National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-23T19:18:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Życie w Japonii: kilka słów o spełnianiu marzeń
items: Polak od 11 lat realizuje wyjątkowy projekt. Zamierza odwiedzić 100 wulkanów
items: Pasja onaleziona w Japonii
items: Fotoreportaż: Koń jaki jest
items: 12/2011
items: Z pasją przez życie
items: Wywiad - Enzo Majorca
items: Zarażony cyklozą. Wywiad z Jakubem Postrzygaczem

Życie w Japonii: kilka słów o spełnianiu marzeń
type: item
date: 2018-04-16T13:00:00.000Z
creator: Magdalena Jabłońska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: japonia
subject: ludzie
subject: pasja
subject: podróże
subject: sztuka
subject: tokio
description: O pierwszych inspiracjach krajem kwitnącej wiśni, współpracy z teatrem kabuki i życiu w Tokio. Przeczytaj rozmowę z Polką, która od lat mieszka w Japonii
encoded: Joanna Shigenobu pewnego dnia rzuciła wszystko i postanowiła zaryzykować. W imię czego? Potrzeby realizowania marzeń. O pasji, Japonii i magii teatru opowiedziała Magdalenie Jabłońskiej. Magdalena Jabłońska: Co skłoniło Panią do podjęcia współpracy z teatrem kabuki? Joanna Shigenobu: Zacznę od tego, że uwielbiam japońską sztukę, w każdym wydaniu. Nawet parzenie herbaty i sposób jej podawania w kraju tajfunów i wulkanów jest swego rodzaju sztuką. Nie wspomnę o ikebanie, gdzie każdy kwiat, liść, łodyga harmonijnie układają się w jedną perfekcyjną całość. Ta fascynacja trwa już od czasów szkoły średniej. Pamiętam dokładnie jak w moim rodzinnym mieście Bydgoszczy, miała miejsce wystawa prac japońskiego grafika Mitsuo Katsui. Był to czas kiedy rozpoczynałam naukę w liceum, a zainteresowanie krajem Kwitnącej Wiśni nawet nie raczkowało, ciężko było w tym czasie o jakiekolwiek wystawy czy wydarzenia związane z tą tematyką. I tu nagle w Bydgoszczy taki powiew egzotyki prosto z Japonii. To było coś niesamowitego. Stojąc przed obrazami Pana Katsui czułam się wyjątkowo, ciężko to opisać. Ale chyba wtedy po raz pierwszy coś mnie pociągnęło w tamtym kierunku. W Japonii mieszkam już osiem lat, a więc na tyle długo żeby zdążyć ją polubić i na tyle krótko, żeby nie przestać się jej cały czas uczyć. A wracając do teatru, to grupę teatralną Hibiki Family poznałam krótko po moim przylocie do Japonii, a współpracę zaczęliśmy jakieś trzy lata temu. Japoński teatr to zupełnie inny świat, to przede wszystkim przepiękne stroje, maski i nieodzowny biały makijaż, który w pierwszej chwili może nam się wydać dziwny albo co najmniej straszny. Wtedy już pisałam swoją debiutancką powieść "Mr Fugu". Myślę, że to też pewnego rodzaju szczęście, kiedy gotową już historię z książki streściłam założycielowi grupy Panu Akito Hibiki. A on zareagował na to jednym słowem "Robimy to!". Tak zaczęła się moja przygoda, napisałam scenariusz, i znalazłam się w magicznym i zaczarowanym świecie japońskiego teatru, …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/27f0789402588ca05ee2204f6429464030900d5e-9b97e01.jpeg
width: 800
height: 533

Polak od 11 lat realizuje wyjątkowy projekt. Zamierza odwiedzić 100 wulkanów
type: item
date: 2017-08-08T14:02:32.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: pasja
subject: wulkany
description: Samotnie realizuje projekt „100 wulkanów”, którego celem jest eksploracja różnorodnych, w wielu przypadkach aktywnych, wulkanów. To jedyne takie przedsięwzięcie na świecie. "Czasami spełniam swoje może trochę dziwne marzenia, jak niedawne grillowanie w kraterze wulkanu Etna – śmieje Grzegorz Gawlik, autor projektu.
encoded: Prawnik z wykształcenia. Alpinista, podróżnik, dziennikarz i fotograf z zamiłowania. Grzegorz Gawlik odwiedził 78 państw na 6 kontynentach, zdobył ponad 60 szczytów o wysokości ponad 4 tys. metrów. Od 2006 roku samotnie realizuje projekt „100 wulkanów”. Jego celem jest eksploracja różnorodnych wulkanów, z których przynajmniej połowa musi być aktywna. - Gdybym zdobywał jeden wulkan rocznie, potrzebowałbym 100 lat! - podkreśla Gawlik. To jedyne takie przedsięwzięcie na świecie. Dotychczas udało mu się odwiedzić 52 wulkany, w tym 33 aktywne. Realizacji projektu towarzyszą odkrycia na skalę międzynarodową i pierwsze polskie dokonania. Gawlik dotarł do najwyżej położonych jezior na świecie (6415 m, 6460 m, 6510 m) w masywie wulkanu Ojos del Salado. Udało mu się ustalić, że najwyższym aktywnym wulkanem świata jest Llullaillaco (6755 m). W ciągu miesiąca zdobył 3 najwyższe szczyty Ameryki Południowej - Aconcaguę (6962 m), trzy razy wulkan Ojos del Salado (6896 m) oraz trzy główne wierzchołki wulkanu Pissis (6800m, 6799m, 6975 m). Gawlik ma na koncie zdobycie dwóch najwyższych wulkanów Ameryki Północnej, w tym groźnego Popocatepetl (było to pierwsze polskie wejście i zajęło Gawlikowi 5 dni). Gdyby wrażeń było mało, alpinista wymienia jeszcze zejście do krateru wulkanu Kibo (Kilimandżaro), na dno indonezyjskiego wulkanu Anak Krakatau, czy dotarcie do wszystkich miejsc erupcji słynnego islandzkiego wulkanu Eyjafjallajökull. Nietypowa pasja? Gawlik odpowiada przekornie, że przy okazji spełnia swoje nietypowe marzenia i wspomina... niedawne grillowanie w kraterze wulkanu Etna! Oprócz wulkanów i gór wysokich, eksploruje m.in. pustynie, tereny polarne, tropikalne lasy i rejony zlodowacone. Jego dokonania zostały wyróżnione Nagrodą im. Andrzeja Zawady na festiwalu KOLOSY. Jak zwykle - kibicujemy pasjonatom! Jeśli lubisz wrażenia, chcesz się z nami podzielić swoimi aktywnościami, zgłoś się i stwórz z nami przewodnik po Polsce Pełnej Przeżyć!

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f06af08c763285c17877241c1d78fcfb3d559854-543bbdb.jpeg
width: 2000
height: 1093

Pasja onaleziona w Japonii
type: item
date: 2014-11-21T10:23:00.000Z
creator: Anna Szczypczyńska
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: pasja
description: O pierwszej inspiracji, która skłoniła Polkę do wyjechania do kraju kwitnącej wiśni, o współpracy z teatrem kabuki i życiu w Tokio. I o tym czy ciężko jest zaklimatyzować się Europejce w tym egzotycznym kraju.
encoded: Polka mieszkająca i pracującą w Japonii od 7 lat, autorka książki, na której podstawie zrealizowany został spektakl przez grupę teatralną w teatrze kabuki. O pasji, Japonii i magii teatru z Joanną Shigenobu rozmawiała Magdalena Jabłońska. Magdalena Jabłońska: Co skłoniło Panią do podjęcia współpracy z teatrem kabuki? Joanna Shigenobu: Zacznę może od tego, że uwielbiam japońską sztukę, w każdym wydaniu. Nawet parzenie herbaty i sposób jej podawania w kraju tajfunów i wulkanów jest swego rodzaju sztuką. Nie wspomnę o ikebanie, gdzie każdy kwiat, liść, łodyga harmonijnie układają się w jedną perfekcyjną całość. Ta fascynacja trwa już od czasów szkoły średniej. Pamiętam dokładnie jak w moim rodzinnym mieście Bydgoszczy, miała miejsce wystawa prac japońskiego grafika Mitsuo Katsui. Było to kiedy rozpoczynałam naukę w liceum, a zainteresowanie krajem Kwitnącej Wiśni nawet nie raczkowało, ciężko było w tym czasie o jakiekolwiek wystawy czy wydarzenia związane z tą tematyką. I tu nagle w Bydgoszczy taki powiew egzotyki i to prosto z Japonii. To było coś niesamowitego, stojąc przed obrazami Pana Katsui czułam się wyjątkowo, ciężko to opisać. Ale chyba wtedy po raz pierwszy coś mnie pociągnęło w tamtym kierunku. W Japonii mieszkam już osiem lat, a więc na tyle długo żeby zdążyć ją polubić i na tyle krótko, żeby nie przestać się jej cały czas uczyć. A wracając do teatru to grupę teatralną Hibiki Family poznałam krótko po moim przylocie do Japonii, a współpracę zaczęliśmy jakieś trzy lata temu. Japoński teatr to zupełnie inny świat, to przede wszystkim przepiękne stroje, maski, no i nieodzowny biały makijaż, który w pierwszej chwili może nam się wydać dziwny albo co najmniej straszny. Wtedy już pisałam swoją debiutancką powieść "Mr Fugu". Myślę, że to też pewnego rodzaju szczęście, kiedy gotową już historię z książki streściłam założycielowi grupy Panu Akito Hibiki. A on zareagował na to jednym słowem "Robimy to!". Tak zaczęła się moja przygoda, napisałam scenariusz, i znalazła…

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400

Fotoreportaż: Koń jaki jest
type: item
date: 2013-08-07T11:31:00.000Z
creator: Wojciech Kwiatkowski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: fotografia
subject: konie
subject: pasja
subject: zdjęcia
description: Czy fotograficzna pasja może mieć tak wąsko zdefiniowany temat? Jak najbardziej.
encoded: Trudność w fotografowaniu konia leży m.in. w tym, że jest on zwierzęciem powszechnie znanym, do niedawna stanowiącym jeden z elementów naszego krajobrazu. Wszyscy wiedzą dokładnie, jak koń wygląda, i z łatwością dostrzegą nieudolność w jego przedstawieniu. Ponadto popularność tematu sprawia, że niełatwo uciec od ujęć banalnych. Dla wielu osób fotografujących konie jest to naturalna konsekwencja wcześniejszego połknięcia bakcyla jeździectwa, co wiąże się z lepszym poznaniem tych zwierząt. Podobnie było i w moim przypadku. Łączę to z jeszcze jedną pasją – kolekcjonowaniem literatury hipologicznej, czego efektem jest jeden z większych (jak sądzę) prywatnych zbiorów, liczący ponad 5 tys. tytułów. Ponieważ przez lata trudniłem się kompletowaniem bazy danych nt. rodowodów koni arabskich (ich udokumentowane linie sięgają 32 pokoleń!), uznałem, że bogata ikonografia tworzy ich ciekawe uzupełnienie. Zacząłem więc sam fotografować konie, a także kolekcjonować zdjęcia archiwalne. W efekcie rodowód jednego zwierzęcia mogę zilustrować nawet kilkuset fotografiami osobników z ostatnich 10–12 pokoleń. Trzeba pamiętać, że podstawą przygotowania konia do sesji jest jego staranna toaleta – wszelkie ślady zaniedbań są na ostrym zdjęciu dobrze widoczne. W dniu sesji konie powinny pozostać w stajni od rana. Zwierzęta już wybiegane i zmęczone upałem nie zaprezentują się dobrze. A więc na koń! Zachęcam do fotograficznej przygody z tymi pięknymi zwierzętami. Warto wiedzieć: Wojciech Kwiatkowski Autor i wydawca kilkudziesięciu cenionych książek n.t. koni arabskich: monografii stadnin i ksiąg rodowodowych. Konsultant WAHO (Światowa Organizacja d.s. Hodowli Koni Arabskich) d.s. rodowodów. Bibliofil. Od blisko 20 lat z pasją fotografuje konie arabskie w Polsce i zagranicą. W tym czasie odwiedził ponad 1500 stadnin oraz liczne pokazy koni w Europie i USA. Otrzymał 6 nagród i wyróżnień w konkursach fotograficznych m.in. Spring Equine Ideal Photo Contest 2005 i Photography Unlimited Photo Contest …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/989b55cc19f9519423fa65a94e37097204c3593e-1d9a23d.jpeg
width: 1949
height: 1307

12/2011
type: item
date: 2011-11-30T22:00:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: National Geographic
subject: nowa zelandia
subject: pasja
subject: podróże
subject: rowery
subject: trasy rowerowe
subject: wycieczki rowerowe
description: 31 października 2011 r. (według oficjalnych danych) przyszedł na świat siedmiomiliardowy mieszkaniec naszej planety. I co teraz? Czy faktycznie Matka Ziemia jest w stanie nas wykarmić i zapewnić schronienie? Już dziś blisko miliard ludzi cierpi z powodu głodu, ponad 97 proc. wody na świecie to woda niezdatna do picia, bo słona, a pozostałe zasoby kurczą się w zastraszającym tempie.Naukowcy wyliczyli, że do roku 2050 będzie nas o 2–3 miliardy więcej. Paradoksalnie – największy przyrost naturalny obserwujemy w najbiedniejszych rejonach świata, najmniej zaś dzieci rodzi się w wysoko rozwiniętych, zurbanizowanych częściach globu, więc problem będzie się tylko powiększał. I nawet w takiej sytuacji nie potrafimy przygiąć karku. Konflikty zbrojne, grabieżcze dysponowanie zasobami naturalnymi, nieposkromiona zachłanność nadal rujnują naszą planetę. Mam nadzieję, że obszerny raport, jaki zamieszczamy w tym wydaniu National Geographic, skłoni Was do refleksji. Jesteśmy częścią natury i chyba najwyższy czas, byśmy to zrozumieli.A ponieważ to już ostatnie wydanie w 2011 roku – dziękuję Wam, że spędziliście go z nami. Wszystkim naszym Czytelnikom w imieniu swoim oraz zespołu życzę wesołych, pogodnych Świąt i wszystkiego najlepszego w nadchodzącym roku 2012.
encoded: SPIS TREŚCI: Wywiad z entomologiem Markiem W. Kozłowskim m.in. o tym, czym jest instynkt, czy owady mają emocje i czy w ich społecznościach możliwa jest rewolucja. Rozmawia Paulina Szczucińska Laureaci WKF. Wielki Konkurs Fotograficzny NG cieszy się niesłabnącą popularnością. Jak co roku spośród dziesiątków tysięcy nadesłanych przez Czytelników zdjęć wybraliśmy najlepsze w czterech kategoriach. I oczywiście publikujemy je na naszych łamach. Siedem miliardów. Demografowie od początku istnienia swojej specjalności wieszczyli apokalipsę. Według prognoz sprzed 50 lat nasza dzisiejsza rzeczywistość miała być koszmarem. Ludzkość tymczasem radzi sobie nadspodziewanie dobrze. Ale żeby tak było dalej, musimy użyć całego geniuszu, na jaki nas stać. Antropocen. Czy wpływ człowieka na planetę Ziemia widoczny będzie w geologicznej skali czasu? I jaki ślad po sobie pozostawimy, gdy nasze miasta obrócą się w pył? Roślinna arka. Co jemy? Najogólniej mówiąc – wszyscy prawie to samo. Choć człowiek przez wieki wypracował niebywałe bogactwo lokalnych odmian roślin uprawnych i zwierząt hodowlanych, przemysłowe rolnictwo opiera się na ledwie kilkudziesięciu. A te mogą paść ofiarą nowych chorób i szkodników. Miasta. Czy rozwój gigantycznych metropolii może służyć przyrodzie? W skali globu paradoksalnie tak. Statystycznie mieszczuch wywiera bowiem mniejszą presję na środowisko niż mieszkaniec wsi. Tylko dla prenumeratorów: Bangladesz. Płaski jak stół, zalewany przez powodzie i podnoszący się poziom morza, potwornie zatłoczony. Kraj ten jest niczym poligon doświadczalny dla ludzkości, której przyjdzie się zmierzyć z przeludnieniem i zmianami klimatu.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/1796dfcf2acfaccfc5b7868901bfc004cabb96c2-accc746.jpeg
width: 1034
height: 1500

Z pasją przez życie
type: item
date: 2009-11-03T13:28:06.000Z
creator: Agnieszka Budo
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ekspedycje
subject: fotografia
subject: kobieta na krańcu świata
subject: martyna wojciechowska
subject: pasja
subject: wyprawy
description: - Charakter Twoich życiowych pasji sprawia, że przebywasz w prawdziwie męskim świecie. Motoryzacja, nurkowanie, zdobywanie górskich szczytów. Jak kobieta daje sobie radę w tym towarzystwie, gdy w grę wchodzi dodatkowo czynnik rywalizacji?
encoded: - Z jednej strony kobiecie jest łatwiej. Szukając np. sponsora planowanego wyjazdu czy wyprawy już na starcie skupia na sobie znacznie większą uwagę i zainteresowanie. Z drugiej strony traktowana jest jak dziwoląg, „ciekawostka przyrodnicza” i jest bacznie obserwowana. W związku z tym presja staje się nieporównywalna. Zawsze towarzyszyło mi uczucie, że ludzie patrzą niemal na każdy mój krok i czekają aż się potknę. Poza tym mężczyznom trudno przychodzi zaakceptowanie faktu, że kobieta może być od nich lepsza, stąd czasami nie mogę liczyć na taką pomoc z ich strony, jaką udzieliliby swoim męskim rywalom. Mówi się, że kobietę, jak zaczyna zsuwać się w przepaść, można już tylko popchnąć, żeby szybciej spadała (śmiech). Ale nie byłabym sprawiedliwa mówiąc, że tak jest zawsze. Podczas rajdów, czy wypraw poznałam wielu bardzo ciekawych ludzi i nawiązałam, właśnie z mężczyznami, przyjaźnie na całe życie. Na długich wyjazdach często różnice płci zacierają się i mężczyźni zaczynają cię traktować, jak swojego kumpla. Rodzą się wtedy bardzo fajne relacje damsko – męskie. Wielu ludzi uważa, że taka przyjaźń jest niemożliwa, ja jednak twierdzę, że zdarza się i mam na to liczne dowody. - Twoje wyprawy to nie wizyty w pięciogwiazdkowych hotelach, lecz prawdziwa przygoda, zmaganie się z siłami natury, często całkowity prymitywizm. Co z barierą intymności? Gdzie w tym wszystkim jest miejsce na chwilę prywatności, której każda kobieta potrzebuje? - W ekstremalnych warunkach bywa to uciążliwe. Myślę np. o dostępie do wody, żeby się umyć, czy ogólnie o potrzebie intymności, wynikającej z tego, że kobiety mają zupełnie inną fizjologię, a więc i inne potrzeby. Na takich wyprawach trzeba się jednak przestawić. Nie ma innego wyjścia. Wyjeżdżając, przełączam się na inne realia. W pewnym sensie przestaję być kobietą, a jestem po prostu jednym z członków ekspedycji. I tylko ta świadomość pozwala mi przetrwać w dobrym zdrowiu psychicznym. - Twoja pierwsza pasja to motoryzacja. Przygodę z telew…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9af2504c8adf06924709379722c6b25ff112be6c-c491588.jpeg
width: 600
height: 400

Wywiad - Enzo Majorca
type: item
date: 2009-03-25T11:22:32.000Z
creator: Małgorzata Brączyk
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: natura
subject: nurkowanie
subject: oceany
subject: pasja
description: Morze jest ojczyzną ludzi wolnych. Dlatego je kocham - mówi Enzo Majorca, legenda nurkowania swobodnego, wielokrotny rekordzista świata, pierwowzór jednego z bohaterów filmu Luca Bessona „Wielki Błękit”.
encoded: Człowiek z głębin Małgorzata Brączyk O ludziach morza zwykło się mówić, że są silni… Enzo Majorca: Morze mnie wzbogaciło, w sensie duchowym, oczywiście, było dla mnie i ciągle jest najlepszą szkołą życia, ale siły mi nie dało. Przede wszystkim dlatego, że od momentu, kiedy zacząłem bić rekordy w nurkowaniu swobodnym, zdałem sobie sprawę, że środowisko, w którym się poruszam, nie jest naturalnym żywiołem człowieka. Ludzie zostali stworzeni do życia na lądzie, do oddychania płucami. Dlatego zawsze stawiałem sobie pewne ograniczenia podczas nurkowania na duże głębokości. Schodziłem w głąb i do tej pory schodzę z ogromnym lękiem. Starzy sycylijscy rybacy nauczyli mnie, że strach i odwaga są elementami podstawowymi w ludzkim doświadczeniu. Człowiek bez strachu to szaleniec, człowiek bez odwagi to tchórz. Pana głównym rywalem był niegdyś Jacques Mayol. Wasze przeszło- dwudziestoletnie współzawodnictwo przeszło do historii. O panu zawsze mówiło się, że opiera się głównie na treningu fizycznym, Mayol zaś był znany z tego, że koncentrował się na przygotowaniu duchowym, raktykował wschodnie techniki oddechowe, jogę, medytację. Chciałbym od razu jasno postawić tę kwestię – mnie joga się nie podoba. Uzurpuje sobie prawo do wydobycia człowieka z jego fizyczności – a ja tego nie akceptuję. Zawsze chciałem czuć w sobie ciało, duszę i rozum. Kocham wszystkie te elementy. Według mnie to nierozerwalna całość, istota bycia człowiekiem. Ponadto trzeba sobie zdawać sprawę, że kiedy ma się do czynienia z morzem, to duchowe czy medytacyjne podejście niesie jeszcze jedno zagrożenie: wyabstrahowując się z otaczającej rzeczywistości i wkraczając w „wyższy” świat, może się zdarzyć to, co przytrafiło się Jacquesowi – zgubimy drogę powrotną. W ostatniej scenie „Wielkiego błękitu” postać, która uosabia pana, schodząc w morską głębinę, żegna się. Jest to symboliczna scena śmierci. Zwycięża drugi bohater, którego pierwowzorem był Mayol. W rzeczywistości jednak to Mayol popełnił samobójstwo. Przypo…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c786da758c82fc057e1e3b1eba5ca212a7d1141b-fa283c5.jpeg
width: 640
height: 427

Zarażony cyklozą. Wywiad z Jakubem Postrzygaczem
type: item
date: 2009-03-19T18:02:19.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: nowa zelandia
subject: pasja
subject: podróże
subject: rowery
subject: trasy rowerowe
subject: wycieczki rowerowe
description: JAKUB POSTRZYGACZ urodził się w 1981 roku w Warszawie, szkołę średnią ukończył w Siedlcach, a studia socjologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Obecnie wraz z żoną Adrianną mieszka w Auckland w Nowej Zelandii.
encoded: W 2005 roku jako pierwszy przejechał samotnie na rowerze Canning Stock Route - najdłuższy oraz jeden z najtrudniejszych szlaków terenowych świata. Wyprawa trwała 33 dni. Za ten wyczyn został uhonorowany nagrodą Travelera oraz Kolosem.Chciałem odetchnąć od zgiełku cywilizacji - Jakub Postrzygacz, laureat nagrody Traveler za Wyczyn Roku, tłumaczy, dlaczego podczas samotnej wyprawy rowerowej pokonał 2100-kilometrowy szlak przez cztery australijskie pustynie. Teraz planuje w ten sam sposób dotrzeć na biegun południowy. MAGDALENA STOPA: Mając zaledwie 23 lata, przejechał Pan rowerem Canning Stock Route, jeden z najtrudniejszych szlaków terenowych świata. Jak doszedł Pan do tego wyczynu? Jakub Postrzygacz: Na rowerze jeździłem od dziecka, ale pełnoobjawową cyklozą zaraziłem się dopiero w szkole. Księża w naszym liceum w Siedlcach organizowali rowerowe obozy. Najdłuższą wspólnie przejechaną trasą była podróż do Rzymu. Choroba okazała się nieuleczalna i po skończeniu szkoły rozwijała się dalej. W 2001 roku wyjechałem z moją przyszłą żoną Adą do Irlandii. Miałem wtedy 19 lat, 60 funtów na 2 osoby i bilet powrotny zarezerwowany na 2 miesiące później. Pierwszą pracę znaleźliśmy przy pieleniu szpinaku. Chwasty dochodziły do 1,5 m. Potem było już lepiej i wkrótce zarobiliśmy na bilet do Nowej Zelandii. Wcześniej jednak przejechaliśmy w Irlandii 1,5 tys. km na rowerach, które złożyłem z części znalezionych na złomowisku. – Potem objechaliście Nową Zelandię? – Nowa Zelandia była naszym pierwszym wielkim marzeniem i pierwszą wielką podróżą. To przepiękne miejsce, jest tam wspaniała przyroda, łagodny klimat, gościnni ludzie, którzy w większości nie zamykają domów na klucz. Gdy jadąc na rowerach dookoła Nowej Zelandii pytaliśmy, czy możemy rozbić namiot na ich ziemi, wielokrotnie słyszeliśmy w odpowiedzi: nie. Dlaczego? Bo od razu proponowali nam nocleg w swoim domu. A gdy budziliśmy się rano, śniadanie stało już na stole. – Co po tych przyjemnych podróżach skłoniło Pana do samotnej …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f989c5ead670167588b926fc00c0e7db6ed60a4d-ccfa18e.jpeg
width: 640
height: 480