National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-05-02T10:01:10.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Argentyna powołała w Patagonii nowy, olbrzymi rezerwat morski. Żyją w nim m.in. wiosłujące kaczki, które nie potrafią latać
items: Polska kreatywność na krańcu świata. Ta historia zainspiruje cię do spełniania marzeń
items: Kto tworzył malowidła naskalne w Patagonii? Nowe badanie wykazało, że to dzieło nawet 100 pokoleń
items: Historia koni w Patagonii. Rdzenni mieszkańcy hodowali te zwierzęta przed przybyciem Europejczyków
items: Patagonia rośnie o 4 cm rocznie. To efekt szybkiego topnienia pola lodowego. Co to oznacza dla świata?
items: Wieże Patagoni. Magiczna kraina w Ameryce Południowej
items: To jedno z ostatnich miejsc, gdzie można zagubić się w niemal nieskończonej przestrzeni
items: Czy zastanawialiście się kiedyś, jakie dźwięki wydaje lód? Perito Moreno wszystko mi wyszeptał
items: Patagonia: Świat gaucho
items: Patagonia: Wyprawa śladami Magellana
items: "Posiniaczeni i podrapani (...). Cieszymy się jak dzieci." Patagonia na wiosłach
items: Patagonia: Białe bezdroża i góry krańca świata
items: Ten film wyrwie Cię zza biurka i przeniesie w inny świat. Zobacz przepiękną Patagonię [VIDEO i GALERIA]
items: 11/2016
items: Ósmy cud świata
items: Nie wyrzucaj, napraw
items: Patagonia: kowboje z krańca świata
items: Paul Salopek przejdzie świat piechotą
items: 3/2012
items: Konkurs - Odkryj Patagonię
items: Chile - informacje praktyczne
items: Pociągający pasek lądu
items: Patagonia – Kraina wiatru

Argentyna powołała w Patagonii nowy, olbrzymi rezerwat morski. Żyją w nim m.in. wiosłujące kaczki, które nie potrafią latać
type: item
date: 2025-05-02T10:00:50.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: argentyna
subject: Czas na naturę
subject: parki narodowe
subject: patagonia
subject: rezerwat
subject: wieloryby
description: Azul Provincial Park w regionie Chubut objął 300 tys. hektarów wybrzeża nad Oceanem Atlantyckim. To bezcenne przyrodniczo tereny, na których żyją między innymi humbaki, sejwale, pingwiny magellańskie i ponad 50 gatunków ptaków migrujących.
encoded: Spis treści Azul Provincial Park: oaza bioróżnorodności Największe atrakcje nowego parku Leżąca na terytorium Aregntyny i Chile Patagonia to kraina surowa, a jednak niezwykle bogata przyrodniczo. Jest słabo zaludniona i stanowi siedlisko dla wielu endemicznych gatunków zwierząt, takich jak mara patagońska, gwanako czy nandu. Patagonia od lat przyciąga turystów parkami narodowymi, np. Torres del Paine czy Los Glaciares. Argentyna właśnie utworzyła nowy rezerwat przyrody. Obejmuje on zjawiskowe wybrzeże i wody Morza Argentyńskiego w prowincji Chubut. Azul Provincial Park: oaza bioróżnorodności W Argentynie utworzono nowy regionalny rezerwat przyrody – Patagonia Azul Provincial Park. To największy morski rezerwat utworzony przed samorząd w kraju. Znajduje się w południowej części prowincji Chubut, obejmującej między innymi wybrzeże Morza Argentyńskiego. To tzw. morze otwarte, cześć południowego Oceanu Atlantyckiego. Nowy park ma aż 300 000 hektarów i obejmuje ponad 60 wysp i wysepek, rozległe łąki wodorostów, zjawiskowe skaliste wybrzeże. Ten obszar Patagonii to dom dla ponad 50 gatunków ptaków morskich, w tym pingwinów magellańskich, kormoranów cesarskich i petreli olbrzymich. W wodach przybrzeżnych żyją również liczne morskie ssaki, takie jak kotiki, lwy morskie oraz wieloryby – w tym humbaki, orki i sejwale. W sumie żyje tu aż 7 gatunków wielorybów i delfinów. Obszar ten jest także szczególnie bogaty w życie podwodne: lasy wodorostów są uważane za jeden z najobfitszych ekosystemów Ziemi. Można tu spotkać niezwykłe endemiczne gatunki. Kaczka Tachyeres leucocephalus ma tak małe skrzydła, że nie potrafi latać. Zamiast tego używa ich do szybkiego wiosłowania. Przypomina wtedy parostatek, stąd jej angielska nazwa – steamer duck. Mara patagońska to z kolei duży, roślinożerny gryzoń występujący w suchych i otwartych regionach Argentyny, zwłaszcza w Patagonii. Należy do rodziny kawiowatych. Jest bliską krewną świnki morskiej, choć swoim wyglądem bardziej przypomina zająca l…

Mountainbike-Patagonia-Azul-Maike-Friedrich-2022-0428-d54c4d4.jpg
width: 1200
height: 674

Polska kreatywność na krańcu świata. Ta historia zainspiruje cię do spełniania marzeń
type: item
date: 2025-01-03T13:25:17.000Z
creator: Igor Szulim
subject: Ludzie
subject: chile
subject: patagonia
subject: polacy
description: Ewa Okołowicz udowadnia, że marzenia można spełniać w dowolnym miejscu na świecie. Jej historia to inspiracja, by nigdy nie rezygnować z tego, co nas napędza.
encoded: W tym artykule: Polka prowadzi „najbardziej wysuniętą na południe galerię sztuki” Kim jest Ewa Okołowicz? Puerto Natales to niewielkie, ale jakże malownicze miasto, leżące w samym sercu Patagonii. Jego zachwycające krajobrazy, dzika przyroda i niepowtarzalny klimat przyciągają podróżników z całego świata. Do tego grona dołączyła również pochodząca ze Szczecina Ewa Okołowicz, która właśnie tutaj postanowiła otworzyć swoją galerię. Mieliśmy okazję odwiedzić to miejsce i porozmawiać z artystką, poznając jej wyjątkową historię. Polka prowadzi „najbardziej wysuniętą na południe galerię sztuki” Ewa Okołowicz trafiła do Patagonii trochę z przypadku, towarzysząc mężowi, który dostał pracę w Puerto Natales. Początkowo był to plan na rok. Jednak szybko okazało się, że trudno rozstać się z tym magicznym zakątkiem. Zainspirowana surowym pięknem Patagonii, w 2017 r. zdecydowała się na otwarcie własnej galerii. – To był przypadek, prawdę powiedziawszy, to nie było planowane, ale przyjechaliśmy do Chile z chilijską rodziną, z moim mężem i dziećmi. Tak się stało akurat, że tutaj była praca dla męża na rok, więc przyjechaliśmy. Mieliśmy tutaj być przez rok. To wystarczająco czasu, żeby założyć galerię i wystawiać obrazy – przyznaje Ewa Okołowicz w rozmowie z Michałem Cessanisem. I dodaje: – Jestem malarką, zawsze malowałam, miałam galerię i wystawiam obrazy. Jak tutaj przyjechaliśmy, to oczywiście chciałam dalej robić to samo, bo mogę to robić gdziekolwiek bym była. Jak zauważa nasza rozmówczyni, decyzja o otwarciu galerii była pełna pasji, ale też wiązała się z niepewnością. Zastanawiała się, czy tworzone przez nią prace znajdą uznanie wśród lokalnej społeczności i turystów. Co ciekawe, poza obrazami, Ewa Okołowicz z pasją zajęła się także rękodziełem. Umiejętność robienia na drutach pozwoliła jej tworzyć z lokalnej wełny unikatowe wyroby, takie jak czapki, szaliki i koce. – Nie byłam pewna, czy w takim małym miasteczku ktokolwiek w ogóle się zainteresuje obrazami i tutaj wejdzie d…

IMG5748-1-95c5c12.jpg
width: 4032
height: 3024

Kto tworzył malowidła naskalne w Patagonii? Nowe badanie wykazało, że to dzieło nawet 100 pokoleń
type: item
date: 2024-02-15T12:55:05.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: archeologia
subject: argentyna
subject: Edukacja
subject: jaskinie
subject: malowidła naskalne
subject: odkrycia archeologiczne
subject: patagonia
subject: sztuka
description: Nowe badania sztuki jaskiniowej z Argentyny wykazały, że tamtejsze malowidła naskalne są o kilka tysięcy lat starsze, niż dotychczas sądzono. W ich tworzeniu brało udział nawet 100 pokoleń.
encoded: W tym artykule: Malowidła naskalne w argentyńskiej jaskini Sztuka naskalna mogła mieć nawet 8200 lat Z malowidłami miało do czynienia nawet 100 pokoleń osób Pierwszy człowiek, który na ścianie w jaskini namalował prosty rysunek, zapoczątkował nowy etap rozwoju ludzkości. Dziesiątki tysięcy lat temu nasi przodkowie zdecydowali się stworzyć coś, co zapewni komunikację z innymi ludźmi. Tak powstało pierwsze w historii archiwum, a jego celem było zachowanie tego, co istnieje, a mogłoby wkrótce zaniknąć. Malowidła naskalne w argentyńskiej jaskini Od tej pory ludzie zaczęli tworzyć malowidła w jaskiniach, w których żyli, choćby przez chwilę. Prawdopodobnie oprócz przekazywania wiedzy, rysunki na ścianach mogły stanowić formę artystycznego wyrazu. Sztuka jaskiniowa znana jest praktycznie na wszystkich kontynentach, a każda jaskinia jest encyklopedią, która rzuca światło na poszczególne społeczności sprzed setek, a nawet tysięcy lat. Na łamach Science Advances pojawił się właśnie artykuł, w który naukowcy poinformowali o swoich badaniach jaskini Huenul, w północno-zachodniej Patagonii, w Argentynie. Okazuje się jednak, że malowidła mogą być znacznie starsze, niż dotychczas uważano. – Moment ewolucji tworzenia sztuki naskalnej ma znaczenie globalne. Chociaż była to wrodzona zdolność, gdy Homo sapiens po raz pierwszy skolonizował Amerykę, heterogeniczne rozmieszczenie sztuki naskalnej pokazuje, że było to zachowanie fakultatywne, powstałe w nieznanych warunkach socjoekologicznych – napisali badacze z Argentyny, Chile i Stanów Zjednoczonych. Sztuka naskalna mogła mieć nawet 8200 lat Naukowcy podkreślili, że Patagonia była ostatnim regionem odkrytym przez człowieka. Chociaż sztuka naskalna regionu ma duże znaczenie na całym świecie, pozostaje wciąż w dużej mierze słabo zbadana w kontekście datowania. Właśnie dlatego uczeni postanowili dokonać datowania radiowęglowego, aby ustalić, kiedy po raz pierwszy powstały. – Okazało się, że malowidła w jaskini są o kilka tysiącleci starsz…

malowidla-w-patagonii-9e8f828.jpg
width: 1786
height: 1128

Historia koni w Patagonii. Rdzenni mieszkańcy hodowali te zwierzęta przed przybyciem Europejczyków
type: item
date: 2023-12-14T07:49:02.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: archeologia
subject: argentyna
subject: Edukacja
subject: konie
subject: odkrycia
subject: odkrycia archeologiczne
subject: patagonia
subject: Społeczeństwo
subject: udomowienie
subject: Wolny czas
description: Najnowsze badania w Argentynie wykazały, że rdzenni mieszkańcy Patagonii hodowali konie jeszcze przed przybyciem europejskich kolonizatorów. Badacze twierdzą, że więzi ludzi z końmi sięgają nawet XVI–XVII wieku.
encoded: W tym artykule: Kiedy udomowiono konia? Konno przez Patagonię Konie w argentyńskiej Patagonii udomowiono 100 lat wcześniej, niż zakładano Doskonali jeźdźcy Patagonii Historia udomowienia koni sięga wielu tysięcy lat. Dowody archeologiczne w przeszłości wskazywały, że proces tak zwanej domestykacji tych zwierząt rozpoczął się prawdopodobnie ok. 5–6 tys. lat temu. Dopiero w 2021 roku badania opublikowane na łamach prestiżowego czasopisma „Nature” wykazały, że ludzie udomowili konie nieco ponad 4 tysiące lat temu, w regionie stepów na północ od Kaukazu. Kiedy udomowiono konia? W IV wieku p.n.e. prehistoryczne kultury na terenie dzisiejszej Rumunii i Bułgarii hodowały te ssaki. W trzecim tysiącleciu udomowione konie pojawiły się już w Kotlinie Panońskiej. Co ciekawe, aż do schyłku neolitu, czyli pierwszej połowy III wieku p.n.e., konie domowe nie były powszechne w Europie Środkowej i Zachodniej. Chociaż archeolodzy odkrywali sporadyczne szczątki tych zwierząt w tej części kontynentu. Zupełnie inaczej wygląda sprawa domestykacji koni w Ameryce Południowej i Północnej. Szczątkowe dowody wykazały, że hiszpańscy marynarze w XVI wieku pozostawiali swoje wierzchowce w niektórych częściach obu Ameryk. To odkrycie rzuca nowe światło na historię rdzennych Amerykanów. Wyprzedzili Europejczyków Rdzenni Amerykanie długo walczyli o bycie wysłuchanymi. Ich historią coraz częściej interesują się badacze. Najnowsze odkrycie burzy kolonizatorski mit. Uznano wówczas, że konie z czasem zaczęły być hodowane i stały się częścią historii rdzennych mieszkańców. Jednak naukowcy do tej pory uważali, że prawdziwe udomowienie tego gatunku nastąpiło dopiero w XIX wieku za sprawą europejskich osadników i wielkiej migracji. Konno przez Patagonię Najnowsze badania szczątków odkrytych w argentyńskim regionie Patagonii rzuca zupełnie nowe światło na związki ludzi z końmi. Na łamach czasopisma naukowego „Science Advances” opublikowano właśnie artykuł, który dowodzi, że rdzenni mieszkańcy Patagonii hodow…

patagonia-055aee0.jpg
width: 5400
height: 2700

Patagonia rośnie o 4 cm rocznie. To efekt szybkiego topnienia pola lodowego. Co to oznacza dla świata?
type: item
date: 2022-03-11T07:58:35.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: ameryka południowa
subject: argentyna
subject: chile
subject: Edukacja
subject: lodowce
subject: patagonia
description: Badania sejsmiczne wykazały, że proces wypiętrzania w Patagonii nabrał gwałtownie szybkiego tempa. Wszystko dlatego, że pole lodowe topnieje w tempie dużo szybszym niż dotychczas szacowano.
encoded: W tym artykule: Topniejące lodowce przyspieszają procesy tektoniczne ziemi Pomiary sejsmiczne ujawniły lukę tektoniczną sprzed 18 milionów lat Materiał, który odnaleziono pod powierzchnią mógł przyczynić się do roztapiania lodowca Topniejące lodowce mają wpływ na podnoszenie poziomu mórz na świecie Naukowcy z Washington University w St. Louis wraz z sejsmologami Douglasem Wiensem oraz Robertem Brookingsem przeprowadzili jedno z pierwszych badań sejsmicznych w Andach. Ich prace zostały opublikowane na łamach czasopisma "Geophysical Research Letters". Badacze odkryli związek pomiędzy topnieniem lodu w Patagonii, a bardzo szybkim procesem wypiętrzenia skał i ruchów tektonicznych. Topniejące lodowce przyspieszają procesy tektoniczne ziemi – Różnice w wielkości lodowców w połączeniu ze strukturą płaszcza Ziemi, którą zaobserwowaliśmy w naszym badaniu, powodują bardzo szybki proces orogenezy w tym regionie – przekazała geofizyczka Hannah Mark z instytutu Woods Hole Oceanographic, która kierowała badaniami. W najnowszym Travelerze obieramy kierunek na Islandię. Zainspiruj się i ruszaj na poszukiwania zorzy polarnej Nowy, marcowy Traveler już w sprzedaży. Temat numeru to Islandia – kraina ognia i lodu. Zajrzymy też między innymi na Kubę, Wyspy Owcze i do Borów Tucholskich. – Kiedy pole lodowe topnieje, ziemia, która kiedyś znajdowała się pod jego powierzchnią, nagle wznosi się, ponieważ nie jest już obciążona olbrzymim ciężarem grubej pokrywy lodowej – dodaje uczona. Pomiary sejsmiczne ujawniły lukę tektoniczną sprzed 18 milionów lat Naukowcy odkryli lukę w płytach tektonicznych, która utworzyła się ok. 18 milionów lat temu. Dotychczas znajdowała się pod olbrzymimi połaciami lodu. Teraz, kiedy lód topnieje, ta luka napędza bardzo szybkie wypiętrzenia się skał w Patagonii. To oznacza, że ziemia zaczyna się podnosić. NASA zakończyła 6-letnią misję na Grenlandii. Co nowego wiemy o topnieniu lodowców? Nie wszystkie modele klimatyczne uwzględniają jeden z najważniejszych czynnik…

patagonia-f17ac77.jpeg
width: 2122
height: 1412

Wieże Patagoni. Magiczna kraina w Ameryce Południowej
type: item
date: 2020-06-03T09:00:00.000Z
creator: Paulina Pilch
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ameryka południowa
subject: chile
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: patagonia
subject: Sport
subject: torres del paine
subject: Travel
description: Torres to po hiszpańsku „wieże”. Ale co znaczy paine? Podróżnicy śmieją się, że „ból”. Bo tak trudno się do tego niezwykłego miejsca dostać. I jeszcze trudniej Torres del Paine zwiedzać.
encoded: La gran nada, czyli „wielkie nic” – takim epitetem mieszkańcy dalekiego południa amerykańskiego kontynentu określają otaczający ich krajobraz. Rzeczywiście, bezkresna Patagonia to w ponad dziewięćdziesięciu procentach płaskie, porośnięte ostrymi trawami, nieprzyjazne pustkowia. Ale im bliżej krańca świata, za którym czekają już tylko lód i pingwiny, tym mocniej ziemia zaczyna się piętrzyć. Z pustkowia zaczynają wyrastać oszałamiające skaliste góry, pomiędzy które wrzynają się potężne lodowce, a zimne arktyczne jeziora nie ustępują urodą tropikalnym lagunom. Nie jest to region łatwy do zwiedzania, głównie ze względu na oddalenie od Europy oraz ekstremalne i nieprzewidywalne warunki pogodowe. Widoki, jakie oferuje Torres del Paine, wynagradzają z nawiązką wszelkie niedogodności. Swą nazwę park zaczerpnął od wizytówki tych okolic – trzech potężnych iglic strzelających w niebo na wysokość blisko 3 tys. m. Etymologia nazwy nie jest jednak do końca jasna. Torres to po hiszpańsku „wieże”, jednak paine jest słowem owianym tajemnicą. Jedna z hipotez mówi, że w języku Indian Tehuelczów oznaczało ono kiedyś „błękit”. Niezbyt biegli w znajomości obcych języków anglosascy turyści ukuli jednak inne tłumaczenie tej nazwy – „Wieże bólu” (od ang. pain – „ból”), co ma oddawać trudności związane zarówno z dotarciem, jak i ze zwiedzaniem parku. Czy rzeczywiście patagońskiej pogody należy się bać? Mam kilka dni na to, by przekonać się o tym na własnej skórze. Do Torres del Paine docieram autobusem z oddalonego o 150 km Puerto Natales – małej, ale miłej mieściny znajdującej się nad jednym z tysięcy przecinających chilijską Patagonię fiordów. Przy wjeździe do parku, koło siedziby strażników, gdzie każdy z pasażerów musi wysiąść, opłacić wstęp i wysłuchać edukacyjnej pogadanki, pasie się duże stado gwanak. To zachwycający smukłą sylwetką i pięknym rudo-białym futrem kuzyni lam i alpak. Wszyscy turyści pstrykają im zdjęcia jak oszaleli. Ja też. Cóż, przez kilka kolejnych dni będę miała szan…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/be385ee355026c0576daffd41542efb3706cfa6f-781a938.jpeg
width: 960
height: 642

To jedno z ostatnich miejsc, gdzie można zagubić się w niemal nieskończonej przestrzeni
type: item
date: 2019-11-15T10:01:57.000Z
creator: Michał Głombiowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: atrakcje
subject: chile
subject: góry
subject: konie
subject: lodowce
subject: patagonia
subject: Travel
description: Stepowe równiny, gnane przez wiatr krzaki werbeny, owce, gauczowie i lodowce o błękitnym odcieniu. Patagonia jest niesamowita!
encoded: Wiatr uderza mnie w twarz. Przybył wprost z Antarktydy. Gnał przez setki kilometrów, nie napotykając przeszkód i nabierając mocy. Przemknął nad głębinami wokół przylądka Horn, przetoczył się nad Ziemia Ognistą i przeciął przestrzeń nad Patagonią. Przycisnął do ziemi wysoką trawę na argentyńskich równinach, wzbił kurz na szutrowanych drogach, by w końcu wyrwać mocowania mojego namiotu, każąc mi spać w samochodzie. Gdy leżę w śpiworze, czuję, jak smagany wichurą pojazd kołysze się niczym łódź na wodzie. Nasłuchuję. W tej wietrznej krainie cisza nie istnieje, nieustannie coś łomocze, furkocze, gwiżdże. Po jakimś czasie te dźwięki wypełniają całe moje ciało. Wicher wpływa na charakter Patagonii od tysięcy lat. Jest jej stałym elementem, podobnie jak otwarta przestrzeń. Prawda i mit Patagonia wymyka się granicom kreślonym na mapie. Ta kraina opiera się bardziej na niedopowiedzeniu niż administracyjnych regułach. Rozciąga się na przestrzeni 900 tys. km², rozlewając się po południowym Chile i Argentynie niczym kropla atramentu. Na południu dociera do krańców kontynentu, północna granica przesuwa się zależnie od tego, jaką mapę oglądamy i jaki miernik przyjmiemy. Najczęściej uważa się za nią rzekę Colorado, przecinającą w poprzek Argentynę, oraz chilijską Río Biobío. Skuteczniej niż słupki graniczne Patagonię spinają w całość symbole: gnane przez wiatr krzaki werbeny, smak jagnięciny opiekanej nad ogniskiem, lodowce o niebieskawym odcieniu, szutrowe drogi przecinające step, owce, półdzikie gwanaki i gauczowie, kowboje spędzający pół życia w siodle. To elementy, których obecność pozwala powiedzieć: „Tak, jestem w sercu Patagonii”. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu ta kraina odwiedzana była głównie przez awanturników, poszukiwaczy przygód, niespokojne duchy. W 1974 r. przemierzał ją Bruce Chatwin, który opisał odbytą podróż w swojej najbardziej chyba znanej książce („W Patagonii”). Przyglądając się naskalnym malowidłom, sądził, że odkrył dowód na istnienie jednorożców, a kawałek…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4670b712febf0bf38a5b34412202ea6dbe24c09a-16a8f36.jpeg
width: 5076
height: 3456

Czy zastanawialiście się kiedyś, jakie dźwięki wydaje lód? Perito Moreno wszystko mi wyszeptał
type: item
date: 2019-09-10T03:25:36.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: argentyna
subject: lodowce
subject: patagonia
subject: patronaty
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Głuche westchnienia, pełne mocy pomruki, a może złowieszczy hałas? Takie dźwięki można usłyszeć na lodowcu tylko wtedy, gdy człowiek wyciszy głowę, zamilkną rozmowy i przestanie wiać nawet wiatr. Wtedy dane nam będzie usłyszeć, jak przemawia przyroda w najczystszej postaci. A potem popijemy te wrażenia whisky z lodem - wprost z lodowca. Niesamowite!
encoded: Lodowiec Perito Moreno w argentyńskiej Patagonii to miejsce, w którym potęga natury i małość człowieka zyskują nowe znaczenie. Podczas wyprawy do Ameryki Południowej to miejsce stanowiło jeden z moich głównych celów. Park Narodowy Los Glaciares, na terenie którego znajduje się lodowiec, zajmuje powierzchnię około 600 000 ha. Leży w południowo-zachodniej części prowincji Santa Cruz. Został założony już w 1937 roku, a w 1981 roku wpisano go na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. W dniu, w który planowałam trekking, zacina deszcz, więc modlę się w duchu, żeby nie uniemożliwił mi wejścia na lodowiec. Jak później dowiaduję się od przewodnika, deszcz to norma i pada 300 dni w roku. - Marny powód do odwołania trekkingu - uśmiecham się i idę dalej. Wielki lód Droga z El Calafate, miejscowości w której nocuję, do lodowca, to około 150 kilometrów przez prostą jak drut patagońską równinę. Deszcz i mgła tylko nadają tajemniczości i sprawiają, że mam ciarki na plecach. Krajobraz ledwie majaczy za oknem mojego samochodu. Na drodze pustka. Tylko czasami wyprzedza mnie autokar z turystami, którzy zmierzają w tym samym kierunku. Szaleni miejscowi kierowcy pędzą 100 kilometrów na godzinę przy ograniczeniu do 40. Autokary należą do firmy Hielo y Aventura, która ma tutaj monopol na wszelkie wejścia na lodowiec. Niewielu turystów wie, że wszystkie wycieczki, niezależnie od biura podróży, hotelu czy strony internetowej, to pośrednicy Hielo y Aventura. Nie warto zatem tracić czasu na szukanie lepszej ceny, bo to wszystko to samo. Punkt spotkań z którego rusza się na trekking znajduje się na terenie parku narodowego Los Glaciares National Park. Wjeżdżając na jego teren należy zapłacić 500 pesos od osoby. Można dołączyć do zorganizowanej autokarowej wycieczki, która zawiezie nas na miejsce lub dojechać do niego na własną rękę, samochodem. Prom, który pozwala dostać się na brzeg po stronie lodowca, odpływa punktualnie o 10.30. Na pokładzie są sami młodzi ludzie „około trzydziestki”. To coś …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/34b3fba1bab99660a62eeaa0116b4e1c01b7e7be-c1c8257.jpeg
width: 960
height: 640

Patagonia: Świat gaucho
type: item
date: 2019-07-24T07:20:00.000Z
creator: Mustafah Abdulaziz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ameryka południowa
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: patagonia
subject: Travel
description: Patagonia to jeden z najbardziej surowych i nieoswojonych przez człowieka krajobrazów, poszarpany przez wiatry i podzielony przez pokryte lodem szczyty szpikulec Ameryki Południowej.
encoded: Mityczna kraina rozciąga się na ponad 900 tys. km niemal bezludnej przestrzeni. Na samym południu można się poczuć jak na krańcu świata – stąd jest zaledwie 1000 km do Antarktydy Jakiego człowieka mogła tu stworzyć nieujarzmiona natura? Równie dzikiego, surowego i nieokrzesanego jak ona sama. Mieszkańcy odludnej krainy są szorstcy w obejściu i pozbawieni szarmanckich manier, ale uchodzą za odważnych, silnych i dumnych. Taki jest chilijski huaso oraz jego argentyński brat gaucho. Wieki temu byli to samotnicy, którzy przemierzali pampę konno, mając nóż za jedyny bagaż. Prawdopodobnie nazwa ta wywodzi się z języka quechua, gdzie huachu oznacza wagabundę. Dawniej kowboje przepędzali bydło po całej pampie i nocowali pod gołym niebem, ogrzewając się przy ognisku. Wyłapywali też dzikie konie sprowadzone do Ameryki Południowej przez Hiszpanów w XVI w. podczas krwawej konkwisty. Dziś, gdy olbrzymie obszary zostały podzielone między wielkich właścicieli ziemskich, gauchos i hausos zostali „udomowieni” i zdegradowani do roli płatnych najemników – pasterzy bydła. Mimo to wciąż kultywują zanikające tradycje swoich przodków. Żyją skromnie, dostosowując rytm dnia do rytmu przyrody. Podobnie jak ich prapradziadowie wypalają na bydle hierra, znaki właściciela, kastrują młode byki (novillos) przeznaczone na ubój. Strzygą też zwierzęta (owce muszą pielęgnować szczególnie starannie – gdy baranowi sierść opada na oczy, nie potrafi znaleźć pożywienia). Letnie miesiące – styczeń i luty – to dla nich czas na odpoczynek i zabawę. W trakcie tradycyjnych fiest urządzają wyścigi konne, rodeo i potańcówki. Na takie festiwale zjeżdżają tłumy. Życie południowoamerykańskich kowbojów i ich rodzin związane jest z estancias, ogromnymi farmami hodowlanymi, mającymi nawet 60 tys. ha. Powstawały w XIX w. niemal w tym samym czasie, kiedy formowały się niepodległe kraje Ameryki. Twórcę reportażu zainspirowała klasyka literatury podróżniczej, powieść W Patagonii (1977) Bruce’a Chatwina. Mustafah Abdulaziz …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/1524b201cba4351600eeadb35de707d102b11972-77010b9.jpeg
width: 500
height: 402

Patagonia: Wyprawa śladami Magellana
type: item
date: 2019-07-15T09:00:00.000Z
creator: Edi Pyrek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ameryka południowa
subject: argentyna
subject: biegun południowy
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: patagonia
subject: pingwiny
subject: podróże
subject: Travel
description: Pewnego wrześniowego dnia 1519 r. Ferdynand Magellan wyruszył w morze w poszukiwaniu drogi do indonezyjskich Wysp Korzennych
encoded: Miał stamtąd przywieźć do Europy trochę pieprzu i goździków. Zamiast tego opłynął ziemię, odkrył cieśninę Magellana (zwaną Cieśniną Wszystkich Świętych), Ziemię Ognistą (zwaną Ziemią Dymu) i Patagonię (zwaną Ziemią Patagona). Teoretycznie można więc powiedzieć, że mu się nie udało. Zamiast pieprzu – Ziemia Ognista. Zamiast goździków i cynamonu – cieśnina i góry. Ale najważniejsze było to, że to jego żeglarze byli pierwszymi białymi, którzy zjedli pingwina. Jak wygląda pingwinie niebo? To pytanie nurtowało nas, gdy lecieliśmy z Buenos Aires do Patagonii, poważnie zastanawialiśmy się nad tym, czy stare pingwiny straszą swoje małe jajeczka żeglarzami Magellana? Czy mówią: „Bądź grzeczny, bo cię zje Ferdynand”? Kiedy nasz syn miał dwa lata, uważał, że pingwiny mają bardzo bogate życie wewnętrzne. Podobnie postrzegał pingwiny noblista Anatole France, który w książce Wyspa Pingwinów opisał, jak zwiedziony przez Szatana święty Mael chrzcił pingwiny w przekonaniu, że są to mali ludzie. To wydarzenie wywołało w niebie bardzo poważną dyskusję nad tym, czy zwierzęta mają dusze (podobno święta Katarzyna była za). Anatole France poszedł jeszcze dalej: uznał, że Francuzi są uczłowieczonymi i ochrzczonymi pingwinami. Według niego Bóg przeciągnął Wyspę Pingwinów do Europy i zamienił ją we Francję. Tak więc pingwinom zawdzięczamy: wieżę Eiffla, egzystencjalizm, impresjonizm i bagietki. A także koncepcję wolności, równości i braterstwa... Wylądowaliśmy w Punto Arenas. Niedaleko miasta są dwa miejsca związane z pingwinami. Pierwsze to Seno Otway (– Nie jedźcie tam – powiedziała nam właścicielka naszego guesthouse’u – tam ostatnio siedzi tylko kilkanaście pingwinów). Drugie – Magdalena. Wyspa Pingwinów. Podobno to pingwini raj. Nikt ich tu nie je. I mogą nosić jajka na stopach. Po dwóch godzinach płynięcia po szarym morzu (nasz kapitan był Patagończykiem i muzykiem, śpiewał nam Yellow Submarine) dotarliśmy do brzegu. Wąski pomost. Pusta wyspa ze ścieżkami dla ludzi (tutaj tylko pingwin…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/679c9259910e8fbbe88c1d74705127097ad0440a-2d95abf.jpeg
width: 1000
height: 667

"Posiniaczeni i podrapani (...). Cieszymy się jak dzieci." Patagonia na wiosłach
type: item
date: 2019-03-04T10:03:00.000Z
creator: Arkadiusz Mytko
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: ocean spokojny
subject: patagonia
subject: podróże
subject: Sport
subject: Travel
subject: Zdrowie
description: Przepłynęliśmy tę krainę od Pacyfiku do Atlantyku,przenosząc kajaki przez przełęcze Kordyliery
encoded: Zimą i bez wspomagania z zewnątrz – takie było założenie naszego trawersu. Jego niewielki odcinek pokonaliśmy z Marcelem, moim kajakowym partnerem, już kilka lat wcześniej niezależnie od siebie. Ale to było latem, poza tym na większości przenosek korzystaliśmy z samochodu. Analizując później mapę, znalazłem „drogę” przejścia z Chile do Argentyny poprzez rzeki, kilka jezior i przełęcze Kordyliery. To trudne przedsięwzięcie, ale z naszym doświadczeniem kajakowo-wyprawowym możliwe do zrealizowania – razem z Marcelem wspinaliśmy się w skałach, zdobywaliśmy wulkan Lanin i pływaliśmy po jeziorze Nahuel Huapi. Spotkanie z Otarią Startujemy w Puerto Montt, głównym porcie chilijskiej Patagonii, skąd transportuje się różne produkty na południe kontynentu. Miasto nie zachwyca architekturą, a ciężkie stalowe chmury potęgują wrażenie szarości i smutku. Ten rejon należy do bardzo deszczowych i chłodnych. Według prognozy mamy mieć taką pogodę przez najbliższy tydzień. Zrzucamy kajaki nad brzegiem oceanu, kilka kilometrów za miastem. Nie chcemy wzbudzać zainteresowania wśród miejscowych z uwagi na to, że nie informujemy straży wodnej o naszym trawersie. Im mniej biurokracji, tym mniej kłopotów związanych z ciągłym informowaniem marynarki o naszym położeniu i planowanych ruchach. W przypadku wypraw ekstremalnych nie da się ustalić z kilkudniowym wyprzedzeniem, gdzie się spędzi noc. Ładujemy sprzęt potrzebny na przeprawę przez góry oraz zapas prowiantu i wyruszamy, chcąc wykorzystać końcówkę krótkiego zimowego dnia. Warunki są sprzyjające. Poruszamy się z prądem odpływu, popychani przez wiatr. Możemy sobie pozwolić na przepływanie zatok w linii prostej, nie musimy trzymać się brzegów. Z wody wychyla się otaria, czyli uchatka patagońska, i przypatruje się nam z ciekawością. Później pojawia się delfin południowy, czarny z białym podbrzuszem. Te morskie ssaki uwielbiają towarzyszyć łodziom. Wielokrotnie podczas moich wypraw dotrzymywały mi towarzystwa, wyskakując przed kajakiem. Takie s…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ca32d66287e9bbef5619951eda547951985dec83-e8373ec.jpeg
width: 960
height: 679

Patagonia: Białe bezdroża i góry krańca świata
type: item
date: 2019-02-22T10:56:09.000Z
creator: Maciek Sawicki
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Lifestyle
subject: patagonia
subject: Sport
subject: Travel
description: Kapryśna pogoda Patagonii potrafi zakpić nawet z najlepiej przygotowanego podróżnika.
encoded: Wulcan Lautaro (3 380 m n.pm.), najwyższa góra południowego Lądolodu Patagońskiego, znajduje się ok. 50 km na północny zachód od niższego o pięć metrów Fitz Roy’a (3 375 m). To właśnie ta góra, obok słynnego Cerro Torre, przyciąga wspinaczy i turystów niczym magnes. Dalej zapuszczają się już tylko nieliczni, a wyjście na rozciągające się tam pole lodowe – trzecie co do wielkości na Ziemi – należy do rzadkości. Niedostępność wulkanu oraz jego oddalenie od przetartych szlaków kusiło nas najbardziej. Z osady El Chaltén u stóp Fitz Roy’a wyruszamy na początku lutego. Na półkuli południowej trwa lato, jest 25ºC, więc narty i sanie przytroczone do naszych plecaków wywołują uśmiech nielicznych mijanych turystów. Pierwszego dnia prowadzi nas wygodna ścieżka, ale już następnego zapuszczamy się w rejony rzadko odwiedzane, gdzie z trudem odnajdujemy drogę. Mijamy Jezioro Electrico i, wspinając się skalnymi progami, dochodzimy do Jeziora Marconi, do którego wpada lodowiec o tej samej nazwie. Jeszcze jedno strome podejście i będzie można włożyć bagaż na sanie. Przypinamy raki i wspinamy się na przełęcz Marconi prowadzącą do krainy lodu i śniegu. Teren z rzadka poprzecinany szczelinami łagodnie wznosi się ku północy i pozwala na dość szybki marsz. Słońce pali niemiłosiernie, sanie odciskają wyraźny ślad w miękkim śniegu. W kompletnej ciszy suniemy kilometr za kilometrem. W oddali wyraźnie rysuje się cel wyprawy, ale nam wydaje się, że drepczemy w miejscu. Drugiego dnia docieramy do podnóża góry. Wieczorem zachodni wiatr przynosi śnieżną zadymkę. Dopiero po czterech dniach spędzonych w namiocie pojawia się słońce. To może być jedyna szansa wejścia na szczyt. Do pokonania mamy dwa śnieżne kotły i kilkaset metrów grani głównej. Związani liną, na nartach uzbrojonych w foki kluczymy między głębokimi szczelinami i pokonujemy kolejne śnieżne mosty. Mimo że teren robi się coraz bardziej stromy, wciąż trawersujemy stok na nartach, ale przynajmniej nie zapadamy się w śniegu po pas. Wyjście…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9d3d526caaa12f9052f489e1f6a54b2791f44b0e-7632178.jpeg
width: 1024
height: 643

Ten film wyrwie Cię zza biurka i przeniesie w inny świat. Zobacz przepiękną Patagonię [VIDEO i GALERIA]
type: item
date: 2018-07-04T06:57:59.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: filmy
subject: krajobrazy
subject: Moto
subject: patagonia
subject: Sport
subject: Technologia
subject: Travel
description: Patagonia to magiczna kraina leżąca na terenie Chile i Argentyny, odkryta przez Ferdynanda Magellana. Teraz, po prawie 500 latach od jej poznania Michał Janicki przybliża ją na pięknym filmie. Zobaczcie sami!
encoded: Pierwotna nazwa Patagonii pochodzi od fantastycznego stwora, opisanego w eposie rycerskim z XVI wieku. "Patagón" był stworem, z którym walczył główny bohater. Najprawdopodobniej napotkane lokalne plemiona wydały się podróżnikom dzikie i podobne do fantastycznych stworów stąd kraina dostała taką nazwę. A jak ją widzi współczesny podróżnik? Zobacz galerię zdjęć Patagonii! - 3000 kilometrów na południe od Buenos Aires znajduje się najbardziej ambientowy zakątek świata w którym wszystko jest w skali makro - pisze Michał Janicki - Ciągnące się przez dziesiątki kilometrów puste proste drogi. Gigantyczne jeziora zasilane schodzącym z gór lądolodem. Strzelisty Fitz Roy górujący nad innymi szczytami ściany Andów. I wreszcie 30-kilometrowy jęzor Perito Moreno – największego na świecie spośród wciąż rosnących lodowców. Te wszystkie obrazy przywodzą na myśl jakąś inną planetę. Tylko stada guanako przypominają, że wciąż jesteśmy na Ziemi. Zapraszamy Was w podróż do Patagonii! View oEmbed on the source website Opracowanie: Błażej Grygiel

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/95b4e0a641f88e035d4e92ff8e9c0e404cb63a37-edf6739.jpeg
width: 1899
height: 1020

11/2016
type: item
date: 2016-10-28T14:07:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: National Geographic
subject: Lifestyle
subject: patagonia
subject: Sport
subject: Travel
description: Wizjoner Elon Musk ogłosił, że wysłanie człowieka na Marsa i skolonizowanie Czerwonej Planety nastąpi już za osiem lat. Inni mówią raczej o roku 2040. Chętnych do takiej międzyplanetarnej wyprawy są tysiące, i to mimo iż może się okazać, że jest to droga bez powrotu (artykuł na str. 34). Pośpiech i miliardowe nakłady na badania możliwości życia na Marsie wynikają po trosze z faktu, że obawiamy się o przyszłość naszej planety. Mówiąc wprost – szukamy miejsca, gdzie osiedli się ludzkość, kiedy katastrofa ekologiczna i wyczerpujące się zasoby naturalne doprowadzą do porażki naszej cywilizacji. Ja chciałabym wierzyć, że równie dużo wysiłku włożymy w ocalenie Ziemi. A tymczasem jestem zafascynowana tym, że wciąż dowiadujemy się czegoś nowego o naszej planecie, że na nowo kreślimy mapy. 27 września Krzysztof Starnawski z polsko-czeskim zespołem odkryli najgłębszą podwodną jaskinię świata. Leżąca na terenie Czech Hranická Propast ma (co najmniej) rekordowe 404 m głębokości. Krzysztof Starnawski, polski speleolog, płetwonurek i ratownik TOPR, poświęcił temu projektowi 20 lat życia, bijąc w tym czasie kilka rekordów w nurkowaniu głębokim (artykuł na str. 58). Dzięki takim ludziom jak on lepiej rozumiemy nasz ziemski świat, więcej wiemy. My w National Geographic Polska staramy się największe odkrycia opisywać. Zarówno te ziemskie, jak i kosmiczne. Od tego wydania robimy to w nowej, nowoczesnej szacie graficznej. Czekamy na Wasze opinie i wrażenia na naszym profilu na Facebooku.
encoded: 30 - Rozmowa NG Wywiad z Piotrem Pogonem, który umierał cztery razy, a mimo to, a może właśnie dlatego, zdołał pomóc wielu ludziom. Rozmawia Julia Lachowicz 34 - Mars dla Ziemian Czy i kiedy polecimy na Marsa? I czy może on stanowić alternatywę dla Ziemi po możliwej katastrofie? Tekst J. Achenbach Zdjęcia Phillip Toledano, Robert Clark, Max A.-Hellweg, Mark Thiessen 58 - Polski jaskiniowy rekord Rzecz o człowieku, który się zawziął, i jaskini, która w końcu uległa. Tekst Marcin Jamkowski Zdjęcia Marcin Jamkowski, Krzysztof Starnawski, Irena Stangierska 70 - Po drugiej stronie życia Teoretycznie zza granicy między życiem i śmiercią nie ma powrotu. Okazuje się ona jednak dość płynna. Tekst Robin Marantz Henig Zdjęcia Lynn Johnson 90 - Kruchy pokój Rajska Sri Lanka na 26 lat ugrzęzła w wojnie domowej. Dziś konflikt się wypalił, ale rachunki krzywd wciąż czekają na wyrównanie. Tekst Robert Draper Zdjęcia Ami Vitale 128 - Moc ósemki Są trochę jak kosmici, a trochę jak ludzie. Ośmiornice naprawdę potrafią wprawić w zdumienie. Tekst Olivia Judson Zdjęcia David Liittschwager

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a473039c064102bf38ba8544f0ad8f46131872e3-49b507f.jpeg
width: 441
height: 640

Ósmy cud świata
type: item
date: 2015-08-17T06:13:00.000Z
creator: Agnieszka Franus
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: argentyna
subject: patagonia
description: Błękitny lodowiec co kilka minut zrzuca wielkie bryły lodu. Te wpadają do wody z hukiem porównywalnym do wybuchu granatu.
encoded: Wielkie bryły lodu co kilka minut wpadające do wody z hukiem, który jest porównywalny do wybuchu granatu lub uderzenia pioruna. To błękitny lodowiec Perito Moreno, atrakcja, która przyciąga do Parku Narodowego Los Glaciares w Patagońskiej części Argentyny tysiące turystów. Jest jednym z 48 lodowców wchodzących w skład Patagońskiego Pola Lodowego. Sam Perito Moreno ma 250 km kw powierzchni do 80 metrów wysokości i przemieszcza się z prędkością 2 metry na dobę. Można go podziwiać z pokładu statków wycieczkowych lub odbyć trekking po jego wspaniałym jęzorze. Po prostu ósmy cud świata!

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/519d654b83ae0b80331e5a6ef08df0b2dfef54ff-7e744e6.jpeg
width: 1000
height: 665

Nie wyrzucaj, napraw
type: item
date: 2015-06-10T12:45:25.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: patagonia
description: Dodatkowe dziewięć miesięcy noszenia danej rzeczy może zmniejszyć zanieczyszczenie środowiska nawet o 30 procent! W trasę ruszył specjalny bus The Worn Wear Mobile Tour oferujący bezpłatną naprawę uszkodzonych ubrań.
encoded: Aby zachęcić klientów do naprawy zepsutych rzeczy, firma Patagonia produkująca odzież outdoorową, wysłała w trasę bus oferujący bezpłatną naprawę uszkodzonych zamków, zatrzasków, gumek, stoperów i przyszywanie guzików. Akcja The Worn Wear Mobile Tour ma wspomóc walkę z zanieczyszczeniem środowiska. Przedłużenie życia naszych ubrań jest najważniejszą rzeczą, jaką możemy zrobić, aby zmniejszyć negatywny wpływ konsumpcyjnego stylu życia na naszą planetę. – uważa właściciel firmy Patagonia, Yvon Chouinard. Oprócz tego podczas The Worn Wear Mobile Tour prowadzona jest akcja edukacyjna, która ma na celu uczenie innych, jak sami mogą naprawić swój własny sprzęt. „Zastanów się, czy to, co chcesz kupić, jest ci na pewno niezbędne i nie kupuj tego, czego nie potrzebujesz” – z takim przesłaniem Patagonia zwraca się do innych. W ramach akcji można również przekazać swoją niechcianą już odzież. Nie zostanie ona jednak wyrzucona do kosza, lecz przeznaczona do dalszej sprzedaży. To też może wspomóc walkę z zanieczyszczeniem środowiska, które wynika z ogromnej produkcji śmieci we współczesnym świecie. Zaopatrzony w maszyny do szycia warsztat otwarty jest dla każdego, kto przyniesie swoje ubrania, niezależnie od marki. Program Worn Wear został stworzony przez Patagonię w 2013 roku, jako sposób na zachęcenie ludzi do dbania o swój sprzęt, oraz - w razie potrzeby - czyszczenia i naprawy. Program ma na celu utrzymać odzież w obiegu tak długo, jak to możliwe. Tylko dodatkowych dziewięć miesięcy noszenia danej rzeczy może zmniejszyć zużycie wody, emisję dwutlenku węgla oraz nagromadzenie odpadów o 20-30 procent! Fot. materiały prasowe Bus na trasie The Worn Wear Mobile Tour został zaprojektowany przez artystę-surfera Jaya Nelsona. Góra pojazdu wykonana jest z drewna pochodzącego z gigantycznej beczki na wino. Zamontowano ją na Dodge'u Cummins, rocznik 1991, napędzanym biodieslem. Podczas pracy zasilany jest również energią słoneczną. Mobilny warsztat otwiera swoje podwoje dla wszystkich …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6da724aa99e644dbf1cabf3f8ff2dc18aa343b3c-f696a02.jpeg
width: 800
height: 533

Patagonia: kowboje z krańca świata
type: item
date: 2014-12-04T08:34:00.000Z
creator: Alexandra Fuller
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: argentyna
subject: kowboje
subject: patagonia
subject: podróże
description: Dzikie, wietrzne pustkowia i zdziczałe bydło – oto naturalne dekoracje, w jakich z życiem zmagają się patagońscy bagualeros.
encoded: Posłuchajcie opowieści o przelanej krwi, odwadze i sile tradycji. Jak w większości tego typu historii występują tu konie oraz powściągliwi mężczyźni o nieprawdopodobnych umiejętnościach. Nie muszę chyba dodawać, że ryzykują swoim życiem i zdrowiem. Krajobraz również nie odbiega od narracyjnego standardu – jest mitycznie dziki. Tylko wtajemniczeni odnajdą na mapie Sutherland – obszar lądu wrzynający się w chilijski fiord Ultima Esperanza w południowej Patagonii. Nie ma tu dróg ani osad. Obszar od północy sąsiaduje z Parkiem Narodowym Torres del Paine. Dalej na północ rozciągają się już tylko dzikie i niedostępne lodowce, które oddzielają chilijską Patagonię od reszty kraju. Na zachodzie dziesiątki wysepek osłaniają ląd od Pacyfiku, na wschodzie jego granicę stanowi fiord, często wzburzony złowrogim wiatrem. Po jego drugiej stronie leży malownicze miasteczko Puerto Natales. Sebastián García Iglesias to 26-letni inżynier rolnik z zawodu i gauczo (południowoamerykański kowboj) z powołania. Jego legendarny przodek ze strony matki, Arturo Iglesias – którego Sebastian rzekomo przypomina do złudzenia – urodził się w Puerto Natales w 1919 r. Rodzina Iglesiasów osiedliła się na tych terenach 11 lat wcześniej jako jedna z pierwszych. Otworzyli sklep, w którym zaopatrywali się inni pionierzy. Wkrótce potem założyli gospodarstwo Estancia Mercedes na kawałku ziemi położonym malowniczo na tle morza, u podnóża gór. W 1960 r. Arturo nabył Estancia Ana Maria – ranczo, na które można dotrzeć tylko łodzią albo po 10 godzinach w siodle i przeprawie przez bagna sięgające końskiego brzucha. Wydawałoby się, że to koniec świata, lecz Arturo stworzył w rejonie Sutherlandu osadę. W chatce w Sutherlandzie mieszkał kiedyś pracownik rancza z żoną i dwójką dzieci. Kobieta nie wytrzymała izolacji i uciekła z rybakiem, a samotny ojciec wyprowadził się z chatki – popędził bydło z powrotem do cywilizacji. Niektóre osobniki opuszczały stado Artura i dziczały – dobór naturalny tylko je wzmocnił i zahar…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9fa5de6e79adf65ecab3b61edc06f791889e0fad-05858f0.jpeg
width: 670
height: 447

Paul Salopek przejdzie świat piechotą
type: item
date: 2013-03-29T10:13:00.000Z
creator: Anna Szczypczyńska
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: afryka
subject: azja
subject: chile
subject: patagonia
subject: rosja
subject: wyprawy
description: Cała wyprawa potrwa 7 lat, a podczas niej Paul Salopek przejdzie 34 000 km
encoded: Zdobywca Nagrody Pulitzera i dziennikarz National Geographic Paul Salopek w podróż „Out of Eden” wyruszył 10 stycznia 2013 roku. Pierwsze kroki postawił w Etiopii, a jego celem jest Patagonia. Skąd pomysł na trasę? Paul Salopek chce w ten sposób odtworzyć migrację człowieka prehistorycznego. Wędrówka odbywa się powoli, to tempo spacerowe. Znany dziennikarz i reporter chce w ten sposób nieco „zwolnić”, skupić się na rozmowach z napotkanymi po drodze ludźmi, przyglądać się otoczeniu. Podczas tej ciekawej wyprawy patronują mu National Geographic, the Knight Foundation i the Pulitzer Center for Crisis Reporting. Salopek wziął ze sobą tylko najbardziej potrzebne przedmioty oraz lekkiego laptopa I telefon satelitarny, by regularnie zdawać relacje z wyprawy. Dzięki temu czytelnicy na całym świecie mogą śledzić jego wyprawę, komentować i wiedzieć, że po kilku dniach otrzymają odpowiedź na swoje pytania. W tej chwili Paul Salopek wędruje w Etiopii. Stamtąd trasa, jaką obierze Salopekj będzie prowadzic przez Półwysep Arabski do Iranu, Indii i Chin, następnie do Rosji, na Alaskę i Kanadę, USA, Meksyk, kraje Ameryki Środkowej i Południowej aż do Chile. Pełny zapis jego refleksji, rozmów z tubylcami i zdjęcia można zobaczyć na: http://outofedenwalk.nationalgeographic.com/

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/517ff67116b6d08d4163f43f46e966d457384905-6197914.jpeg
width: 768
height: 466

3/2012
type: item
date: 2012-03-01T22:00:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: National Geographic
subject: andy
subject: patagonia
subject: podróże
subject: rekreacja
subject: sao paulo
subject: Sport
subject: torres del paine
description: Geny, wychowanie i „ten trzeci” Chciałabym wierzyć, że moja czteroletnia córka jest niczym biała niezapisana kartka i mam wpływ na to, jakim będzie człowiekiem. Najnowsze badania pokazują jednak, że w 70 proc. to geny określają charakter, a rodzice mogą jedynie pomóc dziecku w rozwinięciu niektórych cech. Zwłaszcza że istnieje jeszcze coś takiego jak „trzeci czynnik”, i to o nim między innymi możecie przeczytać w naszym artykule Dwa słowa o bliźniętach na str. 62. Dla genetyków bliźnięta, zwłaszcza wychowywane osobno, bez świadomości posiadania rodzeństwa, stanowią źródło nieocenionego materiału porównawczego do formułowania powyższych wniosków. A badawczych sposobności będą mieli jeszcze więcej, bo do 2050 r. już co druga ciąża ma być mnoga. I nie tylko bliźniaki się mnożą – coraz częściej bowiem na świat przychodzą wieloraczki (do tej pory swoisty rekord świata to ośmioraczki). Zastanawiam się tylko, jakie to uczucie patrzeć na swojego brata czy siostrę i widzieć identyczną osobę. Albo nawet kilka takich samych sióstr (jednojajowe pięcioraczki urodziły się w Kanadzie)! Przecież każdy uważa, że jest niepowtarzalny... Ja jednak nadal, mimo doniesień naukowców, zamierzam z takim samym entuzjazmem zapisywać białą kartkę życia mojego dziecka.Martyna Wojciechowska
encoded: SPIS TREŚCI: SKANER popularnonaukowy Wywiad z genetykiem prof. Tadeuszem Doboszem – „DNA, powiedz przecie”, czyli o ustalaniu ojcostwa, identyfikacji przestępców oraz sposobach odtwarzania dawno wymarłych gatunków. Podlasie - Co jest siłą regionu? To, że życie płynie tam wolniej. A słabością? To, że życie płynie tam wolniej. Uczciwy portret Podlasia musi być paradoksalny. Bliźnięta - Dlaczego jednojajowe bliźnięta, mające identyczne DNA, jednak się różnią, fizycznie i charakterem? Mówiąc w skrócie, powodem jest tajemniczy „trzeci czynnik”. Afrykański ryft - Serce kontynentu przecinają buzujące wulkaniczną energią wielkie geologiczne rowy. Ludzkie społeczności żyjące w regionie, pod presją braku przestrzeni życiowej i zasobów, też co jakiś czas eksplodują morderczą furią. Apostołowie - Choć formalnie było ich 12, poczet apostołów, którzy ponieśli w świat chrześcijańskie przesłanie, jest liczniejszy. Za kwestionowanie zastanego społeczno- -kulturowego porządku niemal wszyscy zapłacili życiem. Hulmany - Święte dla hinduistów małpki, z ważną rolą w starożytnej mitologii, potrafią korzystać ze swojego statusu. Choćby wpadając na urządzane specjalnie dla nich bankiety. Głazy narzutowe - Lądolód oprócz piasku i kamyków potrafił też taszczyć głazy naprawdę imponujące. Niektóre stoją dziś w zupełnie zaskakujących miejscach.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/281ab303bb1ab7a19ee142165795f1ee60394d77-6f9d266.jpeg
width: 1036
height: 1502

Konkurs - Odkryj Patagonię
type: item
date: 2010-10-15T06:12:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: konkursy fotograficzne
subject: magazyn traveler
subject: patagonia
description: Uwaga Konkurs! Wyślij zdjęcie ze swoim ulubionym miejscem w Polsce i wygraj jedną z czterech wypraw do Patagonii lub jedną z 500 nagród tygodniowych.
encoded: Szczegóły konkursu na stronie: www.kindercountry.pl

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a0749e8eb3cd4600c1bf399feb3cf021ced709c3-cd4fe4f.jpeg
width: 500
height: 320

Chile - informacje praktyczne
type: item
date: 2009-06-14T18:36:07.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ameryka południowa
subject: chile
subject: patagonia
subject: wyspa wielkanocna
description: Kilka przydatnych informacji dla wszystkich wybierających się do Chile.
encoded: Powierzchnia: 757 tys. km2. Chile rozciąga się na 4 300 km. Stolica: Santiago de Chile, mieszka tam blisko 5 mln ludzi. Wyspa Wielkanocna (Rapa Nui, Isla de Pascua) należy do Chile. Ludność: 16,5 mln mieszkańców. Gęstość zaludnienia: 21,7 osoby na km2. Szóste co do liczebności państwo Ameryki Południowej. Grupy etniczne: Metysi (66 proc.), biali (30 proc.), Indianie, m.in. Mapuche, Ajmara, Quechua (4 proc.). Język: hiszpański, keczua, ajmara, mapuche, rapanujski (na Wyspie Wielkanocnej). Sporadycznie angielski i francuski. Waluta: peso chilijskie. 1 euro = 720 peso, 1 USD = 550 peso. Do Chile najlepiej pojechać między listopadem a końcem lutego. Nawet w zimnej Patagonii można wtedy trafić na cieplejsze dni. Na Wyspie Wielkanocnej pogoda jest komfortowa przez cały rok. W styczniu 2010 r. w Chile i Argentynie odbędzie się przeniesiony z Afryki rajd „Dakar”. Polacy w celach turystycznych mogą podróżować bez wizy. Przy wjeździe nie jest określony minimalny okres ważności paszportu oraz nie ma obowiązku okazania biletu powrotnego. Z Europy do Santiago de Chile latają np. Lufthansa, Iberia, LAN czy KLM. Z Polski nie ma bezpośrednich lotów. Najtańszy bilet: 5–6 tys. zł. Z Santiago de Chile na Rapa Nui kursuje m.in. LAN. Cena 2,4 tys. zł. www.klm.com, www.iberia.com. 16-dniowa wycieczka do Chile i na Wyspę Wielkanocną kosztuje ok. 18 tys. zł, a trwająca 25 dni 20 tys. zł. www.mktramping.pl Chile Autobusem: w na dłuższych trasach jeżdżą wygodne dwupoziomowe autobusy. Największą spółką przewozową jest firma „Turbus”. Z Santiago do Pucon (10 godz. jazdy) zapłacimy 50 zł za autobus normal lub 90 zł za autobus semicama (posiłek i wygodniejsze fotele). Dworce autobusowe to wielkie kompleksy z restauracjami, kantorami wymiany walut i centrami informacji turystycznej. Samolotem: Największe chilijskie linie lotnicze Lan Chile są uważane za najlepszego przewoźnika w Ameryce Południowej. Latają też do Europy. www.skyairline.cl. Statkiem: 4-dniowy rejs między lodowcami Patagonii. Cena …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/20fc3e1746e9b6a05be1dafcbf818ade3b081d10-c112526.jpeg
width: 600
height: 399

Pociągający pasek lądu
type: item
date: 2009-06-14T18:35:18.000Z
creator: Barbara Radwańska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: chile
subject: gejzer
subject: lodowce
subject: patagonia
subject: wyspa wielkanocna
description: Chile to kraina różnorodności. Wzdłuż Pacyfiku między pustynnymi piaskami Atakamy i bezdrożami Patagonii kwitnie najbogatszy kraj Ameryki Południowej.
encoded: Czy sympatia do kraju może wziąć się z miłości do truskawek? Tak było w moim przypadku, gdy skosztowałam ich w środku pewnej mroźnej zimy. Były pyszne. Truskawki? O tej porze roku? Przyjrzałam im się bliżej – na każdym owocu była maleńka naklejka z napisem „Chile”. Od razu polubiłam ten kraj i szybko przekonałam się, że niesłusznie pomija się go w ofertach biur turystycznych i publikacjach podróżniczych. To długie państwo nazywane żartobliwie „najdłuższą plażą świata” przechodzi przez niemal wszystkie strefy klimatyczne. Na północy zaczyna się rozgrzaną pustynią, a kończy mroźnym krajobrazem lodowców na południowym krańcu. Chile zadziwi podróżnika przyzwyczajonego do serdecznych i gadatliwych mieszkańców Ameryki Łacińskiej, ognistych tańców i typowego latynoskiego zgiełku. Czeka go tu błoga cisza i spokojni, wręcz przesadnie uprzejmi tubylcy. Trudno jednoznacznie stwierdzić, czy to wpływ licznych emigrantów z Europy, czy też lat narzuconego przez dyktaturę porządku i dyscypliny. Naród ten, choć mniej żywiołowy niż jego gorącokrwiści sąsiedzi, jest ambitny, świetnie zorganizowany, bardzo pracowity i dobrze wykształcony (najmniejszy na kontynencie odsetek analfabetów). Pewnie dzięki temu Chile ma pozycję lidera przemian gospodarczych w Ameryce Południowej, a PKB wynosi 14 700 dolarów na osobę. Różnice kulturowe widoczne są nawet w zamiłowaniach do sportu. W przeciwieństwie do swoich południowoamerykańskich sąsiadów Chilijczycy nie emocjonują się piłką nożną. Potęgi futbolowe, jak Brazylia czy Argentyna, triumfują, wspierane przez rzesze kibiców przed telewizorami, a reprezentacja Chile osiąga mierne wyniki. Jednak to Chilijczycy, a nie ich sąsiedzi lubią aktywnie spędzać czas. Ze stolicy Santiago, gdzie mieszka niemal jedna trzecia populacji kraju, w godzinę dojeżdżają i nad ocean na surfing, i w wysokie partie gór, by poszaleć na snowboardzie. Prosto z porannych szaleństw na ośnieżonych stokach potrafi ą zdążyć na rozgrzaną popołudniowym słońcem plażę Pacyfiku. Złoto…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4a897c754e47874314ef54b435d61ca0ca892182-93528a9.jpeg
width: 600
height: 400

Patagonia – Kraina wiatru
type: item
date: 2009-03-18T20:01:37.000Z
creator: Mirosław Ikonowicz
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: andy
subject: patagonia
subject: podróże
subject: rekreacja
subject: sao paulo
subject: Sport
subject: torres del paine
description: Po kilku miesiącach pracy dla PAP w Sao Paulo, które liczy dziś 20 milionów mieszkańców i w którym czułem się jak mrówka w gigantycznym mrowisku, marzyłem o ciszy, samotności, rozległych widokach i czystym powietrzu. Taka jest najkrótsza geneza mojego wakacyjnego wypadu do Patagonii.
encoded: Chile i w Argentynie wszędzie jest daleko. Na mojej pożółkłej, rozkładanej jak harmonijka, wąziutkiej mapie, którą dostałem przed laty od przyjaciela, chilijskiego pisarza Eduardo La Barki, Chile – po całkowitym rozłożeniu – ma 80 cm długości. I zaledwie 6 cm szerokości w najgrubszym miejscu. Wąski pas ziemi ciągnie się wzdłuż wybrzeża Pacyfiku przez 4300 km z północy na południe, od granicy z Peru po Antarktydę. To kolejno: pustynie, wysokie góry, słodki klimat i nadmorskie winnice Valparaiso w środkowym Chile, dalej pampasy i na końcu, na południu, surowa kraina najpiękniejszych lodowców i jezior świata. Przede wszystkim jednak kraj barw i światła, tak intensywnych, że przeniesione na płótno stają się kiczem. Patagonia wraz z Ziemią Ognistą na mojej pożółkłej mapie zajmuje czwartą jej część i wygląda, od strony chilijskiej, od Oceanu Spokojnego, jak niezwykle skomplikowana i delikatna koronka. W taki delikatny, gęsty, nieregularny, niedający się opisać deseń wycinają ziemię setki fiordów, jezior, zatok i zatoczek oraz szerokich i wąziutkich kanałów. Argentyńska część Patagonii, nad Atlantykiem, ma dość regularną linię brzegową, mniej jezior; jest turystycznie mniej atrakcyjna. W połowie sierpnia zima ma się ku końcowi. O tej porze roku na południe od Puerto Aisen, od którego, z grubsza biorąc, zaczyna się prawdziwa Patagonia (czyli XI region Chile), temperatury spadają jeszcze poniżej zera. Nawet w lutym, gdy w Patagonii oficjalnie jest lato, zdarzają się dni, że przejmujący wiatr od Pacyfiku przenika przez najgrubsze swetry. Prawdziwe, antarktyczne mrozy zaczynają się za Cieśniną Magellana, na archipelagu wysp tworzących Ziemię Ognistą, nazwaną tak chyba od ostrego czerwonego kolorytu tamtejszych zachodów słońca. Tubylcom mróz nie przeszkadzał. Alacelufowie, jedno z plemion pierwotnych Indian zamieszkujących południe Patagonii, jak wspomina Karol Darwin w notatkach ze swej podróży, na 15-stopniowym mrozie biegali nadzy, jedynie z torsem owiniętym w skórę wilka lu…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/31b70905c1aa05abd5e56c4b6039b6edbeb088e0-e603a81.jpeg
width: 600
height: 399