National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-02-06T13:25:09.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Dlaczego Zimowe Igrzyska Olimpijskie mają dwie maskotki? Bo ten zwierzak prowadzi „podwójne życie”
items: Tokio się zmienia! Do 2020 stanie się miastem przyszłości
items: "Ping-pong to oprócz wysiłku pojedynek intelektów". Wywiad z paraolimpijką, mistrzynią tenisa stołowego

Dlaczego Zimowe Igrzyska Olimpijskie mają dwie maskotki? Bo ten zwierzak prowadzi „podwójne życie”
type: item
date: 2026-02-06T13:24:24.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Kierunki
subject: Przyroda
subject: Traveler
subject: dzikie zwierzęta
subject: igrzyska olimpijskie
subject: mediolan
subject: paraolimpiada
description: Gdy w lutym 2024 roku na scenie festiwalu w Sanremo pojawiły się Tina i Milo, świat poznał maskotki Zimowych Igrzysk Olimpijskich i Paraolimpijskich Mediolan-Cortina 2026. Wybór dwóch postaci nie jest przypadkowy – to rodzeństwo gronostajów, które symbolizują dwa olimpijskie miasta, ale także pewien przyrodniczy fenomen. Gronostaj, jako jeden z niewielu gatunków, potrafi się całkowicie przeobrazić na zimę.
encoded: Imiona maskotek nawiązują do miast-gospodarzy: Milo pochodzi od Mediolanu (Milano), a Tina od Cortiny d’Ampezzo. Wyłoniono je w drodze ogólnokrajowego konkursu „Szkoły dla Maskotek”, w którym wzięło udział ponad 1600 projektów nadesłanych przez uczniów z całych Włoch. Tina, o jasnym futerku, reprezentuje Igrzyska i uosabia ciekawość oraz miłość do gór. Milo, o ciemniejszym ubarwieniu, to maskotka Paraolimpiady, która niesie przekaz inkluzywności. Razem z grupą sześciu przebiśniegów o nazwie „The Flo”, maskotki promują Włochy i Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2026. Dlaczego Włochy wybrały dwie maskotki? Wybór dwóch gronostajów jako symbolu Zimowych Igrzysk Olimpijskich idealnie oddaje „podwójne życie” tego gatunku, wynikające z niesamowitych zdolności adaptacyjnych. Gronostaj (Mustela erminea) to niewielki, ale niezwykle dynamiczny drapieżnik z rodziny łasicowatych, który słynie ze zmiany ubarwienia w zależności od pory roku. Latem jego grzbiet jest brązowy, a brzuch biały, natomiast zimą zwierzak przybiera całkowicie białą szatę, która czyni go niemal niewidocznym na śniegu. Jedynym elementem, który pozostaje czarny przez cały rok, jest koniuszek ogona. Te dwa oblicza gronostaja czynią go niezwykle skutecznym drapieżnikiem, doskonale dostosowanym do środowiska. W języku angielskim gronostaj ma nawet dwie nazwy: „stoat” gdy jest w szacie letniej, a „ermine” - w zimowej. Zmiana ubarwienia na zimę: „podwójne życie” zwierząt Zjawisko sezonowej zmiany ubarwienia to jedna z najbardziej fascynujących i zarazem najrzadszych adaptacji w świecie przyrody. Na całym świecie zidentyfikowano zaledwie 21 gatunków ptaków i ssaków, które wykształciły tę zdolność. Proces ten nie jest wywoływany bezpośrednio przez temperaturę czy pojawienie się pierwszego śniegu. Kluczowe są zmiany w długości dnia. Gdy dni stają się krótsze, organizm zwierzęcia otrzymuje sygnał hormonalny do rozpoczęcia linienia, a nowe futro lub pióra są już białe. Gronostaj w historii Włoch Gatunek ten od wieków zajmuje…

FABRIC-KOLAZ-32-22122d5.jpg
width: 1688
height: 1125

Tokio się zmienia! Do 2020 stanie się miastem przyszłości
type: item
date: 2019-07-22T13:32:15.000Z
creator: redakcja
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: igrzyska olimpijskie
subject: japonia
subject: paraolimpiada
subject: Sport
subject: Technologia
subject: tokio
subject: Travel
description: Większość Europejczyków odwiedzających to miasto nie może wyjść z zachwytu. „Miasto przyszłości”, „nie z tej Ziemi” - to najczęstsze zdania, które padają na początku takich relacji. Teraz jednak i one mogą nie wystarczyć – stolica Japonii przechodzi metamorfozę by przygotować się na dwie wielkie międzynarodowe imprezy sportowe w 2020 roku.
encoded: Tokio można porównać do symbolu yin-yang, wciąż miesza się w nim nowoczesność z tradycją. Jeśli planujecie podróż do tego miejsca powinniście zarezerwować więcej czasu by zobaczyć obie strony. Tradycja Przygodę rozpoczynamy od dzielnicy Shinjuku, która jeszcze w XIX była podmiejską wsią, a dziś przez jej ogromny dworzec kolejowy codziennie przechodzą trzy miliony ludzi. Ruszając szlakiem japońskiej tradycji nie można ominąć znajdującej się w parkowej części dzielnicy Sanktuarium Meiji. To największe sanktuarium shinto w mieście i zarazem jego duchowe serce. Odbywa się tu wiele ceremonii ślubnych, a w pięknej zieleni otaczającego parku można poszukać wewnętrznego spokoju. Po takiej uczcie dla ducha warto wybrać się na nocny spacer Shinjuku, które tętni życiem po zmroku. W ciekawych knajpkach znajdziemy wiele ciekawych smaków, których w Europie nie da się znaleźć. Fot. Getty Images Kolejnym przystankiem jest dzielnica Chiyoda, w której znajdziecie Pałac Cesarski. Wzniesiony na miejscu dawnego Zamku Edo gmach z otaczającym go zespołem parkowym jest siedzibą cesarza Japonii i swoim rozmiarem dorównuje Central Parkowi w Nowym Jorku. Sam pałac dostępny jest dla zwiedzających dwa razy w roku, jednak część terenu jest dostępna dla zwiedzających, którzy mogą oglądać między innymi Most Podwójny czy Basztę Fushimi. Trzecią atrakcją tokijskiej tradycyjnej ścieżki może być świątynia Sensō-ji. To buddyjskie miejsce kultu poświęcone bogini miłosierdzia, Kannon. To najstarsza świątynia w Tokio, której historia sięga siódmego wieku naszej ery. Rocznie odwiedza ją około 30 milionów turystów i wiernych z całego świata. Obok niej wznosi się imponująca pięciopiętrowa pagoda, która jest świątynią shinto. Nowoczesność Japonię należy poznawać „z dwóch stron”, a skoro mamy za sobą tę dostojną i tradycyjną, czas przejść do dynamicznej i zaskakującej nowoczesności. Między kolejnymi przystankami warto poruszać się koleją, która sama w sobie jest w Japonii atrakcją: różne modele superszybkich p…

tokio-sie-zmienia-b4fe817.jpeg
width: 1000
height: 696

"Ping-pong to oprócz wysiłku pojedynek intelektów". Wywiad z paraolimpijką, mistrzynią tenisa stołowego
type: item
date: 2016-09-13T10:24:27.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: igrzyska olimpijskie
subject: Lifestyle
subject: paraolimpiada
subject: rio de janeiro
description: Natalia Partyka ma chińską cierpliwość. Bo taka jest potrzebna, żeby wygrywać w tenisie stołowym, dyscyplinie od lat zdominowanej przez Chińczyków. Natalia wierzy, że kiedyś ich ogra. Bo ma tę umiejętność czekania na efekty, precyzję i zacięcie do ciężkiej pracy. Nie ma co prawda dwóch rąk, ale to wydaje się nie mieć znaczenia.
encoded: Tuż przed wyjazdem na Igrzyska Paraolimpijskie Natalia Partyka rozmawiała z Julią Lachowicz. NG: Coś mi tu nie gra. Natalia Partyka: Ale co? Bo mnie zazwyczaj gra. Dziś kończysz 27 lat i jutro wyjeżdżasz na swoje siódme igrzyska olimpijskie. Faktycznie, zaczynałam młodo. Pierwszy raz pojechałam w 2000 r. do Sydney. Byłam wtedy najmłodszą zawodniczką całej paraolimpiady. Zupełne dziecko – 11 lat. Jutro lecę do Rio na igrzyska olimpijskie, a pod koniec sierpnia jeszcze raz na paraolimpiadę. Więc w sumie za chwilę będę miała na koncie osiem startów olimpijskich. W Sydney traktowałaś to chyba bardziej jak zabawę. Podobno byłaś maskotką reprezentacji? Na pewno nie traktowali mnie do końca poważnie. Ale to uczestnictwo było dla mnie ważne, bo tam zobaczyłam, że muszę jeszcze sporo trenować, by zacząć się liczyć. Zmobilizowało mnie to. Zacięłam się. Od tamtego czasu prawie nie wychodzę z sali treningowej. Efekt – medal w Atenach, a cztery lata później kwalifikacja do Pekinu zarówno na igrzyska, jak i na paraigrzyska. Właściwie od czasów Sydney zaczęłam myśleć o sporcie bardzo poważnie. I w 90 proc. być pełnosprawną sportsmenką. Nawet w 99 proc. W końcu nie mam tylko jednego przedramienia. Tylko? Są znacznie większe niepełnosprawności. Moja to nic w porównaniu z problemami, z jakimi muszą zmagać się inni paraolimpijczycy. Ale jednak w tenisie stołowym ręce są kluczowe. Tak, dlatego musiałam opracować z trenerem specjalny rodzaj serwisu. Poza tym pracuję bardzo dużo nad równowagą ciała. To kluczowe w ping-pongu – szybkie zwroty, energiczne ruchy. Przez nie łatwo stracić równowagę, którą ja mam zaburzoną. Do tego muszę uważać na całe swoje ciało – przez brak ręki bardziej obciążam resztę organizmu. Cud, że przy takim treningu nie miałam jeszcze jakichś bardzo poważnych kontuzji. A może brak ręki jakoś Ci pomaga, tak jak niektórzy mówią np. o protezach nóg? Niestety nie. Protezy to inna sprawa. Na początku bardzo kibicowałam Pistoriusowi, ale potem, gdy zrozumiałam, że on ma n…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9f62f86365e79dc02763722667ddfe65476f81eb-9bdf21e.jpeg
width: 1218
height: 829