Jak przygotować się na pandemię? Nie wystarczą same leki i szczepionki
Prof. dr hab. Krzysztof Pyrć z Małopolskiego Centrum Biotechnologii Uniwersytetu Jagiellońskiego to jeden z najbardziej znanych polskich wirusologów i biologów molekularnych. Walczy zarówno z mikrobami, jak i z fake newsami.
Współczesny świat uświadomił nam, że jednym z kluczowych wyzwań dla zdrowia publicznego i globalnej gospodarki są choroby zakaźne – przedmiot zainteresowań prof. Krzysztofa Pyrcia. Zaczął je badać jeszcze jako student, a później jako doktorant na Uniwersytecie Amsterdamskim. Tam opracował nowatorską metodę VIDISCA, służącą do identyfikacji nowych zagrożeń biologicznych. W czasie swojej pracy odkrył i opisał ludzkiego koronawirusa NL63 (HCoV-NL63). Część kariery zawodowej spędził też w USA, pracując nad modelami hodowli tkankowych odzwierciedlających w laboratorium ludzkie ciało. Po powrocie do kraju podjął misję stworzenia od zera Pracowni Wirusologii w Małopolskim Centrum Biotechnologii UJ. Dziś kierowana przezeń jednostka dysponuje jednym z niewielu w Polsce laboratoriów o klasie hermetyczności BSL3+, co umożliwia bezpieczną pracę z patogenami wysokiego ryzyka. Jest też szefem grupy badawczej Virogenetics. Rozpracować wirusy Głównym celem prof. Pyrcia jest poznanie biologii zakażeń wirusowych, ze szczególnym uwzględnieniem patogenów, które stanowią lub w niedalekiej przyszłości będą stanowić zagrożenie dla naszego społeczeństwa, takich jak koronawirusy, flawiwirusy (wirus Zika, denga czy wirus kleszczowego zapalenia mózgu), alfawirusy i wirusy grypy. Badacz próbuje zrozumieć naturę chorób na najbardziej podstawowym poziomie – zakażenia pojedynczych komórek i tkanek. Jego prace opisują mechanizm łączenia się wirusów z naszymi komórkami, wnikania do wnętrza i namnażania. Jako jeden z pierwszych opracował zaawansowane trójwymiarowe hodowle tkankowe, które idealnie odtwarzają naturalne środowisko infekcji. Ma to też znaczenie etyczne i ekologiczne, bo ogranicza eksperymenty z wykorzystaniem zwierząt. Nowe terapie dają nadzieję Choć praca prof. Pyrcia w dużej części odbywa się w laboratoriach, jej efekty mają wymierne przełożenie na zdrowie ludzi i zwierząt. Wyniki jego badań doprowadziły m.in. do opracowania nowych substancji o działaniu terapeutycznym, takich jak remdesiwir i molnupirawir stosowane w leczeniu COVID-19. Warto podkreślić innowacyjne podejście profesora do walki z wirusami. Zamiast projektować cząsteczki celowane w jeden konkretny szczep czy gatunek, jego zespół tworzy rozwiązania bardziej uniwersalne, skuteczne również w przypadku nowych patogenów. Przykładem mogą być ludzkie wirusy układu oddechowego, ale też wirusy zwierzęce. Jego zespół, wspólnie z chemikami opracował substancje polimerowe, które działają jak molekularna tarcza, blokując fizyczną możliwość przyczepienia się patogenu do komórki. Najnowszym przykładem ich wykorzystania jest produkt oparty na opatentowanej cząsteczce PSSNa (poli(4 styrenosulfonian sodu)), która hamuje namnażanie się kocich wirusów. Dorobek publikacyjny profesora obejmuje setki prac w prestiżowych czasopismach (m.in. Nature, Nature Medicine, Science Translational Medicine, Nucleic Acids Research, Science Signaling, PNAS czy Cell Chemical Biology) oraz dziesiątki tysięcy cytowań, które plasują go w gronie 2% najbardziej wpływowych naukowców na świecie. Edukacja i współpraca Nie sposób opisać sylwetki prof. Pyrcia bez wspomnienia jego roli podczas pandemii COVID-19. Jako wybitny specjalista stał się kluczowym doradcą naukowym, pełniąc m.in. funkcję członka zespołu doradczego Komisji Europejskiej, zastępcy przewodniczącego zespołu ds. COVID-19 przy Prezesie PAN, członka zespołu doradczego Prezesa Rady Ministrów oraz Prezydenta. Wszystkie te funkcje pełnił pro publico bono, bez wynagrodzenia. Jego zaangażowanie w walkę z fake newsami oraz popularyzację wiedzy opartej na faktach (EBM) uczyniły go jednym z najbardziej cenionych głosów w debacie publicznej. „Warto w tym miejscu wspomnieć, że mój Zespół został częścią sieci najlepszych europejskich zespołów naukowych w ramach programu Komisji Europejskiej Durable, którego celem jest przygotowanie regionu na przyszłe zagrożenia biologiczne i pandemie” – pisze naukowiec na swojej osobistej stronie. Obecnie jako prezes Fundacji na rzecz Nauki Polskiej wspiera rozwój nauki i technologii w Polsce i dba o rozwój rodzimych talentów m.in. poprzez programy stypendiów. Jako członek prezydium komitetu PAN angażuje się w kwestie chorób zakaźnych i problemów zdrowotnych związanych ze zmianami klimatu. Jest też członkiem wielu polskich i międzynarodowych stowarzyszeń naukowych.
Dzioby miejskich ptaków zmieniły się. Pandemia Covid-19 wpłynęła na nie w specyficzny sposób
Pandemia koronawirusa nie zmieniła tylko ludzi. Miała także wpływ na związane z nami zwierzęta, które – podobnie tak jak my – musiały błyskawicznie przyzwyczaić się do nowych realiów. Badania wykazały, że COVID-19 przekształcił ekosystemy do tego stopnia… że zmienił ptasie dzioby. My siedzieliśmy w domach, a one „dziczały”.
Zmiany w kształcie i wielkości dziobów ptaków to fascynujący wyznacznik stanu środowiska. Okazuje się, że nie wymagają trwającej wiele milionów lat ewolucji – badania wykazały, że miejskie ptaki dynamicznie przystosowują swoje aparaty gębowe do nowych warunków, a potrzebują na to... zaledwie jednego pokolenia. Jak to możliwe? Pandemia zmieniła nie tylko ludzi Koronawirus doprowadził do zaskakujących zmian w środowisku miejskim… i nie chodzi tylko o pustki na ulicach. Jest to jednak część tej historii. Naukowcy z Uniwersytetu Kalifornijskiego zaobserwowali, że junko zwyczajne – niewielkie ptaki nieco podobne do polskich wróbli – zaczęły wykazywać wyraźne zmiany morfologiczne w czasie tzw. andropauzy, czyli spowolnienia aktywności człowieka wynikającej z lockdown’u. W tym okresie ptaki wyklute w mieście miały inne dzioby niż ich rodzice. Co zaskakujące, kształt dziobów upodobnił się do tych, jakie posiadają dzikie osobniki żyjące w okolicznych górskich lasach, oddalonych od zgiełku cywilizacji. Jak mierzy się długość dzioba? Badanie przeprowadzono w latach 2018–2025 na kampusie Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles. Porównano dane populacji 302 miejskich i 132 dzikich dorosłych ptaków junko, które oznaczono specjalnymi obrączkami. Przez siedem lat naukowcy dokumentowali zmiany w długości i kształcie dziobów oraz kości skokowej. Wyniki analiz wykazały, że osobniki wyklute podczas pandemii – kiedy kampus był niemal opustoszały, a ludzkie odpadki zniknęły z krajobrazu – miały dzioby wyraźnie bardziej smukłe i wydłużone. Taki kształt sprzyjał pozyskiwaniu naturalnych źródeł pożywienia, jak nasiona czy owady. Dlaczego dzioby się zmieniają? Naukowcy odkryli, że kształt ptasich dziobów jest bezpośrednio związany z aktywnością ludzi. Ptaki miejsce, żywiące się resztkami naszego jedzenia, miały wcześniej dzioby krótsze i grubsze – lepiej przystosowane do rozdrabniania miękkiej, przetworzonej żywności. W czasie, gdy ludzie zniknęli z przestrzeni miejskiej, a wraz z nimi zniknęły źródła pokarmu w postaci okruchów czy śmieci, ptaki musiały z powrotem dostosować się do nowych warunków, sięgając po naturalne źródła pożywienia. Taka zmiana wymusiła adaptację w ciągu zaledwie jednego pokolenia. Czy dzioby wróciły do „miejskiego” kształtu? Po zniesieniu restrykcji pandemicznych i powrocie ludzi na kampus odnotowano ponowny wzrost liczby odpadków. Zgodnie z obserwacjami, osobniki wyklute po roku 2021 ponownie zaczęły mieć krótsze i grubsze dzioby. To wskazuje na wyjątkowo szybką plastyczność fizyczną ptaków miejskich i ich niezwykłej zdolności natychmiastowego reagowania na zmiany w wykreowanym przez nas środowisku. Co istotne, naukowcy nie byli w stanie jeszcze jednoznacznie określić, czy zaobserwowane zmiany miały charakter wyłącznie adaptacyjny (związany z warunkami życia), czy też doszło do zmian genetycznych. Autorzy badań podkreślają potrzebę dalszych analiz genetycznych i behawioralnych. Odkrycie przypomina nam, że nawet tymczasowa zmiana naszego stylu życia może mieć natychmiastowe konsekwencje dla współegzystujących z nami organizmów. Wzięliśmy sobie Ziemię w panowanie, ale teraz musimy wziąć też za nią odpowiedzialność. Źródło: PNAS, Uniwersytet Gdański Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Tajemnicza globalna pandemia jeżowców. Ślady prowadzą na Wyspy Kanaryjskie
Jeżowce odgrywają niezwykle istotną rolę w morskich ekosystemach – zjadając i rozdrabniając wodorosty kontrolują ich wzrost, dbają o rafy koralowe czy umożliwiają przeżycie innym, mniejszym organizmom. Zaczęły jednak masowo wymierać, a naukowcy biją na alarm.
Wyspy Kanaryjskie dotknęła nierozpoznana pandemia, która wyniszczyła jeżowce niemal na całym świecie. Konsekwencje dla ekosystemów morskich nie są jeszcze w pełni znane, ale naukowcy ostrzegają, że będą poważne. Musimy się przygotować. Masowe wymieranie jeżowców Od lutego 2022 roku na Wsypach Kanaryjskich rozpoczęła się katastrofalna seria zgonów jeżowców z gatunku Diadema africanum. Naukowcy z Uniwersytetu La Laguna na Teneryfie najpierw zaczęli obserwować wymieranie za zachodnich wyspach – La Palmie i La Gomerze. Choroba szybko rozprzestrzeniła się na wschód, obejmując pozostałe wyspy archipelagu. Do końca 2023 roku populacje jeżowców zostały drastycznie zredukowane. Na co chorują jeżowce? Zwierzęta miały charakterystyczne objawy: spowolnione i nienaturalne ruchy, brak reakcji na bodźce, utratę kolców i tkanek, a ostatecznie śmierć. Zdjęcia wykonane w 2022 roku na Teneryfie przedstawiają martwe i umierające osobniki, wokół których gromadzą się drapieżniki. Drastyczny spadek populacji Szerokie badania terenowe prowadzone w latach 2022–2025 przez zespół pod kierownictwem Ivána Cano wykazały, że w porównaniu do 2021 roku na Teneryfie populacja Diadema africanum zmniejszyła się aż o 99,7%, a na La Palmie o 74%. Łącznie badania objęły 76 lokalizacji na siedmiu głównych wyspach archipelagu. Dane zebrano także dzięki współpracy z zawodowymi nurkami, którzy zgłaszali zmiany w liczebności jeżowców w swoich rejonach nurkowych. Choroba jeżowców może być elementem globalnej pandemii Zgony jeżowców z Wysp Kanaryjskich zbiegały się w czasie z wymieraniem innych gatunków jeżowców w różnych regionach świata: Karaibach, Morzu Śródziemnym, Morzu Czerwonym, Morzu Omańskim czy na Oceanie Indyjskim. Naukowcy podejrzewają, że może to być oznaka globalnej pandemii jeżowców – masowego zjawisko o nieznanym jeszcze zasięgu i skutkach. Zniknięcie Diadema africanum może mieć głębokie konsekwencje dla całego ekosystemu morskiego. Przy tym wszystkim warto jednak pamiętać, że jeżowce mogą być niebezpieczne. Czemu jeżowce umierają? Badacze zidentyfikowali objawy choroby, ale wciąż nie ustalono jej bezpośredniej przyczyny. Wcześniej za wymieranie jeżowców odpowiadaly infekcje wywołane przez ameby, np. Neoparamoeba branchiphilia. Obecnie częściej mówi się o roli orzęsków z rodzaju Philaster czy jednokomórkowych, pasożytniczych pierwotniakach, które mogą prowadzić do szybkiego obumierania jeżowców. Dodatkowo na rozprzestrzenianie się patogenów mogą wpływać nietypowe zjawiska oceanograficzne, takie jak gwałtowne fale oraz zmiany temperatury wody, będące następstwem globalnych zmian klimatu. Nie jest jasne, czy czynnik chorobotwórczy został przywleczony z Karaibów przez prądy oceaniczne lub transport morski, czy też jego źródłem są zmiany klimatyczne. Autorzy badania nie wykluczają żadnej z tych możliwości. Obecnie nie ma także pewności, czy pandemia rozprzestrzeni się dalej – na razie populacje Diadema w Azji Południowo-Wschodniej i Australii nie zostały dotknięte. Badacze apelują o dalsze badania i monitoring sytuacji, by zapobiec możliwej globalnej katastrofie ekologicznej. Źródło: Frontiers in Marine Science Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Wirus hMPV atakuje w Chinach. Dobra wiadomość: na pewno już się z nim zetknąłeś
W ostatnich dniach media obiegły niepokojące informacje z Chin. W Państwie Środka rośnie liczba osób zakażonych metapneumowirusem ludzkim (hMPV). Brzmi jak powtórka ze stycznia 2020 roku? Eksperci uspokajają – tym razem ryzyko wybuchu ogólnoświatowej pandemii jest bardzo małe.
Spis treści: hMPV – co to za wirus i jakie są jego objawy? Kto miał już kontakt z metapneumowirusem? Dla kogo metapneumowirus ludzki może być niebezpieczny? Czy metapneumowirus ludzki to nowy wirus? Zdjęcia, jakie napływają z Chin, wyglądają złowrogo. Widzimy na nich ludzi tłoczących się w poczekalniach szpitali z maseczkami na twarzach. To osoby, które zaatakował tzw. metapneumowirus ludzki (hMPV). Skojarzenia z koronawirusem i ogólnoświatową pandemią sprzed kilku lat pojawiają się natychmiast. Jednak niesłusznie. Wzrost zachorowań w Chinach to efekt sezonowy związany z chłodną pogodą, która ma utrzymywać się tam aż do marca. W okresie zimowym często atakują nas różnego rodzaju patogeny. W tym roku przewagę nad innymi zyskał właśnie hMPV. Ten wirus jednak zasadniczo różni się od koronawirusa wywołującego COVID-19. Po pierwsze nie jest ani tajemniczy ani nieznany naukowcom. Po drugie nie jest również nieznany naszemu układowi odpornościowemu. hMPV – co to za wirus i jakie są jego objawy? Wirus hMPV składa się z pojedynczej nici RNA i koduje tylko dziewięć genów. To jeden z wielu wirusów, które atakuje drogi oddechowe człowieka. Wywołuje typowe objawy, jakie pojawiają się zimą przy przeziębieniu. Najczęściej należą do nich: katar, kaszel, gorączka, ból gardła, wysypka, trudności z oddychaniem. Wszystkie te nieprzyjemne odczucia mogą nam towarzyszyć przez kilka dni. Później, jak po innych jesienno-zimowych infekcjach, samoistnie wracamy do zdrowia. Na hMPV nie ma żadnych konkretnych leków, a także szczepionek, które chroniłyby przed zakażeniem. Nad tym ostatnimi dopiero trwają prace. Kto miał już kontakt z metapneumowirusem? Krążące w internecie wiadomości stwarzają wrażenie, że hMPV pojawił się nagle w Chinach. Jednak nie jest to prawda. Ten wirus jest obecny od lat na całym świecie. Naukowcy szacują – na podstawie badań przeciwciał – że do ukończenia 5. roku życia każdy z nas miał z nim kontakt. To oznacza, że nasz układ odpornościowy już w dzieciństwie zapoznaje się z wirusem hMPV. Uzyskujemy na niego odporność, która z czasem spada. W efekcie, tak samo jak w przypadku grypy, co pewien czas możemy zachorować. Najczęściej choroba przebiega lekko i nie dowiemy się nawet, że zaraziliśmy się właśnie tym wirusem. Dla kogo metapneumowirus ludzki może być niebezpieczny? Może się zdarzyć, że hMPV wywoła ciężką, a nawet śmiertelną chorobę. Zagrożone bywają małe dzieci, które nie miały wcześniej kontaktu z wirusem. Ale także osoby cierpiące na różnego typu schorzenia układu oddechowego, osoby z obniżoną odpornością, astmatycy oraz seniorzy. Jak podaje „New Scientist” w 2018 roku z powodu zakażenia hMPV na świecie zmarło 11 tysięcy dzieci. Dla porównania zakażenie innym podobnym wirusem – RSV, który także wywołuje infekcje górnych oddechowych – co roku zabija 60 000 dzieci. Dlatego właśnie trwają prace nad połączoną szczepionką mRNA, która by chroniła zarówno przed hMPV, jak i RSV. Czy metapneumowirus ludzki to nowy wirus? Wirus hMPV został po raz pierwszy wykryty w 2001 roku. Znaleziono go w Holandii w próbkach pobranych od dzieci z infekcją górnych dróg oddechowych. Jednak przeciwciała, wytwarzane przez organizm w efekcie kontaktu z hMPV, odkryto w próbkach krwi pochodzących jeszcze z lat 50. poprzedniego wieku. To pozwala przypuszczać, że patogen towarzyszy nam od stuleci. Jego bliscy kuzyni to metapneumowirusy ptasie, z których najprawdopodobniej wyewoluował. Stało się to około 200 lat temu. To kolejna zasadnicza różnica z wywołującym COVID-19 koronawirusem, który pojawił się dopiero w roku 2019. Wirus hMPV jest więc z nami od dawna, co paradoksalnie stanowi bardzo dobrą wiadomość. Źródła: New Scientist Nasza autorka Magdalena Salik Dziennikarka i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Autorka powieści z gatunku fantastyki naukowej, ostatnio wydała „Płomień” i „Wściek”. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
Lockdowny w pandemii przyspieszyły starzenie się mózgów młodzieży. Zwłaszcza dziewcząt
Pandemia COVID-19 i lockdowny przyspieszyły dojrzewanie mózgu nastolatków, szczególnie u dziewcząt. Szybsze przerzedzanie kory mózgowej może zwiększać ryzyko zaburzeń poznawczych i emocjonalnych w przyszłości.
Spis treści: Pandemiczne lockdowny a mózgi nastolatków Dojrzewanie w czasach zarazy Nowe pytania bez odpowiedzi Pandemia COVID-19 wprowadziła niespotykane wcześniej wyzwania dla zdrowia psychicznego ludzi na całym świecie. Jednym z najbardziej dotkliwych aspektów kryzysu były wprowadzane na szeroką skalę lockdowny. Miały one na celu ograniczenie rozprzestrzeniania się wirusa. Nie obyło się jednak bez tzw. efektów ubocznych. Skutki długotrwałej izolacji najsilniej odczuły dzieci i młodzież. Pandemiczne lockdowny a mózgi nastolatków Zamknięcie szkół, ograniczenie aktywności fizycznych i społecznych oraz brak codziennej rutyny okazały ogromnym obciążeniem emocjonalnym dla młodych ludzi. Kolejne badania wykazują, że w okresie pandemii u dzieci i młodzieży nastąpił wzrost zaburzeń lękowych, depresyjnych oraz problemów z koncentracją. Warto podkreślić, że dzieci i młodzież, ze względu na intensywne etapy rozwoju, są bardziej podatne na negatywne skutki stresu i izolacji. Długotrwały brak wsparcia ze strony otoczenia może poważnie wpłynąć na kształtowanie się ich tożsamości, samoregulację emocjonalną oraz zdolność do radzenia sobie z wyzwaniami w dorosłym życiu. Nowe badania przeprowadzone przez naukowców z University of Washington, opublikowane w „Proceedings of the National Academy of Sciences”, ujawniają nieznany do tej pory efekt pandemii: przyspieszone dojrzewanie mózgu u nastolatków. Zmiany te, jak pokazują wyniki, były bardziej zauważalne u dziewcząt, u których średnie przyspieszenie rozwoju mózgu wyniosło aż 4,2 roku, podczas gdy u chłopców było to 1,4 roku. Dojrzewanie w czasach zarazy Badania sugerują, że przewlekły stres oraz przeciwności losu związane z izolacją i ograniczeniami społecznymi mogły wpłynąć na przyspieszenie przerzedzania się kory mózgowej – procesu naturalnie zachodzącego w okresie dojrzewania. Takie zmiany są ściśle związane z wyższym ryzykiem rozwoju zaburzeń neuropsychiatrycznych, takich jak lęk i depresja, które często pojawiają się w tym okresie. Kobiety, jak podkreśla Patricia Kuhl, współautorka badania z UW Institute for Learning & Brain Sciences (I-LABS), są szczególnie narażone na te zmiany. U dziewcząt przerzedzanie kory mózgowej było widoczne w całym mózgu, we wszystkich płatach i obu półkulach, podczas gdy u chłopców ograniczały się głównie do kory wzrokowej. Patricia Kuhl sugeruje, że bardziej znaczący wpływ na mózgi dziewcząt może wynikać z kluczowej roli interakcji społecznych w okresie ich dorastania. Dziewczęta często opierają swoje relacje na bliskich więziach z rówieśnikami, dzieleniu się emocjami i rozmowach, natomiast chłopcy częściej angażują się w aktywności fizyczne. Co ciekawe, opisywane badania pierwotnie rozpoczęły się w 2018 r. Miał to być długoterminowy projekt badający zmiany w strukturze mózgu u nastolatków w wieku 9-17 lat. Korzystając z danych zebranych w 2018 roku, opracowano model przewidujący normalne tempo przerzedzania kory mózgowej. Typowy rozwój, a takiemu chcieli przyjrzeć się naukowcy, został jednak zaburzony przez pandemiczne lockdowny. Dopiero wyniki opóźnionych testów kontrolnych przeprowadzonych w 2021 r. pokazały, że badacze zetknęli się z niezwykle przyspieszonym dojrzewaniem mózgu u młodzieży. Nowe pytania bez odpowiedzi Autorzy badań podkreślają, że kora mózgowa nastolatek prawdopodobnie nie odzyska swojej wcześniejszej grubości. Pewne spowolnienie procesu przerzedzania się kory jest jednak możliwe w miarę powrotu do normalnych interakcji społecznych. Aby stwierdzić, czy taka poprawa rzeczywiście nastąpi, potrzebne są dalsze badania. W przypadku starszych pokoleń szybsze przerzedzanie się kory mózgowej jest powiązane ze spadkiem funkcji poznawczych, takich jak szybkość przetwarzania informacji czy zdolność wykonywania codziennych zadań. Chociaż takie dane nie są jeszcze dostępne dla nastolatków, Kuhl sugeruje, że może to być obszar przyszłych badań. – Pandemia stworzyła swoisty test odporności mózgów nastolatków. Nasze badania wprowadzają nowy zestaw pytań dotyczących skutków przyspieszenia procesu starzenia się mózgu. Wszystkie najlepsze badania rodzą głębokie, nowe pytania i myślę, że właśnie to udało nam się osiągnąć – podsumowała. Źródła: PNAS. Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Nowe badania obalają mit „hiszpanki”. Te osoby były znacznie bardziej narażone na śmierć
Dotychczas uważano, że grypa hiszpanka była tak groźna, że zbierała takie samo żniwo bez względu na wiek chorych. Nowe badania wykazały jednak, że tak jak w przypadku koronawirusa, znaczenie miały choroby towarzyszące oraz warunki społeczne i nawyki żywieniowe.
W tym artykule: Kto częściej umierał na grypę hiszpankę? Bardziej narażone na śmierć były osoby w podwyższonej grupie ryzyka Styl życia i warunki ekonomiczne mają wpływ na odporność Pandemia grypy hiszpanki to jedna z najstraszliwszych epidemii w dziejach ludzkości. W latach 1918–1920 choroba ta opanowała prawie cały świat. Eksperci szacują, że w ciągu dwóch lat zachorowało na nią nawet 500 mln ludzi. To ponad 30% ówczesnej populacji Ziemi. Przypuszcza się, że wyjątkowo groźna odmiana podtypu H1N1 wirusa A grypy doprowadziła do śmierci ponad 50 mln ludzi. Kto częściej umierał na grypę hiszpankę? Na łamach najnowszego numeru czasopisma naukowego „PNAS” opublikowano właśnie najnowsze badania dotyczące tych XX-wiecznych wydarzeń. Badacze postanowili jeszcze raz przyjrzeć się śmiertelności grypy. W artykule podkreślono, że jednym z najbardziej znanych, choć najmniej rozumianych aspektów pandemii, jest nieproporcjonalnie wysoka śmiertelność wśród młodych i zdrowych dorosłych. Jest to jednak sprzeczne z koncepcją śmiertelności selektywnej (ang. Selective mortality). W medycynie jest to proces, w wyniku którego osoby znajdujące się w niekorzystnej sytuacji (materialnej, społecznej, klasowej) umierają w młodszym wieku niż ich bardziej uprzywilejowani rówieśnicy. – Pandemia Covid-19 pokazała, jak warunki społeczne, środowiskowe i biologiczne mogą kształtować prawdopodobieństwo choroby i śmierci, nawet w przypadku choroby, na którą nikt nie posiada wcześniej odporności adaptacyjnej – napisały w artykule autorki Amanda Wissler oraz Sharon N. DeWitte. Bardziej narażone na śmierć były osoby w podwyższonej grupie ryzyka – Szacuje się, że pandemia grypy w 1918 roku spowodowała śmierć około 50 milionów ludzi na całym świecie. Zachorowało tak wiele osób, że ówcześni lekarze wierzyli, że ryzyko śmierci u osób zdrowych jest takie samo, jak u osób już chorych lub słabych. W naszym badaniu analizujemy dane bioarcheologiczne dotyczące wieku w chwili śmierci i zmian w kośćcu ok. 369 osób – wyjaśniły autorki. Według WHO z powodu COVID-19 mogło umrzeć nawet 15 milionów osób Według Światowej Organizacji Zdrowia wiele krajów zaniżało oficjalną liczbę zgonów. WHO twierdzi, że pandemia COVID-19 spowodowała bezpośrednio lub pośrednio śmierć nawet o 10 milion.. Badaczki w swojej pracy dokonały analizy szkieletów ludzi, którzy zmarli w Stanach Zjednoczonych przed pandemią w 1918 roku i w jej trakcie. Odnalezione ślady i zmiany chorobowe w kościach sugerowały, że niezależnie od wieku, bardziej narażone na śmierć z powodu hiszpanki, były osoby, których stan zdrowia przed zachorowaniem pozostawiał wiele wątpliwości, a także osoby, które wykazywały m.in. niezdrową dietę lub niedożywienie. Styl życia i warunki ekonomiczne mają wpływ na odporność Problem polegał na tym, że wcześniej naukowcy nie skupiali się na warunkach społecznych i ekonomicznych ofiar. Również dlatego, że ofiary nie były identyfikowane na podstawie „presji środowiskowej”. Właśnie dlatego statystyki zgonów z lat 1918–1920 nie były wiarygodne. Fakt, że umierało tak samo dużo młodych, jak i starszych osób, nie jest równoznaczny z samą śmiertelności tej grypy. Wykres umieralności nie uwzględniał wcześniej pewnych uwarunkowań, a dysproporcje i nierówności społeczne były znacznie większe, niż dotychczas. – Nasze wyniki sugerują, że osoby słabe lub niezdrowe były bardziej narażone na śmierć podczas pandemii niż osoby zdrowe. Odkrycia te pozwalają zrozumieć, w jaki sposób różnice w doświadczeniach życiowych mogą wpływać na zachorowalność i śmiertelność, nawet podczas pandemii wywołanej przez nowy patogen – podkreśliły w swojej pracy autorki. – W czasie pandemii Covid-19 zaobserwowaliśmy, że osoby marginalizowane społecznie i ekonomicznie były bardziej narażone na zachorowanie i śmierć. Podejrzewam, że podobnie było w przypadku grypy z 1918 roku – powiedziała w rozmowie z Live Science Amanda Wissler. Badaczki podkreśliły w swoim artykule, że ich odkrycie nie jest zaskakujące, ale obala wieloletni mit dotyczący pandemii grypy hiszpanki. Źródło: PNAS Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Naukowcy przewidują, co może wywołać następną pandemię. W tle zmiany klimatyczne
Nowe badania wykazały, że następną pandemię mogą wywołać wirusy i bakterię, które uwolnią się z roztapiających się lodowców. To niepokojące, ponieważ od wielu lat lodowce na całym świecie topnieją w rekordowym tempie.
W tym artykule: Nieznane wirusy zamknięte są w lodowcach i wiecznej zmarzlinie Naukowcy z Kanady zbadali skutki topnienia arktycznych lodowców Czy arktyczne wirusy mogą wywołać nową pandemię? Większość najgroźniejszych chorób wywołanych wirusami pochodzi od zwierząt. To między innymi SARS, HIV, Ebola, grypa oraz Zika. Układ odpornościowy człowieka nie jest przystosowany do obrony przed tak zwanymi wirusami odzwierzęcymi. Nasz organizm często po prostu nie potrafi sobie z nimi dobrze poradzić. Właśnie dlatego tak nieprzewidywalny okazał się wirus SARS-CoV-2. Nieznane wirusy zamknięte są w lodowcach i wiecznej zmarzlinie Jednak wirusy występują praktycznie na całym świecie, a wiele z nich pozostaje zamkniętych m.in. w lodowcach i wiecznej zmarzlinie. Co więcej, większość z nich nie została jeszcze zbadana. Pokazują to na przykład badania sprzed kilku miesięcy. Naukowcy z Chińskiej Akademii Nauk wykryli obecność ponad 900 nieznanych mikrobów, które znajdowały się w lodowcach Wyżyny Tybetańskiej. Wśród wszystkich mikroorganizmów większość stanowiła bakterie. Chińskim badaczom udało się jednak zidentyfikować również różne rodzaje glonów i grzybów oraz archeony. Naukowcy z Kanady zbadali skutki topnienia arktycznych lodowców Naukowcy z kanadyjskiego Uniwersytetu w Ottawie postanowili sprawdzić, jakie ryzyko niosą zamrożone w arktycznych lodowcach wirusy. W tym celu pobrali próbki gleb i osadów z jeziora Hazen, które znajduje się w północnej części Wyspy Ellesmere w Nunavut w Kanadzie. Uczeni wybrali ten zbiornik, ponieważ już w przeszłości wpływała do niego woda z roztopionych lodowców. Badania zostały opublikowane na łamach czasopisma naukowego „Proceedings of the Royal Society B”. Topniejące lodowce mogą uwolnić nieznane bakterie i radioaktywne związki Amerykanie z centrum badawczego Camp Century na Grenlandii pozbywali się odpadów radioaktywnych, które zostały pod warstwą lodu. Nikt nie spodziewał się, że tak szybko zaczną stanowić zag... – Zmiany klimatyczne mają bardzo duży wpływ na środowisko. Dlatego niezwykle istotne jest, aby określić potencjał skutków ubocznych tych zmian – wyjaśniają autorzy badania. Naukowcy postanowili dokonać sekwencjonowania DNA i RNA z pobranych próbek, aby zrekonstruować biosferę wirusową jeziora. Oraz sprawdzić, jaki jest zakres eukariontów (zwierząt lub roślin), które mogą być potencjalnymi żywicielami dla tych wirusów. Czy arktyczne wirusy mogą wywołać nową pandemię? – Następnie oszacowaliśmy ryzyko rozprzestrzeniania się wirusów. Nasze badania wykazały, że ryzyko przeniesienia wirusów na nowych żywicieli jest większe w miejscach, do których napływają dużo większe ilości wody lodowcowej – twierdzą badacze. I podkreślają, że taki stan rzeczy jest spowodowany m.in. globalnym ociepleniem. Naukowcy zwracają uwagę na to, że jeśli zmiana klimatu dotknie jeszcze bardziej północną półkulę, Arktyka stanie się bardzo podatnym gruntem dla pojawienia się nowej pandemii. W najnowszych badaniach nie określono, ile dokładnie nowych i nieznanych wirusów zespołowi udało się zidentyfikować. Co więcej, na razie nie wiadomo, czy te niewielkie cząstki zakaźne są groźne i mogą powodować infekcje. Autorzy przyznają jednak, że planują analizę ilościową w następnych badaniach. Topniejące lodowce to nasz wspólny problem. Jakie są powody i skutki topnienia lodowców? Topniejące lodowce to jedna z oznak postępującego globalnego ocieplenia. Jak wygląda skala problemu? – Czy te wirusy doprowadzą do następnej pandemii? Tego nie możemy być pewni. Przewidywanie potencjalnego wysokiego ryzyka nie jest tym samym, co badanie rzeczywistych skutków. Należy jednak dołożyć wszelkich starań, aby zbadać świat drobnoustrojów na naszej planecie – podsumowują autorzy. Dodają również, że dwie rzeczy są absolutnie pewne. Po pierwsze – Arktyka bardzo szybko się ociepla. Po drugie – od dawna wiadomo, że stan Arktyki ma bardzo duży wpływ na całą Ziemię. Źródło: Proceedings of the Royal Society B.
Podróż z zemsty to nowy turystyczny trend. O co w nim chodzi?
Planujesz podróż z zemsty? Być może nawet o tym nie wiesz.
W tym artykule: Podróż z zemsty, ale na kim? Dla kogo podróż z zemsty? Czas spełnić wyjazdowe marzenia Po dwóch latach międzynarodowe podróże nareszcie wracają do normalności. Kolejne kraje otwierają granice dla turystów. Coraz więcej państw znosi też obostrzenia dla przyjezdnych. Wiele wskazuje na to, że tegoroczne wakacje będą wyglądały zupełnie inaczej niż rok czy dwa lat temu. Świadomi turyści na Palau zostaną nagrodzeni unikatowymi doświadczeniami. To pierwszy taki program na świecie Palau stawia na turystykę zrównoważoną. Za najcenniejsze atrakcje nie zapłacimy pieniędzmi. W pandemii na popularności zyskały nowe sposoby podróżowania, przykładowo workation, czyli wyjazdy z pracą plecaku, czy staycation – wypoczynek w miejscu zamieszkania. Od kilku tygodni w internecie coraz częściej trafiam na nowy trend: podróż z zemsty. Podróż z zemsty, ale na kim? Szybki research nie zaspakaja mojej ciekawości. Podróż z zemsty dotyczy zarówno wyjazdów rodzinnych, jak i romantycznych wycieczek we dwoje. Wygląda na to, że za nowym terminem kryją się różnorodne formy podróżowania. Nie chodzi więc o sposób przemieszczania się czy zwiedzania. Co w takim razie wyróżnia podróż z zemsty od innych wyjazdów? Na czym lub na kim mamy się mścić? Przeszukuję Internet coraz dalej i głębiej. Widzę, że fraza podróż z zemsty pojawiła się w sieci już w 2021 r. Światową popularność zyskała jednak dopiero wiosną w 2022 r. To dlatego, że dopiero teraz zemsta jest łatwiejsza. Zemsta na…? Na pandemii i czasie, w którym podróże były utrudnione, jeśli nie niemożliwe. Te plaże w Europie królują na Instagramie. Wypoczniesz i przywieziesz udane zdjęcia Plaże w Europie to nie tylko Włochy, Grecja i Hiszpania. Gdzie jeszcze warto zaplanować wakacyjny wypoczynek? Dla kogo podróż z zemsty? W podróżach z zemsty chodzi o cieszenie się z odmrażania turystyki i spełnianiu swoich wyjazdowych marzeń. W tym przypadku zemsta nie ma więc negatywnego znaczenia. Wręcz przeciwnie – jest motywacją do generowania pozytywnych doświadczeń. Nowy termin ma być też alternatywą dla „podróży po pandemii”. Różne kraje i regiony w swoim tempie walczą z koronawirusem. Nie wszędzie epidemia odchodzi w zapomnienie, dlatego globalne mówienie o podróżach po pandemii może być niekonkretne i wykluczające. Branża turystyczna jest jednak podzielona. Część dziennikarzy i podróżników uważa, że słowo „zemsta” nie powinno być kojarzone ze zwiedzaniem świata. Nic tak jednak nie jednoczy jak wspólny wróg i to widać po tym, jak ludzie coraz chętniej mówią o swoich pierwszych wakacjach po pandemii, właśnie jako podróży z zemsty. Wakacje poza utartym szlakiem. Zobacz najrzadziej odwiedzane kraje w Europie Jakie są najrzadziej odwiedzane kraje w Europie? To wcale nie te najmniej znane. Czas spełnić wyjazdowe marzenia Nie dla wszystkich są to po prostu pierwsze wakacje po przerwie. Wiele osób musiało zrezygnować z wymarzonej podróży przez pandemię. Popularny wśród absolwentów szkół średnich gap year był w tym czasie praktycznie niemożliwy, a na pewno mało wygodny. Bardzo możliwe, że w kolejnych miesiącach to właśnie młodzi będą najintensywniej nadrabiali podróżnicze zaległości. Na zagranicznych wyjazdach coraz częściej świętuje się też ukończenie studiów. Część seniorów także musiał odłożyć w czasie wycieczkę na uczczenie przejścia na emeryturę. Podróż z zemsty będzie okazją do przypomnienia sobie o planach wyjazdowych sprzed dwóch lat.
Małpia ospa atakuje już w Europie. Co wiemy o tej chorobie?
W kilku krajach Europy wykryto kolejne przypadki zakażenia małpią ospą. Czy mamy się czego obawiać?
W tym artykule: Po raz pierwszy małpią ospę wykryto w Wielkiej Brytanii Kolejne przypadki pojawiły się w Hiszpanii i Portugalii Czym jest małpia ospa? Czy w przyszłości czeka nas kolejna pandemia? Eksperci twierdzą, że w Europie zdiagnozowano już co najmniej kilkanaście przypadków małpiej ospy (ang. monkeypox). Zakażone osoby wykryto w Wielkiej Brytanii, Hiszpanii i Portugalii. W Madrycie ogłoszono alert sanitarny z powodu wirusa. Odnotowano tam 7 potwierdzonych zachorowań i 22 podejrzanych przypadków zakażenia. Czy możemy obawiać się kolejnej epidemii? Po raz pierwszy małpią ospę wykryto w Wielkiej Brytanii Pierwszy przypadek małpiej ospy w Europie został potwierdzony kilkanaście dni temu po tym, jak obywatel Wielkiej Brytanii wrócił do kraju z Nigerii. Pacjent od razu został odizolowany i trafił na oddział chorób zakaźnych w Szpitalu św. Tomasza w Londynie. Dramatyczny wpływ pandemii na zwierzęta. Maseczki oraz rękawiczki są dla nich pułapką i trucizną Środki ochrony indywidualnej, takie jak maseczki czy lateksowe rękawiczki, szkodzą środowisku. Najnowsze badania wykazały, jak wpływają na ptaki, ryby i inne dzikie zwierzęta. Jest w tym r.. W kolejnych dniach pojawiły się informacje o kolejnych zakażeniach. Brytyjska Agencja Bezpieczeństwa Zdrowotnego (UKHSA) ustaliła, że nie są one powiązane z „pacjentem zero”. W tej chwili trwa ustalenie ich źródła. – To niezwykle rzadka sytuacja. Musimy szybko zbadać źródło tych infekcji, ponieważ podejrzewamy, że może wkrótce dojść do transmisji wirusa w lokalnych społecznościach – mówiła 16 maja dr Susan Hopkins, doradczyni medyczna z UKHSA w specjalnym oświadczeniu. Hopkins poinformowała, że wszystkie zarejestrowane przypadki dotyczyły osób homoseksualnych. Dodała również, że wszyscy mężczyźni powinni być świadomi ryzyka zachorowania. W przypadku podejrzanych wysypek i zmian chorobowych powinni od razu skontaktować się z lekarzem. Kolejne przypadki pojawiły się w Hiszpanii i Portugalii Hiszpański resort zdrowia poinformował, że w stolicy kraju potwierdzono 7 przypadków zachorowań. Służby przekazały, że dotyczą one młodych, nieheteronormatywnych mężczyzn. Transmisja nastąpiła poprzez kontakt z błonami śluzowymi. Chorzy zostali odizolowani i przebywali pod obserwacją. Trwa dochodzenie epidemiologiczne, które ma na celu uniemożliwienie dalszego rozprzestrzeniania wirusa. 10 lat ją zabijano! Gdyby nie szczepionki nie byłoby to możliwe. Historia ospy Pokonany zabójca – to chyba najtrafniejsze określenie na jedną z najstraszniejszych chorób, odpowiedzialną za epidemie, przy których dzisiejsze są niczym. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/hinduska-ktora-przezyla-ospe-ale-choroba-zostawila-na-jej-twarzy-blizny-lata-70-zdjecie-who-l-dale-015b29e.jpeg" width="805" height="700" alt="Hinduska, która przeżyła ospę, ale choroba zostawiła na jej twarzy blizny, lata 70. Zdjęcie WHO: L Dale." title="Hinduska, która przeżyła ospę, ale choroba zostawiła na jej twarzy blizny, lata 70. Zdjęcie WHO: L Dale." /> Media informują również o tym, że podejrzenia zachorowania na małpią ospę wykryto także w Portugalii. Co więcej, w USA i Kanadzie również stwierdzono potencjalną obecność wirusa. Na razie jednak poszczególne przypadki są dokładnie wyjaśniane. Czym jest małpia ospa? Małpia ospa to niezwykle rzadka choroba zakaźna, którą wywołuje wirus z rodzaju Orthopoxvirus. Pochodzi z Afryki. Źródłem zakażenia człowieka są gryzonie, a rzadziej małpy. Do zakażenia do chodzi na skutek pogryzienia lub bezpośredniego kontaktu z chorymi zwierzętami. Wirus u ludzi przenoszony jest drogą kropelkową lub płynami ustrojowymi. Eksperci zwracają uwagę, że ten wirus nie rozprzestrzenia się wcale tak łatwo. Do zakażenia pomiędzy ludźmi dochodzi bardzo rzadko. W Afryce Subsaharyjskiej choroba ta występuje endemicznie. Po raz pierwszy została wykryta w Demokratycznej Republice Konga w latach 70. XX wieku. W ubiegłych latach potwierdzano tam zaledwie kilkanaście lub kilkadziesiąt zachorowań rocznie. Najwięcej – ponad sto – zarejestrowano w Nigerii w 2017 roku. Ospa, dżuma, COVID-19. Jak niszczycielskie pandemie nas zmieniają? [FOTOREPORTAŻ] Śmiercionośne drobnoustroje nękają społeczeństwa od wieków. Wywołane przez nie pandemie mogą jednak prowadzić do przełomowych odkryć w medycynie - jeśli tylko wyciągniemy z nich wła.. Typowe objawy małpiej ospy to: gorączka, wysypka, bóle głowy i mięśni, dreszcze, uczucie wycieńczenia, obrzęk węzłów chłonnych. Światowa Organizacji Zdrowia informuje, że choroba rozpoczyna się od silnej gorączki. Kilka dni później pojawia się ostra wysypka. Przypomina objawy ospy wietrznej lub ospy prawdziwej. Towarzyszą jej bóle głowy, mięśni, gardła, kaszel oraz ogólne osłabienie. Eksperci twierdzą, że wysypka zazwyczaj rozwija się na twarzy, a później rozprzestrzenia się na kolejne części ciała. Choroba trwa od dwóch do czterech tygodni. Po odpadnięciu strupów po gojących się pęcherzykach powstają blizny, które mogą utrzymywać się przez kilka lat. Czy w przyszłości czeka nas kolejna pandemia? 28 kwietnia grupa naukowców z Georgetown University opublikowała artykuł w czasopiśmie naukowym „Nature”. Czytamy w nim, że „klimat naszej planety stale się ociepla, przewidujemy, że dzikie zwierzęta będą coraz częściej zmuszane do przenoszenia swoich siedlisk – prawdopodobnie bliżej regionów o dużej populacji ludzi” Wielkie epidemie w dziejach ludzkości dowodzą, że szczepienia są niezbędne Ludzkość od dawna walczy z epidemiami. Chociaż medycyna znacząco rozwinęła się na przestrzeni lat, to jednak wciąż za mało, aby powstrzymać wszystkie patogeny powodujące choroby zakaźn... Autorzy pracy zwracają uwagę, że to drastycznie zwiększa ryzyko przenoszenia nowych wirusów na człowieka. Może to prowadzić do kolejnych globalnych pandemii. Badacze przeanalizowali to, jak obecnie wygląda wędrówka zwierząt w poszukiwaniu nowych miejsc do życia. Okazuje się, że coraz częściej dochodzi do zupełnie nowych interakcji międzygatunkowych. Niektóre ssaki spotykają się po raz pierwszy w życiu. Uczeni sugerują, że te bliskie spotkania będą powodowały „wymianę” wirusów pomiędzy poszczególnymi zwierzętami. Mowa tutaj o m.in. kolejnych koronawirusach lub wirusach Eboli. Eksperci od lat alarmują, że niszczenie ekosystemów to problem globalny i działa jak efekt domina. Jedna wycinka drzew uruchamia lawinę problemów, których człowiek w swej krótkowzroczności nie dostrzega od razu. Nie dostrzeże ich nawet po kilku miesiącach. Degradacja siedlisk, wylesianie, coraz większa emisja gazów cieplarnianych powodują nieodwracalne skutki, które dają o sobie znać po latach. Właśnie dlatego każdy kolejny raport (m.in. ostatni obszerny raport IPCC) mówi o tym, że potrzebne są szybkie i radykalne działania w zakresie ochrony Ziemi i powstrzymania zmian klimatu. Ponieważ wkrótce może być już za późno. Źródło: Live Science, Nature.
Według WHO z powodu COVID-19 mogło umrzeć nawet 15 milionów osób
Według Światowej Organizacji Zdrowia wiele krajów zaniżało oficjalną liczbę zgonów. WHO twierdzi, że pandemia COVID-19 spowodowała bezpośrednio lub pośrednio śmierć nawet o 10 milionów osób więcej, niż początkowo szacowano.
W tym artykule: Rzeczywista liczba ofiar koronawirusa jest trzykrotnie większa niż oficjalna „Nadmierna śmiertelność” spowodowana jest również brakiem odpowiedniej profilaktyki Za największą liczbę zgonów odpowiada zaledwie 10 krajów na całym świecie Światowa Organizacja Zdrowia w czwartek 5 maja przedstawiła nowe, zaktualizowane dane na temat śmiertelności COVID-19. To informacje, które obejmują okres od 1 stycznia 2020 roku do 31 grudnia 2021 roku. Obliczenia WHO wskazują, że pandemia koronawirusa zgarnęła dużo bardziej śmiertelne żniwo, niż na początku przewidywano. Rzeczywista liczba ofiar koronawirusa jest trzykrotnie większa niż oficjalna Nowe dane zaprezentowane w ostatnim raporcie WHO są przerażające. Organizacja przekazała, że w ciągu 2 lat pandemii zginęło ok. 14,91 mln osób. To oznacza, że liczba ta jest prawie trzy razy większa niż ta, która składa się z informacji przekazywanych przez światowe rządy. Dziś raport WHO dot. źródeł koronawirusa w Chinach. Odrzucona teoria o "wycieku" z laboratorium Zespół badaczy proponuje, by badać temat dalej z wyjątkiem jednej hipotezy. Chodzi o krążące niemal od początku wątpliwości, czy aby nie jest to wirus uwolniony (celowo/przypadkowo) z lab... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/wuhan-zamknieto-dopiero-23-stycznia-2020-chociaz-pierwsze-przypadki-odnotowano-w-polowie-grudnia-2019-fot-getty-images-fb6d6ff.jpeg" width="938" height="625" alt="Wuhan zamknięto dopiero 23 stycznia 2020, chociaż pierwsze przypadki odnotowano w połowie grudnia 2019 (fot. Getty Images)" title="Wuhan zamknięto dopiero 23 stycznia 2020, chociaż pierwsze przypadki odnotowano w połowie grudnia 2019 (fot. Getty Images)" /> Światowa Organizacja Zdrowia określa tę liczbę jako „nadmierną śmiertelność”, inaczej zgony nadmiarowe. Chodzi o różnicę między liczbą zgonów przewidywaną na dany okres na podstawie danych historycznych a faktyczną. – Te niepokojące dane nie tylko pokazują wpływ pandemii, ale także to, że wszystkie kraje powinny inwestować w dużo bardziej skuteczny system opieki zdrowotnej. Ten kryzys pokazał, ile jeszcze musimy zrobić w tym kierunku – poinformował dr Tedros Adhanom Ghebreyesus, dyrektor generalny WHO. „Nadmierna śmiertelność” spowodowana jest również brakiem odpowiedniej profilaktyki WHO wyjaśnia, że tak duża liczba obejmuje zgony, które są bezpośrednio związane ze śmiertelnością z powodu zachorowania na SAR-CoV-2. A także te pośrednie, które spowodowane były wpływem pandemii na systemy opieki zdrowotnej. Światowa Organizacja Zdrowia podkreśla, że znaczny wpływ na zgony pośrednie miał brak dostępu do profilaktyki i wczesnego leczenia innych schorzeń. Jak dobrze pamiętamy, w trakcie najgorszych faz pandemii szpitale były przeciążone pacjentami, u których wykryto koronawirusa. COVID-19 zmienił trendy w podróżowaniu. Oto nowe najpopularniejsze kierunki na świecie w 2022 r. Trendy w podróżowaniu zawsze się zmieniały, ale niektóre kierunki niezmiennie pozostawały popularne. Pandemia koronawirusa wywróciła branżę turystyczną do góry nogami. Jakie kraje są d... Za największą liczbę zgonów odpowiada zaledwie 10 krajów na całym świecie Najwięcej osób zmarło z powodu koronawirusa w Azji Południowo-Wschodniej, Europie i obu Amerykach. To aż 84% światowej śmiertelności. Z kolei 68% procent wszystkich zgonów przypada zaledwie na 10 krajów. Widać również, że najgorzej sytuacja wyglądała w krajach biedniejszych. Co więcej, WHO podaje również, że globalna liczba zgonów była większa wśród mężczyzn niż kobiet (57% do 43%). Z raportu wynika również, że prawie połowa zgonów, które do tej pory nie zostały oficjalne policzone, miała miejsce w Indiach. WHO twierdzi, że w trakcie dwóch lat pandemii w tym kraju zmarło łącznie 4,7 mln osób, głównie podczas śmiertelnej fali w maju i czerwcu 2021 roku. Rząd tego kraju podaje jednak, że z powodu COVID-19 zmarło tam ok. 480 000 osób. Międzynarodowi eksperci, którzy stworzyli raport dla WHO wykorzystali bazy danych krajowych oraz lokalnych, które połączyli z modelami statystycznymi, aby oszacować rzeczywistą liczbę ofiar pandemii. W ten sposób okazało się, że realna liczba zgonów jest nawet o 13% większa niż szacowano na początku 2020 roku. Chomiki przeniosły wariant Delta koronawirusa do Hongkongu. Setki zwierząt do uśpienia To chomiki są odpowiedzialne za przeniesienie wariantu koronawirusa Delta na mieszkańców Hongkongu i wywołanie kolejnej fali COVID-19 wśród ludzi – uznali tamtejsi naukowcy. Aby zapobiec da... – Niepełne dane utrudniają ocenę prawdziwej skali kryzysu, który ma poważne konsekwencje dla ludzkiego życia. Pandemia wyraźnie pokazała, jak ważna jest lepsza koordynacja systemów danych w krajach. Istotne jest, abyśmy dołożyli wszelkich starań w usprawnieniu rejestracji zgonów – powiedział Stefan Schweinfest, dyrektor Departamentu Statystyki ONZ. Oficjalna liczba bezpośrednich zgonów w okresie od stycznia 2020 roku do końca grudnia 2021 roku, która została zgłoszona WHO, wynosi 5,42 mln osób. Źródło: WHO.
Linie lotnicze znoszą nakaz noszenia maseczek. Kiedy dołączy do nich Ryanair?
Cztery skandynawskie linie lotnicze i jedna brytyjska luzują obostrzenia na pokładach samolotów. Dyrektor generalny Ryanaira również zabrał głos w sprawie.
W tym artykule: Zbliżamy się do końca pandemii? Kolejne obostrzenia są luzowane Brytyjski przewoźnik znosi nakaz noszenia maseczek Linie lotnicze luzują obostrzenia W obliczu wojny w Ukrainie pandemia koronawirusa zeszła na drugi plan. Coraz mniej ludzi interesuje się dziś, ilu jest zakażonych w danych kraju. To może wynikać też z tego, że pandemia trwa już dwa lata i wiele wskazuje na to, że powoli zmierza ku końcowi. Tak wyglądają najlepsze plaże na świecie. W TOP 10 tylko jedna z Europy Piaszczyste z widokiem na turkusowe morze lub ocean. Tak według rankingów i zestawień wyglądają najlepsze plaże na świecie. Gdzie ich szukać? Zbliżamy się do końca pandemii? Kolejne obostrzenia są luzowane Po styczniowej, kolejnej już fali zachorowań na COVID-19 w Polsce statystyki zaczęły spadać. Nieocenionym narzędziem w walce z wirusem są szczepionki. Medycy potwierdzali, że większość hospitalizowanych osób stanowiły osoby niezaszczepione. Oczywiście szczepionka nie chroni w 100 proc. przed zachorowaniem. Łagodzi jednak objawy choroby u tych, którzy zachorowali mimo szczepienia. Dzięki tzemu w szpitalach jest więcej miejsc dla osób cierpiących na inne dolegliwości. Malejąca liczba zakażeń COVID-19 ma swoje odbicie w znoszeniu restrykcji sanitarnych. Od początku tego roku coraz więcej krajów otwiera się na turystów zza granicy, między innymi Australia i Maroko czy uwielbiana przez turystów indonezyjska wyspa Bali. Europejskie kraje, które nie zamykały granic, luzują z kolei pandemiczne obostrzenia. Przykładowo we Francji od połowy marca przestaną obowiązywać tzw. covidowe paszporty. Planowane jest także zniesienie obowiązku noszenia maseczek. Unia Europejska zamknęła przestrzeń powietrzną dla Rosji. Jak wygląda ruch lotniczy nad Europą? W ostatnich dniach ruch lotniczy w Europie uległ wielu zmianom. Najpierw linie lotnicze dowoływały połączenia z Ukrainą. Obecnie większość nieba nad Europą jest zamknięta dla rosyjskich ... Brytyjski przewoźnik znosi nakaz noszenia maseczek To właśnie kwestia maseczek od początku pandemii wzbudza najwięcej kontrowersji. W sieci krąży wiele pseudonaukowych opinii krytykujących zakrywanie ust i nosa. Medycy są jednak z godni co do tego, że poprawnie nałożona maseczka i dystans zmniejszają ryzyko zachorowania. W większości krajów maseczki nosi się w pojazdach komunikacji i zamkniętych przestrzeniach publicznych. Nakaz obowiązuje również w samolotach, ale nie we wszystkich. Część pasażerów podróżujących tanimi liniami lotniczymi Jet2 od 1 marca 2022 r. nie musi mieć na twarzy maseczek. Brytyjski przewoźnik obsługuje przede wszystkim wakacyjne połączenia. Zmiana w regulaminie nie dotyczy jednak wszystkich. Jak na razie z łagodniejszych restrykcji skorzystają tylko podróżni wylatujący z Anglii i Irlandii Północnej. Pasażerowie nadal będą jednak musieli pamiętać o tym, żeby założyć maseczkę podczas lądowania na zagranicznych lotniskach. Zakrywanie ust i nosa będzie też obowiązkowe podczas lotów powrotnych do Anglii i Irlandii Północnej. Wyspy Owcze nie tak bardzo odizolowane? Sprawdzamy, jak się tam dostać Są zjawiskowe i odizolowane. Przynajmniej na mapie, bo dolecieć na Wyspy Owcze wcale nie jest aż tak trudno. Przy odrobinie szczęścia można trafić na bilety w bardzo atrakcyjnych cenach. Linie lotnicze luzują obostrzenia Na niedawnej konferencji prasowej dyrektor generalny Ryanair Michael O’Leary poinformował, że także planuje znieść nakaz noszenia maseczek w samolotach. Zmiana w zasadach podróżowania tanimi liniami miałaby wejść w życie jeszcze wiosną. Wstępny termin to kwiecień. Nie wiadomo jednak, czy łagodzenie restrykcji obejmie podróżnych ze wszystkich krajów, czy wybranych. Jet2 to nie pierwszy europejski przewoźnik łagodzący zasady dotyczące podróżowania w czasach pandemii. Wcześniej na zniesienie obowiązku noszenia maseczek zdecydowały się cztery skandynawskie linie lotnicze: SAS, Norwegian, Flyr i Wideroe. Luzowanie restrykcji dotyczy wszystkich podróżnych, nie tylko zaszczepionych. Nowe zasady obejmują tylko loty krajowe. Czy to początek kolejnego etapu wracania do normalności w branży turystycznej? Będziemy informowali o kolejnych zmianach w zasadach podróżowania, nie tylko samolotami.
Chomiki przeniosły wariant Delta koronawirusa do Hongkongu. Setki zwierząt do uśpienia
To chomiki są odpowiedzialne za przeniesienie wariantu koronawirusa Delta na mieszkańców Hongkongu i wywołanie kolejnej fali COVID-19 wśród ludzi – uznali tamtejsi naukowcy. Aby zapobiec dalszemu rozprzestrzenianiu się wirusa, zdecydowano o uśpieniu i utylizacji ponad 2 000 domowych gryzoni.
W tym artykule: Koronawirus Delta przenoszony przez chomiki Nowa droga rozprzestrzeniania się koronawirusa Delta Koronawirus Delta jest jednym z dominujących obecnie wariantów SARS-CoV-2 na świecie. Hongkong, znany z utrzymywania ścisłego reżimu pandemicznego, przez długi czas pozostawał wolny od tego wariantu, a z pojedynczymi zakażeniami potrafił się szybko uporać. Tym większe było zaskoczenie tamtejszych organów ochrony zdrowia, gdy 15 stycznia poinformowano o 23-latku, który uzyskał pozytywny wynik testu na obecność Delty. Ostatni, wcześniejszy przypadek Delty, zarejestrowano tam w październiku 2021 roku. Ponieważ mężczyzna był pracownikiem lokalnego sklepu zoologicznego, zdecydowano o przeprowadzeniu testów na COVID-19 wśród zwierząt. W ciągu kilku dni pobrano wymazy od ponad 100 zwierząt znajdujących się w sklepie i kolejnych 500 hodowanych w magazynie zaopatrującym sklep. Wyniki testów wykazały, że zakażone koronawirusem zostały tylko chomiki syryjskie, a dokładnie 15 z 28 przebadanych gryzoni. Po potwierdzeniu zakażenia, naukowcy pobrali dodatkowe próbki od chorych chomików i zakażonego mężczyzny, aby zsekwencjonować genom wirusa odpowiedzialnego za chorobę. Wszystkie próbki zawierały wariant koronawirusa Delta, który nie został wcześniej wykryty w Hongkongu i prawdopodobnie pochodził z tego samego źródła. Goryle z San Diego zakażone koronawirusem. Mają katar i kaszel Goryle nizinne zamieszkujące San Diego Zoo Safari Park w stanie Kalifornia poddano testom w kierunku koronawirusa. Kilka z nich uzyskało wynik pozytywny, świadczący o zakażeniu SARS-CoV-2. To ... Koronawirus Delta przenoszony przez chomiki Od 15 stycznia w Hongkongu zgłoszono już 50 przypadków zakażenia koronawirusem Delta u ludzi. Badania kolejnych zarażonych potwierdziły, że pierwszym ogniskiem nowej fali epidemii był sklep zoologiczny. To sprawiło, że organy ds. zdrowia publicznego podjęły decyzję o uśpieniu i utylizacji ponad 2 tys. chomików – głównie przebywających w sklepach zoologicznych, lecz także tych, które już trafiły do domów mieszkańców. Naukowcy z Uniwersytetu w Hongkongu pogłębili wstępne analizy i doszli do wniosku, że pierwsze chomiki zostały zarażone Deltą już w listopadzie 2021 roku, a więc jeszcze przed sprowadzeniem ich do Hongkongu. To sugeruje, że wirus mógł niepostrzeżenie rozwijać się wśród zwierząt i mutować, zanim ponownie przeskoczył na ludzi. Tym samym chomiki zostały uznane dopiero za drugie – po norkach – zwierzęta, które mogą zarażać ludzi wirusem SARS-CoV-2. Badania, których wyniki mają w najbliższym czasie ukazać się w czasopiśmie „The Lancet”, to także pierwszy dowód na to, że chomiki mogą zarazić się koronawirusem poza celowymi zakażeniami w laboratorium. Dania: zostanie zabitych nawet 15 mln norek z obawy przed nową odmianą koronawirusa Największy producent futer z norek zabije wszystkie zwierzęta hodowane na setkach farm. W północnej Danii już 12 osób zaraziło się nową, zmutowaną w ciałach norek odmianą koronawirusa. ... Nowa droga rozprzestrzeniania się koronawirusa Delta Współautor badania, prof. Leo Poon, wirusolog z Uniwersytetu w Hongkongu, przyznaje, że „handel zwierzętami domowymi należy uznać za nową drogę rozprzestrzeniania się wirusa". Podkreśla jednak, że nadal w największym stopniu ludzie zarażają się od siebie nawzajem, a nie od zwierząt domowych. Niemniej, przypadek Hongkongu pokazuje, jak ważne jest ścisłe monitorowanie międzynarodowego handlu zwierzętami. – SARS-CoV-2 może krążyć wśród zwierząt, ewoluując w nieoczekiwany sposób, a następnie rozprzestrzeniać się z powrotem na ludzi. Przy tym wirusie nie potrzebujemy więcej niespodzianek – mówi Marion Koopmans, wirusolożka z Uniwersytetu Medycznego w Rotterdamie. Psy i koty też powinny zostać zaszczepione na COVID-19. I nie chodzi o ich zdrowie Niemal od początku pandemii opiekunowie psów i kotów zastanawiają się, czy i jak powinni chronić swoich pupili przed koronawirusem. I choć badania pokazują, że zwierzęta domowe chorują r... Jak podają władze Hongkongu, zakażone chomiki były importowane z Holandii. Co więcej, analiza genomów zgromadzonych w globalnej bazie SARS-CoV-2 wykazała, że wariant wirusa wykryty u chomików był najbliższy temu, jaki wykryto u ludzi w Europie Wschodniej. Ten związek sugeruje, że zwierzęta mogły zostać zakażone przez kontakt z innymi ludźmi w czasie transportu do Hongkongu. Niektórzy eksperci sceptycznie podchodzą do wyników badań i podkreślają, że nawet jeśli chomiki są w stanie zarażać ludzi koronawirusem, to ryzyko, że dojdzie do takiego incydentu, jest bardzo niskie. Źródło: Social Science Research Network.
U jeleni z USA wykryto przeciwciała koronawirusa
U 40 proc. przebadanych w tym roku jeleni wirginijskich wykryto przeciwciała koronawirusa. Jaki ma to wpływ na przebieg pandemii?
Z badań nad wpływem pandemii COVID-19 na populacje dzikich jeleni wynika, że występujące w każdym stanie, poza Alaską, jelenie wirginijskie są podatne na zakażenia koronawirusem. Łącznie w USA żyje ich ponad 30 milionów. Przez ostatnią dekadę naukowcy z Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych (USDA) przeanalizowali próbki krwi ponad 600 jeleni z Michigan, Illinois, Nowego Jorku i Pensylwanii. U 40 proc. ze 152 osobników przebadanych od stycznia do marca 2021 r. wykryto przeciwciała całkowite przeciw SARS-CoV-2. Ich obecność oznacza, że zwierzęta najprawdopodobniej pokonały chorobę. Jelenie nie wyglądały na chore, co wskazuje na to, że infekcja musiała być bezobjawowa. – Ryzyko przenoszenia SARS-CoV-2 na ludzi przez zwierzęta jest niskie – przekonują specjaliści z USDA. Według Jüergena Richta lekarza weterynarii i dyrektora Center on Emerging and Zoonotic na Kansas State University wyniki badań mogą jednak sugerować, że „na łonie dzikiej przyrody w USA utworzył się wtórny rezerwuar SARS-CoV-2 ”. Co to oznacza dla ludzi? Jeśli wirus będzie emitowany przez inne gatunki, może ewoluować, utrudniając tym samym walkę z pandemią. Na początku tego roku naukowcy ustalili, że jelenie mogą zakazić się koronawirusem w warunkach laboratoryjnych. Do tej pory nie wiedzieli, czy zarażają się również na wolności. Wyniki wcześniejszych badań wskazały na to, że spośród wszystkich zwierząt tylko dziko żyjące norki chorowały na COVID-19. Ogniska wirusa wykrywano też w hodowlach i ogrodach zoologicznych na całym świecie. Emisja wirusa – Obecnie nie ma dowodów na to, że SARS-CoV-2 szkodzi jeleniom – przekonuje Daniel Bausch, szwajcarski ekspert ds. chorób odzwierzęcych. Eksperci z USDA dodają też, że osoby polujące na jelenie wirginijskie nie są narażone na wysokie ryzyko zakażenia koronawirusem. Naukowcy nie wykluczają jednak, że tzw. pacjent zero z Chin mógł zarazić się na targu, gdzie zabijano, a następnie sprzedawano dzikie zwierzęta. Nie ma potwierdzeń, co do możliwości zakażenia się COVID-19 przez spożycie skażonej żywności, w tym dziczyzny – przekonuje Departament Rolnictwa Stanów Zjednoczonych. USDA nie wydaje nowych wytycznych w zakresie obórki wyrobów zwierzęcych. Zamiast tego specjaliści przypominają o przestrzeganiu obecnych regulacji. Dotyczą one prawidłowego przygotowania i przechowywania mięsa oraz dezynfekcji powierzchni kuchennych, noży i innych niezbędnych sprzętów. W jaki sposób jelenie zakaziły się koronawirusem? Tego nie wiadomo. Naukowcy podejrzewają, że źródłem infekcji mogła być styczność z ludzkimi nosicielami. – Okazji było wiele: operacje na zwierzętach i ich rehabilitacja, badania terenowe, dokarmianie czy polowania – tłumaczy USDA. Naukowcy nie wykluczają też, że jelenie zaraziły się od norek. Zagadką nadal pozostaje jednak to, czy zwierzęta przenoszą wirusa tylko w ramach własnego gatunku czy kontakty z różnorodnymi osobnikami także mogą być dla nich potencjalnie niebezpiecznie. COVID-19 u dzikich zwierząt – Jest szansa, że jelenie tak naprawdę nie chorowały na SARS-CoV-2 – mówi Bausch. Jak tłumaczy, testy mogły wykazać obecność przeciwciał dla innych, podobnych koronawirusów. Departament Rolnictwa Stanów Zjednoczonych uważa jednak, że to mało prawdopodobne. Naukowcy wykorzystali bardzo dokładne testy przesiewowe, sprawdzone wcześniej na innych gatunkach. Uprzednie przebadanie próbek inną metodą wykluczyło ryzyko reaktywności krzyżowej. Gdyby testy wykrywały przeciwciała dla różnych koronawirusów, poziom przeciwciał we krwi jelenie byłyby taki sam w próbkach pobranych przed styczniem 2020 r. Bausch przyznaje, że wykonanie dwóch różnych testów daje większą pewność wyników, jednak nawet to nie eliminuje reaktywności krzyżowej. – W świecie zwierząt istnieje wiele koronawirusów i najprawdopodobniej nie odkryliśmy jeszcze wielu z nich – argumentuje ekspert. Według niego najlepszą metodą potwierdzenia testów przeprowadzonych na próbkach krwi jeleni byłoby wyizolowanie wirusa z hodowli komórkowej. To wymagałoby jednak zaangażowania osobnika z aktywną infekcją. Naukowcy podkreślają, że ekspozycja na wirusa jest różna w zależności od lokalizacji. Spośród czterech stanów, na terenie których prowadzono badania, największy odsetek jeleni z przeciwciałami SARS-CoV-2 wykryto u jeleni z Michigan – 67 proc. W Pensylwanii było to 44 proc., w Nowym Jorku 31 proc, a w Illinois zaledwie 7 proc. Analiza wykazała też, że u zwierzęta z poszczególnych hrabstw przeciwciała występuję częściej, z kolei aż w 32 nie wykryto ich wcale. – Te wyniki pokazują nam, że dzika przyroda wymaga dalszych badań pod kątem ewentualnych zakażeń COVID-19 wśród dzikich jeleni – podsumowują eksperci z USDA. Obecnie naukowcy skupiają się na zidentyfikowaniu drapieżników i padlinożerców, żywiących się mięsem jeleni, w tym zakażonych osobników. Opracowanie: Mateusz Łysiak
Dzięki pandemii ptaki morskie mają nowe siedliska
Wyspy Farne są domem dla około 100 000 par gniazdujących ptaków morskich. Strażnicy przypuszczają, że rybitwy popielate zmieniły miejsce gniazdowań dlatego, że turyści nie mogli ich przegonić – przez wiele miesięcy byli ograniczeni lockdownem.
W tym artykule: Zmiany na Wyspach Farne Wpływ pandemii na liczebność zwierząt Nie tylko ludzie zmienili swoje zachowania i nawyki przez pandemię. Strażnicy na Wyspach Farne dokonali zaskakującego odkrycia. Wymarłe lemury-giganty ważyły nawet 85 kg. Naukowcy ustalili, czym się żywiły Na Madagaskarze występuje ponad 100 gatunków lemurów. Największe z nich wyginęły między 500 a 2000 lat temu. Co o nich wiemy? Zmiany na Wyspach Farne Ptaki na Wyspach Farne w północno-wschodniej Anglii wykorzystały ten specyficzny czas do znalezienia nowych siedlisk. Brak turystów skutecznie im to ułatwił. „Jedną z fascynujących konsekwencji braku gości na wyspach w ciągu ostatniego półtora roku jest wpływ dziką przyrodę. Może się wydawać, że liczebność rybitw popielatych spadła, ale one najprawdopodobniej skorzystały z okazji i zagnieździły się na innych wyspach, takich jak Brownsman i Staple, Lindisfarne i RSPB Coquet” – tłumaczy Harriet Reid, strażniczka na Wyspach Farne. Wydry morskie żyją w zimnych wodach, a jest im ciepło. Jak to możliwe? Nieszczelne mitochondria generują dodatkowe ciepło i, mówiąc językiem sportowców, podkręcają metabolizm wydr. To cenna umiejętność. Życie w zimnych wodach jest sporym wyzwaniem termicz... Wpływ pandemii na liczebność zwierząt Liczenie maskonurów odbywa się na Wyspach Farne od ponad 50 lat, ale z powodu pandemii w zeszłym roku zostało przeprowadzone w ograniczonych warunkach. Tegoroczna akcja jest w toku, a pierwsze sygnały wskazują na to, że ptaki mają za sobą kolejny dobry rok, mimo że niektóre nisko położone nory zostały zalane przez ostatnie ulewne deszcze. „Podczas gdy niedawna zła pogoda zniszczyła niektóre nory maskonurów w niższych partiach niektórych wysp, anegdotycznie wydaje się, że maskonury miały kolejny pozytywny sezon lęgowy, a w ostatnich tygodniach wykluło się wiele maskonurów” – dodaje Reid. Co prawda wyniki corocznego monitoringu gatunków ptaków zamieszkujących Wyspy Farne poznamy dopiero za kilka miesięcy, ale już teraz wydaje się, że fulmary, kociaki, nurzyki i kudły również radziły sobie dobrze w ciągu ostatniego roku. Wyspy u wybrzeży Northumberland zostały ponownie otwarte dla zwiedzających 21 czerwca po 18-miesięcznym zamknięciu. Strażnicy z zainteresowaniem przyglądają się, jak powrót turystów wpłynie na nowe nawyki ptaków. „To, co będzie naprawdę interesujące, to wpływ powrotu odwiedzających na zachowanie ptaków morskich. Możliwe, że w przyszłym roku ponownie zobaczymy nowe stanowiska zajęte przez rybitwy popielate, w połączeniu z ich powrotem” – podsumowuje Reid.
Gigantyczny diament znaleziony w Botswanie. Może być trzecim co do wielkości w historii
O wydobyciu kamienia o masie 1098 karatów poinformowała firma wydobywcza Debswana. Nowo odkryty diament może być trzecim największym diamentem, jaki kiedykolwiek znaleziono.
Gigantyczny klejnot odkryto 1 czerwca w kopalni Jwaneng w południowej Botswanie, która według Bloomberga jest uważana za najcenniejszą kopalnię na świecie. W środę 16 czerwca przedstawiciele firmy wydobywczej Debswana przekazali rekordowy diament prezydentowi kraju Mokgweetsiemu Masisiemu. Lynette Armstrong pełniąca obowiązki dyrektora Debswany powiedziała, że diament o wymiarach 73 na 52 na 27 mm jest największym jaki odkryto w ciągu 50 lat działalności firmy. – Z naszej wstępnej analizy wynika, że może to być trzeci co do wielkości klejnot na świecie. Rzadki i niezwykły kamień wiele znaczy w kontekście diamentów i samej Botswany. Przynosi nadzieję narodowi, który walczy – powiedziała Armstrong. Sierra Leone: Krew za diamenty Uważane za najcenniejsze kamienie szlachetne na świecie. Mieszkańcy Sierra leone płacą za nie najwyższą cenę. Największym diamentem, jaki kiedykolwiek znaleziono jest Cullinan – dzięki masie 3106 karatów jest większy od obu kolejnych rekordzistów razem wziętych. Cullinan został odkryty w RPA w 1905 roku. Trzy lat później został pocięty na około 100 fragmentów, a największy z nich (530-karatowy) został wysłany do Londynu, gdzie został osadzony w królewskim berle, jednym z klejnotów koronnych Anglii, które są przechowywane w Tower of London. Drugie miejsce zajmuje o wiele mniejszy kamień – 1109-karatowy Lesedi La Rona, odkryty w 2015 roku, także na terenie Botswany. Czemu diamenty są cenne? Jak powstaje rubin? Poznajcie sekrety minerałów i szlachetnych kamieni Kamień kamieniowi nierówny, ale nie ma chyba takiego, który nie znalazłby żadnego zastosowania. Jak powstają i co z nimi robimy? Ile jest wart rekordowy diament? Debswana jeszcze nie podjęła decyzji, czy sprzeda gigantyczny diament za pośrednictwem De Beers – międzynarodowej korporacji specjalizującej się w wydobyciu i handlu diamentami, czy za pośrednictwem państwowej firmy Okavango Diamond Company. Na razie wszyscy zainteresowani czekają na wycenę znaleziska. Dla porównania dodajmy, że 1109-karatowy Lesedi La Rona w 2017 roku został sprzedany za 53 mln dolarów. – Debswana będzie współpracować z rządem Republiki Botswany i firmą De Beers, aby wycenić i sprzedać diament tak, aby zapewnić maksymalne korzyści mieszkańcom Botswany – powiedziała rzeczniczka firmy Rachel Mothibatsela. Debswana jest spółką powstałą na mocy porozumienia (tzw. joint venture) między Anglo American De Beers i rządem Botswany, która jest wiodącym producentem diamentów w Afryce. Na Uranie i Neptunie diamenty spadają z nieba. Naukowcy wiedzą, dlaczego Nie na powierzchni tych zmrożonych planet, ale tysiące kilometrów pod nią ciśnienie i temperatura są tak duże, że fragmenty węgla z rozłupanych węglowodorów zbijają się w diamenty i o... Minister ds. minerałów, Lefoko Moagi, powiedział, że odkrycie gigantycznego diamentu, który jeszcze nie otrzymał oficjalnego imienia, nie mogło nastąpić w lepszym momencie. Pandemia COVID-19 mocno odbiła się na sprzedaży diamentów w 2020 i w początkach 2021 roku, co było ogromnym ciosem dla krajowej gospodarki, której eksport w 90 proc. opiera się na diamentach. W ubiegłym roku całkowita sprzedaż surowca diamentowego w kraju spadła o 30 proc. Także produkcja Debswany spadła do 16,6 mln karatów, czyli o 29 proc. w porównaniu z rokiem 2019. Sprzedaż spadła o 30 proc. Drogocenne znalezisko może okazać się receptą na problemy branży wydobywczej. Obecnie botswańska firma planuje zwiększyć produkcję do poziomu sprzed pandemii.
Futurystyczny portal połączył Lublin i Wilno. Jeśli chcesz go zobaczyć, musisz się pospieszyć
Wirtualne portale stanęły w Lublinie i Wilnie, aby zjednoczyć ludzi w trudnym czasie pandemii i przypomnieć, że prawdziwa siła tkwi w jedności. Niestety, nie zostaną tu długo.
Konstrukcje, które stanęły w obu miastach, są identyczne. To wysokie na ponad trzy metry betonowe kręgi, wewnątrz których znajdują się ogromne lustra. Te zamiast odbijać wizerunek przechodniów, wyświetlają obraz z „drugiej strony” portalu. Innymi słowy – odwiedzający Lublin widzą „na żywo” to, co rejestrują kamery umieszczone na portalu w Wilnie (ale nie słyszą, bo portal nie przesyła dźwięku), i odwrotnie – mieszkańcy Wilna mogą zajrzeć do Lublina. Kamery wmontowane są w obudowę portalu, a całości dopełnia proste oświetlenie LED, które nadaje instalacji futurystycznego charakteru. Niestety instalacja nie przypomina filmowych „gwiezdnych wrót” czy czarodziejskich portali ze świata Wiedźmina, przez które rzeczywiście moglibyśmy przenieść się do innego miasta, ale pozwala podejrzeć, co dzieje się w mieście oddalonym o 600 kilometrów. Portale w Lublinie i Wilnie szybko stały się turystyczną atrakcją. O pomyśle piszą niemal wszystkie światowe media, a internauci domagają się ustawienia kolejnych portali w innych miastach na całym świecie. Lublin: 7 rzeczy, które musisz zrobić w tym niezwykłym mieście Jeśli zastanawiasz się, jakie atrakcje warto zobaczyć w Lublinie, to ten tekst jest dla ciebie. Bo to miasto to nie tylko klimatyczne uliczki, niesamowite zabytki i tajemnice skrywane w murach ... Odbudować poczucie jedności Pomysł stworzenia „cyfrowych mostów” narodził się w związku z pandemią COVID-19, kiedy w obawie przed rozprzestrzenianiem się wirusa większość krajów zamknęła swoje granice dla odwiedzających. Choć świat powoli wkracza w nową normalność i wiele państw luzuje obostrzenia, to zachwiane poczucie bezpieczeństwa i jedności nadal wymagają odbudowy – uważają pomysłodawcy projektu. Portale mają pomóc mieszkańcom obu miast „połączyć się” z innymi ludźmi i skłonić ich do refleksji nad ideą jedności – czytamy w komunikacie głównego inicjatora akcji, Fundacji Benediktasa Gylysa. – Ludzkość stoi przed wieloma potencjalnie śmiertelnymi wyzwaniami, takimi jak polaryzacja społeczna, zmiana klimatu czy problemy gospodarcze. Jeśli jednak przyjrzymy się bliżej, zauważymy, że nie jest to brak genialnych naukowców, aktywistów, liderów, wiedzy czy technologii, które rzucają nam wyzwania. To brak empatii i wąskie postrzeganie świata, które często ogranicza się do naszych granic narodowych – mówi Benediktas Gylys, prezes fundacji. Cyfrowe portale mają pomóc nam budować poczucie jedności, które będzie wykraczało poza przynależność narodową i granice państw. Wilno na weekend. Podpowiadamy, co warto zobaczyć [PRZEWODNIK] Polak nie raz poczuje się tu jak u siebie. Ale warto pamiętać, że stolica Litwy to nie tylko stare miasto. Portal w Lublinie tylko do 6 sierpnia Choć portale po raz pierwszy odsłonięto w czasie pandemii, to prace nad nim trwały od pięciu lat. Instalacja została zaprojektowana przez inżynierów z Centrum Kreatywności i Innowacji na Uniwersytecie Technicznym Giedymina w Wilnie. View oEmbed on the source website Niestety mieszkańcy stolicy Litwy i polskiego miasta nie będą cieszyć się cyfrowym połączeniem zbyt długo. Fundacja Gylysa zapowiedziała, że ekrany zostaną w obecnych lokalizacjach tylko do 6 sierpnia. W tym czasie mają zostać zorganizowane wspólne polsko-litewskie koncerty i happeningi – zapowiada Ośrodek Międzykulturowych Inicjatyw Twórczych „Rozdroża”. Później portale zostaną przeniesione, aby połączyć inne miasta. Następny cyfrowy most ma powstać między Londynem i Reykjavikiem.
Ograniczenie spalin w lockdownie uratowało życie ponad 30 tys. ludziom na całym świecie
Znaczne osłabienie gospodarki, izolacja społeczna pogłębiająca kryzysy psychiczne u dzieci i młodzieży, miliony zgonów na całym świecie… – czy o pandemii koronawirusa da się w ogóle mówić w pozytywnym aspekcie? Naukowcy z Massachussets Institute of Technology twierdzą, że tak.
Badania ekspertów dowodzą, że ograniczenie ruchu samochodowego w czasie kilkumiesięcznych lockdownów przyczyniło się do zapobieżenia przedwczesnych zgonów około 32000 osób (z czego ponad 20000 dotyczy przypadków z Chin). Dzięki lockdownom podniosła się jakość powietrza Według naukowców z Massachussets Institute of Technology pandemia ma przynajmniej jeden pozytywny aspekt, a jest nim zmniejszenie stężenia dwutlenku azotu w powietrzu na całym świecie. Podobnej redukcji nie odnotowano jednak w przypadku ozonu i innych drobnych zanieczyszczeń powietrza, które powstają w wyniku tzw. reakcji wtórnych. Badania zostały opracowane na podstawie pomiarów naziemnych z 36 krajów w Europie, Ameryce Północnej i Azji Wschodniej. Naukowcy wzięli pod uwagę wpływ lokalnych obostrzeń sanitarnych oraz zachęcania do zostawania w domu na stan powietrza. Wartości te były różne w zależności od badanego regionu, co zdaniem ekspertów sugeruje, że polityka jakości powietrza powinna być dostosowana do konkretnych miejsc. Dwutlenek azotu pochodzi nie tylko z emisji spalin samochodowych. Gaz ten uwalania się również podczas spalania paliw kopalnych i stosowania w rolnictwie nawozów azotowych. Pod względem procentowym ustępuje miejsca CO2 w powietrzu, jednak jest od 200 do nawet 300 razy bardziej skuteczny w zatrzymywaniu ciepła. Pandemia smogu Temat pandemii od ponad roku utrzymuje się w nagłówkach mediów na całym świecie, przez na drugi plan zeszły inne problemy współczesnego świata, w tym, chociażby smog. Ostatnie wspólne badania naukowców z uniwersytetów medycznych w Białymstoku i Katowicach dowodzą, że zanieczyszczone powietrze zabija ludzi. Według Światowej Organizacji Zdrowia najbardziej szkodliwy jest pył zawieszony, czyli PM 2,5. Przez smog na Śląsku umiera trzy razy więcej ludzi niż na Podlasiu, które uchodzi za najbardziej zielony region w Polsce. W latach 2008-2017 dni z przekroczonym limitem dziennym pyłów PM 2,5 w Katowicach było 45,2 proc, a w Białymstoku niemal o połowę mniej – 24,9 proc. Badania potwierdziły przypuszczenia mieszkańców Śląska dotyczące wpływu jakości powietrza na zdrowie i samopoczucie mieszkańców. Jak mogliśmy przeczytać w raporcie Parlamentu Europejskiego, smog wpływa na stan pacjentów zakażonych koronawirusem. COVID-19 gorzej przechodzili ci, dla których gryzący dym był normą. Zła jakość powietrza nie dotyczy tylko Katowic, a większości dużych miast w Polsce. Normy nad Wisłą są średnio dwukrotnie większe niż w innych europejskich krajach.
Jane Goodall w ostrych słowach o pandemii. „Sprowadziliśmy ją przez brak szacunku dla świata przyrody”
„Musimy nawiązać nowe relacje ze światem przyrody. Musimy wykształcić nowy sposób myślenia, aby przetrwać w świetle kryzysów spowodowanych zmianą klimatu i utratą zasobów naturalnych” – powiedziała Jane Goodall w ostatnim wywiadzie.
– Zasadniczo sprowadziliśmy ją [pandemię] na siebie poprzez brak szacunku dla świata przyrody, zmuszając zwierzęta do zbliżenia się do ludzi, ułatwiając patogenowi przeskakiwanie ze zwierzęcia na człowieka. Miejmy nadzieję, że ta pandemia obudziła ludzi. Musimy nawiązać nowe relacje ze światem przyrody – stwierdziła sławna przyrodniczka i pionierka badań nad naczelnymi w rozmowie z agencją AFP. Goodall twierdzi też, że pandemia COVID-19 uwydatniła potrzebę stworzenia przez ludzi nowych, bardziej zrównoważonych relacji z naturą. Uważa, że najwyższy czas zwrócić uwagę na kilka głównych problemów, przed którymi stoi dzisiejszy świat, w tym niezrównoważony styl życia w krajach rozwiniętych i szkodliwe praktyki rolnicze. – Mamy szalone przekonanie, że możemy mieć nieograniczony rozwój gospodarczy na planecie z ograniczonymi zasobami naturalnymi i rosnącą populacją ludzi i zwierząt. Musimy wypracować jakąś zrównoważoną populację, zwłaszcza zwierząt gospodarskich. Rolnictwo komercyjne niszczy ogromne obszary naturalnych siedlisk, aby uprawiać tam ziarno potrzebne do wykarmienia miliardów tych zwierząt. A do tego wykorzystuje się wiele paliw kopalnych – powiedziała Goodall w innym wywiadzie, dla „The Guardian”. Goodall zaapelowała o podjęcie jak najszybszych działań. – Musimy w jakiś sposób stworzyć bardziej zrównoważoną, bardziej ekologiczną gospodarkę. Musimy wypracować nowy sposób myślenia, aby przetrwać w świetle kryzysów spowodowanych zmianą klimatu i utratą zasobów naturalnych – dodała. Jane Goodall: Ludzkość będzie skończona, jeżeli nie dostosujemy się do nowej rzeczywistości Ikona ruchu obrony przyrody ostrzegła przed rychłym krańcem naszej cywilizacji, jeżeli tejże cywilizacji nie uda się dostosować do wymagań świata po pandemii. Chociaż przez Goodall przemawiają emocje, to jej słowa znajdują potwierdzenie w badaniach naukowych. Dotychczasowe badania nad koronawirusem wywołującym COVID-19 wykazały, że ma on pochodzenie naturalne. Z kolei światowej sławy epidemiolog Jean-Jacques Muyembe-Tamfum, który w 1976 roku był jednym z pierwszych badaczy wirusa Eboli, już od pewnego czasu ostrzega, że zbliżenie między dzikimi zwierzętami a ludźmi – spowodowane niszczeniem siedlisk zwierząt – może okazać się dla nas groźne. Wirusy odzwierzęce coraz częściej mogą przeskakiwać na ludzi i adaptować się, ostatecznie doprowadzając do kolejnych epidemii. Goodall nagrodzona za dorobek życia Okazją do udzielenia wywiadów była ostatnio przyznana przyrodniczce nagroda. Jane Goodall została uhonorowana prestiżową Nagrodą Templetona za 2021 r. Nagroda w postaci honorarium w wysokości 1,5 miliona dolarów, jest przeznaczona dla tych, którzy wykorzystują moc nauki do zgłębiania najważniejszych tajemnic wszechświata oraz miejsca i celu ludzkości w tym wszechświecie – można przeczytać w opisie nagrody. Wśród dotychczasowych laureatów nagrody są m.in. Dalajlama i Matka Teresa. Nie miała przygotowania naukowego, nikt nie wróżył jej szczęścia. Jane Goodall stała się legendą W 1960 r. zagorzała miłośniczka zwierząt bez naukowego wykształcenia rozbiła obóz w Tanganice. Zamierzała obserwować szympansy. Dziś nazwisko Jane Goodall jest synonimem ochrony jej ukoch... Jane Goodall jest najbardziej znana ze swojej pracy z dzikimi szympansami, dzięki której zmieniła sposób, w jaki postrzegamy te zwierzęta i ich relacje z ludźmi. Swoje badania nad szympansami rozpoczęła w 1960 roku w lesie Gombe w Tanzanii. Dokonała kilku rewolucyjnych odkryć podczas obserwacji zwierząt, w tym tej, że szympansy są w stanie tworzyć proste narzędzia i się nimi posługiwać. Wcześniej tę cechę uważano za typowo ludzką. W 1977 roku Goodall założył Jane Goodall Institute, organizację zajmującą się ochroną przyrody, która wspiera ochronę szympansów i promuje zrównoważony styl życia. Przyrodniczka wciąż aktywnie działa na rzecz ochrony zagrożonych gatunków, środowiska i bioróżnorodności.
Co dalej ze służbowymi wyjazdami? Ich powrót zależy nie tylko od rozwoju pandemii
Do wybuchu pandemii koronawirusa podróże służbowe, zarówno krajowe, jak i zagraniczne, były codziennością w wielu zawodach. Od ponad roku dyrektorzy większych firm czy przedstawiciele handlowi spotykają się ze sobą nie na wyjazdach, a w domach za pośrednictwem komunikatorów internetowych. Czy to nowa normalność, która zostanie z nami na dłużej?
W tym artykule: Podróże służbowe – jedni o nich marzą, inni mają dość Czy to koniec służbowych delegacji? Wszyscy odczuliśmy pandemię, nawet jeśli udało nam się nie zachorować. Praca zdalna, nauczanie domowe, czy zamknięcie lokali gastronomicznych to tylko niektóre ze zmian, jakie dotknęły ludzi na całym świecie. Wraz z opracowaniem szczepionki przeciw COVID-19 i jej stopniowej dystrybucji, statystyki zachorowań zaczęły stopniowo spadać. To z kolei przełożyło się na częściowe luzowanie obostrzeń. W Polsce od niedawna możemy cieszyć się otwartymi muzeami, galeriami i ogródkami restauracyjnymi. Dalsze restrykcje zostaną zniesione w kolejnych tygodniach, co nie oznacza, że z dnia na dzień wrócimy do życia sprzed wybuchu pandemii. Podróże służbowe – jedni o nich marzą, inni mają dość Niejedna osoba marzy o tym, żeby móc łączyć podróże z pracą. Służbowe wyjazdy dotyczą nie tylko pracowników branży turystycznej, ale też między innymi handlowców i biznesmenów. Choć może się wydawać, że częste podróże, nierzadko za granicę, są kuszącym urozmaiceniem w pracy, to nie wszyscy pracownicy korporacji z entuzjazmem myślą o powrocie do życia w rozjazdach. Dlaczego? „Dla wielu ludzi częste podróże służbowe są obciążeniem, a nie korzyścią” – przekonuje Scott Cohen z Uniwersytety Surrey w Anglii. Jak dodał, coraz częściej uważa się, że regularne delegacje mogą mieć zły wpływ na zdrowie i życie osobiste pracowników. Dalsze zaniechanie podróży służbowych może być poważnym ciosem dla i tak już osłabionej finansowo branży lotniczej. Co prawda uczestnicy delegacji stanowią ok. 12 proc. wszystkich podróżnych, ale i tak wydają na bilety lotnicze więcej pieniędzy od statystycznych turystów. To dlatego, że nierzadko rezerwują loty w ostatniej chwili, kiedy ceny są już bardzo wysokie. Często podróżują też droższą klasą biznes. „Jesteśmy pewni, że podróże służbowe wrócą w swoim czasie. […] Ludzie lubią rozmawiać o możliwościach biznesowych i załatwiać sprawy twarzą w twarz” – zapewnia Sean Doyle, dyrektor generalny linii lotniczych British Airways. Czy to koniec służbowych delegacji? To nie pierwszy raz, kiedy podróże służbowe stanęły pod znakiem zapytania. Koniec delegacji przewidywano już po kryzysie finansowym w 2008 roku. Mimo rozwoju technologii i przeniesieniu części pracy do Internetu, potrzeba fizycznego spotkania wygrała z komunikatorami. Czy podobny scenariusz powtórzy się i tym razem? Wiele na to wskazuje, choć nie wydarzy się to prędko. W ostatnich miesiącach wiele firm musiało wprowadzić cięcia finansowe. Wideokonferencje są o wiele bardziej ekonomicznym rozwiązaniem, niż podróże. Finanse nie są jednak jedynym czynnikiem. Część instytucji, w tym między innymi Lloyds Banking Group, zapowiedziała już, że zamierza ograniczyć lotnicze podróże służbowe w trosce o środowisko. Pracownicy już teraz są zachęcani do przemieszczania się bardziej ekologicznymi środkami transportu, na przykład pociągami. Inna kwestia to nierówna walka z pandemią na świecie. Podczas gdy większość europejskich państw stopniowo znosi obostrzenia, Indie od tygodni borykają się z poważnym kryzysem epidemicznym. Ostatnie wzrosty zachorowań i zgonów opóźniły otwarcie tzw. bańki podróżniczej pomiędzy Hong Kongiem i Singapurem – dwoma istotnymi centrami biznesowymi.
Na majówkę do Egiptu, Hiszpanii albo Bułgarii. Odkryj z nami #ŚwiatOdNowa
Po roku trudów i wyrzeczeń nauczyliśmy się żyć z pandemią w tle. Nie musimy już dłużej zamykać się w domach, czas więc ponownie wyruszyć w podróż. Które kraje otworzyły już granice dla turystów, a które zaproszą ich wkrótce? Czy po przylocie na miejsce czeka nas kwarantanna, czy wystarczy wynik testu? Z redakcją National Geographic Polska oraz zaprzyjaźnionymi podróżnikami, blogerami i fotografami odkryjesz świat od nowa i dowiesz się, jak podróżować bezpiecznie i bez obaw.
Nadeszła wiosna - choć nieco kapryśna - a wraz z nią zaostrzył się nasz apetyt na podróże. Z raportu European Travel Commission wynika, że Polacy znajdują się na czele europejskich nacji chcących jak najszybszego powrotu do podróżowania. W ciągu najbliższych sześciu miesięcy wyruszyć w podróż zamierza niemal 80 procent Polaków. Wielu z nas z niecierpliwością wyczekiwało majówki z nadzieją, że będziemy mogli spędzić te kilka dni w ulubionym zakątku. Niestety koronawirus i tym razem pokrzyżował nam plany, bo hotele w kraju mają pozostać zamknięte przynajmniej do 3 maja. Nic więc dziwnego, że nasze zainteresowanie zwróciło się ku nieco odleglejszym kierunkom. Okazuje się, że jednymi z popularniejszych majówkowych destynacji w tym roku stały się Egipt i Turcja. Liczne środki bezpieczeństwa praktycznie na każdym kroku – od lotnisk po hotele – sprawiają, że podróżni ponownie nabierają zaufania do zagranicznych wyjazdów. Wybierający się do Egiptu i Turcji nie muszą martwić się podróżniczą akrobatyką i organizować nadprogramowych przesiadek, bo loty z Polski nie są objęte kwarantanną. W obu krajach wystarczy przedstawić negatywny wynik testu PCR na koronawirusa. Równie chętnie na długi majowy weekend Polacy wybierają Hiszpanię. Zainteresowani wypoczynkiem w Hiszpanii najczęściej wyszukują loty do Barcelony, Alicante, Malagi i na Majorkę. Od turystów Hiszpania wymaga jedynie negatywnego wyniku testu na koronawirusa, przy czym – co ważne – akceptuje nie tylko testy PCR, ale i szybkie testy antygenowe. Ale to nie koniec majówkowej listy kierunków. Z samym tylko wynikiem testu (niekoniecznie PCR, ale też antygenowego) możemy wybrać się też do Chorwacji, Albanii, Czarnogóry czy Bułgarii. Przed kilkoma dniami Ministerstwo Zdrowia w Bułgarii podało, że od 1 maja wjechać do kraju będzie można także ze świadectwem szczepienia przeciwko Covid-19 (konieczne jest przyjęcie wszystkich dawek), lub z dokumentem potwierdzającym przebycie Covid-19 nie później niż 6 miesięcy przed datą wjazdu do Bułgarii. Tamtejszy resort zdrowia w najbliższym czasie ma też poinformować, jakie rodzaje testów antygenowych w kierunku koronawirusa będą uprawniać do wjazdu do kraju, a informacja znajdzie się na stronie internetowej bułgarskiego MZ. Ostatnio na popularności zyskują też bardziej egzotyczne kierunki, których jedną z głównych zalet – oprócz doskonałej pogody i oszałamiających krajobrazów – są dość łagodne ograniczenia. A to pozwala odpocząć od pandemii – psychicznie i fizycznie. Do Dominikany, Meksyku czy na Zanzibar można wjechać bez testu w kierunku COVID-19, ale już na Malediwach musimy mieć ze sobą wynik badania. Jeszcze więcej inspirujących destynacji na majówkę – bliższych i dalszych – znajdziecie w najnowszym numerze „National Geographic Traveler”. Grecja gotowa na wakacje. Od połowy maja całkowite otwarcie turystyki Grecja coraz bardziej otwiera się na turystów. Zaszczepieni przyjezdni zza granicy oraz osoby, które uzyskały negatywny wynik testu na COVID-19 zostały zwolnione z obowiązkowej kwarantanny na... #ŚwiatOdNowa – Świat powoli otwiera się na nowo, dlatego warto wiedzieć, jak dziś znów ruszyć w drogę. Coraz więcej krajów chce na nowo przyjmować turystów. Coraz więcej krajów europejskich zapowiada poluzowanie obostrzeń i to jeszcze w maju. Jest więc duża szansa, że polecimy na wakacje do Grecji, Hiszpanii, Chorwacji, na Cypr czy do Bułgarii. Dlatego w naszym cyklu Świat od nowa będziemy pisać o aktualnej sytuacji pandemicznej i zasadach wjazdu do krajów, które uwielbiają Polacy – mówi Michał Cessanis, wicenaczelny „National Geographic Traveler”, zapowiadając nowy cykl. Od teraz pod hashtagiem #ŚwiatOdNowa znajdziecie nie tylko informacje, do których krajów wjedziecie bez testów, a gdzie czeka Was kwarantanna, czy porady dotyczącego tego, jak bezpiecznie podróżować w pandemii. Razem z Wami – i dla Was! - świat na nowo będą odkrywać też zaprzyjaźnieni z NatGeo podróżnicy, blogerzy czy fotografowie. Dzięki ich relacjom z najróżniejszych zakątków świata, będziecie mogli zobaczyć, że „szlaban” na podróże nareszcie dobiegł końca! Otwiera się przed nami coraz więcej możliwości i granic, które przez ostatnie kilka miesięcy były surowo strzeżone. Śledźcie #ŚwiatOdNowa na Instagramie i Facebooku i wyruszcie z nami w nową podróż!
Regularne spacery w trakcie pandemii mogą ratować życie. Badanie na 50 tys. osób
Regularna aktywność fizyczna znacząco zmniejsza ryzyko hospitalizacji i śmierci związanej z COVID-19, sugerują autorzy badania na blisko 50 tys. osób.
Opublikowana w „British Journal of Sports Medicine” analiza została przeprowadzona przez naukowców z południowokalifornijskiego centrum zdrowia Kaiser Permanente. Oceniono w niej samodzielne zgłoszenia na temat aktywności fizycznej (częstotliwość i poziom) 48440 dorosłych pacjentów ośrodka. Zostali oni zakwalifikowani, bo w 2 latach poprzedzających pandemię przy okazji wykonywanej aktywności fizycznej dokonywali pomiarów przynajmniej trzech kluczowych wskaźników. Chodzi tu o przeciętną liczbę dni w tygodniu w czasie których wykonywali ćwiczenia średnio do zaawansowanych wysiłkowo oraz czas ich trwania. Spośród wybranych 48 tys. pacjentów ci zdiagnozowani z COVID-19 (od 1 stycznia do 21 października 2020 r.) swoją aktywność fizyczną określali jako stale niską lub zerową (0-10 minut w tygodniu), nieznaczną (11 do 149 minut w tygodniu) lub zgodną z zaleceniami (ponad 150 minut w tygodniu). Czynnik ryzyka, na który można wpłynąć W porównaniu z pacjentami wypełniającymi normy aktywności fizycznej sugerowane m.in. przez Światową Organizację Zdrowia, chorzy na COVID-19 całkowicie nieaktywni fizycznie podlegali 2,26 razy większemu ryzyku hospitalizacji, 1,73 razy większemu ryzyku umieszczeniu na oddziale opieki intensywnej oraz 2,49 razy większemu ryzyku śmierci na skutek infekcji. Osoby unikające jakiejkolwiek aktywności fizycznej w stosunku do tych, którzy określali ją jako nieznaczną (ćwiczyli 11 do 149 minut w tygodniu), podlegały 1,2 razy większemu ryzyku hospitalizacji, 1,10 razy większemu ryzyku pobytu na OIOM-e oraz 1,32 razy większemu ryzyku zgonu. Według autorów opracowania, brak aktywności fizycznej był trzecim najważniejszym elementem ryzyka śmierci na skutek COVID-19 po wieku wynoszącym ponad 60 lat oraz przeszczepieniu organu. Nawet ci „nieznacznie aktywni fizycznie” byli obarczeni mniejszym ryzykiem ciężkiego przechodzenia choroby wywołanej koronawirusem. Spośród wszystkich pacjentów, stanowili 8,6 proc. hospitalizowanych, 2,4 proc. umieszczonych na OIOM-ach i 1,6 proc. tych, którzy zmarli. Spośród owych ponad 48 tys. badanych, stałą aktywność fizyczną zgłaszało 6,4, proc. a jej kompletny brak 14,4 proc. Pozostali donosili o nieznacznej aktywności. Połowa osób objętych analizą nie miało żadnych chorób towarzyszących, 18 proc. jedną a 32 proc. dwie. Średni indeks masy ciała uczestników badania wynosił 31 (klasyfikowany jako otyłość). Mediana wieku wyniosła 47 lat. 61,9 proc. stanowiły kobiety. Lek dobry dla każdego Autorzy analizy w „British Journal of Sports Medicine” zwracają uwagę na niemal kompletny brak dyskusji na forum publicznym na temat znaczenia aktywności fizycznej w czasie pandemii. Wynikłe z sytuacji epidemiologicznej restrykcje (słynny lockdown) niemal w każdym w kraju, w którym były wprowadzane dodatkowo ograniczały możliwości uprawiania aktywności fizycznej (ludziom kazano zostać w domu). - Stałe wypełnianie zaleceń dotyczących aktywności fizycznej okazało się być mocno skorelowane z obniżonym ryzykiem najcięższych skutków COVID-19 wśród dorosłych pacjentów. Aktywność fizyczna jako metoda na osłabianie skutków pandemii w populacji powinna być promowana przez środowisko medyczne jak i ośrodki zdrowia publicznego – podsumowali autorzy badania.
Caminantes, czyli wenezuelscy uchodźcy. "Poznałam część Kolumbii, do której zagraniczni turyści rzadko zaglądają"
Im dalej od granicy, tym miejscowi Kolumbijczycy są mniej chętni do pomocy. W Ekwadorze opinie są podobne. Wenezuelscy imigranci przynieśli przestępczość, bez nich nie było tylu kradzieży ani morderstw, słyszałam to od wielokrotnie podczas podróży - pisze Ewa Treszczotko, podróżniczka, która w czasie pandemii postanowiła przemierzyć drogę z Bogoty do Rio de Janeiro. W czasie swoich podróży pracuje jako wolontariuszka, m.in. w ośrodkach dla uchodźców.
W Bogocie na dworcu autobusowym Salitre rozsypują mi się miętówki. Nastolatek siedzący obok spontanicznie pomaga mi posprzątać ten bałagan. Zaczynamy rozmawiać. Próbował dostać się na Curacao, ale przez wygasający paszport musi wrócić do ojczyzny, aby wyrobić nowy. Chłopak biegnie do dworcowego sklepu i kupuje mi kawę, croissanta i jabłko. Nie wiem, co powiedzieć. To ja czekam na autobus do Pamplony, gdzie będę wolontariuszką w organizacji pozarządowej pomagającej wenezuelskim uchodźcom, a już 7 km od lotniska to wenezuelski, chudy jak szkapa, w rozwalających się klapkach nastolatek stawia mi kawę. Muszę marnie wyglądać po 3 pociągach, 2 samolotach i 2 taksówkach, od kiedy wyruszyłam z domu na Podlasiu 30 godzin temu. Chłopak opowiada, że kilka lat temu grał w piłkę nożną w reprezentacji juniorów w Wenezueli i dzięki sportowi miał więcej możliwości rozwoju. Aby się odwdzięczyć, pożyczam mu śpiwór na nocną podróż. Jedzie do Cucuty tym samym autobusem. Wiem, że będzie zimno. Ja mam kurtkę, bluzę i skarpety, a on nie. Tacy są Wenezuelczycy, podzielą się tym co mają, choć ostatnimi laty mają tak niewiele. Pokaleczone stopy, problemy żołądkowe i ból głowy to najczęstsze, codzienne dolegliwości caminantes (fot. Ewa Treszczotko) 400 kanapek, dwa wiadra ciastek On The Ground International to mała organizacja charytatywna, którą założyła Bethani King, młoda Amerykanka, która sama była wolontariuszką w Libanie, 12 km od granicy z Syrią i na greckiej wyspie Lesbos w obozie afgańskich uchodźców. Jest nas kilkoro, ja z Polski, Kanadyjka, dwie Amerykanki, kilku Kolumbijczyków i Wenezuelczycy. Co wieczór robimy 400 kanapek, rano kolejne 400. Gotujemy 600 jajek, przygotowujemy dwa wiadra ciastek, skrzynkę bananów, worek mandarynek i kilka butli z wodą. Tak zaczyna się dzień na wolontariacie. Dzielimy się na dwie grupy. Ktoś jedzie z lokalnym kierowcą w góry, w stronę Bucaramangi, aż do wybudowanego przez organizację schroniska w La Laguna. Druga grupa jedzie w stronę Cucuty, gdzie jest upalnie i zazwyczaj sucho. Rozdajemy jedzenie uchodźcom spotkanym w drodze, dajemy wskazówki jak dostać się do schronisk. Spotykamy się z uśmiechami i wdzięcznością. Zawsze kogoś podwozimy. Poza nami w regionie działa Czerwony Krzyż, Hope, Solidarities Internacional i wiele innych organizacji. Codziennie współpracujemy z namiotem pomocy humanitarnej i lokalnymi schroniskami. Nasza mała organizacja zapewnia codziennie posiłek ponad 100 osobom. Granica Kolumbii z Wenezuelą jest zamknięta oficjalne od roku, więc dane statystyczne o liczbie wenezuelskich uchodźców (4 miliony od 2015 roku) są oderwane od rzeczywistości. Przy słynnym moście Simona Bolivara między kolumbijskim miastem Cucuta a wenezuelskim San Antonio, granicy “dwóch światów”, siedzą grupy lokalnych gangów. Zmieniam zdanie, jednak nie chcę zrobić tu zdjęcia i nie wysiadam z samochodu, gdy widzę, że grupka prawie otacza nasze auto i wpycha ręce przez pół otwartą szybę. Dałam im reklamówkę kanapek z uśmiechem na ustach i prawdopodobnie tym gestem uchroniłam się od kradzieży. Kompletnie ich zaskoczyłam. Cenę ucieczki dyktują partyzanci To pierwsza granica, na której nie widziałam ani jednego policjanta lub żołnierza. Mundurowi biegają po rzece Tachira, gdzie nielegalna przeprawa przez granicę to codzienność. Niektórzy idą za darmo, inni płacą dolara, 5$, 10$ albo tracą cały przybytek. Zależy to od “widzimisię” partyzantów lub innych nieoficjalnych pośredników kontrolujących przeprawę. – Jak nie pada przez parę tygodni i stan rzeki jest nisko, można pokonać granicę nie zamaczając nawet stóp. Tak samo jest na granicy Kolumbii z Ekwadorem i Ekwadoru z Peru – słyszałam od uchodźców. Lubię luźne rozmowy z caminantes, gdy pokonam już barierę bycia "gringą" - kimś obcym. – Nie mogę dostać się do Peru przez przepisy. Można tylko polecieć samolotem, bo granice lądowe są zamknięte, a poza tym nie wpuszczają ludzi z europejskim paszportem – ja też mogę im ponarzekać. – Czemu więc nie pójdziesz tak jak my, por la trocha (przez rzekę)? Tu granice są zawsze otwarte. Nikt nie sprawdza tu, jak zmieniają się przepisy związane z pandemią – doradzali mi uchodźcy. Imigranci, bieda i kartele Hiperinflacja i korupcja doprowadziły doprowadziły do exodusu Wenezuelczyków. Poza wojskowymi, politykami i mieszkańcami kilku bogatych dzielnic w Caracas, ludzie żyją w ubóstwie. Jak mówią ironicznie Wenezuelczycy "nie ma już nawet czego kraść". Spadek ceny ropy na międzynarodowym rynku i skrajnie nieodpowiedzialne zarządzanie gospodarką od dekady zmieniło Wenezuelę nie do poznania. W grudniu 2020 w Wenezueli odbyły się wybory parlamentarne. Wygrała je partia urzędującego prezydenta Nicolasa Maduro, za którego kadencji kraj popadł w ruinę. Partia opozycyjna zbojkotowała wybory i wycofała się, zarzucając nieuczciwość warunków wyborczych. – Jak to możliwe, że znów wygrali? – zapytałam dwie wenezuelskie kobiety z czwórką dzieci, które podwoziliśmy. – Z głosowaniem było tak: jak nie poszłam zagłosować, znaczyło, że jestem za opozycją. Kto nie głosował, nie dostał paczki z jedzeniem w styczniu. Jedzenie albo głos. My Wenezuelczycy nie rozumiemy prezydenta Maduro. Który ojciec chce źle dla własnych dzieci? A prezydent to ojciec narodu – powiedziała jedna z nich. Im dalej od granicy, tym miejscowi Kolumbijczycy są mniej chętni do pomocy. W Ekwadorze opinie są podobne. Wenezuelscy imigranci przynieśli przestępczość, bez nich nie było tylu kradzieży ani morderstw – słyszałam to wielokrotnie podczas podróży. W Ekwadorze prowadzenie schronisk jest prawnie zakazane, w Peru wysłano czołgi na granicę z Ekwadorem, aby powstrzymać nielegalną migrację caminantes. Zagrożenia czyhające na pieszych uchodźców to pogryzienie przez bezpańskie psy, rabunek przez swoich rodaków, fałszywa podwózka, która kończy się kradzieżą dobytku, a również gwałty. Co z kartelami narkotykowymi? Mam wrażenie, że nie ma tego tematu. W departamencie Norte de Santander w Kolumbii kwestia karteli narkotykowych, tak żywa dwie dekady temu, dziś nie budzi emocji. – Owszem, kartele wciąż działają. Zajmują się teraz tylko interesami. W Kolumbii jest spokój z kartelami, bo one skupiają się stricte na biznesie, a szerzenie przemocy i władza już ich nie obchodzi. Oni nikogo nie zaczepiają, ani nikt ich. Co innego z guerillą (partyzantką). Ten temat nie jest zamknięty. Przyznanie nagroda Nobla dla prezydenta Santosa za historyczny pokój z ELN (Armia Wyzwolenia Narodowego, jedna z grup partyzanckich w Kolumbii) to farsa – tłumaczył mi Kolumbijczyk John, nasz lokalny kierowca, który przez 15 lat pracował jako żołnierz. Poznałam część Kolumbii, do której zagraniczni turyści rzadko zaglądają. Praca przy pomocy humanitarnej "w terenie" wymaga empatii i odwagi, otwiera oczy i serce. Na poprawie sytuacji w Wenezueli coraz mniej zależy społeczności międzynarodowej. Zadłużony kraj na skraju bankructwa, geopolitycznie traci na wartości jako potencjalny partner, zarówno w oczach USA i Unii Europejskiej, jak i Chin czy Rosji. Przyszłość Wenezueli to wielka niewiadoma. Nazywam się Ewa Treszczotko. Z wykształcenia jestem specjalistą ds. stosunków międzynarodowych, kulturoznawcą Ameryki Łacińskiej i trenerką fitness. Odwiedziłam do tej pory 66 państw (stan na luty 2021). Moje motto w podróży to "Dam radę. Uda mi się". W styczniu 2021, balansując między dynamicznymi restrykcjami linii lotniczych, rozpoczęłam kolejną podróż, tym razem przez Amerykę Południową od Bogoty do Rio de Janeiro. Pracuję jako wolontariuszka w każdym miejscu, które odwiedzam w zamian za nocleg. Pomagam w organizacjach charytatywnych, na farmach, w hostelach i szkołach językowych. Integruję się z lokalną ludnością, poznając ich prawdziwe, codzienne życie. O tym, gdzie byłam i co mnie spotkało, dowiedzie się z moich mediów społecznościowych: Instagram: https://www.instagram.com/ewa_treszczotko/ Facebook: https://www.facebook.com/evatreszczotko Patronat medialny podróży: National Geographic Traveler Polska
Pandemia samotności szczególnie dotyka młodzież. Nowy raport
Gdyby powieści Gabriela Marqueza "Miłość w czasach zarazy" i "Sto lat samotności" miały dziecko, tytuł tego dzieła idealnie oddawałby stan emocjonalny pokolenia wchodzącego w dorosłe życie.
Badania ze Stanów Zjenoczonych pokazują, że 1 na 3 Amerykanów podczas pandemii cierpi z powodu „poważnej samotności”, w tym aż 60 proc. osób w wieku 18-25 lat. Jedną z grup najbardziej zagrożoną poczuciem samotności są młode matki, przekonuje raport powstały w ramach projektu Making Caring Common, że liczba osób doświadczających samotności nieprzerwanie rośnie od początku pandemii. - Ponad połowa młodych ludzi w naszym badaniu twierdzi, że w ciągu poprzednich kilku tygodni ani jedna osoba nie poświęciła im więcej niż kilka minut by dowiedzieć się, co robią i jak się czują – czytamy w informacji prasowej. Raport „Loneliness in America: How the Pandemic Has Deepened an Epidemic of Loneliness and What We Can Do About It” (Samotność w Ameryce: jak pandemia pogłębiła epidemię samotności i co możemy z tym zrobić” bazuje na wynikach ogólnokrajowego badania opinii wśród 950 pełnoletnich obywateli USA. Ankieterzy Making Caring Common donieśli, że 36 proc. ich rozmówców skarży się na „poważną samotność”, tzn. uczucie to w 4 tygodniach poprzedzających udział w badaniu odczuwali często lub niemal cały czas. Skarżyło się na to samo 61 proc. osób w wieku 18-25 oraz 51 proc. matek z małymi dziećmi. - Ten dane o samotności po prostu łamią serce. Widać, że w naszej tkance społecznej jest olbrzymia wyrwa. Musimy się sensownie zmobilizować i zacząć przeciwdziałać uczuciu wyrzucenia na skraj społeczeństwa – przekonuje Richard Weissbourd, dyrektor Making Caring Common. Samotność to nie tylko dołujące nas uczucie. Z nim związane konsekwencje dotyczą przedwczesnego umierania (zwiększa ryzyko nawet o 26 proc.), całej gamy dodatkowych problemów fizycznych i psychicznych, w tym depresji, stanów lękowych, chorób serca, nadużywania substancji psychoaktywnych. Według danych z 2018 roku samotność i izolacja społeczna mają dla naszego zdrowia i ryzyka przedwczesnej śmierci taki sam efekt jak wypalanie 15 papierosów dziennie. Epidemia samotności to także częstsze przypadki przemocy domowej. Jak temu przeciwdziałać? W raporcie znalazły się trzy rekomendacje dotyczące sposobu łagodzenia efektów epidemii samotności: - należy uczyć ludzi na temat strategii i sposobów radzenia sobie z samotnością; szczególnie ważna jest umiejętność rozpoznawania myśli i zachowań wzmacniających poczucie samotności; - wzmacnianie i rozbudowa społecznej infrastruktury na każdym poziomie władzy i wspólnoty. Musimy przemyśleć nowe typy siatki powiązań międzyludzkich w systemie edukacji czy opieki zdrowotnej; - ludzie muszą odbudować wzajemne zaufanie i umiejętność działania dla dobra wspólnego, że jesteśmy na równi odpowiedzialni za siebie jak i za tych wokół nas, szczególnie tych najsłabszych.
270 000 przypadków dziennie, tysiące zgonów. Indyjski wariant koronawirusa zbiera żniwo
Choć w Bhopal zgłoszono tego dnia tylko cztery zgony związane z COVID, na placu krematorium ustawionych były dziesiątki stosów pogrzebowych.
W miniony poniedziałek w Indiach potwierdzono rekordową liczbę 273 810 nowych przypadków koronawirusa. Ale liczby systematycznie rosły od lutego, a w ostatnich dniach przeważnie przekraczały 150 000. To najtragiczniejszy bilans od początku pandemii koronawirusa, która wybuchła w początkach 2020 roku. Najbardziej dotknięte epidemią są miasta, takie jak Delhi, Mumbaj i Ahmedabad. Tam miejsc w szpitalach praktycznie nie ma, a chorzy są odsyłani z kwitkiem, bez szans na uzyskanie pomocy czy podanie tlenu. Nie inaczej wygląda sytuacja w innych miastach, takich jak Lucknow, Bhopal, Kalkuta, Allahabad i Surat – podaje BBC. W przypadku łóżek na OIOMach sytuacja jest znacznie trudniejsza. Wiele miast dysponuje zaledwie kilkoma łózkami na oddziałach intensywnej terapii. Dopiero teraz – w szczycie drugiej fali – podejmowane są próby stworzenia tymczasowych szpitali i OIOMów w hotelach i na stadionach. Ale szybkie uruchomienie polowych oddziałów OIOM nie jest łatwe. Potrzeba nie tylko sprzętu, ale i wykwalifikowanego personelu medycznego. – Nie wyciągnęliśmy żadnej lekcji z pierwszej fali. Mieliśmy doniesienia o tym, że w niektórych miastach kończyły się łóżka nawet w czasie pierwszej fali i to powinien być wystarczający powód, aby być przygotowanym na drugą falę – mówi ekspert ds. zdrowia publicznego Anant Bhan. Krematoria pracują dzień i noc Skutkiem ogromnych przyrostów zakażeń i trudności w ochronie zdrowia jest też gwałtowna liczba dziennych zgonów, spowodowanych koronawirusem. W poniedziałek w całym kraju odnotowano 1761 zgonów. Od początku pandemii z powodu koronawirusa w Indiach zmarło już ponad 180 000 osób. „Krematoria działają dzień i noc w kilku miastach, a ludzie muszą godzinami czekać na kremację lub pochówek bliskiego zmarłego” - podaje BBC. Eksperci twierdzą, że obłożenie krematoriów jest dowodem na to, że rzeczywista liczba zgonów może być znacznie wyższa niż ta, jaką można znaleźć w oficjalnych danych. Dziennikarka BBC dotarła do relacji Sanjeeva Gupty, fotoreportera mieszkającego w mieście Bhopal w środkowych Indiach. Mężczyzna miał sfotografować sytuację w jednym z miejskich krematoriów, ale nie spodziewał się tego, co rzeczywiście zastał na miejscu. Choć w Bhopal zgłoszono tego dnia tylko cztery zgony związane z COVID, na placu krematorium ustawionych było dziesiątki stosów pogrzebowych. Co więcej, kilka ciał czekało też w kolejce do pieca krematoryjnego. Gupta wspomniał też, że pewien młody mężczyzna poprosił go o sfotografowanie dymu, wydobywającego się z komina krematorium. – Powiedział, że dym symbolizuje jego matkę. To najbardziej bolesna rzecz, jaką kiedykolwiek słyszałem – mówi fotograf. Inny fotoreporter, z Lucknow - stolicy stanu Uttar Pradesh, powiedział, że naliczył prawie 100 stosów pogrzebowych spalonych w jednym z miejskich krematoriów, podczas gdy oficjalne dane z tego dnia, dotyczące zgonów w całym stanie, wynosiły 85. Druzgocąca druga fala 10 lutego 2021, na początku drugiej fali, Indie potwierdziły 11 000 przypadków. W ciągu następnych 50 dni średnia dzienna wynosiła około 22 000 przypadków. Jednak w ciągu następnych 10 dni liczba przypadków gwałtownie wzrosła, a średnia osiągnęła 89 800. Eksperci twierdzą, że ten szybki wzrost pokazuje, że druga fala rozprzestrzenia się znacznie szybciej w całym kraju. Dr A Fathahudeen, który jest częścią grupy zadaniowej Covid w stanie Kerala, mówi, że wzrost ten nie był całkowicie nieoczekiwany. Za przyrost liczby chorych obwinia zbyt wczesne poluzowania obostrzeń, m.in. wielkie zgromadzenia religijne, ponowne otwarcie większości miejsc publicznych i organizację wieców wyborczych. – Mówiłem w lutym, że COVID-19 nigdzie nie poszedł i uderzy w nas tsunami, jeśli nie podejmiemy pilnych działań. Niestety, tsunami rzeczywiście dotarło do nas teraz. Wkradło się fałszywe poczucie normalności i wszyscy, w tym zwykli ludzie jak i urzędnicy, nie podjęli żadnych kroków, aby zatrzymać drugą falę – dodał dr Fathahudeen. Indyjski wariant koronawirusa 25 marca Indie ogłosiły, że zidentyfikowano nowy wariant koronawirusa, będący „podwójnym mutantem”. Wariant ten został wykryty w próbkach pobranych z różnych stanów. Wirusolog Shahid Jameel wyjaśnia, że „podwójna mutacja w kluczowych obszarach białka wirusa może spowodować, że wirus będzie bardziej zaraźliwy i zdolny do ochrony przed działaniem układu immunologicznego”. Jameel twierdzi, że szybkie rozprzestrzenianie się nowego szczepu jest jedynym „logicznym wyjaśnieniem” nagłego wzrostu zachowań i zgonów. Urzędnicy służby zdrowia w Wielkiej Brytanii badają, czy podwójny mutant łatwiej się rozprzestrzenia i czy jest odporny na szczepionki. Dr Jameel dodaje, że Indie zaczęły przyglądać się mutacjom dość późno, co mogło wpłynąć na późne rozpoznanie nowej mutacji. Sekwencjonowanie genomu wirusa obecnego wśród społeczności jest ważne podczas pandemii, ponieważ pozwala naukowcom monitorować zmiany w wirusie. – Jeśli uda ci się złapać bardziej zakaźną odmianę na wczesnym etapie, możesz szybko zastosować środki ochrony zdrowia publicznego, aby powstrzymać jej szersze rozprzestrzenianie się w społeczności - wyjaśnia. Źródło: BBC
Izrael otwiera się na turystów. Już w maju
23 maja 2021, po ponad roku od zamknięcia, Izrael otworzy swoje granicę dla obcokrajowców. W pierwszym etapie zostaną wpuszczone grupy zorganizowane według wytycznych opublikowanych przez Ministerstwo Zdrowia i Ministerstwo Turystyki Izraela.
Zgodnie z porozumieniem pomiędzy ministerstwami, ograniczona liczba grup zacznie przyjeżdżać 23 maja i będzie ona zwiększana w zależności od stanu zdrowia publicznego i postępów programu .Indywidualni podróżni będą wpuszczani do Izraela w drugim etapie. Wszyscy odwiedzający będą musieli wykonać test PCR przed wejściem na pokład samolotu do Izraela oraz test serologiczny w celu potwierdzenia szczepień po przybyciu na lotnisko Ben Guriona. Nadal prowadzone są rozmowy z różnymi krajami w celu osiągnięcia porozumień dotyczących walidacji świadectw szczepionek, tak aby anulować potrzebę wykonywania testów serologicznych. Szczegółowy plan otwarcia zostanie opublikowany w najbliższych dniach. - Izrael jest pierwszym na świecie zaszczepionym krajem, a jego obywatele jako pierwsi mogą cieszyć się z tego wyniku. Po otwarciu gospodarki nadszedł czas, aby w ostrożny sposób zezwolić na turystykę. Będziemy nadal przyglądać się łagodzeniu przepisów w zależności od stanu zdrowia publicznego - mówi minister zdrowia, Julia Edelstein. Wtóruje jej minister turystyki, Orit Farkash-Hacohen: - Cieszę się, że mogę uczynić ten ważny pierwszy krok dla branży turystycznej. Nadszedł czas, aby wyjątkowa przewaga Izraela jako bezpiecznego i zdrowego kraju zaczęła pomagać mu w wyjściu z kryzysu gospodarczego. Dopiero otwarcie nieba dla turystyki międzynarodowej naprawdę ożywi przemysł turystyczny.