National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-03-08T14:17:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Masz dość tłumów turystów? Te kraje wciąż czekają na odkrycie
items: Wyjechali do Paragwaju, by pomagać najbardziej potrzebującym. Lekarze i pielęgniarki Śląskiej Misji Medycznej Pargwaj robią niezwykłe rzeczy!
items: Język kształtuje świadomość
items: 10/2009
items: Yerba mate

Masz dość tłumów turystów? Te kraje wciąż czekają na odkrycie
type: item
date: 2026-03-08T14:16:40.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: gambia
subject: jordania
subject: mołdawia
subject: paragwaj
subject: tadżykistan
subject: turyści
description: W wielu popularnych kierunkach turystycznych coraz częściej mówi się dziś o zjawisku overtourismu. Mieszkańcy historycznych centrów miast skarżą się na tłok, rosnące ceny i utratę codziennego spokoju, a podróżni narzekają na kolejki i przepełnione atrakcje. Nie wszędzie jednak turyści są postrzegani jako problem. Na świecie są także państwa, które wciąż czekają na większą liczbę odwiedzających i otwarcie zachęcają do odkrywania swoich krajobrazów, kultury i kuchni. Dla nich turystyka pozostaje szansą na rozwój gospodarczy i wzmocnienie lokalnych społeczności.
encoded: Spis treści: Turyści wiedzą, że warto podróżować odpowiedzialnie Paragwaj – nieodkryty kraj Ameryki Południowej Mołdawia chce przyciągnąć więcej turystów. Kraj powoli odkrywa swój potencjał Jordania bez tłumów turystów. Teraz łatwiej zobaczyć Petrę Gambia rozwija turystykę opartą na lokalnych społecznościach Tadżykistan – dzika przyroda i trekking w górach Fann Globalna turystyka po pandemii wróciła do dynamicznego wzrostu. Według dostępnych danych między styczniem a wrześniem ubiegłego roku za granicę wyjechało około 1,1 miliarda turystów, czyli o 5% więcej niż w analogicznym okresie rok wcześniej. Prognozy wskazują, że w najbliższym czasie liczba międzynarodowych podróży może osiągnąć rekordowy poziom, mimo rosnącej debaty o skutkach nadmiernej turystyki w takich miejscach jak Madryt, Wyspy Kanaryjskie czy popularne regiony Meksyku. Jednocześnie coraz więcej podróżnych deklaruje, że chce podróżować w sposób bardziej odpowiedzialny. Turyści wiedzą, że warto podróżować odpowiedzialnie Z raportu „Travel and Sustainability 2025” przygotowanego przez Booking.com wynika, że 84% ankietowanych uznaje zrównoważony rozwój za ważny element planowania wyjazdu, a 73% chciałoby, aby ich wydatki wspierały lokalne społeczności. Wybór mniej znanych kierunków może więc przynieść podwójną korzyść: zmniejszyć presję na przepełnione destynacje i jednocześnie wesprzeć regiony, które dopiero budują swoją pozycję na turystycznej mapie świata. Jak podkreśla Sam Bruce, współzałożyciel operatora podróży Much Better Adventures: „Kiedy odwiedzający przybywają z ciekawością i szacunkiem, w rozsądnych liczbach, mogą pomóc lokalnym gospodarkom rozkwitnąć, a jednocześnie doświadczyć kultur i krajobrazów, które nie są przepełnione”. Gdzie zatem można wyjechać, by mieć autentyczne doświadczenia bez pułapek turystycznych, przy jednoczesnym realnym wsparciu lokalnych społeczności? Paragwaj – nieodkryty kraj Ameryki Południowej Choć Paragwaj pozostaje w cieniu turystycznych gigantów regionu, takich ja…

tadzykistan-7af090f.jpg
width: 5242
height: 3366

Wyjechali do Paragwaju, by pomagać najbardziej potrzebującym. Lekarze i pielęgniarki Śląskiej Misji Medycznej Pargwaj robią niezwykłe rzeczy!
type: item
date: 2016-05-30T15:22:47.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: paragwaj
subject: patronaty
subject: pomoc
subject: wolontariat
description: Zaczynali od dwóch krzeseł rozstawionych na środku wioski. Dziś dysponują w pełni wyposażoną placówką medyczną. Ich pomoc dociera do mieszkańców paragwajskich dzielnic biedy, których na leczenie nie stać. Tym razem sami potrzebują naszego wsparcia.
encoded: Powołane w 2011 roku Stowarzyszenie Śląska Misja Medyczna „To-Misja” ma na celu niesienie pomocy medycznej i pielęgniarskiej mieszkańcom paragwajskich dzielnic nędzy. Działalność lekarzy i pielęgniarek koncentruje się w okolicach miasta Guarambare i zamieszkiwanej przez Indian części Chaco Paraguayo. - Mieszkańcy slumsów to obywatele wyciągnięci poza nawias społeczeństwa. Często bez środków do życia i dostępu do służby zdrowia – mówi Wojciech Grzesiak, koordynator Misji Medycznej i Prezes Stowarzyszenia. Pielęgniarki Misji są pionierami m.in. pielęgniarskiej pomocy środowiskowej. Każdego dnia wyruszają w wielogodzinne marsze po dżungli i małych wioskach, aby dotrzeć z opieką pielęgniarską do osób w podeszłym wieku lub obłożnie chorych. Od pomysłu do realizacji Lekarze aranżują tzw. punkty przyjęć. Codziennie w innym miejscu slumsów, rozstawiają sprzęt medyczny i prowizoryczne stanowisko, w którym przyjmują pacjentów, przeprowadzają badania i przekazują lekarstwa. Od 2015 roku Śląska Misja Medyczna dysponuje własnym ośrodkiem zdrowia, Puesto de Salud. Położona w Guarambare, w pełni wyremontowana i wyposażona, placówka służy profesjonalną pomocą lekarską i pielęgniarską dla najuboższych. Kolejnym etapem ma być wybudowanie szpitala, gdzie mieszkańcy dzielnic nędzy będą mogli liczyć zarówno na pomoc ambulatoryjną, jak i opiekę szpitalną. Stowarzyszenie posiada już teren pod zabudowę. Aktualnie gromadzi środki na rozpoczęcie budowy. "Fantaści" Członkowie Stowarzyszenia, jak sami przyznają, wielokrotnie byli nazywani fantastami. Dzięki swojej determinacji i chęci pomagania, przy wsparciu wolontariuszy, patronów i darczyńców, od pięciu lat realizują kolejne cele. Zaczynali skromnie, od dwóch krzesełek rozstawionych na środku wioski i kilogramów sprzętu medycznego, który ze sobą przynosili. Teraz oprócz krzesełek, z których wciąż korzystają, mają funkcjonujący ośrodek zdrowia i plan, aby za kilka lat otworzyć szpital. Jeżeli ktoś ma zrealizować takie przedsięwzięcie, to wła…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f20ffaabea0db0eb9c0ea921f343347c165bb2a4-2254e58.jpeg
width: 3648
height: 2736

Język kształtuje świadomość
type: item
date: 2010-03-15T19:09:00.000Z
creator: Wojciech Cejrowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ameryka południowa
subject: indianie
subject: język
subject: meksyk
subject: paragwaj
description: Turysta poruszający się po Meksyku da sobie świetnie radę, mówiąc po angielsku. Ale język to nie tylko słówka i regułki gramatyczne – w języku zawarte są także pewne mechanizmy myślenia, style zachowań, wzory kultury.
encoded: Meksykanin inaczej opowiada tę samą historię po angielsku, a inaczej po hiszpańsku. Po angielsku jest trochę bardziej konkretny, po hiszpańsku bardziej uczuciowy. W jego opowieści po angielsku na pierwszym planie będą cele i środki ich osiągania, akcja i sekwencja zdarzeń, a po hiszpańsku przeżycia, uczucia towarzyszące zdarzeniom i radość. Przy zmianie języka okazuje się, że cała historia czego innego dotyczy i czemu innemu służy. Opowiadając po angielsku, składamy słuchaczom sprawozdanie z konkretnego zdarzenia. Relacjonując coś po hiszpańsku, jesteśmy ze słuchaczami w interakcji i wymieniamy z nimi emocje – zdarzenie jest zaledwie tłem i pretekstem do pogadania, podczas gdy po angielsku stanowi treść główną. Po angielsku frajda płynie z samej opowieści, po hiszpańsku z faktu, że się spotkaliśmy i sobie coś (cokolwiek) z zapałem opowiadamy. Język kształtuje świadomość. Guarani to jeden z wielu indiańskich języków Ameryki Południowej. Przetrwał w Paragwaju jako drugi język urzędowy (obok hiszpańskiego), a obywatele Paragwaju są od dziecka dwujęzyczni. To rzadka sytuacja – zwykle mamy jeden język ojczysty, a każdy następny jest już „obcy”, nawet jeśli został doskonale opanowany. Guarani jest językiem tradycji, religii i rodziny. Hiszpański zaś – świata zewnętrznego i nowoczesności. Guarani jest domowy i ciepły, hiszpański służy do omawiania interesów, polityki i spraw urzędowych. W guarani pisze się poezje, po hiszpańsku podania. W guarani powieści, po hiszpańsku kryminały. Dwa języki ojczyste oznaczają, że w szkole masz jeden dodatkowy przedmiot podstawowy – u nas matematyka i polski, a u nich matematyka, hiszpański i guarani. Po hiszpańsku piszesz sprawdziany semestralne z chemii, w guarani prace z filozofi i itd. Guarani to język bogaty w wieloznaczności. Kiedy byłem w wiosce o nazwie Ypetimi, jedni tłumaczyli mi to słowo na „Kaczor bialutki” inni na „Kaczorek biały” i nie umieli się pogodzić, do którego z elementów przyporządkować zdrobnienie. Guarani ma całą ma…

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400

10/2009
type: item
date: 2009-09-29T20:00:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: National Geographic
subject: argentyna
subject: herbata
subject: paragwaj
subject: urugwaj
subject: yerba mate
description: Czy 10 lat to dużo? Rzecz względna. Kiedy patrzę wstecz na swoje życie, to jest to niemal 1/3. W 1999 r. nawet nie marzyłam o tym, że przejadę świat wszerz i wzdłuż, zdobędę najwyższy szczyt Ziemi i, w końcu, zasiądę za biurkiem jako redaktor naczelna magazynu National Geographic. 10 lat – tylko i aż… Kiedy spoglądam na 10-letnie dziecko, wydaje mi się, że to szmat czasu. Kiedy zadumam się nad wiekiem wykopanego przez nas dinozaura sprzed 200 mln lat, to myślę, że to bardzo mało, w zasadzie mgnienie oka… Jako magazyn przez ostatnie dziesięciolecie uczestniczyliśmy w wielu ważnych wydarzeniach dotyczących odkryć i eksploracji w naszym kraju. Spod wody wydobywaliśmy wrak Steubena (02/2005), spod ziemi – pierwszego polskiego dinozaura (08/2008). Zainicjowaliśmy nowe projekty, m.in. Wielki Konkurs Fotograficzny, który stał się najpopularniejszą imprezą tego typu w Polsce; w tym roku nasi czytelnicy nadesłali nań prawie 70 tys. zdjęć. W dowód uznania dla wybitnych naukowców, podróżników i eksploratorów ustanowiliśmy nagrody „Travelery”. Przyznaliśmy też pierwszy w Polsce grant na badania z myślą o wspieraniu polskiej nauki. Mam nadzieję, że nasza obecność w waszych domach oznacza „żółtą półkę”, do której często sięgacie. Do tej kolekcji chcielibyśmy dołożyć wyjątkowy, jubileuszowy numer magazynu National Geographic Polska. Do jego stworzenia zaprosiliśmy wybitne postaci życia publicznego. Jestem dumna, że to mnie przypadł zaszczyt wprowadzenia National Geographic Polska w kolejną dekadę. Wierzę, że nie zabraknie nam nowych pomysłów, fascynujących tematów i spektakularnych odkryć.
encoded: Spis Treści nr 10/09 Cześć pracy. Werbus, wulcok, łon, szola i sztajger, czyli krótki kurs śląskiej gwary wpleciony w opowieść o losie tamtejszego górnictwa. Tekst Dariusz Kortko/Gazeta Wyborcza Zdjęcia Tomasz Tomaszewski Wilki.Zwierz, który zjadł Czerwonego Kapturka, musiał budzić niechęć, wilki długo więc tępiono. Tekst Wojciech Mikołuszko Zdjęcia Adam Brzoza Ryszard Kapuściński . Choć o najsłynniejszym polskim reportażyście napisano wiele, zawsze warto zobaczyć go we wspomnieniach przyjaciela. Tekst Mirosław Ikonowicz Słowianie. Skąd przyszli? Dlaczego odnieśli taki sukces demograficzny? Jak opanowali tak rozległe terytorium? O jasne odpowiedzi niełatwo. Tekst Zuzanna Pol Zdjęcia Jacenty Dędek, Marcin Jamkowski Różyc. Handlowa legenda Warszawy przeszła już do historii, ale anegdoty i ludzkie typy, jakie wydała, tworzą świat fascynujący niczym baśń. Tekst Danuta Śmierzchalska, Przemysław Szubartowicz Zdjęcia Jerzy Woropiński Tylko dla prenumeratorów: Narew. Rzeka, która się nie spieszy, spadając zaledwie o 5 cm na kilometr, musi tworzyć „krainę łagodności”. I takie właśnie są narwiańskie starorzecza. Tekst Barbara Żukowska Zdjęcia Cezariusz Andrejczuk Przyroda. Lech Wałęsa: Co ma ryba do roweru Kultura. Wojciech Cejrowski: Upiększanie pod każdą szerokością geograficzną Kultura. Szymon Hołownia: Gdyby J.F. Kennedy porozmawiał z C.S. Lewisem i Aldousem Huxleyem... Historia. Elżbieta Dzikowska: Skarb na kościelnym strychu – polichromie z Małujowic Kultura Jerzy Bralczyk: Wszyscy jesteśmy Słowianami Przyroda Andrzej Kruszewicz: Mój postulat – bocian w herbie! Nauka. Dorota Sumińska: Muchy – sanitarne służby natury Sport. Robert Korzeniowski: Rekordy bije się w głowie Społeczeństwo. Jolanta Kwaśniewska: Tam, gdzie dzieci rodzą dzieci – posłanie Misjonarek Miłości Technologia. Krzysztof Hołowczyc: Rajdy przyszłości – 4 sekundy do setki na prądzie? Historia. Bogusław Wołoszański: MRU – polska Linia Maginota

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ed0f9883c88bbf3b73541fc6b3e2843e5ca4cb2f-532d35f.jpeg
width: 1028
height: 1504

Yerba mate
type: item
date: 2009-03-21T19:38:21.000Z
creator: Beata Pawlikowska
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: argentyna
subject: herbata
subject: paragwaj
subject: urugwaj
subject: yerba mate
description: Weszłam do małego, obskurnego baru. Obok dwóch stolików oblepionych ceratą i drucianych krzeseł walały się rozrzucone skrzynki z zakurzonymi napojami i puste butelki. Najwidoczniej sprzątanie w tym przybytku nie należało do czynności częstych. Pomyślałam, że to świetne miejsce, gdzie serwuje się tubylcom wyłącznie lokalne specjalności. Poprosiłam o yerba mate.
encoded: Panienka za ladą spojrzała na mnie dziwnie i szczęka jej opadła, ukazując przedziwną kombinację dentystyczną. Do dwóch prawdziwych górnych zębów przyczepiono trzeci, zdobyty chyba na dzikiej zwierzynie, i umocowano gęsto plecionymi metalowymi drucikami. – Czy jest yerba mate? – zapytałam jeszcze raz. – Nie ma – odparła panienka, strzelając z ust zielonymi kropelkami. Otarłam twarz. Nie ma? Przecież yerba mate miała być wszędzie, miała być narodowym sportem Paragwajczyków, rozrywką i pasją, dzieloną bez wyjątku przez kobiety i mężczyzn. Za ladą pojawiła się kopia panienki w rozmiarze trzykrotnie większym i starszym. Oczarowała mnie najpierw szerokim drucikowym uśmiechem, a potem ze zrozumieniem pokiwała głową i wydała córce niezrozumiałe dla mnie polecenie. Po kilku minutach na stoliku przede mną stanął plastikowy kubek z bagnistą zawartością i metalową rurką wbitą w środek oraz litrowy pojemnik na wodę, w którym pływały kostki lodu i trawa. Obie panie oparły się o ladę z wyrazem oczekiwania na twarzach. Obejrzałam z bliska kubek, powąchałam zielone błoto, pokręciłam metalową rurką. W końcu chwyciłam za dzbanek i zaczęłam pić z niego wodę. Przerwał mi niepohamowany chichot. Właścicielki lokalu patrzyły raz na mnie, raz na siebie i śmiały się jak szalone. W końcu starsza podeszła, wcisnęła mi do ręki kubek, wskazała na rurkę, a potem na usta. Pij! To błoto?... Pociągnęłam bardzo ostrożnie i poczułam gorycz. Piekielne ziółka! Matrona poczekała, aż połknę, po czym z dzbanka z trawą i lodem dolała do kubka wody i znów dała mi do picia. To była yerba mate. Jedno z najmniej przyjemnych doświadczeń kulinarnych w moim życiu. Trawiasty, mocny, gorzki napar. Wykrzywiał twarz i napełniał oczy łzami. Chwyciłam za rurkę i zamieszałam zielone błoto. Podjęłam jeszcze dwie czy trzy próby zasmakowania w mate, a potem dałam za wygraną i zajęłam się opróżnianiem dzbanka z zimną wodą, do której dla aromatu dorzucono garść ziół. Niedługo potem miałam okazję się przekonać, że yerba mate t…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/493ed534efa7d3c766b9bcb05f82ec764c33e674-297295e.jpeg
width: 600
height: 399