Positano – perła Wybrzeża Amalfi, która zachwyca od pierwszego spojrzenia
Positano to jedno z tych miejsc, które trudno pomylić z jakimkolwiek innym. Położone na stromych zboczach Wybrzeża Amalfi, od dekad przyciąga podróżników swoją architekturą, historią i niezwykłą atmosferą. Choć dziś kojarzy się głównie z luksusem i wakacjami, jego przeszłość jest znacznie bardziej złożona. To właśnie połączenie historii, krajobrazu i kultury sprawia, że pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych miejsc w Europie.
Spis treści: Historia Positano – od starożytności po współczesność Positano dziś – turystyczny fenomen napędzany przez influencerów Z czego słynie Positano? Positano – co zobaczyć podczas zwiedzania? Kiedy najlepiej odwiedzić Positano? Positano to miasteczko położone na południu Włoch w regionie Kampania. Zostało ono zbudowane na stromych, wapiennych zboczach Gór Lattari, które opadają w kierunku Morza Tyrreńskiego. Domy układają się tarasowo, tworząc charakterystyczną kaskadę prowadzącą w dół – aż do plaży. W praktyce oznacza to jedno: zwiedzanie wiąże się tu z pokonywaniem dziesiątek, a czasem setek schodów. Klimat śródziemnomorski, z długim, słonecznym latem i łagodną zimą, od wieków sprzyjał osadnictwu i rozwojowi turystyki. Już w czasach rzymskich miejsce to było cenione jako przestrzeń wypoczynku. Historia Positano – od starożytności po współczesność Historia Positano sięga znacznie dalej niż epoka turystyki. Pierwsze ślady obecności człowieka w tym rejonie pochodzą jeszcze z czasów prehistorycznych, kiedy pobliskie jaskinie były wykorzystywane przez zbieraczy i myśliwych. W okresie rzymskim Positano zaczęło pełnić funkcję luksusowego kurortu. Na wybrzeżu powstawały okazałe wille należące do elit. Do dziś pod współczesną zabudową odkrywane są fragmenty tych rezydencji. W średniowieczu miasto rozwijało się jako port handlowy związany z Republiką Amalfi, co wpłynęło na jego znaczący rozwój gospodarczy. Sytuacja zmieniła się w XIX wieku, kiedy miasto dotknął kryzys gospodarczy. Ponad połowa mieszkańców zdecydowała się na emigrację, głównie do Stanów Zjednoczonych. W efekcie Positano na pewien czas utraciło swoje znaczenie. Nowy rozdział rozpoczął się dopiero w XX wieku. Początkowo była to niewielka, uboga wioska rybacka, jednak stopniowo zaczęła przyciągać artystów i pisarzy. Wzrost popularności miasta Przełomowym momentem był artykuł Johna Steinbecka, który ukazał się w modowym miesięczniku „Harper’s Bazaar” w 1953 roku. Dziennikarz skutecznie zwrócił uwagę świata na to miejsce. Od tego czasu Positano zaczęło przekształcać się w jedną z najbardziej pożądanych destynacji turystycznych. Miasto wielokrotnie pojawiało się w też kulturze popularnej, co dodatkowo wzmocniło jego wizerunek jako miejsca wyjątkowego. Jednym z najbardziej znanych filmów kręconych w tej okolicy jest „Pod słońcem Toskanii”, który choć nie skupia się bezpośrednio na Positano, przyczynił się do popularyzacji regionu. Warto również wspomnieć o filmie „Tylko ty” z udziałem Roberta Downeya Jr. i Marisy Tomei. Positano dziś – turystyczny fenomen napędzany przez influencerów Obecnie Positano to miejsce o globalnej renomie. Każdego roku przyciąga tłumy turystów, którzy chcą zobaczyć jedno z najbardziej fotogenicznych miasteczek Europy. Nic więc dziwnego, że stało się ono jednym z ulubionych miejsc twórców internetowych. Media społecznościowe znacząco wpłynęły na jego popularność, co przełożyło się na znaczny wzrost cen, szczególnie w szczycie sezonu. Rozwój turystyki przyniósł jednak także wyzwania. W sezonie letnim liczba odwiedzających wielokrotnie przewyższa liczbę stałych mieszkańców. Wąskie uliczki, zaprojektowane z myślą o lokalnej społeczności, muszą dziś pomieścić ogromne tłumy. Mimo to Positano nie straciło swojego uroku. Wciąż zachwyca krajobrazem i architekturą, choć dziś jest to doświadczenie kosztowne, a dla wielu bardziej ekskluzywne. Z czego słynie Positano? Positano to miejsce, gdzie natura nie jest jedynie tłem, ale integralną częścią doświadczenia. Stromo opadające klify, porośnięte bujną roślinnością, kontrastują z turkusowym morzem i tworzą spektakularny krajobraz. Każdy zakątek miasta oferuje widoki, w których woda, niebo i zieleń splatają się w harmonijną, niemal malarską kompozycję. Jednym z najbardziej charakterystycznych pozakrajobrazowych elementów jest lokalna moda – lekka, lniana odzież w jasnych kolorach, która stała się symbolem stylu „Positano”. W butikach można znaleźć ręcznie wykonywane ubrania i dodatki inspirowane śródziemnomorskim klimatem. Nieodłącznym elementem kultury regionu jest także kuchnia. Cytrusy, zwłaszcza cytryny, odgrywają tu kluczową rolę. To właśnie z nich powstaje słynne limoncello, które stało się jednym z symboli regionu Amalfi. Positano – co zobaczyć podczas zwiedzania? Dla osób planujących zwiedzanie, Positano oferuje znacznie więcej niż tylko piękne widoki. Choć spacer jego uliczkami sam w sobie jest atrakcją, warto zwrócić uwagę na kilka kluczowych miejsc. Kościół Santa Maria Assunta i Czarna Madonna Centralnym punktem miasta jest kościół Santa Maria Assunta, rozpoznawalny dzięki kopule pokrytej kolorową majoliką. W jego wnętrzu znajduje się bizantyjska ikona Czarnej Madonny, związana z lokalną legendą o piratach i burzy na morzu. Plaże Positano W tej kategorii najważniejszym miejscem jest Spiaggia Grande (Marina Grande). To główna plaża miasta, położona u podnóża klifów. Alternatywą jest druga co do wielkości i mniej zatłoczona plaża Fornillo, do której można dotrzeć krótkim spacerem wzdłuż wybrzeża. Oprócz nich w mieście znajduje się jeszcze kilka innych bardziej kameralnych plaż. Rzymskie wille i Muzeum Archeologiczne MAR Pod współczesnym miastem kryją się pozostałości starożytnych willi. Część z nich została udostępniona do zwiedzania w Muzeum Archeologicznym MAR, które pozwala lepiej zrozumieć historię regionu. Spacer po centrum i głównej alei Spacer główną trasą prowadzącą w stronę morza to jeden z najprostszych sposobów, by poczuć rytm Positano. Po drodze mijamy sklepy, restauracje i punkty widokowe, które odsłaniają kolejne perspektywy miasta. Kiedy najlepiej odwiedzić Positano? Choć Positano jest atrakcyjne przez cały rok, najlepszym okresem na wizytę są miesiące wiosenne i wczesna jesień. W tym czasie pogoda pozostaje sprzyjająca, a liczba turystów jest wyraźnie mniejsza niż w szczycie sezonu letniego. Lipiec i sierpień to miesiące najbardziej intensywne – zarówno pod względem temperatur, jak i liczby odwiedzających. Dla wielu osób może to oznaczać ograniczony komfort zwiedzania. Niezależnie jednak od terminu wizyty, sposób zwiedzania w przypadku Positano ma duże znaczenie. To miasteczko najlepiej poznaje się bez pośpiechu. Warto dać sobie czas na spokojny spacer, zejście na plażę o różnych porach dnia i krótkie wyjścia poza główny szlak. Wtedy łatwiej dostrzec, jak zmienia się wraz ze światłem, porą dnia i natężeniem ruchu turystycznego. Nasza autorka Marzena Wardyn-Kobus Autorka tekstów z pogranicza przyrody, kultury i podróży. W serwisie tworzy artykuły popularnonaukowe o otaczającym nas świecie, łącząc rzetelną wiedzę z przystępnym językiem i dbałością o szczegóły. Pisze, by zachęcać innych do uważnego kontaktu z przyrodą – nawet tą najbliższą, tuż za domem. Kaszubka mieszkająca na Kujawach, zakochana w górskich szlakach i leśnych bezdrożach. Jej przydomowy ogródek to strefa zrównoważonego eksperymentowania – dąży do tego, by uprawiać rośliny ekologicznie, z szacunkiem dla natury. Wolne chwile spędza z książką, wędrując po lesie lub tworząc makramy.
Pescara – przewodnik po nadmorskim mieście Abruzji
Pescara to nadmorskie miasto położone w środkowych Włoszech. Leży nad Adriatykiem, u ujścia rzeki Pescara i stanowi jedno z najważniejszych centrów miejskich tej części kraju. To kierunek, który pozostaje nieco w cieniu bardziej znanych włoskich miast jak Rzym czy Florencja, jednak właśnie ta „niedoceniana” lokalizacja jest jednym z jego atutów. Tu życie toczy się spokojniej, a turystyka ciągle nie zdominowała codzienności mieszkańców.
Spis treści: Krótka historia miasta Pescara – co zobaczyć w mieście i okolicy? Co wyróżnia lokalne plaże? Pescara od kuchni Kiedy najlepiej przyjechać do Pescary? Pescara to dobry wybór dla osób, które chcą połączyć wypoczynek nad morzem z odkrywaniem mniej oczywistych regionów Włoch. Choć nie jest miastem monumentalnych zabytków, rekompensuje to dostępem do natury i komfortowym, sprzyjającym relaksowi klimatem. Znana jest przede wszystkim z długich, szerokich plaż oraz przyjemnej, wakacyjnej atmosfery. To jeden z najważniejszych kurortów nad Adriatykiem, szczególnie popularny wśród samych mieszkańców. Choć miasto charakteryzuje się wyraźnie wakacyjnym charakterem, to jednocześnie funkcjonuje przez cały rok jako dynamiczne centrum regionu. Zwiedzanie Pescary nie wymaga pośpiechu. Najlepiej poznaje się ją spacerując promenadą, zaglądając do lokalnych kawiarni i obserwując codzienne życie mieszkańców. Miasto jest zadbane, dobrze skomunikowane i przyjazne turystom, ale nie przytłacza tłumami. Krótka historia miasta Historia Pescary sięga czasów przedrzymskich, kiedy funkcjonowała jako port plemion Vestini i Marrucini. W okresie rzymskim miasto, znane jako Aternum, zyskało na znaczeniu dzięki połączeniom drogowym z Rzymem i pełniło rolę ważnego ośrodka handlowego oraz militarnego. W VI wieku Pescara została zniszczona przez Longobardów, co zapoczątkowało okres upadku. W średniowieczu odrodziła się jako niewielka osada rybacka, a nazwa „Piscaria” nawiązywała do bogactwa ryb i znaczenia połowów dla lokalnej gospodarki. W kolejnych stuleciach miasto pozostawało pod władzą różnych rodów i państw, stopniowo zyskując znaczenie strategiczne jako twierdza Królestwa Neapolu. W XVI wieku Pescara odpierała ataki osmańskie, co potwierdza jej militarną rolę w regionie. Mimo że nie została zdobyta, okoliczne tereny uległy zniszczeniu. Także podczas II wojny światowej w regionie trwały walki, a Pescara została poważnie zniszczona, jednak szybka odbudowa nadała jej współczesny, nowoczesny charakter. Pescara – co zobaczyć w mieście i okolicy? Zwiedzanie Pescary odsłania zarówno jej nadmorski charakter, jak i bogactwo kulturalne. Spacer po Ponte del Mare, nowoczesnym moście dla pieszych i rowerzystów, pozwala nie tylko podziwiać rozległe widoki na Adriatyk, ale też poczuć rytm życia miasta. Warto odwiedzić Dom Gabriele D’Annunzio, gdzie w spokojnej atmosferze można poznać życie i twórczość jednego z najbardziej znanych włoskich poetów i pisarzy. Dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć lokalną kulturę, interesującym punktem będzie także Muzeum Ludowe Abruzji, oferujące etnograficzne spojrzenie na tradycje i codzienne życie mieszkańców regionu w minionych stuleciach. Sercem miejskiego życia jest Corso Umberto I, czyli główna ulica handlowa, gdzie podczas spaceru można zatrzymać się w kawiarni czy zrobić zakupy w lokalnych butikach. Nad wodą i w porcie można poczuć prawdziwy nadmorski klimat, obserwując zarówno pracujące łodzie rybackie, jak i eleganckie jachty. Zdecydowanie warto tam spróbować świeżych owoców morza w jednej z restauracji nad samym brzegiem wody. Kilka kilometrów od Pescary leżą urokliwe miejscowości Montesilvano i Francavilla al Mare. Pozwalają odkryć jeszcze spokojniejsze zakątki wybrzeża Abruzji i w pełni poczuć lokalny charakter regionu. Co wyróżnia lokalne plaże? Jednym z największych atutów Pescary są bez wątpienia jej plaże, które ciągną się na wiele kilometrów wzdłuż wybrzeża Adriatyku. Szerokie, piaszczyste i starannie utrzymane, zachęcają do relaksu zarówno rodziny z dziećmi, jak i osoby szukające spokojnego wypoczynku. Charakterystyczną cechą plaż w Pescarze jest łagodne zejście do morza, co sprawia, że kąpiel jest stosunkowo bezpieczna i komfortowa. Wzdłuż wybrzeża rozwinięta jest infrastruktura turystyczna. Można bez problemu wypożyczyć leżaki, parasole czy skorzystać z licznych barów i kawiarni serwujących lekkie przekąski i napoje. Plaże dzielą się na publiczne (bezpłatne) oraz prywatne (płatne), które najczęściej są wyposażone w leżaki, place zabaw dla dzieci i inne atrakcje turystyczne. Ta różnorodność pozwala dopasować miejsce i sposób wypoczynku do własnych oczekiwań. Pescara od kuchni Zrozumienie miasta nie kończy się na zwiedzaniu – dopełniają je lokalne smaki i rytm życia jego mieszkańców. Tutejsza kuchnia opiera się na prostocie i świeżości produktów, co szczególnie widać w daniach z ryb i owoców morza. Popularną potrawą jest brodetto, czyli aromatyczna zupa rybna, która doskonale oddaje nadmorski charakter regionu. Jednocześnie w Pescarze widać wyraźnie także wpływy kuchni regionu Abruzji, gdzie dużą rolę odgrywają mięsa, zwłaszcza słynne arrosticini, czyli niewielkie szaszłyki z baraniny. Takie połączenie kuchni morskiej i górskiej jest jednym z bardziej charakterystycznych elementów lokalnej tożsamości. Codzienne życie toczy się tu w rytmie typowym dla włoskich miast nadmorskich. Poranki zaczynają się od kawy w barze, popołudnia często spędza się nad morzem, a wieczory na spacerach i kolacjach w restauracjach przy promenadzie. To właśnie ta niewymuszona równowaga między aktywnością a odpoczynkiem sprawia, że pobyt w Pescarze jest prawdziwie relaksujący. Kiedy najlepiej przyjechać do Pescary? Najlepszy moment na wizytę w Pescarze wynika nie tylko z sezonu turystycznego, ale również ze specyfiki lokalnego klimatu, który łączy cechy śródziemnomorskie i wilgotnego subtropikalnego. Lata są gorące, zimy łagodne, a opady – choć niezbyt wysokie – pojawiają się także poza typowym okresem jesiennym. Najbardziej komfortowe warunki przypadają na maj, czerwiec oraz wrzesień. Późna wiosna sprzyja spokojnemu zwiedzaniu – temperatury są przyjemne, a miasto nie jest jeszcze zatłoczone. Z kolei wrzesień łączy ciepłe morze ze stosunkowo wysoką średnią ilością opadów. Pobyt w tym czasie jest chętnie wybierany przez osoby, które szukają równowagi między wypoczynkiem a poznawaniem miasta. Lipiec i sierpień to szczyt sezonu turystycznego w Pescarze. Wysokie temperatury, wynoszące średnio około 29°C w ciągu dnia, są zwykle łagodzone przez morską bryzę. Nasza autorka Marzena Wardyn-Kobus Autorka tekstów z pogranicza przyrody, kultury i podróży. W serwisie tworzy artykuły popularnonaukowe o otaczającym nas świecie, łącząc rzetelną wiedzę z przystępnym językiem i dbałością o szczegóły. Pisze, by zachęcać innych do uważnego kontaktu z przyrodą – nawet tą najbliższą, tuż za domem. Kaszubka mieszkająca na Kujawach, zakochana w górskich szlakach i leśnych bezdrożach. Jej przydomowy ogródek to strefa zrównoważonego eksperymentowania – dąży do tego, by uprawiać rośliny ekologicznie, z szacunkiem dla natury. Wolne chwile spędza z książką, wędrując po lesie lub tworząc makramy.
Ranking najbardziej zatłoczonych plaż Europy. To długa, rozczarowująca lista
Nowe dane pokazują, że za idyllicznymi widokami europejskich kurortów kryje się codzienna walka o wolny skrawek piasku. Analiza milionów opinii podróżnych ujawniła, które plaże naszego kontynentu najczęściej kojarzone są z tłumem i hałasem.
Spis treści: Najbardziej zatłoczone plaże w Europie Ranking najbardziej rozczarowujących plaż na świecie Nowe regulacje mają powstrzymać turystyczną falę Co roku miliony turystów kierują się do najpopularniejszych nadmorskich kurortów Europy, licząc na beztroski wypoczynek w scenerii niczym z pocztówki. Rzeczywistość jednak często odbiega od wyidealizowanych obrazów, które zalewają media społecznościowe. Z najnowszego raportu firmy Cloudwards wynika, że europejskie plaże należą do tych, na które odwiedzający skarżą się najczęściej – a dominującym problemem jest tłum. Obszerna analiza objęła recenzje 200 najchętniej odwiedzanych plaż świata, zamieszczone w serwisie TripAdvisor. Wykorzystano filtry słów kluczowych do identyfikacji najczęściej powtarzających się uwag. Od zatłoczonych wybrzeży Sardynii po głośne, całonocne imprezy w Grecji – raport obnażył kontrast między kadrami z Instagrama a realnymi doświadczeniami turystów na miejscu. Najbardziej zatłoczone plaże w Europie Firma Cloudwards przeanalizowała zawrotną ilość ponad 1,3 miliona recenzji. W negatywnych opiniach szukano słów kluczowych odnoszących się do czterech głównych kategorii skarg: brudu, tłumów, długich kolejek i hałasu. Następnie każdej plaży przypisano wynik w skali od 0 do 100, odzwierciedlający częstotliwość występowania danych problemów – im wyższy wynik, tym częściej pojawiały się skargi. Analiza wykazała, że aż osiem z dziesięciu plaż najczęściej krytykowanych za przeludnienie znajduje się w Europie. Na czele zestawienia znalazła się La Pelosa na Sardynii – malowniczy, piaszczysty cypel otoczony turkusową wodą na północno-zachodnim krańcu wyspy. Aż 87% negatywnych opinii dotyczyło tu tłumów. „Był poranek w środku września, a mimo to tłumy przypominały te w centrum Londynu, Nowego Jorku czy Sydney w noc sylwestrową” – opisał jeden z recenzentów. Drugie miejsce zajęła Spiaggia La Cinta – pięciokilometrowy pas białego piasku otoczony wydmami i jałowcami na wschodnim wybrzeżu Sardynii. Wysoko w rankingu uplasowały się także portugalska Praia da Falésia, słynąca ze złotego piasku i stromych klifów, hiszpańska Cala Comte na Ibizie oraz niewielka zatoka Konnos na Cyprze, często określana jako „skrawek raju”, mimo wyjątkowo ograniczonej przestrzeni. A jak prezentuje się cała lista? Ranking najbardziej rozczarowujących plaż na świecie: La Pelosa, Sardynia (Włochy) – 87% recenzji wspomina o tłumach, nawet poza sezonem. Spiaggia La Cinta, Sardynia (Włochy) – 5 km piasku i brak miejsca do siedzenia. Praia da Falésia (Portugalia) – idealna na Instagram… ale tylko z odległości 50 metrów. Cala Comte, Ibiza (Hiszpania) – zachody słońca w towarzystwie 500 innych osób. Konnos Bay (Cypr) – malutka i zatłoczona latem, urokliwa poza sezonem. Bournemouth Beach (Wielka Brytania) – śmieci, tłumy i panika podczas fali upałów. Elafonissi, Kreta (Grecja) – różowy piasek i 200 ręczników plażowych na metr kwadratowy. Balos Lagoon, Kreta (Grecja) – nie tak spokojna laguna, jak spodziewają się turyści. Porto Katsiki, Lefkada (Grecja) – piękna, ale głośna niczym festiwal. Waikiki Beach, Hawaje (USA) – ogromna liczba skarg. Maya Bay (Tajlandia) – ulubiona plaża turystów, która zamieniła się w strefę chaosu. Ipanema (Brazylia) – słońce, zabawa i muzyka tak głośna, że przy niej ginie szum fal. Barceloneta (Hiszpania) – zatłoczona miejska plaża, zawsze tętniąca życiem. Copacabana (Brazylia) – legendarna, ale niezbyt spokojna. Venice Beach, Kalifornia (USA) – bardziej przypomina uliczny spektakl niż miejsce do wypoczynku nad morzem. Nowe regulacje mają powstrzymać turystyczną falę Wiele plaż, które znalazły się w rankingu, zmaga się z podobnym zestawem problemów: ograniczoną długością atrakcyjnej linii brzegowej, korkami w szczycie sezonu oraz popularnością w mediach społecznościowych, która przerosła możliwości lokalnej infrastruktury i zaczęła stanowić realne obciążenie dla mieszkańców. Część z nich z tego powodu wdraża już środki mające na celu ograniczenie skutków nadmiernej turystyki i ochronę delikatnych ekosystemów, a przy okazji – swojej reputacji. Sardynia należy do europejskich liderów w tym zakresie, wprowadzając latem dzienne limity odwiedzin, obowiązkowe rezerwacje oraz – w wybranych miejscach – zakaz wnoszenia ręczników, aby zapobiec erozji piasku. W Grecji od 2025 roku obowiązuje opłata wjazdowa w wysokości 20 euro dla pasażerów statków wycieczkowych odwiedzających zatłoczone wyspy, takie jak Mykonos czy Santorini. Z kolei Hiszpania zakazała spożywania alkoholu na części plaż i wprowadziła wysokie kary za nieodpowiednie zachowanie. Działania te są częścią szerszego procesu dostosowywania się Europy do realiów masowej turystyki – od historycznych miast po nadmorskie kurorty. Tego lata złudzenie złotej, spokojnej plaży coraz częściej ustępuje miejsca obrazowi tłumów, zgiełku i rosnącej przepaści między wyidealizowanymi zdjęciami a tym, co podróżni zastają na miejscu. Źródła: EuroNews, Life Is Travel, Cloudwards, TripAdvisor Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Plaże w Neapolu, które znają tylko miejscowi – najpiękniejsze kąpieliska Kampanii
Neapol plaże to nie tylko miejsce do opalania – to podróż przez malownicze zatoki, historyczne kąpieliska i ukryte perełki nad Morzem Tyrreńskim. Odkryj, gdzie w Kampanii warto zatrzymać się na słoneczny relaks z widokiem na Capri i Wezuwiusz.
Spis treści: Dlaczego warto odwiedzić plaże w Neapolu? Najpiękniejsze plaże w Neapolu Plaże w okolicach Neapolu Praktyczne informacje dla plażowiczów Porady dla odwiedzających plaże w Neapolu Region Kampanii, a zwłaszcza sam Neapol, oferuje turystom wyjątkowe połączenie walorów przyrodniczych i kulturowych, które sprawiają, że plażowanie tutaj nabiera zupełnie nowego wymiaru. Od miejskich plaż z pełną infrastrukturą, przez rezerwaty przyrody, aż po luksusowe kąpieliska z basenami i restauracjami – każdy znajdzie coś dla siebie. Plaże w Neapolu przyciągają turystów nie tylko pięknymi widokami i czystą wodą, ale też bliskością zabytków, klimatycznych dzielnic i lokalnej kuchni. To idealne miejsce zarówno na jednodniowy wypad, jak i kilkudniowy relaks w cieniu palm i cyprysów. Dlaczego warto odwiedzić plaże w Neapolu? Klimat i pogoda sprzyjające plażowaniu Miasto Neapol, położone nad Zatoką Neapolitańską, cieszy się śródziemnomorskim klimatem, charakteryzującym się gorącymi latami i łagodnymi zimami. Sezon plażowy rozpoczyna się już w maju i trwa do października, oferując wiele słonecznych dni idealnych do kąpieli morskich i opalania. Różnorodność plaż – od miejskich po dzikie Krajobraz wybrzeża Neapolu i jego okolic zachwyca zmiennością – od gwarnych plaż miejskich z infrastrukturą turystyczną, przez ustronne zatoczki dostępne tylko pieszo lub od strony morza, aż po ekologicznie chronione fragmenty linii brzegowej. W centrum Neapolu znajdują się kąpieliska z leżakami, barami, prysznicami i ratownikami, jak Bagno Elena czy Lido Mappatella, które przyciągają zarówno mieszkańców, jak i turystów szukających wygody. Z kolei dzielnica Posillipo skrywa plaże niemal dzikie – jak Riva Fiorita czy La Gaiola – gdzie zamiast hałasu i tłumów można wsłuchiwać się w szum fal i podziwiać naturalne formacje skalne. Te mniej dostępne lokalizacje sprzyjają kameralnemu wypoczynkowi oraz aktywnościom wodnym, takim jak nurkowanie czy snorkeling. Dzięki tak dużemu zróżnicowaniu wybrzeża Neapolu, plażowanie w tym regionie może mieć zarówno charakter rekreacyjny, jak i kontemplacyjny czy sportowy, odpowiadając na różnorodne potrzeby odwiedzających. Najpiękniejsze plaże w Neapolu Plaża La Gaiola – ukryty skarb w rezerwacie morskim Położona w dzielnicy Posillipo, La Gaiola to część morskiego rezerwatu przyrody Parco Sommerso di Gaiola. Plaża składa się z dwóch małych wysepek połączonych mostkiem, otoczonych krystalicznie czystą wodą idealną do snorkelingu. Dostęp do plaży jest ograniczony – dziennie może ją odwiedzić maksymalnie 100 osób, co zapewnia kameralną atmosferę. Bagno Elena – historyczne kąpielisko z widokiem na Wezuwiusz Bagno Elena to jedno z najstarszych kąpielisk w Neapolu, działające od XIX wieku. Położone w dzielnicy Posillipo, oferuje piaszczystą plażę z widokiem na Wezuwiusz i Zatokę Neapolitańską. Plaża jest dobrze wyposażona – dostępne są leżaki, parasole oraz restauracje serwujące lokalne specjały. Baia delle Rocce Verdi – zielone skały i krystaliczna woda Baia delle Rocce Verdi, położona w Posillipo, to ekskluzywne kąpielisko oferujące naturalne baseny wśród tufowych skał. Plaża jest częścią kompleksu Villa Fattorusso i zapewnia panoramiczne widoki na Zatokę Neapolitańską oraz wyspę Capri. Dostępne są również usługi takie jak wynajem kajaków czy organizacja wydarzeń. Riva Fiorita – romantyczna plaża z dostępem od morza Riva Fiorita to urokliwa, niewielka plaża w dzielnicy Posillipo, dostępna głównie od strony morza. Otoczona klifami i luksusowymi willami, oferuje spokojną atmosferę idealną na romantyczny wypoczynek. Spiaggia del Castello di Baia – plaża u stóp zamku Położona w miejscowości Baia, ta plaża znajduje się u stóp starożytnego zamku, oferując nie tylko możliwość kąpieli, ale także zwiedzania historycznych ruin. Czysta woda i malownicze otoczenie przyciągają zarówno turystów, jak i lokalnych mieszkańców. Plaże w okolicach Neapolu Lido di Miseno – szeroka plaża idealna dla rodzin Lido di Miseno to jedna z najpopularniejszych plaż w okolicach Neapolu, położona w miejscowości Bacoli. Szeroka, piaszczysta plaża z łagodnym zejściem do morza sprawia, że jest idealna dla rodzin z dziećmi. Dostępne są liczne udogodnienia, w tym bary, restauracje i wypożyczalnie sprzętu plażowego. Lido Virgilio – spokojne miejsce z udogodnieniami Lido Virgilio, również zlokalizowane w Bacoli, oferuje złocisty piasek i krystalicznie czystą wodę. Plaża jest mniej zatłoczona niż inne w regionie, co czyni ją idealnym miejscem dla osób szukających spokoju. Na miejscu dostępne są bary, restauracje oraz możliwość wynajęcia leżaków i parasoli. Lido Enea – plaża z basenami i restauracją Lido Enea to kompleks plażowy oferujący nie tylko dostęp do morza, ale także baseny z wodą morską. Na terenie obiektu znajduje się restauracja serwująca dania kuchni włoskiej, a także strefy relaksu z leżakami i parasolami. Plaża jest szczególnie polecana dla rodzin z dziećmi oraz osób ceniących komfortowe warunki wypoczynku. Praktyczne informacje dla plażowiczów Dojazd do plaż – komunikacja miejska i samochodowa Większość plaż w Neapolu i okolicach jest łatwo dostępna zarówno komunikacją miejską, jak i samochodem. Autobusy i pociągi kursują regularnie, a wiele plaż oferuje parkingi dla zmotoryzowanych. Warto jednak pamiętać, że w sezonie letnim miejsca parkingowe mogą być ograniczone, dlatego zaleca się wcześniejsze przybycie. Ceny wstępu i wynajmu leżaków Ceny wstępu na plaże różnią się w zależności od lokalizacji i oferowanych udogodnień. Na plażach prywatnych opłata za wstęp wynosi zazwyczaj od 5 do 15 euro za dzień, w zależności od sezonu i dostępnych usług. Wynajem leżaka i parasola to dodatkowy koszt rzędu 10–20 euro. Plaże publiczne są zazwyczaj bezpłatne, ale mogą nie oferować takich udogodnień jak prysznice czy toalety. Udogodnienia na plażach – bary, toalety, prysznice Większość plaż prywatnych oferuje pełen zakres udogodnień, w tym bary, restauracje, toalety, prysznice oraz możliwość wynajęcia sprzętu plażowego. Na plażach publicznych dostępność tych usług może być ograniczona, dlatego warto wcześniej sprawdzić, co oferuje dana lokalizacja. Porady dla odwiedzających plaże w Neapolu Najlepszy czas na plażowanie Najlepszym okresem na plażowanie w Neapolu jest czas od maja do września, kiedy temperatury są wysokie, a opady minimalne. Warto opalać się bezpiecznie i unikać godzin południowych (12:00–15:00), gdy słońce jest najmocniejsze, i zamiast tego planować plażowanie rano lub późnym popołudniem. Co zabrać ze sobą na plażę Przygotowując się na dzień na plaży, warto zabrać ze sobą: krem z wysokim filtrem UV, ręcznik plażowy, nakrycie głowy i okulary przeciwsłoneczne, wodę i przekąski (na plażach publicznych), obuwie do wody (na plażach kamienistych), maskę i rurkę do snorkelingu (szczególnie na plażach takich jak La Gaiola). Bezpieczeństwo i zasady korzystania z plaż Podczas korzystania z plaż warto przestrzegać kilku podstawowych zasad: Nie zostawiaj śmieci – korzystaj z dostępnych koszy na śmieci. Unikaj hałaśliwego zachowania, szanując innych plażowiczów. Na plażach chronionych, takich jak La Gaiola, przestrzegaj zasad rezerwacji i limitów osób. Zwracaj uwagę na flagi. Źródło: National-Geographic Traveler Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Włoskie lato droższe niż kiedykolwiek. Nawet 1500 euro za zwykły namiot na plaży
Ceny na włoskich plażach osiągają rekordowe poziomy. Eksperci alarmują, że lato 2025 we Włoszech to już luksus nie dla każdego. Sprawdź, gdzie jest najdrożej.
Spis treści: Ile naprawdę kosztuje dziś wypoczynek na włoskim wybrzeżu? Dlaczego we Włoszech ceny biją rekordy? W cieniu turystycznego boomu W 2024 roku Włochy odwiedziło rekordowe 65 milionów turystów, co czyni je jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc na świecie. Kraj ten nieustannie przyciąga wyjątkowym połączeniem historii, sztuki, kultury i wybrzeża. Jednak wzrost popularności wiąże się również z rosnącymi cenami – szczególnie na plażach. Media obiegły właśnie zaskakujące informacje o kosztach wynajmu namiotów na luksusowych włoskich przystaniach. Ile naprawdę kosztuje dziś wypoczynek na włoskim wybrzeżu? Organizacja włoskich konsumentów Codacons opublikowała analizę cen na letnich plażach, w której ujawniono szokujące dane. Za dzień spędzony w „standardowym” namiocie plażowym trzeba zapłacić około 600 euro, co zazwyczaj obejmuje dwa leżaki, dwa fotele i stolik. Jednak oferta premium – czyli wynajem tzw. „tenda imperiale” w ekskluzywnych miejscach, takich jak Twiga w Versilii w Toskanii – potrafi kosztować nawet... 1500 euro dziennie. Owe „pałacowe namioty” obejmują wtedy cztery łóżka, cztery leżaki, stół i krzesełka. Podobne stawki obowiązują również w Nikki Beach na Sardynii (około 550 euro) czy w Forte dei Marmi i Wenecji (od 515 do 560 euro). To oznacza, że wakacje we Włoszech stają się coraz droższe nie tylko dla zagranicznych turystów, ale także dla lokalnych mieszkańców. Takie ceny to poważny cios dla rodzin planujących letni wypoczynek. Codacons alarmuje, że za podobne pieniądze można zarezerwować tygodniowy pobyt w hotelu w niektórych regionach. Dlaczego we Włoszech ceny biją rekordy? W cieniu turystycznego boomu Tłumy spragnione słońca i morza, rosnąca popularność włoskich plaż, a także coraz bardziej luksusowe oferty sprawiają, że lokalne władze i przedsiębiorcy coraz częściej stosują taryfy uzależnione od pory dnia, rodzaju usługi czy prestiżu lokalizacji. To klasyczny model dynamicznego ustalania cen. W sezonie letnim nie brakuje ekskluzywnych propozycji, takich jak prywatne kabiny, obsługa premium, muzyka, wysokokaloryczne menu czy koktajle – wszystko to znacząco zwiększa koszt pobytu przy plaży. Organizacja Codacons podkreśla, że to zjawisko odzwierciedla rosnącą presję, jaka spoczywa na najpopularniejszych kurortach. Wysokie ceny dotyczą już nie tylko luksusowych lokalizacji – coraz częściej są odczuwalne również w regionach średniego standardu. Nawet podstawowe oferty, takie jak „standardowy” namiot plażowy, wiążą się z coraz wyższymi dopłatami. To skutek zarówno inflacji, jak i rosnącego popytu na turystyczne doświadczenia w wersji premium – na poziomie, który jeszcze kilka lat temu wydawał się nieosiągalny. Źródła: Codacons, bankier.pl Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Abruzja pokazuje siłę włoskiej przyrody. Nie brak tu też ciekawych zabytków
Abruzja jest położona nad Adriatykiem, pomiędzy regionami Marche, Lacjum i Molise. To jeden z najbardziej sejsmicznych regionów na Półwyspie Apenińskim.
W tym artykule: Alba Fucens L’Aquila Gran Sasso Sulmona Plaże w Abruzji – Costa dei Trabocchi Abruzja – informacje praktyczne Hop, hop – mój głos potężnieje, niosąc się echem do masywu Monte Velino, którego wielka bryła skalna, od góry przyprószona śniegiem, widnieje przed moimi oczyma. Znajduję się w sercu Regionalnego Parku Przyrodniczego Sirente-Velino we Włoszech. Alba Fucens Te okrzyki wydaję pośrodku areny dawnego amfiteatru starożytnego miasta Alba Fucens. Miejsce, gdzie kiedyś bili się gladiatorzy, a w nierównej walce z człowiekiem ginęły dzikie zwierzęta, porasta teraz trawa. Ona też pochłonęła większość widowni – pozostało zaledwie kilka rzędów kamiennych stopni. Dlatego obiekt wydaje się niewielki, a przecież według przewodnika arena jest tylko o połowę mniejsza od tej w rzymskim Koloseum, zaś spektakle mogło podziwiać kilka tysięcy ludzi. Krajobrazowo miejsce jest wyjątkowe. Z tej otoczonej górami kolonii rzymskiej, założonej 300 lat przed Chrystusem, można było podziwiać wschody słońca nad nieistniejącym dziś, bo osuszonym w XIX w. jeziorem Fucino (stąd łacińska nazwa miasta – Alba Fucens). Zerkam tylko, bo czas mnie goni, na odkopane przez archeologów bardzo skromne ruiny rzymskiej Alby i jej średniowiecznej, znajdującej się nieco dalej wersji, którą zrównało z ziemią trzęsienie ziemi sto lat temu. Abruzja jest jednym z najbardziej sejsmicznych regionów na Półwyspie Apenińskim położonym nad Adriatykiem, pomiędzy regionami Marche, Lacjum i Molise. Jej największym miastem jest zaś Pescara. L’Aquila Najlepszym dowodem na to jest stolica regionu, L’Aquila, która 6 kwietnia 2009 r. doświadczyła jednego z najdotkliwszych trzęsień ziemi we współczesnej historii Włoch. Pomimo głośnych afer korupcyjnych związanych z przetargami na odbudowę miasta widzę, jak dzielnie dźwiga się ono z powrotem do życia. Wręcz symboliczny okazał się powrót na zamek w L’Aquili jego „strażnika”, ukochanego przez mieszkańców szkieletu mamuta sprzed 1,5 mln lat. Jest gigantyczny i zachowany w stanie wręcz idealnym. Patrząc na niego z dołu, czuję się niczym bohaterowie filmu „Park jurajski”. A nuż nagle przyoblecze się w futro i na mnie ruszy? W przestronnej komnacie XV-wiecznego fortu traktowany jest jak król. A ja nie mogę wyjść ze zdumienia, że siła trzęsienia mogła dosłownie podciąć u podstawy łuki zamkowych kolumn, obracając je w miejscu! Prace remontowe są nadal kontynuowane. Santa Maria di Collemaggio Idealnie odrestaurowana zdaje się natomiast główna ulica historycznego centrum, okolona z obu stron portykami eleganckich pałaców dawnych rodów Corso V. Emanuele z licznymi butikami i kafejkami. Zmierzam do bazyliki Santa Maria di Collemaggio o romańsko-gotyckiej, prostokątnej bryle. Jej fasada ozdobiona niebanalnym motywem białych i różowych, geometrycznie ułożonych krzyżyków, z trzema rozetami i przytuloną do niej ośmioboczną wieżyczką, kojarzy mi się z meczetem. Pierwsze po lewej to Święte Drzwi. Co roku 28 i 29 sierpnia są otwierane w czasie tzw. Odpustu Celestiańskiego, tradycyjnego święta ustanowionego w 1294 r. przez papieża Celestyna V. Obchody te są wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. W przestronnych wnętrzach lśniących jasnością marmurów ciekawi mnie najbardziej mauzoleum bardzo nietypowego papieża, który ufundował ten kościół. Celestyn V, czyli Pietro da Morrone, na Tronie Piotrowym zasiadł wbrew swojej woli. I jako pierwszy w historii z niego zrezygnował. Pochowano go jednak z pompą w misternie rzeźbionym trójkondygnacyjnym renesansowym ołtarzu, gdzie przez szybkę z kratką widzę całą postać papieża spowitą w czerwony ornat. Twarz przykrywa srebrna maska. Pomimo że bazylika aż dwukrotnie w swoich dziejach została zniszczona przez trzęsienia ziemi – wcześniej w 1703 r., to szczątki papieża pozostały nietknięte. Fontana delle 99 Cannelle Nim opuszczę L’Aquilę, koniecznie muszę jeszcze zobaczyć słynną Fontana delle 99 Cannelle, też odrestaurowaną. Zbudowana z marmuru i trawertynu ma zaskakującą formę kwadratowej litery U. Z 93 gargulców zamontowanych na ścianach zdobionych szachowym biało-różowym motywem tryska woda do biegnących dołem zbiorników. W krajobrazie miasta dostrzegam nadal rozrzucone tu i tam ramiona dźwigów – odbudowa trwa nadal. Gran Sasso Obieram kierunek na sąsiadujący z L’Aquilą Gran Sasso, najwyższy masyw Apeninów tworzących kręgosłup Półwyspu Apenińskiego. Góry sięgają blisko 3 tys. m, są potężne i przysadziste. Iście księżycowy krajobraz funduje mi Campo Imperatore, ciągnący się pośrodku płaskowyż. Monte Portella Tutaj, na zboczu Monte Portella, wznosi się pięciokondygnacyjny hotel z bordową fasadą, w którym w 1943 r. internowany był Benito Mussolini. Stąd też w wyniku tajnej operacji SS i Luftwaffe pod kryptonimem „Eiche” (Dąb), na rozkaz samego Hitlera wydany w Wilczym Szańcu, Duce został uwolniony, aby zostać przywódcą zależnej od III Rzeszy Włoskiej Republiki Socjalnej. Hotel jest teraz zamknięty na trzy spusty. Plany przekształcenia go w obiekt luksusowy pokrzyżowała pandemia. Natomiast nieopodal znajdują się hostel i stacja narciarska, bo Gran Sasso to raj dla amatorów desek, ale też wędrowców. Rocca Calascio Mój kolejny cel to Rocca Calascio – zawieszone nad średniowiecznym kamiennym miasteczkiem Calascio malownicze ruiny zamku zasnute mgłami. Ta najwyżej położona twierdza w Apeninach zagrała w amerykańskim filmie Richarda Donnera „Zaklęta w sokoła”. I do dziś zamek jest utożsamiany z tą baśnią fantasy, w której parę zakochanych rozdzielonych złymi czarami zagrali Michelle Pfeiffer i Rutger Hauer. Wcale się nie dziwię, bo film rzeczywiście „działa promocyjnie”, pokazując mury z lotu ptaka, w otoczeniu majestatycznego i groźnego Gran Sasso. Zastanawiam się tylko, jak do ruin wciągnięto kamery i cały sprzęt, bo wejście wąskim szlakiem, który miejscami biegnie stromym zboczem, wymaga tak kondycji, jak i uwagi, aby nie stoczyć się w przepaść. Sulmona Olbrzymi jest plac Garibaldiego w Sulmonie, trzeci co do wielkości w regionie. Pośrodku pusta przestrzeń jakby spychająca na bok otaczające ją budynki, w tym kilka kościołów. Jeden bok zamyka wysoki, złożony z arkad średniowieczny akwedukt. Jednak mnie fascynuje olbrzymi jakby wał górski, grupa Montagne del Morrone widoczna nad placem. Burzowe chmury gęstniejące na niebie sprawiają wrażenie, jakby góry niszczącą falą miały za chwilę zwalić się na miasto. W eremie na najwyższym szczycie, Monte Morrone, pędził samotniczy żywot późniejszy papież Celestyn V. Wieki wcześniej na zboczach miał mieć swoją willę urodzony w Sulmonie Owidiusz. Dlatego główna ulica starego miasta nosi nazwę tego poety, ale i – według niektórych – twórcy eliksiru miłosnego. Chyba coś w tym jest, bo Sulmona kojarzy mi się z szykującą się na wesele panną młodą. W większości parterów eleganckich kamienic działają bowiem zakładziki produkujące bukiety sztucznych kwiatów wykonanych z konfetti. To lokalny produkt DOC – podłużne, oblewane lukrem cukierki z migdałem w środku, które włoscy nowożeńcy ofiarowują na swoich ślubach. Sam cukierek mi nie smakuje, jest za twardy i za słodki, ale wyczarowywane z jego udziałem cuda budzą mój najszczerszy podziw. Niemal jak żywe wyglądają bukieciki fioletowo-żółtych bratków, stokrotek czy ogromne tarcze słoneczników zrobione z kolorowanych konfetti. Ale też artystyczne wiązanki niekiedy dużych rozmiarów, w których konfetti ginie w nawale tiulu, wstążek i innych ozdób. Plaże w Abruzji – Costa dei Trabocchi Nie przepadam za Adriatykiem, ale odcinek abruzyjski jest niczym z obrazka. Dlatego decyduję się zamienić cztery na dwa kółka. Pedałuję ubitym szlakiem rowerowym, choć dekoncentrują mnie widoki szerokich piaszczystych plaż, które przeplatają się z tymi kamienistymi, maciupkimi, ściśniętymi w romantycznych zatoczkach wabiących krystalicznie czystym morzem. Znajduję się na Costa dei Trabocchi, wybrzeżu rozciągającym się między miastem Ortona a miejscowością Vasto. Oglądam „maszynerie do łowienia ryb”. Dla mnie te kilkupiętrowe drewniane konstrukcje zwane trabocchi są połączeniem pomostu i domu na palach z wyciągniętymi ku wodzie długimi ramionami. Jednak nie szpecą krajobrazu, a stanowią wartość dodaną, będąc jedną z topowych atrakcji turystycznych Abruzji. Trabocchi jest sporo, część już opuszczonych i rozpadających się. Niektóre przekształcono w restauracje i knajpki, jak Trabocco Punta Tufano w Vallevò. Nie ma luksusów – kilka prostych stołów stoi na zbitej z desek platformie, tylko od góry zadaszonej – pale pode mną wbite są w skały. Wybrano najpiękniejsze miasteczko we Włoszech. Tu spędzisz wspaniały urlop Poznaliśmy najpiękniejsze miasteczko we Włoszech. Zwycięzcę wyłonił coroczny konkurs organizowany przez włoską telewizję. O tytuł walczyło 20 miejscowości. Zamawiam grande pasta allo scoglio, domowy, ręcznie robiony makaron z małżami, omułkami i innymi cudami prosto z morza. Pycha! Właściciel Rinaldo Veri’ opowiada: – Ten dziś już niepraktykowany system połowu sprowadzili do nas Fenicjanie, a działa na zasadzie wagi. Na antenach, czyli wystających ramionach, rozwiesza się sieć, którą opuszcza się w morze – gdy odpowiednio się napełni, łup idzie w górę, a ciężar zawieszony z drugiej strony – w dół. W latach 60. przyplątał tu się nawet wieloryb – mężczyzna pokazuje mi czarno-białe zdjęcie. Zachód słońca kontempluję z kieliszkiem napełnionym płynnym skarbem Abruzji, likierem z korzenia goryczki. Genziana jest gorzkawa, lecz przyjemna w smaku, a co najważniejsze – ułatwia trawienie. Abruzja – informacje praktyczne Dojazd Tanimi liniami lotniczymi do Pescary lub Rzymu. Stamtąd dalej wynajętym samochodem lub pociągiem. Jedzenie Patata turchese – ziemniak z mocno fioletową skórką (nie należy go obierać, bo skórka zawiera najwięcej antyoksydantów). Pizza dolce – tort z warstw biszkoptu nasączonego rumem i korzennym likierem alchermes, przekładany kremem cukierniczym lub czekoladą. Pecorino di farindola – ser owczy ze świeżego mleka owczego z nutami ziół. Źródło: archiwum NG.
Basilicata oferuje plenery jak z Bonda. Ten obszar w dużej mierze pozostaje nieodkryty przez turystów
Piaszczyste plaże, malownicze zatoki i najstarsze miejscowości świata. Basilicata ma wszystko – poza tłumem turystów.
W tym artykule: Palombaro Lungo Historia Matery Matera dziś Region Basilicata Terzo Cavone i Tavole Palatine Pollino Maratea Basilicata – informacje praktyczne Metalowa kładka dudni pod stopami. Dźwięk odbija się od kamiennych ścian i wraca zwielokrotniony, gubiąc się pomiędzy skalnymi zaułkami. Jestem 16 m pod ziemią. Gdzieś tam, nade mną rozciąga się plątanina ciasnych uliczek Matery – jednego z najstarszych miast świata. Poznawanie tej niewielkiej miejscowości na południu Włoch, w regionie Basilicata, rozpocząłem dość nietypowo: od wejścia do podziemi. Być może to jednak najlepszy sposób. Matera, choć dziś kojarzy się z uroczymi kawiarenkami i malowniczymi zaułkami, wyrosła w skalnych zaułkach, rytych w miękkim kamieniu jaskiniach, podziemnych lochach. Palombaro Lungo Metalowy chodnik prowadzi mnie nad lustrem wody w Palombaro Lungo – podziemnej cysternie. Znajduje się ona poniżej samego centrum miasta, pod Piazza Vittorio Veneto. Budowanie zbiornika rozpoczęto w XVI w., inżynierowie wykorzystali jednak przy tym dużo starsze podziemne jaskinie. Cysterna może pomieścić 5 mln litrów wody, jest głęboka na 18 m i rozciąga się na 50 m długości. Ściany z tufu budowniczowie wyłożyli fajansem, rodzajem wodoodpornego tynku, spowalniając w ten sposób naturalne przesiąkanie wilgoci przez kamień. Kolejne włoskie miasto sprzedaje domy za 1 euro Dla niektórych perspektywa zakupu taniego domu we Włoszech jest szansą na porzucenie starego życia i rozpoczęcie wszystkiego od nowa. Ale Bisaccia, kolejne włoskie miasto, które rozdaje swoj... Gdy zadzieram głowę, Palombaro Lungo wydaje mi się czymś w rodzaju podziemnej katedry. Sklepienie układa się w okazałe łuki niczym w gotyckiej świątyni, a echo wypowiadanych zdań mknie przez przestrzeń jak w kościelnych nawach. Zamiast modlitw tę przestrzeń wypełnia jednak dźwięk wiader pluskających o taflę, opuszczanych na linach przez specjalne otwory z pozycji ulicy. Miliony litrów wody pozwalały miasteczku trwać niezależnie od dziejowych zawirowań, a więc głównie kolejnych najazdów Greków, Rzymian, Bizantyjczyków, Saracenów, Aragończyków czy Burbonów. Historia Matery Matera zamieszkiwana jest od dobrych 10 tys. lat i uważana za trzecie najstarsze miasto na świecie, zaraz po Aleppo i Jerychu. Jej wieczne trwanie zostało zakłócone dopiero w połowie ubiegłego wieku. Wtedy jednak po dawnej świetności miejsca nie było już śladu. Większość mieszkańców żyła w jaskiniach. Wilgoć, brak kanalizacji, paraliżujący chłód zimą wpędzały ludzi w ciągłe choroby. Umieralność niemowląt sięgała nawet 50 proc. W 1954 r. włoski rząd postanowił coś z tym zrobić. Nie w smak mu było jednak opracowywanie planu poprawy warunków życia i rozwiązania problemów skrajnego ubóstwa i wysokiej śmiertelności. Wybrał szybszą drogę – całą ludność przesiedlono po prostu do nowej Matery. Jedno z najstarszych miast świata na kilkadziesiąt lat zupełnie opustoszało. Pierwsze zmiany zaczęły się w latach 80. Wysiedlone rodziny już nie wróciły, ale puste mieszkania skusiły inwestorów. Powoli zaczęły powstawać tu pierwsze hotele i restauracje, a w końcu i galerie sztuki. Matera dziś Matera stała się więc teatrem. Codzienne życie toczy się tu w ograniczonym stopniu, podporządkowane spektaklowi dla przybyszów. Wciąż pozostaje jednak miejscem fascynującym, z łatwością pozwalającym cofnąć się w myślach o 2–3 tys. lat. Labirynt ulic prowadzących pomiędzy kościołami, klasztorami i domami z wapienia, stojących na krawędzi wąwozu, nabiera jeszcze bardziej nierealnego kształtu wraz ze zmrokiem. Żółte plamy światła spowijające miasteczko są wystarczającym powodem, by zostać tu przynajmniej na jedną noc i rozkoszować się tym widokiem w towarzystwie kieliszka amaro lucano, lokalnego likieru z ponad 30 ziół. Trudno się dziwić, że właśnie to miasto pojawia się w filmie o agencie 007, Jamesie Bondzie – „Nie czas umierać”. Scena pościgu wśród wąskich i stromych ulic z pewnością zostanie zapamiętana na długo. Region Basilicata Przyciągająca turystów Matera wciąż jest jednak w regionie Basilicata wyjątkiem. Ten obszar w dużej mierze pozostaje nieodkryty, przegrywając w rankingu popularności z sąsiednią Apulią. Na mapie włoskiego buta gra rolę łuku stopy i podbicia, rozciągając się od wybrzeża Morza Jońskiego do Morza Tyrreńskiego na zachodzie. To kraina ciszy i spokoju – mieszka tu nieco ponad 600 tys. osób, co daje zaledwie 62 osoby na kilometr kwadratowy. Tę pustkę szybko odczuwam, sunąc po krętych drogach Basilicaty. Zabudowania wsi pojawiają się co kilkadziesiąt kilometrów, a na ulicy mijają mnie zaledwie pojedyncze samochody. Nawet nad samym morzem większy ruch jest tylko przez kilka tygodni w samym środku lata, ale i wtedy trudno narzekać na ścisk. Terzo Cavone i Tavole Palatine W Terzo Cavone, na Wybrzeżu Jońskim, do wyboru jest zarówno plaża z podstawową infrastrukturą – parasolki z leżakami, bar z przekąskami – jak i dziewiczy piach otoczonym lasem zaledwie kilkaset metrów dalej. Zadziwiająco pusto jest też w Tavole Palatine (Metaponte), ruinach mającej 2,5 tys. lat świątyni Hery. Gdy parkuję na rozgrzanym wiosennym słońcem placu, ciszę przerywa jedynie jednostajny dźwięk cykad. Z doryckiej świątyni, postawionej przez Greków w 630 r. p.n.e., ocalało 15 masywnych rowkowanych kolumn przykrytych potężnymi kapitelami. Te kamienne pozostałości są śladem czasów, gdy na tych ziemiach rozciągała się Magna Graecia – Wielka Grecja, kolonie starożytnego świata. Mieszkający tu w IV w. p.n.e. słynny matematyk i filozof Pitagoras czuł się więc w dzisiejszej Basilicacie jak u siebie w domu. W Metaponcie prowadził wykłady dla uczniów, ale wbrew popularnemu w starożytnej Grecji „filozofowaniu ulicznemu”, za miejsce spotkań wybierał własny dom. Publiczne pogadanki uważał za nieprzyzwoite, ale przede wszystkim zależało mu na otoczeniu własnych nauk nimbem tajemnicy. Sam zresztą przemawiał do słuchaczy ukryty za kotarą. Starożytne przekazy nie dają pewności, jak długo przebywał w Metaponcie. Niektórzy uważają, że był tu zaledwie 40 dni. Za niemal pewnik można jednak przyjąć, że będąc tu, musiał odwiedzić – lub chociaż przechodzić obok – świątyni, w której ruinach teraz stoję. Pollino Ruszam w końcu ku przeciwległemu krańcowi Półwyspu Apenińskiego. Przez moment poruszam się blisko granicy z Kalabrią, kręcąc zawzięcie kierownicą na wspinających się coraz wyżej drogach wcinających się w przestrzeń największego parku narodowego we Włoszech – Pollino. Jestem już daleko od śródziemnomorskiej scenerii, otoczony coraz wyższymi górami (najwyższa, Monte Pollino, ma 2248 m n.p.m.) i gęstymi bukowymi oraz sosnowymi lasami, które przecinają porośnięte trawą stoki wzgórz. Podobno zimą, gdy powietrze jest bardziej przejrzyste, ze szczytów Pollina można dostrzec oddaloną o ponad 300 km Sycylię. Przyjeżdżają tu samotnicy i miłośnicy przyrody – park jest ziemią niemal nietkniętą przez człowieka. Można tu wędrować całymi dniami, napotykając co najwyżej dziesiątki barwnych motyli, krążące ponad drzewami sokoły wędrowne, a przy odrobinie szczęścia – również przebiegającego w oddali wilka apenińskiego. Maratea Na krańcu mojej trasy leży Maratea, ulokowana na zachodnim wybrzeżu Włoch. Wysokie wzgórza zamieszkiwane były od paleolitu. Udokumentowana historia miasteczka nie jest jednak aż tak imponująca jak Matery, gdyż sięga „zaledwie” drugiego stulecia przed naszą erą. Maratea jest jedynym nadmorskim miastem na Wybrzeżu Tyrreńskim w Bazylikacie. Ze zdziwieniem odkrywam więc, że nie jestem w stanie dostrzec z niego wody. Kręcę się po ciasnych kamiennych uliczkach (pośród których kryją się aż 44 kościoły), wypatrując błękitnego prześwitu. Szybko okazuje się jednak, że to zajęcie bezcelowe. – Zabytkowa część Maratei powstała ok. 1070 r., gdy mieszkańcy opuścili przepełnioną wówczas dzielnicę Castello – wyjaśnia mój przewodnik, z którym umówiłem się na szczycie wzgórza Monte San Biagio. – Za nowe miejsce do życia społeczność wybrała sobie punkt w zaułku góry. Dzięki temu zabudowania miały być niewidoczne dla kręcących się po wybrzeżu piratów. Ceną za tę przezorność okazało się odcięcie od bezpośredniego dostępu do morza. Szeroka panorama rozciąga się jednak z Monte San Biagio. Spod wieńczącego szczyt ogromnego marmurowego posągu Odkupiciela, który podobnie jak ten w Rio rozkłada z troską ręce w szerokim geście. Stojąc w jego cieniu, bez przeszkód sunę wzrokiem po błękicie morza, sięgając aż do popularnych plaż Acquafredda i przyprószonych czarnym wulkanicznym żwirkiem zatoczek wcinających się w ląd. Czekają tylko, by rozstawić na nich leżak i spędzić jeden z tych cudownych leniwych dni nad włoskim morzem, o których nigdy się nie zapomina. Basilicata – informacje praktyczne Dojazd Najbliższe lotnisko znajduje się w Bari, do którego kursują tanie linie. Druga opcja to lot w pobliże zachodniej części Bazylikaty – do Neapolu. Z Neapolu do Maratei można się dostać pociągiem. Warto wiedzieć Na terenie Dolomitów Lukańskich, w samym centrum Bazylikaty, śmiałkowie mogą zdecydować się na mrożący krew w żyłach zjazd po stalowej linie rozpiętej pomiędzy wioskami Castelmezzano i Pietrapertosa. Tyrolka ma 1,5 km długości. Zjazd odbywa się w materiałowym hamaku w pozycji „na supermana”. Źródło: archiwum NG. Nasz ekspert Michał Głombiowski dziennikarz, podróżnik, autor książek. Stały współpracownik magazynu „National Geographic Traveler".
W wakacje wielu z nas chciałoby poleżeć na plaży, popływać na desce surfingowej czy pograć w siatkówkę plażową. Gorączkowo przeszukujemy internet, aby znaleźć miejsce, które będzie nam odpowiadało. Dlatego specjalnie dla Was przygotowaliśmy niezbędne informacje na temat 40 plaż na całym świcie.
Bahamy Bahamy - Pink Sands Beach Bermudy Bermudy - Horseshoe Bay Bułgaria Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Chorwacja Chorwacja - Zlatni Rat Cypr Cypr - Zatoka Figowa Czarnogóra Czarnogóra - Sveti Stefan Francja Francja - Plage de Rondinara Francja - Plage de Saleccia Grecja Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Grecja - Falasarna Grecja - Balos Grecja - Tsambika Hiszpania Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Hiszpania - Aguas Blancas Kuba Kuba - Varadero Malta Malta - Ramla il-Hamra Maroko Maroko - Legzira Portugalia Portugalia - Praia De São Rafael Tanzania Tanzania - Nungwi Tajlandia Tajlandia - Maya Bay Tajlandia - Pattaya Tajlandia - Patong Turcja Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Włochy Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Włochy - La Pelosa Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
La Pelosa znajduje się ok. 2 km od Stintino u podnóża przylądka Falcone, w północno-zachodniej części Sardynii. Odznacza się białym, drobnym piaskiem, łagodnym zejściem do morza oraz turkusowym odcieniem wody.
Nazwa: La Pelosa Państwo: Włochy Długość: 300 m Lokalizacja: Stintino Region: Sardynia Akwen: Morze Śródziemne Podłoże: drobny, biały piasek Sezon: od maja do września Opalanie topless: nie Rafy koralowe: brak Sporty: snorkeling, nurkowanie Ratownicy: nie Jak dotrzeć: Do Stintino można dotrzeć samochodem na przykład z Sassari lub z oddalonego o ok. 50 km lotniska w Fertilii. Z Stintino kursują autobusy na plażę. La Pelosa znajduje się ok. 2 km od Stintino u podnóża przylądka Falcone, w północno-zachodniej części Sardynii. Odznacza się białym, drobnym piaskiem, łagodnym zejściem do morza oraz turkusowym odcieniem wody. Przy plaży znajduje się płatny parking, restauracje oraz mały sklepik. La Pelosa jest chętnie odwiedzana zarówno przez młodzież jak i rodziny z dziećmi. W sezonie bywa tu tłoczno. Na plaży znajduje się wypożyczalnia leżaków i parasoli. Często pojawiają się tu również przeróżni sprzedawcy handlujący biżuterią. W czystej wodzie można obserwować różne gatunki ryb dlatego miejsce jest idealne dla miłośników snorkelingu. Od północy plażę okalają skały. W okolicy rośnie bogata roślinność śródziemnomorska. Plaża jest chroniona przed zmianami pogodowymi poprzez naturalną barierę w postaci pobliskich wysp oraz przylądka Falcone. Mimo częstych wiatrów, morze jest zazwyczaj spokojne. Trzeba tylko uważać na silne prądy. Dużą atrakcję stanowi osadzona na północ od plaży mała wyspa z XVII-wieczną wieżą – la Pelosa, od której plaża wzięła nazwę. Można dotrzeć na nią pieszo, brodząc w płytkiej wodzie. Naprzeciwko, z morza wyrasta kolejna wyspa – Piana, a zaraz za nią - Asinara, która stanowiła niegdyś zakład karny, a podczas pierwszej wojny światowej wykorzystywana była jako obóz koncentracyjny dla austriackich jeńców wojennych. Dziś jest popularną atrakcją turystyczną. Niedaleko znajduje się również zbudowana w 1557 r. z granitowej skały wieża znana jako Falcone, do której można dotrzeć pieszo lub wyboistą drogą jadąc samochodem. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Hiszpania - Aguas Blancas Grecja - Falasarna Bermudy - Horseshoe Bay Tajlandia - Maya Bay Tajlandia - Pattaya Bahamy - Pink Sands Beach Malta - Ramla il-Hamra Francja - Plage de Rondinara Francja - Plage de Saleccia Portugalia - Praia De São Rafael Grecja - Balos Maroko - Legzira Tanzania - Nungwi Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Viareggio leży na północnym odcinku wybrzeża Toskanii zwanym Versilia i stanowi najpopularniejszy kurort w tym regionie. Alpy Apuańskie, zielone wzgórza oraz jezioro Massaciuccoli nadają miastu niepowtarzalnego uroku.
Nazwa: Viareggio Państwo: Włochy Długość: 10 km Lokalizacja: Lukka Region: Versilia, Toskania Akwen: Morze Liguryjskie Podłoże: drobny, biały piasek Sezon: od maja do października Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: żeglarstwo, rowery wodne, surfing, kitesurfing, windsurfing, siatkówka plażowa, tenis, golf Ratownicy: tak Jak dojechać: Do Viareggio dojeżdżają autobusy, pociągi oraz mini-busy z Florencji, z międzynarodowego lotniska w Pizie (20-30 minut), Lukki, Torre del Lago Puccini oraz z wielu innych miast. Viareggio leży na północnym odcinku wybrzeża Toskanii zwanym Versilia i stanowi najpopularniejszy kurort w tym regionie. Alpy Apuańskie, zielone wzgórza oraz jezioro Massaciuccoli nadają miastu niepowtarzalnego uroku. Viareggio stanowiło niegdyś ulubione miejsce wczasowe elity. Dziś również charakteryzuje go luksus i bogactwo. Plaża podzielona jest na ponad 100 płatnych odcinków oferujących szeroką gamę usług i rozrywek. Wczasowicze wykupują całodniowy karnet (około 30 euro), w który wliczone są zazwyczaj przebieralnie, leżaki, parasole, prysznice, toalety, place zabaw dla dzieci, a niekiedy nawet basen. Można też liczyć na obecność ratownika. Miejsce jest strzeżone, więc wczasowicze nie muszą się martwić o pozostawione rzeczy kiedy chcą na przykład wybrać się na chwilę do kawiarenki na promenadzie. Brzeg schodzi łagodnie do wody, więc plaża jest przyjazna dla dzieci. 3-kilometrowa promenada pełna jest ekskluzywnych butików, sklepów, pizzerii, galerii sztuki, ciastkarni, barów, eleganckich kafejek oraz restauracji. Można też wybrać się do kina lub teatru. Miasto słynie z bogatego życia nocnego, więc nie brakuje tu również dyskotek i klubów. Na Piazza Cavour w dni powszednie w godz. 8.00–20.00odbywa się targ. Jednak, Viareggio to nie tylko ekskluzywny ośrodek wypoczynkowy ze wspaniałą plażą i krystalicznie czystą wodą. Można tu też podziwiać piękno toskańskiej przyrody. W Viareggio znajdują się m.in. dwa rozległe lasy sosnowe: Pineta di Ponente w północnej części miasta i Pineta di Levante po południowej stronie. Ten ostatni jest częścią objętego ochroną parku Parco di Migliarino, San Rossore, Massaciuccoli. Miasto odznacza się także ciekawą architekturą. Kurort uległ prawie całkowitemu zniszczeniu wskutek pożaru w 1917 roku, ale został szybko odbudowany. Dziś, uwagę zwiedzających przykuwają modernistyczne hotele, kawiarnie i restauracje wzniesione w latach 20-tych. W mieście znajduje się dużo budowli w stylu późnej secesji i art déco. Jedne z ciekawszych zabytków stanowią Caffe Margherita z charakterystycznymi wieżyczkami w stylu orientalnym, dom towarowy Duilio 48 w stylu secesyjnym, czy Bagno Balena w stylu art deco. Kurort słynie z wielu głośnych imprez kulturalnych. Najsłynniejsze z nich to huczny karnawał Il Carnevale di Viareggio odbywający się każdego roku między styczniem i lutym (od 1837 roku). Przez cztery kolejne niedziele można podziwiać niezwykłe parady z olbrzymimi kukłami z papier-mâché stanowiącymi podobizny znanych polityków i sław. W Viareggio odbywają się też różne wystawy, przyznawane są tu nagrody literackie (Premio Viareggio od 1929 roku), a w pobliskim Torre del Lago mają miejsce ważne imprezy muzyczne (np. Festival Puccini). Rozgrywany jest także turniej piłki nożnej zwany Torneo di Viareggio lub Coppa Carnevale. Viareggio może stanowić doskonałą bazę wypadową do wielu innych ciekawych miejsc. W okolicach miasta, warto wybrać się m.in. do Torre del Lago Puccini. Pociągiem można pojechać do Lukki, albo do starożytnego miasteczka Pietrasanta, gdzie znajduje się Carrara - słynny ośrodek wydobycia marmuru, którego używał m.in. Michał Anioł do tworzenia swoich rzeźb. W lecie, z Viareggio można też udać się na całodzienną wycieczkę łodzią do wielu innych ciekawych miejsc jak: Portovenere, Cinque Terre, Lerici czy wyspa Elba. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
San Vito lo Capo leży w północno-zachodniej części wybrzeża Sycylii, w prowincji Trapani. Rozciąga się w dolinie między znanym parkiem krajobrazowym Zingaro (Riserva naturale orientata dello Zingaro), a górskim rezerwatem Monte Cofano (La Riserva naturale orientata Monte Cofano).
Nazwa: San Vito Lo Capo Państwo: Włochy Długość: 2 km Lokalizacja: San Vito lo Capo, Trapani Region: Sycylia Akwen: Morze Tyrreńskie Podłoże: drobny, biały piasek Sezon: od maja do października Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: żeglarstwo, nurkowanie, windsurfing, kitesurfing, narty wodne, siatkówka plażowa, tenis Ratownicy: nie Jak dotrzeć: Plaża leży w miasteczku San Vito lo Capo, które znajduje się około 45 km od miasta Trapani i 100 km od Palermo. Można dojechać tu samochodem. Z drogi roztacza się niezapomniany widok na miasto i zatokę, w której leży plaża. Najbliższy port lotniczy położony jest 15 km na południe od Trapani (ok. 60 km od San Vito lo Capo). Niektóre hotele zapewniają dowóz do i z lotnisk w Trapani i Palermo. San Vito lo Capo leży w północno-zachodniej części wybrzeża Sycylii, w prowincji Trapani. Rozciąga się w dolinie między znanym parkiem krajobrazowym Zingaro (Riserva naturale orientata dello Zingaro), a górskim rezerwatem Monte Cofano (La Riserva naturale orientata Monte Cofano). Jest najczęściej odwiedzane przez niemieckich turystów. Plaża znajduje się w zatoce z portem rybackim. Jej kształt chroni ją od silnych wiatrów i sztormów stwarzając idealne warunki dla początkujących pływaków oraz dla rodzin z dziećmi. Z obu jej stron znajdują się przystanie, przy których unoszą się zacumowane kutry rybackie. Z zachodniej strony zatoki stoi wysoka na 40 metrów latarnia, a na wschodzie otaczają ją góry. Charakterystyczną cechą krajobrazu są domki (tzw. tonnare)stojące tuż przy plaży, które służą rybakom do obrabiania tuńczyka. Plaża odznacza się krystalicznie czystą wodą. Kilka metrów od niej, aż do latarni, ciągnie się promenada z licznym hotelami i restauracjami serwującymi świeżą rybę. Tutejsze potrawy odznaczają się domieszką kuchni arabskiej. Zejście do wody jest łagodne i przez kilka metrów od brzegu jest na tyle płytko, aby mogły się tam bezpiecznie kąpać dzieci. Niektóre hotele mają wyłączność na użytkowanie części plaży i mogą z niej korzystać jedynie goszczący tam turyści. Jednak jej większa część jest darmowa i dostępna dla wszystkich. Wczasowicze mogą tu wypożyczyć leżaki i parasole. Po plaży nieustannie krążą sprzedawcy oferujący przekąski, lody lub ręczniki czy okulary przeciwsłoneczne. W San Vito lo Capo istnieje kilka szkół nurkowania. Organizowane są kilkugodzinne lub całodniowe wyprawy nurkowe, oraz rejsy łodzią do rezerwatu Zingaro, gdzie można uprawiać snorkelling i wygrzewać się w słońcu na dziewiczych plażach. Istnieje również możliwość nauki żeglarstwa oraz windsurfingu, a wzdłuż plaży znajdują się centra sportowe oferujące korty tenisowe, a także boiska do siatkówki i piłki nożnej. San Vito lo Capo zostało zbudowane wokół saraceńskiej fortecy, w której do dziś stoi świątynia ku czci patrona miasta: świętego Wita (San Vito). Charakterystyczną cechą krajobrazu są niskie białe domki pokryte bugenwillą. Miejsce słynie z wielu wydarzeń kulturalnych. Jednym z największych jest odbywający się we wrześniu trzydniowy międzynarodowy festiwal kuskusa. W okolicach miasta znajduje się wiele innych malowniczych plaż i ciekawych miejsc. Turyści najchętniej odwiedzają rezerwat Zingaro i Monte Cofano, wioskę Scopello, w której kręcono jedną ze scen do filmu Ocean’s Twelve, a także zabytkowe miasta Erice oraz Segesta. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Cala Luna znajduje się 7 km na południe od Cala Gonone, w północno-zachodniej części wyspy. Droga morska na plażę zapewnia bajeczne widoki. Plaża w kształcie półksiężyca otoczona jest potężnymi skałami pokrytymi zielenią.
Nazwa: Cala Luna Państwo: Włochy Długość: 350 m Lokalizacja: Baunei Region: Sardynia Akwen: Zatoka Orosei, Morze Tyrreńskie; Morze Śródziemne Podłoże: jasny , gruboziarnisty piasek oraz drobne kamienie Sezon: od maja do października Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: Snorkelling, narty i rowery wodne, kanoe, nurkowanie Ratownicy: nie Jak dotrzeć: Można dotrzeć łódką z Cala Gonone, Santa Maria Navarrese oraz Arbatax albo wybrać się pieszo szlakiem trekkingowym z Cala Gonone (ok. 7 km) lub z Cala Fuili oraz Baunei. Trekking jest tu dość trudny. Najlepiej wybrać się z przewodnikiem. Widoki po drodze będą niezapomniane. Cala Luna znajduje się 7 km na południe od Cala Gonone, w północno-zachodniej części wyspy. Droga morska na plażę zapewnia bajeczne widoki. Plaża w kształcie półksiężyca otoczona jest potężnymi skałami pokrytymi zielenią. Krystalicznie czysta woda ma kolor lazurowy. Jej odcień zmienia się w zależności od położenia słońca na niebie. Plaża stanowi świetne miejsce dla rodzin z dziećmi, gdyż przy brzegu jest płytka. Jej wody doskonale nadają się do nurkowania, które umożliwia obserwację licznych stworzeń morskich. Na plaży znajduje się bar i kawiarenka. W pobliżu można podziwiać mały lasek pełen różowych oleandrów, kryjący małe jezioro, które pojawia się i znika w zależności od częstotliwości opadów deszczu. Po jednej stronie plaży znajduje się 6 imponujących grot, a łodzią można dopłynąć do innej, położonej niedaleko - Grotta Del Bue Marino. Jaskinie nadają miejscu osobliwego charakteru i oferują schronienie przed upalnym słońcem. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie