Miej odwagę! zgłosić swój projekt do V edycji Memoriału Piotra Morawskiego
Ruszyła V edycja „Miej odwagę” – projektu grantowego, który od 2010 roku wspiera i promuje początkujących globtroterów
Projekty można zgłaszać do 31 stycznia 2015 r. poprzez formularz na stronie www.miejodwage.pl. Udział w Memoriale to szansa na urzeczywistnienie wyprawy marzeń – zwycięzcy otrzymują wsparcie finansowe potrzebne do zrealizowania ekspedycji. Kiedyś sponsorzy uwierzyli w Piotra, dziś Fundacja jego imienia organizując „Miej odwagę!”, pomaga odważnym i ciekawym świata w realizacji ich podróżniczych marzeń. Misją plebiscytu „Miej odwagę!” jest budowa żywego pomnika Piotra Morawskiego oraz wsparcie najbardziej interesujących projektów podróżniczych, poznawczych i eksploratorskich. Do plebiscytu może zgłosić się każdy, kto ma oryginalny i dobrze zaplanowany projekt wyprawy oraz odwagę pomóc swojemu szczęściu. Projekty można zgłaszać do 31 stycznia poprzez formularz na stronie www.miejodwage.pl. Do rywalizacji w V edycji plebiscytu stanąć mogą uczestnicy w maksymalnie 3-osobowych zespołach. Zgłoszone projekty podróżnicze nie mogą trwać dłużej niż 2 miesiące, a ich realizacja musi rozpocząć się jeszcze w 2015 roku. Regulamin konkursu dostępny jest na stronie www.miejodwage.pl/regulamin.php Zgodne z Regulaminem wyprawy będą publikowane na stronie www.miejodwage.pl, a od 10 lutego przez miesiąc, każdy będzie mógł zagłosować na najciekawszy jego zdaniem pomysł. W V edycji Memoriału uruchomione zostanie głosowanie SMS (koszt wysłania jednego SMS-a to 1,23 zł z VAT). W wiadomości zwrotnej każdy głosujący otrzyma kod rabatowy o wartości 50 zł na zakupy w sklepie Regatta.pl. 20 projektów z największą liczbą głosów przejdzie do półfinału. Spośród półfinalistów Kapituła nominuje 3 finalistów. Podczas finału 17 marca, 3 ekipy będą musiały zaprezentować swój projekt i oddać go pod ocenę Kapituły, która wybierze zwycięzcę V edycji. Całość wydarzenia będzie transmitowana online. Przy wyborze zwycięzcy będę brane pod uwagę oryginalność, nowatorstwo oraz szanse na powodzenie wyprawy. „Dopóki człowiek czegoś nie wygra ciężko mu uwierzyć, że jest to w ogóle możliwe. Wiem to z autopsji. Dopiero kiedy oficjalnie zostaliśmy ogłoszeni zwycięzcami i dostaliśmy pamiątkową statuetkę – wtedy naprawdę uwierzyłem, że WYGRALIŚMY! Mało tego, to już pewne - jedziemy na Syberię. To było jak wygranie przysłowiowej szóstki w totka. Nie do uwierzenia, ale jednak prawdziwe. Dlatego gorąco zachęcam do wzięcia udziału w kolejnej edycji Memoriału Piotra Morawskiego, bo jak doskonale widać na naszym przykładzie – naprawdę można wygrać, nawet jeśli nie do końca się w to wierzy” – mówi Darek Dudzik, który razem z Kasią Kosarzycką i Piotrkiem Rożkiem zwyciężyli IV edycję „Miej odwagę!”. Dzięki wygranej laureaci tegorocznej edycji będą mogli zrealizować zwycięski projekt i uczcić tym samym pamięć Piotra. Relację z wyprawy będzie można śledzić na stronie Memoriału www.miejodwage.pl oraz na Facebooku: www.facebook.com/MemorialPiotraMorawskiego Piotr Morawski (ur. 27.12.1976, zm. 08.04.2009), doktor chemii na Politechnice Warszawskiej, największy polski himalaista młodego pokolenia, jeden z najlepszych himalaistów świata. Zdobywca 6 ośmiotysięczników. Od 2007 roku pełnił funkcję wiceprezesa Polskiego Związku Alpinizmu. Do największych osiągnięć w wysokogórskiej karierze Piotrka należy pierwsze zimowe wejście na ośmiotysięcznik Shisha Pangma, wraz z Simone Moro, ustanowienie nie pobitego do tej pory rekordu wysokości zimą na K2, wraz z Denisem Urubko, a także trawers Gasherbruma I wraz z Peterem Hamorem czy pierwsze przejście południowej ściany Shisha Pangmy zimą wraz z Simone Moro. W 2009 podczas wyprawy aklimatyzacyjnej na Dhaulagiri Piotr Morawski wpadł do szczeliny lodowcowej, niestety nie udało się go uratować. Zginął mając 32 lata. www.miejodwage.pl www.alpinus-miejodwage.pl www.piotrmorawski.com
Zwycięska wyprawa IV edycji „Miej odwagę!” Memoriału Piotra Morawskiego zakończyła się sukcesem.
Kasia Kosarzycka, Darek Dudzik i Piotr Rożek wygrali IV edycję „Miej odwagę” projektem „Syberiada 2014. Z prądem Leny”. Dzięki zwycięstwu mogli w połowie czerwca wyruszyć w wymarzoną podróż na Syberię. Wyprawa zakładała spływ kajakowy Leną do Jakucka, czyli mniej więcej do połowy długości rzeki. Laureaci dopłynęli jednak znacznie dalej – do Żygańska, pokonując w sumie ok. 3400 kilometrów rzeki i docierając za koło podbiegunowe. Główną nagrodą dla zwycięzców IV edycji Memoriału było wsparcie finansowe Głównego Partnera „Miej odwagę!” – LOTTO, umożliwiające realizację wymarzonego projektu oraz wsparcie marki Regatta, która ubrała laureatów w odzież outdoorową. - Na początek musieliśmy zdobyć wizy do Rosji, co ku naszemu zaskoczeniu okazało się nie lada wyzwaniem! Potem ruszyła cała machina – kupno kajaka dedykowanego specjalnie pod rzekę Lenę, biletów na kolej transsyberyjską, znalezienie szczegółowej mapy rzeki i cała masa innych spraw.– wspomina Darek Dudzik. Celem wyprawy było przepłynięcie kajakiem Leny, najdłuższej syberyjskiej rzeki, która swój początek bierze w Górach Bajkalskich. Spływ miał się zakończyć w mieście Jakuck, jednakże podróżnicy zachęceni dotychczasowymi sukcesami i przyjaznym nastawianiem mieszkańców Syberii, mieli odwagę kontynuować wyprawę i płynąć dalej. Druga część spływu była jednak bardziej wymagająca niż zakładali. Spotkali silniejszy nurt i wiatr, a nawet sztormy i fale do 2 metrów wysokości. Dodatkowo kajak nabierał dziennie średnio 100 litrów wody. Ekipa nie miała kontaktu z cywilizacją. Zdarzało się, że szerokość rzeki dochodziła momentami do 50 kilometrów, na brzegu paliła się tajga, a kajakarzom przyszło błądzić w dymie pośród licznych wysepek i odnóg rzeki. Podołali jednak tym warunkom i dopłynęli aż do Żygańska. Choć gotowi byli zakończyć spływ w Oceanie Arktycznym, dalej już płynąć nie mogli. Za miastem zaczynała się strefa wojskowa objęta patrolem. Wpłynięcie do niej jest zaś możliwe jedynie pod warunkiem posiadania specjalnych pozwoleń, których nie udało się zdobyć podróżnikom. Zakończyli podróż 800 kilometrów od oceanu, mając za sobą ok. 3400 kilometrów spływu. Po drodze mijali zapierające dech w piersiach widoki, cieszyli białymi nocami oraz poznawali kulturę i obyczaje mieszkańców. Przyszło im jednak też znosić kapryśną pogodę i krwiopijcze meszki, a także omijać w bezpiecznej odległości syberyjskie niedźwiedzie. Z wyprawy wrócili z wieloma niepowtarzalnymi, bezcennymi wspomnieniami oraz wyjątkowymi fotografiami oddającymi piękno poznanej przez nich krainy. Na pewno już niedługo będzie się można z nimi zapoznać, o czym będziemy na bieżąco informować. - Syberia pokazała nam się od dwóch stron- z jednej jako piękna kraina, zamieszkana przez niezwykle dobrych, pomocnych i gościnnych ludzi, a także jako sroga Pani, której należy się duży szacunek. Nigdy nie należy jej bagatelizować, ani drwić z jej potęgi” – podsumowuje wyprawę Piotr Rożek. Więcej informacji o wyprawie oraz zdjęcia i relacje można znaleźć na: www.miejodwage.pl www.facebook.com/MemorialPiotraMorawskiego
Jeszcze tylko jutro czyli 31 stycznia 2013 roku można wysyłać zgłoszenia projektów podróżniczych w ramach III edycji Memoriału im. Piotra Morawskiego “Miej odwagę!”
Memoriał “Miej odwagę!” to program grantowy, który umożliwia zrealizowanie wyprawy marzeń. Młodych podróżników wspieramy bowiem finansowo i sprzętowo. Warto się zgłosić i dać sobie szansę na przeżycie wspaniałej przygody. Do poprzednich edycji Memoriału zgłoszono 240 wypraw - zwycięzca I edycji, Stefan Czerniecki pojechał do Wenezueli, a Szymon Kowalczyk właśnie wrócił do Polski ze swojej wyprawy do Czadu. Szymon Kowalczyk wspomina - "Pamiętam, rok temu, zgłosiłem swoją obsesję, którą były Góry Tibesti w Czadzie, jako projekt do Memoriału im. Piotra Morawskiego. I zastanawiałem się po co? A dzisiaj? Z zakamarków plecaka mógłbym wygrzebać garść czadyjskiego piachu, aparat ze śladami kameruńskiego kurzu leży obok na szafce, z torby czuć specyficzny zapach guano, które zbieraliśmy w Tibesti, a na butach widać jeszcze plamy po ropie, która ściekała z przelanego baku 200 km przed Faya Largeau. Więc po co? Co za niedorzeczne pytanie! Powroty są najgorsze i najlepsze za razem. Jak rażony piorunem, uświadamiam sobie, że wróciłem do codzienności. Chaos ulic Ndżameny, który tak przeklinałem jeszcze dwa tygodnie temu, nagle pozostaje już coraz bardziej odległym wspomnieniem. Tak samo jak zgrzytanie piachu między zębami czy walka ze snem, kiedy trzymając się sizalowej liny, wracałem dwie doby na pace Toyoty Hilux. A dziś wszystko za czym człowiek tęsknił najbardziej, nagle jest na wyciągnięcie ręki. Zazdroszczę wam wszystkim, którzy zgłosiliście swoje pomysły na wyprawę życia. Wiecie, że stoicie właśnie przed niesamowitą przygodą? Walka o głosy, przekonanie wszystkich, że to właśnie wasz projekt zasługuje na wygraną, wreszcie telefon w godzinach południowych od Olgi: „Miło mi przekazać, że wygrałeś…”. Potem pakowanie, kawa na lotnisku, przesiadka w jednym z europejskich miast. I wreszcie wpadnięcie w wir wyprawy, którą sami zaplanowaliście. Jednak w Memoriale sama wyprawa to tylko część, pewien etap. Wygrywając zaczniecie tworzyć i brać czynny udział w jednym z najciekawszych przedsięwzięć tego typu w Polsce. W przedsięwzięciu upamiętniającym, a zarazem firmowanym nazwiskiem jednego z najlepszych himalaistów w historii Polski. A to naprawdę zobowiązuje… i nobilituje." Pomysł Memoriału im. Piotra Morawskiego “Miej Odwagę!” zrodził się z potrzeby uczczenia pamięci wybitnego wspinacza i himalaisty oraz promowania jego sposobu na życie - pozytywnej energii, odwagi spełniania marzeń i poszukiwania nowych wyzwań. Honorowym patronatem Memoriał im. Piotra Morawskiego Miej odwagę! objęli: Polski Związek Alpinizmu, Polski Związek Kajakowy, Polski Związek Żeglarski, Fundacja Wspierania Alpinizmu Polskiego im. Jerzego Kukuczki, TOPR i GOPR. Formularz aplikacyjny znajduje się na stronie www.miejodwage.pl.
Wystartowała III edycja Memoriału im. Piotra Morawskiego Miej odwagę!
26 listopada ruszyła kolejna, III już edycja Memoriału im. Piotra Morawskiego “Miej odwagę!”
Celem Memoriału “Miej odwagę!” jest nagrodzenie najbardziej interesujących projektów podróżniczych, poznawczych, wspinaczkowych, narciarskich lub żeglarskich. Projekty wypraw można zgłaszać na stronie www.miejodwage.pl do końca stycznia 2013 roku Przez cały luty trwa głosowanie internautów, a 16 marca ogłosimy zwycięzcę. Memoriał “Miej odwagę!” to program grantowy, który umożliwia zrealizowanie wyprawy swoich marzeń. Młodych podróżników wspieramy bowiem finansowo i sprzętowo. Do udziału w Memoriale mogą zgłaszać się wszyscy, którzy mają dobry pomysł, plan działania i odwagę, by pokazać go światu. Przy ocenie zgłoszonych wypraw będzie brany pod uwagę oryginalny, ale jednocześnie przemyślany i możliwy do zrealizowania pomysł. Zgłoszone projekty będą prezentowane na stronie Memoriału www.miejodwage.pl i będą oceniane przez internautów. Głosowanie na najciekawszy projekt rozpocznie się 1 lutego 2013 roku i potrwa do końca miesiąca. O wygranej zdecydują głosy internautów, ale także Kapituła Memoriału. Główna nagroda Memoriału to finansowe wsparcie dla najlepszego projektu wyprawy. Wyniki III Edycji Memoriału zostaną ogłoszone w marcu 2013 roku w Warszawie. Regulamin konkursu dostępny jest na stronie www.miejodwage.pl Pomysł Memoriału im. Piotra Morawskiego “Miej Odwagę!” zrodził się z potrzeby uczczenia pamięci wybitnego wspinacza i himalaisty oraz promowania jego sposobu na życie - pozytywnej energii, odwagi spełniania marzeń i poszukiwania nowych wyzwań. „Do poprzednich edycji Memoriału zgłoszono ok. 240 projektów. Dla nas to sukces i zarazem sygnał, że warto zachęcać ludzi do aktywnego eksplorowania świata i wspierać ich w dążeniu do realizacji ekstremalnych czy nietuzinkowych wyzwań. Piotrek z pasją wspinał się na najwyższe szczyty świata i poprzez jego Memoriał chcielibyśmy umożliwić innym spełnienie ich podróżniczych marzeń. W końcu każdy z nas ma swój Everest" - mówi Olga Morawska, pomysłodawczyni Memoriału. Honorowym patronatem Memoriał im. Piotra Morawskiego Miej odwagę! objęli: Polski Związek Alpinizmu, Polski Związek Kajakowy, Polski Związek Żeglarski, Fundacja Wspierania Alpinizmu Polskiego im. Jerzego Kukuczki, TOPR i GOPR. W II edycji Memoriału zwyciężył Szymon Kowalczyk i jego projekt „Samotnie na dach Sahary”. Będzie on realizowany w grudniu 2012 roku. Celem wyprawy jest eksploracja Gór Tibesti w północno-centralnej części Czadu, a konkretnie wulkanu Emi Kussi, który jest najwyższym szczytem tego kraju i całej Sahary oraz wulkanu Tousside. Szymon będzie również bacznie obserwował miejscową ludność i poznawał jej historię, aby po powrocie do Polski móc przybliżyć nam, codzienne obyczaje i troski mieszkańców Czadu. Ponadto, dzięki wyróżnieniu w Memoriale Karina Jasińska udowodniła, że niepełnosprawność nie jest barierą dla spełniania marzeń. W październiku pojechała do Hiszpanii i zrealizowała swój projekt „Na handbike'u Kobieta na Pico del Veleta”. Na rowerze napędzanym siłą rąk pokonała trasę liczącą ponad 1000 km w tym najwyższy podjazd w Europie czyli Pico del Veleta położony w masywie Sierra Nevada. Natomiast, Paulina Kozub ze swoją roczna córeczką Natalią, w ramach projektu „Jak skończę roczek to pojadę pod Kazbek. Z mamą.”, pojechała do Gruzji. Niestety kapryśna pogoda nie pozwoliła Paulinie na zdobycie Kazbeku, jednego z najwyższych szczytów Kaukazu. Piotr Morawski (ur. 27.12.1976, zm. 08.04.2009) - doktor chemii na Politechnice Warszawskiej, największy polski himalaista młodego pokolenia, jeden z najlepszych himalaistów świata. Zdobywca 6 ośmiotysięczników. Od 2007 roku pełnił funkcję wiceprezesa Polskiego Związku Alpinizmu. Do największych osiągnięć w wysokogórskiej karierze Piotrka należy pierwsze zimowe wejście na ośmiotysięcznik Shisha Pangma, wraz z Simone Moro, ustanowienie ̶ nie pobitego do tej pory ̶ rekordu wysokości zimą na K2, wraz z Denisem Urubko, a także trawers Gasherbruma I wraz z Peterem Hamorem czy pierwsze przejście południowej ściany Shisha Pangmy zimą wraz z Simone Moro. W 2009 podczas wyprawy aklimatyzacyjnej na Dhaulagiri Piotr Morawski wpadł do szczeliny lodowcowej, niestety nie udało się go uratować. Zginął mając 32 lata. www.miejodwage.pl www.alpinus-miejodwage.pl www.piotrmorawski.com
Ostatnie dni na zgłaszanie projektów do Memoriału im. Piotra Morawskiego Miej odwagę!
Jeszcze tylko 7 dni, do wtorku 31 stycznia 2012 r. do godz. 24.00, poprzez stronę www.alpinus-miejodwage.pl można zgłaszać projekty wypraw do Memoriału im. Piotra Morawskiego Miej odwagę! Z wszystkich zgłoszonych prac zostanie wyłoniony jeden zwycięski projekt oraz 5 wyróżnionych w ramach Alpinus Testing Team. Ogłoszenie zwycięzcy II edycji Memoriału tradycyjnie odbędzie się podczas Festiwalu Podróżników KOLOSY w Gdyni, w dniach 9-11 marca 2012 r.
– Zapraszam i zachęcam wszystkich, którzy mają ciekawe pomysły na podróż, wyprawę, przygodę życia! Jeszcze tylko kilka dni i... II edycja przejdzie do fazy głosowania. Zatem zgłaszajcie się! – mówi Olga Morawska, pomysłodawczyni Memoriału. Do 31 stycznia 2012 r., poprzez stronę www.alpinus-miejodwage.pl można zgłaszać projekty wypraw różnych aktywności: poznawczych, wspinaczkowych, narciarskich czy żeglarskich (regulamin konkursu dostępny pod adresem: http://alpinus-miejodwage.pl/regulamin.htm). Wszystkie zgodne z regulaminem projekty są publikowane na stronie Memoriału, a od 1 lutego, przez miesiąc, każdy może zagłosować na najciekawszy jego zdaniem projekt. Do tej pory zgłoszono nieco ponad 30 projektów, a w sumie nagrodzonych zostanie ich aż 6. Główna nagroda Memoriału to roczne członkostwo w elitarnym zespole Alpinus Expedition Team oraz wsparcie finansowe umożliwiające realizację wymarzonego projektu. Ponadto, w ramach nowopowstałego projektu Alpinus Testing Team, nagrodzone zostanie dodatkowe 5 pomysłów zgłoszonych do Memoriału. O wygranej zdecydują głosy Internautów (50%) oraz ocena Kapituły Memoriału (50%), w której skład wchodzą: Olga Morawska, Zenon Raszyk – przedstawiciel marki Alpinus oraz członkowie Alpinus Expedition Team. Przy wyborze projektów pod uwagę brane będą oryginalność, pomysłowość, ale także prawdopodobieństwo realizacji zaproponowanych wypraw. Wyniki II edycji Memoriału zostaną ogłoszone w marcu 2012 r. podczas Festiwalu Podróżników KOLOSY w Gdyni. W I edycji Memoriału im. Piotra Morawskiego Miej odwagę! zwycięzcą bezapelacyjnie został projekt Stefana Czernieckiego „Śladem szeptu amazońskiego potoku”. Jego autor stał się członkiem prestiżowego zespołu Alpinus Expedition Team, a 11 listopada wyruszył na południe Wenezueli i zrealizował wymarzoną wyprawę. Z relacjami z jego wyprawy można się zapoznać wchodząc na stronę Memoriału www.alpinus-miejodwage.pl. Podczas tegorocznej edycji Stefan Czerniecki, jako członek Alpinus Testing Team zasiądzie w kapitule konkursu. Jak mówi Na bieżąco śledzę zgłaszane prace i cieszy mnie ich wysoki poziom. Oprócz fantastycznych pomysłów i ludzkich pasji odnajduję w nich przemyślany plan zrealizowania swoich marzeń oraz determinację w dążeniu do celu. Memoriał to doskonała szansa dla każdego, kto ma ciekawy pomysł na wyprawę, ale brak mu odwagi i funduszy na jej zrealizowanie. Wystarczy usiąść i zastanowić się chwilę, co nas tak naprawdę fascynuje, o czym marzymy a potem ubrać to w słowa i zgłosić projekt wyprawy na stronie www.alpinus-miejodwage.pl. Warto!
Laureaci Memoriału im. Piotra Morawskiego Miej odwagę! w trasie
Trwa II edycja Memoriału im. Piotra Morawskiego Miej odwagę! Tymczasem w podróż ruszyli laureaci poprzedniej edycji – zwycięzca Stefan Czerniecki z wyprawą „Śladem szeptu amazońskiego potoku” oraz członkowie Alpinus Testing Team, Anna i Thomas Alboth z dwójką dzieci – autorzy projektu „Można z dzieckiem? Kurcze, można!”.
W I edycji Memoriału im. Piotra Morawskiego Miej odwagę! zwycięzcą bezapelacyjnie został projekt Stefana Czernieckiego „Śladem szeptu amazońskiego potoku”. Jego autor stał się członkiem prestiżowego zespołu Alpinus Expedition Team, a 11 listopada wyruszył na południe Wenezueli zrealizować wymarzoną wyprawę. Fot. Monika Strojny Już przed wyjazdem było wiadome, że dostanie się do serca Amazonas nie będzie łatwe. Od 25 lat bowiem, żaden z wenezuelskich naukowców nie otrzymał od wojska ani urzędu ochrony środowiska pozwolenia na legalną eksplorację terenów, do których zamierza dotrzeć Czerniecki – dopływów Rio Cunucunuma i Orinoco oraz zielonego przedmurza okolicznych, często bezimiennych tepuis – jednych z najstarszych gór świata. Na miejscu rzeczywistość przerosła oczekiwania. Bez oficjalnego pozwolenia nie ma absolutnie żadnej możliwości przedostać się w samo serce Amazonas, a jak relacjonuje Czerniecki kontrole militarne spotkać można na każdym kroku. Natomiast brakuje biur podróży czy agencji, które by umożliwiły dotarcie do celu, nie mówiąc o dobrej woli urzędników czy żołnierzy spotykanych przy okazji licznych prób zdobycia pozwolenia. Pomimo trudności, a dzięki uporowi, szczęściu i nakładom finansowym udało się. Jak pisze Czerniecki „Mamy pozwolenie od wojska na wpłyniecie w górę Orinoco! Płyniemy w dziewiczy region Cerro Duida, w okolice La Culebra. Stamtąd mamy zamiar udać się w kilkudniowy trekking na szczyt tepui Cerro Duida". Bardziej na północ, do Ameryki Środkowej wyruszyli inni laureaci Memoriału. Członkowie Alpinus Testing Team, Anna i Thomas Alboth z dwoma córeczkami – dwuletnią Hanią i ośmiomiesięczną Milą rozpoczęli swoją sześciomiesięczną podróż. Ich wyprawa „Pomiędzy oceanami” to trasa od Meksyku do Panamy, przez Gwatemalę, Belize, Salwador, Honduras, Nikaraguę i Kostarykę. Wszystko na przekór powszechnej opinii, że kiedy pojawia się dziecko, świat się kończy. Fot. Thomas Alboth Na początek, w Meksyku, przywitał ich huragan Rina i zamieszanie z nim związane. Szczęśliwie żywioł okazał się łaskawy i mogli ruszyć w dalszą podróż. Zainteresowanie wyprawą przerosło ich oczekiwania i jak piszą „Zupełnie nagle zdaliśmy sobie sprawę, że musieliśmy przez przypadek i nieplanowanie wypełnić jakąś lukę, której ludziom brakowało: to połączenie życia młodego, zaangażowanego podróżnika z odpowiedzialnym, ale ciekawym świata rodzicem. Bo my wierzymy, że chcieć to móc. I że dziecko tylko poszerza życie, nie ogranicza. Tak samo jak podróżowanie”. Także ilość i poziom zgłoszonych projektów do zeszłorocznej edycji Memoriału im. Piotra Morawskiego Miej odwagę! przerosło oczekiwania jego organizatorów. Licząc na dalsze zainteresowanie pomysłem Alpinus Expedition Team i Olga Morawska zapraszają do udziału w II edycji Memoriału. Do 31 stycznia 2012 r., poprzez stronę www.alpinus-miejodwage.pl można zgłaszać projekty wypraw różnych aktywności: poznawczych, wspinaczkowych, narciarskich czy żeglarskich (regulamin konkursu dostępny pod adresem: http://alpinus-miejodwage.pl/regulamin.htm). Wszystkie zgodne z regulaminem są publikowane na stronie Memoriału, a od 1 lutego, przez miesiąc, każdy może zagłosować na najciekawszy jego zdaniem projekt. O wygranej zdecydują głosy Internautów (50%) oraz ocena Kapituły Memoriału (50%), w której skład wchodzą: Olga Morawska, Zenon Raszyk – przedstawiciel marki Alpinus oraz członkowie Alpinus Expedition Team. Przy wyborze projektów pod uwagę brane będą oryginalność, pomysłowość, ale także prawdopodobieństwo realizacji zaproponowanych wypraw. Główna nagroda Memoriału to roczne członkostwo w elitarnym zespole Alpinus Expedition Team oraz wsparcie finansowe umożliwiające realizację wymarzonego projektu. Wyniki II edycji Memoriału zostaną ogłoszone w marcu 2012 r. podczas Festiwalu Podróżników KOLOSY w Gdyni. W tej edycji już oficjalnie, w ramach nowopowstałego projektu Alpinus Testing Team, nagrodzone zostanie dodatkowe 5 pomysłów zgłoszonych do Memoriału. Pomysł Memoriału im. Piotra Morawskiego Miej odwagę! zrodził się z potrzeby uczczenia pamięci wybitnego wspinacza i himalaisty oraz promowania jego sposobu na życie – pasji, pozytywnej energii, odwagi spełniania marzeń, poszukiwania nowych wyzwań. – Zdecydowaliśmy się na realizację Memoriału im. Piotra Morawskiego, ponieważ uważamy, że warto zachęcać ludzi do aktywnego eksplorowania świata i wspierać ich w dążeniu do realizacji ekstremalnych i nietuzinkowych wyzwań. Chcielibyśmy w ten sposób zarażać pasją odkrywania, tak jak swego czasu robił to Piotr. Dlatego już drugi raz zapraszamy chętnych do udziału w Memoriale i walki o członkostwo w Alpinus Expedition Team. Memoriał jest bardzo otwartym projektem, do udziału w którym zachęcamy wszystkie również początkujące lub mało znane osoby, które dzięki naszemu wsparciu mogą zaprezentować się szerszej publiczności. Mam nadzieję, że tak jak w poprzednim roku uczestnicy przestawią fascynujące projekty i odkryjemy kolejne młode i pełne pasji osoby, które będą popularyzować swoimi działaniami outdoor, podróżowanie lub wspinaczkę tak jak kiedyś robił to Piotr – mówi Zenon Raszyk, przedstawiciel marki Alpinus.
Miej odwagę! – Memoriał im. Piotra Morawskiego
Olga Morawska wraz z Alpinus Expedition Team zapraszają do udziału w Memoriale im. Piotra Morawskiego Miej odwagę! Celem Memoriału jest nagrodzenie najbardziej interesujących projektów podróżniczych, poznawczych, wspinaczkowych, narciarskich lub żeglarskich. Wyprawy można zgłaszać od 24 listopada br. w serwisie www.alpinus-miejodwage.pl. Ogłoszenie zwycięscy 1. edycji Memoriału odbędzie się w marcu 2011 r. podczas Festiwalu Podróżników „Kolosy” w Gdyni.
Po raz pierwszy zasady Memoriału im. Piotra Morawskiego zostały przedstawione przez Olgę Morawską, żonę Piotra, w marcu 2010 r. podczas festiwalu „Kolosy 2009”. – Memoriał im. Piotra Morawskiego powstał ponieważ wierzymy, że energia Piotra, jego siła i odwaga są warte ocalenia. Piotr był himalaistą i wybitnym wspinaczem. Miał odwagę, aby realizować marzenia, a swoją pasją zarażał innych. Idee, które były dla Piotrka ważne przerodziły się w Memoriał Jego imienia – który promuje odwagę, siłę i energię, a także bezpieczeństwo. Memoriałowi nadaliśmy nazwę: „Miej odwagę!”, ponieważ odwaga i pomysł na życie jest tym, czego będziemy poszukiwać u uczestników konkursu – mówi Olga Morawska, pomysłodawczyni projektu. – Piotrek Morawski był wybitnym członkiem Alpinus Expedition Team. Znając jego plany, a także jego niezwykłe umiłowanie życia z pasją, podjęliśmy decyzję o zrealizowaniu Memoriału im. Piotra Morawskiego Miej odwagę! Główna nagroda Memoriału daje szansę podróżnikom, wspinaczom czy żeglarzom na zrealizowanie wymarzonej wyprawy. Dzięki Memoriałowi chcemy zaprosić wszystkich odważnych ludzi do naszego zespołu podróżników i zdobywców Alpinus Expedition Team. Wierzymy, że Memoriał Piotra zyska wielu zwolenników i fanów, co pomoże nam przekazywać jego pasję i energię dalej – dodaje Zenon Raszyk, przedstawiciel marki Alpinus. Zasady Memoriału Wyprawy można zgłaszać w 5 kategoriach, od 24 listopada 2010 r. do 31 stycznia 2011 r., na stronie www.alpinus-miejodwage.pl. Kategorie: 1. Ziemia – wyprawy w góry i z góry, po płaskim, a także te w głąb Ziemi; 2. Powietrze – projekty, których głównym celem są loty, przeloty, odloty i skoki; 3. Woda – wyprawy po wodzie i w głąb wody; 4. Ogień – wyprawy i projekty, w których najważniejsze są kipiące emocje, adrenalina na najwyższych obrotach i dużo czadu! 5. Eter – kosmicznie odjechane projekty, które wykraczają poza ramy podstawowych żywiołów. Przy ocenie zgłoszonych wypraw będzie brany pod uwagę oryginalny, ale jednocześnie przemyślany i możliwy do zrealizowania pomysł. Wszystkie kategorie traktowane będą równorzędnie. Zgłoszone projekty będą prezentowane na stronie Memoriału i będą oceniane przez Internautów. Głosowanie rozpocznie się 1 lutego 2011 r. i potrwa do końca miesiąca. Na decyzję o wygranej wyprawie będą miały wpływ głosy Internautów (50%) i ocena Kapituły Memoriału (50%), w której skład wchodzą: Olga Morawska, Zenon Raszyk – przedstawiciel marki Alpinus i członkowie Alpinus Expedition Team. Regulamin konkursu dostępny jest na stronie: http://alpinus-miejodwage.pl/regulamin.html Nagroda Zwycięzca konkursu otrzyma honorowe, roczne członkostwo w Alpinus Expedition Team, a zwycięska wyprawa zostanie sfinansowana. Zwycięzca, jako honorowy członek Teamu stanie się także członkiem Kapituły Memoriału i będzie miał wpływ na wybór kolejnej zwycięskiej wyprawy. * * * * * Piotr Morawski (ur. 27 grudnia 1976, zm. 8.04.2009) – doktor chemii na Politechnice Warszawskiej, największy polski himalaista młodego pokolenia, jeden z najlepszych himalaistów świata. Zdobywca 6 ośmiotysięczników. Od 2007 roku pełnił funkcję wiceprezesa Polskiego Związku Alpinizmu. Był także członkiem Alpinus Expedition Team. W 1995 roku ukończył kurs skałkowy i kurs taternicki. Od początku pociągało go zimowe wspinanie w Tatrach. Miał na swoim koncie wiele przejść tatrzańskich i alpejskich. Do największych osiągnięć w wysokogórskiej karierze Piotrka należy pierwsze zimowe wejście na ośmiotysięcznik Shisha Pangma, wraz z Simone Moro, ustanowienie - nie pobitego do tej pory - rekordu wysokości zimą na K2, wraz z Denisem Urubko, a także trawers Gasherbruma I wraz z Peterem Hamorem czy pierwsze przejście południowej ściany Shisha Pangmy zimą wraz z Simone Moro. W 2009 podczas wyprawy aklimatyzacyjnej na Dhaulagiri Piotr Morawski wpadł do szczeliny lodowcowej, niestety nie udało się go uratować. Zginął mając 32 lata. Został pochowany w Himalajach. www.aplinus-miejodwage.pl Alpinus Expedition Team to zespół wspieranych przez markę Alpinus polskich wspinaczy i podróżników, którzy poszukują nowych ekstremalnych wyzwań, często w dziewiczych rejonach świata. Alpinus Expedition Team tworzą: Ola Taistra, Kinga Baranowska, Edyta Ropek, Jacek Kudłaty i Marcin Gienieczko. http://www.alpinus.pl
Góry odkrył nagle, jako nastolatek. Jego pasją szybko stała się wspinaczka. Zdobył sześć ośmiotysięczników, w tym Sziszapangme zimą. Był utalentowanym, bardzo sprawnym fizycznie himalaistą i pewnie dlatego nikt nie przypuszczał, ze w górach może mu się przytrafić coś złego.
Od dzieciństwa pasjonowały go opowieści o próbach zdobycia biegunów, pierwszych wyprawach w Himalaje czy brawurowych ekspedycjach w głąb Czarnego Lądu. Fascynowało go, jak wiele człowiek jest w stanie znieść w dążeniu do celu. Zapewne w czasie lektury niepostrzeżenie połknął bakcyla walki z sobą, który ujawnił się w sprzyjającym momencie. Piotr trenował kolarstwo, biegał, podróżował po świecie autostopem. Pewnego dnia kolega z liceum zabrał go w Tatry, gdzie przeszli Orlą Perć. Na osiemnastoletnim chłopaku, który wcześniej znał właściwie tylko morze, bo tam jeździł z rodzicami na wakacje, widok ośnieżonych szczytów wywarł wielkie wrażenie. Góry pochłonęły mnie całkowicie, zwłaszcza zima – napisał w swoim pierwszym felietonie dla magazynu „Góry”. – Przez pierwszy sezon biegałem po szlakach, zaraz potem zacząłem się wspinać. Każdą wolną chwilę przeznaczał na wyprawy, choć jako student nie cierpiał na nadmiar pieniędzy. Jeździł stopem, jadł byle co, nocował byle gdzie. Nie stać go było na specjalistyczny sprzęt wspinaczkowy. Kiedyś z tym samym kolegą co wcześniej znów wybrał się na Orlą Perć – w dżinsach, które zamarzały na mrozie, miejskich butach i pożyczonych rakach. Czekan mieli jeden, podawali go sobie na lince w trudniejszych miejscach. Po latach wspominał: Pamiętam niesamowitą chwilę, kiedy staliśmy na jakiejś śnieżnej grani, a pod nami były tylko chmury. Patrzyłem ze łzami szczęścia w oczach i pomyślałem wtedy: „Tak musi być w Himalajach, o których czytałem w książkach i w które pewnie nigdy nie dotrę, ale Tatry tez są piękne”. PIERWSZY SIEDMIOTYSIĘCZNIK W 2001 r., trzy tygodnie po swoim ślubie, pojechał w Tien-szan zdobywać Chan Tengri (7010 m). Przed wyjazdem uczestnicy wyprawy spotkali się na dworcu w Warszawie. Piotr, ze starym plecakiem zniszczonym przez raki, namiotem z supermarketu i marnym śpiworem, w grupie doskonale wyposażonych starych wyjadaczy wyglądał jak ich ubogi krewny. Wcale się tym nie przejmował. Poza tym jedna rzecz miał nową – aparat fotograficzny, prezent ślubny od przyjaciół. Od tej pory się z nim nie rozstawał. Zabrał go i na stypendium naukowe w RPA, i na Szczyt Zwycięstwa (7439 m) rok później, i na kolejne wyprawy. Pasje do fotografii odziedziczył po matce fotolaborantce. Robił tysiące zdjęć, ale akurat na samym szczycie Chan Tengri, na który wszedł z Marcinem Kaczkanem, aparatu nie miał. UPRAGNIONE GÓRY NAJWYŻSZE W 2003 r. marzenia stały się rzeczywistością – Morawski znalazł się pod północną ścianą K2. Narodowa wyprawa kierowana przez Krzysztofa Wielickiego miała podjąć próbę pierwszego zimowego wejścia Północnym Filarem. Piotr do ostatniej chwili nie wiedział, czy pojedzie na swój pierwszy ośmiotysięcznik. Kiedy juz pogodził się z myślą, że odrzucono jego kandydaturę zgłoszoną przez Klub Wysokogórski w Warszawie, zadzwonił Wielicki ze słowami: – No dobra, zaryzykujemy, jedziesz. Kierownik wyprawy szybko się przekonał, ze wybór tego młodego alpinisty był strzałem w dziesiątkę. Wesoły, niesamowicie sprawny fizycznie i gotowy do ciężkiej pracy. Był w naturalny sposób odporny na niskie temperatury. Jednak warunki panujące podczas zdobywania K2 (8611 m) okazały się wyjątkowo trudne – po założeniu czwartego obozu musiał zostać w bazie, jeżeli nie chciał stracić odmrożonych palców stóp. Juz wtedy stało się jasne, kim jest Piotr Morawski – wschodzącą gwiazdą światowego himalaizmu.Szczyt wprawdzie nie został zdobyty, ale trzech wspinaczy: Marcin Kaczkan, Kazach Denis Urubko i właśnie Morawski ustanowili zimowy rekord na K2: dotarli na wysokość 7630 m.W przeddzień opuszczenia bazy Piotr zapisał w swoim niebieskim zeszycie w kratkę: Na tych lodowo-skalistych stokach zostawiam część siebie, swojej duszy i swojego serca. Wracam uboższy właśnie o taka cząstkę siebie. Wiem, że po powrocie będę jej szukał nadaremnie. Będę się budził w nocy, patrzył w spokojny nieruchomy sufi t i podświadomie nasłuchiwał wycia wiatru, jeku szarpanej nim góry. Snuł plany powrotu do lodowej krainy, marzenia o walce, nadziei, porażce i smaku zwycięstwa. Smaku, którego nie dane mi było teraz zaznać.Dwa lata później, w 2005 r., środowisko himalaistów obiegła elektryzująca wiadomość: Morawski i Włoch Simone Moro stanęli na Sziszapangmie (8013 m)! Było to pierwsze zimowe wejście na ten szczyt – wyczyn nie byle jaki, zważywszy że z czternastu ośmiotysięczników tylko połowa została zdobyta o tej porze roku; wszystkie przez Polaków. Na dodatek był to pierwszy ośmiotysięcznik Morawskiego. O polskim wspinaczu zrobiło się głośno. JEJ WYSOKOŚĆ ANNAPURNA Dwa miesiące po powrocie z Sziszapangmy Piotr znów siedział w samolocie lecącym do Katmandu. Tym razem celem była południowa ściana Annapurny (8091 m). Ledwie pamiętał, co robił na nizinach przez te dwa miesiące: nagrania i wywiady dla radia i telewizji, przeprowadzka, żona w ciąży, nauka do egzaminów, choroba matki, obrona doktoratu. Na co dzień pracował jako adiunkt na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej, w Zakładzie Chemii Fizycznej. Interesował się termodynamiką, matematyką, informatyką; robił błyskotliwą karierę naukową. Góry były jednak ważniejsze. Dlaczego się wspinał? Odpowiedział sobie na to pytanie w dzienniku, ktory prowadził od 25 lutego 2001 r.: Wspinam się nie tylko dla samej skały czy lodu i dla samego wspinania. Dla mnie to także podróże, poznawanie ludzi, życie w namiocie, walka ze śniegiem i wiatrem. Przepiękne widoki, kiedy człowiek wisi w środku ściany, a pod nim znajduje się kilkaset metrów czy kilka kilometrów powietrza. Kiedy jestem w górach, nie istnieje świat zewnętrzny, zgiełk i pośpiech. Jest tylko natura i życie razem z jej rytmem. Ktoś może powiedzieć, że to tylko mój wymysł, bo przed życiem się nie ucieknie. Zależy kto co nazywa życiem. Ledwie wrócę do domu, już tęsknię do kolejnych przygód. Jak to kiedyś powiedział mój znajomy: na początku twoje życie toczy się normalnie, czasem przerywasz je wyprawami; potem twoje wyprawy toczą się normalnie i czasem przerywasz je życiem. To ostatnie zdanie usłyszał od jednego z kolegów w bazie pod K2, kiedy odmrożenia wyeliminowały go z dalszego wspinania. Nie wierzył wtedy w jego prawdziwość. Później przypominał je sobie podczas każdej wyprawy. Pod Annapurną poznał Piotra Pustelnika. Obaj bardzo się zżyli. „Pusty” traktował Piotra jak syna, bo w istocie Morawski spełniał jego pragnienie wspinania się z potomkiem w Himalajach. Piotr nie chciał być uczestnikiem zbiorowej konsumpcji gór wysokich w dużych, niemal anonimowych wyprawach. Jego projekty były naznaczone specyfiką praktyki, jaką zdobył w Tatrach: wejść w wielką himalajską ścianę z partnerem, minimalnym zestawem sprzętu oraz głową pełną wiary i determinacji. Wiedział, że zwiększał ryzyko, ale wrodzone możliwości i talent czyniły go przygotowanym do podjęcia takiej decyzji. Zdawał sobie sprawę, że taki wybór nie zaprowadzi go w prosty sposób do zdobycia Korony Himalajów, ale miał to w nosie – na takim kolekcjonerstwie mu nie zależało – wspomina Pustelnik. TRES PEDROS Rok później obaj himalaiści znów rzucili wyzwanie niezdobytej przez nich Annapurnie. Była ona głównym celem w projekcie Pustelnika Tryptyk Himalajski. Brał w nim udział także Peter Hamor, himalaista ze Słowacji. Tak oto spotkało się trzech Piotrów – „Tres Pedros del Himalaya” – jak siebie nazwali. Z Annapurny Polacy ledwie uszli z życiem. Utknęli wysoko na grani z oślepionym przez śnieg Tybetańczykiem, bez jedzenia i wystarczającej ilości sprzętu. Przez trzy dni nie mogli nawiązać łączności, bo wyładowały się im baterie do radia. W świat poszła wiadomość, że zaginęli. Najbliżsi uznali, że nie żyją. Później w jednym z felietonów Morawski napisał: Nawet siedząc w namiocie, nie mam świadomości, że życie może się skończyć. Po prostu wiem, że się uda, że jeszcze zobaczę bazę i pojadę na kolejną wyprawę. Pytanie tylko, na ile ta świadomość jest złudna? Czy w tym momencie wiemy, że to jest koniec? Co nas wtedy ogarnia? Rezygnacja? Smutek? A może śmiech? Po Tryptyku Himalajskim Hamor został stałym partnerem wspinaczkowym Morawskiego. We dwóch stanowili zgrany zespół, gotowy zmierzyć się z najtrudniejszymi wyzwaniami. W 2007 r. zdobyli Nanga Parbat (8126 m) i zmierzyli się z południową ścianą K2, w następnym roku weszli na Ama Dablam (6812 m), walczyli z Annapurną i zdobyli Gaszerbrumy: I (8068 m) i II (8035 m). Sześć lat po pierwszym spotkaniu z wysokimi górami Morawski miał na koncie sześć ośmiotysięczników. I szukał sponsorów na kolejne wyprawy. Rok 2009 także zapowiadał się mocno wyjazdowy. W czerwcu „Tres Pedros” planowali wypad na siedmiotysięcznik Rakapośi – jedną z piękniejszych gór Pakistanu. Wcześniej, w marcu, Morawski i Hamor ruszyli w Himalaje, by po zaaklimatyzowaniu się na Dhaulagiri (8167 m) wytyczyć nową drogę na zachodniej ścianie Manaslu (8156 m). Piotr miał trochę kłopotów finansowych przed tym wyjazdem – stracił sponsora i musiał się zapożyczyć, ale nie zamierzał się wycofać z wyprawy. Wiedział, że sukces w gorach rozwiąże wszystkie problemy. Nie przewidział jednego – że z Himalajów nie wróci. 24 MARCA 2009 Morawski, Hamor i pozostali członkowie wyprawy zmierzają do bazy pod Dhaulagiri. Piotr niewiele spał w nocy – jak zwykle obrabiał zdjęcia na komputerze. Nawet kiedy spotykał się ze swoimi kolegami-wspinaczami na nizinach, chętnie wybierał miejsca z bezprzewodowym Internetem. Siedział wtedy z laptopem, pisał maile i artykuły o wyprawach, przeglądał fotografie. Obok zawsze stał przypięty rower, bo nawet zimą jeździł nim po Warszawie. Kilka dni wcześniej, jeszcze zanim wyruszyli z Katmandu, Morawski wysłał do magazynu „Gory” swój kolejny felieton, tym razem o etyce. Pisał w nim: Dbajmy o to, by cały czas było miejsce na tak staromodne wartości jak partnerstwo. By pogoń za sławą i pieniędzmi nie przysłoniła nam gór, skał, wspinania. Czy może jednak dobry PR jest lepszy od romantyzmu? Chyba wszystko zależy od tego, czego w górach szukamy. Chciałbym znaleźć odpowiedź. Jestem już w Katmandu, w drodze na kolejną wyprawę. Może tym razem coś znajdę. Czy zawróciłby, gdyby wiedział, co znajdzie? 25 MARCA Przed południem Morawski z dwójką innych wspinaczy dociera do Pokhary, gdzie daremnie czekają na tragarzy. Po czterech godzinach staje się jasne, że wynajęci ludzie tego dnia nie dojdą. Wieczorem dopadają go rożne myśli, które przelewa na kartki dziennika. Zawsze go pisze, gdy jest w górach. A wyjeżdża w nie coraz częściej, co stanowi ciężką próbę dla jego małżeństwa. Po powrotach długo nie może się przełączyć z trybu wyprawowego na zwyczajny. Od dawna czuje się rozdarty pomiędzy dwiema rzeczywistościami. Jak sobie z tym wszystkim poradzić? Człowiek wpadł w ten surowy, biały świat i będzie go pragnął do końca życia. Ale w tym surowym białym świecie będzie pragnął rodziny i bliskich. Kompromis nie istnieje… – napisał pod datą 26 maja 2006 r., zaraz po tym, gdy z „Pustym” zmartwychwstali na Annapurnie. 28 MARCA Droga do bazy upływa pod hasłem kłopotów z tragarzami. Część uciekła dwa dni wcześniej, co jakiś czas odłączają się kolejni. Piotrowi po raz pierwszy zdarza się coś takiego. Traktuje to jako nową przygodę, ale jednocześnie się martwi – przecież czeka ich jeszcze Manaslu. Wyprawa nie doszła nawet do podnóża Dhaulagiri, gdzie wspinacze mają się aklimatyzować. 1 KWIETNIA Wreszcie osiągają cel. Wyrąbują platformy, rozstawiają namioty, rozkładają mesę. Są pierwszą wyprawą w bazie. Dhaulagiri wygląda stamtąd niepozornie, przysłania ją ściana Eigeru. 3 KWIETNIA Niebo jest bezchmurne, świeci słońce, ale bardzo silny wiatr zmusza ekipę do pozostania w bazie. Morawski nie może się już doczekać wyjścia do obozu pierwszego, ale gdy myśli o zarzuceniu ciężkiego plecaka, cieszy się z dodatkowego dnia odpoczynku. Do bazy dociera wyprawa TOPR-u złożona z polskich ratowników. Wśród nich jest Roman Mazik, lekarz, którego Piotr poznał kilka lat wcześniej podczas wyprawy na K2. To on po obejrzeniu odmrożeń zakazał Morawskiemu dalszej wspinaczki, a później, już w Polsce, amputował jeden z palców. Teraz wszyscy siedzą w mesie i zajadają się polską kiełbasą. 5 KWIETNIA Ranek jak zwykle jest wietrzny i mroźny, ale piątka wspinaczy, w tym Hamor i Morawski, rusza do gory, żeby założyć pierwszy obóz. Słońce grzeje coraz mocniej, nogi zapadają się w mokrym śniegu, co bardzo utrudnia torowanie. Wieczorem wszyscy są tak zmęczeni, że rozbijają obóz na wysokości 5700 m – 100 m niżej, niż planowali. Cały następny dzień spędzają w jedynce, oszczędzając siły i czekając na zmianę pogody. Pada coraz gęstszy śnieg. Jeśli do rana przestanie, pójdą w gorę. Morawski wtula się w śpiwór, mniej lub bardziej drażniące myśli snują mu się po głowie. W swoim dzienniku pisze: Czuję się, jakby życie powoli zataczało krąg. Przez dwa, właściwie niedługo będzie trzy, lata niespokojnie szukałem swojej ścieżki w życiu. Teraz ta ścieżka stoi coraz bardziej otworem. Była tak blisko! Ale to raczej chodziło o czas, a nie o bliskość. Dobrze mi i spokojnie. Wiem, że w domu czeka na mnie Olga i dwójka fantastycznych dzieci! Byle znów czegoś nie zepsuć. Poniżej dopisuje: Nagle pojawia się pytanie, po co ja to wszystko robię? […] Przez tyle lat udowadniałem sobie, że mimo braku pieniędzy można realizować marzenia. Że tak zwany system w niczym mnie nie zatrzyma. I nie zatrzymał. Mam 33 lata, na uczelnię pewnie już nie wrócę. Nie wiem, z czego będę utrzymywał rodzinę i siebie. Mam problemy z koncentracją. Czekam na to, by wyjechać w góry, bo tutaj mogę leżeć i nic nie robić. Zebrać się, wejść na wierzchołek, wrócić do domu i znów cieszyć się, że jestem wyjątkowy, snuć plany na przyszłą wyprawę. Czy to naprawdę ja jestem? A jeśli nie, to gdzie się podziałem? 7 KWIETNIA Po nocnych opadach śniegu nastaje pogodny dzień. Większość osób wraca do bazy, do dwójki idzie tylko Morawski z Hámorem i Justyną Szepieniec. Przed południem widzą dobre miejsce do rozstawienia obozu. Chwilę później nadciągają chmury i zaczyna wiać śniegiem. Drżąc z zimna, wpełzają do namiotów, by jakoś przetrwać do rana. 8 KWIETNIA, RANEK Po ciężkiej nocy dwóch Piotrów i Justyna zostawiają sprzęt potrzebny do wspinania się w lodowych zboczach prowadzących do obozu trzeciego i rozpoczynają zejście do bazy. Chcą tam odpocząć i spędzić Wielkanoc. O godz. 8.30 piją już herbatę przy namiotach jedynki. Po nocnej śnieżycy wszystko wokół jest spowite świeżym białym całunem, na szczęście droga do bazy jest widoczna. Mimo mrozu słońce grzeje coraz mocniej. Muszą iść. Morawski rusza pierwszy. Na wielkim śnieżnym plateau za Eigerem pojawiają się postaci kilku TOPR-owców podchodzących do jedynki. Hámor, który z Justyną wyszedł kilka minut po Morawskim, szuka wzrokiem swego przyjaciela. Nigdzie go nie widać. Zaniepokojony, zaczyna z Justyną biec. Kilkadziesiąt metrów za obozem widzą załamany most śnieżny. Wołają. Ze szczeliny dobiega głos Piotra – przeżył upadek, ale utknął w zwężeniu 20 m niżej, bez uprzęży i liny. Peter i Justyna nie są w stanie go wydostać. Hámor zjeżdża w lodową czeluść. Czekają go dwie godziny wspólnej walki o życie Piotra, pełne strachu, bezradności, nadziei i absolutnego wyczerpania. OKOŁO GODZ. 9.00 Roman Mazik odpoczywa przed lodospadem, przez który wiedzie droga z bazy do jedynki. To jego pierwsze wyjście do góry podczas tej wyprawy, więc odczuwa wysokość – jest zmęczony, boli go głowa i dokucza mu zadyszka. Włącza radio i w tym momencie słyszy z obozu pierwszego rozpaczliwy głos – Justyna krzyczy, że Piotrek wpadł do szczeliny. TOPR-owcy natychmiast ruszają, walcząc ze stromym podejściem. OKOŁO GODZ. 12.00 Hámor nie przestaje wierzyć, że wszystko się dobrze skończy – pomimo upadku, chłodu i wyczerpania bezskutecznymi próbami uwolnienia się z lodowej pułapki Morawski wciąż żyje. Ratownicy zrzucają do szczeliny drugą linę i wyciągają go ostatkiem sił. Roman Mazik natychmiast rozpoczyna reanimację. Po chwili ze szczeliny wydostaje się Peter Hámor. Szukam Piotra, ale spojrzenie na Romka Mazika rzuca mnie na kolana. Klęczę przy Piotrku, a głos lekarza brzmi bardzo obco. Wiem, o czym Romek mówi, lecz jego słowa dochodzą do mnie niby przez grubą ścianę i prawie ich nie słyszę. Właściwie to ich nie chcę słyszeć. I bez słów lekarza wszystko zrozumiałem. Ale czy to jest rzeczywistość? Czy to, co tutaj się w tej chwili dzieje, jest naprawdę? Nie można już nic zrobić? Nie mogę uwierzyć, że to jest nieodwracalny KONIEC. Zgodnie z wolą żony Piotr Morawski został pochowany w szczelinie lodowca u podnóża Dhaulagiri NA PODSTAWIE: PIOTR MORAWSKI ZOSTAJĄ GÓRY (GÓRY BOOKS 2010); PIOTR I OLGA MORAWSCY OD POCZĄTKU DO KOŃCA (WYD. G+J 2010)
W piątek 11 czerwca br. zapraszamy na godz 18:00 do Empiku w Juniorze (ul. Marszałkowska 116-122, Warszawa).
Odbędzie się tam spotkanie z Olgą Morawską, która opowie o książce "Od początku do końca. Piotr Morawski". Premiera książki odbyła się 20 kwietnia br. Jest ona zbiorem notatek z dziennika Piotra Morawskiego oraz zawiera komentarze jego żony - Olgi. Ten sam czas opisywany jest jednocześnie przez dwie osoby - Piotr pisał o wyprawie (m.in. o górach, szlakach, codziennym życiu w górach) i swoich przemyśleniach będąc w Himalajach a Olga o swoich odczuciach oraz o tym co się w tym czasie działo na miejscu w domu. Książka zawiera wzruszającą opowieść o miłości, nadziei i pokonywaniu szczytów. "Książka naprawdę świetna - przeczytałam ją jednym tchem, a kiedy czytałam to płakałam. Jest to historia ich życia, ich miłości czasem bardzo trudnej" - to słowa jednej z osób po lekturze książki. W pełni oddają one klimat tej opowieści. Zapraszamy na spotkanie wszystkich tych, którzy chcieliby usłyszeć historię powstawania książki "Od początku do końca. Piotr Morawski".
Konkurs cieszył się bardzo dużą popularnością. W jednoosobowym jury zasiadła żona Piotra Morawskiego - Olga. Oto osiem wyróżnionych przez nią komentarzy:
1. Treść komentarza: "Na początku twoje życie toczy się normalnie, czasem przerywasz je wyprawami; potem twoje wyprawy toczą się normalnie i czasem przerywasz je życiem... Na początku jesteśmy młodzi, postrzegamy świat tak, jak został nam on pokazany przez naszych najbliższych, wtedy to każda nasza wyprawa wydaje się czymś pięknym, nowym i nieodgadnionym. Żyjemy spokojnie, bez większych problemów, od czasu do czasu podejmując wyzwania jakie niosą za sobą te pierwsze wyprawy. jednak z czasem przychodzi moment kiedy musimy samodzielnie wyruszyć w wyprawę naszego życia. opuszczamy rodzinny dom wybierając życie zagubionego tułacza, który w swojej egzystencji szuka celu, tak właśnie nasze życie staje się wielką wyprawą, walką o przetrwanie i o sens życia. Każdy krok jest przygodą, każdy nowy dzień kolejną wyprawą w nieznane, wieczna pogoń za czymś co nieuchwytne i odległe, sprawia, że w natłoku codziennych wypraw, zabiegania i pytań: "którą wybrać drogę?" zapominamy o tym kim jesteśmy i czym tak naprawdę jest nasze życie. Jednak w każdej wyprawie zdarzają się wypadki, sytuacje, które zwalniają tempo, prowokują do głębszych refleksji, ukazują, że jesteśmy tylko ludźmi, którzy podczas ziemskiej wyprawy zapomnieli o życiu i wtedy do niego wracamy, przerywając na chwilę wieczną wyprawę po szczęście, wówczas zastanawiamy się czy życie wiecznego włóczykija naprawdę jest naszym przeznaczeniem, czy decydując się na wyprawę, zapomnimy o życiu...". Autor komentarza: Emilia13 Uzasadnienie wyboru: "Ponieważ zupełnie inaczej niż myślę i my inaczej myśleliśmy, i dlatego mi się podoba." 2. Treść komentarza: "Dlaczego życie i wyprawy to nie to samo? Jeśli wyprawy nie są życiem, to czym? To kiedy jesteśmy szczęśliwi? Będąc tam – tęskniąc za tym co tu? Czy będąc tu – ciągle czując niedosyt i niespełnienie braku nas tam? Trzeba przede wszystkim poznać siebie, zrozumieć, czego w życiu szukamy – i czerpać z tego siłę. Czy tu – czy tam. Ważne, żeby była w tym harmonia, żebyśmy czuli, że naprawdę żyjemy, i każdy dzień jest, a nie po prostu mija. Ja swoje życie przerywam wyprawami – a kiedy wyjeżdżam „tam”, staję się kimś innym – i zazdroszczę wiecznym podróżnikom tego, że swój dobytek noszą w plecaku, bo też tak chcę. I chłonę każde słowo ich opowieści…i słyszę, że po pewnym czasie wszędzie jest tak samo…gdzieś gubi się ta świeżość w odkrywaniu nowego i popada się w rutynę „bycia w podróży”; kiedy wracam do swojego „tu” to ja jestem globtroterem, który opowiada o tym, co widział, słyszał, przeżył - pełnym zachwytu nad tym wszystkim nowym, innym – i bogatsza we wszystkie niecodzienne doznania i krajobrazy. Bo najważniejsze to się nie znudzić – ani normalnym życiem, ani wyprawami." Autor komentarza: Maga Uzasadnienie wyboru: "Ponieważ tak myśleliśmy" 3. Treść komentarza: "Każdy człowiek rodząc się zaczyna swą wielką podróż.Ta podróż to życie.Jedni podróżują nieświadomie i nieciekawie, inni bardziej dojrzale wybierają swoją drogę, jedni czasem za szybko ją kończą a jeszcze inni snują się bardzo długo.Jednym i drugim należy życzyć szczęścia bo na ich drogach mogą stanąć całkiem nieprzewidziane przeszkody,które zamienią ich życie w wieczną podróż..." Autor komentarza: Turystka Uzasadnienie wyboru: "Ponieważ komentarz jest ciekawy" 4. Treść komentarza: "Jeśli zaczniesz podróżować, już nigdy nie będziesz mógł uspokoić swojego wędrownego serca. Zawsze będzie okazja do wyjechania, sposobność do zobaczenia czegoś, co sprawi, że wciąż będziesz się zmieniał. A w domu będziesz tylko gościem..." Autor komentarza: asiakol8 Uzasadnienie wyboru: "Ponieważ mi się podoba" 5. Treść komentarza: "Wyprawa ..... Nasze życie jest jedną wielką wyprawą w ...nieznane. Zaczyna się od niby normalnego pójścia do przedszkola. Potem jest jedną wielka wyprawą w nieznane i przynosi mam coraz to inne czasami nie zrozumiałe dla nas efekty tej wędrówki. Jest to wędrowanie na wyżyny i niziny, są to wzloty i upadki,góry i doliny czy umiemy nad tym panować? Nie, bo nie byli byśmy ludźmi, żądnymi sukcesu i... może chwały. Zdobywając te szczyty czasami spadamy, głęboko i tylko jak głęboko spadniemy zależy nasza wspinaczka za życia......, która chyba nie jest tak naprawdę nic warta..." Autor komentarza: MSagittarius Uzasadnienie wyboru: "Ponieważ komentarz jest ciekawy" 6. Treść komentarza: "NIE WOLNO LEKCEWAŻYĆ WŁASNYCH MARZEŃ" Autor komentarza: malgosia69 Uzasadnienie wyboru: "Ponieważ w to wierzę" 7. Treść komentarza: "UWAGA! OSTRZEŻENIE!! Zanim zdecydujesz się wyruszyć w prawdziwą podróż- usiądź, weź głęboki oddech i przemyśl to poważnie:) Z podróżami nie ma żartów! Wciąąągaaająąąąą..........Potem nic już nie jest takie jak wcześniej:) Myślisz o nich, śnisz, wspominasz je, wszystko Ci o nich przypomina......aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! To straszne!!!:) Nie masz czasu na oglądanie TV, zarabianie na kolejny samochód i uganianie się za kolejnym awansem... Zastanów więc się poważne czy chcesz dzielić to co masz z Pasją:) Jest władcza i kapryśna...i potrafi wycisnąć z każdego siódme poty.....ale jak nie ONA to co? Przecież życie to jedna wielka podróż....:):):)" Autor komentarza: Ania_N Uzasadnienie wyboru: "Ponieważ jest to prawdziwe" 8. Treść komentarza: "Życie to tylko parę pamiętnych chwil w oceanie przemijania. Życie to liść który spadnie. Człowiek który utonie. Słońce które zajdzie. Życie to głupota podczas wschodu Życie to wyprawy podczas nowiu Życie to w końcu śmierć przy zmierzchu Życie po prostu nigdy nie będzie życiem Bez przygód." Autor komentarza: Silmarilia Uzasadnienie wyboru: "Ponieważ komentarz jest fajny" Olga Morawska bardzo Wam dziękuje za wzięcie udziału w tym konkursie i przesłanie tak wielu ciekawych komentarzy. Niektóre z nich bardzo ją wzruszyły. Każda z osób, której komentarz został wyróżniony otrzyma nagrodę w postaci dwóch książek: "Od początku do końca. Piotr Morawski" oraz "Himalaje, Indie, Nepal i Pakistan - Przewodnik dla łowców przygód". Gratulujemy z zapraszamy do wzięcia udziału w innych konkursach!
Premiera książki "Od początku do końca. Piotr Morawski"
Dnia 20 kwietnia br. odbędzie się premiera książki "Od początku do końca. Piotr Morawski", która zawiera wzruszającą opowieść o miłości, nadziei i pokonywaniu szczytów.
To miała być wyprawa aklimatyzacyjna przed próbą wytyczenia nowej drogi na Manaslu. Los okazał się okrutny. 8 kwietnia 2009 r. podczas zejścia do bazy, po założeniu obozu II na ośmiotysięczniku Dhaulagiri Piotr Morawski spadł w 25-metrową szczelinę. Gdy udało się go wydostać, nie dawał już oznak życia. Miał zaledwie 32 lata. Był znakomitym himalaistą, zdobywcą sześciu ośmiotysięczników, jednym z najbardziej rokujących na przyszłość wspinaczy i dobrym, szlachetnym człowiekiem. Kochał wysokie góry, a wspinaczka była pasją, dla której gotów był poświęcić doskonale zapowiadającą się karierę naukową na Politechnice. Piotr na zawsze został w Himalajach. W Warszawie została jego żona Olga i dwaj mali synowie. Ta książka opowiada o miłości i o śmiertelnie zaborczych górach, które tę miłość wystawiały na próbę. I choć wydaje się, że góry zwyciężyły, to tak naprawdę zwyciężyła miłość. To ona jest najważniejsza w tej opowiedzianej na dwa głosy historii. Piotr przemawia w niej słowami ze swego dziennika, który prowadził podczas wypraw. Olga wspomina swoje życie u boku męża – sławnego himalaisty a także wyprawę w Himalaje, od której musiała to życie zacząć od nowa. To wzruszająca opowieść o miłości, nadziei i pokonywaniu szczytów. Tych pokrytych śniegiem i tych, które przed nami stawia życie. Zapraszamy do wzięcia udziału w konkursie!
PIOTR MORAWSKI: ZOSTAJĄ GÓRY Opowiadania – felietony – wspomnienia
Książka przygotowana z myślą zarówno o tych, którzy dobrze znają wspinaczkowy, literacki i fotograficzny dorobek wybitnego himalaisty Piotra Morawskiego (1976-2009), jak i odbiorców nie mających wcześniej okazji bliższego zapoznania się z dokonaniami tego wyjątkowego człowieka.
Zebrane w niej zostały autorskie relacje z najważniejszych jego wypraw w góry najwyższe (m.in. na ośmiotysięczniki: Shisha Pangmę, Annapurnę czy K2) oraz publikowane na łamach magazynu GÓRY, niezwykle osobiste felietony. Teksty Piotra urzekają egzotyką tematyki, świeżością spojrzenia oraz stylistyczną wirtuozerią, dzięki czemu stanowią doskonałą lekturę nie tylko dla miłośników gór i alpinizmu. Dodatkowym walorem publikacji są zamieszczone w niej fotografie dokumentujące wspinaczkową pasję autora i przybliżające nam jego sposób postrzegania gór, człowieka, otoczenia. Cennym uzupełnieniem są wspomnienia o Piotrze, przygotowane przez jego żonę Olgę, przyjaciół i partnerów ze wspinaczkowych wypraw. Całkowity dochód z książki zostanie przekazany dzieciom i żonie tragicznie zmarłego himalaisty.