National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-11-15T09:02:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Wciornastki pod lupą – fascynujące życie mikroskopijnych stworzeń
items: Czy zła sława strzyżaka sarniego jest uzasadniona? Podpowiadamy, jak uniknąć ataku latającego „kleszcza
items: Posiadanie kota sprzyja rozwojowi schizofrenii? Neurolodzy potwierdzają niepokojący związek
items: Grzyby, które kontrolują mózg. To ten gatunek zainspirował twórców „The Last of Us”
items: W starożytnych toaletach z Jerozolimy znaleziono ślady morderczych pasożytów. Mają prawie 3 tys. lat
items: Czy zwierzęta myślą? Odpowiedź nie jest jednoznaczna
items: Naukowcy wynaleźli nowy sposób na odstraszanie kleszczy. „Zachowują się jak pijane”
items: Na twojej twarzy żyją mikroskopijne roztocza. Są pasożytami, ale chcą zostać twoimi przyjaciółmi
items: Toksoplazmoza sprawia, że ludzie stają się bardziej atrakcyjni? Zaskakujące wyniki badań
items: Zwierzęta monogamiczne, czyli gatunki, które łączą się na całe życie
items: Pasożyt kontrolujący umysł sprawia, że ​​młode hieny są bardziej lekkomyślne wobec lwów
items: Cykady zombie. Ich umysły są kontrolowane przez toksyczne grzyby
items: Obżarstwo to ich drugie imię. Poznaj największych zwierzęcych żarłoków
items: Zmysły zwierząt są niesamowite. Jak postrzegają świat?
items: Jad - broń doskonała świata zwierząt. Nie tylko węże go używają
items: Liga mistrzów natury. Zwierzęce rekordy zawstydzają ludzkość
items: Natura lubi ironię? Pasożyty żerują na pasożytach
items: Powinien być wdzięczny, czy się obrazić? Nazwali pasożyta na cześć Baracka Obamy
items: Co roku łącznie na te choroby cierpi 20 mln ludzi. Pojawił się lek
items: Pamiętasz film "Obcy". Nie potrzeba nam kosmitów. Mamy własne potwory
items: Glista w organizmie ułatwiła jej zajście w ciążę! Pasożyty bywają pomocne?
items: Prawdziwe zombi są wśród nas
items: Jak fotografowano zwierzęce zombi
items: Węgorz z wkładką
items: Skazane na ciężką niszę

Wciornastki pod lupą – fascynujące życie mikroskopijnych stworzeń
type: item
date: 2025-11-15T09:01:49.000Z
creator: Marzena Wardyn-Kobus
subject: Przyroda
subject: owady
subject: pasożyty
subject: rośliny
description: Przecinki, a właściwie wciornastki, to małe owady, które warto poznać z bliska. Choć część gatunków należących do tego rzędu owadów szkodzi roślinom, wciornastki pełnią także istotne funkcje w ekosystemach – są drapieżnikami, zapylaczami i rozkładaczami materii organicznej. Dla miłośników przyrody i ogrodników obserwacja tych drobnych stworzeń staje się okazją do nauki i zrozumienia naturalnych procesów zachodzących w przyrodzie. Wciornastki udowadniają, że nawet najmniejsze organizmy mają ogromne znaczenie i fascynujące życie, którego warto być świadomym.
encoded: Spis treści: Jak wyglądają przecinki robaczki? Czy przecinki gryzą? Domowe sposoby na wciornastki Znaczenie wciornastków w przyrodzie Przecinki robaczki, czyli wciornastki, należą do rzędu Thysanoptera i obejmują około 6 tysięcy opisanych gatunków, z czego obecność 226 gatunków stwierdzono w Polsce. Można je spotkać na wszystkich kontynentach, od tropików po Antarktydę, są więc zwierzętami kosmopolitycznymi. Ich niewielkie rozmiary, zwykle od 1 do 2,5 mm, sprawiają, że łatwo je przeoczyć, a jednak potrafią w znaczący sposób wpływać na rośliny, na których żerują. Wciornastki występują w różnych środowiskach: na liściach, kwiatach, w ściółce leśnej, pod korą drzew, a nawet na glonach, grzybach i porostach. Niektóre gatunki są drapieżne i polują na inne małe bezkręgowce, inne zaś (fitofagi) żywią się sokami roślin, powodując ich odbarwienia, deformacje liści i pąków. Jak wyglądają przecinki robaczki? Wciornastki nie należą do najbardziej kolorowych owadów. Ich wygląd jest raczej stonowany i dyskretny, co pozwala im łatwo ukrywać się na liściach i łodygach roślin. Charakteryzują się wydłużonym ciałem z dwiema parami wąskich skrzydeł o strzępionych brzegach. Ich aparat gębowy jest asymetryczny i kłująco-ssący – prawe szczęki są zredukowane, a lewe przekształcone w sztylet, którym przebijają tkanki roślin, by wysysać sok. Na głowie znajdują się oczy złożone i przyoczka, a czułki składają się z kilku segmentów, co ułatwia owadom orientację w otoczeniu. Nie wszystkie wciornastki mają skrzydła – zdarzają się formy krótkoskrzydłe i bezskrzydłe. Ich odnóża są kroczne, zakończone pazurkami (w stadium larwalnym) lub przylgami (u dorosłych osobników). Wciornastki żyją zazwyczaj 2–4 tygodnie, a liczba pojawiających się w jednym roku pokoleń waha się od 1 do aż 15. Najłatwiej zauważyć wciornastki na liściach, gdzie pojawiają się charakterystyczne srebrzyste lub białe plamki, a czasem ciemniejsze ślady odchodów. Obserwacja ich zachowań pozwala dostrzec fascynujące aspekty życia tych…

przecinki-wciornastki-fa8ebd6.jpg
width: 2250
height: 1500

Czy zła sława strzyżaka sarniego jest uzasadniona? Podpowiadamy, jak uniknąć ataku latającego „kleszcza
type: item
date: 2025-11-10T08:14:38.000Z
creator: Marzena Wardyn-Kobus
subject: Przyroda
subject: lasy
subject: owady
subject: pasożyty
subject: Zdrowie
description: Na sam dźwięk jego nazwy wielu miłośników lasu odczuwa niepokój. Strzyżak sarni, zwany też „latającym kleszczem”, dorobił się opinii jednego z najbardziej nielubianych owadów w Polsce. Choć jego ukąszenia bywają bolesne, a kontakt z nim nie należy do przyjemnych, ten mały pasożyt jest też fascynującym przykładem przyrodniczej specjalizacji. Przystosował się do życia w sierści jeleniowatych oraz potrafi błyskawicznie zmieniać zachowanie i formę po znalezieniu gospodarza. Czy rzeczywiście zasłużył na swoją złą sławę, czy może jego rola w przyrodzie jest bardziej złożona, niż sądzimy?
encoded: Spis treści: Strzyżak sarni – występowanie Czy strzyżak gryzie? Jak odstraszyć strzyżaki sarnie? Znaczenie ekologiczne strzyżaków Strzyżak sarni (Lipoptena cervi), znany również jako strzyżak jeleni lub potocznie „latający kleszcz”, jest owadem z rzędu muchówek. Dorosłe osobniki osiągają długość od 5 do 6 mm (bez skrzydeł) i mają charakterystycznie spłaszczone ciało o brunatnym kolorze opatrzone długimi na 5,5–6 mm skrzydłami. Głowa strzyżaka jest szeroka, z małymi oczami i wyraźnie zredukowaną płytką zacieminiową. Odnóża zakończone pazurkami czepnymi pozwalają owadowi pewnie trzymać się sierści zwierzęcia. Twardy, chitynowy pancerzyk utrudnia ich zgniecenie. Samice, po zapłodnieniu, rodzą larwy bezpośrednio w futrze żywiciela. Strzyżaki odrzucają skrzydła po znalezieniu żywiciela. Dzięki temu strzyżaki pozostają przyczepione do futra swojego żywiciela na stałe, co ułatwia im pobieranie krwi. To właśnie ta cecha spowodowała, że owady te są nazywane „latającymi kleszczami”. Strzyżak sarni – występowanie Strzyżaki są szeroko rozpowszechnione na obszarach o klimacie umiarkowanym. W Europie spotykane są w lasach i na ich obrzeżach, od Skandynawii po kraje południowej Europy, a także w północnych Chinach i na Syberii. Gatunek został również przeniesiony do Ameryki Północnej. Najczęściej obserwuje się je od czerwca do września, choć w ciepłe i suche jesienie mogą aktywnie polować nawet do października. Strzyżaki pasożytują głównie na ssakach leśnych – sarnach, jeleniach, łosiach, a sporadycznie na borsukach . Ich obecność jest szczególnie zauważalna w pobliżu uczęszczanych przez zwierzęta ścieżek czy polan. Dzięki niewielkim rozmiarom i zdolności do lotu strzyżaki mogą w krótkim czasie opanować spory obszar lasu, a także znaleźć żywicieli. Stanowią istotny element ekosystemu, będąc pożywieniem dla drapieżników żywiących się owadami. Czy strzyżak gryzie? Tak, strzyżaki gryzą. Ich ukąszenia są zazwyczaj niegroźne dla życia człowieka. Owady te nie rozmnażają się na ludziach,…

strzyzak-0b84cf8.jpg
width: 2249
height: 1500

Posiadanie kota sprzyja rozwojowi schizofrenii? Neurolodzy potwierdzają niepokojący związek
type: item
date: 2025-05-05T09:02:33.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Nauka
subject: choroby zakaźne
subject: koty
subject: medycyna
subject: pasożyty
subject: psychiatria
subject: schizofrenia
subject: Zdrowie
description: Naukowcy przeanalizowali dane z kilkunastu krajów i doszli do zaskakujących wniosków. Okazuje się, że obecność kota w domu może podwoić ryzyko wystąpienia zaburzeń ze spektrum schizofrenii. Jak to możliwe?
encoded: W tym artykule: Konsekwencje toksoplazmozy Czym jest schizofrenia? Koty jako czynnik ryzyka Dwukrotnie większe ryzyko rozwoju schizofrenii Konieczne dalsze badania Australijscy naukowcy związani z Instytutem Mózgu oraz z Ośrodkiem Badań nad Zdrowiem Psychicznym działających przy Uniwersytecie w Queensland przeprowadzili metaanalizę 17 badań opublikowanych w ciągu ostatnich 44 lat w 11 krajach, w tym w USA i Wielkiej Brytanii. Wszystkie wspomniane badania koncentrowały się na przyczynach wystąpienia zaburzeń schizofrenicznych. – Znaleźliśmy związek między przebywaniem w towarzystwie kota a zwiększonym ryzykiem rozwoju zaburzeń związanych ze schizofrenią – wyjaśnia psychiatra John McGrath, jeden z autorów badania opublikowanego w czasopiśmie naukowym „Schizophrenia Bulletin”. Konsekwencje toksoplazmozy O możliwym związku między posiadaniem kota a ryzykiem rozwoju schizofrenii mówi się od 1995 roku. Już wówczas jako przyczynę sugerowano infekcję pasożytem o nazwie Toxoplasma gondii. To organizm zaliczany do protistów (pierwotniaków). Jednak dalsze badania w tym kierunku nie pozwoliły na wyciągnięcie jednoznacznych wniosków. Część z nich wykazywała, że rozwój schizofrenii w dorosłym życiu może wynikać z przebywania z kotami w okresie dzieciństwa. Część analiz nie wykazała jednak żadnego związku. 10 lat trzymał w sobie własne demony bojąc się poprosić o pomoc. Życie z psychozą Luke Watkin, uczeń ósmej klasy, pewnego dnia szedł sam szkolnym korytarzem, kiedy usłyszał dziwny i niepokojący dźwięk. Był to początek długiej i bardzo trudnej walki z demonami własnej... Niektóre z analizowanych badań łączą również ekspozycję na koty z wyższymi wynikami w skali mierzącej cechy związane ze schizofrenią oraz doświadczenia podobne do psychotycznych. Ale ponownie – nie wszystkie badania wykazują ten związek. Czym jest schizofrenia? Dodajmy, że schizofrenia to zaburzenie psychotyczne, które charakteryzuje się kilkoma grupami symptomów. Te można podzielić na negatywne i pozytywne. Wśró…

kota-a-schizofrenia-54185df.jpg
width: 5036
height: 3362

Grzyby, które kontrolują mózg. To ten gatunek zainspirował twórców „The Last of Us”
type: item
date: 2025-04-14T09:41:42.000Z
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: grzyby
subject: owady
subject: pasożyty
description: Czy istnieją grzyby, które pasożytują na organizmach żywych i zmieniają je w zombie? Tak i podobny rodzaj grzybów rośnie również w Polsce. To właśnie maczużnik pojawia się w popularnym serialu „The Last of Us”.
encoded: W tym artykule: Grzyby, które kontrolują mózg Na świecie istnieje ponad 20 gatunków grzybów pasożytniczych Jak grzyby zmieniają mrówki w zombie? Pasożyty toczą walki w mrówkach Anomalie i dziwactwa w świecie owadów 14 kwietnia odbyła się światowa premiera drugiego sezonu serialu „The Last of Us”. Produkcja, która powstała na podstawie gry o tym samym tytule, przenosi nas do postapokaliptycznego świata. 20 lat wcześniej wybucha epidemia wywołana przez grzyby z rodziny maczużnikowatych (Cordycipitaceae). Pasożyty zarażają mózg człowieka, a następnie zmieniają ludzi w krwiożercze bestie przypominające zombie. Zabijają wszystkich, którzy staną im na drodze. Dwie dekady później ci, którzy ocaleli, próbują przetrwać. Grzyby, które kontrolują mózg Do zakażenia zazwyczaj dochodzi poprzez ugryzienie. Ponadto grzybnia przenika zaatakowane tkanki i na ciele wytwarzają się struktury grzybobodobne. Brzmi przerażająco, tym bardziej że Cordyceps, czyli maczużnik istnieje naprawdę. Problem w tym, że w rzeczywistości nie jest w stanie zainfekować człowieka. Dr hab. Marta Wrzosek, mykolożka z Uniwersytetu Warszawskiego wyjaśniła na antenie radia TOK FM, dlaczego taka sytuacja byłaby niemożliwa. – Cordycipitaceae to duża grupa grzybów, która wyewoluowała, przystosowując się do konkretnych gatunków owadów. Ophiocordyceps unilateralis, czyli ten najbardziej znany, atakuje tylko dwa gatunki mrówek z rodzaju Camponotus i „zamienia je w zombie”. Są też inne linie filogenetyczne, które pasożytują na innych mrówkach – tłumaczy dr Wrzosek. – Wszystkie są wyspecjalizowane do danego żywiciela. Wobec tego trudno sobie wyobrazić, by któryś z nich mógł zaatakować człowieka. Musiałby się cofnąć w ewolucji, żeby dojść do stanu, kiedy nie był specjalistą, lecz był bardziej omnipotentny, po czym skierowałby się na drogę ku zwierzętom kręgowym – wyjaśnia polska uczona. Co ciekawe, grzyby z rodziny maczużnikowatych spotkamy również w Polsce. Chodzi o gatunek Cordyceps militaris, czyli maczużnik bojowy. …

Cordyceps-militaris-2aff4b9.jpg
width: 1000
height: 750

W starożytnych toaletach z Jerozolimy znaleziono ślady morderczych pasożytów. Mają prawie 3 tys. lat
type: item
date: 2023-05-26T13:57:54.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: archeologia
subject: Dom
subject: historia
subject: izrael
subject: medycyna
subject: pasożyty
subject: starożytność
description: Naukowcy natrafili na najstarsze ślady po pasożytach atakujących ludzi. Znajdowały się w resztkach kału ze starożytnych latryn z Jerozolimy. Latryny zostały zbudowane jeszcze w czasach Królestwa Judy, czyli trzy milenia temu.
encoded: W tym artykule: Mordercze biegunki Toalety ze starego świata Biegunka, choroba starożytności Jak wyglądała muszla klozetowa w bogatym jerozolimskim domu w VIII–VII wieku p.n.e.? Był to duży sześcian wyłupany z kamienia. Na środku miał wydrążony otwór, stosunkowo nieduży. Przed nim znajdowało się jeszcze jedno zagłębienie. Tego rodzaju urządzenia archeolodzy znajdują, odkopując starożytne domy w Jerozolimie. Jedno z nich pochodzi najprawdopodobniej z VIII wieku p.n.e. Dom, w którym stało, składał się z siedmiu pokoi i należał do dobrze sytuowanej rodziny. Jednak choroby, które gnębiły jej członków, były takie same, jak schorzenia atakujące najbiedniejszych. Naukowcy przebadali resztki odchodów z dwóch starożytnych dołów kloacznych. Znaleźli w nich ślady ogoniastka jelitowego (Giardia duodenalis). To pierwotniak wywołujący giardiozę, jedną z najczęściej występujących u ludzi chorób pasożytniczych. Mordercze biegunki W starożytności mikroorganizmy wywołujące dyzenterię były bardzo groźne. – Dyzenterią określa się zakaźne choroby przewodu pokarmowego powodowane przez pasożyty i bakterie – mówi na portalu phys.org dr Piers Mitchell, archeolog z Uniwersytetu Cambridge. – Wywołują biegunki, bóle brzucha, gorączkę i odwodnienie. Mogą być śmiertelne, szczególnie u małych dzieci. 5 najczęstszych chorób tropikalnych. Sprawdź, na co uważać w czasie podróży Choroby tropikalne mogą być nie tylko nieprzyjemną pamiątką z urlopu, ale także prawdziwym zagrożeniem dla zdrowia podróżującego i jego otoczenia. Warto dowiedzieć się, jakie choroby gr... >>" title="Poznaj 5 najczęstszych chorób tropikalnych >>>" /> – Choroby te były przenoszone, gdy fekalia dostawały się do wody pitnej albo miały kontakt z żywnością – mówi Mitchell. – Podejrzewamy, że były częste w najstarszych miastach starożytnego Bliskiego Wschodu – z powodu ich zatłoczenia, upału, much i ograniczonego dostępu do wody w miesiącach letnich – dodaje badacz. Toalety ze starego świata Naukowcy przebadali dwa kamienne bloki, …

w-starozytnych-toaletach-z-jerozolimy-znaleziono-slady-morderczych-pasozytow-maja-prawie-3-tys-lat-fot-f-vukasavovic-795c81e.jpg
width: 2880
height: 1439

Czy zwierzęta myślą? Odpowiedź nie jest jednoznaczna
type: item
date: 2022-12-08T14:11:00.000Z
creator: Marta Koton-Czarnecka
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: adaptacja
subject: biologia
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: natura
subject: owady
subject: Parenting
subject: pasożyty
subject: ptaki
subject: rekordy
subject: ryby
subject: Shopping
subject: Travel
subject: zwierzęta
description: Zastanawiasz się, czy zwierzęta myślą? Na to pytanie naukowcy szukają odpowiedzi od lat i choć pewności wciąż nie mamy, przeprowadzone dotychczas badania wskazują na to, że tak.
encoded: W tym artykule: Jak myślą zwierzęta? Jakie zwierzęta myślą? Wiele gatunków zwierząt już nieraz zaskoczyło swoim intelektem. Przykład? Dwie pszczoły z São Paulo, które wspólnymi siłami otworzyły butelkę. Choć nagranie spotkało się z różnym odbiorem, szybko stało się viralem. Na tym jednak nie koniec. Podobnych historii jest znacznie więcej. W 2021 roku Internet podbiło wideo amerykańskich naukowców, którzy nauczyli świnie obsługują joystick i grają w gry wideo. Kilka lat temu naukowcy dowiedli z kolei, że wrony mają poziom inteligencji zbliżoną do siedmioletniego dziecka. Natomiast najnowsze badania dowiodły, że sójki potrafią przejść przeznaczoną dla nich wersję słynnego testu pianki marshmallow, badający poziom samokontroli. Do najinteligentniejszych zwierząt świata zalicza się także choćby kruki, delfiny, krowy, papugi, ośmiornice czy nawet szczury. Mimo że lista jest zdecydowanie dłuższa, wiele osób wciąż zadaję sobie pytanie – czy zwierzęta myślą? Takie zachowania są mocnym argumentem na „tak”. Dlaczego właśnie ta ryba jest tak szybka? Zdziwisz się, gdy poznasz jej sekret Jak wynika z badań, organ produkujący olej pomaga miecznikom rozwijać większe prędkości podczas grasowania w morzu. Jak myślą zwierzęta? Przyjętą przez badaczy miarą zdolności zwierząt do myślenia i oceny ich inteligencji jest to, jak radzą sobie one w labiryntach, jak rozwiązują podsuwane im zagadki oraz czy mają świadomość „własnego ja”. Tę ostatnią cechą sprawdza się za pomocą tzw. testu czerwonej plamki. Uśpionemu zwierzęciu rysuje się na czole lub szyi czerwoną plamkę, a następnie stawia przed nim lustro. Jeśli po przebudzeniu i ujrzeniu własnego odbicia zwierzę wyciera plamkę z czoła, oznacza to, że ma świadomość samego siebie. Jeżeli próbuje wytrzeć plamkę z odbicia, to znaczy, że tej świadomości nie ma. Za pomocą takiego eksperymentu świadomość „własnego ja” stwierdzono u goryli, orangutanów, szympansów, bonobo, słoni, psów, delfinów butlonosych, orek, świń oraz srok. Inną oznaką inteli…

czy-zwierzeta-mysla-te-zachowania-sa-mocnym-argumentem-na-tak-0149fb6.jpeg
width: 1000
height: 667

Naukowcy wynaleźli nowy sposób na odstraszanie kleszczy. „Zachowują się jak pijane”
type: item
date: 2022-11-09T15:01:22.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: chemia
subject: kleszcze
subject: kleszczowe zapalenie mózgu
subject: komary
subject: medycyna
subject: pasożyty
subject: Travel
description: Opracowano nowy środek odstraszający kleszcze. W przeciwieństwie do istniejących, jest to repelent przestrzenny. Jeśli wyjdzie poza fazę testów i zostanie skomercjalizowany, będzie można go nosić przy sobie, zamiast rozpylać środek odstraszający na skórze albo na ubraniu.
encoded: W tym artykule: Nowy sposób na kleszcze Komary i kleszcze – jak się ich pozbyć? „Pole siłowe” odstraszające kleszcze Potrzebne dalsze badania nad repelentem O tym, jak groźne choroby mogą przenosić kleszcze, nie trzeba przypominać. Borelioza i kleszczowe zapalenie mózgu zagrażają mieszkańcom naszej strefy klimatycznej nie tylko w lecie, ale przez większość roku. Przed kleszczami można bronić się na kilka sposobów. Dwa najważniejsze to kontrola całego ciała i ubrania każdorazowo po spacerze na zewnątrz oraz stosowanie środków odstraszających, czyli repelentów. Te drugie w przypadku kleszczy są skuteczne, gdy rozpylamy je na skórze i ubraniu. Pajęczak musi mieć kontakt z substancją, by na niego podziałała. Inaczej jest, gdy walczymy z komarami. Komary odstraszają również repelenty przestrzenne. Czyli np. spirale, maty albo dozowniki elektryczne, które rozpylają środek owadobójczy w otoczeniu. Nowy sposób na kleszcze Nie jest wykluczone, że w przyszłości w podobny sposób będziemy odstraszać także kleszcze. W najnowszym numerze czasopisma naukowego „PLOS One” ukazał się artykuł opisujący nowy wynalazek. Opracowano go w laboratorium prof. Stephena Richa, mikrobiologa z Uniwersytetu Massachusetts Amherst. To pojemnik z nowym rodzajem repelentu, wydzielającym substancje lotne, które otumaniają kleszcze. Pewne wirusy powodują, że robisz się „smaczniejszy” dla komarów. To odkrycie może dać nam nowe repelenty Wirus wywołujący dengę i wirus Zika sprawiają, że myszy oraz ludzie zaczynają inaczej pachnieć. Zmieniony zapach częściej przywabia komary, które chętniej ich gryzą i w ten sposób prze... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/pewne-wirusy-powoduja-ze-robisz-sie-smaczniejszy-dla-komarow-to-odkrycie-moze-dac-nam-nowe-repelenty-fot-tom-ervin-getty-images-1fd79f9.jpeg" width="938" height="626" alt="Pewne wirusy powodują, że robisz się „smaczniejszy” dla komarów. To odkrycie może dać nam nowe repelenty (fot. Tom Ervin/Getty Images)" tit…

naukowcy-wynalezli-nowy-sposob-na-odstraszanie-kleszczy-zachowuja-sie-jak-pijane-fot-getty-images-3df7cbd.jpg
width: 2121
height: 1414

Na twojej twarzy żyją mikroskopijne roztocza. Są pasożytami, ale chcą zostać twoimi przyjaciółmi
type: item
date: 2022-06-22T12:53:27.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: biologia
subject: ewolucja
subject: medycyna
subject: pasożyty
subject: roztocza
subject: roztocze
subject: skóra
subject: Zdrowie
description: Naukowcy zsekwencjonowali genom roztocza, który bytuje wyłącznie na ludzkiej twarzy. To stworzenie tak dobrze przystosowało się do swojego gospodarza – czyli do nas – że ma szansę zamienić się w organizm symbiotyczny, podobny do bakterii żyjących w jelitach.
encoded: W tym artykule: Gdzie żyje pasożyt nużeniec? Blaski i cienie żerowania na człowieku Czy roztocza nużeńce przetrwają? Nasze wnętrzności są środowiskiem życia dużej ilości mikroskopijnych organizmów symbiotycznych, głównie bakterii tworzących mikroflorę jelitową. Jednak nie tylko one. Również nasza skóra przyciąga stworzenia, które żerują na niej ku swojemu pożytkowi. Naukowcy odkryli właśnie, że jedno z takich stworzeń z pasożyta zamienia się w symbionta. Swoje badania opisali w artykule opublikowanym w czasopiśmie „Molecular Biology and Evolution”. O jakim stworzeniu mowa? O nużeńcu ludzkim (Demodex folliculorum). Jest to niewielki roztocz, mający mniej niż pół milimetra długości. Nużeniec żyje bardzo krótko, bo tylko dwa tygodnie. W ciągu tego okresu jest związany tylko i wyłącznie z ludźmi. Gdzie żyje pasożyt nużeniec? Demodex folliculorum za środowisko życia wybrał sobie ludzką twarz. A na niej – mieszki włosowe i gruczoły łojowe, wewnątrz których chowa się w dzień. Nocą wychodzi na żer na powierzchnię skóry. Tam zdobywa pokarm (łój i martwe komórki skóry) oraz się rozmnaża. Pamiętasz film "Obcy". Nie potrzeba nam kosmitów. Mamy własne potwory Obecnie pasożyty stanowią około 40 procent gatunków zwierząt. Zwierzęta przekształciły się w formy pasożytnicze co najmniej 200 razy. Wygląda na to, że to rozwiązanie po prostu się op... Do kopulacji nużeńców dochodzi na naszych włosach. Roztocza te mają wyjątkowo prostą budowę ciała. Jest ono obłe i wydłużone, z kończynami na jednym końcu. Nietypowo umiejscowiony jest penis: samiec ma go w górnej części ciała na plecach. By kopulacja była możliwa, musi znajdować się pod samicą. Blaski i cienie żerowania na człowieku Naukowcy, którzy zsekwencjonowali genom nużeńca, odkryli zaskakującą rzecz. Środowisko życia tego roztocza – czyli ludzka twarz – powoduje nietypowe zmiany w jego genomie, specyficzne wyłącznie dla tego gatunku. Jakie to zmiany? Po pierwsze, okazało się, że genom Demodex folliculorum został zredukowany do minim…

na-twojej-twarzy-zyja-mikroskopijne-roztocza-sa-pasozytami-ale-chca-zostac-twoimi-przyjaciolmi-fot-getty-images-c1f57fa.jpeg
width: 2022
height: 1482

Toksoplazmoza sprawia, że ludzie stają się bardziej atrakcyjni? Zaskakujące wyniki badań
type: item
date: 2022-05-18T11:26:22.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: choroby
subject: choroby zakaźne
subject: medycyna
subject: pasożyty
subject: Zdrowie
description: Naukowcy podejrzewają, że pierwotniak Toxoplasma gondii, który jest odpowiedzialny za chorobę o nazwie toskoplazmoza, zmienia wygląd ludzi – i to na lepszy. Zakażeni mają być szczuplejsi i mieć bardziej symetryczne twarze.
encoded: W tym artykule: Toksoplazmoza: choroba, którą zarażamy się od kotów? Toksoplazmoza zmienia zachowanie ludzi Toksoplazmoza zmienia wygląd ludzi Symetryczne twarze zakażonych Toxoplasma gondii to pierwotniak (według nowej klasyfikacji – protist) wywołujący zakaźną chorobę pasożytniczą. Atakuje nie tylko ludzi i nie tylko ssaki, ale również ptaki. Jego obecność stwierdzono u 200 gatunków zwierząt. Ostatecznym żywicielem pasożyta są koty. W ich organizmie Toxoplasma gondii rozmnaża się płciowo, tworząc tzw. oocysty. Zwierzę wydala je razem z odchodami. Toksoplazmoza: choroba, którą zarażamy się od kotów? Popularne przekonanie głosi, że toksoplazmozą zarażamy się właśnie od kotów. To jednak zaledwie ułamek prawdy. W rzeczywistości wystarczy kontakt z nie dość dobrze nieumytymi warzywami lub zjedzenie niedogotowanego mięsa. Pierwotniak może również zarazić dziecko w łonie matki – i jest dla niego bardzo groźny. Stąd kobiety w ciąży powinny wykonywać testy kontrolne na toksoplazmozę. Ameba atakująca ludzki mózg pojawiła się na Florydzie Kąpiel w ciepłych jak zupa wodach wokół Florydy jest groźna dla zdrowia. Władze stanowe 3 lipca wydały ostrzeżenie dla mieszkańców hrabstwa Hillsborough po tym jak jeden mieszkaniec regio... Jaka jest szansa, że w ciągu życia będziemy mieć do czynienia z Toxoplasma gondii? Bardzo duża. Szacuje się, że pierwotniak zaraża się od 30 do 50 proc. całej populacji. U zdrowych dorosłych toksoplazmoza przebiega bezobjawowo. Nosiciele często w ogóle nie wiedzą, że zarazili się pasożytem. Toksoplazmoza zmienia zachowanie ludzi Nie oznacza to jednak, że pierwotniak nie miał na nich wpływu. W 2015 r. naukowcy przeprowadzili badania, z których wynikało, że mężczyźni zakażeni toksoplazmozą przejawiali większą skłonność do zachowań ryzykownych i impulsywnych. Przyczyną miał być podwyższony poziom testosteronu. To efekt uboczny strategii pasożyta. Infekując np. gryzonie sprawia, że stają się one śmielsze i częściej padają ofiarą kotów - ostatecznych żywicie…

zakazenie-toksoplazmoza-sprawia-ze-ludzie-staja-sie-bardziej-atrakcyjni-zaskakujace-wyniki-badan-fot-bsip-uig-via-getty-images-492d95f.jpeg
width: 1024
height: 708

Zwierzęta monogamiczne, czyli gatunki, które łączą się na całe życie
type: item
date: 2022-03-11T12:35:00.000Z
creator: Marta Koton-Czarnecka
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: adaptacja
subject: biologia
subject: natura
subject: owady
subject: pasożyty
subject: ptaki
subject: rekordy
subject: ryby
subject: Uroda
subject: Wolny czas
subject: związki
subject: zwierzęta
description: Czy monogamia istnieje w przyrodzie? Mimo powszechnego przekonania, że większość gatunków wybiera więcej niż jednego partnera, to nie brakuje ssaków, ptaków czy owadów podążających zupełnie inną drogą. Choć pod względem liczebności zwierzęta monogamiczne ustępują tym preferującym poligamiczny styl życia, to warto wiedzieć, które z nich kochają aż po grób.
encoded: W tym artykule: Monogamia u zwierząt Ptaki monogamiczne Czy i jakie owady żyją w monogamicznych związkach? Monogamia u zwierząt Monogamia wśród zwierząt nie jest zjawiskiem powszechnym, ale to nie oznacza, że nie ma jej w ogóle. Choć miłość na całe życie zdarza się w przyrodzie bardzo rzadko, to już cykliczna monogamia, czyli pozostawanie wiernym jednemu partnerowi przez jeden lub kilka sezonów rozrodczych, nie jest osobliwością. – Monogamia złożona z trzech elementów, czyli wierności seksualnej, społecznego przywiązania do partnera oraz wspólnej opieki rodzicielskiej, dotyczy 5 proc. zwierząt – tłumaczy Diane Witt, zoolog z National Science Foundation. Miłość rodzicielska jest najpiękniejsza. Udowadniają to wzruszające zdjęcia zwierząt Nie ma silniejszej więzi nad miłość między rodzicem i dzieckiem. I jest to prawidło dotyczące nie tylko ludzi. Rodzicielstwo jest wyjątkowe, także w świecie dzikich zwierząt. Zobacz wyj.. Doskonałym jej przykładem są gibony, które tworzą pary charakteryzujące się silnymi więzami między samcem a samicą. Żyjące głównie w lasach południowo-wschodniej Azji gibony są wyjątkami, bo wśród czterech rodzajów małp człekokształtnych (do których zalicza się też goryle, szympansy i orangutany) tylko one są monogamistami. Para zakochanych gibonów uwielbia własne towarzystwo i potrafi godzinami siedzieć na drzewie, przytulając się i flirtując. A gdy pojawią się dzieci, rolą samca jest ich ochrona przed agresją innych samców. Warto jednak dodać, że zwierzęta monogamiczne nie zawsze są wierne swoim drugim połówkom. Także w małżeństwach gibonów zdarzają się skoki w bok. Ptaki monogamiczne Bezapelacyjnie najwięcej monogamistów i cyklicznych monogamistów (przeszło 90%) jest wśród ptaków, które wiodą prym w tej dziedzinie. Od wieków symbolem wierności były łabędzie. I choć dzięki badaniom genetycznym wykryto, że czasem samiec łabędzia wychowuje nie swoje dzieci, to generalnie łabędzie pozostają sobie wierne przez co najmniej kilka sezonów, a bywa, że i p…

zwierzeta-monogamiczne-d665b5d.jpeg
width: 3778
height: 3022

Pasożyt kontrolujący umysł sprawia, że ​​młode hieny są bardziej lekkomyślne wobec lwów
type: item
date: 2021-07-12T08:43:35.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: hieny
subject: pasożyty
subject: Travel
description: Pierwsze tego typu badania dowodzą, że pasożyt, który wywołuje toksoplazmozę, może odgrywać większą rolę w zachowaniu zwierząt, niż przypuszczano.
encoded: W tym artykule: Gra w kotka i hienę „Przełom” Dorosłe hieny uchodzą za najskuteczniejsze drapieżniki Afryki, ale młode osobniki są jedną z ulubionych przekąsek lwów. Z tego też powodu maluchy najczęściej unikają dużych kotów i większość czasu spędzają przy rodzicach. Chyba że są zarażone pasożytem Toxoplasma gondii. Wówczas zbliżają się do lwów, przez co są narażone na śmierć cztery razy bardziej od ich zdrowych rówieśników – tak wynika z danych gromadzonych przez dziesięciolecia w Narodowym Rezerwacie Masai Mara w Kenii. – „Byłam w szoku, kiedy zobaczyłam tak dużą różnicę w odległości od lwów pomiędzy zarażonymi i niezainfekowanymi młodymi” – mówi Kay Holekamp, ​​ekolożka behawioralna z Michigan State University i współautorka nowego badania opublikowanego na łamach „Nature Communications”. – „Zawsze jestem zaskoczona, gdy widzę coś tak niesamowicie wyraźnego” – dodaje. Toxoplasma to jednokomórkowy pasożyt, który zaraża co najmniej jedną trzecią światowej populacji ludzi. Jest znany z tego, że potrafi manipulować żywicielami, między innymi myszami, do lekkomyślnego zachowania wobec kotów domowych. Teraz naukowcy po raz pierwszy zaobserwowali takie działanie również u dużych dzikich ssaków. Badania dowodzą także, że ogólnie pasożyty niedoprowadzające do zgonów, które mogą zarażać wiele zwierząt toksoplazmozą, odgrywają większą rolę w zmianie ich zachowania, niż sądzono. „Ten pasożyt nie grozi tylko kotom domowym i myszom. Ma znacznie większy zakres występowania” – wyjaśnia Holekamp, ​​która bada hieny od 1988 roku. Do 2050 r. małpy w Afryce stracą większość środowisk naturalnych Na skutek zmian klimatycznych różne rodzaje roślinności stopniowo przemieszczają się coraz wyżej. Zmiana naturalnych środowisk w niedalekiej przyszłości będzie dotyczyć wielu gatunków ... Gra w kotka i hienę Pasożyt Toxoplasma może znaleźć żywicieli wśród przedstawicieli wielu gatunków zwierząt, w tym gryzoni, ptaków i innych drapieżników po kontakcie ze skażonym mięsem lub kałem. Co ważne, …

hiena-i-lwica-e2c9476.jpeg
width: 1024
height: 683

Cykady zombie. Ich umysły są kontrolowane przez toksyczne grzyby
type: item
date: 2020-12-22T12:30:00.000Z
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: owady
subject: pasożyty
subject: Travel
subject: zwierzęta
description: To nie jest zapowiedź nowego katastroficznego horroru, lecz kolejny “smaczek”, który zaserwował nam niezwykle dowcipny rok 2020. Owady, których umysły kontrolowane są przez toksyczne grzyby, pojawiły się na zachodnich terenach stanu Wirginia. Znowu.
encoded: Jakby dzisiejszy świat nie był wystarczająco dziwny, naukowcy niedawno odkryli nową populację cykad, które są brutalnie atakowane przez kontrolujący umysł pasożytniczy grzyb, a następnie zmuszane do zarażania innych owadów. Zgodnie z nowymi badaniami, których wyniki zostały opublikowane w magazynie “PLOS Pathogens”, owady te, nazywane "cykadami zombie", wykazują te złowieszcze cechy pod wpływem Massospora – psychodelicznego grzyba, który zawiera substancje chemiczne podobne do tych znajdujących się w grzybach halucynogennych. Po zarażeniu gospodarza grzyb ten powoduje "niepokojący pokaz rodem z horroru klasy B", jak wygłosił w swoim komunikacie prasowym rzecznik Uniwersytetu Zachodniej Wirginii. Pierwsze zarodniki Massospora przejmują genitalia, odwłok i podbrzusze cykad. Następnie są one zastępowane przez zarodniki przenoszące grzyby na inne cykady. Po zainfekowaniu odpowiednio dużej liczby owadów grzyb na podbrzuszu cykady zaczyna powoli “ścierać się jak gumka na ołówku” – powiedział współautor studium Brian Lovett. Według innego współautora badania Matthew Kassona zainfekowane cykady, które zostały odkryte przez badaczy uniwersyteckich w Zachodniej Wirginii w czerwcu, to trzecia populacja tych owadów, w której przypadku stwierdzono, że padła ofiarą brutalnego zainfekowania przez Massospora. Ponieważ cykl życia cykad wynosi od 13 do 17 lat, ale przez pierwszą dekadę żyją one pod ziemią, wygląda na to, że zbadanie, jak grzyb zaraża ten gatunek owadów, będzie dla naukowców ekstremalnie trudnym zadaniem. Jak grzyb manipuluje cykadą? Mimo że prawie jedna trzecia (o ile nie więcej) ich ciałek zostaje zastąpiona trującą tkanką grzybiczą, zarażone cykady funkcjonują całkowicie nieświadome swojej choroby. Dzieje się tak, ponieważ grzyb manipuluje zachowaniem owadów, by utrzymać swojego żywiciela przy życiu, a nie zabijać go w celu maksymalnego rozproszenia zarodników. – Gdyby jedna z naszych, ludzkich kończyn została wyjęta lub gdyby nasz żołądek został rozcięty, prawdopo…

owady-zostaly-zakazone-przez-toksyczny-grzyb-fot-getty-images-81be810.jpeg
width: 1300
height: 856

Obżarstwo to ich drugie imię. Poznaj największych zwierzęcych żarłoków
type: item
date: 2020-08-03T08:50:00.000Z
creator: Marta Koton-Czarnecka
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: adaptacja
subject: biologia
subject: Edukacja
subject: jedzenie
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: natura
subject: owady
subject: pasożyty
subject: ptaki
subject: rekordy
subject: ryby
subject: zwierzęta
description: Żeby żyć, trzeba jeść. Czasem bez opamiętania.
encoded: W kwestii zwyczajów żywieniowych zwierząt też mamy do czynienia ze skrajnościami. Są takie stworzenia (np. węże czy gekony), które potrafią wytrzymać bez jedzenia nawet kilka miesięcy (pod warunkiem, że wcześniej się porządnie najadły), a są i takie, które muszą jeść niemal non stop. Do żerujących przez całą dobę zalicza się ryjówka aksamitna. Ten mały ssak (długość ciała 6–8 cm), powszechnie występujący m.in. w Polsce zjada w ciągu doby co najmniej tyle pokarmu, ile sam waży (czyli 5 do 12 g). Już kilka godzin bez jedzenia może być dla niego śmiertelne. Warto dodać, że ryjówka poluje i żywi się owadami, a zatem w przeciwieństwie do gryzoni uważanych za szkodników jest to zwierzę pożyteczne. Niebywałym apetytem odznaczają się gąsienice jedwabników. Przez 4–5 tygodni życia gąsienicy masa jej ciała zwiększa się 10 tys. razy. To dlatego, że gąsienica je bez przerwy. Aby wykarmić niedużą hodowlę jedwabników powstałą z 10 g greny (czyli jaj jedwabnika), potrzeba aż 300 kg liści morwy. Sławę żarłoka ma szarańcza pustynna występująca w Afryce i na Bliskim Wschodzie. Przez większość czasu owad ten żyje samotnie, odżywia się owocami i zielonymi częściami roślin, nie wyrządzając większych szkód. Jednak co kilka lat łączy się w ogromne stada składające się z miliardów osobników. Tak wielka chmara może w ciągu kilku minut zniszczyć całe pola upraw, zostawiając po sobie nagą ziemię.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e76f457d6f6cb3e711f6a373be4d27e158c51de8-5d48bc4.jpeg
width: 800
height: 532

Zmysły zwierząt są niesamowite. Jak postrzegają świat?
type: item
date: 2020-05-20T08:00:00.000Z
creator: Marta Koton-Czarnecka
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: adaptacja
subject: biologia
subject: natura
subject: owady
subject: pasożyty
subject: ptaki
subject: rekordy
subject: ryby
subject: wzrok
subject: zwierzęta
description: Ostrość zmysłów oznacza szybkość informacji.
encoded: W zależności od tego, w jakim środowisku żyje zwierzę i jaki tryb życia prowadzi, rozwija najbardziej przydatne mu zmysły. Drapieżnik nie obędzie się bez sokolego wzroku, a zwierzę aktywne nocą potrzebuje czułego słuchu. Niektóre zwierzęta dysponują zmysłami kompletnie niewykształconymi u człowieka – ryby, a także dziobaki mają zmysł elektryczny (wyczuwają pole elektryczne generowane przez inne zwierzęta), ptaki, pszczoły i termity posiadają zmysł magnetyczny (wykrywają kierunki pola magnetycznego, co ułatwia im orientację w przestrzeni), a grzechotniki posługują się zmysłem termicznym (potrafią zlokalizować ofiarę na podstawie ciepła emitowanego przez jej ciało). Nieomylny węch mają... ryby – łososie i węgorze, które zapamiętują zapach miejsca swego urodzenia, dzięki czemu bezbłędnie wracają do niego po latach. Trudno rozstrzygnąć, czy mistrzostwo świata zwierząt w tej kategorii arbitralnie przyznać właśnie im, czy może samcowi pawicy grabówki (Eudia pavonia). Ten nocny motyl potrafi wyczuć wabik samicy z odległości 11 km. Wynik zadziwiający tym bardziej, że samiczka produkuje ledwie 0,0001 mg substancji zapachowej. Ponieważ motyle nie mają nosa, komórki węchowe znajdują się u nich, tak jak u większości owadów, w rozgałęzieniach czułków. Rekordzista w kategorii „najlepszy słuch” także należy do rzędu motyli. To barciak większy (Galleria mellonella) wyczuwający ultradźwięki o częstotliwości 300 kHz. Dla porównania – człowiek słyszy dźwięki o maksymalnej częstotliwości 20 kHz, natomiast delfiny i nietoperze, powszechnie uważane za ekspertów od ultradźwięków, rozpoznają dźwięki maksymalnie do 160 kHz. Tę niezwykłą zdolność barciaka większego zidentyfikowali całkiem niedawno szkoccy naukowcy z University of Strathclyde w Glasgow, którzy swoje odkrycie opisali na łamach majowego wydania Biology. Zdaniem szefa zespołu badaczy dr Jamesa Windmilla tak wysoce rozwinięta zdolność odbierania ultradźwięków u barciaków jest zapewne wynikiem ewolucyjnego wyścigu zbrojeń między m…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8b35ee7f2840e72d299dec57a4b57330a24ff480-90aaa86.jpeg
width: 918
height: 602

Jad - broń doskonała świata zwierząt. Nie tylko węże go używają
type: item
date: 2019-03-27T05:00:00.000Z
creator: Marta Koton-Czarnecka
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: adaptacja
subject: biologia
subject: Edukacja
subject: Lifestyle
subject: natura
subject: owady
subject: pasożyty
subject: ptaki
subject: rekordy
subject: ryby
subject: ukąszenie
subject: Zdrowie
subject: zwierzęta
description: Ukąszenia to potężna, bywa, że śmiertelna broń.
encoded: Zwierzęta gryzą i żądlą, aby obezwładnić ofiarę, lub w obronie własnej. Ale jad jadowi nierówny – bywają śmiertelne ukąszenia, które prawie w ogóle nie bolą, ale są takie, które nie zagrażają życiu, za to bolą jak diabli. Do kategorii niegroźnych dla życia, ale okrutnie bolesnych należy cios zadany przez dziobaka. To australijskie, przyjaźnie wyglądające zwierzę jest jednym z nielicznych jadowitych ssaków. Samiec dziobaka ma na tylnych kończynach ostrogi jadowe, którymi wprowadza toksynę w ciało agresora. Efektem jest rozdzierający ból, który może przerodzić się w hiperalgezję (przeczulicę) – trwający miesiącami stan nasilonego odczuwania bólu nawet pod wpływem delikatnego dotyku. Przeczulica jest skutkiem uszkodzenia funkcjonowania receptorów bólowych w miejscu wkłucia ostrogi dziobaka. Dojmujący ból potrafią zadawać pająki, np. czarna wdowa (Latrodectus mactans). Jej jad jest 15 razy silniejszy od jadu grzechotnika i bez trudu zabija owady. Ssaki i ptaki zazwyczaj jedynie paraliżuje, bo pająk dysponuje jadem oszczędnie i wstrzykuje bardzo małą dawkę. Jad czarnej wdowy to neurotoksyna, która po przedostaniu się do ciała człowieka wnika do krwiobiegu, a następnie wraz z krwią rozprzestrzenia się po organizmie i uszkadza zakończenia nerwowe zlokalizowane w różnych miejscach. Samo ugryzienie jest niezbyt bolesne, bardzo bolesne są natomiast skurcze mięśni pojawiające się 20–30 minut po ukąszeniu. Najgorsze są bóle kurczowe brzucha, które trwają do 48 godzin. – Objawy wywołane ukąszeniem przez czarną wdowę nazywane są latrodektyzmem i oprócz silnych bólów kurczowych obejmują bóle głowy i wymioty. Wskazana jest też profilaktyka przeciw tężcowi – informuje dr hab. med. Jacek Sein Anand z Pomorskiego Centrum Toksykologii. Na szczęście czarne wdowy są raczej bojaźliwe, chętniej chowają się przed ludźmi niż ich atakują. Helodermy arizońskie też unikają ludzi, ale gdy zostaną do tego zmuszone, gryzą naprawdę boleśnie. Heloderma arizońska jest jedną z trzech jadowitych jaszcz…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/52a570a7c064e19ae2bd8f414e2cf6833bf9addc-d5a5f89.jpeg
width: 1000
height: 666

Liga mistrzów natury. Zwierzęce rekordy zawstydzają ludzkość
type: item
date: 2019-01-02T07:00:00.000Z
creator: Marta Koton-Czarnecka
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: adaptacja
subject: biologia
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: natura
subject: owady
subject: Parenting
subject: pasożyty
subject: ptaki
subject: rekordy
subject: ryby
subject: Technologia
subject: Zdrowie
subject: zwierzęta
description: Do czego zdolne są zwierzęta? Do wszystkiego, bo w świecie przyrody nie ma rzeczy niemożliwych
encoded: Żyjące w azjatyckich lasach wielkookie wyraki bez trudu odkręcają głowę o 180 stopni, kaszaloty nurkują na głębokość 2500 m, a termity budują na pustyni klimatyzowane osiedla. Wszystkie te niezwykłe umiejętności są przejawem przystosowania zwierząt do środowiska, w którym żyją. I mowa tu nie tylko o warunkach fizycznych, takich jak ekstremalny upał czy ciemność, ale także o skomplikowanych zależnościach współtworzonych przez wszystkie żyjące w danym środowisku organizmy. Klasycznym przykładem takiej relacji, silnie stymulującej rozwój adaptacji, jest zależność między drapieżcą a jego ofiarą bądź między pasożytem a jego żywicielem. Zgodnie z koncepcją „Czerwonej Królowej” drapieżnik musi być coraz szybszy, sprawniejszy i wyposażony w coraz lepsze zmysły, bo jego ofiara też jest coraz szybsza, sprawniejsza i coraz lepiej przystosowana do ucieczki bądź obrony. A zatem, jak mówiła Czerwona Królowa z powieści "Po drugiej stronie lustra" Lewisa Carrolla, aby utrzymać się w tym samym miejscu, trzeba biec, ile sił. Dobrze znaną biologom ilustracją tego, jak na rozwój przystosowań działa zarówno presja drapieżców, jak i zmiany warunków siedliskowych, jest przypadek krępaka brzozowego (Biston betularia). Badania nad adaptacją tych ciem prowadzone były w Anglii od połowy XIX w. Wówczas większość osobników miała jasne ubarwienie, co było przystosowaniem do przebywania na pokrytych porostami, a przez to jasnych pniach drzew i pozostawania niewidocznymi dla drapieżnych ptaków. Jednak w następstwie rozwoju przemysłu powietrze w Anglii ulegało zanieczyszczeniu dymami i sadzą. Skutek? Porosty obumarły, a pnie drzew pociemniały, tak że uwadze drapieżców zaczęły uchodzić ciemne motyle. Ciemne ubarwienie okazało się na tyle dobrym przystosowaniem do nowych warunków, że obecnie w uprzemysłowionych rejonach Anglii 90 proc. populacji Biston betularia to osobniki o ciemnych skrzydłach. Nie mniej istotna dla rozwoju, niekiedy naprawdę zdumiewających, przystosowań jest panująca w świecie zwi…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/133d5c57b52d1063581cd2a473d4a5d9251d01f9-5d074ae.jpeg
width: 2833
height: 1896

Natura lubi ironię? Pasożyty żerują na pasożytach
type: item
date: 2018-07-05T07:24:09.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: ciekawostki
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: pasożyty
subject: Technologia
subject: Zdrowie
subject: zwierzęta
description: To brzmi jak ironia losu, albo czarny humor. Na pasożytach potrafią rozwijać się inne pasożyty.
encoded: Wśród mieszkańców głębin oceanu pasożytnictwo tak się rozwinęło, że nawet pasożyty pasożytujące na rybach miewają własne pasożyty - informuje „International Journal for Parasitology”. Jak wyjaśnia Andrea Quattrini z Harvey Mudd College w Claremont (Kalifornia) pasożyty mogą być wskaźnikiem zdrowego ekosystemu. Nie pozwalają bowiem populacjom swoich żywicieli zbytnio się powiększyć. Quattrini oraz Amanda Demopoulos z US Geological Survey oglądali filmy nakręcone przez zdalnie sterowane pojazdy podwodne (ROV), badające dno oceanu u północno-wschodnich wybrzeży USA. Jedna trzecia ryb widocznych na nagraniach z 43 misji ROV miała widoczne pasożyty - nawet po kilkadziesiąt egzemplarzy. W przypadku niektórych gatunków pasożyty miała co druga ryba. Były to głównie skorupiaki: równonogi i widłonogi. Niektóre z nich mają kończyny zaopatrzone w haczyki, pozwalające przyczepić się do ryby. Inne wgryzają się w ciało. U jednego z pasożytniczych widłonogów naukowcy zaobserwowali własne pasożyty - osiem pijawek. Po raz pierwszy zobaczyli także równonoga z rodziny Cymothoidae, pasożytującego na rybie Hoplostethus mediterraneus. Quattrini zaznacza, że bez fizycznego dostępu do widocznych na nagraniach pasożytów trudno ustalić, czy są wśród nich gatunki nieznane nauce. Jednak ROV jest bardzo dobrym narzędziem do obserwacji głębinowych pasożytów. Łowienie metodą trałowania i wydobywanie na powierzchnię może uszkadzać ryby i pozbawiać je pasożytów. Źródło: PAP

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8a975214ccc76df0a16aee9e94b5cec7df9f8c29-110e112.jpeg
width: 1024
height: 768

Powinien być wdzięczny, czy się obrazić? Nazwali pasożyta na cześć Baracka Obamy
type: item
date: 2016-09-09T09:37:52.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: ciekawostki
subject: pasożyty
description: Naukowcy nazwali niedawno odkrytego pasożyta imieniem i nazwiskiem amerykańskiego prezydenta. Autorzy odkrycia przekonują, że to jednak zaszczyt, bo pasożyt jest "długi, chudy i fajny jak diabli."
encoded: Oficjalna nazwa tego stworzenia to Baracktrema obamai. Jego odkrycie i nazwanie ogłoszono w prestiżowym Journal of Parasitology. Autor tekstu, Thomas R. Platt, jest kuzynem amerykańskiego prezydenta. Stwierdza on, że polityk powinien potraktować to jako zaszczyt, ponieważ... jest do niego podobny! Naukowiec spieszy z tłumaczeniem, które rozwiewa wątpliwości, że nie chodzi tu o wysublimowaną obrazę. Pisze, że pasożyt jest „długi, szczupły i fajny jak diabli.” Większość polityków z pewnością jest przyzwyczajona do tego, że ludzie nazywają ich pasożytami, to jednak zdecydowanie coś nowego. Barackterma obamai ma mniej więcej 2 cale, żyje w płucach dwóch gatunków słodkowodnych żółwii w Południowowschodniej Azji. Oba te gatunki zagrożone są wyginięciem. Nie jest to pierwszy pasożyt nazwany imieniem amerykańskiego prezydenta. W kwietniu 2012 roku naukowcy z Uniwersytetu Nowego Meksyku nazwali pewien nowy gatunek afrykańskiego włosienia Paragordius obamai. Włosień ten jest wyjątkowy ponieważ potrafi rozmnażać się bez udziału męskich osobników. Z Obamą łączy go fakt, że ojciec prezydenta urodził się w Kenii, a tam właśnie odnaleziono pasożyta. Źródło: Politico / Journal of Parasitology Obejrzyjcie kolejny odcinek naszego serialu "Warto spróbować"! Tym razem odkrywamy skarby w zatopionym kamieniołomie. View oEmbed on the source website

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4c3425babdb4f0c5787874c7c7425bd6b831cf75-406bc73.jpeg
width: 2000
height: 1168

Co roku łącznie na te choroby cierpi 20 mln ludzi. Pojawił się lek
type: item
date: 2016-08-09T11:40:38.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: choroby
subject: leki
subject: pasożyty
description: Specjaliści Genomics Institute of the Novartis Research Foundation opracowali jeden lek na trzy choroby pasożytnicze, które co roku atakują 20 mln ludzi, a 50 tys. uśmiercają – informuje „Nature”.
encoded: Przetestowano 3 mln substancji zanim znaleziono środek oznaczony na razie symbolem GNF6702, który przetestowano na myszach. Okazał się on skuteczny w zwalczaniu trzech pasożytów wywołujących śpiączkę afrykańską, chorobę Chagasa oraz leiszmaniozę. Z dotychczasowych eksperymentów wynika, że jest on mniej toksyczny i bardziej skuteczny od obecnie stosowanych farmaceutyków. Choroby te powodują trzy spokrewnione ze sobą pasożyty: Trypanosoma brucei, świdrowiec przenoszony przez muchy tse-tse, Trypansosoma cruzi, również świdrowiec występujący w Ameryce Środkowej i Ameryce Południowej oraz wiciowce z rodzaju Leishmania. Nie ma jeszcze pewności, czy faktycznie jednym lekiem będzie można leczyć wszystkie trzy choroby pasożytnicze. Świdrowiec powodujący śpiączkę afrykańską przenika do mózgu. Być może trzeba będzie go zwalczać oddzielnym preparatem. Dr Elmarie Myburgh z University of York twierdzi w wypowiedzi dla BBC News, że bez względu na to, w jakiej postaci zostanie podana, jest to ta sama substancja czynna, która może działać na trzy choroby pasożytnicze. Trypanosoma brucei przedostaje się do naczyń i węzłów chłonnych człowieka i po 2-3 miesiącach przechodzi do płynu rdzeniowo – mózgowego. Wywołuje u zakażonej osoby sen i doprowadza do skrajnego wycieńczenia organizmu, który kończy się śmiercią. Choroba występuje w Afryce Subsaharyjskiej. Pluskwiaki wywołujące Chorobę Chagasa dostają się do organizmu człowieka poprzez kał. Można je wetrzeć przez spojówkę, uszkodzoną skórę bądź błonę śluzową jamy ustnej. Zdarza się również zakażenia u noworodków poprzez ssanie mleka karmiącej matki. Leiszmanioza u ludzi wywołuje 21 gatunków spośród ponad 30 wiciowców Leishmania atakujących zwierzęta. Do zakażenia dochodzi najczęściej po ukąszeniu samic muchówek, ale możliwe jest też zarażenie poprzez rozgniecenie zakażonego owada i wtarcie go w ranę. Źródło: PAP

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e450224339032d4eb85ee0155902f84efc44c8a6-62f9eeb.jpeg
width: 684
height: 443

Pamiętasz film "Obcy". Nie potrzeba nam kosmitów. Mamy własne potwory
type: item
date: 2016-07-25T09:31:04.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: ciekawostki
subject: kosmici
subject: pasożyty
description: Obecnie pasożyty stanowią około 40 procent gatunków zwierząt. Zwierzęta przekształciły się w formy pasożytnicze co najmniej 200 razy. Wygląda na to, że to rozwiązanie po prostu się opłaca.
encoded: Kiedy pytam Sarę Weinstein o jej ulubionego pasożyta, śmieje się i szybko odpowiada: „Uważam, że muchy, który pasożytują na żabach, są naprawdę interesujące”. Istnieje wiele gatunków tych pasożytów, w tym dwa znane są jako muchy ropuszanki. Samice składają jaja na żabach i ropuchach – czasami na ich skórze, choć zdarza się też w jamie nosowej. Później wylęgają się z nich larwy w postaci czerwia, które stopniowo wyjadają ciało gada. Czasami można je zobaczyć przez rany, które tworzą po bokach ciała żywiciela. Ich apetyt jest z reguły fatalny w skutkach. W momencie kiedy żywiciel wyda ostatnie tchnienie, larwy spadają na ziemię i przekształcają się w dorosłe osobniki. Jak w filmie "Obcy" Wiele insektów jest też zjadanych żywcem przez larwy pasożytniczych os, much i innych owadów. Jednak to, co naprawdę przeraża Weinstein to wizja zwierzęcia z kręgosłupem, czyli kręgowca, tak jak my, który w podobny sposób kończy żywot. – Nie myślimy, że pasożyty u kręgowców mogą przejąć cały organizm – mówi. – To jak w filmie Obcy. Pasożyty to te stworzenia, które na pewnym etapie życia potrafią przeżyć, dzięki żywieniu się innym osobnikiem. Łatwo jest myśleć o nich jako o wybrykach natury, potwornych odmieńcach spotykanych tylko przy niesamowitym pechu. Jednak jak wspomniałem w TED Talk, pasożytnictwo jest bardziej regułą niż wyjątkiem. Szacuje się, że około 40 procent gatunków zwierząt to pasożyty. Zapomnijcie o słoniach, kolibrach, wielorybach i żółwiach – wybierzcie pierwsze z brzegu zwierzę, a prawdopodobnie będzie to jakiś krwiopijca, roznosiciel chorób, kastrator żywiciela albo pożeracz istot żywych. Dobry pomysł czy ślepy zaułek? Rzeczywiście, jak pokazali Weinstein i jej doradca Armand Kuris, pasożytnictwo ewoluowało wśród zwierząt co najmniej 223 razy – prawie cztery więcej niż poprzednio szacowane „około 60”. - Bardziej dokładne badania ewolucji pasożytów znacząco pomogłyby zrozumieć nam ewolucję życia – piszą. To muchy ropuszanki sprawiły, że Weinstein – studentkę studiów …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c0404f0bec9be16c27809f7d4d95e2a5cb18c983-ded0294.jpeg
width: 945
height: 629

Glista w organizmie ułatwiła jej zajście w ciążę! Pasożyty bywają pomocne?
type: item
date: 2015-11-23T10:54:00.000Z
creator: papauthor
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: ciąża
subject: pasożyty
subject: płodność
description: Różne gatunki pasożytów mogą zwiększać lub obniżać płodność kobiet – informuje pismo „Science”.
encoded: Choć w większości przypadków obecność pasożyta obniża płodność, kobiety z plemienia Tsimane zarażone glistą ludzką mają więcej dzieci niż niezarażone - wykazały badania przeprowadzone w amazońskich lasach Boliwii przez zespół Aarona Blackwella z University of California w Santa Barbara (USA). Przez 9 lat zebrano dane dotyczące 984 kobiet. Inspiracją do przeprowadzenia badań było własne doświadczenie jednej z badaczek, która starała się o dziecko, gdy mąż odwiedził ją podczas badań prowadzonych w Boliwii. Ponieważ zaszła w ciążę niemal od razu, zastanowiło ją, jak wpłynęła na poczęcie obecność glisty w organizmie. Kobiety Tsimane rzadko stosują antykoncepcję i mają średnio po dziewięcioro dzieci. 70 proc. z nich jest zarażonych pasożytniczymi robakami. Jak wykazały badania, kobiety zarażone najczęściej występującym tęgoryjcem rodzą pierwsze dziecko później, a odstępy pomiędzy ciążami są u nich dłuższe, natomiast glista ludzka wpływa na płodność w przeciwny sposób. W porównaniu do osoby niezarażonej, w ciągu całego życia kobieta zarażona glistą mogłaby urodzić dwoje dzieci więcej, natomiast tęgoryjcem – o troje mniej. Na razie nie wiadomo, jaki jest mechanizm wpływu robaka na płodność – prawdopodobnie chodzi o układ immunologiczny. Poza tym pasożyty mogą spowodować zagrażające życiu powikłania przebiegu ciąży. Jak ocenia Blackwell, tęgoryjcem i glistą zarażonych jest około 800 milionów ludzi na całym świecie, toteż ich wpływ na globalną demografię może być ogromny. Źródło: PAP

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/42613f86015ded28d4eb4efa2e6d61db04809bcf-ee40b57.jpeg
width: 5184
height: 3456

Prawdziwe zombi są wśród nas
type: item
date: 2014-11-03T07:51:00.000Z
creator: Carl Zimmer
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: nauka
subject: owady
subject: pasożyty
description: W jaki sposób diaboliczne pasożyty przejmują kontrolę nad mózgami swoich ofiar, sprawiając, by im bezwolnie służyły? O tym w listopadowym "National Geographic Polska".
encoded: Oglądanie bożej krówki zamienionej w zombi jest zadziwiające, ale i smutne. Normalnie biedronki są żarłocznymi drapieżnymi chrząszczami. Jeden osobnik może w ciągu swego życia zjeść kilka tysięcy mszyc. Aby znaleźć ofiarę, biedronka najpierw macha czułkami, by wykryć związki chemiczne uwalniane przez rośliny zaatakowane przez roślinożerne owady. Namierzywszy te sygnały, przełącza swój aparat czuciowy na poszukiwanie cząsteczek wydzielanych przez same mszyce. Potem podkrada się i uderza, rozdzierając mszycę żuwaczkami wyposażonymi w zadziory. Biedronka użądlona przez pasożytniczą osę (fot. Anand Varma) Biedronki są też dobrze chronione przed większością swoich wrogów. Ich czerwono-czarna okrywa, tak zachwycająca dla ludzkich oczu, jest właściwie ostrzeżeniem dla potencjalnych napastników: pożałujesz, jeśli mnie ruszysz. Kiedy ptak lub jakieś inne stworzenie usiłuje ją zaatakować, biedronka wypuszcza truciznę ze stawów swoich nóg. Napastnik, czując gorycz, wypluwa ofiarę. Drapieżniki uczą się odczytywać czerwono-czarne osłony skrzydeł jako sygnał, aby trzymać się z daleka. Mogłoby się wydawać, że jako drapieżnik chroniony przed innymi drapieżnikami biedronka prowadzi doskonałe owadzie życie – gdyby nie osy składające jajeczka w jej żywym ciele. Jedna z nich, Dinocampus coccinellae, przypomina wielkością granulkę do posypywania lodów. Kiedy samica osy jest gotowa do złożenia jajeczka, ląduje w pobliżu biedronki kierując żądło pod spód owada, wstrzykuje w ofiarę jajeczko wraz z mieszaniną chemikaliów. Po wykluciu larwa żywi się płynami wypełniającymi jamę w ciele żywicielki. Choć biedronka jest stopniowo pożerana, z zewnątrz wydaje się niezmieniona. Nadal z pasją atakuje mszyce. Lecz kiedy strawi zdobycz, żerujący w niej pasożyt żywi się powstałymi składnikami pokarmowymi i dzięki nim rośnie. (...) Zobacz, jak powstawały zdjęcia zwierzęcych zombi na potrzeby artykułu. Cały artykuł w listopadowym wydaniu "National Geographic Polska" – już w kioskach!

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d2201a6e64213d130aa6b3ffcbd9e89c632f5324-2f35e53.jpeg
width: 670
height: 503

Jak fotografowano zwierzęce zombi
type: item
date: 2014-11-03T07:50:00.000Z
creator: Anna Szczypczyńska
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: fotografia
subject: owady
subject: pasożyty
description: Prawdziwe zombi w obiektywie Ananda Varmy. Jak powstawały mrożące krew w żyłach zdjęcia do listopadowego materiału "National Geographic"?
encoded: Świat pełen jest pasożytów – pożeraczy umysłów, które przenoszą swoje geny uprowadzając nosiciela i zamieniając go w prawdziwe zombi. W listopadowym wydaniu magazynu "National Geographic Polska" Carl Zimmer przeprowadza śledztwo w sprawie tajemniczego życia tych istot i lekcji, jakie daje nam na ich przykładzie ewolucja. Materiał Zimmera byłby niepełny bez imponujących zdjęć fotografa Ananda Varmy. Zobacz na filmie, jak powstawały przerażające fotografie pasożytów i ich ofiar.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c16c9a11de4db9bf202be5dee7eea127d8e2152d-e3e0596.jpeg
width: 670
height: 503

Węgorz z wkładką
type: item
date: 2014-03-27T08:00:00.000Z
creator: redakcjang
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: nauka
subject: pasożyty
subject: węgorz
description: W ciele niemal co trzeciego węgorza z amerykańskiego bazaru znaleziono pasożyty
encoded: Wyniki badań, które publikuje biuletyn Emerging Infectious Diseases są zatrważające. Grupa naukowców z USGS (Instytyt Geologiczny Stanów Zjednoczonych) kupiła 47 okazów węgorza błotnego (Monopterus cuchia), pochodzącego z Azji gatunku tropikalnego, na miejskich bazarach w Atlancie, Orlando i na nowojorskim Manhattanie. Oferowane tam ryby sprzedawane są żywe, po czym na życzenie klienta zabija się je i patroszy. Trzynaście kupionych przez naukowców okazów było nosicielami nicienia Gnathostoma spinigerum, pasożyta zdolnego atakować także ludzi. Do infekcji może dojść po zjedzeniu surowego lub niedogotowanego mięsa. Po dostaniu się do ludzkiego organizmu, nicień może migrować między tkankami przez wiele lat, powodując ból płytko pod skórą. Czasem larwa przedostaje się głębiej do organów, co może być już tragiczne w skutkach. Do większości infekcji pasożytem dochodzi w krajach Azji Południowo-wschodniej. Ryby, które do badań kupili Amerykanie, pochodziły z legalnego importu z Bangladeszu. W tym kraju do zatrucia pasożytem przez ludzi dochodzi akurat rzadko, choć niemal połowa psów jest według relacji jego nosicielami. W Stanach Zjednoczonych nie odnotowano jeszcze przypadku infekcji – głównie dlatego, że nicień nie ma szans przeżyć dokładnej obróbki termicznej węgorza. Jednak zagrożeni Gnathostoma spinigerum mogą być szczególnie turyści, coraz odważniej eksperymentujący z kuchnią w odległych zakątkach świata.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ae41a5fde0f3fc58848e217690f61cf0c6dc628d-a340321.jpeg
width: 1000
height: 667

Skazane na ciężką niszę
type: item
date: 2013-09-24T17:56:29.000Z
creator: Marta Koton-Czarnecka
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: adaptacja
subject: biologia
subject: natura
subject: oceany
subject: owady
subject: pasożyty
subject: ptaki
subject: pustynie
subject: rekordy
subject: ryby
subject: sporty ekstremalne
subject: zwierzęta
description: Naprawdę trudno znaleźć na Ziemi miejsca, gdzie nie ma życia.
encoded: Zwierzęta żyją w krainie wiecznych śniegów i lodów, a także na niemiłosiernie suchych i spalonych słońcem pustyniach. Są w najwyższych partiach gór i w głębinach oceanów. Wszędzie tam konkurentów i zwierzęcych wrogów jest co prawda mniej, za to surowość siedliska stawia nieprawdopodobnie wysokie wymagania. W upale północnej Afryki bytują jedne z najosobliwszych ssaków – golce. Te małe, niemal pozbawione owłosienia gryzonie żyją w podziemnych koloniach zhierarchizowanych podobnie jak społeczności mrówek czy pszczół. Osobniki tworzące kolonię dzielą się na robotnice, żołnierzy i królową. Robotnice kopią tunele, gromadzą jedzenie i zajmują się młodymi; żołnierze bronią kolonii, a królowa poświęca się reprodukcji. Podziemne mieszkanie zapewnia golcom w miarę przyjemną i stabilną temperaturę. Pustynia to nie tylko żar, ale także chroniczny brak wody. Dlatego żyjące na pustyniach zwierzęta imają się przeróżnych sposobów, aby ją zdobyć. Na przykład chrząszcz namibski do perfekcji opanował sztukę przemiany pary wodnej w krople wody. W czasie parnej nocy bądź mglistego poranka ustawia się pancerzem w kierunku wiatru, pochylając głowę do dołu. Cząsteczki pary osadzają się na silnie hydrofilowych pokrywach skrzydeł owada, następnie łączą w większe krople i dzięki grawitacji spływają specjalnymi rowkami w kierunku głowy, wprost do otworu gębowego spragnionego chrząszcza. Dla niektórych zwierząt codziennością jest zmaganie się z ekstremalnym zimnem. Na przykład żyjące na Antarktydzie pingwiny cesarskie słyną z tego, że odbywają lęgi w czasie antarktycznej zimy, gdy temperatura powietrza dochodzi do –50OC. Wysiadywaniem jaj w tych skrajnie trudnych warunkach zajmują się samce, które dla ochrony przed mrozem skupiają się w zbite gromady, sprawiedliwie wymieniając się najcieplejszymi miejscówkami w środku stada. I oczywiście przez cały czas dbają o to, aby być ustawionym tyłem do wiatru. Po wykluciu się piskląt oboje rodzice koncentrują się na polowaniu na oceanie, a oczekujące na …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5349dab47857d5f681f943f8cc7c44815c67372b-ba127af.jpeg
width: 1881
height: 2813