„W Belfaście przez kraty można podziwiać sąsiadów, jak w klatce”. Wystawa fotografii Mariusza Śmiejka
Wszelkie problemy i napięcia, które są tutaj codziennością, zamiatane są przez rządzących pod dywan – mówi Mariusz Śmiejek. Wystawę jego fotografii będzie można oglądać w Poznaniu od 19 maja.
W tym artykule: Konflikt w Irlandii Północnej W Belfaście mury oddzielają katolików i protestantów Czy dojdzie do zjednoczenia Irlandii? Iwona El Tanbouli-Jabłońska: Mieszkasz w Belfaście, ile już lat? Mariusz Śmiejek: Do Belfastu trafiłem pierwszy raz latem 2010 r. Dzięki kontaktom z Aleksandrą Łojek, autorką książki „Belfast. 99 ścian pokoju” spotkałem się tam z członkami nielegalnych brytyjskich grup paramilitarnych, do niedawna uważanych za terrorystyczne. Wtedy żywo zainteresowałem się historią konfliktu w Irlandii. Rok później mieszkałem już w Belfaście. Konflikt w Irlandii Północnej Na czym polega ten konflikt? Żeby zrozumieć podłoże konfliktu, trzeba się cofnąć w historii do czasu zajęcia Irlandii przez Wilhelma III Orańskiego w 1690 r. po bitwie nad rzeką Boyne. Irlandia, jako jedna z kolonii brytyjskich, podkreślała wielkość i znaczenie Anglii w Europie i na świecie, niczym trofeum. Miała również bardzo ważne znaczenie strategiczne w obronie przed Napoleonem. Anglicy, umacniając obronę na całym wybrzeżu zachodnim wyspy, ochronili się przed przejęciem Irlandii przez Napoleona, który chciał wesprzeć Irlandczyków i pozbyć się Anglików z wyspy już w XVIII w. Paradoksem jest to, że większość Brytyjczyków w Irlandii Północnej to nie Anglicy, tylko rdzenni Szkoci (Ulster Scots). Anglicy po przejęciu kontroli nad Szkocją i klęsce głodu zmusili Szkotów do zasiedlania tych terytoriów. Czy jest to konflikt czysto religijny, czy chodzi o coś więcej? Religia to jeden z najskuteczniejszych argumentów, który używany jest do dziś. Większym problemem jest tożsamość lub raczej jej utrata. Wielcy tego świata perfekcyjnie żonglują tym pojęciem, by osiągnąć swój cel. Ulsterscy Szkoci w Irlandii Północnej stracili znaczenie w Wielkiej Brytanii i traktuje się ich jako najniższą klasę społeczną w kraju, w którym piętnuje się ludzi ze względu na ich pochodzenie. Wszelkie problemy i napięcia, które są tutaj codziennością, zamiatane są przez rządzących pod dywan. Narastający krzyk lojalistów, upominających się o uznanie, ignorowany jest w sposób ostentacyjny. Podjąłeś się tematu, który trwa nie od dziś. Zdawałeś sobie sprawę, gdzie Cię to zaprowadzi? Z początku były to bardzo silne emocje związane z wizualną charakterystyką tego miejsca. Mury pokoju, polityczne murale, zaniedbane dzielnice klasy pracującej, zamieszki na ulicach... To miejsce przepełnione żalem, smutkiem i sąsiedzką nienawiścią. Teraz, po 12 latach pobytu, widzę znacznie więcej. Wiedza i doświadczenia pozwoliły mi zobrazować rzeczywistość, w której przyszło dorastać kolejnym pokoleniom. Wszystko to wzmacnia przytłaczająca atmosfera nasycona krzywdami z przeszłości. Dziś wiem, że bez tych doświadczeń nie byłbym tym samym człowiekiem. W Belfaście mury oddzielają katolików i protestantów Na zdjęciach pojawiają się mury. Ile jest takich murów w Belfaście? Czy dalej wyznaczają granice i dzielą społeczeństwo, czy to raczej relikt przeszłości? „Mury pokoju” to bariery odgradzające brytyjskich i irlandzkich sąsiadów, mieszkających w dzielnicach klasy pracującej. Do dziś spełniają swoją rolę i sprawiają, że mieszkańcy tychże dzielnic mogą spać spokojnie. Te bariery mają różne formy. Od mierzących 7-8 metrów metalowych płotów, po betonowe ściany czy tereny industrialne. Najdłuższy mur przebiega od wzgórz okalających Belfast aż do centrum miasta, oddzielając dzielnice katolickie od protestanckich na odcinku kilku kilometrów. W samym Belfaście takich konstrukcji jest dziś około 100. Zmieniają swoją postać, ale nie zmieniają przeznaczenia. Dla podkreślenia procesu pokojowego, konstrukcję metalową zamienia się na kraty, przez które można podziwiać sąsiadów, jak w klatce. Swój obiektyw często kierujesz na młodzież i dzieci. Jak bardzo ta młoda część społeczeństwa uwikłana jest w przeszłość? Wszystko zależy od tego, gdzie się urodzili. Jeśli jest to rodzina klasy średniej czy wyższej, która nie ma pojęcia, co dzieje się w dzielnicach mniej uprzywilejowanych, to takie dzieciaki mają wielkie szczęście. Dzieci i młodzież z klasy pracującej, których rodzice walczyli ze swoimi sąsiadami, tracili bliskich i przyjaciół w strzelaninach na ulicach – ich realia są nieporównywalne. Po obu stronach nienawiść do sąsiadów, jak dziedziczna choroba, przenoszona jest w DNA. Podsycana przez lokalną prasę brukową czy przywódców grup paramilitarnych daje bezdyskusyjne przyzwolenie na zabicie katolika czy protestanta zza ściany pokoju. Część młodzieży jest werbowana do organizacji terrorystycznych, a część popada w konflikt z prawem i trafia do więzienia. To owocuje falami samobójstw. Od 1998 r. więcej ludzi odebrało sobie tu życie w krótszym czasie niż trwał sam konflikt. Czy dojdzie do zjednoczenia Irlandii? Kim, według Ciebie, są kolejne pokolenia, które dorastają w Irlandii Północnej? Nowemu pokoleniu brakuje perspektywy, zwłaszcza teraz, kiedy poczucie przynależności do Królestwa Wielkiej Brytanii jest dla części brytyjskiej bardzo niepewne. Brytyjskie grupy paramilitarne w Irlandii Północnej liczą sobie około 12,5 tys. aktywnych członków. Duża część z nich to młodzież, która potrafi posługiwać się bronią i ma do niej dostęp. Jak na razie pieniądze z Westminsteru zapewniają spokój. Ale co będzie, kiedy ich ilość się zmniejszy lub zostaną zupełnie wstrzymane? Nikt nie potrafi przewidzieć skutków zjednoczenia Irlandii, o którym mówi się coraz częściej. National Geographic Polska objął patronatem wystawę fotograficzną Mariusza Śmiejka „Not Surrendering”. Poznań, Galeria Centrala, Plac Ratajskiego 6a. Ekspozycja czynna od 19 maja do 10 czerwca 2023 r. Mariusz Śmiejek jest niezależnym fotografem dokumentującym życie codzienne w postkonfliktowych społeczeństwach. Prowadzi projekty długoterminowe w Europie i Afryce, kierując swoją uwagę na środowiska uchodźców, dzieci i kobiety nielegalnie pracujące w kopalniach złota w Ghanie, handel ludźmi, korupcję i nadużycia systemowe. Mieszka w Belfaście w Irlandii Północnej, prowadząc tam studio fotograficzne i Polską Akademię Fotografii.
Czy zastanawialiście się kiedyś, jakie dźwięki wydaje lód? Perito Moreno wszystko mi wyszeptał
Głuche westchnienia, pełne mocy pomruki, a może złowieszczy hałas? Takie dźwięki można usłyszeć na lodowcu tylko wtedy, gdy człowiek wyciszy głowę, zamilkną rozmowy i przestanie wiać nawet wiatr. Wtedy dane nam będzie usłyszeć, jak przemawia przyroda w najczystszej postaci. A potem popijemy te wrażenia whisky z lodem - wprost z lodowca. Niesamowite!
Lodowiec Perito Moreno w argentyńskiej Patagonii to miejsce, w którym potęga natury i małość człowieka zyskują nowe znaczenie. Podczas wyprawy do Ameryki Południowej to miejsce stanowiło jeden z moich głównych celów. Park Narodowy Los Glaciares, na terenie którego znajduje się lodowiec, zajmuje powierzchnię około 600 000 ha. Leży w południowo-zachodniej części prowincji Santa Cruz. Został założony już w 1937 roku, a w 1981 roku wpisano go na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. W dniu, w który planowałam trekking, zacina deszcz, więc modlę się w duchu, żeby nie uniemożliwił mi wejścia na lodowiec. Jak później dowiaduję się od przewodnika, deszcz to norma i pada 300 dni w roku. - Marny powód do odwołania trekkingu - uśmiecham się i idę dalej. Wielki lód Droga z El Calafate, miejscowości w której nocuję, do lodowca, to około 150 kilometrów przez prostą jak drut patagońską równinę. Deszcz i mgła tylko nadają tajemniczości i sprawiają, że mam ciarki na plecach. Krajobraz ledwie majaczy za oknem mojego samochodu. Na drodze pustka. Tylko czasami wyprzedza mnie autokar z turystami, którzy zmierzają w tym samym kierunku. Szaleni miejscowi kierowcy pędzą 100 kilometrów na godzinę przy ograniczeniu do 40. Autokary należą do firmy Hielo y Aventura, która ma tutaj monopol na wszelkie wejścia na lodowiec. Niewielu turystów wie, że wszystkie wycieczki, niezależnie od biura podróży, hotelu czy strony internetowej, to pośrednicy Hielo y Aventura. Nie warto zatem tracić czasu na szukanie lepszej ceny, bo to wszystko to samo. Punkt spotkań z którego rusza się na trekking znajduje się na terenie parku narodowego Los Glaciares National Park. Wjeżdżając na jego teren należy zapłacić 500 pesos od osoby. Można dołączyć do zorganizowanej autokarowej wycieczki, która zawiezie nas na miejsce lub dojechać do niego na własną rękę, samochodem. Prom, który pozwala dostać się na brzeg po stronie lodowca, odpływa punktualnie o 10.30. Na pokładzie są sami młodzi ludzie „około trzydziestki”. To coś nowego, bo w Patagonii przeważają turyści w wieku około 60–70 lat (głównie emeryci ze Stanów) oraz brazylijskie rodziny z dziećmi. Tym razem jest inaczej, bo trekking, który wybrałam to BIG ICE. Jest on najbardziej obciążający i wymagający fizycznie ze wszystkich dostępnych w ofercie. Koszt tego trekkingu to 830zł. Lodowiec można także zwiedzać w inny sposób – wybrać krótszy, godzinny trekking, czy oglądać go z tarasów widokowych umiejscowionych przed jego czołem. Wybór powinien być uzależniony od wieku i kondycji fizycznej. Całodniowy trekking, który wybrałam jest dla ludzi w wieku 18-50, wymaga dobrej formy i wytrzymałości. BIG ICE trawa około 8 godzin. Po przypłynięciu do bazy u stóp lodowca cała grupa dzielona jest na mniejsze, 10-osobowe zespoły. Do każdego z nich przypisanych jest dwóch przewodników. Należy pamiętać o zabraniu własnego jedzenia. Wodę można nabierać wprost ze strumieni płynących po lodowcu. Konieczne jest też zabranie rękawiczek. Te ostatnie są wyjątkowo ważne, bo upadek na ostry lód grozi przecięciem skóry. Gdy po pierwszych 10 minutach na lodowcu ktoś z mojej grupy przewrócił się i dotkliwie przeciął dłoń, przekonałam się, że to nie są żarty. Spacer po świecie z Photoshopa Pierwsza część szlaku jest spokojna, idzie się po równym terenie, wzdłuż lodowca. Spacer (inaczej tego nazwać nie można) jest lekki i przyjemny. Wszyscy rozmawiają, śmieją się, przystają by robić zdjęcia. Nikt nie zdaje sobie sprawy, że powalające widoki jeszcze się nie zaczęły, więc wszyscy cykamy migawkami na prawo i lewo. Po kilkunastu minutach zaczynamy mozolnie wspinać się po błotnistym szlaku. Po naszej prawej stronie zaczyna wyłaniać się lodowiec w całej swojej okazałości. Niesamowicie kontrastuje swoim błękitem z otaczającymi go brązowymi wzniesieniami. Próbuję to uchwycić za pomocą aparatu, ale pada tak mocno, że boję się go wyjmować na dłużej niż minutę. Dodatkowo, tempo jest całkiem szybkie i nie chcę opóźniać grupy. I tak już jestem ostatnia, bo co chwilę przystaję, żeby popatrzeć, wciągnąć do płuc wilgotne powietrze, poczuć klimat tego miejsca. W oddali widzę inne grupy, które już zdążyły wspiąć się na lód. Ich widok daje mi przedsmak tego, jak niedługo poczuję się, stojąc na jego szczycie. Maleńka, kolorowa kropka, niepasująca tam, trochę jakby wklejona w Photoshopie. Wchodzimy noga za nogą, około 30 minut, ciągle pod górę. W końcu dochodzimy do kolejnego obozu. Przewodnicy dobierają każdemu odpowiedni rozmiar raków – metalowych kolców, wiązanych taśmą wokół butów. Mają one umożliwić nam poruszanie się po lodowcu. Każdy też dostaje uprząż, tak „na wszelki wypadek”, gdyby trzeba było go skądś wyciągać. Dochodzimy na obrzeża lodu (szliśmy tu godzinę, a jesteśmy dopiero na jego granicy) i dostajemy przyśpieszony kurs poruszania się w rakach. Stopy muszą być ułożone równolegle, kroki robi się na pełnych stopach z lekko ugiętymi kolanami, sylwetka prosto, aby nie przeważyć. Na pewno nie jest to naturalna postawa i wszyscy wyglądamy trochę dziwnie robiąc pierwsze kroki. Poruszanie się w rakach wymaga wprawy, której nie mam, więc muszę bardzo skupić się na każdym kroku, co trochę utrudnia mi podziwianie widoków rozpościerających się wokół. O aparacie chwilowo nie myślę – za dużo elementów do skoordynowania w jednym czasie . Raki znacząco zwalniają tempo marszu. Człapiemy noga za nogą pod górę po kawałach lodu. Przewodnicy na bieżąco wyznaczają trasę i pokazują, gdzie postawić nogę. Lodowiec rusza się i pracuje bezustannie. Dwa metry na dobę w środku i około pół metra na tydzień po bokach. Jego ukształtowanie zmienia się każdego dnia. To sprawia, że codziennie od nowa trzeba szukać przejścia pomiędzy szczelinami, jamami i strumieniami. Domyślam się, że dla przewodników to ogromna odpowiedzialność, wymagająca bezustannego skupienia. Jego błękitność Co jakiś czas przystajemy, żeby obejrzeć coraz to nowe formacje lodu, głębokie szczeliny czy mini jeziorka, które tworzą się wewnątrz lodowca. Wszyscy mamy półotwarte usta ze zdziwienia i zachwytu nad tym, jakie formy może przybierać zamrożona woda. Są po prostu bajeczne i idealne. Przyroda to jednak najbardziej kreatywny twórca. Lód zdaje się mienić wszystkimi odcieniami niebieskiego, nie jest jednolity, połyskuje w pojedynczych słonecznych promieniach jak diament. Słońce powoli zaczyna wychodzić zza chmur, więc przystajemy na lunch. Jak na złość, kiedy tylko zaczynamy wyciągać kanapki, zaczyna padać lodowaty deszcz, a potem grad. Pogoda jest po prostu absurdalnie zmienna. Oczywiście w momencie, kiedy wszyscy kończymy posiłek, wychodzi słońce tak mocne, że odbijając się od lodu po prostu oślepia. Do końca dnia mamy już piękną pogodę i gotujemy się w naszych puchówkach. Dochodzimy do naturalnego źródełka, czyli szczeliny tak głębokiej, że nie widać dna, wypełnionej krystaliczną wodą. Nachylam się, żeby spróbować lodowcowej wody. Przewodnik tłumaczy, że ta woda nie zawiera żadnych minerałów, więc na dłuższą metę człowiek nie byłby w stanie na niej przeżyć. Rzeczywiście, kiedy jej próbuję, okazuje się, że nie ma żadnego smaku. Przedziwne uczucie, jakby piło się płynne powietrze. Korzystam z chwili przerwy, odchodzę na bok, tak żeby mieć grupę za plecami i odwracam się w stronę lodowca. To takie moje chwilowe sam na sam, coś na co czekałam od samego początku. Biorę głęboki oddech i próbuję objąć wzrokiem to, co widzą moje oczy, ale głowa zdaje się nie nadążać z rejestrowaniem przepływających uczuć i emocji. Widzę bezkres, którego nigdy wcześniej nie doświadczyłam. Perito Moreno ma 258 km2 powierzchni i 30 km długości. To trzeci największy lodowiec na świecie. Z każdej strony otaczają mnie kilometry błyszczącego lodu, które leżą tu od 8 tysięcy lat. Czas, który trudno sobie nawet zwizualizować. Czuję przepełniający mnie zachwyt, a jednocześnie pokorę. Uczucie rzadkie we współczesnym świecie, w którym nastawia się nas na pokonywanie barier, walczenie z niedoskonałościami i poczucie, że można wszystko i zawsze. A może nie wszystko i nie zawsze? Ten moment pokazuje mi coś odwrotnego. Jestem tylko niewielkim punkcikiem, który dostąpił zaszczytu zobaczenia czegoś większego ode mnie, czegoś czego nie rozumiem i na co moje ciało nie jest przygotowane. Tu pojawia się ta granica, którą stawia nam przyroda. Możemy być tylko jej widzem, niemym obserwatorem, nie ma tu mowy o równości. Ktoś mnie woła. Czas wracać, aby zdążyć przed zmierzchem. Ruszamy w drogę powrotną - podobną, co wcale nie oznacza, że łatwiejszą. Schodząc w dół, trudniej jest utrzymać równowagę w rakach przymocowanych do butów. Jest już późne popołudnie, gdy wracamy naszym promem. Na pokładzie częstują nas whisky z lodem wprost z lodowca. Wznosimy toast, patrząc na oddalające się, imponujące czoło lodowca. Jestem wykończona, ale myślę tylko o tym, że dla tych kilku godzin warto było przyjechać na koniec świata, poczuć w płucach krystalicznie czyste powietrze i doświadczyć ciszy totalnej, przerywanej jedynie pomrukami przesuwającego się cudu natury. Wyprawa „AMERYKA POŁUDNIOWA – ŚLADAMI CUDÓW NATURY” odbyła się pod patronatem NG Traveler. Autorka: Aleksandra Jaskółowska - podróżniczka i autorka międzynarodowego bloga o podróżach i aktywnym stylu życia www.travelandkeepfit.com. Odwiedziła ponad 65 krajów na 6 kontynentach. W wielu z nich pracowała naukowo i studiowała. Z zawodu jest psychologiem społecznym. To właśnie badania międzykulturowe były jednym z powodów jej podróży.
Daleka droga do domu. Ruszyli na rowerach z Azji do Europy
Przez ostatnie dwa lata mieszkali z dala od swoich domów - w Chinach i Australii. Do ojczyzny postanowili wrócić na rowerach własnej marki. Tak zaczęła się przygoda życia - Treshombres Wolfborn Tour - rowerowa podróż z Azji do Europy.
PIĘKNO BIKEPACKINGU Ciągły proces poruszania się, który uświadamia różnorodność i piękno świata. Tym właśnie jest The Wolfborn Tour - bikepackingowa przygoda, którą zacząłem w marcu razem z Thomasem Calcagno. Przez ostatnie dwa lata mieszkaliśmy z dala od swoich domów - w Chinach i Australii. Plan powrotu na rowerach własnej marki był dla nas czymś zupełnie naturalnym. Przygotowanie do startu zajęło nam pół roku. Planując wyprawę, zdecydowaliśmy się na małą rozgrzewkę na wspaniałej i różnorodnej Sri Lance. W Kolombo spotkaliśmy się po raz pierwszy po dłuższej przerwie. Złożyliśmy nasze rowery i rozpoczęliśmy 8-dniowy tour przez południową część wyspy. Ocean, dżungla, imponujące góry pełne plantacji herbaty i wyjątkowo gościnni ludzie. Tak przywitała nas Sri Lanka i przygotowała technicznie i przede wszystkim mentalnie na dalszą część naszej trasy. NA STAŁYM LĄDZIE Lądując w Wietnamie, w Ho Chi Minh, zdaliśmy sobie sprawę, że w końcu znaleźliśmy się na stałym lądzie, a przed nami otwiera się szeroka droga do Europy. W tym momencie poczuliśmy, że w życiu każdego z nas zaczyna się coś ważnego i wielkiego. Odpowiednie dawki wietnamskiego jedzenia dały nam sporo siły. Przygotowania do dalszej drogi trwały jeszcze tylko kilka dni i byliśmy gotowi do wyruszenia z Ho Chi Minh przez stolicę Kambodży - Phnom Penh i dalej na północ aż do Tajlandii. Nie znaliśmy zbyt dobrze Kambodży, dzięki czemu byliśmy w pełni otwarci na nieznane i przede wszystkim na ludzi. To właśnie tzw. „lokalesi” stworzyli nam prawdziwy, gościnny obraz tego kraju. Pomoc i wsparcie dla takich "odmiennych" podróżników jak my, były jakby naturalnym aktem. I nieważne czy chodziło o butelkę wody, obiad z całą rodziną czy nocleg. Po kilkunastu dniach pedałowania przez Kambodżę, zostawiając za sobą imponujący Angkor Wat, ruszyliśmy na północ do wschodniej Tajlandii. Przez osiem dni przemierzaliśmy tajskie wsie, pola i uprawy ryżu, mijaliśmy dziesiątki jezior i lasów nietkniętych jeszcze przez turystów. Po drodze przyjmowano nas z uśmiechami na twarzach a nawet z ekscytacją. Większość nocy spędzaliśmy w buddyjskich świątyniach. Dodało nam to pewnego rodzaju spokój ducha. ROWER I NATURA - JEDEN ORGANIZM Po tygodniu dotarliśmy do laotańskiej stolicy. Zaplanowaliśmy trasę z Wientian na północ do Luang Prabang, a stamtąd przez góry w stronę Sam Nuea, a dalej znowu do Wietnamu i ostatecznie Hanoi. W Laosie krajobraz drastycznie się zmienił. Przed nami wyrosły olbrzymie formacje skalne, pełne odgłosów żyjących w nich istot. Na górskich graniach pojawiały się co jakiś czas małe wioski. Jadąc przez większość dnia w takim otoczeniu i widząc jak ludzie, psy, kury, świnie i inne zwierzęta żyją w harmonii, jak jeden organizm, mogliśmy poczuć niesamowitą jedność ze wszystkim wokoło. Po dwóch tygodniach wymagających górskich przepraw, dojechaliśmy do wietnamskiej granicy w Nam Meo i pomimo biurokratycznych problemów wizowych, dotarliśmy do Hanoi, gdzie zakończyliśmy 1. etap naszej podróży - przez południowo-wschodnią Azję.​ Ciąg dalszy nastąpi. Rafał Ramatowski
Ruszyła skautowa sztafeta dookoła świata. Rowerzyści przejadą przez 21 krajów
Dookoła świata z Gdańska do Gdańska? Skauci z Polski zrobią to na rowerach. Cała wyprawa Bike Jamboree 2017-2019 to 35 tysięcy kilometrów przez półkulę północną, podzielonych na 34 etapy.
Czym jest Bike Jamboree? Bike Jamboree 2019 to wyprawa, jakiej jeszcze nie było. Polscy skauci zamierzają przejechać na rowerach dookoła świata. - W 2015 roku, kiedy ruszyliśmy z Polski sztafetą na Światowe Jamboree Skautowe do Japonii, wiedzieliśmy, że to nie koniec – mówi Anna Śledzińska z Fundacji Światowe Jamboree. - Złapaliśmy bakcyla i ruszamy dalej, do Wirginii Zachodniej w Stanach Zjednoczonych! Tym razem jednak z wydarzenia wrócimy także na rowerach, jadąc tym samym dookoła świata z Gdańska do Gdańska, pokonując 35 tysięcy kilometrów podzielonych na 34 etapy, odwiedzając 21 pięknych krajów półkuli północnej – dodaje. Zobacz trasę Jamboree >>> Sztafeta to nie wyczyn sportowy i pokonywanie rekordów. Celem wydarzenia jest promocja Polski, Gdańska i skautingu jako ciekawego ruchu społecznego angażującego młodych, ambitnych i nietuzinkowych ludzi. - Wierzymy, że kolejne, 25. Światowe Jamboree Skautowe w roku 2023, odbędzie się na Wyspie Sobieszewskiej i chcemy pomóc w tym, by właśnie tak się stało. Dlatego start i metę sztafety zaplanowaliśmy w Gdańsku – wyjaśnia Anna Śledzińska. Bike Jamboree to także historia o przyjaźni i wielkim wysiłku wielu osób – doświadczonych podróżników i ludzi bardzo młodych - by wspólnie zrealizować rowerową podróż dookoła świata. To rzecz o dzieleniu się: pasją, doświadczeniem i inspiracjami do spełniania marzeń. To również historia o współczesnym harcerstwie i uniwersalnym duchu braterstwa oraz wartościach, które są ponad wszelkimi podziałami i granicami geograficznymi. Dołącz do Bike Jamboree 2017-2019! Sztafeta wystartowała 27 maja o godz. 10.00 z Targu Węglowego w Gdańsku. Jedzie z Gdańska na wschód przez województwo warmińsko-mazurskie, podlaskie i lubelskie. Przed samym wyjazdem za granicę, 4 czerwca odbędzie się rodzinny piknik rowerowy w Łukowie. Pierwszy etap sztafety ma charakter otwarty - każdy może do niego dołączyć. Wieczorami planowane są spotkania z harcerzami i mieszkańcami. - Zapraszamy do wspólnego tworzenia i przeżywania przygody z perspektywy rowerowego siodełka! Prosimy poinformuj nas, że chcesz się z nami spotkać wypełniając formularz – zachęcają uczestnicy. Jak to się stało, że jedziemy? W zespole znaleźli się entuzjaści podróży z Fundacji Światowe Jamboree, Stowarzyszenia Afryka Nowaka i różnych organizacji harcerskich. Dookoła globu pojadą rowery Firmy Kross, które rowerzyści będą sobie przekazywać w różnych częściach świata. Uczestnicy sztafety będą nosić odzież firm Bcm Nowatex i Regatta. Wyposażenie na etapy zimowe zapewnia Pajak, sakwy - Crosso. O przygotowanie z zakresu bezpieczeństwa na trasie dbają Grupa Medyk Rescue Team oraz Harcerska Szkoła Ratownictwa. Co więcej? W piątek, 26.05 o godz. 16.00 w Europejskim Centrum Solidarności została otwarta wystawa „Rowerem dookoła świata”, czyli przegląd zdjęć z wypraw rowerowych: Afryka Nowaka 2009-2011 oraz Rowerowe Jamboree 2015. Wystawa jest poświęcona także Kazimierzowi Nowakowi, który swoją podróżą zainspirował organizatorów do utworzenia Bike Jamboree. Więcej informacji o wyprawie na stronie internetowej bikejamboree.pl oraz fb.com/BikeJamboree.
Wybierz się w rejs dookoła świata. ZA DARMO! Dołącz do ekipy odważnych marzycieli
„Marzysz o egzotycznych podróżach przez świat? Teraz masz wyjątkową okazję zrobić to razem z nami i wybrać się dookoła świata ZA DARMO! – tak brzmi zaproszenie na RATrejs, wyprawę pełnomorskim jachtem żaglowym dookoła świata.
Za 80 dni dookoła świata Do wypłynięcia w fascynującą podróż przez wszystkie siedem kontynentów i pięć oceanów zostało 80 dni. RATrejs, bo taką nazwę nosi polska ekspedycja dookoła świata, to spełnienie marzeń kilku osób, których - na pierwszy rzut oka - jedyną cechą wspólną jest to, że pracowali dla wielkich korporacji. Głównym środkiem transportu oraz bazą wypadową będzie pełnomorski jacht żaglowy. Ale! W czasie kilkuletniej podróży załoga odwiedzi najtrudniej dostępne i najpiękniejsze zakątki Ziemi. – Ponad dwie trzecie czasu spędzimy eksplorując ląd i strefę przybrzeżną, poznając ludzi i lokalne kultury oraz szukając najpiękniejszych zjawisk na Ziemi – tłumaczą. Dołącz do załogi Brzmi jak wstęp do książki przygodowej? Mało tego! Okazuje się każdy może zostać jej bohaterem. Jeśli marzysz o egzotycznych podróżach, odważne pomysły napełniają cię entuzjazmem i fascynujesz cię sporty ekstremalne, teraz masz wyjątkową okazję. Dołącz do załogi RATrejs. Zupełnie za darmo. - Szukamy pasjonatów filmu i fotografii, którzy posiadają doświadczenie w tworzeniu i są w stanie zapewnić najwyższą jakość kontentu filmowego i zdjęciowego. Wspólnie z nami będziesz odpowiedzialny za pisanie scenariuszy programów, a samodzielnie – za operatorkę, obróbkę i montaż materiałów. Priorytetem jest dla nas tworzenie filmów wideo, przeznaczonych do emisji w internecie i telewizji. Nie musisz być podróżnikiem, ani sportowcem. Wystarczy nam, że masz pasję, którą nas zarazisz i jesteś otwarty na ludzi i nowe wyzwania. Jeśli urzekniesz nas swoimi umiejętnościami, postaramy się znaleźć na jachcie miejsce również dla Twojego chłopaka lub dziewczyny – piszą na swojej stronie internetowej. Nie trzeba wyruszać na całą podróż. Ekipa poszukuje kogoś, kto dołączy na przynajmniej pół roku. Brzmi niesamowicie, prawda? Jak to zrobić? - Będziesz publikować stworzone przez siebie filmy i zdjęcia na łamach m.in. National Geographic Traveler. Dotrzesz do prawie 10 milionów czytelników i internautów. Nauczysz się żeglować, nurkować, surfować, pływać na kite’cie. Będziesz miał do dyspozycji motocykle, paralotnie i rowery. Poznasz świat i zobaczysz nieprawdopodobne miejsca, które często dostępne są tylko z pokładu jachtu. Przeżyjesz przygodę swojego życia! – tak zapowiada się udział w wyprawie. Co zrobić, by wziąć udział w RATrejsie? Dokładne instrukcje oraz formularz zgłoszeniowy znajdziesz na stronie internetowej wyprawy. Zgłoszenia można nadsyłać do 15 kwietnia. Pamiętaj, że rejs startuje za trzy miesiące, nie warto więc zwlekać. Więcej: facebook.com/ratrejs oraz www.ratrejs.pl Wyprawa objęta patronatem medialnym National Geographic Traveler.
W swoje podróże wplata aktywność fizyczną. Tym razem rusza śladami cudów natury Ameryki Południowej
- Podróż ma coś w sobie z karnawału. Starannie się do niej przygotowujemy, a gdy już trwa to jesteśmy bardziej skłonni do udzielania sobie dyspensy. Wzrok dosyć szybko ucieka w kierunku straganów z ulicznym jedzeniem, a zdrowe nawyki ustępują miejsca przygodzie - pisze osoba, która do swoich podróży wprowadza regularną aktywność fizyczną.
Aleksandra Jaskółowska od kilku lat przekonuje, że podróż oraz dbanie o formę fizyczną nie muszą występować naprzemiennie. Na swoim blogu Travel and Keep Fit publikuje relacje z wypraw i dzieli się pomysłami na to, jak wprowadzić do nich regularną aktywność fizyczną. Do tej pory odwiedziła blisko 65 krajów na 5 kontynentach. Pobyt w Tajlandii skłonił ją do spróbowania sił w Muay Thai, na Bali uczęszczała na jogę, a w Australii musiała oczywiście wskoczyć na deskę surfingową. 19 lutego wyrusza na kolejną wyprawę, tym razem do Ameryki Południowej. W ciągu dwóch miesięcy Ola odwiedzi Argentynę, Urugwaj, Chile, Boliwię oraz Peru, podążając szlakiem pięknych i spektakularnych miejsc przyrodniczych kontynentu. W harmonogramie wyprawy nie może zatem zabraknąć takich cudów natury jak wodospad Iguazu, lodowiec Perito Moreno, Salar de Uyuni czy Park Narodowy Vinicunca ze słynną tęczową górą. Nikogo nie trzeba przekonywać o urodzie tych regionów, a co mogą zaoferować sportowcom? Z niecierpliwością czekamy na wieści w tej sprawie od Oli. Ma być dużo wyzwań, przygód i aktywności, które będziecie mogli wspólnie z nami śledzić na blogu Oli oraz oczywiście na national-geographic.pl. redakcja
Samotna wędrówka przez Skandynawię to jego plan na najbliższe cztery pory roku
Do pokonania ma ok. 5 tys. kilometrów. Skandynawskie bezdroża zamierza przemierzyć pieszo, pontonem oraz na nartach. Cóż piękne widoki gwarantowane.
Zobacz wszystkie zdjęcia >>> Uważajcie na Dzika! Poznajcie Grzegorza Dzika, mężczyznę, który przez najbliższe cztery pory roku zamierza wędrować przez Skandynawię. - Znajomi i przyjaciele mówią, że jestem człowiekiem, który jeśli coś sobie postanowi, to to osiąga. Czasem dzięki szczęściu, które nierzadko mi sprzyja, ale też dzięki wytrwałej pracy – opowiada o sobie. Jak mówi zdarza mu się przewracać życie innych do góry nogami. – Nie wiem, czy to dobrze, ale po spotkaniu ze mną ludzie nie potrafią wrócić do normalnego życia. Często kończy się to tak, że rzucają pracę i przez pół roku żyją jakby jutra miało nie być. Na co dzień można go znaleźć na Północy. Zaszył się za kołem podbiegunowym, w miejscu gdzie można rozbijać się na dziko, na wyciągniecie dłoni można mieć świeżego pstrąga, znaleźć się w środku stada reniferów albo oglądać zorzę, leżąc na śniegu. „W cztery pory roku przez Skandynawię” Trawers zaczyna od przejścia Norwegii. Wystartował 8 czerwca spod latarni w Lindesnes - najdalej wysuniętym krańcu Norwegii. Stamtąd kieruje się na Nordkinn - najdalej wysunięty na północ kraniec Europy. Planuje tam dotrzeć w okolicach listopada. Następnie popędzi w stronę Finlandii i zanim spadnie pierwszy śnieg, zaszyje się w jakiejś chatce w Laponii na dwa tygodnie, by nabrać sił. Po zmianie ekwipunku na zimowy będzie kontynuował przeprawę przez Finlandię. Całość zamierza skończyć w kwietniu 2017. Namiot, ryby, ognisko, kąpiele w jeziorach i rzekach to będzie jego codzienność. Pożółkną liście na drzewach, spadnie pierwszy śnieg - Dzik wciąż będzie w drodze. Zamierza dokonać tego jako pierwszy Polak. Prawdopodobnie będzie to również pierwsze przejście Półwyspu Skandynawskiego za jednym podejściem. - Nie zależy mi na tym, by być pierwszym. Wyznaczyłem sobie wyższy i znacznie trudniejszy cel. Po latach odkrywania Skandynawii dotarłem do momentu, w którym chciałbym zrobić coś wyjątkowego i nieprzewidywalnego, przeżyć przygodę, która będzie prawdziwym testem siły umysłu i ducha walki o marzenia. Film drogi Z całego przejścia zamierza przygotować film. - Chciałbym stworzyć opowieść, o tym jak naprawdę wygląda życie w tak długiej podróży. Emocje, niepowodzenia, dramatyzm i czasem szalenie zmienna codzienność, niezwykle krajobrazy Skandynawii, dzikie zwierzęta, takie jak żyjące w Parku Narodowym Dovrefjell woły piżmowe czy też stada tysięcy reniferów. Dziku, niech moc sauny fińskiej będzie z Tobą! Więcej: facebook.com/where.is.dzik
Ich sposób na podróżowanie? Nauka. Młodzi geografowie z Poznania ruszają w Andy
Eksploracja Boliwii, szereg badań naukowych oraz udział w wolontariacie - to ich pomysły na wakacje. Połączą naukę z podróżowaniem.
Misja: GEOpratyki GEOpratyki to projekt studentów i doktorantów z Poznania, którzy wiedzę zdobytą na uczelni pragną skonfrontować z rzeczywistością. Tegoroczna, druga już ekspedycja, odbędzie się na początku września w boliwijskich Andach. To kraju wielu „naj”: tu znajduje się najwyżej położona stolicą na świecie – La Paz, najsuchsza pustynia świata – Atacama czy najniebezpieczniejsza droga na świecie – Droga Śmierci. Dla geografów? Gratka! Nauka przez duże „N” Jedenastoosobowa grupa młodych ludzi z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu przeprowadzi w Boliwii szereg badań naukowych oraz weźmie udział w wolontariacie środowiskowym. Młodzi naukowcy planują zbadać m.in. wpływ lodowców tropikalnych na zmiany klimatyczne, wykonać ortofotomapę oraz wizualizację 3D za pomocą drona, przeprowadzić badania zachowań przestrzennych człowieka, czy pobrać próbki wody z najwyżej położonej misy jeziornej na świecie. Odbędą wolontariat środowiskowy w miejscowości Rurrenabaque, nazywanej „bramą do boliwijskiej Amazonii”. W harmonogramie wyprawy znajduje się również miejsce na rekreacje: rowerowy zjazd wspomnianą już wcześniej Drogą Śmierci, zwiedzanie solniska Salar de Uyuni, wycieczkę do gorących źródeł w Tarapaya czy wejście na stratowulkan Licancabur. Wspomnienia W ubiegłym roku zrealizowana została pierwsza edycja tego projektu. Wszystko rozegrało się w Peru, gdzie piątka studentów poznawała miejscową ludność i ich zwyczaje, próbowała typowej dla peruwiańskiej kuchni świnki morskiej, ale przede wszystkim zakochała się w Ameryce Południowej. Po powrocie brała i nadal bierze udział w prelekcjach dla szkół, występuje na festiwalach podróżniczych oraz przedstawia wyniki swoich badań podczas konferencji naukowych w kraju i za granicą. Wspieramy Inicjatywa ma szansę na zwycięstwo w konkursie na Studencki Projekt Roku. Zachęcamy Wszystkich do oddania głosu na GEOpraktyki za pośrednictwem strony studenckiprojektroku.pl. Ponadto trwa właśnie zbiórka funduszy na portalu PolakPotafi.pl. - To nasza ostatnia szansa na pozyskanie środków na wyjazd - mówią zgodnie. Szczegóły na temat ekspedycji można znaleźć na stronie internetowej oraz na Facebooku. Tekst: Dorota Piniarska Projekt GEOpraktyki – Edycja II: na stokach Andów został objęty patronatem National Geographic Polska.
Po wykładach z biochemii uczą się suahili. Poznajcie studentów medycyny, którzy ze swoim czasem zrobili coś naprawdę dobrego
Wydawało się, że na drugim roku medycyny problemem nie jest globalny dostęp do opieki zdrowotnej, a raczej zbliżający się egzamin z biochemii.
- Jedźmy do Afryki pomagać - oznajmił Wojtek swoim kolegom, Marcinowi i Mikołajowi w przerwie wykładu. Oni spojrzeli po sobie wymownie, nie wiedząc za bardzo, co mu odpowiedzieć. Na drugim roku medycyny głównym problemem nie był globalny dostęp do opieki zdrowotnej, a raczej zbliżający się wielkimi krokami egzamin z biochemii. Jak się miało jednak okazać kilka miesięcy później, pojechali. Do Kenii. A wraz z nimi 4 tony sprzętu medycznego o wartości ponad ćwierć miliona złotych. Leczymy z Misją Trzech studentów kierunku lekarskiego z Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu stworzyło rok temu wyjątkowy projekt - Leczymy z Misją. Wszystko dzięki własnej inicjatywie i pracy. Na świecie działa wiele fundacji, które wysyłają wolontariuszy medycznych w różne rejony świata, ale „Leczymy z Misją” jest pierwszą tak dużą inicjatywą realizowaną od początku do końca wyłącznie przez studentów. Wojtek, Mikołaj i Marcin, inicjatorzy projektu, przygotowali kompleksowy plan. Dwa miesiące wakacji postanowili przeznaczyć na pobyt w niewielkim szpitalu misyjnym w Muthale, położonym na wschód od stolicy Kenii, Nairobi. Zdecydowali się zabrać ze sobą jak najwięcej sprzętu medycznego, który może przydać się na miejscu. Przed wyjazdem przeprowadzili więc zbiórkę w poznańskich szpitalach, a jej efekty przerosły ich najśmielsze oczekiwania. Intensywnie modernizujące się placówki przekazały wartościowy sprzęt, między innymi kardiomonitory, aparaty do USG czy łóżka szpitalne. Mimo skromnych funduszy, udało się pokryć koszty wynajęcia kontenera, który - wraz z aparaturą - dotarł do Kenii drogą morską. Pieniądze na szczepienia, przelot i pobyt studentów na miejscu pomogli znaleźć prywatni darczyńcy oraz organizacje pozarządowe . Pomoc i przygoda Przyjazd wolontariuszy do afrykańskiego szpitala, a w szczególności sprzęt, który ze sobą przywieźli, wzbudził ogromny entuzjazm. Zwykłe łóżka dla pacjentów, które dla nas wydają się oczywistością, w Kenijskiej placówce okazały się być luksusem. Nie do opisania jest zachwyt, jaki wzbudził wśród matek w ciąży aparat do USG. Wreszcie mogły zobaczyć swoje dziecko przed narodzinami, a lekarze - ocenić czy rozwój przebiega prawidłowo. Dwa miesiące wolontariatu okazały się niesamowitą przygodą. Uczestnicy mieli szansę asystować przy porodach i operacjach oraz wykonywać podstawowe zabiegi medyczne. Poznali niezwykłych lekarzy, którzy pomimo braku podstawowego wyposażenia, dokonywali cudów ratując ludzkie życie. Pomimo ciągłej pracy w szpitalu nie zabrakło także czasu na poznawanie pięknej przyrody i ciekawej kultury Kenii, która na zawsze pozostanie w pamięci poznańskich studentów. Sprzęt, który pozostawili w szpitalu w Muthale przez wiele lat będzie usprawniać pracę personelu medycznego. Akcja: kontynuacja Po powrocie do Polski wyjazd pewnie pozostałby w sferze wspomnień, gdyby nie wizyta pewnej lekarki. Niedługo po przylocie wolontariuszy do Polski, kobieta zapytała ich, kiedy będzie mogła przekazać sprzęt do następnego transportu. Wówczas Wojtek, Mikołaj i Marcin zdali sobie sprawę, że projekt trzeba kontynuować. Rozpoczęli poszukiwania kolejnych wolontariuszy, którzy chcieliby wyruszyć do Afryki. Tak zebrała się grupa 20 studentów z Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu! Wolontariusze w najbliższych miesiącach pojadą do dwóch szpitali misyjnych w Kenii: Muthale i Mutomo oraz do wioski dziecięcej Nyumbanii. Do ich codziennych obowiązków będzie należało wspieranie lekarzy w codziennej pracy oraz pomoc przy instalacji i obsłudze przywiezionego z Polski sprzętu. Przygotowania już trwają. Studenci uzupełniają wiedzę z zakresu ginekologii, czy pediatrii, uczą się podstaw suahili. Wzorem zeszłego roku zbierana jest aparatura medyczna od wszelkich osób i instytucji, które są chętne wesprzeć studencką inicjatywę. Potrzebne są także pieniądze. Ze względu na skalę tegorocznego projektu, by pokryć wszystkie koszty związane z wyjazdem, młodzi adepci medycyny muszą uzbierać 100 tysięcy złotych. Wiele już się udało zebrać, wciąż jednak sporo brakuje. Można ich wesprzeć darowizną sprzętu, pieniędzy bądź leków. Prowadzona jest także zbiórka obuwia na dla 1500 dzieci z wioski w Nyumbanii. A wszystko zaczęło się od rzuconego na korytarzu „Jedźmy do Afryki pomagać”. Jan Niziński Projekt objęty patronatem National Geographic Polska. Zobacz nasz nowy cykl "Warto spróbować"! W pierwszym odcinku uczymy się LANDKITE. Próbujemy, testujemy, pokazujemy, jakich błędów unikać i dlaczego WARTO SPRÓBOWAĆ właśnie tej dyscypliny sportu. View oEmbed on the source website
Wyjechali do Paragwaju, by pomagać najbardziej potrzebującym. Lekarze i pielęgniarki Śląskiej Misji Medycznej Pargwaj robią niezwykłe rzeczy!
Zaczynali od dwóch krzeseł rozstawionych na środku wioski. Dziś dysponują w pełni wyposażoną placówką medyczną. Ich pomoc dociera do mieszkańców paragwajskich dzielnic biedy, których na leczenie nie stać. Tym razem sami potrzebują naszego wsparcia.
Powołane w 2011 roku Stowarzyszenie Śląska Misja Medyczna „To-Misja” ma na celu niesienie pomocy medycznej i pielęgniarskiej mieszkańcom paragwajskich dzielnic nędzy. Działalność lekarzy i pielęgniarek koncentruje się w okolicach miasta Guarambare i zamieszkiwanej przez Indian części Chaco Paraguayo. - Mieszkańcy slumsów to obywatele wyciągnięci poza nawias społeczeństwa. Często bez środków do życia i dostępu do służby zdrowia – mówi Wojciech Grzesiak, koordynator Misji Medycznej i Prezes Stowarzyszenia. Pielęgniarki Misji są pionierami m.in. pielęgniarskiej pomocy środowiskowej. Każdego dnia wyruszają w wielogodzinne marsze po dżungli i małych wioskach, aby dotrzeć z opieką pielęgniarską do osób w podeszłym wieku lub obłożnie chorych. Od pomysłu do realizacji Lekarze aranżują tzw. punkty przyjęć. Codziennie w innym miejscu slumsów, rozstawiają sprzęt medyczny i prowizoryczne stanowisko, w którym przyjmują pacjentów, przeprowadzają badania i przekazują lekarstwa. Od 2015 roku Śląska Misja Medyczna dysponuje własnym ośrodkiem zdrowia, Puesto de Salud. Położona w Guarambare, w pełni wyremontowana i wyposażona, placówka służy profesjonalną pomocą lekarską i pielęgniarską dla najuboższych. Kolejnym etapem ma być wybudowanie szpitala, gdzie mieszkańcy dzielnic nędzy będą mogli liczyć zarówno na pomoc ambulatoryjną, jak i opiekę szpitalną. Stowarzyszenie posiada już teren pod zabudowę. Aktualnie gromadzi środki na rozpoczęcie budowy. "Fantaści" Członkowie Stowarzyszenia, jak sami przyznają, wielokrotnie byli nazywani fantastami. Dzięki swojej determinacji i chęci pomagania, przy wsparciu wolontariuszy, patronów i darczyńców, od pięciu lat realizują kolejne cele. Zaczynali skromnie, od dwóch krzesełek rozstawionych na środku wioski i kilogramów sprzętu medycznego, który ze sobą przynosili. Teraz oprócz krzesełek, z których wciąż korzystają, mają funkcjonujący ośrodek zdrowia i plan, aby za kilka lat otworzyć szpital. Jeżeli ktoś ma zrealizować takie przedsięwzięcie, to właśnie ekipa Śląskiej Misji Medycznej. Zachęcamy do wsparcia zbiórki na: wspieram.to
Patronat Travelera: w 8 lat dookoła świata
Historia jak z kina! Szymon Stawski za dwa tygodnie wyruszy w 8-letnią podróż dookoła świata. Jego wyprawa "Oko w oko" to zarówno projekt filmowy, jak i życiowa wędrówka. Zobaczcie, jak zostawia za sobą stacjonarne życie.
Od ponad dziesięciu lat nieustannie jest w trasie i nie przestaje planować kolejnych wypraw. Szymon (Stafa) Stawski przekroczył już 90 granic na 6 kontynentach i wiele… własnych. Jak mówi, jest w drodze po resztę świata. Z pewnością pomoże mu w tym zaplanowana na 8 lat wyprawa dookoła świata. Jak to się zaczęło? – Podczas półrocznego pobytu w fińskiej Laponii, jeszcze jako student uniwersytetu o profilu turystyczno-geograficznym, zaraziłem się podróżą i była to dla mnie choroba nieuleczalna. Podróż stała się czymś najważniejszym, moją największą życiową przygodą - wyjaśnia Szymon. Jego dorobek podróżniczy został nagrodzony statuetką im. Tony’ego Halika na Festiwalu Podróżników w Bydgoszczy. Coraz częściej swoje podróże uwiecznia i chętnie dzieli się wrażeniami. Jako pomysłodawca i organizator wyprawy Cinemaya Panamericana, zrealizował film „Pachamama”. Z wyprawy powstała także wystawa zdjęć, ukazująca życie współczesnych Indian. Szykują się kolejne, a przede wszystkim seria dokumentalna „Oko w Oko” z jego wieloletniej wyprawy lądem dookoła globu. Ale po kolei! Dookoła globu Jednym z największych marzeń Szymona jest odwiedzenie wszystkich państw świata. Motywacją do tego, nie jest jednak wpis w księdze Guinnessa, lecz nieustająca chęć poznawania i dzielenia się doświadczeniami. - Postanowiłem, dosłownie, zostać obywatelem świata. Chcę, wychodząc poza standardy, porzucić życie stacjonarne. Przekształciłem moje mieszkanie w domek na kółkach, przez okno którego co dzień rozciąga się inny widok – widok na mój ogródek, w którym właśnie dziś zaparkowałem. I tak zapadła decyzja. Szymon 28 września wyrusza w 8-letnią podróż dookoła świata. Zamierza przejechać przez wszystkie kontynenty, począwszy od Azji Południowej, Australii, przez Amerykę Południową i Północną, Syberię, Bliski Wschód po Afrykę. Nie ogranicza go sztywno wytyczona trasa. Wyprawa „Oko w oko” ma być czymś więcej niż tylko projektem. - Podczas mojej życiowej wędrówki stworzę cykl dokumentalny poświęcony starym kulturom, dzięki którym odkryłem jego nowy sens. kręgosłup wyprawy stworzyłem stawiając na mapie punkty w miejscach, w których żyją reprezentanci ostatnich plemion. Na podróż „Oko w oko” składają się trzy główne filary. Po pierwsze Szymon zamierza przygotować serię dokumentalna "Oko w Oko", która będzie encyklopedią rdzennych plemion. Drugim trzonem będą odcinki "Oko w oko z pasją" poświęcone ludziom realizującym swoje marzenia. Trzecim elementem wyprawy będzie eksperymentalne kino obwoźne, które zaprezentuje spotkanym po drodze mieszkańcom. Oko w oko Seria dokumentalna „Oko w Oko” pokaże tradycje, wartości moralne i sposoby na życie ostatnich plemion. Szymon chce uwiecznić wiedzę przekazywaną z pokolenia na pokolenie, dziś bezpowrotnie odchodząca wraz z ostatnimi potomkami tych plemion. - Nie będę się śpieszyć a jednak chciałbym zdążyć pokazać jak najwięcej takich miejsc i stworzyć wizualną encyklopedię rdzennych mieszkańców naszej planety. Dla mnie będzie to doskonała nauka, pogłębię swoją wiedzę o spojrzenie „starszyzny naszego świata”. Z pasją W czasie podróży Szymon spotyka ludzi z pasją, którzy - jak przyznaje - pozostawiają w nim iskrę, motywującą do działania. Postanowił więc przekazać ją dalej. Tak powstanie cykl filmowy „Oko w oko z pasją”, który będzie poświęcony osobom o wielkiej determinacji. Podróżnik skupi się w nim na ludziach, którzy mimo trudności i długiej drogi, nie poddali się i żyją realizując swoje marzenia. Nie zabraknie prawdziwych pasjonatów: alpinistów, muzyków, nurków, mnichów, zbieraczy i innych szalonych, a jednak mocno stąpających po świecie osób. Będą to historie zwyczajnych ludzi, żyjących w niezwyczajny sposób. - Chciałbym poprzez odcinki, motywować wszystkich do działania – dodaje. Obwoźne kino Filmy Szymona Stawskiego będą prezentowane na wielkim ekranie jego kina obwoźnego. Jednak kino nie będzie skupiać się tylko wokół zabawy. Selektywnie dobrany materiał posłuży do poszerzania wiedzy lokalnych społeczności na temat praw człowieka i niematerialnej wartości ziemi. Członkowie plemion zobaczą problemy zanikania kultur w innych miejscach. – Zamierzam Indianom pokazać zmagania Maorysów i odwrotnie. Wyprawa rusza 28 września. Krok krok z Szymonem można będzie podążać na jego stronie www.okowoko.org. Autor:Szymon Stawski Opracowanie: hg
Quillabamba: niespełna dwudziestotysięczne miasto peruwiańskie stało się ostatnim przystankiem wyprawy „Spirit of the selva”, którą objęliśmy patronatem, przed zanurzeniem się w zielone otchłanie
Przez Limę i Cuzco eksploratorzy dotarli do przedmurza dżungli, stolicy prowincji La Convención, na spotkanie z przedstawicielami organizacji Ceconama, reprezentującej Machigenga i kilka sąsiednich plemion. Oczekiwanie na pisemne zezwolenia, otwierające drogę do rejonów chronionych, pozwoliło poznać Quillabambę – Miasto Wiecznego Lata. Pięciokilometrowa osada leżąca wzdłuż Urubamby stanowi kulturowy tygiel, gdzie mieszają się wpływy Peruwiańczyków, potomków osadników hiszpańskich, metysów i przedstawicieli kultur Machigenga, Nantes, Camana, Timpia, Mayapo. Multikulturowe mrowie przelewa się do późnej nocy przez kolorowy targ na Plaza Grau, odjeżdża motocyklowymi taksówkami w stronę portu, przeciska się długą uliczką Jr. Cuzco, by w niezliczonych sklepikach i barach kupować, jeść, pić, targować się i komentować dzień. Przybyszów z Europy niewysocy, drobni mieszkańcy Quillabamby witają z dyskretnym zaciekawieniem, bez problemu wyrażając zgodę na fotografowanie i filmowanie. Nie żądają pieniędzy za uśmiech, choć swoje towary zachwalają głośno i z przekonaniem. Taksówka na drugi koniec miasta kosztuje trzy złote, paliwo jest dwukrotnie tańsze niż w Polsce, choć europejskich kierowców mogłaby nie zadowolić 84-oktanowa benzyna. Wyprawa Stowarzyszenia „Czysty Świat” wsiada właśnie na statek, by porzucić progi cywilizacji – znanej nam, nawet, jeśli odmiennej od europejskiej. Selva czeka.
Wyprawa "Spirit of the selva": 19-latek podbija Amazonię
Już 12 sierpnia, pod naszym patronatem, rusza ponad 3-miesięczna ekspedycja etnograficzno-eksploracyjna ‘’Spirit of the selva’’, której celem jest bliższe poznanie Indiańskich kultur
Cała wyprawa będzie odbywać się w dziewiczej peruwiańskiej puszczy na obszarze Bajo Urubamba, na wschód od Kordyliery Vilcabamba. Ten górzysty obszar jest poprzeszywany tysiącami rwących rzek i strumieni, pełnych wysokich progów oraz wodospadów. Większość tych wód, wypływając z Kordyliery, wpływa do rzeki Urubamba, która kilkaset kilometrów na północ, łącząc się z Rio Tambo, tworzy rzekę Ucajali. Gęsta, pełna niebezpieczeństw selva, trudny do przebycia, prawie niedostępny górzysty teren, pomogły zachować swoją dawną kulturę miejscowym plemionom Machiguenga oraz ich pobratymcom Caquinte. Żyjąc od zawsze z dala od cywilizacji, polegając wyłącznie na dobrach matki przyrody, żyją oni jeszcze według reguł nietkniętej, liczącej wiele tysięcy lat tradycji, która przekazywana ustnie, dotrwała do teraz. Udokumentowanie tej ponadczasowej wiedzy o wszechświecie i człowieku jako nierozłącznej części przyrody, jest nadrzędnym celem wyprawy. Drugie zadanie to eksploracja niezbadanych górskich obszarów, w poszukiwaniu nowych gatunków płazów oraz miejsc, wokół których krążą legendy o pozostałościach starożytnych cywilizacji… Oznacza to ponad trzy miesiące ogromnego wysiłku w jednym z najmniej przyjaznych człowiekowi środowisk naturalnych. Jednak już w połowie września pojawią się pierwsze relacje, kiedy to świeżo wyrwani z puszczy pisarz i dziennikarz, Krzysztof Petek, oraz psycholog Agnieszka Skorupa wrócą do Polski, by podzielić się z informacjami. Z kolei 19-letni Emil Witt - organizator wyprawy będzie nadal eksplorował niezbadane obszary górzystych lasów deszczowych oraz indiańskiej duchowości – aż do początku grudnia. Zapraszamy do śledzenia postępów wyprawy!
Podróż pary krakowskich emerytów „Kamperem za kołem polarnym” przekroczył półmetek. Po prawie trzech miesiącach wędrówki przez północno-zachodnią Rosję i Norwegię, obecnie zwiedzają Laplandię, północną część Finlandii
Mamy już swoje pierwsze spostrzeżenia. Nie spełniły się żadne czarne scenariusze uprawiania karawaningu w Rosji. Spędziliśmy tam 30 dni i obyło się bez żadnych złych przygód - relacjonują. Ciekawe zabytki, przyjaźni ludzie, nawet drogi pomiędzy Pskowem, a Murmańskiem nie są takie złe. Rosyjska policja zachowuje się wobec zagranicznych turystów, niczym jej europejskie odpowiedniczki. Jeśli jeszcze dodać, że cena paliwa oscyluje wokół 3 PLN za litr, to czy nie jest to wymarzony kierunek do uprawiania karawaningu? Sami Rosjanie mówili nam, że Rosja obecna, to nie ten sam kraj, jakim był przed kilkoma laty! Z Murmańska skierowaliśmy się do północnej Norwegii. Rezygnujemy ze słynnego Nordkapp’u, który wcale nie jest najdalej na północ wysuniętym przylądkiem kontynentalnej Europy. Jest za to miejscem najbardziej obleganym przez turystów. My wybieramy ten karawaningowy „północny koniec Europy”. To mała osada Slettnes. Dalej już na północ, dojechać się nie da. Kilka dni spędzamy w parku narodowym Varanger. Fotografujemy ptaki na wyspie Vardo. Wyspie, na którą można wjechać (podmorskim tunelem) kamperem, a która położona jest już w Arktyce. Udaje nam się wyjść cało z kolizji spowodowanej przez norweskiego tirowca, ująć go w pościgu, przeżyć jego atak młotkiem, a potem obserwować beztroskie działania tamtejszej policji. Jeśli dodamy jeszcze, że norweskie ceny są wysokie również dla kamperowców z Niemców, to można się pokusić o stwierdzenie, że północna Norwegia – jako cel wyjazdów turystycznych – to pomysł nie najlepszy. Na ryby, na dni kilka, na sprawdzone łowiska – jak najbardziej tak, ale turystycznie na północ? Tymczasem, co nam pokaże Finlandia? Czy uda nam się namówić innych polskich emerytów, do takiej formy spędzania swojego wolnego czasu? Zobaczymy.
Euro Sky Trip: przez Europę na paralotni
Pomysłów i chętnych na poznanie każdego zakątka Europy było już wielu, jednak jak dotąd nikt nie zrobił tego w tak niekonwencjonalny sposób jak ta dwójka – na paralotni
Maciek i Paulina postanowili na 4 miesiące zostawić całe swoje poukładane życie i wyruszyć w podróż życia. Wyprawa pod nazwą Euro Sky Trip – Paralotnią przez Europę swoim zasięgiem obejmuje 18 europejskich krajów, 170 godzin spędzonych w powietrzu oraz 15 000 km w drodze. W praktyce polega ona na przelotach paralotnią we wszystkich możliwych miejscach, które znajdą się na trasie wyprawy obejmującej prawie całą Europę. Loty realizowane będą w różnych konfiguracjach – w stabilnych warunkach (bezpieczeństwo na pierwszym miejscu!) będą to loty we dwójkę w tandemie, przy słabszej pogodzie – pojedynczo. Od punktu do punktu podróż realizowana będzie samochodem, który zapewni uczestnikom pełną mobilność w poszukiwaniu idealnych warunków do latania. Noclegi na kempingach lub ‚na dziko’, couchsurfing, kuchnia polowa – prawdziwa przygoda! Wyprawa startuje 8 lipca, ale już teraz przebieg przygotowań można śledzić na stronach: www.euroskytrip.pl oraz www.facebook.com/euroskytrip. Co więcej, każdy chętny może wspomóc jej organizatorów! Wystarczy zajrzeć na portal PolakPotrafi: https://polakpotrafi.pl/projekt/euro-sky-trip, gdzie w zamian za drobne wsparcie otrzymać można świetne upominki! Porcja powietrza z wysokości 2000 m n.p.m? A może specjalna dedykacja nagrana podczas lotu - to może być świetny pomysł na prezent urodzinowy! Sprawdźcie sami.
4Deserts.PL Team w komplecie ukończył Gobi March 2014!
W sobotę 7 czerwca nad jeziorem Sayram w Chinach zakończył się Gobi March 2014. Trasa zawodów liczyła 250 km, składała się z 6 etapów o długości od 14 do 68 km i przebiegała na wysokości o 471 do 2787 m.n.p.m! Nie zabrakło Polaków!
Zawody ukończyło 4 Polaków. Był to drugi i zdecydowanie najtrudniejszy etap projektu 4 pustyń świata, który realizuje 4Deserts.PL Team. W niedzielę 1 czerwca do biegu przystąpiło 109 osób (22 kobiety 91 mężczyzn) z 41 krajów w tym 4 Polaków - Andrzej Gondek (39 lat, Warszawa), Daniel Lewczuk (39 lat, Warszawa), Marek Wikiera (45 lat, Gdańsk) i Marcin Żuk (39 lat, Piaseczno), tworzących 4Deserts.PL Team. Po 7 dniach rywalizacji mety dotarło 96 osób, w tym wszyscy nasi zawodnicy! Zwycięzcami zawodów zostali widoczni na zdjęciu Hiszpan Chema Martinez oraz Meksykanka Isis Breiter. Uzyskali oni czas odpowiednio 25h56m34s oraz 37h02m06s.Polacy zaprezentowali się doskonale - Andrzej Gondek zajął 4 miejsce ze stratą jedynie 3m35s do brązowego medalu (30h12m17s), Marek Wikiera był 14 (35h09m19s), Marcin Żuk 39 (44h30m24s), zaś zmagający się z kontuzją od drugiego dnia biegu, Daniel Lewczuk 56 (49h25m54s). Warto odnotować, że Andrzej Gondek został również zwycięzcą kategorii 30-latków! Szczegóły dotyczące wyników znajdują się na oficjalnej stronie internetowej zawodów www.4deserts.com Największą trudnością zawodów okazał się być nie dystans, a wysokość i różnica wzniesień. Zawodnicy dotarli bowiem na wysokość blisko 2800 m.n.p.m. a najdłuższy z etapów odznaczał się deniwelacją wynoszącą blisko 2000 metrów! Gobi March 2014 odbywał się w mongolskiej autonomicznej prefekturze Bortala i autonomicznej prefekturze Yili Kazakh w północno-wschodniej prowincji Xinjiang. Linię startu wyznaczono około półtorej godziny drogi od Bole - stolicy Bortali, u stóp Ałtaju. Bortala, co w języku mongolskim oznacza „brązowy step”, graniczy od północy i zachodu z Kazachstanem i jest znana ze swego unikalnego kolorytu kulturowego powstałego dzięki mieszaniu się wpływów różnych mniejszości etnicznych. Pustynia Gobi, czyli arena numer dwa zmagań 4Deserts, to największa pustynia Azji i piąta co do wielkości na świecie. Jest także najbardziej wietrzną pustynią, nie licząc pustyń polarnych. Panuje tu bardzo zróżnicowany klimat i zależnie od topografii danego obszaru może to być klimat równinny, pustynny i górski. Temperatury sięgają w lecie 40°C, a w zimie mogą spaść nawet do -24.4°C, przy czym suma opadów wynosi tylko 27mm rocznie. Obszar, gdzie odbywał się Gobi March 2014, ze względu na swe graniczne położenie i odległość od Pekinu pozostaje pod ścisłą kontrolą rządu chińskiego, w związku z czym niewielu jak dotąd obcokrajowców swobodnie poruszało się po tym terenie. Zawody były także specjalnie zabezpieczone na całej trasie przez liczne lokalne uzbrojone służby mundurowe, z uwagi na niebezpieczeństwo ataku ze strony ujgurskich separatystów, którzy w maju zorganizowali duży zamach w stolicy regionu Urumqi (zginęło wtedy ponad 30 osób). Gobi March to drugi z czterech ultramaratonów wchodzących w skład cyklu zawodów 4Deserts Series – wydarzenia sportowego umieszczonego przez magazyn THE TIME na 6 miejscu w TOP10 najtrudniejszych wyzwań sportowych świata. Cykl organizowany jest od 2006 roku przez mającą siedzibę w Hong Kongu firmę Racing The Planet. Biegi rozgrywane są na 4 krańcowo różnych pustyniach świata - w 4 ekstremach klimatycznych. Są to: Sahara Race (gorąco), Gobi March (wietrznie), Atacama Crossing (sucho), Last Desert (Antarktyda - zimno). Największe wyzwanie oprócz 250 km dystansu? Bieg z całym ekwipunkiem na plecach, w którym oprócz wymaganego sprzętu musi mieć pożywienie na tydzień przebywania na pustyni. Organizator zapewnia tylko wodę, namiot i opiekę medyczną, gdyż cały cykl rozgrywany jest w tzw formule self supported race. Przebiegnięcie i ukończenie każdego z 4 biegów cyklu biegów gwarantuje wejście do klubu 4Deserts. Obecnie w tym klubie nie znajduje się żaden Polak. Ukończenie wszystkich 4 biegów w ciągu jednego roku kalendarzowego gwarantuje wejście do elitarnego klubu 4Deserts Grand Slam (Wielki Szlem). Obecnie jest na świecie zaledwie 28 osób (7 kobiet i 21 mężczyzn), którzy mogą się pochwalić takim osiągnięciem. W tym gronie jest zaledwie 7 Europejczyków. W 2014 roku wyzwania zdobycia 4DGS podjęły się 22 osoby, ale na Gobi dotarło już tylko 19. Wśród nich oprócz 4 Polaków, było 5 Hiszpanów, 3 Amerykanów, Szwajcar, Duńczyk, Kanadyjczyk, Australijczyk, Nowozelandczyk, Koreańczyk oraz Japończyk. Ten ostatni, czyli Tadashi Murakami, był jednocześnie najstarszym uczestnikiem Gobi March (66 lat) i wciąż ma szansę być najstarszym Grand Slamerem. Tuż przed startem Gobi March na udział w Grand Slam zdecydowała się jeszcze Meksykanka oraz Kanadyjka, a już podczas zawodów ciężka kontuzja wyeliminowała z projektu jednego z Hiszpanów. Pozostali biegacze (w tym oczywiście Polacy) ukończyli zawody. Na półmetku, czyli po 2 pustyniach, jest zatem na całym świecie tylko 20 widocznych na zdjęciu śmiałków, którzy konsekwentnie zmierzają po Pustynnego Wielkiego Szlema. Kolejne biegi cyklu 4Deserts zostaną rozegrane w dniach 5-12 października w Chile (pustynia Atakama) oraz w dniach 1-11 listopada na Archipelagu Szetlandów Południowych (Antraktyda). Wszyscy czterej uczestnicy 4Deserts.PL Team uważają, że ich pustynny projekt biegowy ma wymiar znacznie większy, niż jedynie sportowy. Są przekonani, że sportowca podziwia się za wynik, ale szanuje się go za postawę. Pragną, aby ich wysiłek był powiązany z celem charytatywnym. W przypadku Gobi była to pomoc dla chorego dziecka. 2 kwietnia na portalu siepomaga.pl została założona dedykowana zbiórka służąca zebraniu środków dla Blanki – dziewczynki, urodzonej w maju ubiegłego roku w 25 tygodniu ciąży. http://www.siepomaga.pl/r/4desertspldlablanki Blanka wymaga stałej opieki i ciągłych badań. Rodzice są w ciężkiej sytuacji materialnej. Terminy na NFZ są tak odległe, że dla Blanki właściwie bezużyteczne. Bez pomocy tu i teraz nie ma zbyt wielkiej szansy na wyjście na prostą. Dlatego też Blanka i jej rodzice bardzo proszą o wsparcie. Biegacze 4Deserts.PL Team uważają, że heroiczna walka tej rodziny o funkcjonowanie w społeczeństwie jest warta wszelkich trudów i swój bieg zadedykowali Blance. Niezwykle symbolicznym jest fakt, że Blanka urodziła się 29 maja. A właśnie 29 maja - w jej pierwsze urodziny - czterej polscy biegacze wyruszyli na Gobi! Internetowa zbiórka środków na operacje serduszka małej Blanki trwa do końca czerwca. Biegacze 4Deserts.PL Team apelują o wpłaty i dziękują za każdą złotówkę z głębi swoich pustynnych serc. Szczegółowe informacje o biegowym projekcie Polaków można znaleźć na dedykowanej stronie internetowej www.4pustynie.pl oraz na fanpage www.facebook.com/4desertspolska
GOBI MARCH: druga odsłona Wielkiego Pustynnego Szlema
Polska drużyna za chwilę zmierzy się z kolejnym etapem biegu z cyklu 4Deserts. Zawody odbywają się na 4 pustyniach świata: Sahara, Gobi, Atacama i Antarktyda. Nie ukończył go jeszcze żaden Polak
W niedzielę 1 czerwca na pustynię Gobi w Chinach wyruszy 113 śmiałków (22 kobiety i 91 mężczyzn) reprezentujących 41 krajów ze wszystkich kontynentów. Wśród uczestników tej biegowej imprezy będzie 4 Polaków – Andrzej Gondek (40 lat, Warszawa), Daniel Lewczuk (39 lat, Warszawa), Marek Wikiera (46 lat, Gdańsk) i Marcin Żuk (40 lat, Piaseczno) tworzących 4Deserts.PL Team. Rozgrywany dniach 1-7 czerwca Gobi March, jest drugim z ultramaratonów wchodzących w skład cyklu zawodów 4 Deserts Series – wydarzenia sportowego umieszczonego przez magazyn THE TIME na 6 miejscu w TOP10 najtrudniejszych wyzwań sportowych świata. 4Deserts to cykl 4 biegów ultramaratońskich, organizowanych od 2006 roku przez mającą siedzibę w Hong Kongu firmę Racing The Planet. Biegi rozgrywane są na 4 krańcowo różnych pustyniach świata – w 4 ekstremach klimatycznych. Są to: Sahara Race (gorąco), Gobi March (wietrznie), Atacama Crossing (sucho), Last Desert (Antarktyda - zimno) Pierwszy bieg cyklu 4Deserts odbył się w dniach 16-22 lutego w Jordanii. Organizatorzy ze względów bezpieczeństwa podjęli decyzję o przeniesieniu biegu z egipskiej Sahary na jordańską pustynię Wadi Ramm. Polacy ukończyli pierwszy bieg w komplecie, zajmując miejsca w pierwszej połowie stawki. Najlepszy - Andrzej Gondek - był 12. Zawody 4Deserts uznawane są za jedne za najtrudniejszych i najbardziej wymagających biegów świata. Wymagają od zawodników nie tylko bardzo dobrego przygotowania fizycznego, ale również psychicznego, które jest kluczowe podczas pokonywania dziesiątków kilometrów w nieprzystępnym środowisku. Każdy z biegów to aż 250 km dystansu do pokonania w ciągu 6 dni. Oznacza to dystans maratonu codziennie! Każdy z uczestników 4Deserts przebiegnie 1000 km w warunkach skrajnych, pustynnych, o zmiennym klimacie i ukształtowaniu terenu. Jest to dla organizmu ogromny wysiłek, tym bardziej zważywszy na fakt, że podczas całego biegu zawodnik biegnie z całym ekwipunkiem na plecach, w którym oprócz wymaganego sprzętu musi mieć pożywienie na tydzień przebywania na pustyni. Organizator zapewnia tylko wodę, namiot i opiekę medyczną, gdyż cały cykl rozgrywany jest w formule self supported race. Przebiegnięcie i ukończenie każdego z 4 biegów cyklu biegów gwarantuje wejście do klubu 4Deserts. Obecnie w tym klubie nie znajduje się żaden Polak. Ukończenie wszystkich 4 biegów w ciągu jednego roku kalendarzowego gwarantuje wejście do elitarnego klubu 4Deserts Grand Slam (Wielki Szlem). Pierwszą osobą, która dokonała tej sztuki był legendarny amerykański ultramaratończyk Dean Karnazes. Obecnie jest na świecie zaledwie 28 osób, którzy mogą się pochwalić takim osiągnięciem. W tym gronie jest zaledwie 7 Europejczyków. W 2014 roku wyzwania zdobycia 4DGS podjęły się 22 osoby, ale na Gobi dotrze już tylko 19. Wśród nich oprócz 4 Polaków jest 5 Hiszpanów, 3 Amerykanów, Szwajcar, Duńczyk, Kanadyjczyk, Australijczyk, Nowozelandczyk, Koreańczyk oraz Japończyk. Ten ostatni, czyli Tadashi Murakami, jest jednocześnie najstarszym uczestnikiem Gobi March (66 lat) i ma szanse być najstarszym Grand Slamerem. Cała tegoroczna grupa to mężczyźni. Niestety żadna z kobiet nie podjęła się w tym roku tej pustynnej próby sił. Pustynia Gobi, czyli arena numer dwa zmagań 4Deserts, to największa pustynia Azji i piąta co do wielkości na świecie. Jest także najbardziej wietrzną pustynią, nie licząc pustyń polarnych. Panuje tu bardzo zróżnicowany klimat; zależnie od topografii danego obszaru może to być klimat równinny, pustynny i górski. Temperatury sięgają w lecie 40°C, a w zimie mogą spaść nawet do -24.4°C, przy czym suma opadów wynosi tylko 27mm rocznie. Obszar, gdzie odbywa się Gobi March 2014, ze względu na swe graniczne położenie i odległość od Pekinu pozostaje pod ścisłą kontrolą rządu chińskiego, w związku z czym niewielu jak dotąd obcokrajowców swobodnie poruszało się po tym terenie. Gobi March 2014 odbywa się w mongolskiej autonomicznej prefekturze Bortala i autonomicznej prefekturze Yili Kazakh w północno-wschodniej prowincji Xinjiang. Linię startu wyznaczono około półtorej godziny drogi od Bole, stolicy Bortali, u stóp Ałtaju. Bortala, co w języku mongolskim oznacza „brązowy step”, graniczy od północy i zachodu z Kazachstanem i jest znana ze swego unikalnego kolorytu kulturowego powstałego dzięki mieszaniu się wpływów różnych mniejszości etnicznych. Największą trudnością może okazać się nie dystans, a wysokość i róznica wzniesień. Zawodnicy dotrą bowiem na wyskość blisko 3000 m.n.p.m. a jeden z etapów będzie odznaczał się deniwelacją wynoszącą niemal 2000 metrów! Wszyscy czterej uczestnicy pustynnego projektu 4Deserts.PL Team uważają, że ma on wymiar znacznie większy, niż jedynie sportowy. Są przekonani, że sportowca podziwia się za wynik, ale szanuje się go za postawę. Pragną, aby ich wysiłek był powiązany z celem charytatywnym. W przypadku Gobi jest to pomoc dla chorego dziecka. 2 kwietnia na portalu siepomaga.pl została założona dedykowana zbiórka służąca zebraniu środków dla Blanki – dziewczynki, urodzonej w maju ubiegłego roku w 25 tygodniu ciąży. http://www.siepomaga.pl/r/4desertspldlablanki Blanka wymaga stałej opieki i ciągłych badań. Rodzice są w ciężkiej sytuacji materialnej. Terminy na NFZ są tak odległe, że dla Blanki właściwie bezużyteczne. Bez pomocy tu i teraz nie ma zbyt wielkiej szansy na wyjście na prostą. Dlatego też Blanka i jej rodzice bardzo proszą o wsparcie. Biegacze 4Deserts.PL Team uważają, że heroiczna walka tej rodziny o funkcjonowanie w społeczeństwie jest warta wszelkich trudów i swój bieg dedykują Blance. Niezwykle symbolicznym jest fakt, że Blanka urodziła się 29 maja. A właśnie 29 maja - w jej pierwsze urodziny Andrzej, Marek, Daniel i Marcin wyruszą na Gobi, gdzie w dniach 1 czerwca, czyli w Dzień Dziecka rozpocznie się GOBI MARCH 2014! Szczegółowe informacje o biegowym projekcie Polaków można znaleźć na stronie internetowej www.4pustynie.pl oraz na Facebooku.
Wyprawa dookoła świata dwójki dzieci rodziny Łopacińskich odbędzie się pod patronatem Ambasadora Ekwadoru
Coraz bliżej do startu wyprawy dwójki dzieci dookoła świata. Czteroosobowa rodzina z Torunia rzuca pracę, zawiesza szkołę, zostawia na rok dom i przyjaciół. Już 15 czerwca wylatuje do Gwatemali, żeby zdobyć tam szczyt Tajamulco- najwyższą górę Ameryki Łacińskiej- wulkan o wysokości 4.220 m n.p.m. Jego Ekscelencja Fabian Valdivieso, Ambasador Ekwadoru osobiście polecił nam niedawno, jako godne odwiedzenia prowincje Lojo i Esmeraldas oraz stolicę Quito. W Esmeraldas mieszka jego siostra, gdzie jesteśmy zaproszeni na nocleg. Podczas rozmowy w ambasadzie, małego Wojtka zainteresował znajdujący się na sztandarze Ekwadoru najwyższy szczyt tego państwa: wulkan Chimborazo. Może spróbujemy go zdobyć… To tylko 6.282 m n.p.m. Po przemiłym spotkaniu, już dziś przed przyjazdem jesteśmy pewni, że to będzie niesamowita wizyta. I to wizyta pod patronatem Ambasadora Ekwadoru! Przesłaniem naszej rodzinnej ekspedycji jest promowanie wartości rodzinnych i aktywnego spędzania czasu z dziećmi. Dzięki współpracy z fundacją "Dzieci Afryki" mamy już umówione spotkania ze szkołami w Burundi, Gambii i Ugandzie. Ambasada Polski w RPA i Peru również zadeklarowały chęć współorganizacji naszych prezentacji w tych państwach. Dzieci będą spotykały się z dziećmi w szkołach na wszystkich kontynentach świata i opowiadały o Toruniu, Polsce i życiu w Europie. Ta podróż przez szkoły świata ogarnie wszystkie kontynenty. Chcemy, czytającym nasze relacje polskim dzieciom pokazać, że jest wiele dzieci na świecie, które mają smutne dzieciństwo a szczęśliwa rodzina, szkoła, jedzenie, a nawet woda są często dobrami luksusowymi. Nasza edukacyjna ekspedycja otrzymała też patronat rzecznika Praw Dziecka oraz Prezydenta Torunia. Zapraszamy do wspólnego podróżowania przez szkoły świata na www.lopacinskichswiat.pl
Dogtrekking to długa, często wieloetapowa wędrówka (lub bieg) na orientację z psem. Agata, Przemek i Diuna tworzą watahę, którą przemierzają świat. Czas na kolejną wędrówkę!
Dogtrekking to długa, często wieloetapowa wędrówka (lub bieg) na orientację z psem. W Polsce, konkurencja rozgrywana na dystansie maksymalnie 50 km. Czesi uważają, że prawdziwy dogtrekking zaczyna się od 80 km i musi zawierać nocleg… My natomiast uważamy, że poniżej 500 km, nie ma o czym mówić! My: Agata, Przemek i Diuna, czyli wilcza rodzina, wataha. Para pasjonatów aktywnego życia (wspinaczki, trekkingu, działalności jaskiniowej, skoków na linach, nurkowania, biegania z psem na orientację - to tylko wybrane :) oraz samica wilczaka czechosłowackiego. Razem, pokonując swoje słabości, przeszliśmy w 2013 r. ze wschodu na zachód, pasmo Himalajów Garhwalu, pokonując w ciągu 55 dni ponad 500 km w poziomie i 63 km w pionie. W kwietniu 2014 ruszamy rowerami z Polski do Mongolii, by wraz z Diuną przemierzyć bezkresne stepy i dotrzeć do podnóża Ałtaju. Chcemy zrealizować następujące cele: Cele sportowe: Przed nami ponad 8000 km do pokonania na dwóch kółkach (ta część wyprawy zajmie nam ok. 3 miesiące). Diuna część trasy przebiegnie przy rowerze, część – przejedzie w specjalistycznej psiej przyczepce rowerowej (zdrowie naszego psa jest dla nas najważniejsze, nie możemy więc narażać Diuny na zbyt duży wysiłek – stąd przyczepka). Tam, u podnóży Ałtaju (po 3 miesiącach rowerowej podróży) rozpocznie się nasz dogtrekking. W ciągu kolejnych 2 miesięcy chcemy przejść pieszo ponad 1000 km przez Altai Tavan Bogd oraz góry Tsambagarav. Poruszać się będziemy z własnym namiotem, jedzeniem i sprzętem biwakowym oraz fotograficznym. Wejście z Diuną na najwyższy szczyt Mongolii, Chujten 4374 m n.p.m. Drogę powrotną (jesienią 2014) planujemy pokonać również rowerami (plan optymistyczny) lub koleją transsyberyjską (plan awaryjny). Dla nas droga jest celem - stąd decyzja o podróży rowerowej z Polski do Mongolii. Cele edukacyjne: Nie robimy tego tylko dla siebie – naszymi działaniami staramy się zainspirować innych do spędzania aktywnego czasu ze swoimi psami. Jeśli choć jedna osoba po przeczytaniu naszej historii zabierze ze sobą psa – np. na wakacje – zamiast zostawić go w schronisku, będzie to naszym sukcesem! W czasie naszego 1000 kilometrowego spaceru z psem przez dzikie góry Ałtaj, będziemy promować dogtrekking jako świetny sposób na aktywne spędzanie czasu z psem. Może dzięki temu Polska Liga Dogtrekkingu zyska nowych zawodników; a psy, które większą część swojego życia spędzają w domu, zabiorą swoich właścicieli na długi spacer do lasu… Cele charytatywne: W trakcie naszej wyprawy będziemy wspierać Fundację IRMA, której celem jest praca z psami w ratownictwie poszukiwawczym i katastrofowym (gruzowym). Dotrzemy do Mongolii po to, by pomóc IRMIE zorganizować i profesjonalnie wyszkolić grupę przewodników z psami do wykonywania działań ratowniczo-poszukiwawczych. Cele reportażowe: W czasie naszej podróży chcemy poznać nomadów w Mongolii i udokumentować ich życie w bezkresnym stepie, sprawdzając jak fakt najszybszego rozwoju gospodarczego na świecie wpływa na tradycyjny styl życia w Mongolii. Chcemy także zbadać rolę wilka we współczesnej kulturze tego kraju (od wilka wywodzi się przecież Czyngis-chan i naród mongolski, obecnie wilki są trzebione przez komercyjne polowania organizowane dla turystów). Przebywając w Ałtaju chcemy zbadać tajemnicę Ałmasa, mongolskiego odpowiednika Yeti. Na podstawie zebranych materiałów i zapisków z naszej podróży powstanie książka oraz film, a historiami podzielimy się z Wami na naszym blogu oraz podczas prelekcji podróżniczych.
II Dni Lawinowo Ski-tourowe w Dolinie Pięciu Stawów
Ruszyły zapisy na II Pięciostawiański Wyścig Kombinowany odbywający się w ramach II Dni Lawinowo Ski-tourowych w Dolinie Pięciu Stawów Polskich
Termin wyścigu: 6 kwietnia 2014. Zapraszamy do udziału. Do wygrania cenne nagrody! Tak jak w zeszłym roku formuła wyścigu obejmuje dwa etapy: Etap 1: wyścig na nartach z Przedniego Stawu na Kołową Czubę a następnie zjazd terenowy na morenę Wielkiego Stawu, dojście do bramki etapu 2. Etap 2: Zaliczenie trzech stacji sprawnościowych: lawinowej, turystyki zimowej oraz wiedzy o Tatrzańskim Parku Narodowym. Startujący są podzieleni na dwie kategorie: Amatorzy: kobiety / mężczyźni Zawodnicy posiadający licencję* (osoba startująca w ciągu ostatnich pięciu lat w PP, MP i zawodach ISMF): kobiety / mężczyźni Program: 8:30 Odprawa, ostatnie zapisy, zamknięcie list startowych – Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 10:00 otwarcie strefy startowej, odprawa przedstartowa, kontrola sprzętu 10:30 start - Przedni Staw (start co 10 minut, w podziale na kategorie) 14:30 zamknięcie mety, ogłoszenie nieoficjalnych wyników 15:00 koniec terminu przyjmowania protestów 15:30 ogłoszenie oficjalnych wyników, uroczyste zakończenie, rozdanie nagród W tym roku w gronie sponsorów fundujących nagrody znaleźli się: Mammut, Arc’teryx, Polartec, Buff, Bolle, Yeti, Milo, Salewa, Dynafit, Majesty, Camp, Black Diamond, Lyo Food, Monck Custom, Gmina Bukowina Tatrzańska, sklep taternicki.pl , Stowarzyszenie Rozwoju Spisza i Okolicy oraz wydawnictwo Compass. Naprawdę będzie o co walczyć! Szczegółowy regulamin, wymogi sprzętowe oraz karta zgłoszenia dostępne na: http://www.szkola-gorska.pl/wydarzenia.html
Dni Lawinowo Ski-tourowe jest to cykliczna, dwudniowa impreza (5-6 kwietnia )odbywająca się w Tatrach Wysokich, w Dolinie Pięciu Stawów Polskich
Jej ideą jest szerzenie bezpiecznej górskiej turystyki zimowej. Skierowana jest zarówno do ludzi będących na początku swojej górskiej przygody jak i rozwijających swe dotychczasowe górskie pasje. W tym roku zapraszamy na II edycję Dni Lawinowo Ski-tourowych. W sobotę odbędą się darmowe szkolenia: lawinowe, ski-tourowe, turystyki zimowej oraz nawigacji. Dostępne będą stanowiska: TPN-dotyczące wiedzy przyrodniczej oraz TOPR- dotyczące bezpieczeństwa i pierwszej pomocy w górach. Ponadto odbędą się wycieczki narciarskie i piesze z przewodnikiem, testy sprzętu sportowego, ciekawe wykłady i prezentacje dotyczące w/w tematów. Zdobyte tego dnia umiejętności będzie można sprawdzić w niedzielę podczas Pięciostawiańskiego Wyścigu Kombinowanego wygrywając dodatkowo cenne nagrody! Wszystkie informacje oraz zapisy na wyścig: www.szkola-gorska.pl/wydarzenia.html http://www.piecstawow.pl/
Torell Expedition II, czyli 80 lat później
W 1934 roku w czasie drugiej polskiej wyprawy arktycznej Polacy jako pierwsi przemierzyli ostatnią biała plamę na Spitsbergenie – Ziemię Torella
Stworzyli wówczas jej mapy topograficzne i nadali kilkadziesiąt polskich nazw geograficznych. 80 lat później, by upamiętnić tamtą wyprawę, chcemy dotrzeć do Polskiej Stacji Polarnej na fiordem Hornsund - mówią pomysłodawcy. Trasa planowanej wyprawy poprowadzi lodowcami między innymi Ziemi Wedela-Jarlsberga, Ziemi Torella zamarzniętymi fiordami Van Mijen i Van Keulen. Na przestrzeni około 180 kilometrów uczestnicy Torell Expedition II zmierzą się z nieprzewidywalną arktyczną pogodą, sztormowymi wiatrami, które mogą obniżyć temperaturę odczuwalną do -40°C, whiteout`em utrudniającym nawigację i swoimi słabościami. Uzbrojeni w broń palną, będą poruszać się na nartach i rakietach śnieżnych ciągnąc za sobą pulki ekspedycyjne. Każdej nocy nasz namiot zostanie otoczony płotkiem pirotechnicznym, który powinien uchronić ich przed niespodziewanymi nocnymi wizytami niedźwiedzi polarnych. - Wyruszymy pod koniec marca 2014 roku małym, dwójkowym zespołem w składzie Joanna Bukowska, dziennikarka TVN i Michał Jastrzębski, fotograf. Rezultatem będą filmy dokumentalne poświęcone wyprawie i Polskiej Stacji Polarnej. Mamy nadzieję zebrać również pokaźny materiał zdjęciowy - mówią. Zakończenie wyprawy planowane jest na 25 marca.
Oto projekt, który zakłada zdobycie w zimie najwyższych szczytów państw bałkańskich - Kosowa, Czarnogóry, Serbii, Macedonii, Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii i Rumunii
Łatwo nie będzie. Ekipa do pokonania ma 4400km po europejskich drogach, co zajmie planowo ok. 16 dni. Do zdobycia 7 najwyższych szczytów i tylko 4 osoby, które są gotowe na to, by zmierzyć się trudnymi warunkami atmosferycznymi oraz wysokością. Co ich połączyło? Wspólny cel: zimowa wyprawa w góry Półwyspu Bałkańskiego. - Jest to wyprawa eksploracyjna, zauważyliśmy, że na polskich stronach www brakuje wiadomości na temat zimowych wypraw w te rejony. Chcemy uzupełnić tę lukę, dlatego po wyprawie zostanie sporządzona dokładna relacja, która będzie mogła w przyszłości posłużyć naszym rodakom przy organizacji wypraw zimowych w góry Półwyspu Bałkańskiego - tak wyjaśniają swoją motywację autorzy projektu na portalu Polak Potrafi, gdzie uruchomili zbiórkę środków na wyprawę. Pomysłodawcami wyprawy są Adam Karasewicz (kierownik wyprawy, absolwent AWF we Wrocławiu, sędzia piłkarski, członek Dolnośląskiego Kolegium Sędziów, trener II klasy kulturystyki) i Tomek Żłobiński (absolwent AWF Wrocław na dwóch kierunkach, obecnie pracuje na wysokościach). Pozostałe osoby z zespołu to Jagoda Podkowska (dietetyk sportowy i zawodniczka Brazylijskiego Jiu-Jitsu) oraz Maciej Rokicki (absolwent AWF Wrocław, trener piłki nożnej, żeglarz). Planowany start: 15 lutego. Balkan Winter Expedition 2014 jest częścią dużo większego projektu o nazwie Korona Europy, który ma na celu zdobycie wszystkich najwyższych szczytów państw europejskich. - Uczestniczyliśmy dotychczas w wielu różnych wyprawach podczas zdobywania Korony Europy, m.in.: Triglav (Słowenia) 2864mnpm, Mulhacen (Hiszpania), 3478mnpm, Mont Blanc (Francja) 4810mnpm, Grossglockner (Austria), 3798mnpm, Gerlach (Słowacja) 2655mnpm, Galdhøpiggen (Norwegia), 2469mnpm, Dinara (Chorwacja) 1830mnpm. Mamy na koncie również większe wyprawy, takie jak letnia wyprawa na Pik Lenina (7134mnpm) w Kirgistanie czy Zimowa wyprawa na Kazbek (5033mnpm) w górach Wysokiego Kaukazu
X Konferencja Esri Polska już 23 października!
W dniach 23-25 października w Warszawskim Centrum EXPO XXI odbędzie się X Konferencja Esri Polska, która będzie poświęcona systemom informacji geograficznej (ang. Geographic Information System - GIS). Hasłem tegorocznego spotkania jest „Wspólna przestrzeń – jeden GIS”.
X, jubileuszowa Konferencja Esri Polska, podobnie jak jej poprzednie edycje, organizowana jest przede wszystkim z myślą o użytkownikach oprogramowania Esri. Wydarzenie to jest przeznaczone dla osób, które chcą poszerzyć wiedzę na temat wykorzystania technologii GIS, rozwoju produktów firmy Esri oraz nowości technicznych w tym zakresie. Uczestnictwo w Konferencji będzie też znakomitą okazją do wymiany informacji i doświadczeń oraz nawiązania współpracy między przedstawicielami różnych organizacji i branż. Na 23. października zaplanowanych zostało szereg warsztatów, które są przeznaczone zarówno dla osób chcących poznać produkty Esri, jak i techniczne aspekty pracy z nimi. Następnego dnia odbędzie się całodniowa Sesja Plenarna, podczas której poruszane będą tematy związane z aktualnymi trendami rozwoju i wykorzystania systemów informacji geograficznej. Zostaną także zaprezentowane nowości w ofercie Esri i najbardziej interesujące projekty GIS zrealizowane w Polsce. Ostatni dzień Konferencji będzie poświęcony na sesje tematyczne dotyczące administracji publicznej (wykorzystanie GIS w jednostkach administracji samorządowej, geodezji); środowiska (rozwiązania GIS w ochronie środowiska, zarządzaniu środowiskiem, inwentaryzacji zasobów, gospodarce wodnej, geodezji leśnej, konsultingu środowiskowym, leśnictwie, rolnictwie itp.); bezpieczeństwa publicznego i wojska (wykorzystanie technologii GIS dla potrzeb Sił Zbrojnych, Policji, Straży Pożarnej, Wydziałów Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego oraz innych instytucji związanych z bezpieczeństwem publicznym); edukacji (zastosowanie systemów informacji geograficznej w innowacyjnym nauczaniu przedmiotów w gimnazjach i szkołach ponadgimnazjalnych - sesja dedykowana głównie nauczycielom); infrastruktury sieciowej i transportu (zastosowanie GIS w energetyce, gazownictwie, telekomunikacji, ciepłownictwie, wodociągach i kanalizacji oraz w transporcie). Odbędą się również 2 sesje techniczne poświęcone aspektom technicznym oprogramowania Esri. Hasło przewodnie tegorocznej Konferencji „Wspólna przestrzeń – jeden GIS” ma podkreślać konieczność współpracy różnych branż w celu przemyślanego i zoptymalizowanego zarządzania przestrzenią. Referaty omawiające, w jaki sposób można wykorzystać oprogramowanie Esri do tworzenia systemów informacji przestrzennej, pozwalających realizować te cele, będą wygłaszane zarówno przez użytkowników oprogramowania Esri, jak i przez pracowników Esri Polska. Wszystkich zainteresowanych uczestnictwem z Konferencji zapraszamy na stronę www.konferencja.esri.pl. Szczegóły na ten temat znajdą Państwo w zakładce Uczestnictwo. Jednym z patronów medialnych Konferencji jest National Geographic Polska.
Bestie z południowych krain - w kinach od 12 października
„Bestie z południowych krain” to fascynujące wizualnie połączenie realistycznej opowieści, kina fantasy i baśni.
Film okrzyknięty najlepszym amerykańskim debiutem ostatniej dekady i sensacją tegorocznego festiwalu w Sundance. Laureat głównej nagrody tej imprezy najwyżej oceniony także przez krytykę i publiczność. Jeszcze przed werdyktem obraz kupiła do dystrybucji firma Fox Searchlight odpowiedzialna za sukcesy „Slumdog. Milioner z ulicy”, „Czarnego łabędzia”, czy „Wstydu”. „Bestie z południowych krain” trafił także do sekcji Un Certain Regard festiwalu w Cannes i opuścił tę prestiżową imprezę ze Złotą Kamerą za najlepszy debiut, wyróżnieniami od FIPRESCI i jury ekumenicznego, stając się jednym z najczęściej nagradzanych filmów ostatnich lat. W zapomnianej, buntowniczej społeczności odciętej od świata, sześcioletnia Hushpuppy prowadzi pełne odwagi i chęci przetrwania życie. Otaczający ją świat postrzega jako delikatną strukturę pełną żywych, oddychających, wzrastających rzeczy. Kiedy więc największa od stuleci burza nawiedza miasto, Hushpuppy wie, że naturalny porządek wszystkiego, co jest dla niej ważne został zachwiany. Zdeterminowana by naprawić walącą się strukturę świata, ocalić słabnącego ojca i uratować tonący dom, mała bohaterka swoją siłę i niezwykłą mądrość przeciwstawi nadciągającemu niebezpieczeństwu. Film w kinach od 12 października. Patronat nad filmem objął magazyn National Geographic Polska.