Spiaggia Rosa zachwyca mimo zakazów. Natura powoli odbudowuje równowagę tego miejsca
Spiaggia Rosa, czyli absolutnie wyjątkowa różowa plaża, stanowi jeden z najbardziej unikatowych i rygorystycznie chronionych ekosystemów nadmorskich w całym basenie Morza Śródziemnego. Piaszczysty skrawek lądu na niewielkiej wyspie stał się globalnym symbolem konieczności ochrony przyrody przed destrukcyjnym wpływem masowej turystyki i sukcesu w tym zakresie. Skąd wziął się niezwykły kolor plaży? Czy to niezwykłe miejsce można zobaczyć na własne oczy? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
Spis treści: Gdzie znajduje się różowa plaża? Dziedzictwo Mauro Morandiego Skąd wziął się różowy piasek? Ochrona środowiska i ewolucja przepisów prawnych Jak podziwiać różową plażę? Spiaggia Rosa pozostaje „zakazanym owocem”, jednak to właśnie ta niedostępność sprawia, że każda minuta spędzona na obserwowaniu jej z dystansu staje się niezapomnianym przeżyciem. Tamtejszy różowy piasek stanowi dowód potęgi i niezwykłej finezji procesów biologicznych, które trwają niezmiennie od tysięcy lat. Gdzie znajduje się różowa plaża? Spiaggia Rosa znajduje się w Cala di Roto, w południowo-wschodniej części wyspy Budelli, będącej jedną z pereł archipelagu La Maddalena. Grupa ta znajduje się w obszarze cieśniny Bonifacio, oddzielającej Sardynię od francuskiej Korsyki. Struktura administracyjna i status ochronny W ujęciu administracyjnym, Budelli należy do gminy La Maddalena, wchodzącej w skład prowincji Sassari w autonomicznym regionie Sardynii. Od 1994 roku, cała wyspa (wraz z otaczającymi ją wodami), jest integralną częścią Parku Narodowego Archipelagu La Maddalena. Spiaggia Rosa została sklasyfikowana jako strefa A – obszar ochrony ścisłej, co oznacza całkowity zakaz wstępu, kąpieli i kotwiczenia jednostek pływających w jej bezpośrednim sąsiedztwie. Dziedzictwo Mauro Morandiego Mówiąc o wyspie i różowej plaży, nie sposób nie wspomnieć o Mauro Morandim. Ten współczesny Robinson Crusoe spędził na wyspie 32 lata, stając się najważniejszym głosem w obronie Spiaggia Rosa. W 1989 roku Morandi, nauczyciel wychowania fizycznego z Modeny, wyruszył w rejs katamaranem w stronę Polinezji, chcąc uciec przed nowoczesnym społeczeństwem, które uważał za skorumpowane i konsumpcyjne. Awaria silnika zmusiła go do zatrzymania się przy archipelagu La Maddalena. Kiedy dowiedział się, że ówczesny strażnik Budelli odchodzi na emeryturę, postanowił sprzedać swoją łódź i przejąć jego obowiązki. Życie w izolacji Morandi zamieszkał w dawnym budynku radiostacji z czasów II wojny światowej. Przez dekady żył w harmonii z naturą – zbierał wodę deszczową do picia, zasilał swój dom energią słoneczną i ogrzewał go drewnem wyrzuconym przez morze. Jego głównym zadaniem, które sam sobie narzucił, była ochrona Spiaggia Rosa przed turystami, którzy mimo zakazów próbowali wejść na różowy piasek. Morandi przyjął rolę edukatora. Każdemu, kto zbliżył się do brzegu, opowiadał o ekosystemie wyspy i o tym, jak ważne jest, by nie zabierać z niej ani jednego ziarnka piasku. W późniejszych latach, dzięki dostępowi do internetu i mediów społecznościowych, stał się globalnym ambasadorem Budelli, dzieląc się zdjęciami wyspy z dziesiątkami tysięcy obserwujących. Jego walka z władzami parku o prawo do pozostania na wyspie po jej upaństwowieniu trwała kilka lat i zakończyła się jego eksmisją w 2021 roku. Skąd wziął się różowy piasek? Piasek na Spiaggia Rosa niemal w całości powstał z fragmentów organizmów żywych. W przeciwieństwie do większości plaż świata, gdzie dominują ziarna kwarcu, skaleni czy okruchy skał wulkanicznych, różowa plaża jest efektem tysiącletniego procesu akumulacji wapiennych szczątków. Można powiedzieć, że jest efektem złożonych procesów biologicznych i sedymentacyjnych między morską fauną a florą, których fundamentem są rozległe łąki trawy morskiej i mikroskopijne organizmy. Miniacina miniacea i Posidonia oceanica Głównym „architektem” różowego koloru jest Miniacina miniacea, jednokomórkowy pierwotniak z grupy otwornic. Organizmy te budują krzaczaste, rozgałęzione skorupki o barwie od jasnoróżowej do ciemnoczerwonej. Miniacina miniacea zamieszkuje przede wszystkim łąki trawy Neptuna (Posidonia oceanica), które porastają dno morskie wokół wyspy Budelli. Roślina ta pełni funkcję stabilizatora podłoża i środowiska otwornic – jej kłącza i liście stanowią idealne miejsce do przytwierdzania się tych organizmów. Po ich śmierci wapienne szkielety są uwalniane do toni wodnej. Prądy morskie o niskiej energii, charakterystyczne dla osłoniętej zatoki Cala di Roto, transportują lekkie fragmenty w stronę brzegu. W tym procesie szkielety ulegają mechanicznej abrazji, krusząc się na drobinki, które mieszając się z białym piaskiem kwarcowym i okruchami granitu, nadają plaży jej słynny odcień. Intensywność barwy jest zmienna i zależy od pH wody, aktywności prądów i stopnia wilgotności piasku – mokre ziarna silniej odbijają światło, przez co róż wydaje się bardziej nasycony. Warto wspomnieć, że analiza struktury piasku na Spiaggia Rosa wykazuje wysoką zawartość węglanu wapnia, pochodzącego nie tylko od otwornic, ale także od mszywiołów i mięczaków. Ochrona środowiska i ewolucja przepisów prawnych Spiaggia Rosa nie zawsze znajdowała się pod ścisłą ochroną. W latach 70. i 80. XX wieku słynna różowa plaża padła ofiarą własnej popularności. Setki turystów dziennie deptały delikatne osady, a wiele osób zabierało piasek w butelkach jako pamiątkę. Szacuje się, że w tym okresie plaża straciła tony swojego charakterystycznego różowego piasku, co doprowadziło do drastycznego zblednięcia jej koloru. W obliczu niemal całkowitej degradacji cennego ekosystemu, władze włoskie podjęły stanowcze kroki prawne: 1994 rok – władze włoskie wprowadziły całkowity zakaz lądowania na plaży, kąpieli w jej wodach i kotwiczenia łodzi w zatoce Cala di Roto; 1998 rok – zaostrzono przepisy i włączono plażę do strefy ochrony integralnej parku narodowego; 2016 rok – po długich bataliach prawnych, Budelli stała się własnością publiczną zarządzaną przez Park Narodowy Archipelagu La Maddalena; 2024–2025 rok – w ostatnich latach wprowadzono nowoczesny system monitoringu wizyjnego, który pozwala na całodobową kontrolę plaży i natychmiastowe wykrywanie naruszeń. Czy te działania przyniosły oczekiwany rezultat? Naukowcy z Neapolu i lokalni ekolodzy potwierdzają, że po trzech dekadach izolacji Spiaggia Rosa zaczęła odzyskiwać swój pierwotny kolor. Jak podziwiać różową plażę? Mimo że Spiaggia Rosa jest niedostępna dla ruchu pieszego, pozostaje jedną z największych atrakcji turystycznych w regionie Sardynii. Strategia parku narodowego opiera się na koncepcji „podziwiania z dystansu”, co pozwala zachować naturę nienaruszoną. Rejsy wycieczkowe i łodzie prywatne Najpopularniejszym sposobem zobaczenia plaży jest udział w zorganizowanym rejsie statkiem wycieczkowym. Większość jednostek wypływa z portów w Palau lub La Maddalena. Istnieje też możliwość wynajęcia mniejszej łodzi, o ile jej kapitan dysponuje specjalnym pozwoleniem i przestrzega stref kotwiczenia. Drewniane kładki i ścieżki edukacyjne Park przygotował system drewnianych pomostów. Ścieżka biegnie wzdłuż obrzeża Spiaggia Rosa, pozwalając na jej obserwację z lądu bez dotykania piasku. Wstęp na ścieżki jest możliwy wyłącznie w towarzystwie licencjonowanego przewodnika. Nasz autor Artur Białek Współpracownik National-Geographic.pl. Wcześniej związany m.in. z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. Pisał dla tytułów takich jak: „Kulisy Powiatu”, „AndroidNow” (gdzie pełnił także funkcję redaktora naczelnego) i „Bezpieczna Podróż”. Z wykształcenia jest ekonomistą, ale bardziej z przypadku niż zamiłowania. Jego największą pasją są podróże, zwłaszcza do miejsc wysokich, stromych i skalistych. Niewiele brakuje mu do zdobycia Korony Gór Polski, ale jego ambicje sięgają dalej. Lepiej niż w otoczeniu betonu i wielkopłytowej zabudowy czuje się wśród drzew i gór, które są jego największą miłością (zaraz obok ekosystemów leśnych), a obiektyw jego aparatu woli architekturę zabytkową niż nowoczesną. Najbardziej interesuje go historia współczesna, jako ta najlepiej poznana i pozostawiająca najmniej znaków zapytania. Wszystkie zwierzęta uważa za równorzędnych mieszkańców Ziemi. Zgodnie ze swoimi zainteresowaniami, w „National-Geographic.pl” pisze przede wszystkim o przyrodzie i historii. Zagorzały przeciwnik betonozy. Prywatnie opiekun dwóch wspaniałych gryzoni.
Twierdził, że potrafi zamienić piasek w złoto. Udało mu się nabrać samego Himmlera, szefa SS
Inżynier Karl Malchus tuż przed wybuchem II wojny światowej przekonał Reichsführera SS Himmlera, że potrafi zamienić piasek w złoto. Jak ten genialny hochsztapler wystrychnął na dudka drugą osobę w Rzeszy?
W tym artykule: 50 gramów złota z tony piasku III Rzesza potrzebowała pieniędzy Laboratorium w Dachau Fałszerstwo zdemaskowane Więzień specjalny Karl Malchus Demoniczny złoty pierwiastek Odpowiednia wiedza pozwalała oszukać nazistów Kolejna ofiara złotej gorączki Wrzesień 1937 r. Zakład złotniczy Karla Bluma przy Lilienstraße 34 w Monachium. Mężczyzna średniego wzrostu o pełnej twarzy i rudawej bródce odrywa właściciela od pracy. „Przepraszam bardzo, panie Blum, ale chciałbym obarczyć pana sprawą niecierpiącą zwłoki. Czy mógłby pan sprawdzić, czy ten piasek jest złotonośny?”. Nieznajomy tłumaczy, że piasek otrzymał od kolegi z Kanady, który chciałby go eksportować do Niemiec, aby wspomóc III Rzeszę. Blum nie dowierza, ale bierze się do pracy. Wkrótce przeciera oczy ze zdziwienia. Pod mikroskopem widzi złote kuleczki. W ciągu kolejnych dni Blum przeprowadził jeszcze kilka prób – zawsze z tym samym rezultatem. Przyciśnięty do muru nieznajomy stwierdził, że piasek pochodził nie z Kanady, lecz z rzeki Amper w pobliżu Prittlbach. Karl Blum nie chciał pakować się w kłopoty. O wizycie nieznajomego zawiadomił policję kryminalną, a sam zaczął prowadzić szczegółowy dziennik „sprawy Malchusa”, który przetrwał wojnę. 50 gramów złota z tony piasku 18 grudnia 1937 roku. Hotel Cztery Pory Roku w Monachium. Reichsführer SS Heinrich Himmler chodzi po pokoju w tę i z powrotem. Przed chwilą pod mikroskopem zobaczył coś, co mogło zmienić przyszłość III Rzeszy. „Czy to naprawdę czyste złoto?” – pyta z niedowierzaniem, oglądając preparat sporządzony z piasku z rzeki Amper. Inżynier Karl Malchus, odkrywca złoża, przytaknął. Chwilę wcześniej gorliwie zapewniał: „Sprawa jest pewna! Proszę się pozbyć wątpliwości. Gwarantuję to moją krwią – osiągniemy 50 gramów [złota] z tony [piasku]!”. Czarownice bardzo interesowały nazistów. Dlaczego tajny dział SS studiował procesy o czary? W 1945 r. Polacy odkryli w pałacu w Sławie tajemnicze archiwum. Okazało się, że kryło sekretną broń szefa SS Heinricha Himmlera wyciągniętą z inkwizytorskich szaf. W końcu Reichsführer podejmuje decyzję. Podchodzi do Malchusa i towarzyszącego mu złotnika Karla Bluma, który przygotował preparat: „Otrzymacie wszelkie wsparcie, którego potrzebujecie! Ale zaznaczam, zajmę się osobiście tym, kto mnie oszuka. Nie potrzebuję do tego pomocy państwa”. Jednocześnie Himmler obraca się w kierunku obecnego na spotkaniu SS-Gruppenführera Oswalda Pohla (późniejszego Obergruppenführera) i pokazuje gest, który mógł oznaczać tylko jedno: śmierć. Himmler nie rzucał słów na wiatr. Reichsführer zlecił Pohlowi zorganizowanie laboratorium dla Malchusa. Powstało w Dachau. Jednak nie w obozie koncentracyjnym, ale obok – w obozie ćwiczeniowym SS. Znajdowały się tam firmy podlegające SS, m.in. Loibl GmbH, produkująca odblaski do rowerów. Jej dyrektor Hauptsturmführer Anton Loibl, były szofer Hitlera, miał być jedną z osób nadzorujących projekt Malchusa. Sam pomysłodawca został urzędnikiem osobistego sztabu Reichsführera. Podobną posadę wraz z pensją 400 RM [1 RM= 2,49 dolara; robotnik zarabiał w tym czasie ok. 160 RM miesięcznie] zaproponowano Blumowi. Choć złotnik odmówił, musiał dalej pracować przy projekcie. „Wycofanie się ze sprawy było niemożliwe, ponieważ można było od razu pomyśleć, że chcę sabotować przedsięwzięcie” – zanotował. Naziści nie szczędzili pieniędzy na projekt. Kilkaset tysięcy marek to w przybliżeniu budżet biznesu Malchusa (za pierwsze zakupy odczynników Malchus i Blum zapłacili 700 RM, wyposażenie nowego laboratorium Bluma kosztowało 150 tys. RM). Dlaczego prominenci III Rzeszy zdecydowali się zainwestować spore pieniądze niemal w ciemno? Zawartość złota – a więc i zysk – deklarowana przez Malchusa (50 g w tonie) była wprost astronomiczna. III Rzesza potrzebowała pieniędzy Eksperymenty Bluma wykazywały skromniejsze, ale dalej pokaźne, 4–12 g. „Biorąc pod uwagę ówczesną wartość złota i wielkość jego wydobycia, eksploatacja złóż, z których Malchus dostarczał próbki, musiałaby być opłacalna, pod warunkiem że złoża takie rzeczywiście istniały – tłumaczy dr Maciej Madziarz z Instytutu Górnictwa Politechniki Wrocławskiej. – Warto przypomnieć, że 40 proc. ilości złota w dziejach ludzkości wydobyto w ciągu ostatnich 30 lat, a 85 proc. od roku 1900. Dopiero w latach 60. XX w. opracowano technologię umożliwiającą opłacalne odzyskiwanie złota z rud o zawartości niższej niż 3g, zaś w początkach lat 90. zawartość złota w urobku kopalń podziemnych wynosiła ok. 5–6 g na tonę”. Co więcej, nie można wykluczyć złotonośności rzeki Amper. „Okruchowe złoża złota występują bowiem właśnie w osadach piaszczysto-żwirowych rzek, gdzie ziarna złota nanoszone i deponowane były przez wodę w wyniku erozji jego złóż pierwotnych (np. eksploatowane historycznie w okolicach Legnicy, Złotoryi i Płóczek złoża okruchowe doliny rzeki Kaczawy)” – komentuje dr Madziarz. Malchus ze swoim „złotonośnym pomysłem” był dla nazistów darem niebios. III Rzesza desperacko potrzebowała pieniędzy na przygotowania do wojny. Suma wydatków na zbrojenia i utrzymanie armii w roku budżetowym 1938/1939 wyniosła 18,4 mld marek (58 proc. wydatków!). Na posiedzeniu Rady Obrony Rzeszy 18 listopada 1938 r. Hermann Göring przyznał, że „położenie finansowe Rzeszy jest bardzo napięte”. Od 1936 r. wdrażano w życie plan czteroletni zakładający m.in. bezprecedensowy rozwój armii. Dewizy i rezerwy złota były potrzebne przede wszystkim na sprowadzenie z zagranicy surowców m.in. rudy żelaza, wolframu i manganu do hartowania stali, ropy oraz kauczuku. Operacja Barbarossa to decydujące starcie II wojny światowej. Celem była totalna zagłada przeciwnika Największa wojskowa operacja w dziejach. Miliony żołnierzy z obu stron, setki tysięcy wojskowego sprzętu i tylko jeden cel – totalne zwycięstwo i totalna zagłada przeciwnika. Tak wygląda.. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/operacja-barbarossa-fot-universal-history-archive-universal-images-group-via-getty-images-99ff10c.jpg" width="938" height="579" alt="Operacja Barbarossa (fot. Universal History Archive/Universal Images Group via Getty Images)" title="Operacja Barbarossa (fot. Universal History Archive/Universal Images Group via Getty Images)" /> Pomysł, aby pieniądze uzyskać z wydobywanego złota, nie był nowy. Po I wojnie zdobywca Nagrody Nobla w dziedzinie chemii prof. Fritz Haber proponował, aby reparacje spłacać kruszcem pozyskanym z wody morskiej. Jego badania zakończyły się jednak fiaskiem. 30-letni Malchus nie był więc nowatorem. Jego dobre zamiary uwiarygodniała opowieść, że uciekł z Wielkiej Brytanii, by przekazać rodakom tajemnice wytopu nowego typu stali, nad którą tam pracował. Laboratorium w Dachau Laboratorium rozpoczęło działalność w styczniu 1938 r. „Malchus sam nie pracuje – zanotował Blum. – Ze swoją potężną teczką na dokumenty pod ręką wydaje mi tylko polecenia”. Metodę chemicznego odzysku złota z piasku na skalę przemysłową opracował więc nie Malchus, lecz Blum... Okazało się, że „inżynier” nie potrafił wykonać nawet rysunku technicznego! Zgodnie z sugestią Bluma na miejscu zbudowano wieżę pojemności 6 m. W środku znajdował się wodny roztwór cyjanku potasu. Do wieży wprowadzano zmielony piasek, a jej zawartość była nieustannie poruszana przez dysze ze sprężonym powietrzem. Po paru dniach roztwór miał przepływać przez drewniane kadzie z wiórami cynkowymi. „Pomysł Bluma, choć nie nowatorski, sprawdziłby się w praktyce – zapewnia dr Ewa Rudnik z Wydziału Metali Nieżelaznych Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. – Obecnie ługowanie złota prowadzi się rozcieńczonymi roztworami cyjanku sodu w obecności powietrza. W tych warunkach następuje utlenienie metalicznego złota tlenem i powstają trwałe kompleksy cyjankowe”. W uproszczeniu: cyjanek „wybija” złoto z piasku i tworzy z nim związek. Teraz należy uwolnić złoto od tego trującego towarzystwa. I właśnie do tego potrzebne były kadzie z cynkiem. Zachodzi w nich proces cementacji, który – jak wyjaśnia dr Rudnik – „polega na wytrącaniu się metalicznego złota na powierzchni cynkowych granulek, a cynk przechodzi do roztworu w postaci kompleksów cyjankowych”. A więc otrzymujemy złoty szlam zanieczyszczony wiórami cynkowymi. Teraz wystarczy polać szlam kwasem siarkowym, który rozpuszcza cynk, ale nie złoto. Efekt: „proszek złota dużej czystości”. Gdy Blum przeprowadzał eksperymenty z piaskiem, Malchus bynajmniej nie próżnował. Wkrótce oznajmił, że w pobliżu Dachau znalazł ropę naftową! Jednak ropa okazała się... zwykłą wodą bagienną. Nie zniechęciło to inżyniera do dalszych poszukiwań. Wkrótce oświadczył: „Piasek z rzeki jest nie tylko złoto-, lecz i platynonośny!”. W dostarczonej przez niego próbce piasku faktycznie połyskiwały platynopodobne drobinki. „To nie platyna, ale opiłki żelaza z metalowych kul młyna!” – orzekł Blum. Poprosił o magnes i... drobinki „platyny” natychmiast się do niego przyczepiły. Fałszerstwo zdemaskowane Po historii z platyną Blum stał się podejrzliwy. Zorganizował więc eksperyment, którym inżynier miał jedynie dyrygować z drugiego pokoju i niczego nie dotykać, by zapobiec ewentualnym fałszerstwom. W pewnym momencie przeprowadzający wytop Blum odwrócił się, by napić się soku. Gdy ponownie zajrzał do tygla, zauważył spalający się tam brązowy papier pakowy. Na życzenie Malchusa wrzucił go tam brat Antona Loibla. „Nie ma nic łatwiejszego niż za pomocą takiego niewinnie wyglądającego papieru przeszmuglować do tygla złoto” – tłumaczył Blum. „Wystarczyło nasączyć papier związkami złota. Przykładowo roztwory chlorku złota mają brunatne zabarwienie, a sam chlorek ulega rozkładowi z wydzieleniem złota metalicznego już w temperaturze ok. 260 stopni” – potwierdza obawy złotnika dr Rudnik. Nic dziwnego więc, że pod koniec eksperymentu Blum zobaczył w preparacie złoto. Claus von Stauffenberg niemal zabił Hitlera. O Polakach pisał, że jesteśmy motłochem Mija 80 lat od zamachu na Hitlera w Wilczym Szańcu. Czy zamachowiec był tak szlachetny jak w filmie „Walkiria” z Tomem Cruisem? Poznaj niełatwą prawdę o Clausie von Stauffenbergu. Wkrótce odszedł z projektu. Nie chciał brać udziału w badaniach, które jego zdaniem były sfingowane. SS jednak o nim nie zapomniało. Pod koniec stycznia 1939 r. naziści, którzy w międzyczasie sami nabrali podejrzeń co do uczciwości Malchusa (ale przez rok pozwolili mu spokojnie pracować i wypłacali pensję!), poprosili złotnika, by zdemaskował swego byłego kolegę. Blum zorganizował dla esesmanów specjalny pokaz w Dachau. „Panowie, uwaga, trujący gaz!” – krzyknął w pewnym momencie. Obecni w laboratorium natychmiast odwrócili się od stołu, na którym złotnik przygotowywał substancje do wytopu piasku. Wybuch nastąpił, gdy złotnik zmieszał biały i szary proszek, który miał być katalizatorem. Gdy esesmani dochodzili do siebie po eksplozji, Blum rozsypał nad przygotowanym piaskiem sól złota, którą ukrył w buteleczce w kieszeni. Obserwatorzy nic nie zauważyli ze względu na podobną barwę obydwu substancji. Ku ich zdziwieniu, pod koniec eksperymentu uzyskano 12,5 g czystego złota (choć użyto jedynie 9,6 g katalizatora). Blum na oczach esesmanów zademonstrował zasadę działania złotego szwindlu, który według niego wymyślił Malchus. Sporządzono raport dla Berlina. Blum mógł czuć się usatysfakcjonowany. Zdemaskował oszusta. A przynajmniej tak mu się wydawało. Tymczasem stało się zupełnie inaczej. „[W Berlinie] nie uwierzyli, że to szwindel. Uznano hokus-pokus za prawdę” – wkrótce złotnik nie mógł nadziwić się głupocie włodarzy III Rzeszy. Jego eksperyment uznano za... dowód prawdziwości prac Malchusa! Inżynier – zamiast zawiesić – wznowił prace. Wkrótce jednak zmienił się jego status. Więzień specjalny Karl Malchus We wrześniu 1939 r. do mieszkania Malchusa załomotało 4 funkcjonariuszy gestapo. Chorego (tak zeznawał Malchus, ubiegając się po wojnie o status pokrzywdzonego przez III Rzeszę) przewieziono do celi w Wittelsbacher Palais w Monachium. Po 6–7 tygodniach trafił do Dachau. Tym razem jako więzień. „Po moim uwięzieniu [w Dachau] już po kilku dniach musiałem wznowić próby w laboratorium” – tłumaczył w zeznaniu w 1949 r. Nie wiadomo, czy Malchus trafił do obozu, bo Himmler chciał wywrzeć na nim presję, by inżynier przyspieszył eksperymenty, czy zgubiła go zbytnia pazerność. Chciał bowiem niezależnie od swego protektora sprzedać pewnemu przemysłowcowi superwytrzymałą stal (nazwaną Diana), nad którą rzekomo prowadził prace w Anglii. Malchus nie był traktowany jak zwykły więzień. Przede wszystkim mieszkał w celi w areszcie, a nie w baraku. „Malchus był więźniem obozu w Dachau od 16 grudnia 1939 r. do 23 marca 1940 r. – opowiada dr Dirk Riedel z KZ-Gedenkstätte Dachau. – Mniej więcej w tym samym czasie – od 27 września 1939 r. do 18 lutego 1940 r. – Theodor Eicke przeprowadzał ćwiczenia z SS-Totenkopfverbände i większość osadzonych została przetransportowana do Flossenburga i Mauthausen. W obozie zostało ok. 100 więźniów. Malchus był jedynym więźniem, którego przyjęto w tym czasie do Dachau, i to pokazuje, że SS miało wobec niego specjalne zamiary” – podkreśla. Zamki Dolnego Śląska. Jaka jest ich historia i jakie tajemnice kryją? Zamki Dolnego Śląska odzyskują blask. I otwierają się na turystów. Dzięki temu w luksusie zarezerwowanym kiedyś dla błękitnokrwistych mogą pławić się dziś zwykli śmiertelnicy. Hochsztapler nie był bity, lecz – jak sam twierdził – „popychany i nadeptywany”. „Pewnego dnia jeden z dwóch towarzyszących mi esesmanów uderzył mnie pistoletem w tył głowy” – zeznawał. Przewrócił się i stracił trzy zęby. Komuś musiało jednak zależeć na więźniu, bo natychmiast zmieniono strażników. Mimo to po pobycie w Dachau z Malchusa została „skóra i kości” – jak wspominał strażnik Karl Minderlein 29 listopada 1949 r. Ale inżynier przeżył. „Wypuszczono go, aby po dobroci wyciągnąć od niego jego tajemnicę” – uzasadniał zwolnienie Malchusa Minderlein. Obiecane złoto nigdy się jednak nie zmaterializowało. Demoniczny złoty pierwiastek Naziści wybili sobie z głowy cenny kruszec z Dachau dopiero w grudniu 1940 r.„Panie Blum, na rozkaz rządu mam się z panem podzielić informacją, że sprawa rozwiązała się tak, jak pan przed laty przewidział” – poinformował telefonicznie złotnika Loibl. Esesmani już wcześniej podczas prywatnych rozmów z Blumem wspominali, że Malchus w trakcie eksperymentów używał czarnego proszku, ale stanowczo zabronił mówić o tym współpracownikowi. „Malchus mógł dodawać do wytopu np. siarczek złotawy (brunatnoczarny) lub tlenek złotowy (brunatny) – oba rozkładają się w podwyższonej temperaturze z wydzieleniem proszku złota” – tłumaczy dr Rudnik. Blum orzekł: „Ten proszek to rozwiązanie całej zagadki!”. „Jedynie osoby pracujące na co dzień ze złotem są odporne na jego magiczne działanie” – tłumaczył sukces hochsztaplera złotnik. Himmler był wręcz „zaczarowany”, gdy oglądał drobinki złota w preparacie przygotowanym przez Bluma. „Demoniczne działanie złotego pierwiastka” widać było również na twarzach Pohla i innych esesmanów obecnych na spotkaniu w hotelu. A jeśli dodać do tego pseudonaukowy bełkot, którym uraczył Malchus nazistów, powstaje mieszanka, której trudno się oprzeć. Nie należy też zapominać o finansowych potrzebach III Rzeszy. Nic dziwnego, że naziści odebrali Malchusa jako wysłannika niebios. Odpowiednia wiedza pozwalała oszukać nazistów „Przygotowanie roztworu kwasu chlorozłotowego, jednej z substancji, którą mógł posłużyć się Malchus, nie jest skomplikowane – zapewnia dr Rudnik. – Związek ten łatwo ulega rozkładowi z wydzieleniem złota”. Żeby oszukać nazistów, wystarczyła więc odrobina wiedzy chemicznej. Zwłaszcza, że na samym początku pracy w laboratorium Malchus dostał od Bluma amalgamat złota „w celach porównawczych”. Malchus prowadził niebezpieczną grę z Trzecią Rzeszą, nie zważając na grożące mu niebezpieczeństwo. „Może chciał grać wielkiego odkrywcę, aby zniknąć z powierzchni ziemi, zanim wszystko się wyda – spekulował po latach Blum. – Może chciał mieć na kilka lat stałą dobrze płatną posadę”. Była jedyną kobietą uwielbianą przez Hitlera i Stalina. Jej szpiegowska kariera jest wspominana do dziś Była kobietą, której udało się pogodzić rzeczy niemożliwe. Uwielbiali ją zarówno Hitler, jak i Stalin. Pierwszy jako aktorkę, drugi – jako swoją agentkę. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/byla-jedyna-kobieta-uwielbiana-przez-hitlera-i-stalina-jej-szpiegowska-kariera-jest-wspominana-do-dzis-1b39285.jpg" width="517" height="700" alt="Była jedyną kobietą uwielbianą przez Hitlera i Stalina. Jej szpiegowska kariera jest wspominana do dziś" title="Była jedyną kobietą uwielbianą przez Hitlera i Stalina. Jej szpiegowska kariera jest wspominana do dziś" /> Hochsztapler został przecież członkiem osobistego sztabu Reichsführera z pensją 450 RM miesięcznie. Szybko zakupił skórzaną aktówkę i „stał się dżentelmenem” – jak opisywał Blum. Jednocześnie Malchus był łasy na pieniądze. Gdy jego auto zderzyło się z samochodem wojskowym, udawał poturbowanego. Wszystko po to, aby wyłudzić odszkodowanie – tak przynajmniej uważał Blum. Malchus czuł się na tyle pewnie, że opowiadał o planach ekskluzywnej willi, którą chciał zbudować. W końcu błędy i brak satysfakcjonujących rezultatów zawsze mógł przecież zrzucić na współpracowników. Dokładnie ta technika zapewniła mu półtora roku spokoju. Kolejna ofiara złotej gorączki Jesień 1942 r., droga do Grünwaldu. Złotnik Karl Blum wraca na rowerze do domu po wycieczce w góry. Nagle zauważa dwóch dyskutujących mężczyzn, idących poboczem. „Oczywiście, że zawartość będzie rosła wraz z głębokością. Złoto ze względu na swój specyficzny ciężar...” – rowerzysta słyszy młodszego z piechurów. Złotnik nie może uwierzyć własnym uszom. To Malchus! Odjeżdża kilkaset metrów i chowa się w krzakach. Gdy mężczyźni go mijają, nie ma wątpliwości. Hochsztapler z Dachau znalazł kolejną ofiarę. Malchus przeżył wojnę. W grudniu 1952 r. opublikował artykuł o swojej metodzie pozyskiwania złota we francuskiej gazecie „Revue”. I w tym momencie ślad po nim znika. Wydawca notatek Bluma Helmut Werner, któremu udało się zgromadzić niemal komplet materiałów o Malchusie, nie chciał spekulować na temat jego dalszych losów.
Wielki Sfinks i zagadka jego kształtu. Kluczową rolę w rzeźbieniu posągu odegrał wiatr
Wielki Sfinks na Płaskowyżu Giza obok piramidy Cheopsa to jedna z najbardziej znanych rzeźb starożytności. Naukowcy już wiedzą, dlaczego Egipcjanie zdecydowali się wykonać ten monument. Okazało się, że zasadniczą rolę odegrał wiatr.
W tym artykule: Sfinksa wyrzeźbił... wiatr Sfinks w laboratorium Wielki Sfinks. Wielka zagadka Wielki Sfinks to olbrzymia rzeźba, ukazująca głowę człowieka z ciałem lwa w pozycji leżącej. Powstała w wapiennym ostańcu skalnym około 4500 lat temu. Mierzy 73 m długości i 20 m wysokości. Naukowcy spierają się do dziś, kto kazał go wykuć. Przeważają głosy, że był to Chefren, którego piramida znajduje się nieopodal. Inni wskazują, że był to faraon Cheops, czyli budowniczy największej egipskiej piramidy. Sfinksa wyrzeźbił... wiatr Amerykańscy naukowcy z Uniwersytetu Nowojorskiego postanowili odpowiedzieć na pytanie, jak wyglądał ostaniec skalny, z którego wyrzeźbiono sfinksa jeszcze przed podjęciem prac. Aby odpowiedzieć na to pytanie, badacze odtworzyli w laboratorium warunki, które istniały na Płaskowyżu Giza 4500 lat temu – kiedy zbudowano Sfinksa – aby pokazać, jak wiatr napierał na formacje skalne. – Nasze odkrycia proponują możliwą „historię pochodzenia” tego, w jaki sposób formacje podobne do Sfinksa powstawały w wyniku erozji – wyjaśnia prof. Leif Ristroph z Courant Institute of Mathematical Sciences na Uniwersytecie Nowojorskim. To jeden z autorów badania, które zostało zaakceptowane do publikacji w czasopiśmie naukowym „Physical Review Fluids”. Eksperymenty wykazały, że zaskakująco podobne do Sfinksa kształty mogą w rzeczywistości powstawać w wyniku erozji spowodowanej, jak napisano, przez „szybkie przepływy”. W przypadku Sfinksa był to głównie wiatr. Sfinks w laboratorium Prace skupiały się na odtworzeniu jardangów – niezwykłych formacji skalnych występujących na pustyniach, powstałych w wyniku unoszonego przez wiatr pyłu i piasku. Naukowcy przyjęli, że formacja skalna, z której wyrzeźbiono Sfinksa mogła być właśnie jardangiem. Prof. Ristrof wraz ze współpracownikami z Laboratorium Matematyki Stosowanej Uniwersytetu Nowojorskiego wykonali kopce miękkiej gliny i osadzili na nich twardszy, mniej ulegający erozji materiał. Naśladował ten z terenu w północno-wschodniego Egiptu, gdzie znajduje się Wielki Sfinks. Następnie poddali te formacje działaniu szybko płynącej wody. Miała ona odtworzyć wiatr, który wyrzeźbił i przekształcił ostaniec. Z uwagi na to, że jest kilka rodzajów skał tworzących Sfinksa, erozja następowała w różnym tempie. Twardszy lub bardziej odporny materiał stał się „głową”. Szyja powstała tam, gdzie wapień był bardziej miękki i erozja siała większe spustoszenie. W taki sposób powstał „korpus” z głową przywodzący na myśl siedzące zwierzę. Starożytni Egipcjanie dzięki pomocy sił przyrody mieli zdecydowanie mniej pracy. W identyczny sposób kształtowane są przez naturę różne ostańce skalne na całym świecie. Na przykład na Białej Pustyni między oazami Baharija i Farafra w Egipcie atrakcją turystyczną są ostańce przywodzące na myśl grzyby i zwierzęta. – Nasze spostrzeżenia wyjaśniają w prosty sposób, jak formacje podobne do Sfinksa mogą powstać w wyniku erozji – przekonuje Ristroph. Wielki Sfinks. Wielka zagadka Ciekawostką jest to, że głowa ukazująca faraona w formie sfinksa jest nieproporcjonalnie mała w stosunku do reszty ciała. Jest to jedna z zagadek, która do dziś nie doczekała się wyczerpującego wyjaśnienia. Nie można wykluczyć, że była przekuwana – zmieniono wizerunek twarzy. Wiek Wielkiego Sfinksa można z grubsza określić na 4500 lat. Jednak jego funkcja jest dla naukowców sporą zagadką. Pogłębia ją termin „sfinks”. To trochę zmienione przez starożytnych Greków słowo pochodzące z języka staroegipskiego – szesep-anch. Oznacza „żywy wizerunek”. Egiptolodzy do dziś głowią się, czy przedstawia on któregoś z faraonów, a może bogów? Źródła: Uniwersytet Nowojorski, American Phsycal Society (fotografie eksperymentów). Nasz ekspert Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Pattaya – jasne i ciemne strony tajskiego kurortu
Miasta azjatyckie z roku na rok cieszą się coraz wiekszą popularnością wśród turystów z całego świata. Jedną z najchętniej odwiedzanych destynacji w sezonie urlopowym jest tajska Pattaya.
W tym artykule: Pattaya – położenie Pattaya – co warto zobaczyć i jakie atrakcje czekają na turystów? Seksturystyka w Tajlandii Pattaya – dojazd Niezbędne słowa i wyrażenia w języku tajskim Tajlandia – informacje praktyczne Zarówno polscy, jak i zagraniczni turyści coraz częściej decydują się na spędzenie wakacyjnego urlopu w Azji. W czołówce najchętniej odwiedzanych krajów znajdują się Chiny, Japonia, Malezja, Indonezja, Korea Południowa oraz Tajlandia. Dzisiaj pod lupę bierzemy ostatnią z nich, a dokładniej położone od ok. 130 km od Bangkoku miasto Pattaya, określane mianem „Tajskiej Riwiery”. Pattaya – położenie Pattaya leży na wschodnim wybrzeżu Zatoki Tajlandzkiej, w prowincji Chonburi. W latach 60. XX w., kiedy znajdowała się tu jedynie wioska rybacka, w jej okolice zaczęli przybywać amerykańcy żołnierze, którzy szukali wypoczynku po walkach w pobliskim Wietnamie. Miejsce zaczęło powoli rozwijać się jako ośrodek turystyczny. Pod względem liczby ludności (niespełna 120 tys. mieszkańców według danych z 2019 roku) Pattaya zajmuje 10. miejsce spośród wszystkich miast w Tajlandii. Jeżeli pod uwagę weźmiemy jedynie prowincję Chonburi, kurort ustępuje jedynie miastu Chaophraya Surasak, które trzy lata temu liczyło 143 024 mieszkańców. Pattaya – co warto zobaczyć i jakie atrakcje czekają na turystów? Pattaya już od lat znajduje w czołówce rankingów najchętniej odwiedzanych przez turystów miast na świecie. I trudno się temu dziwić, bowiem nie brakuje tutaj atrakcji zarówno w ciągu dnia, jak i w nocy. Ulokowanych jest tutaj całe mnóstwo klubów, dyskotek czy barów. W ostatnim czasie kurort zaczęto przystosowywać także dla rodzin z dziećmi. Duża atrakcję stanowi obecnie jedno z największych akwariów w Azji – Underwater World Pattaya. Dzieci zwiedzają też chętnie Ripley’s Believe Or Not Museum. Z całą rodziną warto wybrać się także do Wat Khao Phra Bat, skąd rozpościera się przepiękny widok na ocean i całe miasto. Można także wziąć udział w imprezach w pianie, organizowanych zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. Plaża w kształcie księżyca jest pokryta drobnym piaskiem, który zawdzięcza swój biały kolor krzemianom i węglanom. Na całym jej odcinku znajdują się płatne leżaki i parasole. Łodzie nie przybijają bezpośrednio do brzegu. Na morzu wyznaczona jest reda, gdzie jednostki pływające mogą rzucać kotwicę. Po plaży nieustannie krążą sprzedawcy, którzy mają do zaoferowania niezliczoną ilość towarów i usług. W tym m.in. lody, zimne napoje, krewetki, kraby, gazety, orzechy czy biżuterię. Jeśli nie zamierzamy skorzystać z ich usług, wystarczy powiedzieć: mai ow krup (pol. nie chcę, dziękuję). Wzdłuż ulicy przy plaży rozciąga się cała gama sklepów, restauracji oraz sklepów z pamiątkami. Na plaży istnieje możliwość wypożyczenia nadmuchiwanego koła, na którym wczasowicze spokojnie dryfują, obserwując majaczące w oddali wyspy koralowe. Można tu także, w cieniu palm, skorzystać z usług masażysty. Duży problem może stanowić hałas dobiegający z położonej jakieś 20 metrów od plaży drogi, która jest jedną z najbardziej ruchliwych tras w okolicy. Z plaży organizowane są wycieczki na pobliskie wysepki koralowe albo wypady na połów ryb lub nurkowanie. Nurkowie mogą udać się na Ko Sak oraz Ko Krok. Bardziej wprawieni miłośnicy tego sportu wybierają wycieczkę do Ko Laan lub do nieco bardziej odległych Ko Man Wichai, Ko Rin lub do słynącej z licznych wraków zatoki Sattahip. Na północ od Pattaya znajduje się spokojniejsza plaża – Naklua Beach. Można się tam dostać w 20 minut tzw. songthaew, czyli tajskim minibusem. Tajlandia – informacje ogólne, historia To piękny i zasobny kraj, który ma trudną historię. Tajlandia dawniej była areną krwawych konfliktów. Dziś wygląda to inaczej. Opisujemy, jakim krajem jest Tajlandia. Informacje na ten tem... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e8da1afb70ff8827eb71c9c2e643fdb121684a87-fd57431.jpeg" width="938" height="645" alt="Tajlandia informacje ogólne, historia. Tajlandia dawniej i dziś (Fot. Chaiwat Subprasom/SOPA Images/LightRocket via Getty Images)" title="Tajlandia informacje ogólne, historia. Tajlandia dawniej i dziś (Fot. Chaiwat Subprasom/SOPA Images/LightRocket via Getty Images)" /> Inne rozrywki to m.in. golf, kręgle i tenis. W latach 1991–2015 w mieście organizowany był turniej tenisowy rangi WTA 250, w którym najlepsze zawodniczki na świecie rywalizowały na kortach twardych. Nie było ich zbyt wiele, ale nie obyło się bez polskich akcentów. W 2008 roku, podczas 17. edycji Pattaya Open, w zawodach triumfowała Agnieszka Radwańska. Tenisistka z Krakowa w wielkim finale, po trzysetowym boju, pokonała Amerykankę Jill Crybas 6:2, 1:6, 7:6(4). Był to drugi turniej rangi WTA wygrany przez Agnieszkę Radwańską. Pattaya, jak przystało na wakacyjny kurort, słynie z pięknych plaż, masy wodnych atrakcji i doskonale wyposażonych kompleksów hotelowych. Coś dla siebie znajdą także miłośnicy zwiedzenia zabytków, ciekawej architektury czy miejsc kultu. Osoby, które zawitają nad Zatokę Tajlandzką, z pewnością powinny odwiedzić: ogród botaniczny Nong Nooch Tropical Botanic Garden, park miniatur Mini Siam Miniature Village Świątynię Prawdy. Warto wiedzieć: podczas zwiedzania miejsc świętych warto zachować pewne normy obyczajowe. Należy pamiętać przede wszystkim o stosownym ubraniu. Odkryte ramiona lub nogi u kobiet są nieakceptowane. Niedozwolone jest także wspinanie się na posągi będące przedmiotem kultu. Seksturystyka w Tajlandii Ciemniejszą stroną Pattai, która słynie z nocnych barów i klubów go-go, jest prostytucja. Spoglądając na ulice miasta śmiało można stwierdzić, że „najstarszy zawód świata” ma się dobrze. Prowincja Chonburi, jak i inne regiony turystyczne Tajlandii, często stają się celem podróży dla osób pragnących zaspokoić swoje potrzeby seksualne podczas zagranicznego wyjazdu. Seksturystyka, zwana także turystyką seksualną lub turystyką erotyczną, nad Zatoką Tajlandzką zrodziła się wraz z przybyciem do Pattai żołnierzy amerykańskich walczących w Wietnamie, którzy zafascynowali się urodą Tajek. Choć w teorii prostytucja w Tajlandii jest zakazana, w praktyce jest zupełnie inaczej. Wybierając się do nocnych klubów – należnie, w jakim celu – warto zachować szczególną ostrożność. Tajska policja rocznie odnotowuje liczne przypadki dosypywania narkotyków do drinków, kradzieży torebek i plecaków, a także ataków na tle seksualnym. Pattaya – dojazd Nie ma bezpośrednich połączeń lotniczych z Polski do Tajlandii. Szukając biletów, najlepiej jest szukać lotów do Bangkoku z przesiadką w jednym z europejskich miast. Lot z Frankfurtu do Bangkoku trwa około 11 godzin. Za bilety zapłacimy około 5 tys. złotych. Do Pattaya można dojechać autokarem z centrum (oddalonego o ok.150 km) Bangkoku lub z lotniska Suvanabhumi International Airport, znajdującego się o 115 km od plaży. Kiedy warto lecieć do Tajlandii? Azja to dobry kierunek na podróż o każdej porze roku. Jednak zdaniem większości turystów, najlepszym okresem do odwiedzenia Pattai i innych tajskich kurortów jest przełom starego i nowego roku – od listopada do lutego. Wtedy temperatury sięgają maksymalnie 35 stopni Celsjusza. Od połowy maja do października w Tajlandii trwa pora deszczowa, co wiąże się z niezbyt korzystnymi warunkami atmosferycznymi. Ale także z niższymi cenami w hotelach niż w szczytowym sezonie. Ile zapłacimy za wakacje 2022? Będzie rekordowo drogo zarówno nad polskim morzem, jak i za granicą Rosnąca inflacja nie ominęła także branży turystycznej, co odczuje każdy, kto planuje urlop pod palmami. Czy wakacje 2022 będą najdroższe w historii? Niestety, wiele na to wskazuje. Niezbędne słowa i wyrażenia w języku tajskim Językiem urzędowym w Tajlandii jest tajski, ale można porozumieć się także po angielsku. Z myślą o osobach wybierających się do Azji zebraliśmy kilka przydatnych zwrotów, dzięki którym z pewnością zdobędziecie sympatię lokalnej społeczności, a przy okazji ułatwią wam kontakt. dzień dobry! – sawad-dee!, dziękuję – kòp kun (ka/krub – kobiety mówią „ka”, mężczyźni mówią „krub”), przepraszam – kŏr tôht (ka/krub), Mam na imię… – pŏm chêu… krub (w przypadku mężczyzn), Mam na imię… – di-chún… ka (w przypadku kobiet), Ile to kosztuje? – raa-kaa tâo rài?, Nie rozumiem – mâi kâo jai (ka/krub), tak – chai, nie – mai. Tajlandia – informacje praktyczne Waluta: bat (1 baht tajlandzki to 0,12 zł) – kantory wymiany walut przyjmują jedynie banknoty USD (dolar amerykański) najnowszych edycji, starsze można wymienić w lokalnych bankach. Strefa czasowa: UTC +7 (różnica czasu pomiędzy Bangkokiem i Warszawą wynosi 5 godzin). Wymagana minimalna ważność dokumentu uprawniającego do wjazdu na teren Tajlandii, czyli paszportu, to 6 miesięcy od dnia podróży. Przed wyjazdem do Tajlandii należy wykupić ubezpieczenie obejmujące koszty ewentualnego leczenia i hospitalizacji. Zdrowie: 1669 jest numerem alarmowym obowiązującym na terenie całej Tajlandii. Zalecane jest, by po przetransportowaniu do szpitala, natychmiast skontaktować się z ubezpieczycielem. Koronawirus: Osoby zaszczepione nie muszą wykonywać testów przed przyjazdem i po przylocie.
Te 5 patogenów znajdziesz nad morzem. Nie chcemy psuć nikomu urlopu, ale tę listę warto znać
Wakacje bez morza? Dla wielu z nas to po prostu niemożliwe. Po przeczytaniu tego tekstu, możecie jednak spojrzeć na plaże troszkę inaczej.
Podobno najprzyjemniej jest się dzielić. Owszem, na plaży dzielimy się wieloma rzeczami: przestrzenią na piasku, wodą, słońcem. Są jednak takie rzeczy, które wymieniamy między sobą i przyrodą, których lepiej by było uniknąć. Oczywiście nie zamierzamy psuć nikomu urlopu i przyjemności, ale tę listę warto znać. Oto pięć patogenów, które znajdziecie na plaży. Krótka lista? Przekonacie się, ile ma niebezpiecznych możliwości. 1. Tęgoryjce dwunastnicy Chodząc po plaży boso oczywiście możemy liczyć na miłe wrażenia, a nasze stopy mogą odczuć ulgę po płaskich butach. Jednak w niektórych miejscach plażowicze powinni uważać na niebezpieczne pasożyty. Tęgoryjec dwunastnicy chętnie gnieździ się w ciałach kotów i psów, potem z łatwością przenosi się przez piasek. Zainfekowane zwierzęta zostawiają w piasku swoje odchody pełne jaj pasożytów. Medycyna zna przypadki zakażenia się tęgoryjcem w trakcie chodzenia boso po plaży. Jeden z nich wydarzył się parze z Kanady spacerującej nad morzem na Karaibach. Larwy tęgoryjca potrafią ryć w górnych warstwach skóry. Faktem pocieszającym jest to, że naturalnym środowiskiem pasożyta są ciała zwierząt – w ludzkich organizmach żyją nie dłużej niż sześciu tygodni. 2. MRSA Kryjąca się pod tym skrótem superbakteria spędza sen z powiek lekarzom i naukowcom. Jej fachowa nazwa to gronkowiec złocisty oporny na metycylinę i szczególnie niebezpieczna bywa w szpitalach. Powoduje infekcje skórne, jest odporna na część antybiotyków i tak – można ją złapać na plaży. U niewielkiej grupy osób (w USA ocenia się ją na 2%) może przenosić ją na sobie nie obserwując symptomów chorobowych. Jeśli jednak dojdzie choćby do skaleczenia szybko pojawi się bardzo niebezpieczna infekcja. MRSA i inne odmiany gronkowca znaleziono między innymi w 2012 roku na plażach Południowej Kalifornii. Nie ma dowodów na to, by bakteria była niebezpieczna dla plażujących, jednak wiadomo, że proste rozcięcie skóry i kontakt z miejscem, gdzie występuje mikroorganizm może skończyć się trudnym leczeniem szpitalnym. 3. Bakterie w żołądku O zakażeniach niebezpiecznymi bakteriami podczas pływania w morzu słyszał prawie każdy. CO roku sprawdzamy ostrzeżenia SANEPiDu odnośnie takich zagrożeń w wodzie. Ale na plaży? Piasek może być środowiskiem dla wielu bakterii, które powodują niestrawność, nudności, biegunki i wymioty. Badanie z 2012 roku, opublikowane w Environmental Microbiology, opisało stan 53 kalifornijskich plaż – znaleziono tam choćby bakterię E. Coli, salmonellę i wiele innych odpowiedzialnych za zatrucia pokarmowe. Warto jednak dodać, że takich zatruć nie jest aż tak wiele i nie należy panikować. 4. Grzyby Tak, na plaży też są grzyby, powodujące grzybice skóry i paznokci. Bardzo chętnie rozprzestrzeniają się wśród zwierząt i ludzi. Zbiorczo nazywa się je dermatrofitami, a najczęściej spotykane wśród zakażających ludzi to Trichophyton rubrum oraz Trichophyton mentagrophytes. Warto pamiętać, że znacznie łatwiej infekują one osoby o obniżonej odporności. 5. Glisty To kolejne zagrożenie związane z naszymi najbliższymi czworonogami. Toxocara canis czyli glista psia potrafi szybko dostać się do naszego organizmu, wystarczy podczas zabawy na piasku, że trochę go połkniemy. Jeśli wcześniej ziemia została zanieczyszczona odchodami zwierzęcia z jajami T. canis niestety staniemy się nowym domem pasożytów. Ciekawostką jest fakt, że glista psia znacznie chętniej gnieździ się w ciałach szczeniaków niż dorosłych psów. Błażej Grygiel Źródło:Live Science
“Karaibską” plażę w Toskanii stworzyła fabryka chemiczna. Ludzie zakochani w niezwykłym piasku
Dziewicze białe piaski otoczone turkusowymi wodami bardziej pasują do krajobrazów Haiti, Kuby czy Dominikany niż, znanych z ciężkiego przemysłu, północnych Włoch. To jednak nie siły natury a pobliski zakład przemysłowy nadał plaży Rosignano Solvay jej niezwykły wygląd.
Oglądana z wysoka, linia brzegowa północnej części Morza Tyrreńskiego, gdzie wody jego łączą się z wodami Morza Liguryjskiego jest niezmiennie szarożółta. Na zdjęciach satelitarnych wyróżnia ją w pobliżu portu Livorno jedynie biały fragment długości 4 km. Tam właśnie swoje odpady produkcyjne od kilkudziesięciu lat składuje fabryka chemiczna firmy Solvay. Powstaje tam węglan sodu do produkcji szkła oraz, stosowana m.in. w kuchni, soda oczyszczona. - Znaleźliśmy to miejsce na Google Maps. Powiedziano mi, że swój kolor plaża zawdzięcza pobliskiemu producentowi sody i nie ma się czego bać – holenderska turystka Lieuya wyznała agencji AFP. Znaki zapewniające o bezpieczeństwie kąpieli wystawione przez agencję ochrony środowiska Arpat można znaleźć niemal na całej długości plaży. Tylko w jednym miejscu widnieje tabliczka o groźnych prądach morskich. Brak informacji o unikaniu kontaktu z białym płynem usuwanym z fabryki wprost do morza. View oEmbed on the source website Zakład chemiczny zdecydowanie zaprzecza, że zatruwa środowisko. Dyrektor grupy Solvay przekonuje dziennikarzy o nieszkodliwości osadów. – Jedyne co opuszcza fabrykę to proszek pozostały po zmieleniu skał wapiennych. Substancja niegroźna, ale odpowiadająca za kolor piasku. Piękne niebieskie wody to po prostu efekt promieni słonecznych padających na pokryte wapieniem dno morza – wyjaśnia Davide Papavero. Obrońcy środowiska naturalnego oskarżają korporację, zatrudniającą w 61 krajach blisko 25 tys. osób, o niszczenie pobliskich wapiennych wzgórz. Z kolei Maurizio Marchi ze stowarzyszenia Medicina Democratica ”białą plażę” nazywa toksycznym wysypiskiem śmieci. Zajmujący się od lat poczynaniami firmy Solvay lokalny dziennikarz Manolo Morandini uważa, że w oskarżeniach o szkodliwości odpadów jest tylko część prawdy. - Wątpliwości pana Marchi byłyby kiedyś jak najbardziej uzasadnione. Faktycznie, w latach 80-tych XX wieku to była toksyczna plaża. Ale cykl produkcyjny sody z zastosowaniem rtęci i innych metali ciężkich został już dawno zmieniony – mówi reporter dziennika ”Il Tirreno”. – Dziś to jedynie sztuczny twór, który przypadkiem dostarcza turystom namiastkę karaibskiego raju. Jan Sochaczewski
Raz w miesiącu na plaży Haad Rin Nok na tajskiej wyspie Koh Phangan bawi się żądny erotycznych przygód tłum, popijając alkohol podawany w wiaderkach.
Księżyc w pełni. Na znak DJ-a wszyscy wyciągają ręce do nieba. Full Moon Party, na które ściągają backpakersi z całego świata, kultywując tradycję rozpoczętą tu 25 lat wcześniej przez kilku hipisów, trwa w najlepsze. Gigantyczne głośniki na plaży dudnią basami w rytmie rave. Dziewczyny potrząsają biustami w skąpych bikini, a chłopaki – gołymi klatami pomalowanymi we fluorescencyjne esy-floresy przez uliczne „artystki”. Barmani serwują drinki w wiaderkach – takich jak do stawiania babek z piasku; jesteśmy przecież nad morzem. W jednym naczyniu kilka kolorowych słomek. Z każdym łykiem integracja tłumu jest coraz większa. W sezonie przyjeżdża tu około 20 tys. imprezowiczów, poza nim – o połowę mniej. Ktoś podpala linę. Wygięte w tył dziewczyny przechodzą pod nią, ryzykując spalenie stanika. Po chwili zamienia się ona w płonącą skakankę. Grupka rozbawionych Francuzów śmiało skacze na główkę przez ogniste obręcze, nie bojąc się skręcić karku. Tuż obok plażowy posterunek policji, która stara się pilnować, by nikt nie zażywał niczego niedozwolonego. Noc się kończy. Część imprezowiczów zwala się bez sił na piach. Dla bardziej zmęczonych przygotowano specjalne strefy do spania. Tym, którzy jeszcze trzymają się na nogach, puszczają hamulce, figury na piaskowym parkiecie stają się coraz odważniejsze. Muzyka huczy niestrudzenie. Najwytrwalsi wytrzymają do rana. Świta. Na niebie pojawiają się czerwienie, pomarańcze i odcienie pasteli. Nie bez powodu Haad Rin Nok znaczy „plaża wschodzącego słońca”. Promienie padają na walające się butelki, sterty śmieci, zgubione japonki, czapki i okulary. Przepłoszeni światłem, z przeróżnych zakamarków wychodzą parami albo pojedynczo imprezowicze, dla których sex on the beach przestał być tylko nazwą drinka. Wciąż spory tłum pląsa nieco tylko wolniej niż wieczorem. Około 9.00 słońce przegania z plaży najbardziej zatwardziałych tancerzy. Wieczorem zabawy ciąg dalszy, bo świętowanie pełni Księżyca często trwa trzy noce. Jeśli komuś to nie wystarcza, może wybrać się na Black Moon Party (gdy Księżyc jest w nowiu) na plaży Baan Tai albo hucznie dwa razy w miesiącu świętować w dżungli Half Moon Party (Księżyc w kwadrach). Fazy Księżyca: www.fullmoonpartykohphangan.com
Varadero ciągnie się wzdłuż całej długości półwyspu Hicacos wciśniętego pomiędzy Zatokę Cardenas, a Cieśninę Florydzką, ok. 140 km na wschód od Hawany. Plaża jest niekiedy nazywana Playa Azul (niebieska plaża) a jej szerokość sięga 100 m.
Nazwa: Varadero Państwo: Kuba Długość: 24 km Lokalizacja: Varadero Region: Matanzas Akwen: Zatoka Meksykańska Podłoże: biały, drobny piasek Sezon: od grudnia do kwietnia Opalanie topless: tak Rafy koralowe: tak Sporty: nurkowanie, jachty, golf, skydiving, żaglówki, rowery i narty wodne, skoki ze spadochronem, snorkeling, kanoe, kajaki Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Najbliższe międzynarodowe lotnisko, Juan Gualberto Gómez International Airport (VRA), znajduje się w odległości ok. 40 km na zachód od Varadero. Do kurortu można dotrzeć taksówką. Varadero ciągnie się wzdłuż całej długości półwyspu Hicacos wciśniętego pomiędzy Zatokę Cardenas, a Cieśninę Florydzką, ok. 140 km na wschód od Hawany. Plaża jest niekiedy nazywana Playa Azul (niebieska plaża) a jej szerokość sięga 100 m. Obmywają ją ciepłe wody Prądu Zatokowego (Golfsztromu). Na obrzeżu rosną palmy i inna tropikalna roślinność. Na wielu odcinkach plaży znajdują się wypożyczalnie parasoli i leżaków, a tuż przy niej hotele, bary i restauracje. Kurort zaczął się rozwijać kiedy magnat przemysłowy Irénée du Pont zbudował tu swoją rezydencję (Xanadú Mansion) w 1926 roku. W latach czterdziestych w ślad za nim poszły różne osobistości świata show biznesu, a także gangsterzy w tym sławny Al Capone. Obecnie, Varadero posiada ponad 50 hoteli z ok. 15 tysiącami pokoi i wciąż się rozwija tworząc jeden z największych kurortów na Karaibach. Do Varadero w okresie od grudnia do lutego najczęściej przyjeżdżają Kanadyjczycy i Europejczycy, a od czerwca do sierpnia przeważa tu społeczność lokalna. Od maja do października występują opady deszczu, a między sierpniem a listopadem pojawiają się huragany. Przez cały rok panuje tu wysoka wilgotność od 75% do 95%. Varadero nie dysponuje typową publiczną komunikacją miejską. Miasteczko oferuje jedynie specjalne panoramiczne autobusy, które kursują między wszystkim głównym hotelami. Nie brakuje tu także taksówek, a w większości hoteli można wynająć rower albo skuter, które są tu popularnym środkiem komunikacji. Oprócz mnóstwa barów, restauracji i dyskotek, w miasteczku znajduje się wiele atrakcji dla rodzin z dziećmi. Najmłodsi mogą na przykład popływać w z delfinami w Delfinario lub odwiedzić podwodny park. Całą rodziną można się wybrać na wycieczkę statkiem ze szklanym dnem umożliwiającym zobaczenie m.in. zatopionej fregaty czy wraku samolotu pasażerskiego. Na półwyspie zasmakujemy także doskonałej kuchni włoskiej, hiszpańskiej, azjatyckiej oraz oczywiście kubańskiej. W Varadero można także wypożyczyć jacht lub łódź motorową na cały dzień, pograć w golfa lub kręgle, wybrać się na jazdę konną, albo spróbować podniebnego nurkowania (skydiiving). Nie brakuje tu także galerii sztuki, ekskluzywnych sklepów a także kina i teatru na świeżym powietrzu. Można też zwiedzić słynną rezydencję Xanadu. Godne uwagi są także pobliskie miasta Matanzas (32 km) i Cardenas (12km). Choć Varadero kojarzy się głównie z ekskluzywnymi hotelami, znajdują się tu także kempingi. Miłośnicy wędkarstwa mają do wyboru trzy mariny gdzie można łowić ryby (m.in. makrelosz). Z półwyspu organizowana jest cała gama wypraw nurkowych (także w jaskiniach), wycieczki katamaranem ze szklanym dnem oraz zwiedzanie jaskiń. Warta uwagi jest między innymi jaskinia Bellamar, która stanowi jedną z najpiękniejszych grot na wybrzeżu karaibskim. 2 km tych podziemnych tuneli wypełniają wyjątkowe stalagmity, stalaktyty oraz kryształy kalcytu. Równie ciekawa jest 8 kilometrowa Santa Catalina, gdzie odkryto ślady cywilizacji prekolumbijskiej oraz Ambrosio z prehistorycznymi malowidłami. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Hiszpania - Aguas Blancas Grecja - Falasarna Bermudy - Horseshoe Bay Tajlandia - Maya Bay Tajlandia - Pattaya Bahamy - Pink Sands Beach Malta - Ramla il-Hamra Francja - Plage de Rondinara Francja - Plage de Saleccia Portugalia - Praia De São Rafael Grecja - Balos Maroko - Legzira Tanzania - Nungwi Włochy - La Pelosa Grecja - Tsambika Tajlandia - Patong Cypr - Zatoka Figowa Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Patong znajduje się w zachodniej części Phuket - największej wyspy Tajlandii. Plaża jest szeroka i odznacza się białym, drobnym piaskiem.
Nazwa: Patong Państwo: Tajlandia Długość: 3 km Lokalizacja: Patong Region: Phuket Akwen: Morze Andamańskie Podłoże: złoty, drobny piasek Sezon: od grudnia do kwietnia Opalanie topless: tak Rafy koralowe: tak Sporty: paralotniarstwo, surfing, narty wodne, banana boating, nurkowanie, snorkeling, parasailing, żaglówki, wakeboarding, skoki ze spadochronem Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Z lotniska można dojechać taksówką albo busem (ale tylko jeśli uzbiera się odpowiednia grupa ludzi jadących w tym samym kierunku). Z lotniska publiczne autobusy nie kursują bezpośrednio do Patong, ale dojeżdżają do autobusowego terminalu w mieście Phuket skąd można złapać autobus do Patong. Patong znajduje się w zachodniej części Phuket - największej wyspy Tajlandii. Plaża jest szeroka i odznacza się białym, drobnym piaskiem. Na całej jej długości można wypożyczyć leżaki oraz parasole. Temperatura wody mieści się w granicach 27–29 stopni Celsjusza. Po plaży nieustannie krążą sprzedawcy, od których można kupić między innymi ręczniki, przekąski i napoje. Istnieje także możliwość skorzystania z tajskiego masażu połączonego z manicure i pedicure. Sama plaża nie ma dobrego zaplecza turystycznego, ale niedaleko znajduje się mnóstwo restauracji, barów, kawiarenek i hoteli gdzie bez problemu można dostać się pieszo. Patong jest uważany za rozrywkową stolicę Azji. Ciężko wypatrzeć tu typowe cechy egzotycznego Wschodu. Życie nocne skupia się głównie na Soi Bangla oraz na Soi San Sabai. Kurort obfituje w kluby go go, dyskoteki i bary. Jest tu nawet dzielnica gejowska. Nie dziwi też widok transwestytów na ulicach. Mimo tego, na przyjazd do Patong decyduje się także wiele rodzin z dziećmi. Na najmłodszych czeka wiele rozrywek typu wizyta w zoo, wycieczka do akwarium lub przejażdżki na grzbiecie słonia. Można także pobierać lekcje nurkowania czy kickboxingu. Wiele rodzin wybiera całodniową wycieczkę statkiem do Koh Racha Yai połączoną z nurkowaniem. Istnieje też możliwość wypożyczenia jachtu lub żaglówki (niektóre hotele świadczą tą usługę) co pozwala na samodzielne zwiedzanie okolicznych dziewiczych wysepek. Ceny w Patong są dość wygórowane. Większość usług kosztuje nawet więcej niż w Phuket. Dotyczy to także transportu. Najlepiej wypożyczyć skuter. Można też korzystać z autorikszy typu tuk tuk, które spełniają rolę taksówek. Jednak kierowcy rzadko korzystają z liczników i mogą zażądać niebotycznej ceny. Lepiej ustalić stawkę z góry. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Hiszpania - Aguas Blancas Grecja - Falasarna Bermudy - Horseshoe Bay Tajlandia - Maya Bay Tajlandia - Pattaya Bahamy - Pink Sands Beach Malta - Ramla il-Hamra Francja - Plage de Rondinara Francja - Plage de Saleccia Portugalia - Praia De São Rafael Grecja - Balos Maroko - Legzira Tanzania - Nungwi Włochy - La Pelosa Grecja - Tsambika Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Otoczona wapiennymi klifami plaża leży obok zatoczki Horseshoe Bay Cove. Odznacza się różowym odcieniem piasku, który zawdzięcza koralowcom tworzącym rafy w pobliżu brzegu.
Nazwa: Horseshoe Bay Państwo: Bermudy Długość: 450 m Lokalizacja: Southampton Region: Bermudy Akwen: Ocean Atlantycki Podłoże: drobny, biały piasek o różowym odcieniu Sezon: od marca do listopada Opalanie topless: tak Rafy koralowe: tak Sporty: windsurfing, siatkówka plażowa, nurkowanie, snorkeling Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Można tu dotrzeć autobusem, taksówką lub skuterem. Na Bermudach publiczny transport jest dobrze rozwinięty. Dojazd autobusem ze stolicy - Hamiltion zajmuje ok. 20 min, a z bazy morskiej Dockyard ok. 40 min. (http://www.bermudayp.com/islandguide/transportation/bus/overview). Z przystanku można dostać się na plażę pieszo. Otoczona wapiennymi klifami plaża leży obok zatoczki Horseshoe Bay Cove. Odznacza się różowym odcieniem piasku, który zawdzięcza koralowcom tworzącym rafy w pobliżu brzegu. Rafy chronią plażę przed dużymi falami, które zdarzają się tu dość często. Wiele formacji koralowych znajduje się także nad wodą. W czasie sezonu miejsce bywa zatłoczone choć odcinek na północnym-wschodzie jest zazwyczaj bardziej zaciszny. Na plaży znajdują się toalety, wypożyczalnie parasoli i leżaków, przebieralnie, prysznice, wypożyczalnie sprzętu sportowego. Ratownicy mają dyżury jedynie w sezonie i tylko w godzinach od 10 do 18. W lecie odbywają się tu cotygodniowe turnieje siatkarskie. Można też wziąć udział w konkursie na najciekawszą rzeźbę z piasku. Od plaży prowadzą liczne trasy, które ciągną się wzdłuż wybrzeża i prowadzą do innych pobliskich plaż i zatoczek. Na niektórych z nich istnieje możliwość przejażdżki konnej. Tuż obok znajduje się pole golfowe oraz korty tenisowe. W odległości ok. 2 km od plaży na wzgórzu usytuowana jest jedna z dwóch bermudzkich latarni - Gibbs Hill Lighthouse. Jest pierwszą na świecie i jedną z nielicznych latarni wykonanych z żeliwa. Ze szczytu budowli (108 m. n. p. m.) rozciąga się piękny widok na wyspę. Oprócz Horseshoe Bay można również odwiedzić plażę w Somerset Long Bay, która jest zazwyczaj mniej zatłoczona albo pojechać do Longwood Cove i nieco dalej do Astwood Cove. W celu dokładnego zwiedzenia wyspy można na przykład wypożyczyć skuter. Poza plażami, Bermudy oferują zwiedzanie licznych malowniczych miasteczek gdzie można obserwować pozostałości kultury brytyjskiej. Prawie wszędzie daje się tu odczuć powiew bogactwa. W wielu restauracjach wymagany jest odpowiedni elegancki strój. Miejsce słynie także z wyśmienitej kuchni, a przede wszystkim z dużego wyboru owoców morza. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Hiszpania - Aguas Blancas Grecja - Falasarna Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Falasarna leży w północno-zachodniej części Krety. Jest jedną z największych plaż na wyspie. W 2002 roku została uznana za najlepszą plażę Grecji.
Nazwa: Falasarna Państwo: Grecja Długość: 4,5 km Lokalizacja: Falasarna, Chania Region: Kreta Akwen: Morze Śródziemne Podłoże: złoty, drobny piasek , a na niektórych odcinkach kamienie Sezon: od maja do października Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: windsurfing, kitesurfing, paralotniarstwo, siatkówka i tenis plażowy, snorkeling Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Falasarna leży ok. 16 km na zachód od Kissamos i ok. 55 km na zachód od Chanii. Można do niej dojechać autobusem (choć nie jeżdżą zbyt często) lub samochodem. Z Chanii należy udać się szosą – E65, przejechać przez Kissamos a następnie przez Trachilos by w miejscowości Platanos skręcić w znajdującą się z prawej strony boczną drogę. Dalej drogowskazy wskażą trasę (ok. 3 km) , która wiedzie do skraju wzgórza wzdłuż zachodniego wybrzeża Krety. Droga jest tu kręta, więc trzeba zachować ostrożność. Większość turystów zatrzymuje się na tym odcinku, aby podziwiać widok na plażę oraz przyległe do niej pola uprawne, sady oraz gaje oliwne i szklarnie (które akurat nieco szpecą krajobraz). Z upraw żyje większość mieszkańców Krety nie zajmujących się turystyką. Falasarna leży w północno-zachodniej części Krety. Jest jedną z największych plaż na wyspie. W 2002 roku została uznana za najlepszą plażę Grecji. Jest ona podzielona na kilka odcinków, z których najdłuższy i cieszący się największą popularnością to Pachia Amos. Zejście do wody jest tu łagodne, a dno morza piaszczyste podobnie jak sama plaża. Północna i południowa część jest bardziej kamienista. Duża powierzchnia plaży (której szerokość miejscami dochodzi do 200 m.) sprawia, że każdy bez trudu znajdzie wygodny kawałek miejsca tylko dla siebie. Pozwala również na grę w tenisa czy siatkówkę plażową. Ze względu na niezwykle czystą wodę miejsce oferuje także szeroką gamę sportów wodnych. Na plażę można przynieść własne leżaki, ale istnieje również możliwość ich wypożyczenia. Za parasol i dwa leżaki zapłacimy ok. 6 euro. Wypożyczalnie znajdują się na prawie całej długości Pachia Amos. Położony w bezpośrednim sąsiedztwie plaży parking, toalety oraz prysznice są darmowe. Plaża posiada zaplecze turystyczne, jednak są to praktycznie wyłącznie małe hoteliki i kwatery oraz kilka tawern. Znajduje się tu także darmowy kemping. Na samej plaży znaleźć można dwa bary i kafejkę, które serwują przekąski, kawę oraz napoje w niewygórowanych cenach. Falasarna rozciąga się wzdłuż otwartego morza dlatego woda jest nieco chłodniejsza w porównaniu z plażami znajdującymi się w osłoniętych zatokach. Należy również pamiętać o występujących tu czasami północno – zachodnich wiatrach, które przynoszą ze sobą wysokie fale. Zejście do wody na niektórych odcinkach bywa strome jednak nie dotyczy to Pachia Amos, która odznacza się także piaszczystym dnem. Fragmenty północnej i południowej części plaży są kamieniste, a w wodzie występują skały. W związku z tym są to atrakcyjne miejsca dla amatorów snorkelingu. Na północnym krańcu plaży znajdują się rzymskie ruiny. W roku 69 n.e. na Krecie wylądowały trzy legiony rzymskie którymi dowodził Kwintus Cecyliusz Metellus, zwany później Kreteńskim. W ciągu dwóch lat wyspa została podbita. Nieco na północ od plaży wybudowano port oraz miasto. Niestety po porcie nie ma już śladu, jednak wciąż można oglądać pozostałości murów i budynków świadczące o istnieniu miasta. Warto czasem zostać tu aż do godzin wieczornych. Plaża oferuje bowiem niesamowite zachody słońca (uważane za najpiękniejsze na wyspie), które niejednokrotnie są sygnałem do rozpoczęcia nocnej zabawy. Od 1995 roku młodzież ze znajdującej się nieopodal wioski Platanos organizuje w pierwszą lub drugą sobotę sierpnia wielkie Beach Party. Znani DJ'e, darmowy wstęp oraz stosunkowo tanie drinki powodują, że bardzo wielu ludzi zostaje tu, aby tańczyć przez całą noc. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Hiszpania - Aguas Blancas Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Powierzchnia: 3702 km2. To najmniejszy stan Indii, leży na zachodnim wybrzeżu Półwyspu Indyjskiego. Podzielony jest na Goa Północne ze stolicą w Panadźi i Goa Południowe ze stolicą w Margao. Ludność: 1,4 mln mieszkańców. Językiem urzędowym jest konkani. Używa się także angielskiego i marathi. Religie: Dominujące są hinduizm i chrześcijaństwo. Waluta: rupia indyjska (INR). 1 rupia = 0,06 zł; 1 zł = 16,25 INR; 100 rupii to ok. 2 dol. Temperatura w dzień właściwie nigdy nie spada poniżej 20°C. Najbardziej deszczowo jest od czerwca do września, kiedy średnio pada 26 dni w miesiącu. Ten okres na Goa uznawany jest za martwy sezon turystyczny. Najmniej opadów występuje w miesiącach zimowych, od listopada do kwietnia, a temperatura sięga wtedy 32°C. Wiza turystyczna wydawana jest maksymalnie do sześciu miesięcy. Koszt: 184 zł (niezależnie od ilości wjazdów do kraju). Należy mieć paszport ważny jeszcze przez co najmniej 12 miesięcy i dowód zakupu lub rezerwacji biletu powrotnego. Ambasada Republiki Indii ul. Rejtana 15 m. 2-7, 02-516 Warszawa tel. (0-22) 849 58 00 Nie ma bezpośrednich lotów z Polski na Goa. Najtaniej jest Aeroflotem z Warszawy do Delhi (z przesiadką w Moskwie), a następnie Jet Airways z Delhi na Goa. Można dolecieć także British Airways z Warszawy do Bombaju (z przesiadką w Londynie) i Jet Airways z Bombaju na Goa. Bilet w dwie strony z podatkami i opłatami kosztuje ok. 4000 zł. Autobusem najłatwiej wydostać się z miasta na wieś. Główne trasy obsługuje Korporacja Kadamba (np. Panadźi–Margao). Pociągiem po Goa poruszać się jest najprościej. Znajdują się tu dwie linie kolejowe: South Western Railway i Konkan Railway. South Western powstała w epoce kolonialnej; łączy port Vasco da Gama z miastem Hubli-Dharwar położonym w stanie Karnataka. Linia kolejowa Konkan ma 999 km długości, biegnie równolegle do wybrzeża przez trzy stany: Maharasztra, Goa i Karnataka. Samochodem: Przez Goa biegną dwie krajowe autostrady: NH--17 wzdłuż zachodniego wybrzeża, łącząca Bombaj z Mangalur, oraz NH-4A między Panadźi a Belgaum. Można wypożyczyć samochód za 60–500 zł za 8 godz. Każda kolejna godzina jest dodatkowo płatna. Taksówką: Popularne są motory-taksówki, bardzo łatwo je rozpoznać po żółtych błotnikach. Ten środek komunikacji miejskiej jest stosunkowo tani w porównaniu z normalnymi taksówkami. Niestety, motor może zabrać tylko jedną osobę. Promem i statkiem: Transport wodny jest rozbudowany dzięki znacznej ilości rzek oraz dostępowi do morza. Do niektórych miejsc najłatwiej dostać się łodzią. W każdym mieście znajdują się hotele i hostele. Ceny w hotelu 5-gwiazdkowym to 300–800 zł za noc w pokoju dwuosobowym. W hostelach można znaleźć nocleg już za 20 zł, a w domkach na plaży ceny w szczycie sezonu, w okresie świąteczno-noworocznym, za 500–600 rupii. Wyprawa na Goa z biurem podróży Itaka kosztuje 3489 zł. Cena obejmuje przelot, noclegi, śniadania, transfer z lotniska, ubezpieczenie KL i NW). Opisane w artykule wycieczki fakultatywne: Perły Orientu: Stare Goa, zwiedzanie najsłynniejszych świątyń: barokowa bazylika Bom Jesus, katedra Se – największy kościół chrześcijański w południowej Azji. Spacer pod słynnym Łukiem Namiestnikowskim do przystani; zaokrętowanie na łodzi, rejs rzeką Mandavi do Panadźi i zwiedzanie stolicy Goa (45 dol.). Słonie i dżungla: Przejazd do wioski Shanti w rezerwacie przyrody „Bhagwan”. Przejażdżka na słoniach do świątyni Śiwy. Zabawa i kąpiel ze słoniami (110 dol.). Najlepsze hotele i specjalnie przygotowane programy wycieczek w atrakcyjnych cenach można znaleźć w katalogu z ofertą wypoczynku za granicą Itaka&Gala. Dla miłośników indyjskich wypraw oprócz podróży na Goa przygotowano wycieczki do niezwykle barwnych stanów Kerala i Radżastan Niemal każdy posiłek na Goa obfituje w ryż i ryby. Jedzenie jest proste, smaczne i pikantne. Często w kuchni używa się oleju kokosowego, curry i chili. Gulasz warzywny, znany jako khatkhate, stanowi jedno z głównych dań w czasie obchodów świąt. Z napojów alkoholowych najbardziej popularne jest feni z soku z łodyg kwiatów palmy kokosowej lub ze sfermentowanego soku z owoców nerkowca. Sok z arbuza kosztuje 40 rupii. Na północy stanu Goa leży tradycyjne miasto targowe Mapusa, gdzie w każdy piątek można kupić wszystko: od owoców i ryb, wyrobów ceramicznych i rzemieślniczych po sprzęty gospodarstwa domowego. W Indiach trzeba się targować (również w taksówkach, jeśli nie mają taksometru). Wyjątkiem są sklepy z ustalonymi cenami. Szczepienia nie są wymagane, jednak warto zaszczepić się przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i B oraz tężcowi. Należy unikać picia wody z kranu, zaleca się także nie myć nią zębów. Bezpieczniej jest pić wodę przegotowaną lub z plastikowej butelki. www.szczepienia.pl Całe Indie znajdują się w jednej strefie czasowej GMT+5,5. Ambasada RP w New Delhi, 50-M Shantipath, Chanakyapuri, New Delhi – 110 021, tel. 00 91 11 414 96 900 www.newdelhi.polemb.net www.goatourism.gov.in www.goagovt.nic.in
Według Biblii na szczycie Synaju Mojżesz otrzymał od Boga tablicę z dekalogiem. Około 100 tys. turystów wchodzi każdego roku na jego wierzchołek nocą, żeby obejrzeć wschód słońca. Ja tez tam weszłam.
Po trzygodzinnej podróży z Szarm asz-Szajch wysiadam przy Klasztorze św. Katarzyny u podnóża Synaju. Towarzyszy mi grupa nieznanych Polaków. Jest godz. 1.30 w nocy i otaczają nas egipskie ciemności. Dostaję latarkę od naszego przewodnika, młodego Beduina Mohammeda. W klasztorze pozostawiam niepotrzebny bagaż (po co ja to wszystko brałam?). Po chwili podchodzą do nas starsi mężczyźni z kocami w rękach. – Only 20 dolar! Only! Cold! Cold! – wołają jeden przez drugiego. Nie daję się przekonać. Nie kupuję koca od Beduina. Nie kupuję także „arafatki”, która nie wydaje mi się niezbędna. Błąd. Ale o tym przekonam się później. Jest lutowa noc w Egipcie, temperatura ok. 16 st. C. Ogólnie ciepło. Godz. 2.00. Pierwszy coffee shop Zaczynamy wspinaczkę na Górę Mojżesza. Włączam latarkę i patrzę pod nogi, ale nie widzę nic prócz żwiru, kamieni i swoich nowych adidasów (przecież nie myślałam, że w Egipcie będę potrzebować traperów!). Za mną drepcze jakiś Rosjanin w klapkach (bez skarpetek) i w krótkich spodenkach. Jeszcze ma dobry humor. – Camel! Camel! Camel! – nagle krzyczy ktoś za nami. Szlak ma jakieś 1,5 m szerokości, idą nim turyści i wielbłądy, które mają pierwszeństwo. Na jednym z garbatych wierzchowców siedzi opatulona w koc turystka w szpilkach! Aby ją przepuścić, musimy się przykleić do skały. Po kilkunastu minutach docieramy do pierwszego coffee shopu. To namiot z tektury i papy. Beduin (ubrany a la Eskimos albo mieszkaniec Syberii) woła na całe gardło: Hot coffee! Hot tea! Hot chocolate! Trochę mi go szkoda, bo ciężko pracuje, a chętnych na jego gorące napoje brak. Na razie... Godz. 2.30. Robi się chłodniej Średnia wieku moich coraz bardziej zmęczonych towarzyszy wynosi około 35 lat. Temperatura w granicach 10 st. C. Mam na sobie ciepłą (tak mi się wydaje) kurtkę i rękawiczki. Pod dżinsami damskie kalesony, czyli getry. Jak dla mnie, jest w porządku. Ale Rosjanin zaczyna pytać o skarpetki. Niestety, wzięłam tylko jedną parę (szkoda – druga przydałaby mi się później). Czas szybko mija. Rozmawiam z idącym obok chłopakiem. Przyjechał do Egiptu zrobić licencję nurka. Nie jest zbyt dobrym pływakiem, ale jak mu powiedział ktoś z jego bazy nurkowej, nie trzeba umieć dobrze pływać, żeby nurkować. Hmm... Jako licencjonowany płetwonurek mam inne zdanie. Polecam mu zmianę bazy. Godz. 3.00. Przerwa W środku kolejnego coffee shopu pali się ognisko, wokół przepychają się zmarznięci wędrowcy. Rosjanin okutany w koc szuka najcieplejszego miejsca. Cały namiot trzęsie się od podmuchów wiatru. Pod koniec tej wyprawy będzie go przeklinał każdy jej uczestnik. Większość osób pije gorącą herbatę lub czekoladę. Kawa nie jest tu popularna, bo adrenalina robi swoje i nie trzeba się wspomagać kofeiną. Godz. 3.30. Coraz widniej Zaczynam dostrzegać coś więcej niż buty ludzi przede mną i wielbłądy obok. Przenikliwe zimno i porywisty wiatr stają się uciążliwe. Moja kurtka i ciepłe rękawiczki zdałyby egzamin w Polsce. Ale – o ironio! – nie w Egipcie! W kolejnych coffee shopach nawet koce względnej czystości idą jak ciepłe bułeczki. Prawie każdy rozgrzewa się kubeczkiem gorącego napoju. Kilka starszych pań zastanawia się nad pozostaniem „w bazie”, ale Mohammed (w świetnej kondycji) nawet nie chce o tym słyszeć. Posłusznie idziemy dalej. Godz. 4.00. Kurtka Cudowne widoki wokół powoli przestają mnie interesować – myślę tylko o tym, żeby zrobiło się wreszcie ciepło. Wtedy Mohammed zawiesza mi na ramionach swoją kurtkę. No, cóż – jestem blondynką... Skwapliwie korzystam z dodatkowego ubrania i zaraz czuję się lepiej. Po chwili pojawiają się jednak wyrzuty sumienia – Mohammed idzie w cienkim sweterku. Twierdzi, że mu ciepło! Godz. 4.30. Nie ma odwrotu Piję gorącą czekoladę ukryta w zapyziałym kocu. Wiatr gwiżdże wokół namiotu wypełnionego turystami z całego świata. Niezależnie od kraju pochodzenia na wysokości ok. 1800 m n.p.m. zawsze się dogadasz. Zresztą tu się dużo nie mówi. Wystarczy spojrzeć na współtowarzyszy „niedoli”. Większość milczy, oszczędzając energię na dalszą wspinaczkę. Rosjanina nie widzę. Chyba zrezygnował. Mohammed informuje nas, że to ostatni przystanek w drodze na szczyt. Teraz mamy do pokonania 3 750 kamiennych stopni. Jesteśmy zmęczeni i wizja godzinnego wchodzenia po schodach wydaje się koszmarem. Ale przecież nikt nas do tej wycieczki (dla niektórych fakultatywnej, za euro lub dolary) nie zmuszał! Godz. 5.30. Na szczycie Mohammed pogania nas, abyśmy się „ruszyli” (Co on sobie myśli? Mówi tak, jakbyśmy siedzieli!), bo dojdziemy na szczyt po wschodzie słońca i cały trud pójdzie na marne. Schody okazują się koszmarem. Czasami z trudnością łapię oddech. Powoli pniemy się w górę. Wreszcie przemarznięci, zmęczeni, ale jakże szczęśliwi stajemy na wysokości 2285 m! Teraz każdy znajduje sobie jakąś skałę, która osłoni go od wściekłych podmuchów wiatru. Siedzimy bez ruchu ok. 45 minut. Nogi chyba mi odmarzły... Wiatr rozpędza chmury, nikt nic nie mówi. Odliczamy minuty do kulminacyjnego momentu naszej wyprawy. Godz. 6.15. Wschód słońca Zza odległych szczytów wyłania się słońce. Kilkudziesięciu turystów porzuca osłonę skał i patrzy tylko w tamtą stronę, co chwilę robiąc zdjęcie lub nagrywając film upamiętniający ten niesamowity spektakl gry światła i kolorów. Niebo staje się pomarańczowe, czerwone, niebieskie, wyłania się przed nami las szpiczastych wierzchołków Synaju ciągnących się po horyzont. Nagie szczyty stają się żółto-czerwono-brązowe. Trudy trzygodzinnej wędrówki i chłód przestają być ważne – są tylko emocje, które trudno opisać. Słońce jest tak jaskrawe, że nie sposób na nie patrzeć. Nie sposób także nie patrzeć, bo przecież było ono celem naszej „drogi krzyżowej” – tak wyprawę nazwał jeden z uczestników. Godz. 6.45. Wracamy Idziemy drogą, którą przyszliśmy. Słońce rozjaśnia nawet najciemniejsze przepaście, z których istnienia nie zdawaliśmy sobie sprawy. Turystka w butach na obcasach nie może się doczekać pojawienia się pierwszego wielbłąda, który zawiezie ją do klasztoru. Najpierw jednak musi zejść ze schodów, bo camele czekają u ich podnóża. Godz. 9.30. Klasztor Położony w dolinie i otoczony ogrodami Klasztor św. Katarzyny jest oazą zmęczonych pielgrzymów (mniej lub bardziej religijnych). Bazylika z piękną dzwonnicą została zbudowana na miejscu dawnej kaplicy upamiętniającej spotkanie Mojżesza z Bogiem. Idę z falą tłumu i prawie w biegu oglądam relikwie św. Katarzyny. Na ścianach widzę niezliczone złote ikony z wizerunkami świętych i barwne mozaiki. Wychodzę na dziedziniec i docieram do biblijnego krzewu gorejącego, przez który Bóg przemówił do Mojżesza. Nie wszyscy turyści wierzą w oryginalność tego wiecznie zielonego drzewka, chcą go jednak dotknąć, a wierni zrywają listki na pamiątkę. Powoli kierujemy się na parking. Jest południe, niebo bez jednej chmurki. Cieszymy się już na klimatyzowany autokar. No to w drogę - Synaj Przelot do Egiptu kosztuje ok. 1 500 zł w obie strony. www.aero.pl Biuro Aaba-Sharm (w Mall 8 – centrum handlowym w Naama Bay, rozrywkowej części Szarm asz-Szajch) prowadzi Egipcjanin, który dobrze zna polski. Wycieczka na Synaj kosztuje ok. 30 USD. Ceny na szlaku: koc, arafatka, wielbłąd – po 20 USD, gorące napoje po 10 USD. Klasztor św. Katarzyny można zwiedzać w godz. 9.30–12.00 z wyjątkiem piątków, niedziel i prawosławnych świat. Waluta: funt egipski (EGP); 1 USD = ok. 5,50 funta, 1 EUR = ok. 7,60 funta.