National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-06-17T10:04:44.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Z Australii do Papui-Nowej Gwinei – czapla strojna zaskoczyła badaczy
items: Włochaty szczur-olbrzym z gór Nowej Gwinei. Czeski naukowiec zbadał go jako pierwszy
items: Czy u wybrzeży Papui Nowej Gwinei spoczywa meteoryt spoza Układu Słonecznego?
items: Papua-Nowa Gwinea była domem olbrzymiego kangura. Wskazują na to skamieniałości sprzed 50 tys. lat
items: To jedno z najbardziej bezpruderyjnych miejsc na Ziemi. Nie bez przyczyny nazywa się je Wyspami Miłości
items: Kraj fascynującego folkloru, kawowych gór i świń dających szczęście. Papua-Nowa Gwinea oczami Grzegorza Kapli
items: Smakosze ludzkiego mięsa. 10 przykładów kanibalizmu od prehistorii do XX wieku
items: Chcesz zobaczyć prawdziwy koniec świata? Jedź na Papuę! Oto 6 sposobów, jak zrobić to tanio
items: Wyspy Triobranda: Dzikie, pierwotne, magiczne
items: Sztuka surwiwalu: Szkwał i motyle
items: Ostatni ludzie z jaskiń. Przesłanie z Papui-Nowej Gwinei
items: Papua-Nowa Gwinea. Tropikalna dżungla daje w kość
items: Wisienka na torcie - Warszaw bez Fikcji
items: Tajemnice Papui-Nowej Gwinei

Z Australii do Papui-Nowej Gwinei – czapla strojna zaskoczyła badaczy
type: item
date: 2025-06-17T11:00:54.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: australia
subject: migracje
subject: papua nowa gwinea
subject: ptaki
description: Czapla strojna obserwowana przez ornitologów w Nowej Południowej Walii pobiła rekord lotu. Podczas migracji leciała bez przerwy przez 38 godzin. To najdalszy kiedykolwiek zarejestrowany lot czapli.
encoded: Spis treści: Rekordowy lot czapli strojnej Czapla strojna – elegantka z australijskich bagien Najdalszy znany lot ptaka Australijscy badacze użyli nadajników GPS do śledzenia ośmiu czapli strojnych oraz dziesięciu czapli białych przez kilka miesięcy. Podczas badań udało im się zarejestrować najdłuższy znany lot wśród czapli. Artykuł opisujący obserwację opublikowano w czasopiśmie „Pacific Conservation Biology”. Rekordowy lot czapli strojnej Ptaki obserwowano od początku corocznej migracji rozpoczynającej się na bagnach Macquarie w Nowej Południowej Walii w Australii. Czaple białe migrowały we wszystkich kierunkach, a strojne głównie na północ. Jedna z nich przebyła niemal 2400 kilometrów w ciągu kilku miesięcy, ostatecznie osiedlając się w pobliżu miasta Kalo, na południowy wschód od Port Moresby w Papui-Nowej Gwinei. Ptak ten pokonał ponad 700 km nad Morzem Koralowym w czasie 38-godzinnego nieprzerwanego lotu. Był to pierwszy przypadek, gdy naukowcom udało się zarejestrować migrację czapli strojnych. Czapla strojna – elegantka z australijskich bagien Czapla strojna (Ardea plumifera) to elegancki, średniej wielkości ptak brodzący z rodziny czaplowatych występujący głównie we wschodniej i północnej Australii, Papui-Nowej Gwinei i na niektórych wyspach Indonezji. Dawniej uważany za podgatunek czapli czarnorogiej (Ardea intermedia), obecnie traktowany jako odrębny gatunek. Upierzony całkowicie na biało, wyróżnia się długimi, ozdobnymi piórami godowymi na piersi i grzbiecie – stąd nazwa „strojna”. W okresie rozrodczym dziób czapli ciemnieje, a skóra na głowie może przybierać intensywnie różowy kolor. Zamieszkuje słodkowodne mokradła, bagna i rozlewiska, gdzie żeruje na rybach, płazach i owadach. Gniazduje kolonijnie, często z innymi gatunkami czapli. Najdalszy znany lot ptaka Czapli strojnej daleko jednak do ptasich rekordzistów w długości lotu. Inny mieszkaniec Australii, szlamnik zwyczajny, jest rekordzistą świata w nieprzerwanym locie migracyjnym. Pokonał ponad 13 50…

AdobeStock894076536-0d128c4.jpeg
width: 3600
height: 2808

Włochaty szczur-olbrzym z gór Nowej Gwinei. Czeski naukowiec zbadał go jako pierwszy
type: item
date: 2025-05-23T10:39:14.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: nowa gwinea
subject: odkrycia
subject: papua nowa gwinea
subject: ssaki
subject: szczury
description: Wełnistek górski, ogromny gryzoń z gór Nowej Gwinei, został udokumentowany po raz pierwszy w naturze. Młody czeski naukowiec sfotografował i sfilmował go podczas ekspedycji badawczej.
encoded: Spis treści Wełnistek górski: nieuchwytny wielki szczur z tropikalnego lasu Jak wygląda ekspedycja naukowa w górach Nowej Gwinei? Czeski doktorant František Vejmělka z Centrum Biologii Czeskiej Akademii Nauk oraz Uniwersytetu Południowych Czech jako pierwszy naukowiec udokumentował coś niezwykłego. W głębi dżungli, w górach Nowej Gwinei zaobserwował zwierzę znane dotychczas tylko z muzealnych eksponatów. To wełnistek górski (Mallomys istapantap), endemiczny gatunek wielkiego szczura. Artykuł opisujący tę obserwację opublikowano właśnie w czasopiśmie „Mammalia”. Stanowi on bardzo istotny wkład w zrozumienie ekologii i ewolucji gryzoni w tym niedostępnym regionie. Wełnistek górski: nieuchwytny wielki szczur z tropikalnego lasu Wełnistek górski to ogromny gryzoń, uważany za największego przedstawiciela rodziny myszowatych na kontynencie Australii i Oceanii. Jest też jednym z największych szczurów na świecie. Może osiągać ponad 80 cm długości wraz z ogonem i ważyć 2 kg, co czyni go trzykrotnie większym od przeciętnego szczura. Młody czeski biolog sfotografował i sfilmował wełnistka w jego naturalnym środowisku, w górskich lasach Nowej Gwinei na wysokości około 3700 metrów n.p.m. Zebrał też bezcenne dane o jego trybie życia, diecie, aktywności, pasożytach oraz zachowaniach. Dotychczas Mallomys istapantap był znany jedynie z kilku muzealnych okazów. Właśnie na ich podstawie biolodzy wyodrębnili go i opisali jako nowy gatunek. Nastąpiło to dopiero w 1989 roku. Ostatni raz wełnistka widziano w naturze 30 lat temu, ale nigdy nie został sfotografowany ani tym bardziej nagrany. O jego zachowaniu i trybie życia nie wiadomo było nic pewnego. Jak wygląda ekspedycja naukowa w górach Nowej Gwinei? Na sześciomiesięcznej ekspedycji na Mount Wilhelm (najwyższy szczyt całej Papui-Nowej Gwinei) František Vejmělka zarejestrował pierwsze zdjęcia i nagrania wełnistka górskiego. Zwierzak jest roślinożerny i prowadzi nocny tryb życia, a za dnia ukrywa się w norach lub koronach drzew. Vejmělk…

czech-scientist-makes-a8639e0.jpg
width: 2475
height: 1384

Czy u wybrzeży Papui Nowej Gwinei spoczywa meteoryt spoza Układu Słonecznego?
type: item
date: 2022-08-08T07:00:00.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Edukacja
subject: kosmos
subject: meteory
subject: nauka
subject: ocean spokojny
subject: papua nowa gwinea
description: Ma około pół metra szerokości, a jego potencjalnie międzygwiezdne pochodzenie zostało po raz pierwszy podniesione przez profesora Harvardu Avi Loeba i jego studenta Amira Siraja. U wybrzeży Papui Nowej Gwinei spoczywa meteoryt, który może być trzecim znanym ludzkości obiektem spoza naszego Układu Słonecznego. Ale tym razem mamy możliwość bezpośredniego zbadania tej kosmicznej skały.
encoded: W tym artykule: Tajemnica wojskowa Gdzie jest meteoryt? Meteoryt spoza Układu Słonecznego W 2014 roku w ocean nieopodal wybrzeży Papui-Nowej Gwinei uderzył meteoryt. Jego znaczna część musiała spłonąć podczas przelotu przez ziemską atmosferę. Prawdopodobnie pozostały tylko fragmenty rozproszone po dnie oceanu. Mimo wszystko duet badaczy – Avi Loeb i Amir Siraja – przekonuje, że należy podjąć misję wydobycia odłamków z dna oceanu. Ma to być niezwykła okazja do bezpośredniego zbadania wędrowca spoza świata. Tajemnica wojskowa O tym, że CNEOS 2014-01-08, bo taką nazwę katalogową nosi obiekt, może być obiektem podobnym do Oumuamua i komety Borisova, Loeba i Siraja mówią od kilku lat. Korzystając z danych katalogowych dotyczących trajektorii obiektu, Siraj i Loeb doszli do wniosku, że meteoryt może pochodzić spoza naszego Układu Słonecznego ze względu na jego niezwykle wysoką prędkość heliocentryczną. Innymi słowy, poruszał się z prędkościami, które sugerują, że może nie być związany w studni grawitacyjnej Słońca. Problem w tym, że dane użyte do pomiaru uderzenia obiektu w Ziemię pochodziły z satelity szpiegowskiego Departamentu Obrony USA zaprojektowanego do monitorowania ziemskich działań wojskowych. W związku z tym dokładne wartości pomiaru są starannie strzeżoną tajemnicą. Amerykańscy wojskowi obawiają się, że ujawnienie danych, a co za tym idzie możliwości ich satelity, wystawi na niebezpieczeństwo całą operację. A bez tych szczegółów znaczna część społeczności naukowej jest przeciwna zaklasyfikowaniu CNEOS 2014-01-08 jako obiektu międzygwiazdowego. Artykuł Siraja i Loeba pozostaje zatem nieopublikowany, ponieważ nie przeszedł jeszcze recenzji naukowej. Jak zginął Michael Rockefeller? Zagadka śmierci amerykańskiego milionera rozwiązana Michael Rockefeller miał zostać zjedzony przez papuaskich kanibali. O tej historii mówił cały świat. Co tak naprawdę wydarzyło się w 1961 roku? Gdzie jest meteoryt? Jednak w kwietniu tego roku Joel Mozer, główny naukowiec Dowództwa Op…

meteoryt-cbab17f.jpeg
width: 1920
height: 1080

Papua-Nowa Gwinea była domem olbrzymiego kangura. Wskazują na to skamieniałości sprzed 50 tys. lat
type: item
date: 2022-06-30T10:51:46.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: australia
subject: kangury
subject: papua nowa gwinea
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Papua-Nowa Gwinea i Australia były kiedyś połączone tzw. pasem lądowym. To dało początek wyjątkowej megafaunie.
encoded: W tym artykule: Papua-Nowa Gwinea i jej zwierzęta Olbrzymi kangur Nombe nombe Megafauna Papui-Nowej Gwinei Paleontolodzy najczęściej dostarczają nam elektryzujących informacji o dinozaurach czy mamutach. Ale to przecież niejedyne historyczne zwierzęta, po których zostały już prawie tylko skamieniałości. Papua-Nowa Gwinea i jej zwierzęta Naukowcy z Flinders University w Australii opisali ostatnio na przykład nowy gatunek olbrzymiego kangura, zamieszkującego góry w centralnej części Papui-Nowej Gwinei. Z badań wynika, że zwierzę nie było szczególnie blisko związane z australijskimi kuzynami. Bliżej mu do gatunku występującego tylko w Papui-Nowej Gwinei. Olbrzymi kangur został opisany po raz pierwszy w 1983 r. na podstawie skamieniałości liczących najprawdopodobniej od 20 000 do 50 000 lat. Znaleziono je w Nombe Rockshelter, papuaskim stanowisku archeologicznym. Z tego samego miejsca pochodzą też skamieniałości czworonożnych torbaczy nazywanych diprotodontydami. Zespół naukowców z Flinders University zmienił nazwę zwierzęcia na Nombe nombe, od miejsca jego odkrycia. Na kolejny rok zaplanowano kontynuację wykopalisk. Kangury potrafią komunikować się z ludźmi. Podobnie jak psy Badania przeprowadzone na Uniwersytecie w Sydney i Uniwersytecie Roehampton w Londynie sugerują, że kangury są zdolne do celowego komunikowania się z ludźmi, sugerując wyższy poziom funkcj... Olbrzymi kangur Nombe nombe Co na razie wiemy o kangurze Nombe? Paleontolodzy ustalili, że był przysadzisty i muskularny. Zamieszkiwał lasy deszczowe w górach oraz żywił się twardymi liśćmi z drzew i krzewów. Naukowcy przypuszczają, że gatunek mógł wyewoluować ze starożytnego przodka kangura, który pojawił się na Nowej Gwinei około 5–8 milionów lat temu. Wówczas Papua-Nowa Gwinea i Australia były połączone tzw. mostem lądowym. To dlatego, że poziom mórz był niższy, przez co Cieśnina Torrersa nie była pod wodą tak jak obecnie. Przejście pozwalało australijskim ssakom migrować do lasów deszczowych Nowej Gwinei. …

papua-nowa-gwinea-byla-domem-olbrzymiego-kangura-na-to-wskazuja-skamienialosci-sprzed-50-tys-lat-763ad87.png
width: 700
height: 467

To jedno z najbardziej bezpruderyjnych miejsc na Ziemi. Nie bez przyczyny nazywa się je Wyspami Miłości
type: item
date: 2021-04-06T09:20:14.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: czarownice
subject: egzotyka
subject: Lifestyle
subject: papua nowa gwinea
subject: Spa
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: Zdrowie
description: Kobiety na Wyspach Trobrianda noszą najkrótsze w rejonie, ledwie zakrywające pośladki spódniczki, seks przedmałżeński jest nieskrępowany, a nocą latają... czarownice.
encoded: Sto lat temu na Wyspach Trobrianda (Papua - Nowa Gwinea) badania prowadził nasz rodak, ojciec współczesnych nauk społecznych Bronisław Malinowski. Dziś dociera tam Aleksandra Gumowska. „Kiedy przyjechałam tam pierwszy raz w 2009 r., poczułam się jak w środku jego czarno-białego zdjęcia, tyle że pokolorowanego”. Czarownice Wysp Miłości Czarownica jednoznacznie wskazała winnego: – Ten, który wkrótce nie wróci z wyprawy morskiej, będzie tym, który mnie okradł. Nie wyróżniała się szczególnie – ot, kobiecina sprzedająca orzechy betelowe – miejscową używkę. Niestara, ale też niemłoda, z ujarzmioną na krótko fryzurą afro. Kiriwińczycy, mieszkańcy niewielkiej Kiriwiny na Papui-Nowej Gwinei, wzięli jednak jej słowa na poważnie. Wiedzieli, że kobieta pochodzi z Kitavy, jeszcze mniejszej sąsiedniej wyspy w Archipelagu Trobrianda, ze znaczącą populacją wiedźm. Tydzień później z morza nie wróciło czterech młodych mężczyzn. Widziano ich, jak wiosłują w drodze powrotnej, a potem – jak płyną wpław. Nie dało się im pomóc, bo morze było zbyt wzburzone, wiatr zbyt silny. Turkusowe Morze Salomona na południowym Pacyfiku potrafi się gwałtownie zmienić w granatową otchłań. Miejscowe czółna wbrew pozorom radzą sobie lepiej niż kutry czy jachty: są lżejsze, łatwiej ślizgają się po falach i nie ma dramatu, jak trafią w rafę. Ale czarownica może wytworzyć wiatr, swoje fale, sprowadzić ciemne chmury, deszcz, żeby żeglujący nie znaleźli drogi. Potrafi usunąć wyspę, przenieść ją gdzie indziej. Jednego z tych czterech pożarł rekin, trzej pozostali chcieli dopłynąć do wyspy, ale utonęli i wtedy pożarł ich rekin. – Ale nie prawdziwy żarłacz – szczupły, wyprostowany niemal 60-letni wuj Mulamada, emerytowany nauczyciel, robi pauzę, żeby spojrzeć mi prosto w oczy. Chodzi w koszuli, ale przewiązuje się w biodrach tradycyjną chustą – laplapem. Jest pewien, kto jest odpowiedzialny za śmierć tych czterech. – Czarownica ich pożarła. To pewne. Czarownice żyją w świecie duchowym, mogą się zmieniać, w co chc…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/05fd0cb4ac5de6e5a460bdeb7481d8f6c3e3f2b0-d89fa51.jpeg
width: 4961
height: 4961

Kraj fascynującego folkloru, kawowych gór i świń dających szczęście. Papua-Nowa Gwinea oczami Grzegorza Kapli
type: item
date: 2021-03-22T07:00:04.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: kawa
subject: papua nowa gwinea
subject: Travel
description: Na wyspie wojowników świnie są tak wielką wartością, że kobiety karmią je własną piersią, a osoby starsze są tu traktowane są jako cenny „zasób kulturowy” ze względu na swoje doświadczenie. O wciąż nieznanej Papui-Nowej Gwinei opowiada Grzegorz Kapla - pisarz, dziennikarz, podróżnik.
encoded: Jaki był pierwszy widok, który zapamiętałeś z podróży do Papui-Nowej Gwinei? Grzegorz Kapla: Może nie pierwszy, bo kiedy z okien samolotu widzisz, jak ocean kuli się pod ciężkimi, szarymi chmurami, jak nie ma dokąd iść pod ich naporem i jak rozbija się o czarną ścianę dżungli, to nie ma w tym nic wyjątkowego - tak wygląda każde podejście do lądowania w strugach deszczu. Natomiast pierwszy widok z kategorii niezapomnianych, był już po lądowaniu w Wamenie. Budynek lotniska przypomina dworzec autobusowy w Polsce w latach 90., schodzimy schodkami na płytę lotniska. Jest upiornie gorąco, ludzie wyciągają z samolotu wszystko co przywieźli - kozy, kury, płyty kartonowo-gipsowe, sklejkę i skrzynki z częściami samochodowymi. My zarzucamy plecaki na grzbiety, cienie mamy króciutkie, bo to południe i wtedy widzimy, jak wzdłuż pasa startowego biegnie czterech czy pięciu wojowników. Mają nagie brązowe ciała, horimy ukrywające ich przyrodzenia, pióropusze, bose stopy, w dłoniach długie włócznie i w ogóle nie zwracają uwagi na to, co się wokół dzieje. Fot. Grzegorz Kapla Jaki dźwięk kojarzy ci się z Papuą? Chrząkanie świń. Świnia jest największą wartością w świecie wojowników. Kto ma świnie, może zbudować dom dla siebie i dla swoich kobiet. Kto ich nie posiada, nie może mieć rodziny. Jeśli rodzi się prosię a któraś z kobiet ma dziecko, to karmi prosię jedną piersią, a dziecko drugą. Kiedy świnia podrasta, mężczyźni siadają w kucki na całych stopach, biorą świnkę na kolana i kołyszą ją, żeby dobrze spała. Tak jest w całym melanezyjskim świecie, ale w interiorze Papui, najbardziej oddalonym kulturowo od świata pieniądza, widać to najbardziej. Fot. Grzegorz Kapla Ale z Papuą kojarzy mi się też zawsze dźwięk drumli – to jedyny instrument, jaki tam znają. Noszą drumle w specjalnie wykłutym otworze w uchu, bo przecież ludzie, którzy nie posiadają odzieży, nie mają także kieszeni. Jest jeszcze łomot kamieni w rzekach w Baliem Gorge. Znam góry, byłem w Himalajach, w Andach czy Tatrach, sł…

papua-nowa-gwinea-oczami-grzegorza-kapli-fe5ee97.png
width: 903
height: 607

Smakosze ludzkiego mięsa. 10 przykładów kanibalizmu od prehistorii do XX wieku
type: item
date: 2021-03-15T13:07:03.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Historia
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: kanibalizm
subject: papua nowa gwinea
subject: plemiona
subject: prehistoria
subject: Travel
description: Filmowy Hannibal Lecter od dawna już nam nie straszny. Tak samo, jak legendy o plemionach kanibali czy seriale o zombie. Wiemy bowiem, że to tylko wymysł ludzkiej wyobraźni. Jednak jak mówi znane powiedzenie – w każdej legendzie jest ziarnko prawdy. Oto 10 przykładów na to, że kanibalizm wśród ludzi istniał naprawdę.
encoded: W tym artykule: 1. Prehistoryczny człowiek 2. Neandertalczycy 3. Lud Biami, Papua Nowa Gwinea 4. Lud Fore, Papua Nowa Gwinea 5. Lud Xiximes, Meksyk 6. Aztekowie, Meksyk 7. Lud Wari, Brazylia 8. Europejczycy w XVI i XVII wieku 9. XIX-wieczni odkrywcy Arktyki 10. Kult Aghori w Indiach 1. Prehistoryczny człowiek Historia kanibalizmu sięga daleko w przeszłość. Około 900 000 lat temu w dzisiejszej Hiszpanii kanibalizm praktykowali przedstawiciele gatunku Homo antecessor – starożytni przodkowie człowieka współczesnego. Dlaczego? Prawdopodobnie z bardzo praktycznego powodu. Otóż inni hominini byli dość pożywni, a do tego łatwi do upolowanie, co czyniło ich doskonałym łupem – sugeruje badanie opublikowane w Journal of Human Evolution w czerwcu 2019 roku. 2. Neandertalczycy Nasi bliżsi krewni – neandertalczycy – również bywali kanibalami. Archeolodzy odkryli dowody na kanibalizm wśród neandertalczyków w kilku miejscach na świecie, w tym w jaskini w El Sidrón w Hiszpanii, jaskini w Moula-Guercy we Francji, a ostatnio w jaskini w Belgii. Wydaje się, że neadertalczycy wykonywali także narzędzia ze szczątków swoich towarzyszy. 3. Lud Biami, Papua Nowa Gwinea Istnieje kilka odizolowanych kultur w Papui-Nowej Gwinei, o których wiadomo, że zabijały i zjadały ludzi, chociaż prawdopodobnie nie praktykują kanibalizmu od kilku dziesięcioleci. W 2011 roku brytyjski prezenter telewizyjny Piers Gibbon odwiedził lud Biami – grupę, która kiedyś praktykowała kanibalizm i „bardzo chętnie o tym rozmawiała”. Starszy członek plemienia powiedział dziennikarzowi o jednym przypadku, w którym członkowie plemienia zabili dwie kobiety podejrzane o mówienie źle o umierającym mężu. Mężczyzna przyznał, że upiekli owe kobiety na ogniu, a potem pokroili ich mięso, aby je zjeść. 4. Lud Fore, Papua Nowa Gwinea Przykład ludu Fore to jedna z najbardziej przerażających historii dotyczących kanibalizmu. Konsumpcja ludzkiego mięsa doprowadziła do rozprzestrzenienia się w społeczności śmiertelnej choroby mózgu, zw…

czlonkowie-ludu-zamieszkujacego-wzgorze-hagen-przebrani-za-ludzi-blota-papua-nowa-gwinea-fot-myloupe-universal-images-group-via-getty-images-67ed26d.jpeg
width: 3900
height: 2603

Chcesz zobaczyć prawdziwy koniec świata? Jedź na Papuę! Oto 6 sposobów, jak zrobić to tanio
type: item
date: 2019-04-29T08:33:01.000Z
creator: redakcja
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: egzotyka
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: papua nowa gwinea
subject: porady
subject: tanie podróżowanie
subject: Travel
subject: tropiki
subject: Wolny czas
description: Jest jednym z ostatnich dzikich miejsc. Zaskakuje egzotyczną przyrodą i niezwykłymi tradycjami. Znamy sposoby, jak zwiedzić to miejsce (i przy okazji nie zbankrutować).
encoded: Poznaj 6 sposobów na tanią Papuę >>>

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6819c0119b6251e05e4f6e067de3e605704bd579-411239f.png
width: 1374
height: 908

Wyspy Triobranda: Dzikie, pierwotne, magiczne
type: item
date: 2019-03-29T05:34:30.000Z
creator: Tomasz Rudomino
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bronisław malinowski
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: papua nowa gwinea
subject: podróże
subject: Sport
subject: Travel
subject: wyspy
description: Wiek temu opisane przez Bronisława Malinowskiego w Życiu seksualnym dzikich. Chcę sprawdzić, czy Wyspy Trobrianda nadal fascynują człowieka Zachodu.
encoded: Nie ma tu biur turystycznych. Ani hoteli, systemu rezerwacji i obsługi klienta. Nie ma tu banku ani zasięgu sieci komórkowej. Ba! Nie ma nawet porządnej informacji na temat wysp, a ministerstwo turystyki Papui-Nowej Gwinei w swoim katalogu atrakcji o Wyspach Trobrianda nawet nie wspomina. A mimo to o wizycie na tym archipelagu marzy chyba każdy podróżnik. Bo to tak, jakby dotrzeć do tego, co w nas najgłębsze, najbardziej pierwotne i wspólne dla całej ludzkości. Bronisław Malinowski, wybitny polski badacz, spędził tu dwa lata. Potem napisał Argonautów zachodniego Pacyfiku oraz Życie seksualne dzikich, najważniejsze książki antropologiczne w historii. Niegdyś na Kiriwinę, najważniejszą z Wysp Trobrianda, pływały statki, parowce oraz kutry. Teraz jedynym rozsądnym środkiem komunikacji jest samolot z Port Moresby, stolicy Papui-Nowej Gwinei. Lata on, jak chce, nigdy o czasie, bez gwarancji miejsca na pokładzie. Na Kiriwinie pas startowy, tak jak na wielu innych wyspach, zbudowali Amerykanie w czasie II wojny światowej. Wojna się skończyła, a lotniska pozostały. Dobrze, bo dróg w samej Papui brakuje. Słabiutko wyglądają też szanse na zwiedzanie jej samochodem. Dżungla i góry w dużym stopniu ograniczają swobodne przemieszczanie się z jednego końca na drugi, nic więc dziwnego, że poznawanie tego skrawka świata robi się etapami, po kawałku. Ja Wyspy Trobrianda zostawiłem sobie na deser. Aby na nie dotrzeć, poprosiłem o pomoc Aloisa mieszkającego w pobliżu Madang. To wprawdzie dość daleko od Kiriwiny, gdzie Malinowski w latach 1915–1918 robił swoje badania, ale Alois, mający doświadczenie w pracy z wieloma podróżnikami, wiedział, jak się do tego zabrać, bez zbędnych kłopotów i nadmiernej pracy. BETEL NA ŚNIADANIE Siedzimy przy wąskiej bitej drodze prowadzącej do wsi Sinaketa, czyli tam, gdzie skierował się niegdyś Bronisław Malinowski. Jest samo południe, w oddali słychać szum fal. Wokół palmy, za naszymi plecami dżungla. Dochodzi do nas zapach pieczonej ryby na ogniu. Jest …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b6a752fba96d71f4a18259e8ba324c040202fb9f-ca8d449.jpeg
width: 800
height: 534

Sztuka surwiwalu: Szkwał i motyle
type: item
date: 2013-11-04T08:00:00.000Z
creator: John Tennent
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: entomologia
subject: ocean spokojny
subject: papua nowa gwinea
description: Sporządzając spis motyli regionu Pacyfiku, szukałem nowych gatunków na wyspach Lusancay
encoded: Aby się przemieszczać między skrawkami lądu, dla naszej pięcioosobowej ekipy, w której prócz mnie znaleźli się: operator, jego dwóch asystentów i miejscowy wódz z wyspy Kawa, wynająłem ponton. Gdy tak pływaliśmy od wyspy do wyspy, niespodziewanie uderzył w nas szkwał. Silnik przestał pracować, a łódź nabierała wody. Wylewaliśmy ją jedynym dostępnym narzędziem: przepołowioną łupiną kokosa. Mieliśmy tylko dwa wiosła. Chcąc utrzymać ponton dziobem do wiatru, asystenci wiosłowali bez wytchnienia. Gdy przestawali pracować, łódź natychmiast odwracała się bokiem, grożąc wywrotką. Kolejne próby uruchomienia silnika nie przynosiły rezultatu. Na szczęście po dwóch godzinach wzrosła nieco widoczność i wódz rozpoznał dwie wystające z wody skały. Dzięki temu zdołał zlokalizować nasze położenie. Razem chwyciliśmy brezent, przywiązaliśmy go z obu stron do wioseł i tym prymitywnym żaglem łapaliśmy wiatr. Operator tymczasem, używając sześciometrowej tyczki jako steru, według wskazówek wodza dowiózł nas na wyspę Kawa. Z najwyższym trudem kierowaliśmy się do jej zawietrznej strony, nie dając się rzucić na koralowe wybrzeże. Chwytając się koralowców, powoli dobrnęliśmy do brzegu. Przemarznięci, ale szczęśliwi pomaszerowaliśmy do najbliższej wioski poszukać schronienia na noc. Ze względu na ciągłe burze jedna noc zamieniła się jednak w tydzień. Później dowiedzieliśmy się, że owego dnia zatonął prom z setkami osób na pokładzie, z których wiele zginęło. Dzięki przytomności umysłu wodza z wyspy Kawa nam nic się nie stało. John Tennent - badacz National Geographic, specjalizacja entomologia, miejsce Papua-Nowa Gwinea. (Fot. John Tennent)

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9e9f2695771fa31fc8c937666802a63b044c0b5e-19bfa27.jpeg
width: 845
height: 506

Ostatni ludzie z jaskiń. Przesłanie z Papui-Nowej Gwinei
type: item
date: 2012-03-20T09:55:52.000Z
creator: Mark Jenkins
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: papua nowa gwinea
subject: Społeczeństwo
description: W jaskiniach pośród dzikich puszcz żyje ostatni koczowniczy lud Papui-Nowej Gwinei. Kiedy doń trafiliśmy, jego członkowie przekazali współczesnemu światu zaskakujące przesłanie.
encoded: Dziewczyna umiera. Leży w jaskini zwinięta w kłębek obok ogniska. Nazywa się Lidia Maiyu. Kaszle, jej ciałem wstrząsają dreszcze, krzyczy z bólu. Ma jakieś 15 lat. Trzy miesiące temu urodziła dziecko, które zmarło. Grupa zostawiła ciało noworodka w jaskini i poszła dalej. Pasu Aiyo, mąż Lidii, mówi mi, że tak już jest. – Kiedy zachorujesz, to albo zdrowiejesz, albo umierasz. Ciemność za poświatą płonącego pod skalnym nawisem ogniska jest nieprzenikniona. Deszcz smaga ogromne liście. Wygląda na to, że tutaj, w górach Papui-Nowej Gwinei, nocą zawsze pada. To dlatego Lidia i inni członkowie jej ludu zwanego Meakambut szukają schronienia pod skałami. Jaskinie znajdują się wysoko, w urwiskach. Dostanie się do nich czasami wymaga wspinaczki. Są też naturalnymi fortecami, które kiedyś chroniły Meakambutów przed łowcami głów i kanibalami. Ale to było dawno. Teraz ich wrogowie są mniej gwałtowni, ale równie śmiercionośni: malaria, gruźlica... Pasu przepędza psa Biyi i siada przy ognisku. Wygładza przepaskę biodrową z liści i kładzie głowę Lidii na swoich kolanach. Dziewczyna spogląda na niego żałośnie. Pasu prosi swego brata Johna, by nas zapytał, czy możemy jej pomóc. Jak się okazuje – wkroczyliśmy w sytuację kryzysową. Nasz plan podążania za Meakambutami, jednym z ostatnich jaskiniowych, na wpół koczowniczych ludów w Papui-Nowej Gwinei, stracił na znaczeniu. Nasz specjalista od pierwszej pomocy bada Lidię i stwierdza, że jej płuca wypełnia płyn, serce wali w tempie 140 uderzeń na minutę, a temperatura wynosi 40OC. Najwyraźniej dziewczyna cierpi na zagrażające życiu zapalenie płuc. Podajemy jej antybiotyk. Nakłaniamy chorą do wypicia kubka odkażonej wody z cukrem i sugerujemy, by rankiem wynieść ją z gór i przetransportować w dół rzeki, do przychodni w wiosce Imboin. Dwaj inni Meakambuci, Michael Wakinjua i jego maleńki syn, też są poważnie chorzy. Sebastian Haraha jest etnografem, który miał określić położenie jaskiń Meakambutów za pomocą GPS-u. Ma nadzieję, że zarejestruj…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3c57546d480251f30f33eab8b7c3db8d08506246-57fa860.jpeg
width: 670
height: 447

Papua-Nowa Gwinea. Tropikalna dżungla daje w kość
type: item
date: 2011-10-24T07:11:00.000Z
creator: kierzkowskiauthor
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: papua nowa gwinea
subject: podróże
description: Dawno nie dostałem tak w kość. I to na własne życzenie. Pewnego dnia postanowiłem coś zmienić w swoim życiu. Wyjechałem do Papui-Nowej Gwinei.
encoded: Budzę się z trudem. Jest godz. 7.13. Nie za bardzo wychodzi mi spanie w tropikach – zamiast głębokiego snu zaliczam serię drzemek. Rano nie czuję się całkiem wypoczęty, więc i wstawać się nie chce. Ale z dołu dobiegają dźwięki świadczące o tym, że podano śniadanie. Zwlekam się z gąbkowego materaca przykrytego prześcieradłem wilgotnym od potu. Nie może być inaczej, bo wilgotność powietrza wynosi blisko 100 proc. Człowiek poci się przy najmniejszym ruchu, a nawet w bezruchu. Do wilgoci trzeba się tu po prostu przyzwyczaić. I pamiętać, żeby nie chować ciuchów do wodoszczelnych worków, bo po tygodniu będzie się miało ubrania jak ser. Pleśniowy. Szok mija po pierwszych kilku tygodniach nasiąkania gorącem i wilgocią. Upał w Papui-Nowej Gwinei nie jest spowodowany temperaturą powietrza – ta oscyluje wokół 30oC. To wysoka wilgotność sprawia, że gdy człowiek wysiądzie z samolotu, gdy zobaczy na żywo „rajskie” krajobrazy znane mu tylko ze zdjęć – zrozumie, że nie miał pojęcia, co oznacza życie i praca w tropikach, bez klimatyzacji. Bo zdjęcia oglądane w Europie, nawet w czasie upalnego lata, nie oddają prawdziwej wilgotności i temperatury tropików. Znajduję sandały i już mam wyjść, ale na futrynie drzwi widzę paskudnego pająka z nogami rozpiętości 10 cm. Nie cierpię pająków! Ten tkwi tam od wczoraj i coś je, nie mógł sobie znaleźć innego miejsca? Przez niego muszę za każdym razem pokonywać obrzydzenie i obawę, że coś mu strzeli do głowy i skoczy na mnie, kiedy będę przechodził – a te dranie są niewiarygodnie szybkie. Obawa jest raczej irracjonalna, ale ja stawonogom nie ufam, zwłaszcza dużym. Skąd wziąłem się w papuańskiej dżungli? W wieku 32 lat doszedłem do wniosku, że chcę się przeprofilować na naukowca. Wziąłem roczny bezpłatny urlop i zorganizowałem sobie wyprawę w tropiki. Przyłączyłem się jako wolontariusz do badań bioróżnorodności prowadzonych w Papui-Nowej Gwinei przez Coral Cay Conservation – organizację non profit z Wielkiej Brytanii. Załatwienie formalności, zdoby…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c9d9899d3b78ab6515916108e6f64e821e7e2307-9ceefef.jpeg
width: 500
height: 334

Wisienka na torcie - Warszaw bez Fikcji
type: item
date: 2010-11-27T14:00:00.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: festiwale
subject: muzeum etnograficzne
subject: papua nowa gwinea
subject: podróże
description: Zapraszamy na pokaz specjalny o Papui, który odbędzie się w niedzielę na zakończenie Międzynarodowego Festiwalu Reportażu "Warszaw bez Fikcji". Finał w niedzielę 28 listopada o godz. 13:30 w Muzeum Etnograficznym w Warszawie (ul. Kredytowa 1).
encoded: Papua. Miejsce, w którym zatrzymał się czas. Anna i Jakub Urbańscy Fotograficzna podróż do zapomnianego świata i najdzikszych zakątków Papui – od koralowych wysepek i tajemniczych cmentarzysk w Archipelagu van Schoutena przez strome doliny gór Jayavijaya, jedną z najtrudniej dostępnych dżungli świata w rejonie dorzecza Einlanden – krainę owianych złowrogą sławą kanibali z plemion Korowai i Kombai, po bagniska namorzynowe zamieszkane przez łowców głów z plemienia Asmat, najbardziej znamienitych rzeźbiarzy Oceanii. Zobaczymy kilkusetletnie mumie z Doliny Baliem, rytualną wymianę świń towarzyszącą pogrzebowi wodza plemienia Yali. Wraz z autorami dotrzemy do budowanych wysoko na drzewach domów Korowajów, by przyjrzeć się przygotowaniom do rytualnej uczty oraz odwiedzimy długie domy plemienia Asmat, by podziwiać budzące grozę i całkiem świeże trofea łowców głów. Zapraszamy na pokaz. Anna i Jakub Urbańscy - z wykształcenia biolodzy, z zawodu fotografowie, tłumacze, dziennikarze i piloci wypraw. Przez ponad 10 lat w trakcie samodzielnie zorganizowanych wypraw odwiedzili kilkanaście krajów Azji, Afryki i Ameryki Łacińskiej, starając się dotrzeć w rejony mało uczęszczane przez turystów. Plony ich podróży zostały wykorzystane w przewodniku Lonely Planet. Kilka lat temu zrodziła się ich fascynacja Papuą i jej mieszkańcami. Owocem tej pasji jest pokaźna kolekcja etnograficzna, licząca ponad sto oryginalnych, w pełni udokumentowanych eksponatów, kilka tysięcy zdjęć oraz liczne nagrania tradycyjnych pieśni i odgłosów życia codziennego. Na swym koncie mają kilka wystaw fotograficznych, publikacji zdjęć w prasie (m.in. National Geographic) oraz nagrody na międzynarodowych konkursach fotograficznych. Za osiągnięcia podróżnicze zostali w 2007 r. odznaczeni "Kolosem". Prowadzą etnoblog www.papua.com.pl mający w założeniu stać się źródłem informacji dotyczącej etnografii i geografii Papui.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2103a520b572f33b817f2a1c4e017e7d2314ead1-acb0738.jpeg
width: 6048
height: 4032

Tajemnice Papui-Nowej Gwinei
type: item
date: 2010-01-25T05:56:00.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: natura
subject: nauka
subject: papua nowa gwinea
subject: zwierzęta
description: Trzy żabki różnią się wyglądem. Jedna jest maleńka, brązowa i wydaje wysokie, świdrujące dźwięki godowe, druga – zielona, zadziwia ogromnymi, czarnymi oczami, a trzecia - głosem naśladującym terkot starego telefonu. Gekony są pasiaste a pająki nie dość, że skaczą, to na dodatek są przezroczyste i owłosione.
encoded: Prawie wszystkie te stwory są duże i stanowią nowe gatunki nie znane do tej pory nauce. A takich gatunków uczeni, „grasujący” po pierwotnych i dzikich terenach Papui-Nowej Gwinei, opisali kilkadziesiąt. Ich zeszłoroczną wyprawę oraz trzy tegoroczne organizuje Conservation International. Wszystkie ekspedycje tej organizacji mają wyszukiwać takie miejsca na Ziemi, gdzie na małym obszarze występuje duża obfitość przeróżnych gatunków roślin i zwierząt. W ubiegłym roku członkowie ekspedycji przywieźli z wysp południowego Pacyfiku i skatalogowali ponad 600 gatunków, z których 50. okazało się dotąd nie znanych. Naukowców najbardziej zachwyciły żaby, gdyż płazy te wymierają z powodu ocieplania się klimatu. Ich obecność świadczy też o dobrej kondycji środowiska, ale to, w przypadku tak dziewiczych terenów, nie jest żadną rewelacją. Tekst: Agnieszka Budo

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/cce8c81db6d41099eb741d3d77eb4268df7c9b95-5af8962.jpeg
width: 500
height: 334