obowiązują ograniczenia dotyczące spożywania posiłków na zabytkowych schodach, siadania przy pomnikach czy organizowania zbyt licznych grup wycieczkowych. Władze przekonują, że takie działania mają pomóc chronić dziedzictwo kulturowe, ograniczyć uciążliwości związane z nadmiernym ruchem turystycznym i sprawić, by historyczne centra miast pozostały miejscem przyjaznym zarówno dla odwiedzających, jak i dla osób mieszkających tam przez cały rok. Źródła: The Sun, The Guardian Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
140 zamkniętych kąpielisk nad Bałtykiem. Fizyka prądów wstecznych wyjaśnia, dlaczego morze bywa bezwzględne
Gwałtowne załamania pogody w pełni sezonu wakacyjnego to coraz częstszy scenariusz nad polskim morzem. Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej wydał ostrzeżenia przed silnym wiatrem dla ośmiu województw, w tym dla całego pasa wybrzeża. W porywach wiatr osiągał prędkość do 75 km/godz, co bezpośrednio przełożyło się na decyzje ratowników WOPR. Czerwone flagi oznaczające bezwzględny zakaz kąpieli podniesiono na około 140 kąpieliskach – od Świnoujścia na zachodzie, aż po Krynicę Morską na wschodzie.
Z punktu widzenia nauki, zakaz kąpieli w Morzu Bałtyckim nie wynika jedynie z dyskomfortu termicznego czy trudności z utrzymaniem równowagi na fali. Silny wiatr wiejący od morza uruchamia procesy hydrologiczne, które czynią z przybrzeżnej strefy Bałtyku strefę śmiertelnie niebezpieczną. Ukryty zabójca – jak powstają prądy wsteczne? Głównym powodem zamykania kąpielisk podczas silnego wiatru jest powstawanie prądów wstecznych (rozrywających). Kiedy masywny, długotrwały wiatr pcha fale w kierunku lądu, ogromne ilości wody kumulują się w strefie przybrzeżnej. Ta spiętrzona woda musi znaleźć ujście z powrotem w głąb morza. Wykorzystuje do tego obniżenia w dnie, np. rynny między rewami (podwodnymi wałami piasku). Woda zaczyna wracać przez te wąskie gardła z ogromną prędkością, dochodzącą nawet do 2–3 metrów na sekundę. Żaden człowiek, wliczając w to mistrzów olimpijskich w pływaniu, nie jest w stanie płynąć pod prąd o takiej sile. Prąd wsteczny potrafi porwać człowieka stojącego zaledwie po pas w wodzie i w ciągu kilkunastu sekund wyciągnąć go kilkadziesiąt metrów od brzegu. Co kluczowe, prądy te są niemal niewidoczne z perspektywy osoby kąpiącej się – woda w miejscu ich występowania może wydawać się paradoksalnie spokojniejsza, ponieważ fale tam nie pękają. Pułapka falowania i zmienne dno Bałtyku Morze Bałtyckie jest morzem stosunkowo płytkim, o specyficznej morfologii dna. Silne uderzenia fal (sztorm w skali makro lub lokalnej) nieustannie przemodelowują strukturę piasku, niszcząc dotychczasowe rewy i tworząc nowe zagłębienia. Miejsca, które jeszcze dzień wcześniej były bezpieczną mielizną, mogą zamienić się w głębokie doły z silnym zawirowaniem wody. Dodatkowym zagrożeniem przy wietrze do 75 km/godz. jest tzw. fala przyboczna oraz zjawisko przyboju. Uderzająca o brzeg masa wody generuje ogromną energię kinetyczną. Powracająca fala podcina nogi, a unoszący się w wodzie gęsty piasek i bąbelki powietrza drastycznie zmniejszają jej gęstość. W praktyce oznacza to, że w spienionej wodzie człowiek ma znacznie mniejszą wyporność, co utrudnia utrzymanie się na powierzchni, nawet przy próbie stanięcia na dnie. Poradnik praktyczny – jak bezpiecznie przetrwać załamanie pogody? Gdy IMGW ogłasza alerty pogodowe, a na plażach powiewają czerwone flagi, kluczowe jest bezwzględne przestrzeganie zasad bezpieczeństwa. Respektuj barwy flag: biała flaga oznacza kąpiel dozwoloną. Czerwona flaga to całkowity zakaz wchodzenia do wody. Brak flagi oznacza, że kąpielisko jest niestrzeżone – w czasie sztormu wchodzenie tam jest skrajną nieodpowiedzialnością. Co zrobić, gdy porwie cię prąd wsteczny? Przede wszystkim nie walcz z prądem i nie płyń w stronę brzegu – stracisz siły i utoniesz z wycieńczenia. Staraj się utrzymywać na wodzie i płyń równolegle do linii brzegowej. Prądy wsteczne są zazwyczaj wąskie (mają od kilku do kilkunastu metrów szerokości). Gdy z takowego wypłyniesz, dopiero wtedy skieruj się ku plaży. Monitoruj komunikaty: śledź na bieżąco ostrzeżenia meteorologiczne IMGW oraz Serwis Kąpieliskowy Głównego Inspektoratu Sanitarnego (GIS), który aktualizuje statusy bezpieczeństwa na polskich plażach. Zadbaj o alternatywne bezpieczeństwo: silny wiatr na plaży niesie ryzyko porwania parawanów, namiotów plażowych czy uderzenia złamanymi gałęziami z pobliskich pasów wydmowych. Podczas porywów do 75 km/godz. bezpieczniej jest opuścić otwartą przestrzeń plaży. Źródła: TVP World, Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej - Państwowy Instytut Badawczy (IMGW-PIB), Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe (WOPR), Główny Inspektorat Sanitarny – Serwis Kąpieliskowy Nasz ekspert Łukasz Załuski Od ponad 20 lat opowiada o świecie – jego historii, nauce i miejscach, do których warto wyruszyć z otwartą głową. Jest redaktorem naczelnym „National Geographic Polska” oraz National-Geographic.pl. Wcześniej kierował m.in. „Focusem”, „Focusem Historia” czy „Sekretami Nauki”, konsekwentnie rozwijając tematykę popularnonaukową i podróżniczą. Jest inicjatorem projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po godzinach miłośnik gimnastyki sportowej, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Europejskie kurorty wprowadzają nowe opłaty. Turyści przecierają oczy ze zdumienia
Wakacje w najpopularniejszych europejskich kurortach od dawna nie należą do najtańszych. Rosnące ceny noclegów, restauracji i atrakcji turystycznych nie zniechęcają jednak podróżnych, którzy mimo problemów z overtourismem wciąż tłumnie odwiedzają najbardziej znane miejsca kontynentu. Coraz częściej na miejscu czekają na nich również mniej oczywiste wydatki, które potrafią zaskoczyć nawet doświadczonych turystów.
Opłata klimatyczna czy kilkadziesiąt centów za skorzystanie z publicznej toalety zdążyły już stać się stałym elementem podróżowania po Europie. W niektórych miejscach lista dodatkowych kosztów jest jednak znacznie dłuższa. Na jednej z hiszpańskich plaż turyści płacą dziś za każdą minutę korzystania z prysznica, a w popularnych kurortach dodatkowe opłaty mogą obejmować m.in. lód do drinków, nakrycie stołu w restauracji, dodatkowy talerz, pościel czy korzystanie z leżaków. Hiszpańska plaża wprowadza opłaty za prysznic. Turyści są podzieleni Na jednej z najpopularniejszych plaż hiszpańskiego wybrzeża testowane jest rozwiązanie, które jeszcze kilka lat temu mogłoby wydawać się żartem. Na plaży Costa de la Luz w miejscowości Matalascañas w Andaluzji pojawił się inteligentny prysznic, z którego można korzystać dopiero po dokonaniu płatności. Opłata pobierana jest za czas korzystania z urządzenia, a płatności można dokonać zarówno za pomocą kodu QR, jak i gotówką. Według lokalnych mediów minuta korzystania z prysznica może kosztować około jednego euro, choć ostateczna cena ma zależeć od długości korzystania z instalacji. Oznacza to, że czteroosobowa rodzina chcąca spłukać z siebie słoną wodę i piasek po dniu spędzonym na plaży może wydać dodatkowo nawet kilka euro. Władze tłumaczą wprowadzenie rozwiązania koniecznością ograniczania zużycia wody i promowania bardziej odpowiedzialnego korzystania z zasobów naturalnych. Andaluzja od kilku lat zmaga się bowiem z okresami suszy, a problem niedoborów wody staje się coraz bardziej odczuwalny również w popularnych regionach turystycznych Hiszpanii. Pomysł wzbudził jednak spore kontrowersje zarówno wśród mieszkańców, jak i turystów. Krytycy zwracają uwagę nie tylko na samą opłatę, ale również na konieczność korzystania ze smartfona na plaży. W mediach społecznościowych pojawiły się głosy, że podobne rozwiązania mogą przyczynić się do stopniowego „normalizowania płacenia za wszystko”, co jeszcze do niedawna pozostawało bezpłatnym elementem publicznej infrastruktury. Zwolennicy projektu przekonują z kolei, że jeśli system rzeczywiście pozwoli ograniczyć marnowanie wody, podobne rozwiązania mogą w przyszłości pojawić się również w innych europejskich kurortach. Lód do drinka, dodatkowy talerz i opłata za siedzenie. Takie dopłaty zaskakują turystów Płatny prysznic na hiszpańskiej plaży nie jest jedynym przykładem dodatkowych kosztów, które potrafią zaskoczyć europejskich turystów. Od lat emocje wzbudza przede wszystkim włoskie „coperto” – opłata doliczana do rachunku praktycznie automatycznie po zajęciu miejsca przy stoliku. W zależności od restauracji wynosi zazwyczaj od jednego do kilku euro za osobę i obejmuje między innymi nakrycie stołu, sztućce, serwetki, pieczywo czy niewielkie przekąski podawane przed posiłkiem. Dla mieszkańców Włoch jest to element lokalnej kultury gastronomicznej, jednak wielu zagranicznych turystów do dziś jest zaskoczonych widząc dodatkową pozycję na rachunku, zwłaszcza gdy nie zamawiali chleba czy oliwek przyniesionych przez obsługę. Coraz częściej dodatkowe opłaty pojawiają się również przy dzieleniu posiłków. W niektórych restauracjach w Austrii czy północnych Włoszech za dodatkowy talerz lub wspólne spożywanie jednego dania można zapłacić nawet kilka euro. Właściciele lokali tłumaczą takie rozwiązania rosnącymi kosztami prowadzenia działalności oraz próbą ograniczania sytuacji, w których kilka osób zamawia jedno danie zajmując stolik przez dłuższy czas. W 2023 roku szerokim echem odbiła się również historia z jeziora Como, gdzie jedna z restauracji doliczyła klientom dwa euro za przekrojenie kanapki na pół. Równie duże emocje wywołała sytuacja z Costa del Sol, gdzie turystka zapłaciła dodatkowe 50 centów za dwie kostki lodu dodane do mrożonej kawy. Właściciele lokalu tłumaczyli później, że klienci płacą nie tylko za sam lód, ale również za energię potrzebną do jego produkcji, obsługę oraz utrzymanie infrastruktury tuż przy plaży. Dla jednych to racjonalna odpowiedź na rosnące koszty prowadzenia biznesu, dla innych kolejny przykład tego, że europejskie wakacje coraz częściej wiążą się z wydatkami, których jeszcze kilka lat temu nikt nie brał pod uwagę. Leżak za kilkadziesiąt euro i dopłata za ręczniki. Takie koszty potrafią zaskoczyć Dodatkowe opłaty coraz częściej pojawiają się również tam, gdzie turyści najmniej się ich spodziewają. Jednym z najlepszych przykładów są popularne europejskie plaże, na których samo wejście na piasek pozostaje bezpłatne, ale korzystanie z infrastruktury potrafi znacząco podnieść koszt wypoczynku. W hiszpańskiej Palmie na Majorce ceny standardowego zestawu obejmującego leżak i parasol wzrosły w ostatnich latach z sześciu do dziesięciu euro za dzień. Znacznie droższe są jednak usługi premium. Wynajęcie bardziej komfortowych leżaków może kosztować nawet 45 euro dziennie, a za modne łóżka balijskie z baldachimem trzeba zapłacić nawet 70 euro. W praktyce oznacza to, że jednodniowy wypoczynek na plaży dla pary lub rodziny może generować koszty porównywalne z ceną noclegu poza sezonem. Podobne niespodzianki zdarzają się również po przyjeździe do hotelu lub apartamentu. Choć większość podróżnych zakłada, że ręczniki i pościel są standardowym elementem wyposażenia pokoju, w części obiektów – szczególnie apartamentów wakacyjnych i mieszkań wynajmowanych krótkoterminowo – za ich udostępnienie trzeba zapłacić oddzielnie. Dotyczy to zwłaszcza niektórych ofert we Włoszech, gdzie opłata za komplet pościeli i ręczników dla kilku osób może wynieść kilkadziesiąt euro za cały pobyt. Informacje o takich kosztach zwykle znajdują się w regulaminie lub szczegółach rezerwacji, jednak łatwo je przeoczyć podczas szybkiego porównywania cen noclegów. To właśnie dlatego eksperci coraz częściej zalecają dokładne sprawdzanie warunków rezerwacji i lokalnych zasad jeszcze przed wyjazdem. Pozwala to uniknąć sytuacji, w której atrakcyjna na pierwszy rzut oka oferta okazuje się znacznie droższa po doliczeniu wszystkich dodatkowych opłat. Źródło: Daily Mail Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Polacy wybrali najlepsze plaże w kraju – po 13 latach Świnoujście traci pierwsze miejsce. Mamy nową królową Bałtyku
Magazyn Travelist, we współpracy z Polską Organizacją Turystyczną, ogłosił najnowszy ranking polskich plaż. Po latach dominacji Świnoujscia, na pierwszym miejscu doszło do zmiany. Tytuł Plaży Roku 2026 zdobyła Ustka. W głosowaniu wyłoniono też najlepsze plaże m.in. dla rodzin, dla aktywnych oraz dzikie. Warto je znać – w te wakacje ta wiedza może się bardzo przydać.
Ranking Polskich Plaż to plebiscyt organizowany od 13 lat przez Magazyn Travelist. Wskazuje miejsca nad Bałtykiem, które najlepiej odpowiadają na różne potrzeby plażowiczów: od rodzinnego wypoczynku, przez aktywny urlop, po piękne kadry i bliski kontakt z naturą. Tegoroczna edycja po raz pierwszy powstała we współpracy z Polską Organizacją Turystyczną, a internauci mogli głosować w pięciu kategoriach tematycznych oraz w otwartej kategorii głównej. – Po raz pierwszy całkowicie oddaliśmy głos plażowiczom w kategorii Plaży Roku - nie proponując im żadnych nominacji - i od razu otrzymaliśmy wynik, który symbolicznie otwiera nowy rozdział plebiscytu. Ustka nie tylko zdobyła Nagrodę Plażowiczów, ale też wygrała w kategorii rodzinnej (…) – powiedział Marek Świrkowicz, redaktor naczelny Magazynu Travelist. Najlepsze plaże Polski Ustka, po raz pierwszy w historii rankingu, zdobyła tytuł Plaży Roku, przerywając 12-letnią dominację Świnoujścia. O sukcesie miasta zadecydowało połączenie dobrej infrastruktury i walorów przyrodniczych: od tętniącej wakacyjnym życiem wschodniej plaży z promenadą, której historia sięga XIX wieku, po spokojniejsze fragmenty zachodniej części kurortu, chętnie wybierane przez osoby szukające odpoczynku bliżej natury. Drugie miejsce zajęło Świnoujście, które przez 12 poprzednich edycji było liderem i zbudowało jedną z najmocniejszych marek nad Bałtykiem. Największym atutem miasta pozostaje wyjątkowo szeroka, piaszczysta plaża z łagodnym zejściem do wody i rozbudowaną infrastrukturą. Trzecią plażą tego sezonu zostało Dźwirzyno – miejscowość doceniona przez plażowiczów jako bardziej kameralna alternatywa dla największych kurortów. Dzięki położeniu między Bałtykiem a jeziorem Resko Przymorskie, wypoczynek można tu łatwo połączyć z aktywnością nad wodą, dłuższymi spacerami i wycieczkami rowerowymi. Szeroka plaża, oddzielona od lądu pasem wydm oraz sosnowym lasem, kusi osoby szukające kontaktu z przyrodą. Najlepsze plaże w 5 kategoriach Internauci głosowali również w pięciu kategoriach tematycznych. W każdej z nich eksperci Travelist.pl i Polskiej Organizacji Turystycznej wytypowali po 10 nominowanych miejsc. Za najlepszą plażę dla rodzin została ponownie uznana Ustka, wyprzedzając Świnoujście i Łebę. W kategorii „najlepsza plaża dla aktywnych” zwyciężyło Świnoujście, a na drugim i trzecim miejscu znalazły się Kołobrzeg i Jastarnia. To miejsca szczególnie chętnie wybierane przez osoby uprawiające sporty wodne, korzystające z tras rowerowych i stawiające na aktywny wypoczynek nad morzem. Jastarnia od lat jest mekką kite- i windsurferów. Wyjątkowe widoki, charakterystyczne kadry i miejsca szczególnie działające na wyobraźnię – tytuł „Najpiękniejszej INSTAplaży” po raz kolejny trafił do Helu, który wyprzedził Świnoujście oraz Gdynię Orłowo. Za plażę najbardziej tętniącą życiem internauci uznali Kołobrzeg, drugie miejsce zajęło Świnoujście, a trzecie Sopot. Nowością tegorocznej edycji była kategoria „najbardziej klimatyczna dzika plaża”. Jej zwycięzcą zostało Mikoszewo, a kolejne miejsca zajęły Wisełka i Stilo. Wprowadzenie tej kategorii to odpowiedź na rosnącą potrzebę kontaktu z naturą. Coraz więcej Polaków ceni sobie wypoczynek z dala od tłumów i hałaśliwych kurortów. Pełne wyniki plebiscytu Plaża Roku Ustka (15,9% głosów) Świnoujście (13,8%) Dźwirzyno (7,9%) Najlepsza plaża dla rodzin Ustka (19,6% głosów) Świnoujście (16,6%) Łeba (11,3%) Najlepsza plaża dla aktywnych Świnoujście (18,5% głosów) Kołobrzeg (14,9%) Jastarnia (11,8%) Najpiękniejsza INSTAplaża Hel (19,7% głosów) Świnoujście (15,2%) Gdynia Orłowo (13,2%) Plaża najbardziej tętniąca życiem Kołobrzeg (14,9% głosów) Świnoujście (14,2%) Sopot (13,9%) Najbardziej klimatyczna dzika plaża Mikoszewo (17,5% głosów) Wisełka (15,8%) Stilo (15,1%) Źródło: Travelist.pl Nasza autorka Magdalena Rudzka Redaktorka i wydawczyni National-Geographic.pl. Wcześniej związana m.in. z National Geographic Traveler i magazynem pokładowym PLL LOT Kaleidoscope. Z wykształcenia humanistka (MISH i SNS PAN), ale to przyroda stanowi jej największą pasję. Szczególnie bliskie są jej ekosystemy słodkowodne, a prawdziwym „konikiem” są ryby. W National-Geographic.pl pisze o swoich przyrodniczych pasjach, nauce i medycynie. Prywatnie ceni sobie podróże po nieoczywistych kierunkach, ze szczególnym sentymentem do Europy Środkowej i Wschodniej.
„Jest pięknie, polecam”. Najpiękniejsze polskie plaże podbijają serca wczasowiczów
Piaszczyste, szerokie, tętniące życiem lub dzikie – najpiękniejsze plaże w Polsce od lat urzekają swoim klimatem. W tym zestawieniu prezentujemy trzy wyjątkowe miejsca, które regularnie wygrywają wakacyjne rankingi.
Spis treści: Na tej plaży dla turystów nie zabraknie miejsca „Polski Dubaj” zachwycił wczasowiczów Polska plaża doceniona przez zagranicznych ekspertów Wybrzeże Bałtyku pełne jest skarbów naturalnej urody, które w sezonie wakacyjnym przyciągają turystów z całej Polski. Wśród nich są malownicze plaże. Jedne zaskakują naturalnym urokiem, inne innowacją. Wśród nich są jednak prawdziwe perełki, które – z różnych powodów – niemal co roku pojawiają się w zestawieniach najpiękniejszych polskich plaż. Poniżej prezentujemy trzy, naszym zdaniem, najciekawsze propozycje. Na tej plaży dla turystów nie zabraknie miejsca Słynna plaża w Świnoujściu pod wieloma względami jest „naj”. Po pierwsze – najszersza. Główne kąpielisko usytuowane na Wyspie Uznam jest znane m.in. z tego, że jest najszerszym w Polsce – miejscami szerokość plaży sięga ok. 200 metrów. To niemalże tyle, ile mierzy wrocławski Sky Tower czy warszawski wieżowiec Warsaw Spire. Po drugie – od niemal dwóch dekad turystów przyjeżdżających w ten rejon witają powiewające przy morzu Błękitne Flagi. To międzynarodowy certyfikat jakości, który oznacza, że plaża spełnia wysokie standardy w zakresie czystości wody, zarządzania środowiskowego, edukacji ekologicznej oraz bezpieczeństwa i usług. Nie bez powodu pas złocistego piasku od lat wygrywa plebiscyty na najlepszą plażę. To jedna z najczystszych, najbezpieczniejszych, największych perełek polskiego Wybrzeża. Jakby tego było mało, oblewana wodą Bałtyku o statystycznie najwyższej temperaturze w kraju. „Polski Dubaj” zachwycił wczasowiczów Na wyróżnienie zasługuje również „Polski Dubaj”, czyli ogromna (bo o powierzchni 5 hektarów), sztuczna plaża w Jarosławcu. W zamyśle Urzędu Morskiego miała przede wszystkim chronić wysoki klif Jarosławca przed osunięciem. Tymczasem stała się jedną z największych atrakcji miejscowości. Na potrzeby budowy całej konstrukcji stworzono pięć ogromnych, kamiennych ramion wysuniętych 180 metrów w morze. Kolejny etap obejmował przepompowanie piasku z dna morskiego do wcześniej utworzonych „kwater”. Koszt potężnej inwestycji wyniósł aż 170 mln zł. Była to największa operacja przeprowadzona w ramach ochrony brzegu morskiego w historii Polski. Dziś „polski Dubaj” zachwyca wczasowiczów niezwykłymi widokami, czystością i imponującym rozmiarem. „Plaża ogromna, zejście, co prawda, po licznych schodach w dół, ale za to, kiedy jesteśmy na górze, to widok rekompensuje trudy powrotów z plaży”, „Jest pięknie, polecam”, „Cudo” – zachwycają się internauci w mediach społecznościowych. Polska plaża doceniona przez zagranicznych ekspertów W zestawieniu najpiękniejszych polskich plaż nie sposób pominąć tej, która znajduje się w Helu. Plaża o długości 1 km i szerokości 30 m jest doceniana zarówno przez miłośników windsurfingu i kitesurfingu, jak i tych, którzy poszukują nuty romantyzmu z domieszką adrenaliny. Za sprawą nietypowej lokalizacji mogą tu bowiem występować prądy morskie i silne powiewy. Nie ulega jednak wątpliwości, że pas złocistego piasku zaskakuje również bajkowymi widokami. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/35-kilometrowa-mierzeja-helska-powstala-na-skutek-dzialania-pradu-morskiego-plynacego-na-wschod-wzdluz-polskiego-wybrzeza-1cc6863.png" width="924" height="606" alt="35-kilometrowa Mierzeja Helska powstała na skutek działania prądu morskiego płynącego na wschód wzdłuż polskiego wybrzeża." title="35-kilometrowa Mierzeja Helska powstała na skutek działania prądu morskiego płynącego na wschód wzdłuż polskiego wybrzeża." /> Dostrzegają to nie tylko polscy turyści. Duża plaża na cyplu została wyróżniona w zeszłorocznym, prestiżowym rankingu European Best Destinations. Hel znalazł się na 10. miejscu i stał się jedyną polską plażą ujętą w tym zagranicznym plebiscycie. Źródła: Magazyn Travelist, Jaroslawiec.pl, Swinoujscie.info, Wakacje.pl
Wprowadzono „zakaz cienia” na rajskiej plaży. Nowy regulamin nie spotkał się z przychylnym odbiorem
Na włoskiej Sardynii wprowadzono radykalne obostrzenia, które całkowicie zmieniają zasady nadmorskiego wypoczynku. Władze gminy Villasimìus na plaży Punta Molentis zakazały większości dorosłych używania parasoli słonecznych, wprowadzając jednocześnie wysokie opłaty za wstęp. Choć nowe przepisy mają na celu ochronę zniszczonego przez pożar ekosystemu, wywołały one ogromne oburzenie i lawinę prześmiewczych komentarzy ze strony turystów.
Polska linia brzegowa od lat trawiona jest zjawiskiem potocznie nazywanym „parawaningiem”. Od wczesnych godzin porannych najpopularniejsze plaże w kraju zaczynają zapełniać się kolorowymi tkaninami, gęsto ustawionymi obok siebie. Patrząc na wybrzeże z lotu ptaka można by stwierdzić, że łatwiej na plaży dostrzec fragment osłaniającej przed wiatrem konstrukcji niż piasek. Na taki widok oczy ze zdziwienia przecierałaby pewnie rada gminy Villasimìus na włoskiej Sardynii. Na tamtejszej plaży został właśnie wprowadzony surowy zakaz montowania jakichkolwiek instalacji, które mają pomóc przetrwać turystom upalne dni. Zabroniony parasol Nowo wprowadzone zasady korzystania z plaży Punta Molentis w Villasimìus na Sardynii zupełnie zmieniają tamtejszy sposób relaksu. Z najsilniejszym sprzeciwem spotkała się reguła odnosząca się do umieszczania na wybrzeżu parasoli. W jej świetle zakazuje się urlopowiczom korzystania z konstrukcji chroniących przed promieniami słońca. Zakaz nie obejmuje jednak wszystkich grup: z parasoli korzystać mogą seniorzy po 65. roku życia oraz rodziny z dziećmi, których wiek nie przekroczył 10 lat. Ta druga ulga spowodowała lawinę prześmiewczych komentarzy w internecie. Zakaz wnoszenia na Punta Molentis parasoli to nie jedyne obostrzenie wprowadzone na sardyńskiej plaży. Aby postawić stopę na piasku będzie od teraz trzeba zapłacić aż 10 euro. Przypływający łodzią również będą musieli uiścić opłatę w wysokości 5 euro. Dla nich też obowiązuje limit pobytu wynoszący 1 godzinę oraz zakaz wnoszenia plecaków i lodówek. Sprzeciw urlopowiczów Wprowadzenie tak restrykcyjnego prawa nie spotkało się przychylnym odbiorem użytkowników plaży. Na profilu rady gminy Villasimìus na Facebooku, która ogłosiła nowe obostrzenie pojawiły się liczne komentarze kwestionujące słuszność decyzji. Internauci zaczęli prześmiewczo pytać: „Żeby postawić parasol, muszę wynająć dziecko?” albo „Więc żeby przyjść na plażę z parasolem, muszę albo przyprowadzić dziadka, albo muszę urodzić dziecko między teraz a jutrem?”. Jak internetowy sprzeciw wpłynie na rzeczywistą frekwencję na plaży? Póki co niektórzy nawołują do bojkotu Punta Molentis podczas gdy inni twierdzą, że po prostu pójdą na plażę, na której będą mogli bezpiecznie osłonić się przed słońcem. Narażona plaża Dlaczego wprowadzono tak restrykcyjne i nietypowe prawo na sardyńskiej plaży? Lokalna rada uznała, że dotychczasowy sposób korzystania z niej przez turystów w zbyt dużym stopniu obciąża i tak już nadwyrężony ekosystem chronionego obszaru przyrodniczego. Latem 2024 roku teren został przecież zamknięty w następstwie celowo wywołanego pożaru lasu, który poważnie zniszczył okoliczny teren. Wszystkie obostrzenia mają jeden nadrzędny cel: zminimalizowanie śladów obecności człowieka w miejscu, które wymaga teraz szczególnej troski i czasu na regenerację. Zasady pozostają w mocy do końca października, a władze wprost deklarują, że działają w interesie przyszłych pokoleń, którym chcą przekazać to dziedzictwo w jak najlepszym stanie. Źródło: The Guardian Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Wybrano najlepszą plażę w Europie na rok 2026 – złote klify, zachody słońca nad oceanem i zero tłumów
Znalezienie latem skrawka wybrzeża, nad którym wciąż nie dominują wielkie hotele, wydaje się powoli graniczyć w Europie z cudem. To na szczęście nie do końca prawda – wystarczy jedynie zboczyć z udeptanych ścieżek. Najnowszy ranking Europe Best Destinations pomógł nam odnaleźć najlepszą plażę w Europie w 2026 roku i nie możemy wam o niej nie opowiedzieć: klify, zachodzące słońce, potęga oceanu... Trzeba ją odwiedzić, ale – jak to zwykle bywa przy takich rankingach – należy się spieszyć.
Mowa o zjawiskowej plaży Monte Clerigo, perle surowego, portugalskiego wybrzeża Costa Vicentina. Zamiast niekończących się rzędów płatnych leżaków i głośnych kurortów podróżnicy odnajdują tu strzeliste klify, potężne fale oraz autentyczną kulturę celebrowania zachodów słońca. Ten pozornie skromny zakątek regionu Algarve całkowicie zachwycił grono jury, deklasując w tegorocznym rankingu słynne greckie wyspy czy luksusowe hiszpańskie zatoki. Zobacz, co sprawiło, że ta atlantycka oaza stała się tegorocznym numerem jeden w Europie i dlaczego przyciąga dziś zarówno miłośników dzikiej przyrody, jak i poszukiwaczy dyskretnego luksusu. Coś wspólnego ich do tego miejsca ciągnie. Prestiżowy ranking – kto w ogóle wyznacza turystyczne trendy? Kto stoi za tym wyróżnieniem? Plaża została wybrana przez European Best Destinations (EBD) – szanowaną instytucję z siedzibą w Brukseli, której nadrzędnym celem jest promowanie bogactwa kultury i turystyki na Starym Kontynencie. Wspierana przez unijną sieć EDEN, pomaga turystom odkrywać zarówno europejskie metropolie, jak i skarby natury. W tegorocznej edycji rankingu plaż zespół redakcyjny EBD przeanalizował setki lokalizacji, dokonując wstępnej selekcji około dziesięciu wyjątkowych miejsc z każdego kraju. Pod uwagę brano szereg bardzo rygorystycznych kryteriów. Oceniano między innymi czystość wody, naturalne piękno, ochronę środowiska, a także lokalną autentyczność i dostępność usług. Wyselekcjonowane 30 miejsc trafiło następnie pod głosowanie międzynarodowego panelu ekspertów i entuzjastów podróży, którzy ostatecznie wyłonili absolutnego zwycięzcę. Monte Clerigo – atlantycka oaza spokoju Triumfatorem zestawienia na rok 2026 została spektakularna plaża Monte Clerigo, leżąca w gminie Aljezur na zachodnim wybrzeżu południowego regionu Algarve. W przeciwieństwie do gęsto zabudowanych, hałaśliwych kurortów południowej Europy, ten fragment wybrzeża oferuje dzikie, atlantyckie krajobrazy i zapierające dech w piersiach złote klify. Znajduje się on na terenie chronionego Parku Narodowego Południowo-Zachodniego Alentejo i Wybrzeża Wicentyńskiego. Dzięki temu przybrzeżna flora i fauna pozostają nienaruszone przez ząb masowej turystyki. Półwysep Iberyjski oferuje tu czyste oceaniczne powietrze, doskonałe warunki dla kultury surfingowej oraz fascynujące szlaki turystyczne dla piechurów. To świetny pomysł na wakacje i dla tych, co lubią smażyć się na plaży, i dla tych, którzy lubią włożyć treki. Najlepiej jednak, jak lubi się i to i to. Miejsce to błyskawicznie zyskuje renomę „Plaży Zachodów Słońca”. Tradycją stało się, że każdego piątkowego wieczoru lokalni mieszkańcy i przyjezdni spotykają się boso na piasku, tuż przy kultowym Restaurante O Sargo. Przy dźwiękach muzyki na żywo i zapachu owoców morza, odwiedzający mogą podziwiać jedne z najpiękniejszych zachodów słońca w całej Portugalii. Dyskretny luksus na łonie natury. Można tam spotkać księcia Mimo swojego surowego charakteru, Monte Clerigo staje się modną, choć wciąż niezwykle dyskretną przystanią dla wymagających podróżnych. Niedawno widziano tu Alexandra Grimaldiego, syna księcia Monako Alberta II, a legendarny projektant mody Christian Louboutin często przyjeżdża tu na wakacje. Costa Vicentina ewoluuje, stając się jedną z najbardziej eleganckich „kryjówek” nadmorskich w Europie. Na wybrzeżu wyrasta nowa generacja wyrafinowanych willi wkomponowanych w naturę. Co niezwykle istotne, mimo napływu tak wymagających gości, ceny luksusowego zakwaterowania potrafią być tu nawet trzykrotnie niższe niż w słynnych kurortach dla celebrytów. Urok tego obszaru może być jednak dużo większy. Kto jeszcze został wyróżniony? Od Skandynawii po Morze Śródziemne Choć dzika Portugalia zgarnęła główny laur, w czołówce rankingu nie zabrakło innych ciekawych lokalizacji. Doceniono między innymi: Voutoumi Beach (Grecja) – bajkową plażę na wyspie Antipaksos, ukrytą wśród zielonych wzgórz i słynącą z krystalicznie czystej, turkusowej wody oraz białych kamyków. Fteri, Rovinia i Paleokastritsa (Grecja) – zaciszne zatoki i plaże zlokalizowane m.in. na Korfu i Kefalonii, gwarantujące spokój, doskonałe warunki do snorkelingu i otoczenie klifów. Elafonisi (Grecja) – słynącą z wyjątkowego, różowego piasku kreteńską plażę, leżącą na terenie rezerwatu przyrody. Bogliasco (Włochy) – urokliwą, żwirową plażę w malowniczej, liguryjskiej wiosce rybackiej pełnej kolorowych domów. Cala Mesquida (Hiszpania) – trzystumetrową, piaszczystą zatokę na Majorce, chronioną przez wydmy i łagodnie wznoszące się wzgórza. Kvalvika (Norwegia) – majestatyczną, odciętą od cywilizacji norweską plażę na Lofotach, otoczoną potężnymi górami i dostępną jedynie po wyczerpującym trekkingu. Kaputaş (Turcja) – zjawiskową zatokę wciśniętą między strome klify u wybrzeży Morza Śródziemnego, do której prowadzi niemal 190 schodów. Jak się dostać na najlepszą plażę 2026 roku? Podróż na najlepszą plażę w Europie jest stosunkowo prosta. Aby poczuć atlantycką bryzę na Monte Clerigo, należy zarezerwować lot do Faro (lotnisko FAO) w południowej Portugalii. Kurort od plaży dzieli odległość około 110 kilometrów. Najwygodniejszą opcją jest wypożyczenie samochodu zaraz po przylocie. Malownicza podróż autem w kierunku dzikiego, zachodniego wybrzeża Portugalii zajmie zaledwie półtorej godziny. Kto wie, może spotkacie księcia? Źródło: European Best Desinations Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Czarna plaża powstaje w ogniu i wodzie. To jedno z najdynamiczniejszych środowisk
Czarna plaża prezentuje się niezwykle intrygująco na tle wybrzeży, które są zdominowane przez jasne piaski kwarcowe. Ta spektakularna osobliwość krajobrazowa, nierozerwalnie związana z aktywnością magmową i specyficznymi warunkami hydrodynamicznymi oceanów, stanowi namacalny dowód ciągłej transformacji, którą przechodzi nasza planeta. Jak powstają czarne plaże? Gdzie znajdują się najsłynniejsze? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
Spis treści: Mechanizmy powstawania czarnych plaż Życie na wulkanicznym podłożu Reynisfjara – ikoniczna czarna plaża Diamentowa Plaża i Jökulsárlón Dziedzictwo wulkanu Mauna Loa Czarne plaże prezentują się zjawiskowo, jednak nie należy traktować ich wyłącznie jako atrakcję turystyczną. Mówimy tu o dynamicznych systemach, w których procesy magmowe, hydrologiczne i biologiczne splatają się w unikatową całość. Wiele z tych formacji ma charakter dynamiczny i podlega ciągłym przekształceniom, co czyni je niezwykle cennym przedmiotem badań. Mechanizmy powstawania czarnych plaż Proces tworzenia się czarnych plaż różni się zasadniczo od powolnej akumulacji piasków lądowych. Podczas gdy typowe plaże złociste powstają w wyniku wielowiekowego wietrzenia skał granitowych i transportu kwarcu, ich czarne odpowiedniki mogą powstać niemal natychmiastowo lub w wyniku koncentracji ciężkich minerałów w procesach sortowania grawitacyjnego. Fragmentacja termiczna Najbardziej gwałtownym i widowiskowym mechanizmem jest w tym przypadku fragmentacja termiczna. Proces ten zachodzi w momencie bezpośredniego kontaktu potoku lawy z hydrosferą. Gdy płynna lawa o temperaturze przekraczającej 1000 stopni Celsjusza wpada do chłodnych wód oceanicznych, dochodzi do wystąpienia szoku termicznego. Zewnętrzna warstwa zastyga się natychmiastowo, tworząc szklistą skorupę. Ta eksploduje pod wpływem gwałtownego wzrostu naprężeń wewnętrznych i ciśnienia pary wodnej, rozpadając się na drobne fragmenty. W następstwie tego procesu ogromne ilości bazaltowego gruzu i szkliwa wulkanicznego są wyrzucane w powietrze, a następnie osadzają się na dnie morskim. Wyrzucane przez fale na brzeg, tworzą czarną plażę. Co ciekawe, taka formacja może powstać w niezwykle krótkim czasie – nawet w ciągu pojedynczych epizodów erupcyjnych. Piasek charakteryzuje się wysoką zawartością szkliwa wulkanicznego i ostrymi krawędziami ziaren, które z czasem są wygładzane przez abrazję morską. Erozja skał wulkanicznych i transport osadów Drugim, bardziej rozciągniętym w czasie procesem, jest wietrzenie mechaniczne i chemiczne istniejących formacji wulkanicznych. Bazalt, andezyt i inne ciemne skały magmowe ulegają rozkładowi pod wpływem wiatru, deszczu i cykli zamarzania. Produkty tego rozpadu są transportowane do linii brzegowej przez systemy rzeczne lub lodowce. Na Islandii kluczową rolę odgrywają rzeki lodowcowe, które niosą osady z erodowanych wulkanów podlodowcowych. Materiał ten, zanim trafi na plażę, przechodzi proces transportu, który wpływa na jego teksturę i stopień obtoczenia. W przeciwieństwie do piasku z fragmentacji termicznej, piasek erozyjny zawiera więcej litych fragmentów skał, które nie uległy jeszcze całkowitemu rozpadowi na poszczególne minerały. Nagromadzenie minerałów ciężkich Nie wszystkie czarne plaże mają bezpośrednie pochodzenie wulkaniczne, będące rezultatem niedawnej aktywności. Na wielu wybrzeżach kontynentalnych czarne smugi lub całe połacie ciemnego piasku powstają w następstwie koncentracji minerałów ciężkich, takich jak magnetyt, ilmenit, cyrkon czy granat. Proces ten opiera się na różnicy gęstości między minerałami. Gdy fale uderzają o brzeg, energia wody przenosi lżejsze ziarna z powrotem do morza. Cięższe minerały osiadają szybciej i pozostają na plaży. W ten sposób pozornie zwyczajna połać piasku może zyskać czarne zabarwienie w strefach o wysokiej energii falowania. Życie na wulkanicznym podłożu Ekosystemy czarnych plaż wymagają od organizmów wysokiej odporności na stres termiczny i chemiczny. Rośliny porastające te tereny to często gatunki pionierskie, które przygotowują podłoże dla bardziej złożonych form życia. Adaptacje roślin do podłoża bazaltowego Gatunki takie jak Argyroxiphium sandwicense czy Lepidium oleraceum wykształciły unikatowe mechanizmy przetrwania. Ich liście często pokryte są woskowatą warstwą lub gęstymi włoskami, które odbijają nadmiar światła i ograniczają transpirację wody w gorącym piasku. Wiele z nich wykorzystuje fotosyntezę typu C4, która jest znacznie wydajniejsza w wysokich temperaturach i przy silnym nasłonecznieniu niż standardowy cykl C3. Pozwala im to na szybki wzrost i regenerację w niestabilnym, mineralnym podłożu. Termoregulacja żółwi morskich Żółwie zielone na Hawajach są najbardziej znanym przykładem fauny związanej z czarnymi plażami. Ich obecność jest tak powszechna, że turyści muszą przestrzegać restrykcyjnych zasad odległości, aby nie zakłócać procesów fizjologicznych tych zwierząt. Wykorzystanie czarnego piasku do podniesienia temperatury ciała pozwala tym gadom na szybsze trawienie alg i zwiększenie wydajności metabolicznej, co jest kluczowe dla ich przetrwania w chłodniejszych prądach oceanicznych. Reynisfjara – ikoniczna czarna plaża Reynisfjara, zlokalizowana na południowym wybrzeżu Islandii, to prawdopodobnie najbardziej znana plaża wulkaniczna. Kluczowym elementem tamtejszego krajobrazu są bazaltowe klify. Te regularne, najczęściej sześcioboczne słupy powstały w procesie powolnego stygnięcia grubych warstw lawy. W miarę utraty temperatury, masa skalna kurczyła się, a naprężenia rozładowywały się poprzez tworzenie sieci pęknięć prostopadłych do powierzchni chłodzenia. Jaskinia Hálsanefshellir, wyrzeźbiona w kolumnach przez erozję morską, ukazuje zarówno regularne układy, jak i bardziej chaotyczne formy stygnięcia. Zjawisko to sprawia, że plaża przypomina gigantyczne organy lub katedrę. Fale-pułapki Nie można jednak nie wspomnieć, że Reynisfjara jest nie tylko piękna, ale i niebezpieczna. Odpowiadają za to tzw. fale-pułapki, cechujące się znacznie większą amplitudą i zasięgiem niż poprzedzające je serie. Pojawiają się bez ostrzeżenia, a ich siła jest następstwem ukształtowania dna morskiego, gdzie gwałtowne nachylenie szelfu sprawia, że fale nie wytracają energii poprzez tarcie. Diamentowa Plaża i Jökulsárlón W niewielkiej odległości od Reynisfjary znajduje się plaża, która prezentuje inny, ale równie fascynujący spektakl geologiczny. Mowa o Diamentowej Plaży, gdzie czarny piasek bazaltowy służy jako tło dla brył lodu lodowcowego, wyrzucanych na brzeg przez fale. Proces ten zaczyna się w lagunie lodowcowej Jökulsárlón, gdzie od lodowca Breiðamerkurjökull odrywają się góry lodowe. Dryfując przez lagunę, trafiają do rzeki Jökulsá á Breiðamerkursandi, która niesie je do oceanu. Po wypłynięciu na otwarte wody, fale oceaniczne polerują bryły lodu i wyrzucają je z powrotem na czarny brzeg. Kontrast między błękitnym lub białym lodem a głęboką czernią piasku jest jednym z najbardziej cenionych motywów w fotografii pejzażowej. Dziedzictwo wulkanu Mauna Loa W przeciwieństwie do surowych wybrzeży Islandii, hawajska Punaluʻu jest otoczona gajami palmowymi i wraz z nimi tworzy unikatową kompozycję kolorystyczną. Jedną z najniezwyklejszych cech tego miejsca są jego właściwości hydrologiczne. Pod tamtejszym dnem morskim znajdują się liczne źródła słodkiej wody, która wypływa pod ciśnieniem, mieszając się z wodą słoną. Ze względu na różnicę gęstości, zimna słodka woda tworzy widoczne „soczewki” i zawirowania na powierzchni oceanu. Historycznie rdzenni Hawajczycy wykorzystywali ten fenomen w okresach suszy. Nurkowali oni z naczyniami pod wodę, by napełnić je świeżą wodą bezpośrednio z wypływów. Nasz autor Artur Białek Współpracownik National-Geographic.pl. Wcześniej związany m.in. z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. Pisał dla tytułów takich jak: „Kulisy Powiatu”, „AndroidNow” (gdzie pełnił także funkcję redaktora naczelnego) i „Bezpieczna Podróż”. Z wykształcenia jest ekonomistą, ale bardziej z przypadku niż zamiłowania. Jego największą pasją są podróże, zwłaszcza do miejsc wysokich, stromych i skalistych. Niewiele brakuje mu do zdobycia Korony Gór Polski, ale jego ambicje sięgają dalej. Lepiej niż w otoczeniu betonu i wielkopłytowej zabudowy czuje się wśród drzew i gór, które są jego największą miłością (zaraz obok ekosystemów leśnych), a obiektyw jego aparatu woli architekturę zabytkową niż nowoczesną. Najbardziej interesuje go historia współczesna, jako ta najlepiej poznana i pozostawiająca najmniej znaków zapytania. Wszystkie zwierzęta uważa za równorzędnych mieszkańców Ziemi. Zgodnie ze swoimi zainteresowaniami, w „National-Geographic.pl” pisze przede wszystkim o przyrodzie i historii. Zagorzały przeciwnik betonozy. Prywatnie opiekun dwóch wspaniałych gryzoni.
Bobolin dziś przyciąga spokojem, choć historia odcisnęła tam wyraźny ślad
Bobolin, wieś w województwie zachodniopomorskim, to miejsce, gdzie turystyka splata się z militarną historią i wyjątkowym mikroklimatem. Ta niewielka miejscowość od lat pozostaje w cieniu bardziej rozpoznawalnych sąsiadów, jednak to nie oznacza, że nie warto brać jej pod uwagę, szukając miejsca na wypoczynek. Trzeba bowiem wiedzieć, że dzięki uwarunkowaniom geograficznym, burzliwym dziejom i infrastrukturze, Bobolin cechuje się wybitnymi walorami turystycznymi.
Spis treści: Charakterystyka geograficzna i administracyjna Od niewielkiej osady do poligonu Mikroklimat Bobolina Atrakcje Bobolina Atrakcje w okolicy Opisywana miejscowość nie cieszy się tak dużą popularnością jak choćby portowe Darłowo czy uzdrowiskowy Dąbek. Ma to swoje dobre strony. Bobolin jest jednym z niewielu miejsc na polskim wybrzeżu, gdzie w sezonie można znaleźć pusty skrawek plaży. Jeżeli dodamy do tego zaciszną lokalizację – pośród lasów, z dala od dużych ośrodków miejskich – otrzymamy idealne miejsce na wakacyjny wypoczynek. Charakterystyka geograficzna i administracyjna Zamieszkana przez około 170 osób wieś znajduje się na obszarze historycznego Pomorza Zachodniego, w województwie zachodniopomorskim, w granicach gminy Darłowo. Bobolin jest zlokalizowany przy drodze wojewódzkiej nr 203, która stanowi kluczową arterię komunikacyjną łączącą Koszalin z Darłowem, co zapewnia miejscowości doskonałą dostępność logistyczną przy jednoczesnym zachowaniu dystansu od głównych aglomeracji miejskich. Pod względem geomorfologicznym, leży na obszarze objętym strefą ochrony uzdrowiskowej „B” uzdrowiska Dąbki. Przez północną część wsi przepływa struga Martwa Woda, która stanowi naturalną granicę i wzbogaca lokalny ekosystem. Otoczenie Bobolina to przede wszystkim lasy z przewagą sosny, które porastają wydmowy pas nadbrzeżny, tworząc naturalną barierę dla wiatrów i wpływając na jakość lokalnego powietrza. Od niewielkiej osady do poligonu Historia Bobolina, pierwotnie znanego pod niemiecką nazwą Böbbelin, sięga głęboko w czasy nowożytne, choć najbardziej dynamiczne zmiany przyniósł wiek XIX i XX. Dane demograficzne z 1784 roku wskazują na istnienie małej wspólnoty, złożonej z sołtysa i pięciu rodzin chłopskich. W 1818 roku wieś liczyła już 152 mieszkańców, co świadczy o jej stopniowym rozwoju jako ośrodka rolniczego i rybackiego. Zima przełomu 1913 i 1914 roku W historii wsi zapisało się kilka dramatycznych wydarzeń. Jednym z nich był sztorm w Bobolinie, który nawiedził tę miejscowość na przełomie 1913 i 1914 roku. Wody Bałtyku wdarły się głęboko w ląd, powodując czasowe połączenie jeziora Bukowo z morzem. Kataklizm był wynikiem ekstremalnego układu niskiego ciśnienia. Poziom wody podniósł się wówczas o około 2 metry powyżej normalnego stanu. W Bobolinie i sąsiednim Darłówku siła uderzeń fal była tak duża, że nadbrzeżne wydmy przestały istnieć w ciągu kilku godzin. Morze przerwało pas wydm między Bobolinem a Darłówkiem, wlewając się w głąb lądu. Woda dotarła aż do doliny rzeki Grabowej, zamieniając okoliczne pola i łąki w gigantyczne jezioro słonej wody. Droga łącząca Bobolin z Darłowem została całkowicie zniszczona i przykryta grubą warstwą piachu oraz morskich osadów. Bobolin w okresie międzywojennym Okres międzywojenny przyniósł Bobolinowi nową infrastrukturę. Pod koniec lat 20. XX wieku wybudowano jednoklasową szkołę powszechną, do której uczęszczało średnio 10–15 dzieci. Ostatnim niemieckim nauczycielem był Adolf Weimar, co jest odnotowane w kronikach dokumentujących koniec niemieckiej administracji w tym regionie. Jednak to nie edukacja, a technika wojskowa najwyraźniej zapisała się w dziejach wsi. Poligon dla ciężkiej artylerii W 1935 roku, na fali remilitaryzacji Niemiec, Adolf Hitler podjął decyzję o budowie strzelnicy artyleryjskiej na pasie nadmorskim między Bobolinem a Darłówkiem. Oficjalne uruchomienie bazy nastąpiło w 1941 roku, choć budowę infrastruktury prowadzono od połowy lat 30. Wybór Bobolina podyktowany był jego względną izolacją oraz ukształtowaniem terenu, które pozwalało na bezpieczne testowanie pocisków o zasięgu kilkudziesięciu kilometrów. Do dziś zachowały się tam pozostałości bazy doświadczalnej Wehrmachtu. Dora To właśnie tam testowany był Schwerer Gustav – działo kalibru 800 mm, powszechnie znane jako Dora. Monumentalna armata mierzyła 43 metry długości, 7 metrów szerokości i 12 metrów wysokości. Była tak ciężka, że musiała poruszać się po poczwórnym torowisku. Do montażu i obsługi działa oddelegowano zespół 500 żołnierzy i wysokiej klasy specjalistów z zakładów Kruppa. Pociski używane w Dorze ważyły do 7 ton, co czyniło z niej broń o wręcz niewiarygodnym potencjale niszczycielskim. Potężne działo zostało wykorzystane m.in. podczas oblężenia Sewastopola. Bobolin po wojnie Wojska radzieckie zdobyły wieś w marcu 1945 roku, co zakończyło okres niemieckiej jurysdykcji. Ostatnim niemieckim włodarzem był Willi Sielaff. Po wojnie, w 1948 roku, urzędowo ustalono polską nazwę Bobolin, a miejscowość stała się domem dla osadników przybywających z różnych części kraju. Mikroklimat Bobolina Tym, co wyróżnia ten fragment wybrzeża, jest wysoka koncentracja jodu i soli mineralnych w powietrzu. To zasługa specyficznego ukształtowania linii brzegowej i dominujących wiatrów morskich. Morski aerozol w Bobolinie zawiera nie tylko jod, ale także brom, wapń i magnez. Uznaje się, że lokalna koncentracja pierwszego z wymienionych pierwiastków jest tam wyższa niż u wybrzeży ciepłych mórz. To przez specyficzne warunki Bałtyku. Niska temperatura wody i częste wiatry sprzyjają utrzymywaniu się aerozolu morskiego w niższych warstwach atmosfery, co zwiększa jego odczuwalne stężenie przy wybrzeżu. Atrakcje Bobolina W przeciwieństwie do Mielna, Władysławowa i innych zatłoczonych kurortów, Bobolin oferuje spokój, przestrzeń i brak komercyjnego zgiełku. Tamtejsza plaża jest uznawana za jedną z najmniej obleganych na polskim wybrzeżu. Brak rozbudowanej infrastruktury handlowej bezpośrednio przy wejściach sprawia, że dominuje tam nie gwar, a szum fal i wiatru. Szlaki rowerowe Ta niewielka wieś jest strategicznym węzłem dla turystyki rowerowej w rejonie Darłowa. Przebiegają tamtędy kluczowe szlaki, które pozwalają na eksplorację całego wybrzeża: Velo Baltica – to polski fragment międzynarodowej trasy EuroVelo 10, okalającej Morze Bałtyckie. Szlak należy do najlepiej przygotowanych w kraju – oferuje zróżnicowaną nawierzchnię (nie brakuje odcinków asfaltowych i utwardzonych) i prowadzi głównie przez lasy i wzdłuż klifów. Odcinek z Dąbek przez Bobolin do Darłowa jest uznawany za lekki i przyjemny; pętla Szlakiem Cystersów (23 km) – łączy Darłowo z Bukowem Morskim przez Bobolin i Dąbki, promując zabytki sakralne i budownictwo wiejskie; Duża Pętla Wiatrakowa (39 km) – pozwala na obserwację największego w Polsce parku elektrowni wiatrowych, oferując panoramiczne widoki na wybrzeże; Duża Pętla Nadmorska (37 km) – trasa prowadzi drogą zlokalizowaną tuż za wydmą, przez nadmorski las i mierzeję między morzem a jeziorem Kopań. Pozostałości poligonu Na terenie Bobolina i przyległej jednostki wojskowej wciąż można znaleźć liczne poniemieckie pozostałości. Należą do nich: betonowe fundamenty i działobitnie, bunkry na plaży, główny bunkier i dźwig (na terenie zamkniętym). Atrakcje w okolicy Lokalizacja Bobolina umożliwia łatwy dojazd do Darłowa i Darłówka, czyli miast oferujących bogactwo atrakcji. Wśród nich należy wymienić: Zamek Książąt Pomorskich, most rozsuwany, tramwaj wodny. W pobliżu znajduje się też jezioro Bukowo, będące rajem dla amatorów windsurfingu i kitesurfingu. Dzięki stabilnym wiatrom, jest to jedno z najlepszych miejsc w Polsce do nauki tych sportów. Nasz autor Artur Białek Współpracownik National-Geographic.pl. Wcześniej związany m.in. z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. Pisał dla tytułów takich jak: „Kulisy Powiatu”, „AndroidNow” (gdzie pełnił także funkcję redaktora naczelnego) i „Bezpieczna Podróż”. Z wykształcenia jest ekonomistą, ale bardziej z przypadku niż zamiłowania. Jego największą pasją są podróże, zwłaszcza do miejsc wysokich, stromych i skalistych. Niewiele brakuje mu do zdobycia Korony Gór Polski, ale jego ambicje sięgają dalej. Lepiej niż w otoczeniu betonu i wielkopłytowej zabudowy czuje się wśród drzew i gór, które są jego największą miłością (zaraz obok ekosystemów leśnych), a obiektyw jego aparatu woli architekturę zabytkową niż nowoczesną. Najbardziej interesuje go historia współczesna, jako ta najlepiej poznana i pozostawiająca najmniej znaków zapytania. Wszystkie zwierzęta uważa za równorzędnych mieszkańców Ziemi. Zgodnie ze swoimi zainteresowaniami, w „National-Geographic.pl” pisze przede wszystkim o przyrodzie i historii. Zagorzały przeciwnik betonozy. Prywatnie opiekun dwóch wspaniałych gryzoni.
Spiaggia Rosa zachwyca mimo zakazów. Natura powoli odbudowuje równowagę tego miejsca
Spiaggia Rosa, czyli absolutnie wyjątkowa różowa plaża, stanowi jeden z najbardziej unikatowych i rygorystycznie chronionych ekosystemów nadmorskich w całym basenie Morza Śródziemnego. Piaszczysty skrawek lądu na niewielkiej wyspie stał się globalnym symbolem konieczności ochrony przyrody przed destrukcyjnym wpływem masowej turystyki i sukcesu w tym zakresie. Skąd wziął się niezwykły kolor plaży? Czy to niezwykłe miejsce można zobaczyć na własne oczy? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
Spis treści: Gdzie znajduje się różowa plaża? Dziedzictwo Mauro Morandiego Skąd wziął się różowy piasek? Ochrona środowiska i ewolucja przepisów prawnych Jak podziwiać różową plażę? Spiaggia Rosa pozostaje „zakazanym owocem”, jednak to właśnie ta niedostępność sprawia, że każda minuta spędzona na obserwowaniu jej z dystansu staje się niezapomnianym przeżyciem. Tamtejszy różowy piasek stanowi dowód potęgi i niezwykłej finezji procesów biologicznych, które trwają niezmiennie od tysięcy lat. Gdzie znajduje się różowa plaża? Spiaggia Rosa znajduje się w Cala di Roto, w południowo-wschodniej części wyspy Budelli, będącej jedną z pereł archipelagu La Maddalena. Grupa ta znajduje się w obszarze cieśniny Bonifacio, oddzielającej Sardynię od francuskiej Korsyki. Struktura administracyjna i status ochronny W ujęciu administracyjnym, Budelli należy do gminy La Maddalena, wchodzącej w skład prowincji Sassari w autonomicznym regionie Sardynii. Od 1994 roku, cała wyspa (wraz z otaczającymi ją wodami), jest integralną częścią Parku Narodowego Archipelagu La Maddalena. Spiaggia Rosa została sklasyfikowana jako strefa A – obszar ochrony ścisłej, co oznacza całkowity zakaz wstępu, kąpieli i kotwiczenia jednostek pływających w jej bezpośrednim sąsiedztwie. Dziedzictwo Mauro Morandiego Mówiąc o wyspie i różowej plaży, nie sposób nie wspomnieć o Mauro Morandim. Ten współczesny Robinson Crusoe spędził na wyspie 32 lata, stając się najważniejszym głosem w obronie Spiaggia Rosa. W 1989 roku Morandi, nauczyciel wychowania fizycznego z Modeny, wyruszył w rejs katamaranem w stronę Polinezji, chcąc uciec przed nowoczesnym społeczeństwem, które uważał za skorumpowane i konsumpcyjne. Awaria silnika zmusiła go do zatrzymania się przy archipelagu La Maddalena. Kiedy dowiedział się, że ówczesny strażnik Budelli odchodzi na emeryturę, postanowił sprzedać swoją łódź i przejąć jego obowiązki. Życie w izolacji Morandi zamieszkał w dawnym budynku radiostacji z czasów II wojny światowej. Przez dekady żył w harmonii z naturą – zbierał wodę deszczową do picia, zasilał swój dom energią słoneczną i ogrzewał go drewnem wyrzuconym przez morze. Jego głównym zadaniem, które sam sobie narzucił, była ochrona Spiaggia Rosa przed turystami, którzy mimo zakazów próbowali wejść na różowy piasek. Morandi przyjął rolę edukatora. Każdemu, kto zbliżył się do brzegu, opowiadał o ekosystemie wyspy i o tym, jak ważne jest, by nie zabierać z niej ani jednego ziarnka piasku. W późniejszych latach, dzięki dostępowi do internetu i mediów społecznościowych, stał się globalnym ambasadorem Budelli, dzieląc się zdjęciami wyspy z dziesiątkami tysięcy obserwujących. Jego walka z władzami parku o prawo do pozostania na wyspie po jej upaństwowieniu trwała kilka lat i zakończyła się jego eksmisją w 2021 roku. Skąd wziął się różowy piasek? Piasek na Spiaggia Rosa niemal w całości powstał z fragmentów organizmów żywych. W przeciwieństwie do większości plaż świata, gdzie dominują ziarna kwarcu, skaleni czy okruchy skał wulkanicznych, różowa plaża jest efektem tysiącletniego procesu akumulacji wapiennych szczątków. Można powiedzieć, że jest efektem złożonych procesów biologicznych i sedymentacyjnych między morską fauną a florą, których fundamentem są rozległe łąki trawy morskiej i mikroskopijne organizmy. Miniacina miniacea i Posidonia oceanica Głównym „architektem” różowego koloru jest Miniacina miniacea, jednokomórkowy pierwotniak z grupy otwornic. Organizmy te budują krzaczaste, rozgałęzione skorupki o barwie od jasnoróżowej do ciemnoczerwonej. Miniacina miniacea zamieszkuje przede wszystkim łąki trawy Neptuna (Posidonia oceanica), które porastają dno morskie wokół wyspy Budelli. Roślina ta pełni funkcję stabilizatora podłoża i środowiska otwornic – jej kłącza i liście stanowią idealne miejsce do przytwierdzania się tych organizmów. Po ich śmierci wapienne szkielety są uwalniane do toni wodnej. Prądy morskie o niskiej energii, charakterystyczne dla osłoniętej zatoki Cala di Roto, transportują lekkie fragmenty w stronę brzegu. W tym procesie szkielety ulegają mechanicznej abrazji, krusząc się na drobinki, które mieszając się z białym piaskiem kwarcowym i okruchami granitu, nadają plaży jej słynny odcień. Intensywność barwy jest zmienna i zależy od pH wody, aktywności prądów i stopnia wilgotności piasku – mokre ziarna silniej odbijają światło, przez co róż wydaje się bardziej nasycony. Warto wspomnieć, że analiza struktury piasku na Spiaggia Rosa wykazuje wysoką zawartość węglanu wapnia, pochodzącego nie tylko od otwornic, ale także od mszywiołów i mięczaków. Ochrona środowiska i ewolucja przepisów prawnych Spiaggia Rosa nie zawsze znajdowała się pod ścisłą ochroną. W latach 70. i 80. XX wieku słynna różowa plaża padła ofiarą własnej popularności. Setki turystów dziennie deptały delikatne osady, a wiele osób zabierało piasek w butelkach jako pamiątkę. Szacuje się, że w tym okresie plaża straciła tony swojego charakterystycznego różowego piasku, co doprowadziło do drastycznego zblednięcia jej koloru. W obliczu niemal całkowitej degradacji cennego ekosystemu, władze włoskie podjęły stanowcze kroki prawne: 1994 rok – władze włoskie wprowadziły całkowity zakaz lądowania na plaży, kąpieli w jej wodach i kotwiczenia łodzi w zatoce Cala di Roto; 1998 rok – zaostrzono przepisy i włączono plażę do strefy ochrony integralnej parku narodowego; 2016 rok – po długich bataliach prawnych, Budelli stała się własnością publiczną zarządzaną przez Park Narodowy Archipelagu La Maddalena; 2024–2025 rok – w ostatnich latach wprowadzono nowoczesny system monitoringu wizyjnego, który pozwala na całodobową kontrolę plaży i natychmiastowe wykrywanie naruszeń. Czy te działania przyniosły oczekiwany rezultat? Naukowcy z Neapolu i lokalni ekolodzy potwierdzają, że po trzech dekadach izolacji Spiaggia Rosa zaczęła odzyskiwać swój pierwotny kolor. Jak podziwiać różową plażę? Mimo że Spiaggia Rosa jest niedostępna dla ruchu pieszego, pozostaje jedną z największych atrakcji turystycznych w regionie Sardynii. Strategia parku narodowego opiera się na koncepcji „podziwiania z dystansu”, co pozwala zachować naturę nienaruszoną. Rejsy wycieczkowe i łodzie prywatne Najpopularniejszym sposobem zobaczenia plaży jest udział w zorganizowanym rejsie statkiem wycieczkowym. Większość jednostek wypływa z portów w Palau lub La Maddalena. Istnieje też możliwość wynajęcia mniejszej łodzi, o ile jej kapitan dysponuje specjalnym pozwoleniem i przestrzega stref kotwiczenia. Drewniane kładki i ścieżki edukacyjne Park przygotował system drewnianych pomostów. Ścieżka biegnie wzdłuż obrzeża Spiaggia Rosa, pozwalając na jej obserwację z lądu bez dotykania piasku. Wstęp na ścieżki jest możliwy wyłącznie w towarzystwie licencjonowanego przewodnika. Nasz autor Artur Białek Współpracownik National-Geographic.pl. Wcześniej związany m.in. z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. Pisał dla tytułów takich jak: „Kulisy Powiatu”, „AndroidNow” (gdzie pełnił także funkcję redaktora naczelnego) i „Bezpieczna Podróż”. Z wykształcenia jest ekonomistą, ale bardziej z przypadku niż zamiłowania. Jego największą pasją są podróże, zwłaszcza do miejsc wysokich, stromych i skalistych. Niewiele brakuje mu do zdobycia Korony Gór Polski, ale jego ambicje sięgają dalej. Lepiej niż w otoczeniu betonu i wielkopłytowej zabudowy czuje się wśród drzew i gór, które są jego największą miłością (zaraz obok ekosystemów leśnych), a obiektyw jego aparatu woli architekturę zabytkową niż nowoczesną. Najbardziej interesuje go historia współczesna, jako ta najlepiej poznana i pozostawiająca najmniej znaków zapytania. Wszystkie zwierzęta uważa za równorzędnych mieszkańców Ziemi. Zgodnie ze swoimi zainteresowaniami, w „National-Geographic.pl” pisze przede wszystkim o przyrodzie i historii. Zagorzały przeciwnik betonozy. Prywatnie opiekun dwóch wspaniałych gryzoni.
Wygląda jak plan „Diuny” i jest prawie zupełnie pusta. Największa plaża Europy wcale nie leży na południu
Ma 15 km długości, nawet 2 km szerokości i przypomina scenerię filmu „Diuna”. Kniepsand na wyspie Amrum w Niemczech to gigantyczna plaża, która wciąż opiera się masowej turystyce.
Ta olbrzymia ławica piasku, przylegająca do niemieckiej wyspy Amrum na Morzu Północnym, to krajobraz tak potężny i surowy, że mógłby posłużyć za scenografię do „Diuny”. Pas jasnego piasku o powierzchni odpowiadającej 1400 boiskom piłkarskim przyciąga miłośników natury szukających bezkresnych przestrzeni, ale pełni też kluczową rolę w ochronie wybrzeża. W obliczu rosnącego zainteresowania turystyką w Niemczech, to niezwykłe miejsce – wyróżnione przez CNN Travel – staje się ciekawą alternatywą dla dalekich podróży. Plaża czy nie plaża? Wyspa Amrum należy do archipelagu Wysp Północnofryzyjskich przy niemieckim wybrzeżu Morza Północnego. Leży na południe od wyspy Sylt i na zachód od wyspy Föhr. Z geologicznego punktu widzenia Kniepsand nie jest klasyczną plażą, lecz autonomiczną ławicą piaszczystą, która przez stulecia wędrowała pod wpływem prądów morskich i przypływów. Jeszcze w XVI wieku była ustawiona prostopadle do Amrum, a w latach 60. XX wieku od wyspy odgradzał ją wąski pas wody. Dziś oba te twory połączyły się w jedną całość. Proces ten trwa nadal: ławica nieustannie się przekształca, cofając się w części północnej i rozrastając na południu. Dla mieszkańców Amrum Kniepsand to przede wszystkim naturalny falochron. Podczas zimowych sztormów pochłania on niszczycielską energię fal Morza Północnego i nieustannie zasila w piasek przyległe wydmy, które chronią głąb lądu przed katastrofalnymi zalaniami. Piaszczysty raj na północy Europy Kniepsand oferuje turystom coś, co dziś jest coraz rzadszym luksusem: bezkresną przestrzeń. Od krawędzi wydm do brzegu morza trzeba przejść kilkaset metrów po drobnym, białym piasku. Aby dotrzeć do tego surowego raju, trzeba pokonać malownicze drewniane kładki wiodące przez las i wrzosowiska, na czele ze słynnymi schodami „Stairway to Heaven”. Na miejscu na odwiedzających czekają trzy strzeżone kąpieliska, strefy dla miłośników windsurfingu i katamaranów, a także wydzielone plaże dla naturystów oraz właścicieli psów. Lokalna branża turystyczna unika jednak tanich haseł marketingowych. Zamiast licytować się na wymiary, stawia na ochronę środowiska. Ruch jest kierowany na wyznaczone ścieżki, aby masowa turystyka nie zniszczyła tego wrażliwego ekosystemu. Niemiecki gigant w europejskiej lidze Kniepsand, ze swoimi 15 kilometrami długości i nawet 2 kilometrami szerokości, regularnie pojawia się w zestawieniach największych plaż Europy, choć ostateczny werdykt zawsze zależy od przyjętych kryteriów. W kategorii całkowitej powierzchni musi uznać wyższość holenderskiej wyspy Schiermonnikoog, a pod względem samej długości ustępuje greckiej Monolithi czy blisko stukilometrowej Mierzei Kurońskiej na Bałtyku. Kniepsand pozostaje miejscem nieskażonym masową turystyką. Dane Federalnego Urzędu Statystycznego Niemiec pokazują, że w pierwszym kwartale tego roku liczba noclegów wzrosła o 2,5 procent. Jednak wzrost ten to sprawa niemal wyłącznie lokalnej turystyki. Niemcy, z powodu niepewnej sytuacji geopolitycznej, rezygnują z lotów międzykontynentalnych. A zatem jedna z największych plaż Europy i naturalny fenomen wciąż czeka na odkrycie. Źródło: Euronews Nasza autorka Magdalena Rudzka Redaktorka i wydawczyni National-Geographic.pl. Wcześniej związana m.in. z National Geographic Traveler i magazynem pokładowym PLL LOT Kaleidoscope. Z wykształcenia humanistka (MISH i SNS PAN), ale to przyroda stanowi jej największą pasję. Szczególnie bliskie są jej ekosystemy słodkowodne, a prawdziwym „konikiem” są ryby. W National-Geographic.pl pisze o swoich przyrodniczych pasjach, nauce i medycynie. Prywatnie ceni sobie podróże po nieoczywistych kierunkach, ze szczególnym sentymentem do Europy Środkowej i Wschodniej.
Otwarto pierwszą na świecie plażę tylko dla kobiet. Obowiązują tam szczególne zasady
Nie wszystkie kobiety czują się komfortowo podczas wypoczynku na zatłoczonych plażach czy hotelowych basenach. Dla części z nich problemem bywa brak prywatności, obecność kamer i telefonów czy konieczność przebywania w stroju kąpielowym w mieszanym towarzystwie. Teraz Dubaj postanowił stworzyć przestrzeń, która ma całkowicie zmienić sposób korzystania z nadmorskiego wypoczynku.
Choć obecnie Dubaj nie należy do kierunków, do których turyści chcą masowo podróżować ze względu na napiętą sytuację na Bliskim Wschodzie i obawy związane z konfliktem w regionie, miasto nadal realizuje projekty mające przyciągać uwagę świata. Tym razem chodzi o nową strefę na plaży Al Mamzar, stworzoną wyłącznie z myślą o kobietach. Kompleks o powierzchni około 125 tys. metrów kwadratowych ma oferować mieszkankom i turystkom prywatną przestrzeń do wypoczynku, pływania i aktywności fizycznej – bez obecności mężczyzn oraz bez możliwości fotografowania czy nagrywania. Plaża tylko dla kobiet w Dubaju. Jakie atrakcje przygotowano? Nowa strefa Khor Al Mamzar ma być czymś znacznie więcej niż zwykłą plażą przeznaczoną wyłącznie dla kobiet. Projekt został zaplanowany jako nowoczesna przestrzeń rekreacyjna, która ma łączyć wypoczynek, sport i prywatność. Na terenie kompleksu pojawiły się całodobowe strefy nocnego pływania nadzorowane przez ratowniczki, rozbudowane zaplecze fitness i sportów plażowych oraz pierwszy w regionie pływający pomost. Duży nacisk położono również na kwestie bezpieczeństwa i komfortu użytkowniczek. Cały teren został oddzielony od pozostałych części wybrzeża wysokimi ogrodzeniami i kontrolowanymi wejściami, a na miejscu obowiązuje całkowity zakaz wykonywania zdjęć i nagrywania filmów. Nad przestrzeganiem zasad mają czuwać inteligentne systemy monitoringu wspomagane sztuczną inteligencją oraz żeńska ochrona. Na plaży pracują wyłącznie kobiety – od ratowniczek po personel obsługi. Władze Dubaju podkreślają, że inwestycja jest częścią większego projektu modernizacji wybrzeża Al Mamzar, wartego setki milionów dirhamów. Kompleks o powierzchni około 125 tys. metrów kwadratowych ma docelowo stać się jednym z najważniejszych elementów planu rozwoju nadmorskiej infrastruktury miasta do 2040 roku. Na plaży przygotowano również strefy dla rodzin z dziećmi, choć obowiązują ścisłe zasady dotyczące wieku chłopców mogących przebywać na terenie obiektu. Według lokalnych władz nowa przestrzeń ma przyciągać miliony odwiedzających rocznie i stać się symbolem nowego podejścia do rekreacji nad wodą w regionie. Dubaj rozbudowuje wybrzeże. Powstają nowe atrakcje nad wodą Projekt Al Mamzar obejmuje nie tylko strefę stworzoną specjalnie dla kobiet, ale również ogromną modernizację całego nadmorskiego obszaru Dubaju. Władze emiratu znacząco powiększyły przestrzeń przeznaczoną do wypoczynku i kąpieli – linia brzegowa rozciąga się teraz na około 3,6 kilometra, a całkowita powierzchnia plaży wzrosła do 182 tys. metrów kwadratowych. Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów nowej inwestycji stała się specjalna strefa do pływania nocnego o długości około 300 metrów. Obszar został wyposażony w nowoczesne oświetlenie, wieże ratownicze i system alarmowy z kilkunastoma punktami bezpieczeństwa działającymi przez całą dobę. Nie tylko plaża. Dubaj stawia na aktywność W Dubaju coraz mocniej stawia się również na aktywny wypoczynek. Wzdłuż wybrzeża wytyczono ponad 5,5 kilometra tras dla rowerzystów i biegaczy, a odwiedzający mogą korzystać z kortów do padla, siłowni plenerowych czy stref sportów wodnych. Na miejscu dostępne są m.in. kajaki, paddleboardy, narty wodne oraz flyboarding. Dużą uwagę poświęcono także rodzinom – powstały nowe place zabaw, zacienione miejsca piknikowe i klimatyzowane domki do wynajęcia. Dubaj wyraźnie rozwija przy tym strategię tworzenia widowiskowych projektów mających przyciągać uwagę świata. Niedawno miasto zapowiedziało również budowę pierwszej ulicy pokrytej prawdziwym złotem, która ma stać się częścią nowej dzielnicy Dubai Gold District w historycznej części Deira. Władze emiratu liczą, że podobne inwestycje pozwolą utrzymać pozycję Dubaju jako jednego z najbardziej rozpoznawalnych centrów luksusowej turystyki i nowoczesnej infrastruktury na Bliskim Wschodzie. Źródła: Daily Mail, The Independent Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Na tych plażach nie użyjesz już kremów z filtrem SPF. Dlaczego i czym je zastąpić?
Na wielu słynnych plażach nie użyjemy już popularnych kremów z chemicznymi filtrami SPF. W niektórych krajach mogą zostać nawet skonfiskowane na przejściu granicznym. W trosce o morski ekosystem warto zaopatrzyć się w kosmetyki Reef Friendly. Podpowiadamy które.
Jeśli planujesz wakacje w rejonach raf koralowych, warto zwrócić uwagę na skład kremów z SPF. Zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi ochrony raf koralowych, twoje kosmetyki przeciwsłoneczne mogą zostać skontrolowane np. na lotnisku lub w marinie. W bagażu lepiej mieć krem Reef Friendly, czyli bez substancji takich jak oksybenazon i oktinoksat. Najlepiej, aby opierał się na filtrach mineralnych, miał możliwie prosty skład i czytelną listę INCI. Sprawdziliśmy, które kosmetyki przeciwsłoneczne dostępne w polskich drogeriach są przyjazne rafom koralowym. Kosmetyki przyjazne rafom koralowym: jak ich szukać? Wybierając krem przeciwsłoneczny można szukać oznaczenia na etykiecie, ale nie jest ono ustandaryzowane. Najczęściej będą to symbole koralowca, muszli, ryb lub morskiej fali. Jeśli krem nie ma oznaczenia graficznego, wskazówką może być oznaczenie „100 % mineralny”, a dla pewności najlepiej sprawdzić listę INCI na etykiecie. Nie powinien zawierać oksybenazonu i oktinoksatu, czyli substancji uznawanych za potencjalnie szkodliwe dla ekosystemów morskich. Które kraje i terytoria zakazują kremów z filtrem? Najbardziej restrykcyjne przepisy dotyczące filtrów przeciwsłonecznych obowiązują dziś m.in. w: Palau – to pierwszy kraj na świecie, który zakazał importu i sprzedaży tzw. reef-toxic sunscreens. Produkty zawierające zakazane składniki mogą zostać skonfiskowane podczas kontroli granicznej, Hawaje – zgodnie z przepisami Hawaii Act 104 zakazana jest sprzedaż SPF zawierających oksybenazon i oktinoksat, Wyspa Maui – lokalne przepisy są jeszcze bardziej rygorystyczne i promują wyłącznie mineralne filtry UV, Wyspy Dziewicze – obowiązują ograniczenia dotyczące filtrów uznawanych za szkodliwe dla raf, Aruba – wyspa ogranicza sprzedaż części filtrów chemicznych w trosce o ekosystem morski, To głównie odległe kierunki, do których wielu z nas nie podróżuje na co dzień. Ale po kremy Reef Friendly warto sięgnąć także podczas wakacji bliżej Polski – szczególnie tam, gdzie snorkeling i nurkowanie są jedną z największych atrakcji. Takie SPF-y warto spakować m.in. na: wybrzeże Morza Czerwonego – np. słynące z raf koralowych: Marsa Alam i Sharm El Sheikh, Maltę i Cypr, gdzie popularne są nurkowanie i wycieczki łodziami, chorwackie wybrzeże Adriatyku – np. Dubrownik i Split, greckie wyspy – np. Kreta, Rodos czy Zakynthos, turecką riwierę znaną z przejrzystej wody – np. Antalya i Kas. Choć Morze Śródziemne czy Morze Czerwone nie zawsze kojarzą się z rafami koralowymi jak Malediwy czy Hawaje, tamtejsze ekosystemy również są bardzo wrażliwe na zanieczyszczenia chemiczne. Wybór odpowiedniego SPF to świadomy gest wynikający z rosnącej wiedzy o wpływie turystyki na podwodny świat. Kosmetyki przyjazne morskim ekosystemom Ekstremalnie wodoodporny żel przeciwsłoneczny SPF 50+ – Bell Surf To bardzo lekki, ale ekstremalnie wodoodporny, żelowy filtr przeciwsłoneczny SPF 50+. Stworzony z myślą o aktywności w wodzie i na słońcu, szczególnie dla osób uprawiających sporty. Nie obciąża skóry, nie spływa do oczu i dobrze trzyma się nawet podczas intensywnego wysiłku czy kontaktu z wodą. Sprawdza się zarówno na twarzy, jak i na ciele, a jego komfortowa konsystencja jest szczególnie ceniona przez osoby aktywne oraz z tatuażami. Formuła została opracowana tak, by była przyjazna rafom koralowym i nie zawierała składników uznawanych za szkodliwe dla środowiska morskiego, co czyni go dobrym wyborem w kierunku Reef Friendly. View Burdaffi on the source website Fluid anti-age z ochroną przeciwsłoneczną SPF 50+, – SVR Sun Secure Laboratoires SVR to renomowana francuska marka dermokosmetyków, która stworzyła szeroką linię kosmetyków Ocean Respect. Producent daje do wyboru nie tylko krem, lecz także dwufazową wodę w sprayu, mgiełkę w aerozolu, żel, musy, mleczka, suchy olejek, sztyft ochronny, a nawet krem koloryzujący z efektem make-up. Naszym No1 tej marki jest fluid SPF 50+, który łączy wysoką ochronę przeciwsłoneczną z działaniem pielęgnacyjnym ukierunkowanym na skórę dojrzałą i narażoną na fotostarzenie. Formuła szybko się wchłania, nie pozostawia tłustej warstwy i sprawdza się szczególnie dobrze na twarzy, również jako baza pod makijaż. Dzięki składnikom nawilżającym i antyoksydacyjnym wspiera elastyczność skóry, pomaga redukować przebarwienia oraz drobne zmarszczki, jednocześnie chroniąc przed UVA, UVB i światłem widzialnym. Produkt jest odpowiedni także dla skóry mieszanej i skłonnej do niedoskonałości, ponieważ nie zapycha porów i ma lekką, komfortową konsystencję. View Burdaffi on the source website Nawilżający krem do skóry wrażliwej SPF 50+ – Uriage Bariesun To całkiem popularny w Polsce, delikatny krem SPF 50+ z oznaczeniem Ocean Respect. Przeznaczony przede wszystkim do skóry wrażliwej, który łączy wysoką ochronę przeciwsłoneczną z działaniem nawilżającym i kojącym. Formuła została opracowana tak, aby wspierać barierę ochronną skóry i ograniczać wpływ promieniowania UVA i UVB oraz czynników środowiskowych przyspieszających fotostarzenie. Dzięki obecności składników nawilżających i antyoksydacyjnych skóra pozostaje miękka i bardziej odporna na przesuszenie, a lekka konsystencja sprawia, że dobrze sprawdza się na twarzy na co dzień. Produkt jest ceniony za łagodność, brak substancji zapachowych i komfort stosowania nawet przy bardzo reaktywnej cerze. View Burdaffi on the source website Mineralny krem z filtrem SPF 50 – Transparent Lab W 100% mineralny filtr SPF 50 oparty na tlenku cynku, który zapewnia szerokopasmową ochronę przed promieniowaniem UVA, UVB oraz światłem niebieskim i podczerwonym. To formuła przeznaczona głównie do twarzy, odpowiednia dla każdego typu skóry, także wrażliwej i skłonnej do niedoskonałości. Dzięki dodatkowi składników wspierających elastyczność skóry i działanie anti-aging, produkt nie tylko chroni, ale też wspiera jej regenerację i kondycję przy regularnym stosowaniu. Może występować w 2 wersjach: transparentnej lub delikatnie koloryzującej, co ułatwia dopasowanie do karnacji i zmniejsza efekt bielenia, zachowując jednocześnie lekkie wykończenie z efektem second skin. View Burdaffi on the source website Mattescreen SPF 30 PA+++ – SUPERGOOP! Mineralny filtr SPF 30 w formie matującej bazy, który jednocześnie chroni skórę i wygładza jej powierzchnię, redukując widoczność porów oraz nadmiar sebum. Najlepiej sprawdza się na twarzy, szczególnie przy cerze mieszanej, tłustej i wrażliwej, gdzie liczy się efekt zmatowienia bez ciężkości. Dzięki lekkiej formule może być stosowany jako baza pod makijaż, zapewniając jego lepszą trwałość i bardziej jednolite wykończenie. Zawartość filtrów mineralnych oraz składników łagodzących sprawia, że jest to wygodna opcja do codziennej ochrony przeciwsłonecznej przy jednoczesnym kontrolowaniu błyszczenia skóry. View Burdaffi on the source website Źródła: Daily Mail, University of Derby, One Ocean Conservation.
Na najpiękniejszych plażach świata zakazano kremów z filtrem. Dlaczego? Powód nie jest oczywisty
Wyjście na plażę wiąże się z koniecznością odpowiedniej ochrony przed słońcem, a krem z filtrem SPF uznawany jest za jeden z podstawowych elementów wakacyjnego wyposażenia. Dla wielu osób to oczywisty wybór, który ma zapewnić bezpieczeństwo podczas wypoczynku nad wodą. Coraz częściej jednak na najpiękniejszych plażach świata jego stosowanie nie jest już tak oczywiste, jak mogłoby się wydawać.
Coraz więcej popularnych kierunków turystycznych decyduje się na wprowadzenie ograniczeń dotyczących stosowania wybranych kosmetyków przeciwsłonecznych. Dla wielu podróżnych może to być zaskakujące, zwłaszcza że mowa o produktach uznawanych za podstawę ochrony zdrowia podczas wypoczynku. W kolejnych latach liczba takich miejsc systematycznie rośnie, a zasady obowiązujące na plażach stają się coraz bardziej restrykcyjne. Dlaczego kremy z filtrem SPF są zakazywane na plażach? Wpływ na rafy koralowe Coraz więcej nadmorskich regionów turystycznych wprowadza ograniczenia dotyczące stosowania tradycyjnych kremów przeciwsłonecznych, wskazując na ich negatywny wpływ na środowisko naturalne. Problem dotyczy przede wszystkim raf koralowych, które należą do najbardziej wrażliwych ekosystemów na świecie. Wiele popularnych kosmetyków z filtrem SPF zawiera substancje chemiczne, takie jak oksybenzon, oktinoksat czy butyloparaben, które po kontakcie z wodą przedostają się do mórz i oceanów. Nawet niewielkie ilości tych związków mogą prowadzić do poważnych konsekwencji, w tym do tzw. bielenia koralowców, czyli procesu osłabienia i obumierania raf. Zjawisko to polega na utracie przez koralowce symbiotycznych glonów, które odpowiadają nie tylko za ich charakterystyczny kolor, ale także za dostarczanie składników odżywczych. W efekcie rafy tracą zdolność do regeneracji i stają się bardziej podatne na choroby oraz zmiany temperatury wody. W odpowiedzi na rosnące zagrożenie wiele krajów i regionów, szczególnie tych znanych z unikatowej przyrody, decyduje się na wprowadzanie zakazów lub ograniczeń dotyczących stosowania niektórych filtrów przeciwsłonecznych. Regulacje tego typu pojawiają się m.in. w rejonach Morza Karaibskiego, Ameryki Środkowej oraz na wybranych wyspach Pacyfiku, gdzie ochrona raf koralowych stała się jednym z priorytetów polityki środowiskowej. View Burdaffi on the source website Gdzie obowiązują zakazy kremów z filtrem SPF? Lista krajów i regionów Jednym z pierwszych państw, które zdecydowało się na tak radykalny krok, było Palau. W 2020 roku wprowadzono tam przepisy zakazujące stosowania i sprzedaży kosmetyków zawierających szkodliwe dla środowiska składniki, w tym oksybenzon i oktinoksat. W ślad za tym rozwiązaniem poszły kolejne regiony, m.in. Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych oraz Aruba, które również ograniczyły używanie wybranych filtrów przeciwsłonecznych. Podobne regulacje obowiązują także na Hawajach, gdzie od 2021 roku sprzedaż kosmetyków zawierających określone substancje chemiczne została zakazana na poziomie stanowym. W regionie Karaibów szczególnie restrykcyjne podejście przyjęła Bonaire, gdzie dopuszczone są wyłącznie preparaty uznawane za bezpieczne dla środowiska, a dodatkowo wprowadzono opłaty dla osób korzystających z raf podczas nurkowania. Z kolei w Meksyku ograniczenia obowiązują w wybranych parkach przyrodniczych i rekreacyjnych, takich jak Xcaret czy Xel-Há, gdzie odwiedzający muszą stosować określone, ekologiczne produkty. Ciekawym przykładem jest również Kostaryka, gdzie nie wprowadzono ogólnokrajowego zakazu, jednak w niektórych obszarach chronionych, takich jak Park Narodowy Manuel Antonio, obowiązują bardzo rygorystyczne zasady. Turyści są tam informowani o konieczności stosowania odpowiednich kosmetyków, a w praktyce zdarzają się sytuacje, w których podczas kontroli przy wejściu odbierane są produkty niespełniające wymogów. Wszystko to pokazuje, że regulacje różnią się w zależności od miejsca, ale ich wspólnym celem pozostaje ochrona wyjątkowych ekosystemów, które stanowią jedną z największych atrakcji tych regionów. Źródła: Daily Mail Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Eksperci wybrali najlepszą plażę Europy 2026. To miejsce wygląda jak Karaiby
Europejskie plaże od lat przyciągają miliony turystów nie tylko turkusową wodą i słoneczną pogodą, ale także niezwykle zróżnicowanymi krajobrazami. Jedne zachwycają białym piaskiem przypominającym Karaiby, inne spektakularnymi klifami lub dziką, niemal nietkniętą naturą. Co roku eksperci branży turystycznej wskazują miejsca, które wyróżniają się na tle setek nadmorskich kierunków. Tym razem tytuł najlepszej plaży w Europie trafił do Grecji.
Choć najpiękniejsze plaże świata często kojarzą się z odległymi egzotycznymi wyspami, zachwycające krajobrazy można znaleźć również znacznie bliżej. W najnowszym rankingu Euro Summer 2026 przygotowanym przez World’s 50 Best Beaches wyróżniono miejsca, które szczególnie zachwycają naturą, spokojem i wyjątkowym klimatem. W tworzeniu zestawienia udział wzięło ponad tysiąc ekspertów branży podróżniczej, którzy oceniali kandydatów m.in. pod względem czystości krajobrazu, tłoku, jakości wody, łatwości kąpieli czy unikatowości otoczenia. Finalnie na szczycie europejskiego rankingu znalazła się plaża w Grecji, która już teraz określana jest jednym z największych wakacyjnych hitów sezonu 2026. Plaża Fteri na Kefalonii zachwyciła ekspertów z całego świata Tegorocznym numerem jeden w Europie została plaża Fteri Beach położona na północnym wybrzeżu greckiej Kefalonii. To właśnie ona zdobyła najwyższe miejsce w europejskim zestawieniu przygotowanym przez The World’s 50 Best Beaches i jednocześnie znalazła się na drugim miejscu globalnego rankingu najlepszych plaż świata na 2026 rok. Eksperci podkreślali przede wszystkim jej niezwykle dziewiczy charakter, niemal biały piasek, intensywnie turkusową wodę oraz spektakularne wapienne klify otaczające zatokę. Plaża pozostaje stosunkowo mało zabudowana i do dziś uchodzi za jedno z najbardziej naturalnych miejsc na Wyspach Jońskich. Jednym z powodów, dla których Fteri zachowała swój kameralny klimat, jest ograniczona dostępność. Na plażę można dostać się głównie łodzią lub pieszo stromym szlakiem prowadzącym przez skaliste wzgórza. Najczęściej turyści korzystają z taksówek wodnych odpływających z niewielkiego portu Zola. Na miejscu nie ma rozbudowanej infrastruktury turystycznej, dużych hoteli ani głośnych beach barów, co dla wielu podróżników stanowi dziś największą zaletę tego miejsca. Ranking podkreślał, że właśnie brak tłumów i poczucie kontaktu z niemal nietkniętą naturą wyróżniają Fteri na tle wielu popularnych europejskich plaż. Kefalonia od lat uznawana jest za jedną z najpiękniejszych greckich wysp, jednak dotychczas największą sławą cieszyła się przede wszystkim plaża Myrtos. Tegoroczne zestawienie pokazuje jednak, że coraz większe zainteresowanie budzą również mniej znane zakątki wyspy. Według twórców rankingu Fteri szczególnie wyróżnia się spokojną wodą, wyjątkową przejrzystością morza i krajobrazem przypominającym egzotyczne plaże Karaibów. Dla wielu turystów dodatkowym atutem pozostaje fakt, że miejsce nadal nie zostało zdominowane przez masową turystykę, mimo rosnącej popularności Grecji wśród podróżnych z całej Europy. Te plaże znalazły się wśród najlepszych w Europie w 2026 roku Choć najwyższe miejsce przypadło greckiej plaży Fteri, tegoroczny ranking pokazuje, że europejskie wybrzeża są bardziej różnorodne niż kiedykolwiek wcześniej. Drugą pozycję zajęła Cala Macarella na hiszpańskiej Minorce, znana z turkusowej wody i zatoki otoczonej sosnowymi klifami, natomiast trzecie miejsce przypadło włoskiej Cala Dei Gabbiani na Sardynii. W ścisłej czołówce znalazły się również plaża Kaputas w Turcji, grecka Porto Katsiki oraz Santa Giulia na Korsyce. W zestawieniu dominują krajobrazy o niemal dziewiczym charakterze, a eksperci coraz częściej wyróżniają miejsca mniej skomercjalizowane i trudniej dostępne. Tegoroczna lista wyraźnie pokazuje zmianę trendów w europejskiej turystyce plażowej. Coraz większą popularność zdobywają miejsca oddalone od największych kurortów i tłumów turystów. Wysoko oceniono m.in. Porto Timoni na Korfu, do którego można dotrzeć głównie pieszo stromym szlakiem, a także Playa Cofete na Fuerteventurze czy albańską zatokę Grama. Eksperci podkreślają, że dziś liczy się już nie tylko wygląd plaży, ale również poczucie spokoju, kontakt z naturą i ograniczona ingerencja infrastruktury turystycznej. – Widać wyraźne odejście od znanych, często uczęszczanych plaż na rzecz miejsc, które wydają się bardziej zachowane i naturalne. Nie chodzi tylko o wygląd plaży, ale o to, jak jest utrzymywana i czy to doświadczenie nadal może być wyjątkowe – podkreśla Tine Holst, współzałożycielka i dyrektor generalna The World’s 50 Best Beaches. To właśnie dlatego bardziej znane i zatłoczone miejsca, takie jak Balos czy Elafonissi w Grecji, zaczynają przegrywać z mniej odkrytymi lokalizacjami. Ranking zwraca uwagę także na rosnącą popularność mniej oczywistych kierunków. W zestawieniu znalazły się plaże z Chorwacji, Albanii i Turcji, które jeszcze kilka lat temu rzadko pojawiały się w europejskich rankingach premium. Doceniono m.in. chorwacką plażę Podrace oraz tureckie Ölüdeniz. Co ciekawe, coraz większe zainteresowanie budzą również chłodniejsze regiony Europy. Irlandzka Keem Beach czy islandzka Diamond Beach pokazują, że idealna plaża nie musi oznaczać wyłącznie wysokich temperatur i śródziemnomorskiego klimatu. Według twórców zestawienia współcześni podróżni coraz częściej poszukują miejsc autentycznych, spokojnych i zachowanych w możliwie naturalnym stanie, nawet jeśli dotarcie do nich wymaga większego wysiłku. Źródła: Time Out, Forbes, The World’s 50 Best Beaches Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Warna to miasto, w którym kultywuje się pamięć o polskim królu-bohaterze. Nie brak tu też niezwykłej przyrody
Letnia stolica Bułgarii pod betonową fasadą skrywa antyczne skarby i tętniącą życiem nowoczesność. Warna bawi się smakiem i formą.
Spis treści: Zginął czy zwiał? Portowe życie Najstarsze złoto ludzkości Złote Piaski nowej ery Mnisi w skale i Kamienny Las Warna – informacje praktyczne Czy to Dunaj? – dziwię się tylko przez chwilę, obserwując przez okienko w samolocie szeroką, srebrzystą wstęgę tej drugiej co do długości europejskiej rzeki. Oczywiście! Wszak płynie ona przez 10 krajów naszego kontynentu, by tutaj, na styku Rumunii i Ukrainy, rozlać się w potężną, liczącą 800 tys. ha deltę. Z tej wysokości woda wygląda niewinnie, ale to ona przez tysiąclecia kształtowała losy tutejszych cywilizacji. Rzeka w końcu wpada do Morza Czarnego, które z góry rzeczywiście jawi się niczym wielka atramentowa plama. To właśnie ono jest moim celem. Zmierzam do letniej stolicy Bułgarii, miasta, które – jak się wkrótce okaże – ma do zaoferowania znacznie więcej niż tylko plażowy relaks. Ląduję pośród zielonych wzgórz na obrzeżach 350-tysięcznej metropolii. Już w towarzystwie mojej lokalnej przewodniczki, Swietłany Wojczuk, wsiadam do taksówki. Pierwsze minuty w Warnie to zazwyczaj zderzenie z estetyką, która może być myląca. Miasto na dzień dobry funduje istny kalejdoskop wrażeń. Na początek uderza surowa architektura: dominują bloki z wielkiej płyty, na wskroś socjalistyczne w treści przypominające czasy, gdy przez siedem lat (1949–1956) miasto nosiło imię Stalin. Jednak byłoby błędem oceniać to miasto tylko przez pryzmat tych fasad. Pomiędzy socmodernistycznymi bryłami wibruje energia. Szare ściany coraz częściej stają się płótnem dla kolorowych murali – to krzyk młodego pokolenia, które chce nadać miastu własny rytm. Na parterach bloków tętnią życiem hipsterskie kawiarnie, rzemieślnicze piekarnie i małe galerie sztuki. Warna nie jest skansenem minionej epoki. Zginął czy zwiał? Po kwadransie czeka mnie jednak kolejna radykalna „zmiana dekoracji”. Zza ogrodzenia, przed którym parkuje taxi, widać morze bujnej, niemal dzikiej zieleni. Ta zielona enklawa, mająca wielkość kilkunastu boisk piłkarskich i obsadzona potężnymi egzotycznymi drzewami, to jedna z najważniejszych atrakcji miasta – Park-Mauzoleum Władysława Warneńczyka. Miejsce to jest ewenementem: kurhan usypany na polu bitwy, która zmieniła losy Europy. Mauzoleum zostało otwarte 90 lat temu, w 1935 r., przez cara Borysa III. Data i miejsce nie są przypadkowe. Tutaj 10 listopada 1444 r. rozegrała się krwawa bitwa, w której raptem 20-letni polski władca, Władysław III, tragicznie zginął, stając się ostatnim wielkim krzyżowcem. Wchodzę do wnętrza mauzoleum. Przy śnieżnobiałej kopii nagrobka (oryginał znajduje się na Wawelu) leżą świeże kwiaty. Rzeźba przedstawia króla śpiącego snem wiecznym w pełnej zbroi. Władysław dzierży w dłoniach słynny miecz koronacyjny, Szczerbiec, a u jego stóp waruje lew. To bardzo symboliczne przedstawienie króla, który stanął w obronie wolności narodów europejskich przeciw nawale tureckiej i zapłacił za to najwyższą cenę. Spacerując alejkami parku, docieramy do miejsca, gdzie historia staje się niemal namacalna. Przewodnik wskazuje dokładnie punkt u podnóża pagórka – dawnego trackiego kurhanu – gdzie króla rozsiekli janczarzy. Władysław dosłownie stracił głowę, brawurowo, a może wręcz samobójczo, szarżując na pozycje sułtana Murada II. Fakt ten, potwierdzony przez historyków, przeczy uwłaczającym, choć romantycznym legendom, jakoby władca miał uciec przed rzezią aż na Maderę i żyć tam jako Rycerz z Synaju. Choć Jan III Sobieski pokona Turków pod Wiedniem dopiero po 200 latach z okładem, tutejsze muzeum w osobnym pawilonie sprawiedliwie uwypukla wcześniejsze zwycięstwa Władysława, łącznie ze spektakularnym zdobyciem Sofii. Klęska pod Warną była w znacznej mierze efektem zdrady i opuszczenia go przez sojuszników – floty wenecka i genueńska, zamiast zablokować Turków, przewiozły ich armię do Europy. W efekcie tej klęski Bułgaria i całe Bałkany do XIX w. znalazły się pod panowaniem osmańskim. Teraz, stojąc w ciszy tego parku, rozumiem głęboką wdzięczność Bułgarów wobec Jagiellona. Bił się nie tylko o chrześcijaństwo, ale także o ich wolność. Portowe życie Na portowym nabrzeżu, gdzie dowozi mnie taxi, najlepiej wyczuwam puls nowoczesnej Warny. Wchodzę do jednej ze stylowych tawern. Wnętrze utrzymane jest w morsko-rustykalnym stylu – dużo drewna, sieci, mapy – ale to, co dzieje się na talerzu, to już zupełnie inna bajka. Tutejsi szefowie kuchni śmiało łączą bułgarskie tradycje z modną kuchnią fusion. Na stole nie mogło zabraknąć klasyki: sałatki szopskiej. Ach, te pomidory! Pachnące, mięsiste, słodkie, wyraźnie całowane słońcem! W towarzystwie jędrnych ogórków i ostrej cebuli, wszystko przykryte pierzynką słonego sera sirene, smakują wybornie. Pochłaniam je, popijając zacną rakiję, której 50-procentowy wolumen od razu uderza mi do głowy, rozgrzewając krew szybciej niż słońce. No i ta góra ryb wprost z porannego połowu – chrupiące szprotki, makrele, okonie morskie. Mogłabym się tu stołować codziennie! Ale prawdziwym zaskoczeniem jest finał. Ten spektakularny deser molekularny serwuje mi kelner na koniec obfitego obiadu. Pucharek z lodami otacza obłok buzującej białej pary, która spływa po obrusie. To efekt błyskawicznego zamrożenia w ciekłym azocie. Smak tradycji zamknięty w futurystycznej formie. Za oknem pyszni się kilka podrasowanych galeonów, które za dnia oferują rejsy widokowe, a nocą zamieniają się w imprezowe pokłady. Warna nie śpi, Warna bawi się smakiem i formą. Najstarsze złoto ludzkości Jadąc dalej przez miasto, odkrywam, ile w nim oaz zieleni na czele z 80-hektarowym Parkiem Nadmorskim. Wśród setek gatunków roślin i kwiatów, eksponowanych na zadbanych trawnikach-rabatach, w podróż do podwodnego świata Morza Czarnego zaprasza jedyne w kraju akwarium. Jednak spektakularne wrażenia fundują mi dopiero wnętrza okazałego budynku Muzeum Archeologicznego w centrum. Bułgarzy są niezwykle dumni z przechowywanego w nim słynnego Złotego Skarbu z Warny. I mają rację. To nie jest po prostu biżuteria. To najstarsze na świecie przedmioty z obrobionego cennego kruszcu. Podziwiam zamknięte w pancernych szklanych gablotach, grube na dwa palce bransolety, kolczyki, pierścionki i naszyjniki. Wszystko to wydobyto ze starożytnej podwarneńskiej nekropolii. Historia tego znaleziska brzmi jak scenariusz filmowy. Przypadkowo odkryć miał je operator koparki w 1972 r. podczas prac w strefie przemysłowej. Ponoć archeolodzy, mierzący się z ogromem pracy w blisko 300 grobach, do szukania precjozów w ziemi musieli wynająć więźniów z miejskiej placówki detencyjnej. – Pokazywane na wystawie 3 tys. sztuk kosztowności wykonano, zanim na tronie Egiptu zasiedli faraonowie, między 4600 a 4200 r. p.n.e. – podkreśla z dumą przewodniczka Irena Dobreva. Te przedmioty są starsze niż piramidy! Mnie marzy się piękna, wyrafinowana złota zawieszka z bawołem, ale uwagę przykuwa rekonstrukcja grobu wodza, który zabrał w zaświaty kilogramy złota. Trafiam w objęcia antyku. Pomniki dawnych bogów, fragmenty kolumn i mozaik w dalszych salach przybliżają mi historię miasta jako greckiej kolonii Odessos (założonej w 580 r. p.n.e.), a potem ważnego ośrodka imperium rzymskiego. Wspomnieniem po rzymskiej potędze są rozległe ruiny starożytnych term – czwartych co do wielkości w Europie rzymskich łaźni i największych na Bałkanach. Oczywiście ze względu na moje włoskie pasje muszę je odwiedzić. Choć część z nich zniknęła pod nowszymi zabudowaniami, zachowały się potężne ściany parteru i gdzieniegdzie oryginalne marmurowe portale. Spaceruję po hypocaustum – antycznym ogrzewaniu podłogowym. Rzędy ceglanych słupków uświadamiają mi, że luksus nie jest wynalazkiem współczesności. Jakże bogate dzieje miała Warna – w starożytności kolonia grecka Odessos, potem pod panowaniem rzymskim, bizantyjskim, wreszcie miasto słowiańskie, którego współczesna nazwa znaczy Czarny. Złote Piaski nowej ery Jadę na północ. Złote Piaski to nazwa, która nie jest tylko chwytem marketingowym. Plaże kurortu oddalonego o 17 km od Warny rzeczywiście pokrywa mięciutki, lśniący w słońcu piasek. To idealne tło dla nowoczesnego wypoczynku na najwyższym poziomie. Dziś kurort zachwyca rozmachem i elegancją. Wzdłuż linii brzegowej, w otulinie parku krajobrazowego, wznoszą się imponujące hotele o futurystycznych bryłach. Architektura śmiało korzysta ze szkła i stali, otwierając wnętrza na morską panoramę. Tutejsza baza noclegowa to światowa czołówka – obiekty wellness i spa oferują standardy, które śmiało konkurują z najlepszymi adresami nad Morzem Śródziemnym. Delektuję się wykwintnym śniadaniem dostarczonym mi do pokoju. Na tacy ułożone w artystyczną kompozycję egzotyczne owoce, sery i świeże warzywa. Jem je, siedząc w podłużnym minibasenie zainstalowanym na... moim prywatnym balkonie z widokiem na morze. Istna kwintesencja hedonizmu w najlepszym wydaniu. Luksusowe kompleksy otaczają hektary wypielęgnowanych ogrodów dających cień i wytchnienie. Szerokie schody prowadzą stąd wprost na nadmorski deptak – tętniące życiem serce kurortu. Na nim koncentruje się wakacyjna energia: od miniatury wieży Eiffla i diabelskiego młyna, po eleganckie bary i sklepiki sprzedające ubóstwiane przeze mnie różane galaretki lokum – słodką pamiątkę po dominacji tureckiej. Mnisi w skale i Kamienny Las Luksus luksusem, ale natura wzywa. Jedziemy ze Swietłaną do monastyru Aładża położonego na terenie Parku Narodowego Złotych Piasków. Z powodzi zielonego buszu stopniowo wyłania się pionowa, 40-metrowa wapienna skała. Uformowała ją miliony lat temu jurajska Paratetyda – prehistoryczne Morze Sarmackie. W średniowieczu pracowite ręce mnichów wykuły w niej na dwóch poziomach klasztor. Wspinam się do niego po metalowych ażurowych schodach. Barierki oddzielają mnie od wielometrowej przepaści, gdy sunę wydrążonym w skale korytarzem. Mijam kościół klasztorny, ciasne cele mnichów, kuchnie. Zamiast sprzętów – mnóstwo świętych obrazków i świec w skalnych niszach. Jak można było tak mieszkać? W zimnej litej skale wystawionej na wiatr? To było skrajne ubóstwo na miarę św. Franciszka z Asyżu. Aby dotrzeć do kolejnego cudu natury, muszę opuścić wybrzeże i skierować się w głąb lądu. Kamienny Las (Pobiti Kamani) położony jest w zupełnie innej scenerii, po drugiej stronie miasta, ok. 18 km na zachód od centrum Warny. Z szosy filary wyglądają intrygująco, niby las greckich kolumn jakiejś zrujnowanej świątyni. Dopiero z bliska widzę, że to dzieło natury, nie człowieka. Przede mną rozciągają się całe hektary niezliczonych skalnych filarów. Większość pikuje na kilka metrów w górę, są puste w środku, ale niektóre powalił na ziemię upływ czasu. Ściągam buty i zanurzam stopy w rozgrzanym słońcem drobnym piasku, z którego wyrastają słupy. Niektóre z nich noszą „oficjalne” nazwy wskazane w miniprzewodniku w kształcie harmonijki sprzedawanym w kasie przy wejściu. Formacja ta, podobnie jak monastyr, powstała w czasach Morza Sarmackiego, wyrzeźbiona przez wodę i czas. Natykam się na otoczaki wyznaczające granicę tajemnego kręgu mocy, gdzie wiatr zda się szeptać do ucha opowieści o olbrzymach i bojach zapomnianych bóstw. Zaczerpniętą tutaj energię zachowam w sobie na długo. Warna – informacje praktyczne Dojazd Bezpośrednie połączenia lotnicze z Warszawy do Warny (zazwyczaj sezonowe: czerwiec–wrzesień) oferują m.in. Wizz Air oraz LOT, a także linie czarterowe. Ceny zaczynają się od 352 zł w obie strony. Z lotniska do centrum Warny i do Złotych Piasków kursuje autobus linii 409 (bilet 1–2 euro). Taksówka do Złotych Piasków to koszt rzędu 25–40 euro. Waluta 1 stycznia 2026 r. Bułgaria zmieniła walutę na euro. Nocleg Melia Grand Hermitage (Złote Piaski): 5-gwiazdkowy gigant otoczony parkiem, położony na wzgórzu blisko plaży. Oferuje strefy spa i baseny. Cena: od 495 zł za pokój 2-os. w opcji all inclusive. Sieć Grifid (Złote Piaski): hotele znane z formuły ultra all inclusive. Do wyboru m.in. rodzinny Grifid Hotel Bolero, położony przy samej plaży Grifid Vistamar lub nowoczesny Grifid Noa. Cena: od 464 zł za pokój 2-osobowy. Jedzenie Tarator: orzeźwiający chłodnik na bazie jogurtu, ogórków, czosnku, kopru i orzechów włoskich. Idealny na upały. Cena: ok. 4–6 euro. Banica: tradycyjny placek z ciasta listkowego (kori) przekładany serem, szpinakiem lub dynią. Najlepsza na śniadanie w małych piekarniach. Cena: ok. 2–3 euro. Kawarma to sycące danie jednogarnkowe (gulasz) z wieprzowiny i warzyw, wolno duszone i zapiekane w glinianym naczyniu. Cena: ok. 10–15 euro. Źródło: archiwum NG
Te miejsca wyglądają jak z pocztówki. Ogłoszono najpiękniejsze plaże świata w 2026 roku
W Polsce lato może się wydawać jeszcze bardzo odległe, a krótkie dni i niskie temperatury nie sprzyjają snuciu wakacyjnych planów. Antidotum na szare niebo i zimową chandrę bywa jednak samo planowanie podróży – szczególnie wtedy, gdy możemy wyobrazić sobie miejsca, w których turkusowa woda styka się z białym piaskiem. Tym razem nie trzeba jednak zdawać się wyłącznie na marzenia, bo właśnie ogłoszono ranking najlepszych plaż świata na 2026 rok.
Choć malowniczych wybrzeży na świecie nie brakuje, tylko nieliczne z nich trafiają do najbardziej prestiżowych zestawień podróżniczych. Serwis Tripadvisor opublikował właśnie wyniki nagród Travelers’ Choice Awards 2026 w kategorii „Najlepsze z najlepszych plaż”, wyróżniając destynacje szczególnie wysoko oceniane przez użytkowników platformy. Ranking powstał na podstawie opinii publikowanych przez podróżnych w ciągu ostatnich 12 miesięcy, co pozwoliło wyłonić miejsca konsekwentnie doceniane za walory krajobrazowe, czystość oraz jakość wypoczynku. Jak podkreśliła Laurel Greatrix, dyrektor ds. komunikacji w Tripadvisor: „Dla wielu turystów plaża stanowi najważniejszy element podróży”. Oto dziesięć lokalizacji, które w tym roku uznano za najlepsze na świecie. Najpiękniejsze plaże świata 2026: podium rankingu Tripadvisor Na szczycie tegorocznego zestawienia Travelers’ Choice Awards 2026 przygotowanego przez Tripadvisor znalazła się Isla Pasion – niewielka wyspa położona u wybrzeży Cozumel w Meksyku, na którą można dotrzeć wyłącznie drogą morską. Jej odizolowane położenie sprawia, że nawet w szczycie sezonu zachowuje kameralny charakter, dzięki czemu odwiedzający mogą liczyć na spokojniejsze warunki wypoczynku niż na popularnych, łatwo dostępnych plażach regionu. Dodatkowo płytkie, łagodnie opadające dno oraz naturalne piaszczyste odcinki wybrzeża sprzyjają relaksowi w wodzie, co w połączeniu z rozwiniętą infrastrukturą (obejmującą strefy wypoczynkowe i bary plażowe) przekłada się na wysokie oceny turystów oraz rosnącą popularność wyspy jako celu jednodniowych wycieczek. Drugą lokatę zajęła plaża Elafonissi na Krecie, której charakterystyczny, różowawy odcień piasku wynika z obecności rozdrobnionych fragmentów muszli. Ten naturalny fenomen w połączeniu z płytkimi lagunami i przejrzystą wodą sprawia, że warunki do kąpieli są tu wyjątkowo komfortowe, co z kolei przyciąga zarówno rodziny z dziećmi, jak i osoby poszukujące spokojnego wypoczynku. Tuż za nią uplasowała się Laguna Balos – również na Krecie – gdzie ukształtowanie linii brzegowej oraz osłonięte od fal akweny powodują, że woda pozostaje ciepła i spokojna przez większą część sezonu. W efekcie miejsce to uchodzi za jedno z najbardziej przyjaznych naturalnych kąpielisk w regionie Morza Śródziemnego, a jego unikatowe zestawienie turkusowych odcieni wody i jasnych osadów mineralnych dodatkowo wzmacnia jego atrakcyjność w oczach podróżnych. Najlepsze plaże na świecie – które miejsca znalazły się jeszcze w TOP 10? Tuż za podium uplasowała się Eagle Beach na Arubie, której krajobraz współtworzą charakterystyczne drzewa Divi-Divi – naturalnie wygięte przez stałe pasaty i uznawane za jeden z symboli wyspy. Stabilne warunki pogodowe oraz szerokie, jasne wybrzeże sprawiają, że miejsce to sprzyja zarówno spokojnemu pływaniu, jak i aktywnościom wodnym, takim jak snorkeling czy paddleboarding. Piątą lokatę zajęła portugalska Praia da Falésia w Olhos de Água, gdzie ponad sześciokilometrowy pas złotego piasku kontrastuje z czerwonymi klifami, tworząc wyjątkowe warunki do spacerów oraz obserwacji wybrzeża z naturalnych punktów widokowych. Na szóstym miejscu znalazła się z kolei Banana Beach w Phuket – mniej zatłoczona niż wiele innych tajskich plaż, co w połączeniu z rozwiniętą ofertą rekreacyjną i wysoką przejrzystością wody przekłada się na bardzo dobre oceny odwiedzających. Siódme miejsce przypadło zatoce La Jolla w San Diego, której spokojne wody oraz obecność licznych kolonii lwów morskich i fok przyciągają zarówno miłośników przyrody, jak i entuzjastów sportów wodnych, w tym kajakarstwa czy surfingu. Ósmą pozycję zajęła La Pelosa na Sardynii – znana z płytkich, turkusowych wód i drobnego, jasnego piasku, co czyni ją szczególnie atrakcyjną dla rodzin z dziećmi, choć jednocześnie wymaga wcześniejszej rezerwacji w sezonie ze względu na wprowadzone ograniczenia środowiskowe. W rankingu znalazła się także Manly Beach w Sydney, której bliskość centrum miasta oraz rozbudowana infrastruktura rekreacyjna sprawiają, że stanowi alternatywę dla bardziej zatłoczonych australijskich kąpielisk. Zestawienie zamknęła natomiast Boulders Beach w Simon’s Town w Republice Południowej Afryki – miejsce wyjątkowe ze względu na obecność pingwinów afrykańskich, które można obserwować z drewnianych pomostów w ich naturalnym środowisku, co znacząco podnosi walory edukacyjne i przyrodnicze tej lokalizacji. Źródła: Tripadvisor, Daily Mail, USA Today Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.