Pingwinom grozi wyginięcie. Największym zagrożeniem są kutry rybackie i rybołówstwo
Najnowsze badania naukowców z Uniwersytetu St. Andrews wykazały, że pingwiny przylądkowe żerują na tych samych obszarach, po których pływają kutry rybackie. Rybołówstwo przemysłowe na dużą skalę sprawia, że zwierzęta te coraz częściej muszą walczyć o przetrwanie.
Pingwin przylądkowy lub pingwin toniec (Spheniscus demersus) to samotnik. Zamieszkuje wybrzeża Afryki Południowej i wyspy od Namibii do południowego Mozambiku. Żeruje na morzu polując na małe ryby. Osobniki dorosłe prowadzą osiadły tryb życia. Młode, po uzyskaniu samodzielności, oddalają się od stada. Dopiero po okresie pierzenia wracają i rozmnażają się w kolonii rodzimej. Jest krytycznie zagrożony wyginięciem. Pingwinom przylądkowym grozi wyginięcie Szkoccy naukowcy z Uniwersytetu St. Andrews na łamach czasopisma „Journal of Applied Ecology” opublikowali właśnie niepokojącą pracę. W artykule po raz pierwszy opisali, jak gospodarka rybacka w bezpośredni sposób stwarza konkurencję i zagrożenie dla konkretnego gatunku, w tym przypadku właśnie pingwina przylądkowego. Badacze przypominają, że populacja tego gatunku spadła o prawie 80% w ciągu ostatnich trzydziestu lat. – Również z powodu konkurowania z lokalnymi rybakami, którzy poławiają sardynki i sardele (ryby szerzej znane jako anchois). To kluczowe pożywienie pingwinów przylądkowych – podkreślają autorzy badania w oświadczeniu. Pingwiny muszą konkurować z kutrami rybackimi o pożywienie Naukowcy w swoim badaniu po raz pierwszy wprowadzili nową miarę w analizie wpływu działalności człowieka na ekosystemy. Nazwali ją „intensywnością nakładania się”. Mierzy ona nie tylko wielkość wspólnej przestrzeni między pingwinami a kutrami rybackimi, ale także liczbę zwierząt faktycznie dotkniętych tym współwystępowaniem. – Chcieliśmy znaleźć lepszy sposób oceny, jak wiele pingwinów jest potencjalnie dotkniętych działalnością rybacką w pobliżu, a nie tylko miejsca, w którym występuje nakładanie się – powiedziała dr Jacqueline Glencross, główna autorka badania ze Szkockiego Instytutu Oceanicznego na Uniwersytecie St. Andrews. Zespół korzystał z danych zebranych na podstawie śledzenia pingwinów na wyspach Robbeneiland i Dassen. Okazało się, że w 2016 roku, czyli w okresie, gdy łączna masa populacji ryb w tamtejszym akwenie była wyraźnie niższa niż zwykle, ok. 20% pingwinów żerowało na tych samych obszarach, na których aktywne były kutry rybackie. Natomiast w latach, gdy populacja ryb była większa, konkurencja spadała do zaledwie 4%. Jak przemysł rybny powoli zabijają zwierzęta? Jest to poważny problem, ponieważ pingwinom bardzo trudno jest konkurować z przemysłem, który bardzo często odławia dużą część biomasy. W wodzie zostaje wówczas mniej ryb, więc ptaki te muszą dłużej szukać jedzenia i zużywają na to więcej energii. – To wszystko zwiększa presję na gatunek, który i tak już znajduje się w kryzysie – podkreślają uczeni. Z drugiej strony aktywność kutrów rybackich powodują znaczny hałas, a ruch statków może rozpraszać ławice i przepędzać ryby w głębsze lub dalsze rejony, które są mniej dostępne dla nurkujących pingwinów. – Odkrycia te sugerują, że konkurencja między rybakami a pingwinami może się nasilać, gdy brakuje ryb, co stanowi największe ryzyko w newralgicznych okresach, takich jak wychowywanie piskląt. Wtedyy dorosłe pingwiny muszą efektywnie żerować, aby wyżywić swoje młode – napisali badacze. Pingwiny kontra rząd RPA Autorzy podkreślają, że badanie to stanowi nowe narzędzie do oceny ryzyka ekologicznego i wspierania zarządzania zrównoważonym rybołówstwem. – Ma ono również praktyczne implikacje dla projektowania dynamicznych morskich obszarów chronionych i zamykania niektórych przestrzeni dla rybołówstwa – twierdzą naukowcy ze szkockiego uniwersytetu. Co ciekawe, sprawa pingwinów przylądkowych trafiła nawet do sądu najwyższego Republiki Południowej Afryki. Na początku tego roku działacze ochrony przyrody doszli do ugody z sektorem rybackim w sprawie konieczności zamknięcia łowisk w pobliżu kolonii pingwinów. Po tym wyroku rząd RPA przywrócił więcej biologicznie istotnych stref zakazu połowów wokół wyspy Robbeneiland, czyli jednej z tych, które były objęte badaniem. Źródło: PhysOrg Nasz autor Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal+, obecnie pracuje w RMF FM. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu. Pisze przede wszystkim o archeologii i przyrodzie. Prywatnie bardzo zainteresowany polityką.
Ten mały podróżnik zaskoczył świat. Znalazł się 4 tys. km od domu
Pingwiny białookie potrafią pokonywać ogromne dystanse, ale ten osobnik – dosłownie – przepłynął sam siebie. Mieszkaniec Antarktydy trafił aż do wybrzeży Nowej Zelandii. Co sprawiło, że znalazł się tak daleko od domu?
W tym artykule: Pingwin z Antarktydy dopłynął do Nowej Zelandii Pingwiny, a zmiany klimatyczne Ta historia brzmi jak gotowy scenariusz na familijny film – z pingwinem białookim w roli głównej. Choć gatunek ten na co dzień zamieszkuje Antarktydę, jeden z jego przedstawicieli najwyraźniej zszedł z kursu. Został odnaleziony tysiące kilometrów od swojego naturalnego środowiska, u wybrzeży nowozelandzkiej Wyspy Południowej. Nietypowego podróżnika zauważył Harry Singh, który w rozmowie z NBC przyznał, że ptak nie miał widocznych obrażeń. Był jednak wyraźnie zmęczony i głodny. Nie ma w tym nic dziwnego. Pingwiny białookie potrafią co prawda oddalić się od miejsca osiedlenia nawet o 1200 kilometrów, ale ten osobnik mógł w swojej wędrówce z Antarktydy pokonać niemal 4 tysiące kilometrów. Grupa dzieci przypadkiem odkryła nowy gatunek prehistorycznego pingwina. Był olbrzymi Paleontolodzy mają nadzieję, że odkrycie nieznanego do tej pory gatunku pozwoli im lepiej zrozumieć ewolucję pingwinów. Pingwin z Antarktydy dopłynął do Nowej Zelandii Pingwiny białookie nie są stałymi bywalcami w Nowej Zelandii. Pingu, bo tak nazwali zgubę mieszkańcy Birdligs Flat, to zaledwie trzeci zaobserwowany okaz w historii. Pierwszy żywy pingwin dopłynął do nowozelandzkich wybrzeży w 1993 r. Wcześniej w 1962 r. martwego ptaka znaleziono na jednej z plaż. Singh od razu zaopiekował się Pingu. Razem z żoną zostali przy nim przez kilka godzin, dopóki na miejsce nie dotarli weterynarze z Christchurch Penguin Rehabilitation. Przybysz z Antarktydy był niedożywiony i poważnie odwodniony, dlatego zanim wypuszczono go na wolność, najpierw dostał do zjedzenia specjalnie przygotowane przekąski z ryb. Zregenerowany pingwin wstał i ponownie zanurkował w morskich falach. – Wybraliśmy zatokę od strony południowej, ponieważ nie ma tam zbyt wielu ludzi i psów – mówiła Anita Spencer z Departamentu Ochrony w wywiadzie dla australijskiej agencji Associated Press. – Młode pingwiny pływają po bardzo szerokich terenach, zanim się rozmnożą. Ten ptak mógł się po prostu zgubić. Niewykluczone, że w przyszłości, kiedy zmienią się nasze oceany, pewne zachowania zwierząt morskich również będą mogły ulec zmianie – dodał Philip Trathan, starszy naukowiec z British Antarctic Survey. Badania nad guanem pingwinów białookich dały przełomowe wnioski Zakładając, że pewne schematy są powtarzalne, biolodzy będą mogli zrozumieć przyszłość Oceanu Południowego. Pingwiny, a zmiany klimatyczne Białookie i cesarskie to jedyne gatunki pingwinów, które osiedlają się na lodzie. Wszystkie inne żyją na otwartych wodach. Według informacji podanych na rządowej stronie Nowej Zelandii, kuzyni Pingu są gatunkiem wskaźnikowym używanym do monitorowania wpływu zmian środowiskowych na ekosystemy morskie Arktyki. Nie jest tajemnicą, że ptaki te już od kilku lat poważnie odczuwają skutki zmian klimatycznych. W 2017 r. prawie wszystkie pisklęta z kolonii pingwinów białookich we wschodniej Arktyce umarły z głodu. Naukowcy tłumaczą, że stało się tak, ponieważ topniejące lodowce zmusiły rodziców do szukania pożywienia dalej niż zazwyczaj. Zanim zdążyli wrócić, przeżyły tylko dwa tysiące maluchów. Źródło: NBC
Pingwiny w Afryce zagrożone bardziej niż nosorożce. Za 15 lat może ich nie być
Charakterystyczne czarno-białe ptaki można spotkać nie tylko na Antarktydzie. Pingwiny w Afryce to nic nowego, jednak ten gatunek ma coraz trudniejsze warunki do życia.
Spis treści: Pingwiny w Afryce Zagrożenia dla pingwinów Działania na rzecz ochrony pingwinów Hasło „pingwiny w Afryce” może budzić zaskoczenie. Z reguły kojarzymy te sympatyczne ptaki z mroźną Antarktyką. Jednak ich zasięg występowania jest szerszy. Przykładem może być pingwin równikowy, który żyje na gorących wyspach Galapagos. Także i na „Czarnym Lądzie” można spotkać czarno-białe nieloty. Pingwiny w Afryce Jakie są pingwiny w Afryce? To pingwiny przylądkowe, inaczej tońce (Spheniscus demersus). Zamieszkują wybrzeża Afryki Południowej. Osiągają 70 cm długości i masę ciała 3,7 kg. Mają wyraźne, białe brwi i ciemny pas na piersi. Na lądzie afrykańskie pingwiny są zabawne. Chodzą chwiejnie się i ryczą jak osły. Ale gdy tylko wślizgną się do morza w poszukiwaniu sardynek i sardeli – ich głównego pokarmu – stają się precyzyjnie zaprojektowanymi torpedami. Przemierzają wodę za pomocą skrzydeł i płetwiastych stóp, kierując się w stronę coraz trudniejszych do znalezienia ofiar. Historycznie pingwiny z Afryki najlepiej czuły się na wyspach rozciągających się od Wyspy Ptaków Hollams u wybrzeży Namibii, wokół czubka kontynentu i wzdłuż wybrzeża do zatoki Algoa. Zagrożenia dla pingwinów Obecnie pingwiny w Afryce są zagrożone. Ekolodzy podejmują ekstremalne środki, aby ratować nawet pojedyncze ptaki. Chcą wzmocnić malejącą pulę genów gatunku. W ciągu trzech dekad liczba pingwinów przylądkowych w wodach Południowej Afryki spadła o 73%, z około 42,5 tys. par lęgowych w 1991 r. do 10,4 tys. w 2021 r. Według spisu z 2021 r. populacja Algoa spadła o około jedną trzecią w ciągu poprzednich dwóch lat. Gdyby tak drastyczne spadki miały miejsce regionalnie, pingwin afrykański kwalifikowałby się do listy krytycznie zagrożonych gatunków Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody. Jeśli to tempo spadku się utrzyma, jedyny endemiczny pingwin w Afryce może wyginąć na wolności w ciągu 15 lat. Utrata pożywienia jest głównym powodem, dla którego te ptaki sobie nie radzą, głównie z powodu przemysłowego rybołówstwa. A także dlatego, że zmiany temperatury powietrza i oceanu wpływają na dostępność sardynek. Ryby te migrują na duże odległości wzdłuż linii brzegowej. Gdyby wyznaczono strefy buforowe bez połowów, żerujące pingwiny miałyby pierwszeństwo w zdobywaniu pożywienia dla swoich piskląt. Pingwiny mają również problemy ze znalezieniem wystarczającej ilości pożywienia z powodu zmieniających się warunków morskich. Globalne ocieplenie zmienia wzorce wiatrów i prądy oceaniczne, co wpływa na tarło ryb w różnych obszarach. Monitorowanie żerowania pingwinów za pomocą satelity pokazuje, że ptaki nadal podążają za określonymi wskazówkami środowiskowymi. Te prowadzą je do wód wzdłuż zachodniego wybrzeża południowej Afryki, które nie są już obfite w ryby. Zdegradowane siedliska lęgowe częściowo wyjaśniają spadek populacji na morzu. Afrykańskie pingwiny lubią zagrzebywać się w ptasich odchodach, zwanych guano, które nagromadziły się na wyspach przez stulecia. Dobrze izolowane od żywiołów guano zapewniało bezpieczne miejsce do gniazdowania. Jednak po rozpoczęciu boomu na naturalne nawozy w połowie XIX wieku większość wysp została ogołocona ze swojego „białego złota”. Pingwiny w Afryce są również narażone na zagrożenia takie jak: ruch statków przechodzących przez ich żerowiska, obecność ludzi w pobliżu miejsc lęgowych, ptasia grypa i inne choroby, wycieki ropy, drapieżnictwo ze strony fok i rekinów. Działania na rzecz ochrony pingwinów Kolonia pingwinów przylądkowych Simon’s Town w RPA powstała stosunkowo niedawno. W 1985 r. przybyło tam kilka par lęgowych. Ptaki wykopały gniazda w piasku i pod pobliskimi krzewami. Od tego czasu populacja wzrosła i ustabilizowała się na stałym poziomie około tysiąca par lęgowych przez ostatnie pięć lat. Pobliska zatoka False Bay jest zamknięta dla komercyjnych połowów pelagicznych, więc ptaki te nie muszą konkurować z ludźmi o sardynki i sardelę. Simon’s Town jest również niezwykłe, ponieważ znajduje się blisko życia miejskiego. Miejsca gniazdowania są łatwo dostępne dla odwiedzających, wzdłuż promenad lub bezpośrednio na plażach. To jedne z niewielu miejsc, w których ludzie mogą obserwować pingwiny z bliska. Opiekunowie pingwinów w RPA ograniczają publiczny dostęp do niektórych części kolonii Simon’s Town, takich jak jeden koniec Seaforth Beach, który został ogrodzony. Szczyt sezonu turystycznego pokrywa się z corocznym pierzeniem pingwinów przylądkowych. Wówczas ptaki nie mogą żerować przez kilka tygodni, co potencjalnie czyni je bardziej podatnymi na stres. W przeszłości działania w zakresie zarządzania populacją pingwinów były specyficzne dla danego miejsca. Stosowano m.in. monitorowanie kolonii, odzyskiwanie uszkodzonych jaj, ratowanie piskląt lub rannych osobników dorosłych. Ekolodzy wypuszczają odratowane ptaki w De Hoop Nature Reserve – morskim obszarze chronionym na południowym wybrzeżu w pobliżu Cape Agulhas – mając nadzieję, że ptaki założą tam nową kolonię. Ponieważ zmiany klimatyczne mają przynieść więcej ekstremalnych zjawisk pogodowych, sztormy lub silne upały mogą zmusić najbardziej oddanych rodziców pingwinów przybrzeżnych do opuszczenia gniazd. Płytkie gniazda plażowe są wystawione na działanie słońca i ciepła, fal sztormowych i padlinożerców, takich jak mewy. W 2002 r. przypływ zbiegł się z silną burzą, co zdewastowało kolonię na Foxy Beach. Następnego dnia badacze znaleźli wiele zalanych gniazd, jaja wyrzucone przez przypływ i ciała piskląt, które uległy hipotermii lub utonęły. Trwają eksperymenty mające na celu stworzenie trwalszych sztucznych gniazd, które mają poprawić sukces lęgowy kolonii Simon’s Town. Źródło: National Geographic
„Rozwody” pingwinów mają poważne konsekwencje. Na szali – przetrwanie kolonii
Pingwiny małe „rozwodzą się” nawet czasem częściej niż ludzie. A wskaźniki rozpadu ich związków są nowym narzędziem, które pozwala przewidzieć przyszłość ich kolonii w obliczu zmian klimatycznych.
Spis treści: Rozwody w koloniach pingwinów Co czipy mówią o pingwinach małych? Tak wygląda „rozwód” pingwinów Wewnętrzne mechanizmy ochronne pingwinów. Niektóre – bezduszne Wieść gminna głosi, że pingwiny łączą się w pary na całe życie. Ale pingwiny małe nie potwierdzają tego przekonania. Te małe ptaki, występujące w Australii i Nowej Zelandii, rozwodzą się ze swoimi partnerami, jeśli nie są zadowolone z liczby piskląt, które „produkują”. Rozwody w koloniach pingwinów Teraz naukowcy odkryli zaskakujący wpływ rozstań pingwinów. Liczba rozwodów wpływa na sukces reprodukcyjny kolonii bardziej niż czynniki takie jak temperatura morza i wysiłki związane z żerowaniem. Ten związek daje naukowcom przydatną wskazówkę do przewidywania przyszłej kondycji kolonii i jej ochrony przed szkodami, ponieważ siedliska pingwinów są w coraz cieplejszej strefie wraz ze zmianami klimatu. Co czipy mówią o pingwinach małych? Pingwiny małe (Eudyptula minor) są najmniejszym gatunkiem pingwinów na świecie, osiągającym średnio zaledwie 30 cm wysokości. Phillip Island, na południowy zachód od Melbourne, jest domem dla około 30 tys. tych małych ptaków. – To największa na świecie kolonia pingwinów małych – mówi Richard Reina, biolog z Monash University i współautor nowego badania opublikowanego w czasopiśmie „Ecology and Evolution”, które rzuca światło na konsekwencje rozwodu pingwinów. Po całym dniu żerowania na morzu, pingwiny wracają do swoich nor w zboczu wzgórza. Niektóre z kolonii żyją w specjalnych budkach lęgowych i są wyposażone w mikroczipy, podobnie jak kot czy pies. Dzięki temu naukowcy mogą je łatwo zeskanować i zebrać dane na temat każdego z ptaków w budce. – Możesz po prostu przyłożyć czytnik i „blip”, a on powie ci, kto jest w domu – Rory Wilson, ekspert od pingwinów z Uniwersytetu Swansea, który nie był zaangażowany w badanie. Podczas sezonu lęgowego – od września do lutego – badacze rejestrują, które ptaki są sparowane w budkach lęgowych lub „małżeństwach”, kiedy składają jaja i kiedy pisklęta się z nich wykluwają. Odnotowują też wzrost i przeżywalność piskląt oraz, które pary się rozdzielają lub „rozwodzą”. Tak wygląda „rozwód” pingwinów – Chociaż może się to wydawać trochę niesprawiedliwe, pingwin z nieodpowiednim partnerem może pomyśleć: „pójdę i znajdę kogoś innego, a wtedy wszystko będzie lepiej” – mówi Wilson. Rozstania zdarzają się często, gdy pary nie rozmnażają się. Ta taktyka jest jednak ryzykowna. – Nowy partner może wcale nie być lepszy. Potencjalnie może być gorszy – mówi Richard Reina. Jak wyjaśnia Wilson, znalezienie i nawiązanie więzi z nowym partnerem wymaga sporo czasu i fatygi. Oznacza to, że pingwiny mogą pominąć sezon lęgowy. Reina i jego koledzy zbadali wskaźniki „rozwodów” pingwinów w ciągu 13 sezonów lęgowych. Średnio około jedna na cztery pary znajdowała nowych partnerów każdego roku. Ale wskaźnik rozwodów w jednym roku mógł być tak niski jak jeden do dwudziestu lub tak wysoki jak jeden do trzech. Ta wysoka zmienność wskaźników rozwodów była „dość nieoczekiwana”. Złożone życie miłosne tych małych ptaków może mieć nieoczekiwane skutki dla całej kolonii. Lata z wyższym wskaźnikiem rozwodów były silnie skorelowane z niższym sukcesem posiadania piskląt i odwrotnie. Wskaźnik rozwodów był również bardziej wiarygodny w przewidywaniu przyszłego sukcesu lęgowego niż czynniki środowiskowe lub behawioralne, takie jak temperatura powierzchni morza lub nawyki żerowania. Inne gatunki, w tym pingwiny królewskie (Aptenodytes patagonicus), pingwiny cesarskie (Aptenodytes forsteri) i pingwiny białookie (Pygoscelis adeliae), są również znane z rozwodów. Jednak to, czy ich wskaźniki rozwodów wpływają na kondycję ich kolonii, będzie trzeba dopiero zbadać. Wewnętrzne mechanizmy ochronne pingwinów. Niektóre – bezduszne Obecnie populacja na Phillip Island ma się dobrze. – Pingwiny małe doskonale chronią się przed zakłóceniami środowiskowymi, gdyż potrafią dostosować się do tego, gdzie i jak długo żerują – podkreśla Reina Inną strategią przetrwania jest porzucanie piskląt, gdy brakuje pożywienia. – To rozdzierający serce widok, ponieważ wszystkie te pisklęta w kolonii umierają z głodu – zauważa Reina. Ale to pozornie bezduszne posunięcie chroni dorosłe osobniki, dzięki czemu mogą one ponownie rozmnażać się w przyszłości. – Jeśli dorosły porzuci pisklę, zawsze jest następny rok i kolejny – dodaje biolog. – Zrozumienie czynników wpływających na rozmnażanie jest niezbędne do oceny ich długoterminowego przetrwania – mówi Diane Colombelli-Négrel, ekolog behawioralny z Flinders University w Australii, która nie brała udziału w badaniu. Eksperci mogliby potencjalnie przewidzieć, jak udane będą nadchodzące sezony lęgowe na podstawie wskaźników rozwodów pingwinów. Jest to szczególnie ważne, ponieważ działalność człowieka nadal wpływa na ocean. – Cieśnina Bassa, gdzie te pingwiny żerują, ociepla się znacznie szybciej niż średnia globalna – mówi Reina. Naukowcy obawiają się, że pingwiny mogą wytrwać w zmieniającym się środowisko tylko tak długo, zanim osiągnięty zostanie punkt krytyczny. – Najważniejsze jest oczywiście to, że środowisko odgrywa w tym rolę Boga. Jeśli nie ma ryb, to koniec. Można o tym zapomnieć – kończy Wilson. Źródło: National Geographic Opracował: Szymon Zdziebłowski
Pingwin równikowy żyje na gorących wyspach Galapagos. To jeden z najrzadszych gatunków na świecie
Przez miliony lat pingwin równikowy radził sobie dobrze w ciepłym klimacie. Dziś jest gatunkiem zagrożonym wyginięciem. Jak naukowcy próbują uratować te ptaki?
Spis treści: Skąd pingwin równikowy wziął się na równiku? Zagrożenia dla pingwinów równikowych Nowe gniazda się sprawdzają Pingwin równikowy – ciekawostki Ponad dekadę temu biolożka P. Dee Boersma wydrążyła niewielki otwór w lawie na Wyspach Galapagos. Miała nadzieję na zwabienie jednego z najrzadszych nielotów na świecie. Pięć miesięcy później para pingwinów równikowych (Spheniscus mendiculus) wprowadziła się do tak przygotowanego gniazda i odchowała młode. W następnym roku wprowadziła się tam kolejna para. Obecnie co najmniej 84 z 120 gniazd, które wydrążyli prof. Boersma z University of Washington w Seattle i jej współpracownicy, nadal nadają się do użytku. A ostatni spis liczebności pingwinów na Galapagos wykazał, że ​​jedna czwarta z nich to osobniki młodociane. To niemało zważywszy na to, że liczebność gatunku szacowana jest między 1500 a 4700 osobników. Po raz pierwszy od dłuższego czasu prof. Boersma, badaczka National Geographic mówi, że jest nadzieja dla tych ptaków. Pingwiny równikowe i tak muszą zmagać się ze zmiennym klimatem Galapagos. Woda tam jest raz ciepła, raz zimna. Zależy to od cyklicznych zjawisk pogodowych El Niño i La Niña. To drugie schładza wodę, co sprawia, że wzdłuż zachodniego wybrzeża Ameryki Południowej pojawia się większa ilość ryb. A to z kolei przyczynia się do obecnego wzrostu populacji pingwinów równikowych, gdyż zapewnia im więcej pożywienia. Skąd pingwin równikowy wziął się na równiku? Nikt dokładnie nie wie, w jaki sposób pingwiny, które znane są z życia w południowych, często lodowatych środowiskach, znalazły się na równiku. Pingwin równikowy jest najbliżej spokrewniony z pingwinem Humboldta z wybrzeża Peru i Chile. Możliwe, że miliony lat temu niektóre pingwiny Humboldta popłynęły z prądem oceanicznym, zatrzymały się na Galapagos i tam zostały. W drodze ewolucji do trzech razy w roku nauczyły się wychowywać pisklęta na skalistych wyspach wystarczająco gorących, aby usmażyć jajko. Pingwiny z Galapagos potrzebują cienia w pobliżu wody, aby zakładać gniazda, ale drzewa są na wyspach rzadkością. Dlatego te monogamiczne czarno-białe ptaki korzystają z tuneli lawowych. To jamy, które zwykle mają około metra głębokości. Pingwiny składają w nich jedno lub dwa jaja bezpośrednio na skale. Pisklęta opuszczają gniazdo w wieku od ośmiu do dziewięciu miesięcy, chociaż czasami wracają jeszcze do rodziców po jedzenie. Zagrożenia dla pingwinów równikowych Kiedy ludzie przybyli na wyspy, sprowadzili nieznane wcześniej gatunki, takie jak koty i szczury, które polują na jaja, pisklęta, a nawet dorosłe osobniki. Komercyjne połowy w okolicznych wodach doprowadziły do ​​przełowienia wielu ryb preferowanych przez ptaki. Ale największy wpływ na pingwiny równikowe ma pogoda. W 1982 roku wyjątkowo silne zjawisko El Niño przetoczyło się przez kulę ziemską. Woda oceanu ociepliła się, uniemożliwiając wydostawanie się na powierzchnię kluczowych składników odżywczych. Brak składników odżywczych oznaczał brak ryb, czyli brak pożywienia dla pingwinów. Pisklęta najpierw głodowały, idąc do rodziców po posiłek i go nie znajdując. Następnie ginęły dorosłe osobniki. Prof. Boersma szacuje, że populacja pingwinów z Galapagos spadła wówczas o połowę, z 10 tys. do mniej niż 5000 osobników. Nigdy już się z tego nie podniosła. Nowe gniazda się sprawdzają – Gatunek ten nie radzi sobie najlepiej w niewoli, więc nie ma ogrodów zoologicznych z pingwinami równikowymi – mówi Paul Salaman. To prezes Galápagos Conservancy, amerykańskiej organizacji non-profit, która działa na rzecz ochrony dzikiej przyrody archipelagu. – Nie ma alternatywy. Naprawdę musimy wziąć się do roboty – dodaje. W 2010 roku, szukając sposobów na zwiększenie populacji, naukowcy zaobserwowali, że wiele pierwotnych miejsc lęgowych pingwinów znajdowało się na wyspach zamieszkanych przez szczury i koty. Zespół postanowił więc stworzyć nowe gniazda na wyspach, na które te drapieżniki nie mają tak dużego wpływu. Prace te finansowane były przez takie źródła jak National Geographic Society oraz Fundacja Davida i Lucile Packardów. Jak ostrzega prof. Boersma, która bada ten gatunek od 1970 r., na razie za wcześnie, by stwierdzić, czy ostatni wzrost liczby młodych pingwinów oznacza prawdziwą odbudowę populacji. – Ale jeśli będzie dużo gniazd dobrej jakości, pingwin równikowy powinien sobie poradzić – dodaje. Pingwin równikowy – ciekawostki Pingwin równikowy to jedyny gatunek pingwina gnieżdżący się na półkuli północnej. Dorosłe pingwiny równikowe mają wierzch ciała czarny, a spód biały. Na spodzie ciała biegnie szeroki czarny pas. Z kolei boki głowy otacza cienki biały pas. Ptaki te osiągają 45 cm wysokości i 2,5 kg masy ciała. Dożywają 20 lat. Pingwiny równikowe potrafią schładzać swoje ciało, m.in. poprzez dyszenie i osłanianie stóp przed słońcem. Mają też zmniejszoną ilość tkanki tłuszczowej. Pokarm tego gatunku to głównie drobne ryby. Pingwin równikowy poluje stadami, często wraz z kormoranami nielotnymi. Na pingwiny polują rekiny i walenie. Pingwin z Galapagos uznawany jest za gatunek zagrożony wyginięciem. Podlega ochronie prawnej. Źródło: National Geographic.
Nie żyje Sphen. Był połówką słynnej homoseksualnej pary pingwinów
Sphen i Magic byli znani na świecie jako jednopłciowa para pingwinów z Sydney. Samce nie tylko zbudowały wspólne gniazdo z kamieni. Wychowały też dwójkę maluchów. Choć to niejedyna taka relacja w świecie zwierząt, zoolodzy podkreślają, że Sphen i Magic byli wyjątkowym duetem.
W tym artykule: Sławna homoseksualna para pingwinów z Sydney Nie żyje pingwin Sphen. Magic pożegnał partnera śpiewem Homoseksualne pingwiny na świecie Nie tylko ludzie mogą mieć różne orientacje seksualne. Dzięki licznym obserwacjom badaczy wiadomo na przykład, że homoseksualność występuje u wielu gatunków zwierząt. To dotyczy choćby pingwinów. Do niedawna najbardziej znaną homoseksualną parą wśród zwierząt były dwa pingwiny: Sphen i Magic. Niestety, Sphen odszedł kilka dni temu w wieku 11 lat – średnia długość życia pingwina białobrewego wynosi od 12 do 13 lat. Sławna homoseksualna para pingwinów z Sydney Początki tej wyjątkowej relacji sięgają 2018 r. To wtedy pracownicy publicznego akwarium SEA LIFE w Sydney zauważyli, że Sphen i Magic kłaniają się sobie i obdarowują kamykami. W świecie pingwinów takie zachowanie jest porównywane do ludzkich zaręczyn. I rzeczywiście, z czasem samce zbudowały wspólne gniazdo z kamieni. Aby zobaczyć, jak głęboka jest ich relacja, pracownicy akwarium podłożyli im atrapę pingwiniego jaja. Chcieli zobaczyć, jak zwierzęta zareagują na taki bodziec. Sphen i Magic szybko zaczęli okazywać naturalny instynkt pielęgnowania. Kolejnym krokiem było przekazanie samcom jednego z dwóch jaj od sąsiedniej pary. Pingwiny od razu zaczęły je wysiadywać. W efekcie powitali na świecie pisklę o imieniu Sphengic (maluch jest też nazywany Larą). Co ciekawe, to niejedyny potomek samców. W 2020 r. powtórzyli ten wyczyn. Wówczas z jaja wykluł się mały pingwin nazwany Clancy. Nie żyje pingwin Sphen. Magic pożegnał partnera śpiewem Sphen i Magic doczekali się wielu fanów na całym świecie. Ich jednopłciowa relacja, choć niejedyna znana mediom, wzruszyła nie tylko pracowników akwarium. Internauci uznali historię pingwinów za uniwersalny przykład tego, że miłość, równość i oddanie nie mają płci. Niestety, historia miłosna samców doczekała się smutnego końca. 21 sierpnia w mediach społecznościowych SEA LIFE Sydney pojawiła się informacja o tym, że Sphen nie żyje. Pingwin miał 11 lat. – Ze złamanym sercem dzielimy się wiadomością, że Sphen, połowa najbardziej znanej i lubianej pary pingwinów białobrewych na świecie, niestety zmarł. [...] Dziedzictwo Sphena będzie nadal żywe dzięki miłości, jaką dzielił z Magicem i ważnym przesłaniom dotyczącym ochrony przyrody, które pomogli nam szerzyć – czytamy na oficjalnym profilu akwarium publicznego na Instagramie. – Sphena i Magica łączyła więź inna niż większość par pingwinów. Można ich było spotkać razem nawet poza sezonem lęgowym, co jest zjawiskiem wyjątkowym w przypadku pingwinów białobrewych – dodają pracownicy SEA LIFE cytowani przez serwis NPR.org. Personel akwarium umożliwił Magicowi ostatnie pożegnanie z ciałem Sphena. Miało mu to móc w przejściu żałoby. Kiedy pingwin zorientował się, że jego partner nie żyje, zaczął śpiewać. Kilku innych mieszkańców kolonii odpowiedziało mu, wydając podobne dźwięki. Takie zachowanie nie jest jeszcze w pełni zbadane przez zoologów. Są jednak zgodni, że patrząc z boku, wyglądało to na „ważny i piękny moment”. Homoseksualne pingwiny na świecie To niejedyna taka historia homoseksualnej relacji między pingwinami tej samej płci. Znacznie wcześniej świat usłyszał o Royu i Silo, parze samców pingwinów maskowych. W 1998 r. pracownicy zoo w nowojorskim Central Parku zauważyli, że zwierzęta odprawiały rytuały godowe, a następnie jeden z nich w próbował wysiadywać kamień tak, jakby był jajkiem. Kilka lat później Roy i Silo otrzymali prawdziwe jajo do wysiadywania. Tak pomogli przyjść na świat samicy Tango. Biolodzy po raz pierwszy zarejestrowali kopulację u humbaków. Okazało się, że to... stosunek dwóch samców Pierwsza taka obserwacja humbaków rzuca nowe światło na ich życie seksualne. Czy zachowania homoerotyczne są powszechne dla całego gatunku? Biolodzy mają zagadkę do rozwiązania. Roy i Silo nie byli pierwszą parą pingwinów tej samej płci znaną w Nowym Jorku. Zanim pojawili się na łamach „The New York Times” w maju 2004 r., nowojorczycy znali już historię dwóch innych pingwinów o imionach Wendell i Cass z New York Aquarium. Nagłośnienie historii Roya i Silo było jednak pewnego rodzaju przełomem. Dopiero po tym pracownicy innych ogrodów zoologicznych na świecie zaczęli brać pod uwagę adopcję jaj lub małych piskląt przez homoseksualne pary pingwinów. Takie sytuacje przebiegały bezproblemowo między innymi w 2009 r. w Niemczech i dwa lata później w Chinach. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
„Królowa Pingwinów” mieszka w Polsce. To jedyny taki osobnik na całym świecie
Jej wyjątkową urodę docenili internauci z całego świata. Kokosanka, albinoska z gdańskiego ZOO, zdeklasowała konkurencję i zdobyła tytuł „Pingwina Roku”. Otrzymała łącznie ponad 90 tys. głosów.
W tym artykule: Kokonsanka z tytułem „Pingwina Roku” Jedyna w swoim rodzaju Kolejny sukces zwierzaka z Polski To już oficjalne – najpopularniejszy pingwin świata mieszka w Polsce. Mowa o Kokosance, albinosce z gdańskiego ZOO. Okazała się bezkonkurencyjna i ogromną przewagą zwyciężyła w międzynarodowym konkursie „March of the Penguin Madness”. Sukces cieszy tym bardziej, że o jego końcowych wynikach decydowali internauci z całego globu. Kokonsanka z tytułem „Pingwina Roku” Mamy powody do radości. Kokosanka, samica pingwina przylądkowego z ZOO w Gdańsku, została właśnie okrzyknięta „Pingwinem Roku”. Dzięki ogromnej mobilizacji i wsparciu polskich internatów, albinoska bezapelacyjnie triumfowała w konkursie wyłaniającym najpopularniejszego pingwina świata. Ulubienica gdańszczan okazała się lepsza od ponad stu innych osobników z całego globu, a w decydującym starciu nie dała szans dwóm pingwinom zza oceanu. Tuż za Koksanką, na drugim stopniu podium, uplasował się pingwin królewski Littlefoot z ZOO w Kansas City. Finałową trójkę uzupełniło pisklę pingwina cesarskiego – Pearl z SeaWorld w San Diego. Łącznie w konkursie oddano 800 tys. głosów, z czego ponad 90 tys. powędrowało do naszej reprezentantki. Oficjalne wyniki ogłoszono w piątek, 19 kwietnia. W nagrodę świeżo upieczona laureatka „March of the Penguin Madness Competition” otrzymała od pracowników Gdańskiego Ogrodu Zoologicznego swój ulubiony przysmak. Czyli tort ze śledzi, którym chętnie podzieliła się z całym stadem. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="498" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fgdansk%2Fposts%2Fpfbid0mcy8zVD6FngQoprGBMCviZVC8PGMpp2RLf72SxUdW5tLxYQ6pp5x4QoGJoYZVtDXl&show_text=false&width=500&is_preview=true" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Jedyna w swoim rodzaju Kokosanka jest jednym z ponad 80 pingwinów przylądkowych – charakteryzujących się czarno-białym upierzeniem – zamieszkujących gdańskie ZOO. Na świat przyszła 12 grudnia 2018 r. i od samego początku zaskarbiła sobie serca zarówno pracowników ogrodu, jak i odwiedzających. W końcu niecodziennie można obserwować pingwina z albinizmem. – Nasza Kokosanka, jedyny albinotyczny pingwin na świecie, została królową pingwinów. Jest ona reprezentantką najliczniejszego stada w naszym ogrodzie, bo pingwinów jest 86. Te zwierzęta czują się u nas dobrze, o czym świadczy choćby fakt, że w zeszłym roku na świat przyszło aż 16 młodych. Nasza albinoska będzie promowała na cały świat ten gatunek. To bardzo ważne, bo w ciągu ostatnich 100 lat populacja pingwinów zmalała o 90% – podkreśla Emilia Salach, dyrektor Gdańskiego Ogrodu Zoologicznego, cytowana przez portal gdansk.pl. Samica, mimo innego umaszczenia, nie wyróżnia się na tle stada. Choć, jak zaznaczają pracownicy Gdańskiego Ogrodu Zoologicznego, ma swoje przyzwyczajenia. – Od małego wolała więcej pływać w basenie. Często wraca też do miejsca, w którym się wykluła, tam, gdzie jej rodzice uwili gniazdo. Widać to miejsce zresztą na wybiegu. Są tu kamienne budki lęgowe. Rodzice Kokosanki zbudowali gniazdo na samym szczycie wybiegu, pod imitacją skałek. Z jednej strony bardzo lubi więc pływać w wodzie, ale z drugiej jest też taką „alpinistką”. Lubi się wspinać po tych wszystkich kamieniach – zdradza Tomasz Fijałkowski, opiekun pingwinów w gdańskim ZOO. Kokosankę, jak i innych mieszkańców ZOO w Gdańsku, można odwiedzać od poniedziałku do piątku w godz. 9:00–16:00 oraz w weekendy między 9:00 a 18:00. Był Gacek, jest Zenek. Kolejny futrzak skradł serca polskich turystów Kot Zenek to kolejny – zaraz po Gacku – futrzak z Pomorza Zachodniego, który bardzo szybko podbił serca mieszkańców i turystów. Czy czworonóg z Wolina dorówna sławą szczecińskiemu pup... Kolejny sukces zwierzaka z Polski Pod koniec 2023 roku z podobnego wyróżnienia, co Kokosanka, cieszył się Magellan – manul z poznańskiego ZOO. Został okrzyknięty najpiękniejszym przedstawicielem swojego gatunku na świecie. Futrzak zdobył łącznie ponad 130 tys. głosów, pokonując w wielkim finale kota z Japonii. W półfinale z kolei najsłynniejszy mieszkaniec Poznania okazał się lepszy od manula z Niemiec. Organizatorzy zabawy – tuż po zakończeniu półfinałowej rywalizacji – podkreślili, że niezwykle zacięta walka „Stubsi kontra Magellan przejdzie do historii jako jedna z najwspanialszych walk wszech czasów”. Źródła: gdansk.pl; archiwum redakcji. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
To jedno z najbardziej wzruszających zdjęć zwierząt, jakie zrobiono. Pojawiają się na nim najmniejsze pingwiny świata
Dwa pingwiny stoją obok siebie, wpatrując się w odległe światła metropolii. Wyglądają, jakby się obejmowały. Na nagrodzonym zdjęciu uwieczniono pingwiny małe – najmniejsze z pingwinów, jakie istnieją.
W tym artykule: Jak powstało słynne zdjęcie pingwinów małych? Pingwiny małe wpatrzone w światła miasta Najmniejsze pingwiny świata Czy pingwiny to monogamiści? Ta wyjątkowa fotografia powstała 3 lata temu. Autorem zdjęcia jest niemiecki fotograf Tobias Baumgaertner. Swoje najsłynniejsze zdjęcie zrobił w okolicach Melbourne, w pobliżu mola St Kilda (St Kilda Pier). Żyje tam kolonia pingwinów małych (Eudyptula minor), która liczy około 1500 osobników. Jak powstało słynne zdjęcie pingwinów małych? Chociaż pingwiny małe nie są zagrożone wyginięciem – na południowej półkuli może być ich nawet pół miliona – kolonia w pobliżu Melbourne jest monitorowana przez ochotników. To dzięki nim Baumgaertner zrobił swoją niezwykłą fotografię. Jeden z ochotników opowiedział mu o dwóch pingwinach, które były często widywane razem. Ptaki zachowywały się, jakby próbowały pocieszyć się objęciami. I tak właśnie było. – Ochotnik powiedział mi, że biały pingwin to starsza dama, która niedawno straciła partnera, i że najwyraźniej to samo spotkało stojącego obok niej młodego samca – wspominał Baumgaertner na Instagramie. – Od tej pory spotykały się regularnie, wspierały i razem godzinami przyglądały się tańczącym światłom pobliskiego miasta. Kapibara – ciekawostki o gryzoniu, który stał się bohaterem memów. Czy można trzymać ją w domu? Gryzonie kojarzą się przede wszystkim z niewielkimi ssakami. Musimy jednak przypomnieć, że ten specyficzny rząd obejmuje także kilka naprawdę dużych gatunków. Już bóbr europejski, wystę... Pingwiny małe wpatrzone w światła miasta Nie oznacza to, że słynne zdjęcie było łatwo zrobić. Ujęcie, które przyniosło Baumgaertnerowi Ocean Photography Award, wymagało kilku dni pracy. Fotograf spędził trzy noce w kolonii. Nie mógł używać sztucznego światła, pingwiny zaś wcale nie siedziały spokojnie: czyściły się, pocierały wąskimi skrzydłami, zmieniały pozycje. – Ciężko było je sfotografować – przyznawał Baumgaertner. Kilkudniowe obserwacje sprawiły, że fotograf dowiedział się nieco więcej o niezwykłej parze. − Podczas gdy wszystkie inne pingwiny spały lub biegały, ta dwójka po prostu stała i cieszyła się każdą sekundą, którą spędziła razem – opowiadał Baumgaertner na łamach „Business Insidera”. – Myślę, że czasami znajduje się miłość wtedy, gdy się najmniej tego spodziewa – dodawał. Najmniejsze pingwiny świata Pingwiny małe występują w Australii i Nowej Zelandii. Australijskie pingwiny małe bywają niekiedy uznawane za odrębny gatunek pingwina. Z ich nowozelandzkimi kuzynami łączą je niewielkie rozmiary. Ptaki te ważą tylko kilogram. Długość ich ciała wynosi zaledwie około 40 cm. Poza niewielkimi rozmiarami wyróżnia je wygląd. Pingwiny małe mają niebieskawe pióra, czasem przybierające odcień indygo. Należą do rodzaju Eudyptula – słowo to oznacza „dobrego małego nurka”. Takie właśnie są. W przeciwieństwie do innych pingwinów, nie migrują. Żyją w koloniach. O świcie całym stadem wskakują do morza i spędzają cały dzień na żerowaniu. Na ląd powracają dopiero o zmierzchu. Czy pingwiny to monogamiści? Jak można przeczytać na stronie organizacji non profit Aquarium of the Pacific, większość samic i samców pingwinów małych łączy się w pary na całe życie. Gdy zbliża się pora lęgu, samiec pierwszy wraca do gniazda i odnawia je albo buduje nowe. Pingwiny małe najchętniej składają jaja w norach wykopanych w ziemi z pomocą dziobów i pazurów. Nory najczęściej ukryte są w zaroślach albo pod drzewami. Samica składa dwa jaja – co rzadkie, może to zrobić nawet dwa razy do roku. W czasie trwającej 35 dni inkubacji rodzice pilnują jaj naprzemiennie. I samiec, i samica poświęcają na to podobną ilość czasu. Po miesiącu z jaj wykluwają się dwa młode, których rodzice karmią i strzegą przez kolejne sześć-osiem tygodni. Po ośmiu tygodniach młode są już wielkości rodziców, a ich ciało pokrywają wodoodporne pióra. Stają się wtedy gotowe do samodzielnego życia. Ile żyją pingwiny małe? To zależy. W naturze – 6, 7 lat. W ogrodach zoologicznych, gdzie nie zagrażają im drapieżniki, ptaki te mogą dożywać nawet 20 lat. Inne ciekawostki o pingwinach znajdziesz w naszym serwisie i magazynach. ŹRÓDŁA: BBC, Business Insider, Aquarium of the Pacific Szukasz więcej fascynujących informacji na temat świata roślin i zwierząt, odkryć archeologicznych i nieskończonego Wszechświata? Zaprenumeruj magazyn „National Geographic Polska". Najnowszą ofertę znajdziesz na tej stronie. Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
Te pingwiny zapadają w sen 10 tys. razy dziennie. Ich drzemki trwają tylko 4 sekundy
Żyjące w Antarktyce pingwiny są rekordzistami w ilości codziennych drzemek. Każdego dnia zasypiają tysiące razy, ale tylko na kilka sekund. Dzięki temu w sumie przesypiają aż 11 godzin na dobę.
W tym artykule: Pingwiny maskowe – policjanci z Antarktyki Czujny jak pingwin Potęga mikrodrzemek To może wydawać się niemożliwe. A jednak da się zasypiać – i budzić – kilkaset razy w ciągu jednej godziny. Przynajmniej potrafią to pingwiny maskowe (Pygoscelis antarcticus). W najnowszym numerze prestiżowego czasopisma naukowego „Science” opisano ich zaskakujący sposób spania. Składa się on z gigantycznej liczby mikrodrzemek, które w sumie składają się w całkiem pokaźną ilość dobowego snu. Wyniki tych badań nie są tylko ciekawostką dotyczącą świata przyrody. U ludzi zapadanie w bardzo krótkie drzemki może być znakiem skrajnego niewyspania albo objawem chorobowym. Jest więc postrzegane jako negatywne. Przyjmuje się, że śpiąc w ten sposób, nie mamy szansy wypocząć ani się zregenerować. Jednak to, co jest prawdą dla ludzi, nie musi być wcale prawdą dla innych zwierząt. Zdaniem badaczy pingwiny maskowe mogą się wystarczająco zregenerować, wielokrotnie przysypiając zaledwie na kilka sekund. Pingwiny maskowe – policjanci z Antarktyki Pingwiny maskowe zawdzięczają swoją nazwę charakterystycznemu wzorowi na głowie. Ich umaszczenie wygląda tak, jakby nosiły maskę albo policyjną czapkę. Ptaki te żyją na wybrzeżu Antarktydy i na okolicznych wyspach. To jedne z najliczniejszych pingwinów. Jest ich kilka milionów i na razie – na szczęście – nie grozi im wyginięcie. Ciekawostki o pingwinach – odkryj zaskakujące fakty Pingwiny to prawdopodobnie najbardziej niezwykłe ptaki, jakie kiedykolwiek zamieszkiwały Ziemię. Co warto wiedzieć na ich temat? Poniżej wymieniamy najbardziej zaskakujące ciekawostki o pingw... Zwierzęta te są znane ze skrupulatnej, naprzemiennej opieki nad potomstwem. Kiedy jeden pingwin zanurza się w okolicznych wodach, by zdobyć pożywienie, drugi zostaje w gnieździe. Pilnuje złożonych w nim jaj. Ich amatorami są wydrzyki brunatne (Stercorarius antarcticus). Ptaki te podkradają jaja pingwinów i mogą także chwytać ich pisklęta. Drugim wrogiem pingwinich rodziców są inne pingwiny maskowe. Jeśli założyciel gniazda będzie nieuważny, inny pingwin może podkraść się do niego, by wykraść trochę materiału budulcowego. Czujny jak pingwin To wszystko sprawia, że pingwiny maskowe powinny mieć oczy dosłownie dookoła głowy. Jeśli chcą, by z ich jaj wykluło się potomstwo i by dożyło samodzielności, muszą być czujne. I to dosłownie przez cały czas. Pingwin strzegący gniazda pozostaje sam na kilka dni. Dopiero po takim czasie wraca drugi rodzic i go zmienia. Stąd taki, a nie inny sposób spania tych ptaków. By opisać go szczegółowo, naukowcy pod kierunkiem Paul-Antoine’a Libourela z Centrum Badań Neuronaukowych w Lyonie przebadali 14 przedstawicieli kolonii pingwinów maskowych z Wyspy Króla Jerzego. To największa wyspa Szetlandów Południowych. Rejestrowano aktywność mózgu pingwinów. Jednocześnie śledzono ich ruchy – np. otwieranie i zamykanie oczu – a także zmiany postury. Pingwiny były też nagrywane i obserwowane bezpośrednio. Potęga mikrodrzemek Już wcześniej było wiadomo, że pingwiny wiele razy zapadają w krótkie drzemki. Teraz jednak udało się policzyć, jak często i w jak krótkie. Okazało się, że średnio pingwinia drzemka trwa tylko 3,91 s. Ptaki pozwalają sobie zasnąć na kilka sekund ponad 10 tys. razy w ciągu doby. Pingwiny przysypiają, stojąc nad jajami albo leżąc na nich. Naukowców zaskoczyło, że na dłuższy sen pozwalały sobie ptaki, które gniazdowały na skraju kolonii. Wcześniej sądzono, że tamtejsze pingwiny muszą być czujniejsze, by chronić swoje gniazda przed wydrzykami. Jednak, jak się okazało, najkrócej spały ptaki ze środka kolonii. Być może z powodu panującego tam hałasu oraz ryzyka kradzieży. Na razie nie udowodniono bezpośrednio, że śpiąc w malutkich kawałeczkach organizmy pingwinów się regenerują. Jednak fakt, że ptaki te dochowują się zdrowego potomstwa wskazuje, że tak w istocie może być. To zaś oznacza, że sen w królestwie zwierząt może przybierać bardzo różne formy. – To, co byłoby nienormalne u człowieka, może być całkowicie normalne u ptaków albo innych zwierząt. Przynajmniej w pewnych określonych warunkach – zauważyli Christian Harding i Vladyslav Vyazovskiy w komentarzu towarzyszącym artykułowi w „Science”. Źródła: Science, Phys.org, ILS, National Geographic. Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
Odkryto skamieniałość największego pingwina w historii. Ważył ponad 150 kg
Paleontolodzy odnaleźli w Nowej Zelandii skamieniałości dwóch nieznanych wcześniej gatunków pingwina. Jeden z nich ważył ponad 150 kg, co czyni go najcięższym pingwinem, który chodził na naszej planecie.
W tym artykule: Największy pingwin na świecie Paleontolodzy znaleźli dwa zupełnie nowe gatunki pingwina Odkrycie rzuca nowe światło na ewolucję tych ptaków Największe ptaki na świecie Pingwiny to niezwykłe zwierzęta, które zamieszkują m.in. regiony Antarktydy, wybrzeża Ameryki Południowej oraz okolice Nowej Zelandii. Ptaki te wyewoluowały w taki sposób, aby przetrwać w surowych warunkach polarnych. Pierwsze gatunki pojawiły się nawet ok. 60 milionów lat temu, ale nie wszystkie przetrwały do dziś. Współcześnie najwięksi przedstawiciele tej rodziny nie przekraczają 130 cm wysokości i ważą do 45 kg, chociaż w przeszłości Ziemię przemierzały dużo większe osobniki. Największy pingwin na świecie Dotychczas uważano, że największym znanym pingwinem był ten, którego skamieniałości odkryto na Antarktydzie. Palaeeudyptes mógł mieć nawet 2 metry wysokości i ważył ok. 115 kg. Ten olbrzym żył w okresie paleogenu ok. 36–40 mln lat temu. Okazuje się jednak, że naszą planetę mogły w prehistorii zamieszkiwać jeszcze większe okazy. Paleontolodzy z Nowej Zelandii odnaleźli w swoim kraju kilka skamieniałości pingwinów. Należały do różnych gatunków, ale dwa z nich były wcześniej nieznane. Jeden z nich okazał się nowym rekordzistą. Na podstawie dokładnej analizy naukowcy stwierdzili, że pingwin ten mógł ważyć nawet 154 kg. To mniej więcej tyle, ile waży dorosły samiec goryla. Kumimanu fordycei, bo tak nazwano nowy gatunek, żył ok. 50 milionów lat temu. Szczątki tego osobnika odnaleziono na plaży w North Otago, na Wyspie Południowej, największej nowozelandzkiej wyspie. Paleontolodzy znaleźli dwa zupełnie nowe gatunki pingwina Pięć innych skamieniałości należało do tego samego gatunku, którego również nigdy wcześniej nie odkryto. Uczeni nadali mu nazwę Petradyptes stonehousei. Badacze twierdzą, że osobniki te żyły ok. 59,5–55,5 mln lat temu. Gatunki pingwinów. Poznaj 10 niezwykłych ptaków, które są mistrzami pływania i oddanymi rodzicami Pingwiny są wyjątkowe, nie tylko ze względu na miejsca, w których mieszkają. Mają unikatowe zwyczaje godowe. Poznaj najciekawsze gatunki pingwinów! Autorzy odkrycia określili masę dwóch nowych gatunków, na podstawie wielkości i gęstości ich kości, a dane te porównali z kośćmi współcześnie żyjących pingwinów. P. stonehousei według szacunków naukowców ważył ok. 50 kilogramów, czyli niewiele więcej od pingwinów cesarskich zamieszkujących Antarktydę. Paleontolodzy znaleźli również szczątki Kumimanu, wymarłego ptaka z rodziny pingwinów, który również zaliczany jest do pingwinów-olbrzymów. W przeszłości na podstawie innych skamieniałości oszacowano, że przedstawiciele tego gatunku ważyły ok. 100 kg i osiągały ok. 1,77 m długości. Odkrycie rzuca nowe światło na ewolucję tych ptaków Skamieniałość największego pingwina się w dużych głazach, które zidentyfikowano w 2017 roku. Paleontolodzy z Muzeum Narodowego Nowej Zelandii Te Papa Tongarewa od tego czasu próbowali dostać się do skamieniałych kości w taki sposób, aby nie naruszyć żadnej struktury. Wyniki swoich badań opublikowali w lutym na łamach czasopisma naukowego „Journal of Paleontology”. Naukowcy twierdzą, że nowo odkryte gatunki pingwina były jednymi z pierwszych, które żyły na Ziemi. Paleontolodzy uważają, że ich szczątki mogą pomóc zrozumieć historię ewolucji tych zwierząt w ciągu milionów lat. – Zarówno Kumimanu fordycei, jak i Petradyptes stonehousei miały dość prymitywne kości płetw. Przypominały nieco płetwy współczesnych ptaków latających, które są również dobrymi pływakami. Jednak prehistoryczne pingwiny, tak samo, jak ich współcześni krewni, nie latały – twierdzi w rozmowie z Live Science Daniel Ksepka, paleontolog z Museum of Greenwich. Największe ptaki na świecie Chociaż masa K. fordycei może robić wrażenie, to warto pamiętać, że współcześnie na Ziemi występują równie duże ptaki. Obecnie to struś (Struthio camelus) jest największym przedstawicielem tej rodziny kręgowców. Ten nielotny ptak lądowy zamieszkuje półpustynie i sawanny Afryki, tereny na południe od Sahary oraz Syrię i Półwysep Arabski. Największe osobniki ważą ok. 160 kg i osiągają 275 cm wysokości. Inne gatunki olbrzymich ptaków to: Kazuar Południowy (45–85 kg, 155 cm) Kazuar Północny (43–75 kg, 150 cm) Emu (32–70 kg, 153 cm) Pingwin Cesarski (30–45 kg, 152 cm) Nandu (15–40 kg, 140 cm) Źródło: Journal of Paleontology Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Gatunki pingwinów. Poznaj 10 niezwykłych ptaków, które są mistrzami pływania i oddanymi rodzicami
Pingwiny są wyjątkowe, nie tylko ze względu na miejsca, w których mieszkają. Mają unikatowe zwyczaje godowe. Poznaj najciekawsze gatunki pingwinów!
W tym artykule: Rodzaje pingwinów Pingwin królewski Pingwin mały Pingwin przylądkowy Pingwin złotoczuby Pingwin skalny Pingwin maskowy Pingwin białobrewy Pingwin Adeli Pingwin grubodzioby Pingwin peruwiański Rodzaje pingwinów Gatunki tych ptaków, a jest ich aż 18, potrafią się między sobą diametralnie różnić. Od dużych pingwinów cesarskich, po pingwina małego, którego nazwa mówi za siebie. Pierwsze spotkacie na wybrzeżach Antarktyki, drugi zamieszkuje południową Australię i Nową Zelandię. Niektóre z nich to prawdziwi twardziele – pingwin Adeli jako gatunek przetrwał na Antarktyce około 45 tysięcy lat! Choć żaden z 18 gatunków nie potrafi latać, ich umiejętności pływania i podwodnych polowań inni mogliby im pozazdrościć. Pingwiny znane są także ze swoich godowych zwyczajów. Są monogamiczne, a podczas kolejnych okresów godowych starają się łączyć na nowo w te same pary, które razem opiekują się potomstwem. Niestety, zmiany klimatu także i tym pięknym ptakom dają się we znaki, niszcząc ich naturalne siedliska. W ciągu ostatnich trzech dekad populacje pingwinów na Morzu Szkockim oraz na zachodzie Antarktyki zmniejszyły się o połowę. Pingwin królewski Wygląd pingwinów królewskich jest stosowny do nazwy. Mają blisko metr wzrostu, a ważą ok. 13 kg, co daje drugie, po cesarskich, miejsce pod względem wielkości w rodzinie. Należą też do najżywiej ubarwionych. Mają pomarańczowe znamiona na głowie, dziobie, szyi i piersi. Przeczytaj więcej o tym, gdzie żyją pingwiny królewskie i jakie mają zwyczaje. Pingwiny królewskie, podobnie jak wiele innych zwierząt, mogą tworzyć związki jednopłciowe. W Berlinie para samców adoptowała porzucone jajo. Pingwin mały Pingwin mały żyje u wybrzeży Nowej Zelandii i Australii. Jak sama nazwa wskazuje, jest niewielki – długość ciała do 40 cm, masa do 1,1 kg. Jaja składa w wykopanej na brzegu norze, która może mieć nawet 50 cm długości. Jego ubarwienie jest mało urozmaicone: ciemny grzbiet, jasny spód ciała. Jakiś czas temu przytulone pingwiny małe u wybrzeży Melbourne podbiły internet. Poznaj historię tego niezwykłego zdjęcia. Pingwin przylądkowy Pingwin przylądkowy, inaczej toniec, zamieszkuje wybrzeża Afryki Południowej. Osiąga 70 cm długości i masę ciała 3,7 kg. Ma wyraźne, białe brwi i ciemny pas na piersi. W Polsce pingwiny przylądkowe można zobaczyć m.in. w gdańskim zoo. Pingwin złotoczuby Część pingwinów wyróżnia się długimi, barwnymi brwiami przechodzącymi w czubek. Tak wygląda m.in. pingwin złotoczuby. Jego średnie rozmiary to długość ciała 70 cm, masa 5 kg. Występuje na Półwyspie Antarktycznym, południowym krańcu Ameryki Południowej i na wyspach subantarktycznych. Pingwin skalny Pingwiny skalne występują w południowo-zachodniej części Oceanu Spokojnego, Indyjskiego i Atlantyckiego. Osiągają 60 cm długości i 5 kg wagi. Wyróżnia je pomarańczowy dziób, czerwone oczy i czarno-białe upierzenie z żółtymi brwiami. Składają jaja do połowy listopada, a pisklęta wykluwają się około miesiąca później i wychodzą z kolonii pod koniec lutego. Po zakończeniu sezonu lęgowego rodzice wyruszają w zimową wyprawę, w czasie której pozostają wyłącznie na morzu przez sześć miesięcy i pokonują tysiące kilometrów. Nagranie ze spotkania pingwinów skalnych stało się wiralem. Dwie widoczne na nim grupy ptaków, zmierzające w przeciwnych kierunkach, zatrzymały się na „pogawędkę”, co wywołało zabawne zamieszanie. Pingwin maskowy Pingwin maskowy nazywany jest także pingwinem antarktycznym. Zgodnie z tą nazwą, zamieszkuje głównie wybrzeża i wyspy Antarktyki. Pierwsza nazwa odnosi się natomiast do wzoru na głowie, który przypomina maskę lub policyjną czapkę. Pingwiny te osiągają średnio 75 cm długości i 5,5 kg wagi. Pingwin białobrewy Pingwiny białobrewe są trzecim co do wielkości gatunkiem pingwinów – długość ciała do 81 cm, masa do 8,5 kg. Mają jaskrawoczerwono-pomarańczowy dziób i charakterystyczne białe łaty na oczach. Występują na wyspach subantarktycznych. Ich największe populacje znajdują się na Falklandach, Georgii Południowej i na Półwyspie Antarktycznym. Pingwiny białobrewe są znane z tego, że mogą tworzyć pary jednopłciowe. Jakiś czas temu para samic została rodzicami. Ptaki zaadoptowały jajo w hiszpańskim zoo. Pingwin Adeli Z pingwinami białobrewymi spokrewnione są pingwiny białookie. Ich inna nazwa to pingwiny Adeli. Zamieszkują wody wokół Antarktydy. Osiągają długość do 75 cm i masę ciała do 5 kg. Stały się szeroko znane dzięki filmom z serii „Madagaskar” oraz serialowi „Pingwiny z Madagaskaru”. Skipper, Kowalski, Rico i Szeregowy są wzorowani właśnie na pingwinach Adeli. Badania nad guanem pingwinów białookich dały przełomowe wnioski. Dotyczą one m.in. przyszłości Antarktydy. Pingwiny białookie są znane także z tego, że pokonują długie dystanse. Jeden z nich znalazł się aż 4 tys. km od domu – odkryli naukowcy. Pingwin grubodzioby Pingwin grubodzioby występuje w Nowej Zelandii. To sporych rozmiarów ptak – długość ciała do 73 cm, masa do 5,1 kg. Ma jaskrawoczerwony dziób i długie, żółte brwi przechodzące w czubek. Z pingwinami grubodziobymi spokrewnione są pingwiny szczotkoczube. Znane są z tego, że z dwóch złożonych jaj wybierają tylko jedno. Przeczytaj, dlaczego ignorują drugie. Pingwin peruwiański Pingwiny Humboldta, zwane też pingwinami peruwiańskimi, zamieszkują zachodnie wybrzeża Ameryki Południowej. Osiągają długość do 70 cm i masę ciała do 5 kg. Wyróżnia je czarny dziób z różową nasadą oraz białe pasy na głowie i tułowiu. Pingwiny peruwiańskie z zoo w Nowym Jorku zyskały światowy rozgłos. Homoseksualna para ptaków doczekała się tam pierwszego pisklęcia. Podobny do pingwina peruwiańskiego jest pingwin magellański. To bohater wzruszającej historii o pingwinie, który każdego roku przepływa 8 tys. km, by spotkać człowieka, który uratował mu życie. Źródło: National Geographic News.
Ciekawostki o pingwinach – odkryj zaskakujące fakty
Pingwiny to prawdopodobnie najbardziej niezwykłe ptaki, jakie kiedykolwiek zamieszkiwały Ziemię. Co warto wiedzieć na ich temat? Poniżej wymieniamy najbardziej zaskakujące ciekawostki o pingwinach.
W tym artykule: Co warto wiedzieć o pingwinach? Są tak samo piękne, jak zaskakujące. Natura przystosowała je do życia w ekstremalnie trudnych warunkach, w których mogą przetrwać tylko nieliczne gatunki. To wielcy podróżnicy, troskliwi rodzice, wierni partnerzy i sprawni łowcy. Czy już wiesz, o jakim zwierzęciu mowa? Pierwsze pingwiny pojawiły się na Ziemi jeszcze w czasach, gdy naszą planetą władały dinozaury. Najstarsze skamieniałości praprzodków tych ptaków liczą sobie ok. 61 mln lat, ale duże zróżnicowanie w obrębie przedstawicieli tego gatunku wskazuje, że ich ewolucja musiała trwać przynajmniej od kilku milionów lat. Mimo tak długiej obecności na Ziemi, gatunek ten został nazwany dopiero w XVI wieku. Największym współcześnie żyjącym przedstawicielem tego rodzaju jest pingwin cesarski, mierzący do 130 cm i osiągający wagą do 45 kg. Na przeciwległym biegunie mamy pingwina małego. Przedstawiciele tego gatunku mierzą ok. 40 cm i ważą 1100 g. Co warto wiedzieć o pingwinach? Przytulone pingwiny u wybrzeży Melbourne podbiły Internet, a historia tego zdjęcia - serca Fotograf uchwycił niezwykle czuły moment: pingwiny w objęciach podziwiają rozświetloną panoramę Melbourne. Randka? To nie tak jak myślisz. Już te podstawowe informacje o pingwinach mogą zaskoczyć wiele osób. Dalej będzie tylko lepiej, bo ciekawostki o pingwinach są tak samo intrygujące, jak ciekawostki o rybach. Co je pingwin? Jak porusza się pod wodą, a jak na lądzie? Jak pingwiny dbają o swoje potomstwo? Odpowiedzi na te i inne pytania o te niezwykłe zwierzęta Antarktydy znajdziesz poniżej. Pingwiny nie zawsze były nielotami. Wymieniając ciekawe fakty o pingwinach, większość osób zapewne powie: „nie potrafią latać”. Zgadza się, pingwiny to nieloty, ale warto wiedzieć, że ta cecha nie jest żadną ułomnością, a naturalnym mechanizmem, który te ptaki wykształciły w toku długiej ewolucji rodzajowej. Gdy klimat na naszej planecie zaczął się zmieniać, ewolucja przystosowała pingwiny do życia w zupełnie nowych warunkach, w których w pełni funkcjonalne skrzydła po prostu przestały być im potrzebne. Pingwiny są świetnymi pływakami i nurkami. Na swoich skrzydłach nie wzbiją się w przestworza, ale to właśnie dzięki nim potrafią szybko pływać. Średnia prędkość, jaką pingwin osiąga pod wodą, to 10 km/godz. Najszybszym gatunkiem jest pingwin białobrewy. Ta „żywa torpeda” osiąga pod wodą prędkość dochodzącą do 35 km/godz. Rekordzistą pod względem głębokości nurkowania jest z kolei pingwin cesarski. Największa odnotowana głębokość, na jaką zanurzył się ten kolos, to 565 m! Przedstawiciele tego gatunku mogą przebywać pod wodą nawet do 20 minut. Ta niezwykła umiejętność jest zasługą sprytnego mechanizmu – gdy pingwin nurkuje, jego serce zaczyna być wolniej, dzięki czemu organizm zużywa mniej tlenu. Pingwiny są sprawnymi myśliwymi. W trakcie polowania, ten niezwykły ptak może złowić nawet kilkadziesiąt ryb, mimo że natura nie obdarzyła go zębami. W chwytaniu zdobyczy pomaga mu język zaopatrzony w liczne wypustki, które przypominają kolce. Co lubią pingwiny? Poza rybami w ich menu pojawiają się także głowonogi. W okresie niedoboru pożywienia nie pogardzą skorupiakami. Od czasu do czasu pingwiny połykają kamienie. Po co? Wbrew pozorom, to zachowanie nie ma nic wspólnego z odczuwaniem głodu. Wiemy już, że natura nie wyposażyła tych ptaków w zęby. Kamienie pomagają im rozdrabniać pokarm. Poza tym pełnią funkcję balastu, dzięki któremu ptaki mogą głębiej nurkować. Oczy pingwina są większe niż jego mózg. Ta cecha zdaje się sugerować, że te niezwykłe ptaki są obdarzone doskonałym wzrokiem. To prawda, ale tylko częściowo. Pingwiny doskonale widzą pod wodą. Ich oczy wykazują niebywałą czułość w zakresie barw zielonej i niebieskiej. Dzięki temu z łatwością odnajdują zdobycz nawet w ciemnej toni morskiej. Okazuje się jednak, że na lądzie są krótkowidzami. Pingwiny i ludzie mają więcej wspólnego, niż mogłoby się wydawać. Tak jak ludzie, pingwiny mają pionową postawę (jako jedyne ptaki), odczuwają łaskotanie i reagują na tę stymulację nerwów tak samo jak człowiek i... mogą cierpieć na depresję. To nie żart. Z powodu zaburzeń psychicznych niektóre pingwiny popełniają samobójstwo. Żeby zakończyć swoje życie, takie osobniki oddalają się od stada na wiele kilometrów, do miejsca, w którym nie mają dostępu do pożywienia. W ten sposób skazują się na śmierć głodową. Pingwiny są monogamistami. W wielotysięcznej kolonii potrafią odnaleźć jednego partnera, wysiadywać z nim jajko i dbać o potomka. Gdy samica zniesie jajo, przekazuje je samcowi, a sama oddala się, by zdobyć pożywienie. Taka wyprawa może trwać nawet dwa miesiące. Po tym czasie wraca do kolonii i odszukuje swojego partnera. Obowiązek wysiadywania jaja spada na samca z dwóch powodów. Po pierwsze, wyczerpana samica musi szybko uzupełnić energię. Po drugie, samce tracą tkankę tłuszczową wolniej niż samice. Ta cecha sprawia, że mogą długo ogrzewać jajo swoim ciałem bez dostępu do pożywienia. Zaginiony pingwin znalazł się 4 tys. km od domu Pingwiny białookie są znane z tego, że pokonują długie dystanse, jednak ten zaskoczył nawet badaczy. Pingwiny mogą wykazywać zachowania homoseksualne. Zanim znajdą odpowiedniego partnera heteroseksualnego, zdarza im się nawiązywać relacje z osobnikami tej samej płci. Przy czym należy podkreślić, że dotyczy to przede wszystkim samców i w mniejszym stopniu samic. Wcześniej naukowcy uważali, że przedstawiciele tego rodzaju nie dostrzegają różnicy między płciami. Najnowsze badania udowadniają jednak, że jest inaczej. Do relacji homoseksualnych dochodzi w koloniach, w których nie ma wystarczającej liczby samic. Aby poradzić sobie z wysokim poziomem testosteronu, osobniki męskie wchodzą w związki homoseksualne. Taki „układ” nie trwa jednak z reguły zbyt długo. Seksualne zwyczaje pingwinów kiedyś były tematem tabu. W 1911 roku odbyła się pionierska wyprawa na biegun południowy, podczas której George Murray Levick przyjrzał się bliżej życiu tych ptaków. Ich zachowania wzbudziły niemały szok u brytyjskiego lekarza. W swoich notatkach opisał m.in. przypadki homoseksualizmu, wykorzystywania seksualnego młodych osobników i... nekrofilii. Badacz był tym tak zakłopotany, że swoje spostrzeżenia zapisał greką. Po powrocie do Wielkiej Brytanii, opublikował wyniki swoich obserwacji, ale część poświęcona seksualnym zwyczajom pingwinów okazała się zbyt mocna, jak na wrażliwość czasów znacznie poprzedzających rewolucję seksualną. Dziś wiemy, że pingwiny wcale nie są nekrofilami. Przynajmniej nie w sensie analogicznym do mechanizmu, który steruje tą dewiacją seksualną u niektórych ludzi. Po prostu u pingwinów działa instynkt. Gdy osobnik płci męskiej widzi samicę leżącą w określonej pozycji, zaczyna „automatycznie” z nią kopulować. Nie odróżnia wówczas osobnika martwego od żywego. Małe pingwiny szybko osiągają samodzielność. Już w wieku dwóch miesięcy zaczynają uczęszczać do „przedszkola”. Pisklęta zbierają się w samodzielne grupy, a do rodziców wracają dopiero wówczas, gdy zaczynają odczuwać głód. Pingwiny mają dwa święta. Każdego roku, 20 stycznia obchodzony jest Światowy Dzień Wiedzy o Pingwinach. Z kolei 25 kwietnia to data Światowego Dnia Pingwinów. Wiosenne święto jest znacznie popularniejsze. Ustanowiono je, gdy naukowcy odkryli, że pingwiny z kolonii Adeli, po wielu miesiącach spędzonych na morzu, wracają na swoje tereny lęgowe właśnie 25 kwietnia. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Jak dotarłam na szósty kontynent. Wyprawa na Antarktydę.
Mimo że wyprawa na Antarktydę nie jest ani łatwa, ani tania, co roku na lodowym lądzie stawia stopę ponad 20 tys. turystów z całego świata.
W tym artykule: Podróż na koniec świata Tysiąc kilometrów koszmaru Życie na pokładzie Wypatrując góry lodowej Gdzie żyją pingwiny na Antarktydzie? Jakie zwierzęta żyją na Antarktydzie? Spacer po księżycu Rok na białym lądzie Oko w oko z wielorybem Polska stacja badawcza Wyprawa na Antarktydę: Informacje praktyczne Antarktyda oczami Marka Kamińskiego W podróży do rozległych przestrzeni nabiera się pewności, że są miejsca, które warto odwiedzić choć raz w życiu. Wyprawa na Antarktydę rozpoczyna się w Ushuaia, argentyńskim mieście wysuniętym najbardziej na południe na całej kuli ziemskiej. Turyści wracają stamtąd z pieczątkami w paszporcie, na których widnieją słowa: „Fin del mundo”, czyli „koniec świata". Podróż na koniec świata Miasto stanowi bramę do najdalszej wyprawy – na Antarktydę. Ogromne statki na nabrzeżu przypominają o istnieniu, gdzieś daleko, białego kontynentu. Co roku stawia na nim stopę 20 tys. turystów z całego świata. Dla mnie jest on swego rodzaju obietnicą samotności, nieskończonej przestrzeni i niezakłóconej ciszy. Trudno wyobrazić sobie miejsce bardziej odległe od domu, pozbawione stałych mieszkańców, telefonów komórkowych, internetu i zabudowań po horyzont. Okrętujemy się na statku ekspedycyjnym Lyubov Orlova, przystosowanym do wypraw antarktycznych. Jest ogromny – długi na 100 m, szeroki na 16 m, a jego wyporność to ponad 6 ton. O samotności można zapomnieć tuż po wejściu na pokład – kłębi się na nim stu dwudziestu turystów i kilkadziesiąt osób międzynarodowej załogi. Przez najbliższe 10 dni będziemy dzielić trzyosobowe kajuty. Większość pasażerów pochodzi z Nowej Zelandii, USA, Kanady, Holandii, Anglii. Z Polski przybyło dziewięć osób. Statkiem podróżują glacjolodzy i ornitolodzy, biolodzy i geolodzy. W wolnym czasie zaplanowano wykłady, odczyty, pokazy zdjęć i filmów o tematyce polarnej. Jednak już wkrótce się przekonamy, że nie każdemu z nas dane będzie w nich uczestniczyć z powodu choroby morskiej. Jest 3 lutego, w Polsce zima w pełni, tymczasem na Antarktydzie lato. To właśnie teraz Cieśnina Drake’a jest wolna od lodu i będziemy mogli swobodnie płynąć w kierunku archipelagu Szetlandów Południowych. Już we wrześniu pokrywa lodowa może się zbliżać do Przylądka Horn. Zasypiam z myślą, że już wkrótce znajdziemy się na obszarze tzw. konwergencji antarktycznej – miejsca, gdzie lodowate wody antarktyczne łączą się z cieplejszymi, subantarktycznymi. Różnice temperatury, gęstości i zasolenia wód są tam tak duże, że po obu stronach żyją zupełnie inne gatunki organizmów. Kiedy przekroczymy zygzakowatą „granicę”, wreszcie wpłyniemy do Antarktyki. Tysiąc kilometrów koszmaru Nie ma szans na ominięcie słynnej Cieśniny Drake’a. Wszystkie statki, zarówno te wypływające z Ushuaia, jak i z Puerto Natales w Chile albo z Falklandów, muszą się zmierzyć z tysiącem kilometrów żeglarskiego koszmaru. Na samą myśl o Drake’u ciarki przechodzą po plecach – to jedne z najbardziej niespokojnych wód na Ziemi. Ponad 400 lat temu odkrył je nieustraszony korsarz w służbie korony angielskiej Francis Drake. Minęło kilka wieków, ale do dziś nazwa cieśniny wywołuje grymas na twarzach nawet najbardziej zatwardziałych wilków morskich. Wielorybnicy zapuszczający się na Szetlandy Południowe zwykli opowiadać, że na wodach Cieśniny Drake’a nie ma ani prawa, ani Boga. Nietrudno uwierzyć, że wielu śmiałków dokonało tutaj swego żywota. W tym niebezpiecznym, a zarazem mitycznym miejscu spotkania Atlantyku z Pacyfikiem fale i wiatr nabierają niewyobrażalnej prędkości. Wkrótce doświadczamy tego na własnej skórze. W nocy statkiem zaczyna chybotać, potężne fale szarpią nim na wszystkie strony. Szuflady nie wypadają z prowadnic tylko dlatego, że są odpowiednio zabezpieczone, drzwi od kajuty zatrzaskują się z hukiem. Zaopatrzeni w aviomarin i plastry ze skopolaminą próbujemy opierać się chorobie morskiej. Zajadamy się też imbirowymi cukierkami, które polecili nam członkowie załogi. Tylko doświadczonym wybrańcom udaje się dostać wieczorem do jadalni lub biblioteki. Kiedy wracają po schodach do kabiny, sztorm rzuca nimi, jakby byli pijani. Przechyły są tak duże, że trudno utrzymać się na nogach. „Straszny Drake” wydaje się nie mieć końca. Niektórzy przez dwa dni nie wychodzą z koi, próbując jakoś przetrwać w pozycji leżącej. Dla bezpieczeństwa na górnych kojach w kajucie można się przypiąć pasami. W ciągu dnia, gdy sztorm trochę przycicha, wychodzimy otumanieni na pokład, niecierpliwie wyglądając lądu. – This Drake is a real shake! – komentuje leciwa Nowozelandka, obserwując fale przez lornetkę. Zwierzęta Antarktydy - jakie gatunki tam żyją? Antarktyda - najdalej wysunięty na południe kontynent - to jedno z najbardziej tajemniczych miejsc na Ziemi. Południowy biegun zimna jest jedynym kontynentem nieeksploatowanym gospodarczo i niez... Życie na pokładzie Mimo że przez dwa dni nie mamy okazji zejść na ląd, nie nudzimy się. Czas na Lyubov Orlova jest zaplanowany co do minuty. Wstajemy o siódmej, budzeni przez głos Kristy, szefowej kuchni, dobywający się z głośników w kajutach. Jeszcze wiele razy usłyszymy przez nie nawoływanie, by udać się na mostek kapitański i podziwiać finwale, piękne lodospady, nunataki – skaliste wzniesienia otoczone lodem. Po śniadaniu rozpoczynają się wykłady. Podczas pierwszego, inauguracyjnego wykładu Shyne, kierownik ekspedycji, zapoznaje nas z przepisami IAATO (International Association of Antarctic Tour Operators), organizacji zajmującej się odpowiedzialnym ruchem turystycznym na Antarktydzie. Mówi o normach postępowania, obowiązkach i ograniczeniach służących ochronie środowiska i bezpieczeństwu zwierząt. Później głos zabiera Bob Headland, historyk o wyglądzie wilka morskiego. Na wieść o tym, że na statku są zaokrętowani Polacy, wspomina polskich uczonych: Henryka Arctowskiego – geografa i badacza Antarktyki, oraz Antoniego Dobrowolskiego, zapalonego geofizyka i meteorologa. Obaj wzięli pod koniec XIX w. udział w ekspedycji antarktycznej na statku Belgica, który na ponad rok utknął wśród lodów w pobliżu Archipelagu Palmera. Naukowcy przeżyli, żywiąc się mięsem pingwinów i fok i prowadząc badania. Było to pierwsze zimowanie człowieka na Antarktydzie. Podkręcając sumiastego wąsa, Headland dalej opowiada ze swadą historię Terra Australis Incognita. W jego relacji pojawia się rosyjski żeglarz Bellingshausen, który w 1820 r. jako pierwszy człowiek zobaczył Antarktydę, oraz Norweg Borchgrevink, który 75 lat później postawił na niej stopę. Opowiada o rywalizacji Scotta i Amundsena w wyścigu na biegun południowy w 1911 r. O tym, jak wygrał Amundsen korzystający z psiego zaprzęgu, zaś Scott, choć wyposażony w sanie motorowe i kuce, dotarł jako drugi. Skończył tragicznie, umierając w drodze powrotnej. – Pamiętajcie, że Antarktyda jest żądna szacunku – podsumowuje Bob – olśniewa, a potem zabiera życie, w przenośni i dosłownie. Uważajcie na nią! Wypatrując góry lodowej Najbardziej wytęsknionym i wyczekiwanym widokiem w naszej podróży są góry lodowe. Piękne i groźne zarazem – potężna lodowa bryła dryfująca po powierzchni to zwykle ledwie jedna piąta całości, która jest schowana pod wodą. Pamiętamy wydarzenie, które miało miejsce dwa dni przed rozpoczęciem naszej wyprawy – norweski statek Nordkapp uszkodził kadłub przy zderzeniu z lodowym kolosem. Wiadomość ta zelektryzowała nas jeszcze w Ushuaia, gdzie w lokalnej telewizji codziennie oglądaliśmy relację z akcji ratunkowej. Jednak na widok pierwszej góry lodowej nikt już o tym nie pamięta, wszyscy hipnotycznie się w nią wpatrują. Mnie ogarnia wzruszenie. To klasyczna góra stołowa – płaska na górze niczym płyta miniaturowego lotniska na środku oceanu. Dryfuje dostojnie, chwiejąc się wśród fal. Najbliższe dni przynoszą nam najpiękniejszy spektakl na świecie. Przed naszymi oczami, jak na scenie, pojawiają się brzegi Szetlandów Południowych. Na wyspach tego archipelagu gniazdują ptaki, które dotąd towarzyszyły nam na oceanie. Znajdują się tu także liczne kolonie pingwinów antarktycznych i białobrewych. Kapitan Igor Karavaev nareszcie daje sygnał do „lądowania”. Na wyspach nie ma portów ani nabrzeży, będziemy więc korzystać z zodiaków – wzmocnionych gumowych pontonów z silnikiem motorowym. Grubo ubrani, wyglądamy, jakbyśmy wybierali się na narty, ale zamiast butów narciarskich założyliśmy kalosze sięgające do kolan. Wysiadamy wprost do lodowatej wody i po kilku krokach nareszcie, po raz pierwszy od wypłynięcia z Ushuaia, stawiamy stopę na lądzie. Jesteśmy zaskoczeni, bo zamiast znaleźć się w białej krainie Królowej Śniegu chodzimy po szarych, nagich skałach, kamieniach i żwirze. Gdzie podziała się „biała pustynia” wspominana przez Antoniego Dobrowolskiego, pierwszego Polaka, który opisał Antarktykę? Jill, młoda glacjolog z Kanady, potwierdza, że „biały kontynent” nie zawsze jest biały. Nie raz będziemy mieli okazję zobaczyć niezlodowacone fragmenty wybrzeża i „oazy” wolne od lodowców. Na krańcach świata – 8 najbardziej odizolowanych miejsc na Ziemi Wciąż są na Ziemi regiony, wyspy i miasta, gdzie w odosobnieniu żyje się od pokoleń. Oto najbardziej niedostępne miejsca świata. Gdzie żyją pingwiny na Antarktydzie? Już podczas pierwszego lądowania przekonujemy się, że wbrew powszechnemu mniemaniu Antarktyda jest domem dla licznych gatunków flory i fauny. Pingwinie guano w znacznym stopniu przyczynia się do użyźniania podłoża, na którym rozwijają się porosty, mchy i grzyby. Świetnie czują się tu również glony i „zimnolubne” bakterie. Najczęściej spotykane ptaki to oczywiście pingwiny. Na Antarktydzie żyją pingwiny: Adeli, antarktyczne, białobrewe, złotoczube, królewskie cesarskie. Poza tym sporo tu albatrosów, kormoranów, petreli, skuł, wydrzyków, mew i innych ptaków. Shyne, kierownik naszej ekspedycji, przestrzega, że przy spotkaniu z pingwinem to zawsze zwierzę, a nie człowiek ma pierwszeństwo na drodze. Powinniśmy też zachować bezpieczną (oczywiście dla pingwina) odległość co najmniej pięciu metrów. Nastręcza to niemałych trudności, gdyż właściwie na wszystkich wyspach, do których przybijamy, kolonie pingwinów są bardzo liczne i trzeba wręcz uważać, żeby się nie zderzyć z którymś z nich. Czasami wystarczy usiąść na kamieniu i cierpliwie zaczekać, a już po chwili ciekawska gromadka „policjantów” otacza nas, a co odważniejszy osobnik nawet skubie za rękaw kurtki. Nieprawdopodobną ciszę przerywa tylko złowieszcze skrzeczenie skuł, które trudnią się podbieraniem jaj z gniazd pingwinów. Pingwiny żywią się głównie krylem, w związku z czym ich guano jest różowe. Taki kolor ma każda przebyta przez nie trasa. Po okolicy unosi się nieodłączny fetor, a na wzniesieniach rysują się ślady pingwinich autostrad, po których pocieszne grupki przemieszczają się gęsiego. Na lądzie ptaki maszerują wyprostowane, z trudem utrzymując równowagę. Nie mają kolan, a jako podpórka lub tzw. trzecia noga służy im ogon, którym zresztą nie mogą poruszać. Trudno oderwać od nich wzrok. To widok iście wzruszający, kiedy dorosły osobnik karmi młode albo drepcze, niczym mały człowieczek, wydeptanymi tunelami. Cała ich nieporadność znika, gdy tylko znajdą się w wodzie. Zdają się nagle odzyskiwać zdolność lotu, dawno utraconą w drodze ewolucji – beztrosko „fruwają” w morskich przestworzach, pływają po powierzchni jak kaczki, skaczą niczym miniaturowe delfiny! Patrzymy na ich wodne popisy, nie wierząc własnym oczom. Jakie zwierzęta żyją na Antarktydzie? Kolejnego dnia podróży odkrywamy, że biel na Antarktydzie jest najbielsza na świecie, natomiast lód mieni się kolorami, o które nikt by go nie podejrzewał. W zatoce noszącej wdzięczną nazwę Primavera (Wiosna) przenosimy się wreszcie do świata z baśni Andersena. Brakuje (choć może to i lepiej) tylko samej Królowej Śniegu, która spojrzeniem zamraża ludzkie serca. Jest rześko, lecz wcale nie tak zimno, jak można byłoby się spodziewać. Termometry wskazują 6º C (w tym samym czasie w Polsce ściska mróz), a słynna naturalna Aleja Gór Lodowych skrzy się w słońcu. W nieprawdopodobnej ciszy pływamy zodiakami wśród lodowych kolosów, podziwiając ich kolory i kształty. Przed nami wyrastają kruche pałace, strzeliste iglice i filary, potężne portyki i bryły przywodzące na myśl postaci ludzkie i zwierzęce. Lodowe konstrukcje szalonego architekta? Czy raczej rzemiosło artystyczne samej natury? Pokusa nadawania nazw wszystkiemu, co nas otacza, jest nie do opanowania. Jakby świat cofnął się do momentu stworzenia. To rodzaj ulotnego raju i złudzenie początku, nienazwanej jeszcze rzeczywistości. W zależności od kąta załamania promieni słonecznych i gęstości lodu ukazuje on coraz to inne barwy. Seledyn przechodzi w turkus, błękit w róż. W tej zimnej i nieskazitelnej scenerii na gigantycznych krach dryfują niespiesznie foki Rossa i Weddella, krabojady oraz lamparty morskie (wszystkie te ssaki należą do płetwonogich). Wygrzewające się w słońcu słynne drapieżniki wyglądają niewinnie i przyjaźnie, dopóki nie pokażą ostrych kłów. Praca na Antarktydzie szuka człowieka. Polacy również mogą się zgłaszać. Chodzi m.in. o liczenie pingwinów Ile pingwinów żyje na Antarktydzie? Możesz to sprawdzić, pracując w najbardziej oddalonym urzędzie pocztowym na świecie. Spacer po księżycu Deception Island to wyspa utworzona przez wierzchołek dawnego wulkanu. Jej nazwa (Wyspa Zwodnicza) nawiązuje do kształtu – podkowy lub przerwanego obwarzanka średnicy ok. 12 km – i trudności w znalezieniu wąskiego przesmyku Neptune’s Bellows (ma zaledwie 230 m szerokości), który prowadzi do jej wnętrza. Pierwszymi ludźmi, którzy tu dotarli, byli łowcy fok i wielorybnicy. Upodobali sobie to miejsce ze względu na doskonałe schronienie, jakie dawało w trudnych, antarktycznych warunkach. Przez lata eksploatowali oni zasoby Antarktyki, dorabiając się fortun na wytapianiu tłuszczu z wielorybiego i foczego mięsa. Kiedy podczas Wielkiego Kryzysu w latach 30. XX w. ceny gwałtownie spadły, stację wielorybniczą na Deception Island porzucono. Współczesne próby utrzymania istniejących tam zabudowań również się nie powiodły – ostatnia erupcja wulkanu w 1969 r. doszczętnie zniszczyła dwie chilijskie stacje polarne. Spacer po tej przedziwnej wyspie przypomina lądowanie na Księżycu. Jak okiem sięgnąć, rozciąga się czarna wulkaniczna plaża. Lodowiec jest doszczętnie przysypany popiołem, kalderę wulkanu wypełnia woda. W jednej z jej ścian widnieje tzw. Okno Neptuna. Stąd amerykański podróżnik i badacz Antarktydy Nathaniel Palmer podobno jako pierwszy człowiek dostrzegł na horyzoncie kontur kontynentu (inne źródła przyznają pierwszeństwo Bellingshausenowi). Niestety, nie mamy tyle szczęścia co nasz poprzednik w 1820 r. Widoczność jest bardzo ograniczona i o kontynencie na razie możemy tylko pomarzyć. Niezwykła wyspa słynie też z innego wydarzenia. W 1928 r. wystartował z niej lotnik, który dokonał pierwszego lotu transantarktycznego. Powoli schodzimy z kaldery, patrząc na nasz pływający w oddali dom, Lyubov Orlova. Zanim wrócimy do zodiaków, niektórzy z nas rozbiorą się do kąpielówek lub bikini, by wykąpać się w naturalnych gorących źródłach w Zatoce Wielorybów, a potem ochłodzić w wodzie o temperaturze 2ºC! Wszystko to na czarnej jak smoła, wulkanicznej plaży. Niewielu z nas spodziewało się na Antarktydzie tego rodzaju atrakcji. Rok na białym lądzie Czwartego dnia podróży nareszcie docieramy do brzegu kontynentu. Czeka na nas Joaquín, pracownik argentyńskiej stacji badawczej Esperanza (Nadzieja). Oprowadza nas po okolicy – pokazuje zbudowane z kamieni schronienie, w którym w 1903 r. przetrwało zimę trzech mężczyzn ze szwedzkiej ekspedycji Otto Nordenskjölda, krzyże na pobliskim pagórku i pingwinisko. Esperanza to szczególne miejsce. W 1978 r. w bazie polarnej urodziło się pierwsze dziecko na Antarktydzie, chłopiec Emilio Marcos Palma. Dziś stację zamieszkuje siedem rodzin z dziećmi. Wszyscy pracownicy bazy przyjeżdżają tutaj na rok, jest wśród nich małżeństwo lekarzy i nauczycieli. Do infrastruktury należą: pomieszczenia badawcze, domy mieszkalne, niewielka szkoła z dostępem do internetu i kaplica uznana przez Watykan za jedyny oficjalny kościół na Antarktydzie. Magazyn żywności jest pełen puszek i jedzenia w proszku. Samoloty wyposażone w płozy startują i lądują z pobliskiego lodowca. Dowiaduję się, że litr benzyny, która nie zamarza w tutejszych temperaturach, kosztuje około 60 dolarów. Miniaturowa osada o dumnej nazwie Esperanza Antártida Argentina tonie we mgle i w śniegu. Na brzegu dorosłe pingwiny skaczą do morza. Młode, które ośmieliły się podążyć za rodzicami, gromadzą się na pobliskiej krze, znacząc ją tryumfalnie różowym guanem. Te, które boją się rzucić w morską otchłań, wkrótce padną z głodu. Na pytanie, jak się żyje na Antarktydzie, Joaquín rozgląda się i mówi. – To najpiękniejszy czas dla mojej rodziny. Żyjemy z dala od chorób, wirusów i sąsiadów. Moje dzieci przez cały rok jeżdżą na nartach i oddychają najczystszym powietrzem na naszej planecie. Nie każdemu jest to dane. Kiedy mówi, z ust wydobywają się obłoczki pary, zaciera zaczerwienione od zimna ręce i uśmiecha się szeroko. Zmarznięci, ruszamy na gorącą herbatę do świetlicy, w której znajdują się sklepik i stoisko pocztowe. Ceny są oszałamiające, ale nikomu to nie przeszkadza. Każdy chce mieć namacalną pamiątkę bytności na końcu świata. Choć to stacja argentyńska, dolary amerykańskie są mile widziane. Już po chwili jeden z pracowników bazy ma pełne ręce roboty – sprzedaje znaczki i stempluje kartki pocztowe. – O!, Polonia! – woła na widok kartek zaadresowanych do Poznania i Katowic. – Jest was tu coraz więcej! Z naszego statku przypływa zodiak z zapasem świeżych warzyw i owoców, które zostawiamy w bazie, jak nakazuje antarktyczny obyczaj. Wreszcie żegnamy się z Joaquínem, wymieniamy adresy mailowe i wracamy do pontonów. To, jakie bazy są odwiedzane podczas wyprawy, zależy oczywiście od organizatora, ale też od warunków atmosferycznych. Program naszego rejsu nie przewiduje wizyty w stacji im. Arctowskiego. Nie mam, niestety, tyle szczęścia, co mój znajomy, który wyruszył na Antarktydę rok przede mną – na statku było kilku Polaków i kapitan zgodził się zawitać w polskiej bazie! Nasz pozostał jednak nieubłagany. Czy to kość najstarszego krewnego człowieka w Europie? Sensacyjne odkrycie w Hiszpanii Naukowcy odnaleźli fragment kości szczękowej wraz z zębem. Należy do krewnego człowieka, który żył 1,4 miliona lat temu. Oznacza to, że to najstarsze szczątki hominida, które odkryto w ... Oko w oko z wielorybem Ostatniego dnia rejsu odwiedzamy brytyjską bazę Port Locroy. Jak na europejskie mocarstwo prezentuje się dość skromnie pod względem infrastruktury. Naprzeciwko, w stacji Juglar Point, leży na brzegu prawie kompletny szkielet humbaka. Jeden jego kręg jest wyższy ode mnie, a przecież nie należę do niskich osób. Po obiedzie płyniemy na Wyspy Melchiora. Nie docieramy tam jednak, bo oto nagle na horyzoncie pojawiają się humbaki. Zamieramy w zodiaku, wsłuchując się w nawoływanie i śpiewy. Gasimy silnik i już po chwili potężne cielska przepływają tuż obok, wywołując ogromną falę. Momentami wyłaniają się prawie w całości, by po chwili na ułamek sekundy pokazać przepiękny ogon. To najpiękniejszy widok, jaki mógł nas tu spotkać, w dodatku na wyciągnięcie ręki. Stopklatka, która na zawsze pozostanie w pamięci. Trudno wyobrazić sobie doskonalsze pożegnanie z Antarktydą. Pięć wzruszających olbrzymów bulgocze i parska, tryskając beztrosko fontannami wody, a my patrzymy na nie zawstydzeni, jakbyśmy niechcący uczestniczyli w ich rodzinnych zabawach. Polska stacja badawcza Polska stacja na Antarktydzie nosi imię Henryka Arctowskiego. Leży na zachodnim brzegu Zatoki Admiralicji, na Wyspie Króla Jerzego w archipelagu Szetlandów Południowych. Prowadzi działalność od 1977 r. Znajduje się tam 14 budynków, m.in. laboratorium biologiczne, hale generatorów i warsztatów, chłodnia spożywcza, zbiornik paliwowy i pomieszczenia mieszkalne. Grupa zimująca liczy około 6 osób, a załoga letnia to maksymalnie 35 osób. Pierwsi turyści zawitali do stacji w latach 80. XX w., dziś bazę odwiedza blisko 3 tys. osób rocznie. Idą m.in. na grób Włodzimierza Puchalskiego, znanego fotografa i reżysera filmów przyrodniczych, który zmarł na atak serca podczas fotografowania pingwiniska. Wyprawa na Antarktydę: Informacje praktyczne ■ Powierzchnia Antarktydy wynosi 13,3 mln km2, jest ok. 43 razy większa od Polski i 1,3 razy większa od Europy. Najwyższy szczyt – Mount Vinson (4 892 m n.p.m.). ■ Szerszym pojęciem jest Antarktyka – obejmuje Antarktydę z lądolodami oraz otaczające ją wody i wyspy. ■ Tajemnice Antarktyki zgłębiają naukowcy z 43 stacji badawczych należących do 18 państw. Większość znajduje się na wyspach antarktycznych i na Półwyspie Antarktycznym. Zimuje w nich nie więcej niż tysiąc osób, latem przebywa do 4 tys. (są to głównie naukowcy i personel pomocniczy). ■ Roszczenia terytorialne względem Antarktydy – w 1959 r. zawarto międzynarodowy Układ Antarktyczny o wyłącznie pokojowym i naukowym wykorzystaniu tego kontynentu. W 2000 r. miał on być podzielony na strefy ekonomiczne krajów, które wcześniej posiadały tam swoje bazy. Planowano później rozpoczęcie wydobywania surowców mineralnych. Traktat przedłużono jednak do 2041 r. Dotyczy to także roszczeń terytorialnych, które zostały traktatem zamrożone. Jednocześnie ograniczono liczbę państw, które mogą po tej dacie zgłosić roszczenia terytorialne – jest to 26 państw, w tym Polska, mających pełnię praw członkowskich. Nie przeszkadza to jednak kilku państwom umieszczać swoich granic na obszarze Antarktydy. Mało tego, roszczenia terytorialne Chile, Argentyny i Wielkiej Brytanii po części się nakładają. ■ Sezon turystyczny przypada na antarktyczne lato, które trwa 4 miesiące (październik–styczeń). Każdy miesiąc ma swoje atrakcje. W październiku pękają paki lodowe, ptaki łączą się w pary, grudzień–styczeń to okres wylęgania i karmienia piskląt. Jest to jednocześnie środek lata z gwarancją 20 godzin słonecznej pogody każdego dnia. Luty to najlepszy miesiąc do obserwacji wielorybów i młodych pingwinów, które właśnie tracą „dziecinny” puch. ■ W zimie panuje noc polarna, mroki ustępują zaledwie na kilka chwil w ciągu doby, a temperatura spada do –50°C. W takich warunkach wrzątek błyskawicznie zamienia się w lód. Nie brakuje jednak amatorów tak ekstremalnych doznań. ■ Antarktyda jest eksterytorialna. Polacy nie potrzebują także wiz do Chile i Argentyny (90 dni), wymagana jest za to wiza do Australii, jeśli stamtąd chcemy ruszać na biały kontynent. Tylko obywatele Szwecji, Norwegii i Japonii muszą mieć pozwolenie na wjazd na Antarktydę. ■ Wciąż mało jest firm organizujących antarktyczne wypady, zaś ceny, ze względu na wyjątkowo trudne warunki – zarówno na morzu, jak i w powietrzu, są bardzo wysokie. Statek pełni funkcję hotelu, restauracji i punktu widokowego przy zmieniających się podczas rejsu krajobrazach. Część statków nie dociera do Antarktydy, pozostając przy wyspach wokół Półwyspu Antarktycznego. Dłuższe i droższe rejsy – to opłynięcie części wybrzeża Antarktydy (Morze Amundsena, Morze Rossa). Loty widokowe na Antarktydzie są dużo droższe. ■ Z Antarktydy nie wolno wywozić żadnych próbek skalnych, roślinnych czy zwierzęcych. Jest to zgodne z przyjętą etyką podróżowania po siódmym kontynencie, a za nieprzestrzeganie zakazu grożą wysokie grzywny. ■ Lato na Antarktydzie nie jest tak chłodne, jak można się tego spodziewać. Druga połowa grudnia i styczeń to najcieplejsze miesiące, na wybrzeżu temperatura może wtedy sięgać +10°C. ■ Potrzebne są wysokie ocieplane kalosze, grube rękawice narciarskie oraz ocieplane spodnie i kurtka z kapturem (najlepiej w jaskrawych kolorach). Całe wierzchnie okrycie musi być wodoodporne. Konieczna jest ciepła czapka, okulary i kremy z filtrem UV. ■ Warto zabrać też cieńsze rękawiczki z palcami, na które będziemy nakładać grubsze bez palców – pozwoli to swobodnie operować aparatem fotograficznym. ■ Koniecznie trzeba pamiętać o lornetce i wodoodpornym plecaku – ręce podczas wycieczek zodiakami muszą być wolne. Antarktyda oczami Marka Kamińskiego Kiedy pierwszy raz stanąłem na tym kontynencie, wydawał mi się nieskończoną abstrakcją. To jedna z najdziwniejszych krain na świecie: piękna i groźna, przyjacielska i wroga. Miejsce pełne sprzeczności, a jednocześnie spójne, proste i konsekwentne. Antarktyda ciągle mnie czymś zaskakiwała – i notabene zaskakuje do dzisiaj. Na początku myślałem, że wędruję przez Wielką Pustynię. Kiedy skończyłem wyprawę, wydawało mi się, że zetknąłem się z niezwykłą formą istnienia. Przechodziłem przez wiele stanów świadomości: od strachu i poczucia zagrożenia do euforii i wrażenia pełnej harmonii z otaczającym mnie lodowym światem. Jeśli jest się wystarczająco cierpliwym, uważnym i wytrwałym, można odbyć podróż w głąb siebie i w głąb czasu – w przenośni i dosłownie. Pamiętam, jak pewnego dnia „przeniosłem się” na lekcję matematyki w szkole podstawowej. Nie była to żadna szczególna lekcja warta zapamiętania. Nauczyciel zadawał pytania, ja i inni uczniowie odpowiadaliśmy. Po chwili znalazłem się z powrotem na Antarktydzie. Myślę, że w pewnym sensie nieskończoność i abstrakcja tego kontynentu umożliwiają umysłowi „podróż” w czasie. Ernest Shackelton powiedział po jednej z wypraw na Antarktydę: Widzieliśmy Boga w Jego Chwale, Słyszeliśmy Głos Natury, dotarliśmy na samo dno Duszy Człowieka. Teraz z perspektywy czasu wydaje mi się, że krajobraz Antarktydy, jak również ona sama, składa się z warstw. Pierwsza jest czysto fizyczna – to różne formy lodu i śniegu, zorze polarne, zjawisko halo, nunataki, góry lodowe, morsy, orki, pingwiny, wieloryby i inne cuda przyrody. Uważni dotrą do następnej warstwy – niematerialnej, związanej z głosem Natury, który raczej się odczuwa niż słyszy. Wówczas życie widzi się nagle z zupełnie innej perspektywy. Dzięki wyprawom z Jaśkiem Melą i Wojtkiem Ostrowskim Antarktyda pozostanie dla mnie miejscem, w którym można poczuć się wolnym i doświadczyć, jak niemożliwe staje się możliwe oraz przekonać się, czym jest człowieczeństwo. Marek Kamiński – polarnik i podróżnik, członek the Explorers Club. uczestniczył w wielu wyprawach na wszystkie kontynenty Ziemi. Autor książek „Moje bieguny" oraz „Razem na bieguny".
Praca na Antarktydzie szuka człowieka. Polacy również mogą się zgłaszać. Chodzi m.in. o liczenie pingwinów
Ile pingwinów żyje na Antarktydzie? Możesz to sprawdzić, pracując w najbardziej oddalonym urzędzie pocztowym na świecie.
W tym artykule: Antarktyda zaprasza do pracy. Co wiemy o wakatach? Warunki pracy na Antarktydzie. Kto może aplikować? Przyjaźnie na całe życie i kupa pingwinów Odwiedzenie biegunów północnego i południowego to marzenie niejednego podróżnika. Z niewiadomych przyczyn fascynuje nas lodowy krajobraz i niskie temperatury. Być może chodzie o tzw. egzotykę i doświadczenia, których nie mamy na co dzień? Kuszące jest już samo to, że Antarktyda i Arktyka są dość trudno dostępne. Wyjazd tam wiąże się z ogromnymi kosztami i innymi wyrzeczeniami. Nie dziwne więc, że tak wielkim zainteresowaniem cieszą się sezonowe oferty pracy. Niedawno Polska Stacja Polarna na Spitsbergenie rekrutowała chętnych do udziału w wyprawie. Tym razem na giełdzie ofert pojawiła się Antarktyda. Antarktyda zaprasza do pracy. Co wiemy o wakatach? Jak wygląda praca na poczcie? To nie takie oczywiste, zwłaszcza jeśli mówimy o punkcie pocztowym na Antarktydzie. Tam listonosze nie muszą użerać się z agresywnymi psami na posesjach. Zamiast czworonogów mają za to ptasie towarzystwo pingwinów. Brzmi ciekawie? Brytyjska organizacja charytatywna UK Antarctic Heritage Trust rozpoczęła rekrutację na wolne stanowiska. UK Antarctic Heritage Trust zarządza bazami, prowadzącymi działania edukacyjne i ochronne na Antarktydzie. Jedna z nich – Port Lockroy – znajduje się na wyspie Goudier w Archipelagu Palmera na zachód od Półwyspu Antarktycznego. Obecnie trwają tam poszukiwania lidera bazy, kierownika sklepu i generalnego asystenta do pracy w sklepie z pamiątkami i najbardziej oddalonym urzędzie pocztowym na świecie. Sezonowo przychodzi tam około 80 tys. przesyłek. Poza podstawowymi obowiązkami pracownicy mają też inne zadania, adekwatne do okoliczności. Najwięcej emocji zawsze wzbudza liczenie pingwinów i innych dzikich zwierząt. Po zakończeniu pracy załoga ma złożyć raport do British Antarctic Survey. Wyspa Zwodnicza u wybrzeży Antarktydy to polarne Pompeje. Dlaczego to miejsce opustoszało lata temu? Kapsuła czasu odkrywców, naukowców i rybaków. To właśnie Wyspa Zwodnicza. Dodajmy do tego pływanie po zatoce w... wulkanie. Warunki pracy na Antarktydzie. Kto może aplikować? Praca na miejscu potrwa od listopada 2022 do marca 2023 r., czyli przez cały antarktyczny sezon letni. Wówczas termometry mogą wskazać nawet 10 st. Celsjusza. Chłodne wiatry nie pozwalają jednak zapomnieć o antarktycznym klimacie. Odczuwalne temperatury są zazwyczaj znacznie niższe. Czego oczekuje się od kandydatów? Przede wszystkim muszą być zdolni do wykonywania pracy fizycznej bez przeciwwskazań medycznych. Chętni muszą też brać pod uwagę specyfikę Antarktydy. Warunki zakwaterowania są dość skromne. Nie ma bieżącej wody, a dostęp do prądu jest ograniczony. Szansa na skorzystanie z prysznica pojawia się wtedy, kiedy do portu przypływa statek. Pracownicy muszą też pożegnać się na kilka miesięcy z internetem. Komunikacja z resztą świata jest minimalna. Powstała „Mapa skarbów Antarktydy”. Ma wskazywać położenie 300 tys. cennych meteorytów Naukowcy z Uniwersytetu Technicznego w Delfcie w Holandii wykorzystali sztuczną inteligencję do stworzenia „mapy skarbów Antarktydy”. Na mapie wskazano strefy, w których z dużym prawdopodo... Przyjaźnie na całe życie i kupa pingwinów Takie realia mogą odstraszać, ale to chyba oczywiste, że praca na Antarktydzie jest ekstremalna. Nawet w przypadku urzędu pocztowego. Pracownicy z poprzednich sezonów wspominają to doświadczenie jako magiczne. Lauren Elliott pełniła obowiązki kierowniczki poczty od jesieni 2019 do wiosny 2022 r. W rozmowie z BBC powiedziała, że poleca wyjazd do bazy w Port Lockroy każdemu, kto się nad tym zastanawia. – Nasz zespół ma ze sobą kontakt do dziś. Nawiążesz przyjaźnie na całe życie – mówiła. Jak dodała, nawet mnóstwo kupypingwinów nie popsuło tej przygody. Chętni do podjęcia pracy sezonowej na Antarktydzie mogą składać aplikacje na oficjalnej stronie organizacji UK Antarctic Heritage Trust do 25 kwietnia do godz. 01:59 polskiego czasu. Oferta jest skierowana nie tylko do Brytyjczyków. Kandydaci z innych krajów muszą jednak posiadać zezwolenie na pracę w Wielkiej Brytanii. Przed wylotem na Antarktydę pracownicy odbędą tygodniowe szkolenie w Cambridge. Baza w Port Lockroy szuka nowych pracowników co roku. Tez sezon jest jednak wyjątkowy. Obiekty zostaną otwarte po raz pierwszy od wybuchu pandemii COVID-19. Źródła: UK Antarctic Heritage Trust, BBC
Homoseksualne pingwiny z zoo w Nowym Jorku doczekały się pierwszego pisklęcia. „Świetnie się spisują”
Elmer i Lima, homoseksualne pingwiny mieszkające w Rosamond Gifford Zoo w Nowym Jorku, po raz pierwszy zostali rodzicami. Samce otrzymały jajo innej pingwiniej pary, która w poprzednim sezonie przypadkowo rozbiła niewyklute jajo.
W tym artykule: Homoseksualne pingwiny jako rodzice zastępczy Homoseksualne pingwiny świetnie się spisały Homoseksualne pingwiny to nie rzadkość Elmer i Lima należą do gatunku pingwinów Humboldta (Spheniscus humboldti), zwanych też pingwinami peruwiańskimi. Gatunek ten od lat uznawany jest za zagrożony wyginięciem, a dzika populacja stale zmniejsza się z powodu utraty siedlisk i zmian klimatu. Szansą na przetrwanie gatunku są programy ochronne, a ten prowadzony przez Rosamond Gifford Zoo w stanie Nowy Jork jest jednym z największych na świecie. Tamtejsza kolonia pingwinów Humboldta powstała w 2005 roku. Początkowo stado liczyło 18 dorosłych ptaków, dziś jest ich już 28. W ciągu minionych 15 lat na świat przyszło 55 piskląt, z których część trafiła do innych ogrodów zoologicznych. Także Elmer i Lima wykluli się już w niewoli. Elmer w 2016 roku, a Lima w 2019. 77 uderzeń kijem dla pary gejów. Publiczna chłosta w Indonezji Dwóch mężczyzn w indonezyjskiej prowincji Aceh zostało publicznie ukaranych 77 uderzeniami rattanowego kija w plecy po tym jak sąsiedzi donieśli władzom o ich intymnych stosunkach. W tym isl... Homoseksualne pingwiny jako rodzice zastępczy Ze względu na stopień zagrożenia pingwinów Humboldta, opiekunowie zwierząt nie mogą pozwolić sobie na utratę ani jednego jaja. To właśnie troska o powiększenie kolonii sprawiła, że postanowili podarować jajo jednej z par Elmerowi i jego partnerowi. Biologiczni rodzice pisklęcia – samica Poquita i samiec Vente – w przeszłości zniszczyli inne, zapłodnione jajo. Istniała więc obawa, że ponownie dojdzie do wypadku. – Nie wszystkie pary pingwinów są dobre w wysiadywaniu jaj. To wymaga praktyki – mówi dyrektor zoo Ted Fox. I o ile w przypadku biologicznych rodziców opiekunowie zdają się na ich instynkt, o tyle w poszukiwaniu rodziców zastępczych sprawdzają ich kompetencje na przykładzie sztucznego jaja. – Niektóre pary, które otrzymują atrapę jajka, siadają w gnieździe, ale jajo zostawiają z boku i nie wysiadują go prawidłowo. Inne walczą o to, kto i kiedy ma wysiadywać jajo. Dzięki temu możemy ocenić, która para będzie dobrą rodziną zastępczą, a Elmer i Lima zachowywali się wzorowo w każdym aspekcie – podkreśla Fox. #MiesiącDumy: 6 najbardziej przyjaznych LGBTQ+ miast w Europie Chociaż lista krajów, które przyznają równouprawnienie parom tej samej płci, regularnie się powiększa, Polska znajduje się w czołówce… najbardziej homofobicznych miejsc w Europie. Homoseksualne pingwiny świetnie się spisały 23 grudnia opiekunowie podmienili sztuczne jajo Elmera i Lima na prawdziwe. Para opiekowała się jajem na zmianę, aż do jego wyklucia. Pisklę wyszło na świat 1 stycznia, ale dopiero po czterech tygodniach, gdy personel upewnił się co do jego bezpieczeństwa i dobrego zdrowia, poinformowano o tym oficjalnie. „Mamy bardzo ekscytujące wieści! W Rosamond Gifford Zoo wykluło się pierwsze pisklę wychowywane przez parę pingwinów tej samej płci! Przybrani rodzice świetnie się spisują i wykonują wspaniałą pracę, ogrzewając i karmiąc pisklę” – napisano w poście na Facebooku. Znaczenie rodzin zastępczych, takich jak stworzona przez Elmera i Lima, można obserwować także w innych ogrodach zoologicznych np. w kolonii pingwinów białobrewych w Oceanogràfic Valencia w Hiszpanii, pingwinów królewskich w berlińskim zoo czy pingwinów magellańskich w zoo w San Francisco. Jedną z głośniejszych historii z życia pingwinów była ta z DierenPark Amersfoort w Holandii, gdzie dwa samce pingwina czarnonogiego tak bardzo chciały zostać rodzicami, że ukradły jajo innej parze. Przytulone pingwiny u wybrzeży Melbourne podbiły Internet, a historia tego zdjęcia - serca Fotograf uchwycił niezwykle czuły moment: pingwiny w objęciach podziwiają rozświetloną panoramę Melbourne. Randka? To nie tak jak myślisz. Homoseksualne pingwiny to nie rzadkość Elmer i Lima to jedna z zaledwie dwóch par homoseksualnych pingwinów, które mieszkają w Rosamond Gifford Zoo. Ale jednopłciowe związki wśród tych ptaków nie są niczym niezwykłym. W ostatnich dniach głośno było też o parze z zoo we Wrocławiu, która „adoptowała różowego flaminga”. W rzeczywistości Bluey i Forest po prostu przeniosły jedną z zabawek z wybiegu do swojego gniazda. Opiekunowie ptaków w zabawnym poście na Facebooku napisali, że „chłopaki uznali, że zdecydowanie lepiej nada się ona jako wystrój wnętrza”. „Zawiązywanie nieheteronormatywnych relacji dotyczy ponad 1500 gatunków zwierząt. U pingwinów przylądkowych homoseksualne pary odgrywają bardzo ważną rolę. Kiedy hetero rodzice umierają lub porzucają swoje potomstwo, te adoptują osierocone młode i wychowują. [Inne] pary hetero przeważnie nie robią tego, ponieważ zajęte są wychowywaniem własnego potomstwa. Odchowane w ten sposób pisklęta są w pełni przystosowane do pingwiniej egzystencji” – podkreślili pracownicy zoo. Źródło: Rosamond Gifford Zoo, ZOO Wrocław.
Grupa dzieci przypadkiem odkryła nowy gatunek prehistorycznego pingwina. Był olbrzymi
Paleontolodzy mają nadzieję, że odkrycie nieznanego do tej pory gatunku pozwoli im lepiej zrozumieć ewolucję pingwinów.
W tym artykule: Nowy gatunek pingwina olbrzymiego Brakujący element układanki Do najciekawszych odkryć często dochodzi przypadkiem. Nie inaczej było podczas letniej wycieczki dziecięcego koła pasjonatów historii naturalnej w Nowej Zelandii. Podczas zwiedzania przystani Kawhia grupa uczniów niespodziewanie trafiła na tajemniczy szkielet osadzony w kamieniu. Jak się potem okazało, należał do nieznanego wcześniej gatunku pingwina. Steffan Safey miał 13 lat, kiedy razem z kolegami i koleżankami odkrył szkielet nowego pingwina. Jak mówi dziś, to „surrealistyczne, że jako dziecko miał tak duży wkład w naukę”. Starsze siostry są bardzo cenione wśród słoni indyjskich. Małe wiele od nich czerpią Eksperyment nie mógł zostać przeprowadzony na dzikich zwierzętach, ponieważ ich życiorysy są nieznane. Aby otrzymać rzetelne wyniki, badacze skupili się na grupie słoni żyjących w czę.. Nowy gatunek pingwina olbrzymiego Po wydobyciu skamieliny w 2017 r. przekazano ją do Waikato Museum. Tam paleontolodzy zidentyfikowali kości jako szkielet nowego gatunku prehistorycznego pingwina olbrzymiego. Naukowcy wykorzystali techniki skanowania 3D do stworzenia cyfrowego modelu ptaka. Po porównaniu go z innymi znanymi gatunkami pingwinów ustalili, że prehistoryczny olbrzym żył około 30 milionów lat temu i mierzył 1,4 metra. Analiza innych skamieniałości pingwinów wykazała, że przedstawiciele nowoodkrytego gatunku wykazywali pewne podobieństwo do osobników z grupy Kairuku zamieszkujących nowozelandzką Wyspę Południową. Nowe pingwiny miały jednak dłuższe kończyny, dlatego badacze nazywali nieznany wcześniej gatunek Kairuku waewaeroa, co w języku Maorysów oznacza długonogie. – Ten skamieniały pingwin jest symbolem tego, że dzielimy Nową Zelandię z niesamowitymi zwierzętami. To, że znalazły go dzieci, przypomina nam, jak ważne jest edukowanie przyszłych pokoleń – komentuje Daniel Thomas, współautor publikacji z University of Massey. Badania nad guanem pingwinów białookich dały przełomowe wnioski Zakładając, że pewne schematy są powtarzalne, biolodzy będą mogli zrozumieć przyszłość Oceanu Południowego. Brakujący element układanki Paleontolodzy z Nowej Zelandii nieczęsto odrywają skamieliny pingwinów. Ograniczone dane znacznie utrudniają im opracowanie historii poszczególnych gatunków. Fragment szkieletu znaleziony w Kawhia to najbardziej kompletna skamieniałość pingwina z Wyspy Północnej. – To wyjątkowe odkrycie. Być może w regionie Waikato jest ich więcej – mówi Simone Giovanardi, główny autor badań. Naukowcy mają nadzieję, że Kairuku waewaeroa pomoże im zrozumieć ewolucję pingwinów. Najbardziej zastanawiające jest to, kiedy ptaki zaczęły osiągać większe rozmiary i dlaczego wszystkie olbrzymie gatunki wyginęły. Źródło: Journal of Vertebrate Paleontology
Badania nad guanem pingwinów białookich dały przełomowe wnioski
Zakładając, że pewne schematy są powtarzalne, biolodzy będą mogli zrozumieć przyszłość Oceanu Południowego.
W tym artykule: Nawyki żywieniowe pingwinów białookich Co czeka pingwiny białookie? Czy konserwowanie zwierzęcych odchodów ma sens? Oczywiście, że tak. Ostatnie badania naukowców nad guanem pingwinów rzuciły nowe światło na to, jak zwierzęta zamieszkujące Antarktydę radzą sobie ze zmianami klimatycznymi. Przytulone pingwiny u wybrzeży Melbourne podbiły Internet, a historia tego zdjęcia - serca Fotograf uchwycił niezwykle czuły moment: pingwiny w objęciach podziwiają rozświetloną panoramę Melbourne. Randka? To nie tak jak myślisz. Nawyki żywieniowe pingwinów białookich Autorzy badań przeanalizowali skład chemiczny guana pingwinów białookich, aby zrozumieć relację między bioróżnorodnością Oceanu Południowego a odżywianiem ptaków. Wnioski zostały przedstawione na łamach „Geophysical Research Letters”. Podkreślmy, że ten gatunek pingwinów gniazduje w tym samym miejscu na Antarktydzie od 6 tys. lat. Podstawę diety pingwinów białookich stanowią ryby i kryl. Przez niemal pół roku, kiedy na Antarktydzie trwa noc polarna, zwierzęta mają jednak utrudniony dostęp do ulubionego pokarmu. Ich nawyki żywieniowe zmieniają się więc sezonowo i są zależne od stopnia nasłonecznienia. Autorzy badań ustalili, że na przestrzeni ostatnich kilku tys. lat odżywianie pingwinów było również zależne od prądów oceanicznych oraz temperatury wody. Nagranie ze spotkania pingwinów stało się wiralem. Naukowiec tłumaczy, co za nim stoi Dwie grupy pingwinów, zmierzające w przeciwnych kierunkach, zatrzymują się na „pogawędkę”. Kiedy ruszają każda w swoją stronę, jeden zdezorientowany pingwin podąża nie za tą grupą... Co czeka pingwiny białookie? Badania nad odchodami pingwinów dają naukowcom wgląd w to, jak przed laty wyglądało życie w Oceanie Południowym. Zakładając, że pewne schematy są powtarzalne, biolodzy będą mogli zrozumieć przyszłość. Przykładowo wysoka zawartość kadmu w guanie ptaków wskazuje na to, że w ciągu ostatnich 6 tys. lat ten pierwiastek wielokrotnie znajdował się na powierzchni wód oceanicznych. Jak? Naukowcy zakładają, że to ciepły prąd morski Circumpolar Deep Water jest odpowiedzialny za dostarczanie pingwinom cennych składników odżywczych. Dzięki nim populacja białookich jest tak liczna. – Circumpolar Deep Water ma ogromne znaczenie dla światowego klimatu. Ciepły prąd wpływa na topnienie lodowców szelfowych, odgazowywanie CO2 do atmosfery i rozkład biomasy w oceanach – tłumaczy Zhouqing Xie, współautor badań. Jak dodaje, historyczne zapisy dotyczące prądu są niekompletne. Ich uzupełnienie nie byłoby możliwe bez analizy guana pingwinów białookich. Odchody zebrane na przestrzeni lat pozwoliły naukowcom zaobserwować zmiany w odżywianiu zwierząt, co było uregulowane aktywnością właśnie prądu Circumpolar Deep Water. Badania wykazały, że około 1000 lat temu wody Antarktydy były wyjątkowo ciepłe i bogate w składniki odżywcze. Wtedy też populacja pingwinów białookich znacznie wzrosła. Teoretycznie powtórka takiego scenariusza byłaby korzystna dla objętego ochroną gatunku. Tym razem zmiany mogą być jednak zbyt intensywne dla ptaków. Źródło: Geophysical Research Letters
Zwierzęta Antarktydy - jakie gatunki tam żyją?
Antarktyda - najdalej wysunięty na południe kontynent - to jedno z najbardziej tajemniczych miejsc na Ziemi. Południowy biegun zimna jest jedynym kontynentem nieeksploatowanym gospodarczo i niezamieszkanym na stałe. To całkowicie zrozumiałe. Mówimy tu przecież o miejscu, które w 98 proc. jest pokryte grubą czapą lodową i gdzie panują wyjątkowo trudne warunki. To właśnie na Antarktydzie notuje się najniższe temperatury, występują tam także najsilniejsze wiatry. Wydaje się więc, że miejsce to jest wyjątkowo niesprzyjające organizmom żywym. Trzeba jednak podkreślić, że bytuje tam wiele gatunków, które natura przystosowała do życia w najbardziej niesprzyjających warunkach. Jakie zwierzęta mieszkają na Antarktydzie?
W tym artykule: Pingwin cesarski Foka Rossa Lampart morski Orka oceaniczna Płetwal błękitny Fauna Antarktydy wyróżnia się jedną szczególną cechą - na południowym biegunie zimna nie występują żadne rodzime kręgowce lądowe. Każdy z bytujących tam ssaków (z pominięciem gatunków typowo wodnych) reprezentuje nadrodzinę płetwonogich, co oznacza, że są dostosowane do życia w środowisku wodnym i lądowym. W praktyce, mieszkańcy Antarktydy wychodzą na ląd głównie po to, by zregenerować siły, w celach reprodukcyjnych oraz by przejść okres linienia i pierzenia. Ich życie koncentruje się jednak wokół środowiska morskiego. Fauna lądowa składa się tam z bezkręgowców, głównie z muchówek ochotkowatych. To właśnie wyróżnia Antarktydę na tle obszaru otaczającego przeciwległy biegun ziemski - o ile zwierzęta Arktyki są reprezentowane przez liczną grupę ssaków, to na Antarktydzie żyje tylko 6 ssaków płetwonogich i 10 ssaków wodnych. Oprócz tego, dość licznie reprezentowane jest tam ptactwo. Poniżej opisujemy najciekawsze gatunki. Pingwin cesarski Naszą listę otwiera najbardziej charakterystyczny nielot Antarktydy. Pingwin cesarski jest największym przedstawicielem swojego rzędu - osiągają nawet 135 cm wysokości i mogą ważyć 45 kg. Natura doskonale przystosowała te ptaki do życia w środowisku morskim. Opływowe ciało pingwina stawia niewielki opór w wodzie, a sztywne skrzydła (przypominające płetwy) znacząco ułatwiają poruszanie. Na lądzie, ten niezwykły ptak jest ociężały i niezgrabny, za to doskonale odnajduje się w wodzie. Pingwiny cesarskie potrafią nurkować na głębokość 265 metrów i mogą pozostać pod wodą nawet przez 18 minut! Na tej głębokości, ciśnienie 40-krotnie przewyższa wartość panującą na powierzchni. Jak to możliwe, że w takich warunkach zwierzę nie dostaje urazu ciśnieniowego? Struktury kostne pingwina cesarskiego nie są wypełnione powietrzem, a stałą tkanką. W trakcie zanurzenia, tętno ptaka obniża się do 15-20 uderzeń na minutę, a wszystkie mniej ważne organy wewnętrzne ulegają skurczeniu. Wszystko to sprawia, że ptak może nurkować na znaczną głębokość i pozostawać w takich warunkach przez długi czas. Zwierzęta żyjące w pobliżu bieguna południowego musiały wykształcić mechanizmy pozwalające im przetrwać w niesprzyjającym środowisku. Pióra pingwina cesarskiego zapewniają mu izolację przed zimnem na poziomie do 90 proc. Nie bez znaczenia jest też warstwa podskórnej tkanki tłuszczowej, która u tego ptaka osiąga do 3 cm grubości. Foka Rossa Kolejny ciekawy osobnik na naszej liście to najmniejszy przedstawiciel rodziny fokowatych na Antarktydzie. Foka Rossa osiąga 2-2,5 m długości i masę ok. 220 kg. Dieta tego drapieżnego ssaka składa się przede wszystkim z głowonogów, ryb i kryla. Foki Rossa charakteryzują się smukłym ciałem, grubą i dość długą szyją oraz niewielką głową. W okolicy grzbietu i po bokach ich ubarwienie jest szare, ale od strony brzusznej staje się wyraźnie jaśniejsze. Futro tych zwierząt jest krótkie, ale niezwykle gęste. Są doskonałymi pływakami. Potrafią nurkować na głębokość ok. 100 metrów, lecz jeżeli zachodzi taka konieczność, bez większego trudu zwiększają głębokość nawet do 220 metrów. Mogą przebywać pod wodą przez ok. 6 minut. Lampart morski Ssaki Antarktydy kojarzą się przede wszystkim z łagodnymi fokami, których dieta składa się przede wszystkim z ryb. Wśród nich występuje jednak osobnik, którego natura przystosowała do polowania na znacznie większą zdobycz. Mowa o lamparcie morskim. Ten silny i agresywny myśliwy zamieszkuje wybrzeża Antarktydy i większość wysp otaczających kontynent. Nie można jednak nie wspomnieć, że te niezwykłe zwierzęta są też spotykane w obszarze południowego wybrzeża Australii, w Nowej Zelandii, na Tasmanii, w obszarze RPA i Ziemi Ognistej. To jeden z największych przedstawicieli rodziny fokowatych - osiąga do 3,5 metra długości i może ważyć nawet pół tony. Masywne cielsko lamparta morskiego pokrywa rzadkie futro, na którym można dostrzec cętki. Silne szczęki drapieżnika są zaopatrzone w długie, ostre kły i siekacze. Zęby trzonowe służą mu przede wszystkim do filtrowania wody z kryla. Nietypową budową charakteryzuje się szyja lamparta morskiego. Podobnie jak wąż, wielka foka potrafi wyciągnąć łeb do tyłu, by silnym uderzeniem wgryźć się w ciało swej zdobyczy. Terenem łowieckim lamparta morskiego jest woda. W tym środowisku, z łatwością poluje na pingwiny, słonie morskie i inne fokowate. Zwierzę nie gardzi też krylem, a nawet padliną. Orka oceaniczna Kolejny okaz żyjący na Antarktydzie (a właściwie - w wodach Antarktydy) jest największym i najgroźniejszym oceanicznym drapieżcą. Orka oceaniczna osiąga do 10 metrów długości i może ważyć nawet 9 ton. Dzięki czarno-białemu ubarwieniu, nie da się ich pomylić z żadnym innym waleniem. Orki spotyka się na całym świecie, ale najliczniej występują w wodach Arktyki i Antarktydy. W kwestii diety, jeden z najsprawniejszych myśliwych oceanicznych wód nie jest zbyt wybredny. Jego łupem padają różnych rozmiarów ryby, żółwie morskie, głowonogi, foki, pingwiny, delfiny, morsy, a nawet rekiny. Często zdarza się, że orki polują w grupach. W takiej sytuacji, stanowią zagrożenie nawet dla dużych wielorybów. Płetwal błękitny Na koniec zostawiliśmy prawdziwego króla oceanów. Płetwal błękitny jest największym zwierzęciem, jakie kiedykolwiek zamieszkiwało naszą planetę. Ogromny waleń osiąga długość do 30 metrów, a jego ogromne cielsko może ważyć nawet 200 ton! Rozmiary płetwala błękitnego mogą sugerować coś innego, ale należy wiedzieć, że król oceanów jest wyjątkowo łagodnym olbrzymem. Żywi się planktonem, odcedzanym z wody za pomocą fiszbin.
Przytulone pingwiny u wybrzeży Melbourne podbiły Internet, a historia tego zdjęcia - serca
Fotograf uchwycił niezwykle czuły moment: pingwiny w objęciach podziwiają rozświetloną panoramę Melbourne. Randka? To nie tak jak myślisz.
To zdjęcie porusza, a związana z nim historia – topi serce. Fotografowi przyrody - Tobiasowi Baumgaertnerowi - udało się uchwycić moment niezwykłej czułości między dwoma pingwinami. Antropocentryzm podpowiada nam romantyczne interpretacje. Scena niczym z komedii romantycznej w wykonaniu dwóch pingwinów jest jednocześnie urocza i komiczna. Tymczasem historia pingwinich bohaterów jest zupełnie inna. Jak wyjaśnił fotograf, na zdjęciu widzimy dwa owdowiałe pingwiny. Wyglądają, jakby pocieszały się po stracie, patrząc razem na nocną panoramę miasta. Zdjęcie zostało wykonane rok temu, ale Baumgaertner podzielił się nim na swoim Instagramie dopiero w zeszłym miesiącu. Skłoniła go do tego izolacja związana z koronawirusem i myśl, którą zawarł w podpisie do zdjęcia: „W takich momentach jak ten prawdziwie szczęśliwi są ci, którzy mogą być osobami, które kochają najbardziej”. Te dwa pingwiny małe stały tak płetwa w płetwę na skale przez kilka dobrych godzin, obserwując mieniące się na horyzoncie światła Melbourne. Kiedy fotograf próbował znaleźć odpowiednie światło i „ten moment”, podeszła do niego wolontariuszka i opowiedziała historię zwierząt. Okazało się, że jaśniejsze z nich, jest starszą samicą, która straciła partnera. Po lewej stoi młodszy, również owdowiały samiec. Od kiedy zostały same, spędzają razem sporo czasu, obserwując nocami światła miasta. Wyglądają, jakby się nawzajem pocieszały. Tobias spędził na wybrzeżu trzy noce, zanim udało mu się złapać najbardziej magiczny kadr. Nie mógł pozwolić sobie na dodatkowe oświetlenie, do tego pingwiny były w ciągłym ruchu, pocierały się płetwami i czyściły nawzajem . „Naprawdę ciężko było trafić, ale miałem szczęście w jednym pięknym momencie. Mam nadzieję, że spodoba wam się ten moment tak samo jak mnie”. To jedna z najbardziej uroczych rzeczy, jakie ostatnio pojawiły się w sieci. Dla takich historii powstał Internet.
Nagranie ze spotkania pingwinów stało się wiralem. Naukowiec tłumaczy, co za nim stoi
Dwie grupy pingwinów, zmierzające w przeciwnych kierunkach, zatrzymują się na „pogawędkę”. Kiedy ruszają każda w swoją stronę, jeden zdezorientowany pingwin podąża nie za tą grupą, co trzeba, ale zostaje zawrócony przez kolegę. Zabawne wideo podbiło sieć i doczekało się licznych przeróbek. Teraz naukowiec z Antarctic Research Trust tłumaczy, o co naprawdę chodziło w całym zajściu.
W tym artykule: Spotkanie na Falklandach Nie jest niczym nowym, że ludzie mają tendencję do dostrzegania ludzkich zachowań i motywów tam, gdzie ich nie ma. Okazuje się, że podobnie było w tym przypadku. Pingwin skalny, który „zawrócił” swojego kolegę w drodze nad wodę najpewniej wcale nie miał takiego zamiaru – mówi Klemens Pütz, dyrektor naukowy Antarctic Research Trust w Bremervörde w Niemczech. Na nagraniu widać, jak jedna grupa pingwinów skalnych (zwanych też skoczami skalnymi ze względu na charakterystyczny sposób poruszania się) energicznie zmierza w dół, prawdopodobnie w kierunku morza, aby łowić ryby. Gdy pingwiny napotykają drugą grupę dochodzi do pewnego zamieszania. Dwa ptaki zbliżają się do siebie, co wygląda na rozmowę przewodników obu grup albo wymianę informacji z trasy. View oEmbed on the source website Nic podobnego – twierdzi Pütz – w takich grupach nie ma mowy o przywódcy ani przewodniku. – Kiedy pingwiny spędzają miesiące w koloniach lęgowych, często gromadzą się w małych grupach, takich jak te widoczne na filmie, ponieważ podróże do i z oceanu są bezpieczniejsze w towarzystwie. Ale między ptakami w takiej grupie nie ma szczególnej więzi. Po prostu zdarza się, że w tym samym czasie zmierzają w tym samym kierunku. Następnym razem znajdą się w zupełnie innej grupie – wyjaśnia naukowiec. Kiedy dwie tego typu grupy wpadają na siebie, zawsze dochodzi do zamieszania – przyznaje Nicolás Alejandro Lois, badacz i doktorant z Instytutu ekologii, genetyki i ewolucji w Buenos Aires. Wszystko dlatego, że pingwiny skalne mają bardzo silnie rozwiniętą skłonność do podążania za innymi osobnikami swojego gatunku. Niejednokrotnie silniejszą niż świadomość pierwotnie obranego kierunku. Dlatego też pingwiny przez chwilę zdają się „zastanawiać” nad tym, który kierunek wybrać. Ostatecznie udaje im się przezwyciężyć pierwszy odruch i podjąć przerwaną wędrówkę. Ale nie wszystkim poszło tak gładko. Jeden „zagubiony” pingwin, który w czasie postoju zbliżył się do drugiej z grup, zaczyna podążać za nią. Chociaż nam, nieznającym pingwiniej natury widzom, może się wydawać, że inny skoczek przychodzi mu z pomocą, aby wskazać właściwy kierunek, to Pütz podkreśla, że jest mało prawdopodobne, aby drugi pingwin naprawdę wykazał altruistyczne zachowanie. – Myślę, że to tylko zbieg okoliczności i ludzkiemu oku wydaje się, jakby jeden z pingwinów pomagał drugiemu i doprowadzał go z powrotem na właściwe tory. Raczej był tak samo zdezorientowany jak pierwszy – twierdzi naukowiec. Zresztą pingwiny skalne komunikują się inaczej, niż poprzez „klepnięcie w ramię”, które obserwujemy na nagraniu. Ptaki odnajdują się głównie za pomocą odgłosów wołania oraz wizualnych wskazówek, podczas których zatrzymują się, stają prosto i przekręcają głowy – wyjaśnia Lois. Skoczki skalne potrafią doskonale zidentyfikować swoich partnerów i pisklęta wśród dziesiątek tysięcy osobników w kolonii. Spotkanie na Falklandach Materiał został opublikowany po raz pierwszy 9 stycznia na kanale The Southern Barlows na YouTube. Od tamtej pory doczekał się dziesiątek kolejnych publikacji, przeróbek i memów. Wideo powstało na Falklandach na Oceanie Atlantyckim u południowych wybrzeży Argentyny, gdzie około 320 000 par lęgowych pingwinów skalnych gromadzi się co roku w okresie od października do kwietnia. Pingwiny skalne składają jaja do połowy listopada, a pisklęta wykluwają się około miesiąca później i wychodzą z kolonii pod koniec lutego. Po zakończeniu sezonu lęgowego rodzice wyruszają w zimową wyprawę, w czasie której pozostają wyłącznie na morzu przez sześć miesięcy i pokonują tysiące kilometrów. Samce i samice pingwinów skalnych łączą się w pary na kilka lat, choć czas zimowy spędzają oddzielnie. Niektóre badania sugerują, że w okresie lęgowym pary spotykają się w tym samym miejscu gniazdowania. To i „zimowa przerwa” sprawia, że pozostają w jednym związku dłużej niż na przykład pingwiny cesarskie, które które nie mają stałego miejsca gniazdowania.
Australia chce zbudować lotnisko na Antarktydzie. „Niepotrzebny i szkodliwy projekt”
Australia przedstawiła plan największego projektu infrastrukturalnego Antarktydy. Chce tam zbudować lotnisko. Naukowcy alarmują, że takie przedsięwzięcie zwiększyłoby ingerencję ludzi na Antarktydzie o 40% i stałoby się zagrożeniem dla tamtejszej przyrody.
Australijski rząd twierdzi, że budowa lotniska jest niezbędna, aby zapewnić naukowcom i zespołom ratunkowym całoroczny dostęp do stacji badawczej Davis, najbardziej wysuniętej na południe bazy Australii na Antarktydzie. Pod uwagę brane są również obawy strategiczne. Australia chce przeciwdziałać rosnącej obecności Chin na zamarzniętym kontynencie. Pas startowy i lądowisko miałyby powstać na terenie oazy Vestfold w regionie Ziemi Księżniczki Elżbiety, niedaleko australijskiej stacji badawczej. Proces budowy prawdopodobnie wymagałby wysadzenia skał i zastąpienia ich 115 tys. ton betonu – wylicza „The Guardian”. Planowany przez Australię nowy pas startowy miałby 2,7 km długości i 40 metrów szerokości. W przeciwieństwie do istniejących lodowych i żwirowych pasów startowych na Antarktydzie byłaby to stała konstrukcja, zbudowana z cementu i 11500 betonowych bloków, z których każdy waży ponad 10 ton. Ekolodzy twierdzą, że wielomiliardowy plan jest niepotrzebny i szkodliwy. To nie tylko strata pieniędzy, ale przede wszystkim groźba wywołania niszczycielskiego wyścigu budowlanego między krajami, które mają na Antarktydzie swoje bazy. View oEmbed on the source website Sytuacja bezprecedensowa – Jest to sytuacja bezprecedensowa na Antarktydzie, pod względem skali inwestycji i jej wpływu na środowisko. Chociaż robi się to w imię nauki, niewielu naukowców jest nastawionych do pomysłu entuzjastycznie. Chodzi raczej o machanie flagami. O umocnienie obecności Australii w regionie – ocenia Shaun Brooks, naukowiec z Instytutu Badań Morskich i Antarktycznych Uniwersytetu na Tasmanii. Szacuje, że projekt zwiększyłby istniejącą na kontynencie infrastrukturę o 40 proc., co byłoby szkodliwe dla środowisko naturalnego. – Jak można uzasadnić budowę pasa startowego o wartości wielu miliardów dolarów dla bazy liczącej tylko 19 osób w okresie zimowym, która jest utrzymywana bez problemów od 1957 roku? – pyta Brooks podając w wątpliwość zasadność realizacji projektu. Kolejnymi problemami, na jakie wskazują krytycy, są zanieczyszczenia, kurz, hałas i emisje dwutlenku węgla, których poziom znacznie nasiliłby się nie tyle przez pracę lotniska, co już w procesie budowy. Przewiduje się, że sama wysyłka materiałów z Hobart w Tasmanii zajęłaby ponad dekadę i wymagał 100 rejsów lodołamaczami. Rząd Australii twierdzi, że ziemia zostanie wyrównana przez wysadzanie skał, kruszenie ich i wypełnienie betonem. Projekt wymagałby także budowy magazynu materiałów wybuchowych, rekultywacji terenu morskiego pod nowe nabrzeże, nowych zbiorników na paliwo lotnicze oraz 4 km drogi dojazdowej. Straty nie do oszacowania Oprócz zniszczenia siedlisk dzikich zwierząt podczas budowy, eksploatacja ukończonego lotniska przyniosłaby regularne zakłócenia w koloniach lęgowych petreli olbrzymich, fok i pingwinów białookich. Liczne badania, która przywołuje Guardian, wykazały negatywny wpływ samolotów na faunę Antarktyki. Już w latach 80. XX wieku udowodniono, że pojedynczy zrzut poczty z nisko lecącego samolotu doprowadził do wybuchu paniki w kolonii pingwinów królewskich, która spowodowała śmierć 7 000 osobników. Wzgórza oazy Vestfold, gdzie miałoby powstać lotnisko, są domem dla kolonii pingwinów białookich. Zagrożenie jest tym większe, że ten gatunek pingwinów w trakcie wysiadania musi długo utrzymywać jaja w jednym miejscu, aby młode mogły się pomyślnie wykluć. Jeśli przelatujące samoloty spłoszą osobniki wysiadujące jaja, mogą zostać one uszkodzone przez zimne wiatry lub paść łupem drapieżników. Naruszenie własnego prawa Politycy zapytali, czy rząd nie złamie własnych wytycznych, które mówią, że samoloty nie powinny latać w odległości 2,1 km od kolonii pingwinów i że żaden pas startowy nie powinien znajdować się w promieniu 500 metrów od lęgowiska fok. Senator Partii Zielonych Peter Whish-Wilso zapytał, w jaki sposób projekt o największym śladzie ludzkim w historii Antarktyki może być zgodny z deklarowanym celem Australii, jakim jest promowanie „przywództwa i zarządzania środowiskiem” w regionie. Australijski Wydział Antarktyczny poinformował, że ocena środowiskowa zostanie poddana kontroli, przedłożona do informacji innym krajom traktatu antarktycznego i udostępniona do konsultacji społecznych w Australii i na całym świecie. Pomysł budowy lotniska powrócił na agendę po tym, jak w czasie świat Bożego Narodzenia konieczne było przeprowadzenie akcji ratunkowej i ewakuowanie jednego z członków australijskiej stacji badawczej. Aby w pobliżu bazy mógł wylądować śmigłowiec ratunkowy, konieczne było utworzenie tymczasowego lądowiska. Zrobiono to przez wyrównanie naturalnego terenu. Część australijskich polityków zwróciła jednak uwagę, że prace te znacznie wydłużyły czas trwania akcji.
Globalne ocieplenie zabija pingwiny cesarskie. Czy uda się uratować te najpiękniejsze z nielotów?
Pingwiny cesarskie to największe i najwięcej ważące ze wszystkich pingwinów. Jednak jeżeli na skutek globalnego ocieplenia lodowce szelfowe, kluczowe dla przetrwania pingwinów cesarskich, będą nadal topnieć, czeka je straszny los. Jak utrata lodu morskiego może wpłynąć na los pingwinów cesarskich?
Wzrost pingwinów cesarskich W zatoce Atka, na Ziemi Królowej Maud, 4325 km na południowy zachód od południowego czubka Afryki, jest schyłek marca. Stefan Christmann, fotograf, przez ponad dwa miesiące czekał, aż pingwiny cesarskie – największe ze wszystkich pingwinów, mierzące około metra i ważące ponad 40 kg – powrócą z żerowania na morzu. Fotograf zamierza po raz drugi pozostać przez całą zimę w tej zatoce, gdzie ptasia kolonia liczy jakieś 10 tys. osobników. Zimował w niej pięć lat temu. Teraz powrócił, by dokończyć rejestrowanie cyklu lęgowego pingwinów cesarskich, czego dokonało niewielu fotografów dzikiej fauny, a może nawet jeszcze żaden. Przy temperaturze spadającej poniżej minus 45°C i zadymkach, w trakcie których widoczność nie przekracza metra, antarktyczna zima nie jest czasem i miejscem dla ludzi o słabych nerwach – zwłaszcza w lipcu i sierpniu, najzimniejszych miesiącach. – Mówiąc szczerze, z czasem się przyzwyczajasz – mówi mi Christmann rzeczowo. Tym, do czego cesarskim pingwinom nie będzie łatwo się przyzwyczaić, jest kurczenie się – a może nawet znikanie – lodu morskiego. Stanowi stabilną platformę lęgową oraz bazę, z której mogą zdobywać pożywienie w okolicznych wodach. Jak ocieplenie może wpłynąć na życie pingwinów cesarskich? Dorosłe pingwiny cesarskie z 54 kolonii rozsianych wokół Antarktydy – liczących łącznie około 256 500 par lęgowych – są znakomitymi pływakami. Ale muszą wykarmić swoje pisklęta pozostające na morskim lodzie aż do przyjścia wiosny i stopnienia lodu. Antarktyczny lód morski jest bardzo zmienny, ale pięć lat temu zmalał nagle, a rekordowy spadek, według studium opublikowanego w zeszłym roku przez Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States, miał miejsce w 2017 r. Teraz być może się odbudowuje, ale wciąż pozostaje poniżej wieloletniej średniej, a modele klimatyczne przewidują jego dalsze znaczące straty do końca stulecia, o ile nie podejmie się pilnych działań niwelujących zmiany klimatyczne. – W scenariuszu zakładającym, że wszystko jest w porządku, pingwiny cesarskie maszerują ku wymarciu – mówi Stéphanie Jenouvrier, biolożka ptaków morskich z Instytutu Oceanograficznego Woods Hole w stanie Massachusetts. Badania jej zespołu dowodzą, że jeśli emisje dwutlenku węgla pozostaną niekontrolowane, 80 proc. kolonii pingwinów cesarskich może zniknąć do roku 2100. Do tego czasu średnia temperatura globalna może wzrosnąć o 3–5°C, lecz gdyby udało się utrzymać ten wzrost poniżej 1,5°C, to jak mówi Jenouvrier, utracilibyśmy być może ok. 20 proc. kolonii, a populacje na Morzu Rossa i Morzu Weddella, stanowiących potencjalne schronienia tych ptaków z uwagi na lepsze warunki lodowe, mogłyby wzrosnąć. Życie pingwinów cesarskich. Rozmnażanie i wychowanie piskląt Gdy już w zatoce Atka pojawiła się platforma lodowa i pingwiny cesarskie ją zasiedliły, Christmann przystępuje do fotografowania nowego zwrotu w cyklu ich życia. Rozpoczynają się eleganckie zaloty, w ramach których ptaki wybierają partnera na ten rok. Natomiast kopulacja jest krótka i niezgrabna – samce robią, co mogą, żeby nie spadać z samic. Później partnerzy trzymają się razem, naśladując swe ruchy. Ich bliska więź zwiększy szanse na przeżycie pisklęcia – jedynego, jakie będą mieli w tym sezonie. Pewnego dnia Christmann zauważa parę wpatrującą się w bryłę śniegu, która samica ostrożnie utrzymuje na swoich stopach. Prawdopodobnie rozmnażają się po raz pierwszy i ćwiczą umiejętne obchodzenie się z jajkiem. Pod koniec maja pojawiają się pierwsze jaja. Każda samica znosi tylko jedno. To duże obciążenie fizyczne, więc wygłodniała troskliwie przekazuje jajo partnerowi i opuszcza kolonie. Powrót samic do morza w celu zerowania jest próba siły ptasich związków. Samce pozostają na lodzie, gdy nadciąga zima. Pośród wiatrów osiągających 160 km/godz. i kilku dziesięciostopniowych mrozów pingwiny cesarskie zbijają się w grupy, aby dzielić się ciepłem. Dzięki takiej współpracy tatusiowie i ich cenne, czekające na wyklucie pisklęta zachowują życie. Nie mają nic do jedzenia, dlatego do powrotu samic utracą prawie połowę masy swoich ciał. W najzimniejsze dni pingwiny cesarskie cichną, by do maksimum oszczędzać energie. Christmann słyszy jedynie upiorny dźwięk ich stóp ocierających się o lód. Przez sześć miesięcy zimy fotograf i 11 innych osób są jedynymi ludźmi w tej części Antarktyki. Tłoczą się w małej niemieckiej stacji badawczej stojącej na lodowcu szelfowym nad zatoka Atka. Żeby dotrzeć do pingwinów, co ma miejsce każdego dnia, z wyjątkiem najgorszych burz, kiedy ludzie pozostają w środku, trzeba zjechać skuterem śnieżnym po stromej lodowej skarpie. Pod koniec lipca kończy się noc polarna i niebawem wschodzące słońce witają nowe głosy w kolonii. Jeśli matki nie dotrą na czas z pożywieniem dla swego potomstwa, pisklęta otrzymują pierwszy posiłek od ojców – to brejowate mleko z ich przełyków. Lecz po przetrwaniu zimy nie wszystkie samce mogą mówić o sukcesie. Christmann widzi jednego, który podnosi martwe, zamarznięte pisklę i układa je na swoich stopach. – Wziął je i poszedł w stronę kolonii, jakby nic się nie stało – mówi fotograf. – Serce się krajało. Samice powracają akurat w chwili, gdy umierający z głodu partnerzy potrzebują ich najbardziej. Pary wzmacniają swe więzi. Matki oglądają pisklęta po raz pierwszy i przejmują obowiązki związane z karmieniem. Na kilka miesięcy rodzice tworzą zespoły dostarczające na zmianę pożywienie rosnącym młodym. Mniej więcej we wrześniu samice i samce muszą wyruszać na łowy razem, żeby zaspokoić coraz większy apetyt potomka. Pisklęta zostają same w żłobkach. Uczą się skupiać w grupki, co nie zawsze przebiega gładko. Kilka tuli się do siebie, po czym przybiegają inne, by wbić się w takie zbiorowisko. Czasami samotni rodzice pozostają, żeby pilnować tych żłobków. Fotograf widzi dorosłego osobnika z dwojgiem piskląt. Choć tylko jedno należy do niego, ptak schyla się i karmi oba. Przypadek? Może nie. Dorosłe pingwiny cesarskie często rytualnie unoszą opierzony fałd skóry, żeby pokazać innym swoje świeżo wyklute potomstwo. Nie ma na to dowodu, ale Christmann uważa, że być może wytwarzają w ten sposób bliskie więzi z innymi, stając się nawzajem opiekunami swoich piskląt i pomagając w ich wychowaniu. Pod koniec roku pisklęta niemal dorównują wzrostem dorosłym, ale to nie koniec czekających na nie zagrożeń. Zanim lód morski stopnieje, muszą zmienić swój szary puch w dorosłe, wodoszczelne pióra, w przeciwnym razie utoną. Tak się zdarzyło w kolonii Halley w 2016 r. Sztorm rozbił wtedy lód przed końcem października, gdy pisklęta były jeszcze w stadium żłobkowym. Od tamtej pory lód nie jest wystarczająco stabilny, co prowadzi do niemal całkowitej porażki lęgowej, gdy kolonii nie udaje się wychować żadnych piskląt. Ta kolonia – poprzednio druga co do wielkości w Antarktyce – jest teraz w większości opuszczona. Wspomniany sztorm zbiegł się w czasie z najsilniejszym od 60 lat zjawiskiem El Niño, ekstremalnym układem pogodowym, który, jak się oczekuje, będzie coraz częstszy. Trwa liczenie pingwinów cesarskich na zdjęciach satelitarnych w celu ustalenia, do jakiego stopnia ptaki zostały dotknięte przez aktualne spadki ilości lodu morskiego wokół Antarktydy. Pingwiny na Antarktydzie: czy pingwiny wyginą? W zatoce Atka lód morski zaczyna topnieć pod koniec grudnia, wcześniej niż oczekiwano, i Christmann widzi pierzące się osobniki dorosłe i pisklęta. Szukają bezpiecznego schronienia na wyższej półce lodowej będącej przedłużeniem grubszego lodu lądowego. Pingwiny cesarskie wykorzystują jako pochylnie śnieżną zaspę. Miesiąc później fotograf obserwuje, jak wyrośnięte pisklęta skaczą do morza z półki mierzącej od 5 do 10 m. W innych miejscach Antarktyki kolonie pingwinów cesarskich nie będą miały możliwości przetrwania rozpadu ich schronienia na morskim lodzie. Lodowce szelfowe są często zbyt wysokie, żeby niezgrabne ptaki mogły się na nie wdrapać. A nawet jeśli im się to uda, lód jest pełen szczelin i nie ma na nim osłony przed wiatrami. Spędzenie roku na zamarzniętym kontynencie, z dala od bliskich, nie było dla fotografa łatwe, ale wytrwał dzięki pingwinom cesarskim. – To ptak, który nie potrafi latać, zabawnie chodzi, wydaje się zrzędliwy, ale pokazuje nam, jak trzeba sobie radzić – mówi Christmann. – One potrafią przetrwać najtrudniejsze warunki, a my możemy sprawić, że znikną. Byłoby mi bardzo, bardzo smutno, gdyby do tego doszło. Źródło: NationalGeographic.com: As ice melts, emperor penguins march toward extinction
Pingwin Pierre zdrowieje w australijskim zoo. Oglądając bajki o pingwinach
Pierre – przedstawiciel rzadkiego gatunku pingwina skalnego – przepłynął setki kilometrów i został znaleziony u wybrzeży Australii. Teraz w zoo w Perth dochodzi do siebie, a pomagają mu w tym programy o… pingwinach.
Opiekunowie Pierre’a wpadli na pomysł, aby pokazać młodemu pingwinowi filmy dokumentalne, a następnie też bajki o innych osobnikach z jego gatunku, aby nie czuł się samotny. „Jako jedyny ze swojego gatunku pingwin, którym opiekuje się zoo w Australazji, spędzamy z nim dużo czasu, dbając, aby jego dni były zapełnione. Jego dobro jest naszym priorytetem, więc aby upewnić się, że nadal widzi i słyszy inne pingwiny swojego gatunku, zaczęliśmy odtwarzać mu filmy dokumentalne o pingwinach skalnych i pokazywać mu transmisje na żywo z międzynarodowych ogrodów zoologicznych – w tym z Kansas City i Edynburga” – czytamy na stronie Perth Zoo. Opiekunowie pingwina przyznają, że zwierzak bardzo polubił też animowany serial dla dzieci „Pingu” – doskonale znany też polskim widzom. „Pingu” trafił nawet na szczyt listy filmów, do których Pierre najchętniej wraca. Pierre ma za sobą długą i pełną wyzwań podróż. Przypłynął do wybrzeży Australii pokonując wody Oceanu Indyjskiego lub Południowego Atlantyku – regionów zwyczajowo zamieszkiwanych przez pingwiny skalne. „Przechodzi rehabilitację w naszym szpitalu dla dzikich zwierząt. Ma problemy z linieniem piór i obecnie nie jest wodoodporny, więc nie może zostać wypuszczony na wolność” – informuje zoo i zapewnia, że ptak pozostaje pod stałą opieką zespołu weterynaryjnego, który pomaga mu wrócić do zdrowia. A filmy i bajki z pingwinami w roli głównej są doskonałą receptą na pingwinią samotność. View oEmbed on the source website Pingwiny skalne to jedne z najrzadszych pingwinów na świecie. Uważa się, że światowa populacja tego gatunku liczy mniej niż 240 300 par lęgowych. Gatunek znany jest z rozpoznawalnych krzaczastych brwi. W przeciwieństwie do innych pingwinów, które ślizgają się po lodzie na brzuchach, pingwiny skalne wolą skakać po skalistych brzegach. Stąd też ich potoczna nazwa – rockhoppers. „Obecnie pracujemy z naszymi zagranicznymi kolegami z zoo, aby znaleźć odpowiedni dom dla Pierre’a i zapewnić mu towarzystwo podczas kontynuowania rehabilitacji” – podaje zoo.
Para pingwinów tej samej płci została rodzicami. Samice zaadoptowały jajo w hiszpańskim zoo
Świeżo upieczone mamy, Electra i Violet z oceanarium w Walencji, wychowują pisklę, które adoptowały jako jajo.
Urzędnicy w Oceanogràfic València twierdzą, że samice pingwinów białobrewych - Electra i Violet - zbudowały razem gniazdo z kamieni i „zaczęły wykazywać typowe zachowania prokreacyjne” - wynika z komunikatu prasowego hiszpańskiego oceanarium. View oEmbed on the source website W odpowiedzi na te zachowania opiekunowie ptaków postanowili pozwolić im zaadoptować jajo innej pary pingwinów. Przyszli pingwini rodzice zazwyczaj wysiadują jaja na zmianę i trwa to około 38 dni. Tym razem było podobnie, pisklę wykluło się w tym miesiącu, a Electra i Violet dbają o nie jak o własne potomstwo. Mały pingwin ma usamodzielnić się po około 75 dniach. To jedno z trzech piskląt urodzonych w tym sezonie lęgowym w kolonii 25 pingwinów białobrewych - poinformowało oceanarium. View oEmbed on the source website Adopcja przez pingwiny tej samej płci nie ma precedensu w Oceanogràfic València, ale zdaniem przedstawicieli oceanarium to zjawisko dość powszechne. Podobne przypadki zanotowano w zoo w Londynie, Berlinie i Sydney. Wychowywanie młodych przez rodziców tej samej płci zdarza się u ponad 450 gatunków zwierząt i występuje zarówno w ogrodach zoologicznych, jak iw naturze. Pingwiny białobrewe są trzecim co do wielkości gatunkiem pingwinów. Mają jaskrawoczerwono-pomarańczowy dziób i charakterystyczne białe łaty na oczach. W naturze występują na wyspach subantarktycznych, a ich największe populacje można spotkać na Falklandach, Georgii Południowej Atlantyku i na Półwyspie Antarktycznym. Na podstawie: cnn.com
Odkryto nowe kolonie pingwina cesarskiego. Dzięki satelitarnym zdjęciom odchodów
Dzięki obserwacjom pingwinich odchodów z kosmosu, zdołano zlokalizować na Antarktydzie szereg miejsc, w których przybywa największych nielotów tego gatunku, nazywanych powszechnie cesarskimi – Aptenodytes forsteri.
Guano tych ptaków zabarwiło lód na tak dużym obszarze, że nie było wątpliwości na co się patrzy. Tylko dzięki tym nowym odkryciom szacunkowa liczba par rozrodczych wzrosła do 278500, czyli o 5 do 10 proc. globalnej populacji pingwina cesarskiego. To dobra wiadomość zważywszy z jakimi problemami zmaga się w ostatnich latach fauna lodowego kontynentu. Życie tych ptaków jest mocno uzależnione od dostępności lodu morskiego. Im mniej go będzie w kolejnych dekadach, tym trudniej będzie pingwinom funkcjonować (najgorsze prognozy wskazują, że do 2100 roku zniknie połowa). View oEmbed on the source website Naukowcy pracujący w ramach brytyjskiego badania Antarktydy (The British Antarctic Survey, BAS) posłużyli się należącym do ESA satelitą Sentinel-2, by przeczesać wybrzeża kontynentu w poszukiwaniu ewentualnej aktywności A. forsteri. Kamery rejestrujące obraz w paśmie podczerwonym pozwoliły odnaleźć 8 miejsc bytowania tych zwierząt i potwierdziły trzy inne, które dostrzeżono dawno temu, ale zignorowano nie mając przekonujących zdjęć w dużej rozdzielczości. W sumie znamy już 61 takich lokalizacji. Nowe miejsca znajdują się dokładnie w połowie drogi pomiędzy istniejącymi koloniami ptaków. Grupy pingwinów cesarskich, jak zauważono, lubią trzymać się na dystans zwykle 100 km. 11 dodatkowych lokalizacji wpisuje się w ten zwyczaj. Choć nie da się policzyć poszczególnych osobników z orbity okołoziemskiej, naukowcy umieją szacować liczbę pingwinów na podstawie średnicy okrągłego stadka formowanego przez te ptaki w celu ogrzania się (ang. huddles). Naukowcy woleliby odnaleźć siedliska na bardziej stabilnym lodzie mocno doczepionym do lądu stałego albo dużych gór lodowych, jak to jest np. w morzu Rossa lub Weddela. Tymczasem te nowe lokalizacje znajdują się na krze, która zapewne rozpadnie się i odpłynie na pełne wody. View oEmbed on the source website Żeby mogło przybywać pingwinów, muszą mieć możliwość składania jaj na płaskim terenie gdzie najpierw spokojnie doczekają ich inkubacji, a potem przez pierwszy rok zdołają przygotować nowe pokolenie do dorosłości. Żeby udał się ten proces na mniej stabilnym gruncie a młode nie mające jeszcze ochronnej warstwy upierzenia nie skończyły w wodach oceanu, lód musi pozostać niezmieniony przynajmniej przez 8 – 9 miesięcy. Te same problemy mają też dorosłe osobniki, które w ciągu roku zmieniają upierzenie.