National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-08-02T11:45:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Istnieje jedno stworzenie, przed którym orki uciekają w popłochu. Naukowcy są w kropce
items: Nagranie uchwyciło niezwykłe zachowanie orki. Naukowcy sądzą, że uczyła swoje młode polowania
items: Orki taranują rybę, rozbijając ją w pył. Niezwykłe nagranie naukowców podbija sieć
items: Orki i delfiny organizują wspólne polowania na łososie. Tego naukowcy się nie spodziewali
items: Orki potrafią mówić ludzkim głosem? Badanie pokazało ich zadziwiające możliwości
items: Co się dzieje z orkami? Znalazły sobie kolejną ofiarę. Takiego zachowania nie widziano jeszcze nigdy
items: 350 delfinów odzyska wolność. Meksyk zakazuje rozrywki kosztem ssaków morskich
items: Delfiny bawią się z orkami? Mamy niezwykłe nagranie
items: Orki przynoszą ludziom prezenty. Co się kryje za tym fascynującym zachowaniem?
items: Czułe giganty: po raz pierwszy nagrano „całujące się” orki
items: Orka atakuje żarłacza białego. Pierwsze takie nagranie z powietrza!
items: Orka oceaniczna to szczytowy drapieżnik. Potrafi upolować wieloryba, ale nie wykazuje agresji wobec ludzi
items: Dlaczego orki zatapiają łodzie? To może być po prostu zabawa znudzonych nastolatków
items: To się dzieje naprawdę. Orka sama zabiła żarłacza białego. Pierwszy udokumentowany przypadek
items: Ciekawostki o zwierzętach domowych i egzotycznych - sprawdź czy je znasz
items: „To nowa strategia przetrwania”. Orki nauczyły się kraść jedzenie z łowisk i sieci
items: Zwierzęta Antarktydy - jakie gatunki tam żyją?
items: Tylko kilka ssaków przechodzi menopauzę. Orki, jak się okazuje, są wyjątkiem
items: Losy tej orki opłakiwał cały świat. Teraz znowu się pojawiła, nie sama
items: Kobiety są jak orki? My tak nie uważamy, ale jest takie badanie...
items: 4/19
items: Humbaki chronią inne zwierzęta przed atakami orek. Jak to wyjaśnić?
items: Uwolnić delfina. Z delfinarium na wolność
items: Kultura jedzenia, czyli jak polują orki
items: Temu zwierzakowi się naprawdę udało. Orki goniły fokę, kiedy niespodziewanie pojawili się oni [VIDEO]

Istnieje jedno stworzenie, przed którym orki uciekają w popłochu. Naukowcy są w kropce
type: item
date: 2026-08-02T11:44:59.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Przyroda
subject: morze
subject: orki
subject: ssaki
subject: zwierzęta
description: Orki zdetronizowały żarłacze białe i uchodzą za absolutnych władców oceanów. Wydawałoby się, że nie boją się niczego. Okazuje się jednak, że wystarczy jeden specyficzny dźwięk, by te potężne drapieżniki rzuciły się do ucieczki. Co wywołuje u nich taki popłoch?
encoded: Przez dekady (w dużej mierze za sprawą filmu „Szczęki”) to wielkie rekiny były uważane za postrach mórz. Współczesna nauka udowodniła jednak, że nawet one mają swoje nemezis – orki (Orcinus orca). Te niezwykle inteligentne ssaki potrafią upolować żarłacza białego, by zjeść jego odżywczą wątrobę, co stawia je na samym szczycie morskiego łańcucha pokarmowego. Wydaje się, że nie boją się nikogo i niczego. Jakież więc było zdziwienie badaczy, gdy odkryli, że te niepokonane zwierzęta wpadają w panikę na sam dźwięk nawoływań grindwali długopłetwych (Globicephala melas) – znacznie mniejszych ssaków z rodziny delfinowatych. Co najbardziej fascynujące, nauka wciąż nie potrafi ostatecznie wyjaśnić, dlaczego potężny drapieżnik unika mniejszego i słabszego intruza. Ale mamy poszlaki. Dźwięk, który zmusza orki do odwrotu Przełomowe w tej sprawie badania zostały opublikowane w styczniu 2026 roku na łamach czasopisma „Scientific Reports”. Zespół pod kierownictwem biolożki morskiej, dr Anny Selbmann z islandzkiego Centrum Nauki i Nauczania Sudurnes postanowił sprawdzić, jak orki zareagują na sam głos swoich rywali. Badacze nie czekali na fizyczne spotkanie obu gatunków, lecz odtworzyli oznakowanym orkom nagrania nawoływań grindwali (tego niesamowitego dźwięku możecie posłuchać na nagraniu poniżej). View oEmbed on the source website Reakcja wielkich drapieżników była natychmiastowa. Orki błyskawicznie zacieśniały szyki, drastycznie zmieniały sposób komunikacji i zwiększały prędkość, uciekając w przeciwnym kierunku. Sam sygnał akustyczny wystarczył, by wywołać u nich gwałtowny strach. Pościgi z prędkością 25 km/godz. Historia rozwikłania tej zagadki sięga ponad dekady. W 2012 roku zauważono, że odtworzenie odgłosów orek działa na grindwale niczym syreni śpiew – mniejsze ssaki natychmiast podążały w stronę źródła dźwięku. Z kolei hiszpańskie badania z 2014 roku (prowadzone w Cieśninie Gibraltarskiej) udowodniły, że gdy tylko grindwale pojawiały się na horyzoncie, orki po prostu opuszc…

GettyImages-2165759804-304d39b.jpg
width: 5747
height: 3835

Nagranie uchwyciło niezwykłe zachowanie orki. Naukowcy sądzą, że uczyła swoje młode polowania
type: item
thumbnail: orka-uczy-mlode-e8351fb.avif
date: 2026-07-26T11:47:31.000Z
creator: Bethany Augliere
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: oceany
subject: orki
subject: polowanie
subject: ssaki
subject: żółwie
description: Przełomowy materiał wideo zarejestrowany u wybrzeży Meksyku rzuca nowe światło na zachowanie i inteligencję morskich ssaków. Wnikliwa analiza zachowania samicy orki doprowadziła naukowców do wniosku, że świadomie spowalniała ona atak, aby dać swojemu młodemu cenną lekcję.
encoded: Samica orki mogła błyskawicznie zabić żółwia morskiego. Zamiast tego obracała go, podtapiała i ciągnęła za płetwę, podczas gdy jej młode pozostawało tuż obok, uważnie obserwując. Po kilku minutach orki zaczęły żerować, pożywiając się bogatą w składniki odżywcze wątrobą swojej ofiary. Dla naukowców to polowanie stawia jedno kluczowe pytanie: czy matka po prostu bawiła się jedzeniem, czy też uczyła swoje cielę polować, dając mu szansę na zdobycie cennego doświadczenia? Czy orki uczą młode polowania? Filmowiec Alonso Rodríguez nie spodziewał się spotkać orek, gdy zarejestrował tę scenę. Towarzyszył miejscowym rybakom, którzy wypłynęli na połów kałamarnic w Zatoce Kalifornijskiej, u wybrzeży meksykańskiego Półwyspu Kalifornijskiego. Gdy słońce zaczęło znikać za horyzontem, w pobliżu wynurzyła się grupa dziewięciu orek. Po chwili samica z młodym oddzieliły się od reszty stada, a Rodríguez wypuścił drona. Nagranie uchwyciło, jak matka poluje na żółwia morskiego, podczas gdy jej młode płynie tuż obok. Badacze dysponują licznymi dowodami na to, że zwierzęta – od pszczół po surykatki – uczą się, obserwując siebie nawzajem. – Wykazanie samego procesu nauczania jest jednak znacznie trudniejszym zadaniem – zauważa dr Phillipa Brakes, ekolożka behawioralna z Uniwersytetu Canterbury w Nowej Zelandii. – Pojęcie nauczania stawia poprzeczkę znacznie wyżej, ponieważ wymaga od nas oceny intencji i teorii umysłu drugiego osobnika, i to bez możliwości przeprowadzenia z nim wywiadu. Aby stwierdzić, czy zwierzę rzeczywiście uczy innego osobnika, naukowcy opierają się na trzech kryteriach. Doświadczone zwierzę musi zmieniać swoje zachowanie w obecności niedoświadczonego osobnika, robić to w sposób, który pozwala młodemu nauczyć się danej umiejętności szybciej, niż byłoby to możliwe samodzielnie, oraz ponosić przy tym pewien koszt – na przykład poświęcać dodatkowy czas i energię albo rezygnować z okazji do zdobycia pokarmu. Jednym z najlepiej udokumentowanych przykładów nauczania w naturze …

orka-uczy-mlode-e8351fb.avif
width: 1884
height: 1060

Orki taranują rybę, rozbijając ją w pył. Niezwykłe nagranie naukowców podbija sieć
type: item
date: 2026-07-24T13:42:08.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: badania naukowe
subject: drapieżniki
subject: kalifornia
subject: obserwacje
subject: orki
subject: polowanie
subject: zachowania
description: Naukowcy z USA zaobserwowali i nagrali nieznaną dotąd taktykę orek. Morskie drapieżniki współpracują ze sobą, by z ogromną siłą taranować i rozbijać gigantyczne ryby na drobne kawałki. Autorka nagrania, biolożka Kathryn Ayres, nie mogła powstrzymać krzyku.
encoded: W Zatoce Kalifornijskiej naukowcy zaobserwowali niezwykłe zachowanie orek, które współpracują, aby rozbijać na kawałki upolowane samogłowy – jedne z największych ryb świata. Eksperci przypuszczają, że ta brutalna technika ma ułatwić żerowanie młodszym, mniejszym osobnikom. Choć taranowanie ofiar jest znaną już metodą orek, to tak precyzyjnej koordynacji jeszcze nie widziano. Orki znów zaskoczyły zachowaniem Orki są uznawane za jedne z najbardziej inteligentnych i pomysłowych morskich drapieżników. Ich ciekawe zachowania nie zawsze mają praktyczny charakter – obserwowano już jak taranują łodzie, przynoszą prezenty ludziom, „noszą” na głowach martwe łososie czy wyjadają rekinom wątroby. Ich techniki polowania mogą się różnić między populacjami, stanowiąc coś w rodzaju lokalnej, „ludowej mądrości” A jednak orkom po raz kolejny udało się zaskoczyć naukowców. W Zatoce Kalifornijskiej badacze zaobserwowali nowe zachowanie: celowe rozbijanie martwych ryb na mniejsze kawałki. Technika ta, nazwana przez naukowców „ram-to-fragment” (taranowanie w celu fragmentacji), może służyć rozdrobnieniu zdobyczy. Niezwykła siła „taranu” orek Proces ten, choć brutalny, jest niezwykle precyzyjny i wymaga ścisłej współpracy. Podczas obserwacji odnotowano, że jedna orka trzymała martwego samogłowa (Masturus lanceolatus, rybę mogąca ważyć nawet 2 tony), przygotowując pole do uderzenia. W tym samym czasie druga orka rozpędziła się w stronę ofiary. Tuż przed staranowaniem osobnik trzymający rybę puścił ją, pozwalając towarzyszowi na potężne uderzenie. Jego siła była tak duża, że ogromny samogłów dosłownie eksplodował, tworząc chmurę fragmentów rozproszonych w wodzie. Kathryn Ayres, naukowczyni z organizacji Beneath the Waves, która nagrała i opisała to zachowanie w czasopiśmie „Frontiers in Ethology”, opowiedziała, że towarzyszył temu głośny huk. Widok rozpadającej się ryby był tak szokujący, że nie mogła powstrzymać krzyku – co dokładnie słychać na nagraniu: View oEmbed on the source website T…

orki2-82aa3db.jpg
width: 3409
height: 2272

Orki i delfiny organizują wspólne polowania na łososie. Tego naukowcy się nie spodziewali
type: item
date: 2025-12-14T14:18:01.000Z
creator: Melissa Hobson
subject: Przyroda
subject: delfiny
subject: ochrona przyrody
subject: ochrona środowiska
subject: orki
subject: zwierzęta
description: Orki i delfiny zostały przyłapane na wspólnym polowaniu. Naukowcy twierdzą, że to pierwszy taki przypadek udokumentowany przez kamery i drony.
encoded: Spis treści: Pierwsza naukowa dokumentacja współpracy gatunków Czy technologia odkrywa nieznane zachowania? Dźwięki i echolokacja ujawniają współpracę Potencjalne korzyści i zagrożenia dla ekosystemu Nowe spojrzenie dzięki technologii Konieczność ochrony łososia chinook Naukowcy w Kanadzie zamontowali na orkach kamery, by podglądać ich zachowania. To, co zobaczyli, mocno ich zaskoczyło. Przy takim plusku i zamieszaniu trudno było zrozumieć, co dzieje się pod wodą. Gdy orki wynurzały się po oddech, wokół ich głów migały delfiny. Woda była jednak tak mętna, że badacze nie mieli pojęcia, co właściwie robią zwierzęta. Dopiero dzięki dronom i kamerom przymocowanym do orek naukowcy mogli przyjrzeć się interakcjom tych dwóch gatunków. To, co odkryli, ich zdumiało. Północne osiadłe orki, nazywane też orkami, oraz pacyficzne delfiny białobokie wyglądały tak, jakby polowały wspólnie. Pierwsza naukowa dokumentacja współpracy gatunków Badacze w Kolumbii Brytyjskiej zarejestrowali 25 sytuacji, w których orki podążały za delfinami nurkującymi w poszukiwaniu pokarmu. Autorzy sądzą, że to pierwsza udokumentowana obserwacja współpracy orek i delfinów białobokich podczas polowania. Opisali te spotkania w nowej pracy opublikowanej w czasopiśmie „Scientific Reports”. W jednym z przypadków delfiny dołączyły dopiero po tym, jak orki złowiły łososia. – Kiedy rozszarpywały zdobycz, z pyska orki wypadały kawałki ryby, jak chmura krwi i łusek – mówi Sarah Fortune, współautorka badania i adiunktka w katedrze oceanografii na Uniwersytecie Dalhousie w Nowej Szkocji w Kanadzie. – Wtedy widzieliśmy delfiny krążące przy głowie, które zbierały te fragmenty. Czy technologia odkrywa nieznane zachowania? Nie wiadomo, czy to nowe zachowanie, czy coś, co oba gatunki robiły od dawna. Odkrycie mogło być po prostu efektem lepszej technologii, takiej jak drony i lekkie kamery podwodne, dzięki którym naukowcy widzą więcej. Część ekspertów obawia się jednak, że może to sygnał niedoboru pożywienia. W północno-…

GettyImages-527995078-8ac7dd4.jpg
width: 3463
height: 2308

Orki potrafią mówić ludzkim głosem? Badanie pokazało ich zadziwiające możliwości
type: item
date: 2025-11-17T12:22:17.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Przyroda
subject: orki
subject: ssaki
subject: zwierzęta
description: Orki, największy gatunek delfinowatych i jedne z najinteligentniejszych drapieżników oceanów, od lat fascynują naukowców złożoną komunikacją i niezwykle rozwiniętymi więziami społecznymi. Najnowsze badania ujawniły jednak coś jeszcze bardziej zaskakującego – zdolność, która w świecie ssaków morskich pozostaje absolutną rzadkością.
encoded: Jak pokazały nagrania badawcze, orki potrafią naśladować ludzką mowę w sposób, który wydawał się niemożliwy. Wideo dokumentujące dźwięki przypominające wyraźne słowa (takie jak „hello” czy „bye bye”) wywołało zdumienie i niepokój wielu internautów. Naukowcy podkreślają, że choć zwierzęta te nie „mówią” w ludzkim rozumieniu, ich umiejętność precyzyjnej imitacji głosu człowieka otwiera nowe pytania o granice zwierzęcej komunikacji i poznania. Eksperyment, który zaskoczył badaczy. Orka naśladuje ludzkie słowa Badanie, które ujawniło niezwykłe umiejętności wokalne orek, zostało przeprowadzone przez zespół naukowców z Niemiec, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii i Chile, a jego wyniki opublikowano w czasopiśmie „Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences”. Uczeni chcieli ustalić, jak wszechstronny może być aparat głosowy orek i czy zdolne są one do naśladowania dźwięków całkowicie spoza ich naturalnego repertuaru. – Chcieliśmy sprawdzić, jak elastyczne potrafią być orki w kopiowaniu dźwięków. Pomyśleliśmy, że naprawdę przekonujące będzie zaprezentowanie im czegoś, czego nie mają w repertuarze, a „cześć” zdecydowanie nie jest słowem, które wypowiedziałaby orka – wyjaśniał w rozmowie z „The Guardian” prof. Josep Call z Uniwersytetu St Andrews. Obiektem badania była 14-letnia samica Wikie, mieszkająca w ośrodku Marineland na południu Francji. Na początku uczono ją imitować trzy dźwięki wydawane przez jej młode, a następnie testowano, czy potrafi odwzorować pięć nieznanych jej wokalizacji pochodzących od innych orek. Później naukowcy przeszli do eksperymentu kluczowego: Wikie odtworzono nagrania sześciu dźwięków wydawanych przez ludzi, w tym słowa „hello”, „Amy”, „one, two”, „ah ha” czy „bye-bye”. Ku zaskoczeniu zespołu samica nie tylko próbowała je powtarzać, ale w dwóch przypadkach zrobiła to poprawnie już za pierwszym razem, wykazując zdolność do szybkiej imitacji i niezwykłą plastyczność wokalną. Nagrania Wikie wywołały poruszenie. Co mówią naukowcy? Nagrania dokum…

IMG0142-ffe6231.jpeg
width: 3706
height: 2469

Co się dzieje z orkami? Znalazły sobie kolejną ofiarę. Takiego zachowania nie widziano jeszcze nigdy
type: item
date: 2025-11-03T12:38:33.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: badania naukowe
subject: kalifornia
subject: meksyk
subject: obserwacje
subject: orki
subject: rekiny
description: Orki w ostatnich latach coraz częściej zadziwiają naukowców. Widziano już, jak noszą na głowach „kapelusze” z martwych łososi, całują się, a ostatnio sieją postrach w Portugalii wywracając łodzie. Teraz grupa kierowana przez samca Moctezumę odkryła nową, brutalną technikę polowania – ich ofiarą padł najgroźniejszy morski drapieżnik.
encoded: Choć żarłacz biały (Carcharodon carcharias) uchodzi za najgroźniejszego morskiego drapieżnika, obserwacje z wybrzeży RPA i Meksyku dowodzą, że sam staje się ofiarą. A polują na niego sprytne orki (Orcinus orca), które nauczyły się… wyjadać rekinom wątroby. Wyspecjalizowani zabójcy rekinów U wybrzeży RPA znana jest para orek, które tak skutecznie polowały na żarłacze, że te całkowicie opuściły swoje tradycyjne żerowiska. Teraz, po raz pierwszy, podobne zachowanie widziano w Zatoce Kalifornijskiej w Meksyku. Stado orek, znane jako „grupa Moctezumy” (od imienia dominującego samca), zaczęło polować na młode żarłacze. Badacze zarejestrowali te spektakularne sceny zarówno z powietrza, jak i pod wodą. View oEmbed on the source website Grupa Moctezumy polowała na rekiny wielorybie, ale po jakimś czasie wpadła na innowacyjny pomysł. Orki zaczęły „przewracać na plecy” żarłacze białe, by dobrać się do rekiniej wątroby. Pomysłowy sposób orek na posiłek z wątroby To nie przypadek: rekiny odwrócone na grzbiet całkowicie nieruchomieją – to znany biologom dziwny odruch, występujący też u innych zwierząt. Ma on prawdopodobnie na celu „udawanie martwego”. Orki jednak nie dają się na to nabrać. Naukowcy widzieli, jak grupa pięciu dorosłych orek wspólnie przewraca młodego rekina, po czym z chirurgiczną precyzją wydobywa jego wątrobę – niezwykle bogaty w tłuszcze i składniki odżywcze organ. Resztę zdobyczy orki porzucają. Pierwsze takie polowanie zaobserwowano w sierpniu 2020 roku, a drugie w sierpniu 2022, co sugeruje, że ataki na rekiny mogą być sezonowe, być może związane z ich okresem rozrodu. W obu przypadkach orki dzieliły się zdobyczą z młodymi osobnikami, co wskazuje na społeczne przekazywanie wiedzy łowieckiej. Jeden gatunek, wiele specjalizacji Jak podkreśla biolog morski Erick Higuera Rivas, to zachowanie potwierdza niezwykłą inteligencję orek. Techniki łowieckie przekazywane są z pokolenia na pokolenie, więc poszczególne stada mają różne specjalizacje. Choć orki należą do je…

orki-rekiny-04b72df.jpg
width: 1931
height: 1273

350 delfinów odzyska wolność. Meksyk zakazuje rozrywki kosztem ssaków morskich
type: item
date: 2025-08-28T09:55:34.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Przyroda
subject: delfiny
subject: meksyk
subject: orki
subject: zwierzęta
description: Meksyk podjął decyzję, która zapisze się w historii ochrony zwierząt. Nowe prawo oznacza koniec delfinariów i pokazów z udziałem morskich ssaków. W ciągu półtora roku 350 delfinów ma trafić do specjalnych rezerwatów.
encoded: Spis treści: Przełomowa decyzja meksykańskich władz Reforma, która objęła 30 ośrodków i 350 delfinów w Meksyku Dlaczego zakaz delfinariów w Meksyku wpisuje się w światowy trend? Od wieków człowiek wykorzystuje zwierzęta jako źródło rozrywki – od cyrków po delfinaria. Z czasem jednak coraz głośniej zaczęły wybrzmiewać protesty przeciwko takim praktykom, a wraz z nimi postulaty etycznego traktowania zwierząt i ochrony przyrody. Te głosy doprowadziły do przełomowej decyzji w Meksyku. Tamtejsza Izba Deputowanych jednogłośnie zatwierdziła poprawkę do Ustawy o Ochronie Przyrody, zakazującą wykorzystywania delfinów, lwów morskich i orek w widowiskach organizowanych w niewoli – zarówno w formie pokazów stałych, jak i objazdowych. Przełomowa decyzja meksykańskich władz Branża rozrywki z udziałem delfinów funkcjonuje w Meksyku od dziesięcioleci, szczególnie w regionach turystycznych, gdzie przyciągała miliony odwiedzających. Z biegiem lat zaczęły jednak narastać obawy dotyczące dobrostanu zwierząt, co przełożyło się na coraz liczniejsze apele o wprowadzenie ograniczeń. W ostatnich latach świadomość społeczna w kwestii niewoli ssaków morskich w Meksyku znacząco wzrosła. Zaczęli jej się sprzeciwiać m.in. naukowcy, co potwierdza list otwarty z 2022 roku, podpisany przez ponad stu ekspertów, którzy jednoznacznie opowiedzieli się przeciwko przetrzymywaniu delfinów w niewoli. Na zmianę nastawienia opinii publicznej ogromny wpływ miała także popkultura. Jak zauważył David Phillips, dyrektor Międzynarodowego Projektu Ochrony Ssaków Morskich i założyciel Free Willy Keiko Foundation, przełomową rolę odegrała historia Keiko – orki znanej z filmu „Uwolnić orkę”. – Od małego akwarium w Mexico City po rodzinne wody Islandii jej historia okazała się przełomowa. Dzięki niej, a także takim produkcjom jak „Blackfish” i „The Cove”, nastąpiła radykalna zmiana w postrzeganiu dobrostanu delfinów i wielorybów w niewoli – podkreślił Phillips. Pod wpływem tych czynników meksykański Senat 26 czerwca 2…

delfiny-6eee9da.jpg
width: 4000
height: 2667

Delfiny bawią się z orkami? Mamy niezwykłe nagranie
type: item
date: 2025-07-26T06:33:03.000Z
subject: Przyroda
subject: delfiny
subject: orki
subject: przyroda
description: Interakcje orki z delfinami mogą mieć zupełnie inny charakter, niż dotąd sądzono. Nowe badania pokazują, że północne populacje orki są tolerowane, a nawet aktywnie poszukiwane przez mniejsze walenie – nie z powodu strachu, lecz strategii.
encoded: Spis treści: Nowe spojrzenie na relacje międzygatunkowe Gdzie można spotkać północne orki? Ich terytorium zaskakuje zasięgiem Nowe dane z dronów i analiza naukowców Jednostronna zabawa czy strategia przetrwania? Różne oblicza orki – północ kontra południe Grupa delfinowców białobokich (Leucopleurus acutus) zbliża się do dorosłej orki oceanicznej (Orcinus orca), pływając pod nią i wokół niej przez kilka minut, zanim traci zainteresowanie i przenosi się do innych orek – matki z młodym. Gdy tylko pojawiają się delfiny, młode orki wydają się podekscytowane, przyspieszają i próbują je dogonić. Matka w końcu się irytuje, ale młode wyglądają, jakby świetnie się bawiły – zauważa Brittany Visona-Kelly, biolożka morska z kanadyjskiej organizacji Ocean Wise Conservation Association. Irytacja matki przeradza się w uderzenia ogonem o powierzchnię wody. Delfiny nic sobie z tego nie robią i dopiero po kilku minutach dalszej zabawy spokojnie odpływają. To zachowanie to jedna z wielu ciekawostek o delfinach – ich towarzyskość, ciekawość i skłonność do interakcji z innymi gatunkami morskimi wciąż zaskakują badaczy. Nowe spojrzenie na relacje międzygatunkowe Ten moment zabawy delfinów z orkami został uchwycony przez drona. Nagrana interakcja to tylko jeden z wielu przypadków interakcji między orkami drapieżnymi, morświnami Dalla (Phocoenoides dalli) i delfinami białobokimi na wybrzeżu Kolumbii Brytyjskiej. Te interakcje mogą być pierwszym znanym przypadkiem pozytywnej relacji innych gatunków waleni z orkami – drapieżnikami szczytowymi oceanu. Naukowcy podejrzewają, że mniejsze gatunki mogą wykorzystywać „przyjazne” orki jako tarczę przed polującymi orkami wzdłuż wybrzeża Kolumbii Brytyjskiej. – Delfiny i morświny wydają się być przyciągane przez orki drapieżne – mówi Brittany Visona-Kelly. View Ediplayer on the source website Gdzie można spotkać północne orki? Ich terytorium zaskakuje zasięgiem Orki żyją we wszystkich oceanach na Ziemi. Północne populacje orki, nazywane również orkami…

orki-fc47f25.jpg
width: 8464
height: 5645

Orki przynoszą ludziom prezenty. Co się kryje za tym fascynującym zachowaniem?
type: item
date: 2025-07-04T12:45:01.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: badania naukowe
subject: obserwacje
subject: orki
subject: zachowania
description: Dzikie orki oceaniczne dzielą się upolowanym jedzeniem z ludźmi. 34 udokumentowane przypadki pokazują, że te fascynujące drapieżniki mogą próbować nawiązać z nami relację – z ciekawości, potrzeby kontaktu lub altruizmu.
encoded: Spis treści Orki przynoszą ludziom jedzenie – na całym świecie Co orki najczęściej ofiarują? Zabawa, eksploracja, a może uogólniony altruizm? Ostatnie badania nad zachowaniem orek oceanicznych przynoszą coraz więcej fascynujących obserwacji. Widziano już orki noszące na głowach martwe łososie, robiące sobie toaletę za pomocą wodorostów, czy delikatnie się „całujące”. Tym razem naukowcy wzięli na warsztat inne zachowanie: orki regularnie przynoszą ludziom jedzenie, a wygląda to jak dawanie prezentów. Orki przynoszą ludziom jedzenie – na całym świecie Nowe badania opublikowane w „Journal of Comparative Psychology” dokumentują 34 przypadki, w których dzikie orki próbowały podarować ludziom jedzenie. Obserwacji tych dokonano w ciągu ostatnich 20 lat, w wielu odległych od siebie miejscach na czterech oceanach. Zachowania te występowały zarówno w pobliżu łodzi, na otwartym morzu, jak i z brzegu. Najwyraźniej są wśród dzikich orek czymś powszechnym. Według Jareda Towersa z organizacji Bay Cetology w Kanadzie, jednego z autorów badania, dzielenie się jedzeniem to u orek zachowanie prospołeczne i sposób na budowanie relacji wewnątrzgatunkowych. Skoro orki dzielą się także z ludźmi, może to świadczyć o ich chęci nawiązania kontaktu także z nami. Co orki najczęściej ofiarują? Orki oceaniczne (Orcinus orca) znane są z wyjątkowo złożonych struktur społecznych. Żyją w grupach rodzinnych prowadzonych przez samice-matki. Więzi rodzinne trwają przez całe życie – młode nie opuszczają grup, wspólnie z matkami żyją i polują. W niektórych regionach takie stada łączą się w większe społeczności, tworząc klany. Orki bawią się (np. podrzucając wodorosty czy wyskakując z wody), nawiązują przyjaźnie, a nawet flirtują. To wszystko sugeruje bogate życie emocjonalne tych wielkich drapieżników. W analizowanych w badaniu przypadkach orki oferowały ludziom łącznie 18 różnych gatunków upolowanych zwierząt, a także roślin. Były to w większości ryby, ale też ssaki i ptaki, a nawet jeden gad, bezkręgow…

SEI257390399-23e8eb6.jpg
width: 837
height: 558

Czułe giganty: po raz pierwszy nagrano „całujące się” orki
type: item
date: 2025-06-30T14:50:16.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: norwegia
subject: obserwacje
subject: orki
subject: wieloryby
subject: zachowania
description: Udokumentowno nigdy wcześniej niewidziane zachowanie dzikich orek – delikatne dotykanie się pyskami, przypominające całowanie. Nagranie z fiordów północnej Norwegii rzuca nowe światło na społeczne interakcje tych morskich ssaków.
encoded: Spis treści „Całujące się” orki dotychczas widziano tylko w niewoli Gesty czułości czy coś więcej? Jak naukowcy interpretują pieszczoty orek W październiku 2024 roku, podczas ekspedycji snorkelingowej w fiordach Kvænangen w północnej Norwegii, grupa naukowców-amatorów zaobserwowała i udokumentowała niezwykle rzadkie zachowanie dwóch dzikich orek. Zwierzęta przez około dwie minuty delikatnie dotykały się pyskami, w tym trzykrotnie wzajemnie podgryzały się w języki. Zachowanie to przypominało całowanie. Nagranie i artykuł naukowy poświęcony tej obserwacji opublikowano w czasopiśmie "Oceans". „Całujące się” orki dotychczas widziano tylko w niewoli Do tej pory podgryzanie języków i „całowanie” u orki oceanicznej odnotowano tylko kilka razy i to wyłącznie w niewoli. Po raz pierwszy w 1978 roku, a ponownie m.in. w 2019 w ogrodzie zoologicznym Loro Parque na Teneryfie. Obserwacja z Norwegii stanowi pierwszy dowód występowania tego zachowania w naturze. View Ediplayer on the source website Według autorów publikacji, tego rodzaju pieszczoty mogą pełnić funkcję społeczną, podobnie jak inne formy kontaktu pyskiem u ssaków społecznych. U małp "całowanie" i dotykanie ust jest wyrazem przywiązania i zaufania, u psów i wilków lizanie pyska oznacza często uległość lub szacunek. Wśród ssaków morskich podobne interakcje obserwowano także u białuch arktycznych (Delphinapterus leucas). Wygląda na to, że w wodzie kontakt z użyciem jamy ustnej może pełnić ważne funkcje komunikacyjne, bo inne formy dotyku są ograniczone. Gesty czułości czy coś więcej? Jak naukowcy interpretują pieszczoty orek Dr Javier Almunia, współautor badania i dyrektor Loro Parque Fundación, podkreśla, że podgryzanie języków jest u orek niezwykle rzadkie. Chociaż opiekunowie orek w kilku ośrodkach znają to zjawisko, występuje ono sporadycznie i nieregularnie – może pojawić się raz, a potem zniknąć na całe lata. Naukowcy nie są zgodni co do interpretacji tego zachowania. Może to być forma zacieśniania więzi, zabawy, a…

GettyImages-1227190928-b218a73.jpg
width: 5079
height: 3780

Orka atakuje żarłacza białego. Pierwsze takie nagranie z powietrza!
type: item
date: 2025-05-29T11:25:29.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: orki
subject: rekiny
subject: żarłacz
subject: zwierzęta
description: Pierwszy raz w historii udało się nagrać z powietrza, jak orka zabija żarłacza białego. To spektakularne ujęcie dokumentuje nieznane dotąd zachowania jednych z najgroźniejszych drapieżników oceanu – i rzuca nowe światło na ich relacje w łańcuchu pokarmowym.
encoded: Spis treści: Pierwszy w historii film z powietrza, na którym widać atak orki na żarłacza Naukowcy opisali dokładną strategię ataku orek Czy za ataki na rekiny odpowiada ta sama para orek? Orki mogą zagrażać lokalnej populacji rekinów Zarówno orka oceaniczna (Orcinus orca), jak i żarłacz biały (Carcharodon carcharias), są drapieżnikami alfa. Znajdują się na szczycie łańcucha pokarmowego. Oznacza to, że nie mają naturalnych wrogów (oprócz człowieka), które by na nie polowały. Zdarzają się jednak przypadki, gdy orki atakują rekiny ludojady. Co więcej, eksperci w ostatnich latach odnotowali spadek populacji żarłacza u wybrzeży południowej Afryki. Pierwszy w historii film z powietrza, na którym widać atak orki na żarłacza Naukowcy z Republiki Południowej Afryki postanowili wyjaśnić ten fenomen. Przeprowadzili badania, podczas których obserwowali zachowania orek. Uczeni mieli nadzieję, że z helikoptera uda im się nagrać moment, w którym ssaki te polują oraz – co ważniejsze – na kogo. Badacze odnieśli sukces, czego efektem jest pierwszy w historii film i dowód, który może zredefiniować naszą wiedzę o morskich ekosystemach. Badaczom udało się uchwycić moment ataków orek na żarłacze 16 maja. Na filmie widać, jak dwie orki pływają w przepięknej, turkusowej wodzie Oceanu Indyjskiego, w zatoce Mossel Bay, nieopodal osamotnionego rekina. W pewnym momencie z głębin wyłania się trzecia orka, która atakuje drapieżnika, a kolor wody w tym miejscu zaczyna przybierać czerwoną barwę. Naukowcy opisali dokładną strategię ataku orek – Takie zachowanie nigdy wcześniej nie zostało zaobserwowane, a już na pewno nie z powietrza – mówi Alison Towner, biolog morski z Uniwersytetu Rhodes w RPA, który był współautorem naukowej publikacji, która pojawiła się na łamach czasopisma „Ecology” na początku października. Badacze krok po kroku przeanalizowali strategię działania drapieżników. View Ediplayer on the source website Drapieżnik bardzo szybkim ruchem obrócił rekina na bok i ugryzł jego brzuch. …

Orka-atakuje-zarlacza-wideo-9a0dcf4.png
width: 900
height: 600

Orka oceaniczna to szczytowy drapieżnik. Potrafi upolować wieloryba, ale nie wykazuje agresji wobec ludzi
type: item
date: 2025-04-12T12:31:16.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: dźwięki
subject: orki
subject: ssaki
subject: walenie
description: Orka oceaniczna jest jednym z największych i przy okazji najniebezpieczniejszym morskim drapieżnikiem. Jednak to nie siła jest najbardziej fascynującą cechą tych zwierząt. Na największą uwagę zasługuje ich inteligencja. Co warto wiedzieć na temat zachowań orki? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Jak wygląda orka oceaniczna? Gdzie występuje orka oceaniczna? Tryb życia orki oceanicznej Czym żywi się orka oceaniczna? W swoim środowisku orka oceaniczna znajduje się na samym szczycie łańcucha pokarmowego. Nad innymi drapieżnikami góruje nie tylko siłą, ale także zwinnością i złożonymi zachowaniami społecznymi. Aż trudno uwierzyć, jak bardzo inteligentne są te niezwykłe zwierzęta. To w połączeniu z ogromnymi rozmiarami i masą czyni z orki drapieżnika idealnego, który może zapolować właściwie na dowolną zdobycz. Jak wygląda orka oceaniczna? To charakterystyczne zwierzę trudno pomylić z jakimkolwiek innym morskim ssakiem. Orka oceaniczna (Orcinus orca), zwana też orką lub miecznikiem, wyróżnia się przede wszystkim kontrastowym ubarwieniem. W części grzbietowej jest czarna. Na tym tle wyraźnie maluje się biała plama za okiem i biaława za płetwą grzbietową. Kształt i odcień tej drugiej jest różny u poszczególnych populacji. Część brzuszna orki jest biała i łączy się z białą plamą na boku. Kolejnym wyróżnikiem przedstawicieli tego gatunku jest płetwa grzbietowa. Charakterystycznie wysoka i trójkątna, jest największa w rodzinie delfinowatych. U samców osiąga wysokość do 180 cm. Długie są także płetwy piersiowe. Te mają zaokrąglony kształt. U samców są wyraźnie większe niż u samic. Rozmiary i masa Orka oceaniczna jest największym przedstawicielem rodziny delfinowatych. Dorosły samiec osiąga do 980 cm długości i masę do 6600 kg. Samice są wyraźnie mniejsze. Mierzą do 770 cm i maksymalnie ważą 4700 kg. Ogromne wrażenie robią nie tylko dojrzałe osobniki, ale także noworodki. Po przyjściu na świat, te piękne zwierzęta osiągają do 260 cm długości i ważą do 180 kg. Gdzie występuje orka oceaniczna? Orka oceaniczna jest nie tylko największym, ale także najbardziej rozpowszechnionym delfinowatym. To gatunek kosmopolityczny. Te niezwykłe zwierzęta można spotkać właściwie we wszystkich oceanach i większych morzach, od równika do obu stref polarnych. Tak duże rozpowsze…

orka-8e9d9bb.jpg
width: 1000
height: 667

Dlaczego orki zatapiają łodzie? To może być po prostu zabawa znudzonych nastolatków
type: item
date: 2024-06-04T10:00:01.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: gibraltar
subject: morze śródziemne
subject: orki
subject: walenie
subject: Wolny czas
description: Wypadki taranowania łodzi przez orki w okolicach Półwyspu Iberyjskiego mogą mieć prozaiczną przyczynę. Młode ssaki mają ostatnio więcej czasu na zabawę. Dlaczego? Ponieważ odnowiły się ławice tuńczyka. I orki nie muszą już całymi dniami szukać żywności.
encoded: W tym artykule: Orki nie są agresywne Dlaczego orki zatapiają łodzie Jak się bawią orki? Jak się uchronić przed zabawami orek Wszystko zaczęło się w maju 2020 roku. Wówczas odnotowano pierwsze niebezpiecznie bliskie spotkania orek z łodziami. Dochodziło do nich w południowo-zachodniej Europie, na wodach wokół Półwyspu Iberyjskiego. Żyje tam niewielka, krytycznie zagrożona populacja orek oceanicznych. Szacuje się, że liczy około 40 osobników. A jednak już tyle orek wystarczy, żeby siać chaos wokół Gibraltaru. Tylko w 2020 roku naliczono 52 incydenty z ich udziałem. Przez incydent rozumie się podpływanie kilkutonowych zwierząt do łodzi, a następnie stukanie nosem w ster i próby staranowania. W 2021 roku takich zdarzeń było już 197, a rok później – 207. Do dzisiaj orki zabawiały się z łodziami łącznie 673 razy. W sześciu przypadkach zakończyło się to zatopieniem łodzi. Dlaczego te zwierzęta nagle zainteresowały się łodziami i ich sterami? Pojawiały się różne nietypowe teorie: np. że orki zatapiają łodzie z zemsty. Przyczyna dziwnego zachowania może być jednak znacznie bardziej prozaiczna. Młode orki najprawdopodobniej się w ten sposób bawią. Orki nie są agresywne Do takiego wniosku doszedł zespół naukowców z Międzynarodowej Organizacji Wielorybnictwa (ang. International Whaling Commission, IWC). Pod koniec maja badacze opublikowali raport, opisujący nowe dziwne zachowanie orek. Po przeanalizowaniu nagrań incydentów i ich opisów eksperci stwierdzili, że łodziami interesuje się ok. 15 osobników. I że są to wyłącznie młode orki, najczęściej samce. Naukowcy porównali zachowanie orek z innymi nagraniami pokazującymi ssaki w czasie polowania albo podczas zabaw. Doszli do wniosku, że w czasie incydentów orki nie okazują wrogości. – Zbliżają się spokojnie do łodzi i wyglądają, jakby się bawiły. Następnie delikatnie trącają ster końcówką nosa – opowiada stojący na czele zespołu badaczy Alex Zerbini z Uniwersytetu Waszyngtońskiego w Seattle. – Ich zachowanie nie ma w sobie agres…

dlaczego-orki-zatapiaja-lodzie-to-moze-byc-po-prostu-zabawa-nudzacych-sie-nastolatkow-podejrzewaja-naukowcy-1d94095.jpg
width: 1000
height: 562

To się dzieje naprawdę. Orka sama zabiła żarłacza białego. Pierwszy udokumentowany przypadek
type: item
date: 2024-03-04T12:03:40.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: orki
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Do czego zdolna jest orka? Jak się okazuje, drapieżnik ten potrafi samodzielne zabić i wypatroszyć żarłacza białego. Aż trudno uwierzyć, ile czasu trwa cała taka „operacja”.
encoded: W tym artykule: Pierwsza taka orka znana badaczom Tak polują orki Zła wiadomość dla rekinów Orka może wydawać się zwierzęciem mało groźnym, a jednak gatunek ten słynie (przynajmniej w kręgach biologów morskich i oceanografów) z umiejętności wydobywania trzewi ofiar z niemal z chirurgiczną precyzją. Być może nieprzypadkowo jedna z jej angielskich nazw to killer whale. Jak odkryli niedawno naukowcy, wachlarz krwiożerczych sztuczek orek jest bogatszy, niż zakładano. Badacze morscy po raz pierwszy zaobserwowali orkę, która w pojedynkę zabiła żarłacza białego. Przypomnijmy, że to jeden z najbardziej śmiercionośnych drapieżników występujących w naturze. Historyczne nagranie powstało w czerwcu 2023 r. w Mossel Bay w Republice Południowej Afryki. Widać na nim, jak samiec orki, nazwany przez biologów Starboard, zabija młodego żarłacza białego o długości blisko 2,5 m. Następnie napastnik wyrwał wątrobę z wnętrzności ofiary i oddalił się, mijając łódź kamerzysty z zakrwawionym pyskiem. Cała akcja zajęła mu niecałe dwie minuty. Pierwsza taka orka znana badaczom Dlaczego to nagranie jest tak ważne? Zachowanie Starboarda to odstępstwo od normy, ponieważ orki są zwierzętami znanymi ze ścisłej współpracy nawet podczas polowania. Tymczasem obserwowany samiec postanowił z powodzeniem działać na własną rękę, a właściwie płetwę. – Strategia Starboarda naprawdę nas zaskoczyła. Wcześniej obserwowaliśmy, jak polował w pobliżu innych osobników. Miał swój udział w pracy zespołowej przy zaganianiu żarłaczy białych i zdobywaniu ich wątrób – komentuje Alison Towner, ekspertka ds. rekinów na Uniwersytecie Rhodes, zaangażowana w badania opublikowane na łamach czasopisma naukowego „African Journal of Marine Science”. Starboard zazwyczaj żeruje w pobliżu Kapsztadu w Republice Południowej Afryki wraz ze swoim krewnym Portem. Badacze przypuszczają, że orki mogą być braćmi. Z obserwacji wynika, że od 2015 r. polują m.in. na żarłacze białe, stosując specjalną technikę. Najpierw zaganiają je w wybrane …

orka-sama-zabila-zarlacza-bialego-pierwszy-udokumentowany-przypadek-4f88c37.jpg
width: 784
height: 442

Ciekawostki o zwierzętach domowych i egzotycznych - sprawdź czy je znasz
type: item
date: 2022-02-14T15:02:06.000Z
creator: Artur Białek
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: dzikie zwierzęta
subject: Edukacja
subject: koty
subject: orki
subject: psy
subject: zoo
subject: zwierzęta
subject: żyrafy
description: Ciekawostki o zwierzętach potrafią zaskoczyć niejednego miłośnika przyrody, tej dzikiej i udomowionej. Wydaje ci się, że świat przyrody nie kryje przed tobą tajemnic? Zatem koniecznie sprawdź ciekawostki o zwyczajach zwierząt, które przygotowaliśmy.
encoded: W tym artykule: Ciekawostki o zwierzętach egzotycznych Ciekawostki o zwierzętach domowych Każdy przedstawiciel królestwa fauny wykazuje inne zachowania, które są uzależnione przede wszystkim od specyfiki środowiska, w którym przyszło mu żyć. Jak dotąd, naukowcom udało się odkryć 1,9 mld gatunków zwierząt i roślin bytujących na naszej planecie. Dużo? Otóż niekoniecznie. Badacze z Uniwersytetu Yale nie mają wątpliwości, że nieodkrytych przedstawicieli świata fauny i flory jest wielokrotnie więcej. Mało tego, wiele z nich wyginie, zanim uda nam się je poznać. To oznacza, że przyroda nigdy nie przestanie zaskakiwać człowieka, tym bardziej, że wciąż niewiele wiemy na temat już odkrytych okazów. Ciekawostki o zwierzętach egzotycznych Ze względu na naturalne środowisko, w którym żyją, zwierzęta egzotyczne pozostają dla nas największą zagadką. To sprawia, że każdy ich zwyczaj, który uda nam się poznać, stanowi nie lada nowinę. Poniżej wymieniamy najbardziej interesujące ciekawostki ze świata zwierząt egzotycznych. Urodzony zabójca Orki są najskuteczniejszymi myśliwymi w królestwie zwierząt. W swoim naturalnym środowisku nie mają wrogów, a dzięki wielkiej sile i niebywałej inteligencji potrafią upolować każdą ofiarę. Ich łupem padają nie tylko pingwiny, morsy, żółwie morskie czy rekiny, ale także wieloryby. Jak to możliwe, że orki są w stanie zabić tak duże zwierzę? To zasługa sprytnej strategii - gdy namierzą ofiarę, odgryzają jej język i czekają, aż się wykrwawi. Kultura jedzenia, czyli jak polują orki Orki pokazują, na co je stać, gdy wspólnym wysiłkiem organizują sobie coś na ząb. Nie tylko człowiek łowi ryby za pomocą sieci Dzięki obserwacji życia humbaków, naukowcy dowiedzieli się, że te fiszbinowce polują... zastawiając sieci. Jak to możliwe? Jeden lub dwa osobniki poruszają się po obwodzie okręgu, wypuszczając z siebie bąbelki. Te tworzą tzw. sieć bąbelkową, która wypływa na powierzchnię, a po drodze zgarnia ławicę ryb. Zagraj z szympansem "Papier, nożyce i kamień" t…

ciekawostki-o-zwierzetach-domowych-i-egzotycznych-sprawdz-czy-je-znasz-fot-getty-images-ccc918d.jpeg
width: 2122
height: 1412

„To nowa strategia przetrwania”. Orki nauczyły się kraść jedzenie z łowisk i sieci
type: item
date: 2022-02-05T14:01:52.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: Edukacja
subject: ocean indyjski
subject: orki
subject: rybacy
subject: rybołóstwo
subject: ssaki
subject: Travel
description: Orki uczą się od siebie nawzajem, jak kraść ryby i resztki z połowów z ludzkich łowisk i sieci rybackich. Do takich wniosków doszli naukowcy, którzy prześledzili zachowania tych ssaków żyjących na wodach Oceanu Indyjskiego.
encoded: W tym artykule: Orki oceaniczne kradną ryby od lat 90. Orki oceaniczne nauczyły się kraść od innych Rybacy pracujący u wybrzeży Wysp Crozeta od dawna wiedzą, że orki oceaniczne (Orcinus orca) nie boją się pływać w pobliżu terenów zamieszkanych przez ludzi. Nie odstraszają ich łodzie, ludzkie krzyki, ani zarzucane sieci. Co więcej, stały się na tyle śmiałe, że zaczęły podkradać ryby z lokalnych komercyjnych łowisk antara patagońskiego (Dissostichus eleginoides), a nawet porywać połowy rybaków. Nie gardzą też resztkami, które ci wrzucają do wody po oczyszczeniu ryb przeznaczonych na sprzedaż. Ponieważ liczba tego typu incydentów stale rośnie, kilku ekspertów z rożnych dziedzin postanowiło połączyć siły i sprawdzić, dlaczego tak się dzieje. Czy orki wykradają połowy rybaków, bo ich zwyczajowe źródła pożywienia się wyczerpały? A może powiększyła się ich populacja i potrzebują więcej jedzenia? Wyniki badań właśnie opublikowano w czasopiśmie naukowym „Biology Letters”. Losy tej orki opłakiwał cały świat. Teraz znowu się pojawiła, nie sama Historia orki o imieniu Tahlequah poruszyła tysiące serc na całym świecie. W 2018 roku zaobserwowano jak samica pływa unosząc swoje martwe młode, nie mogąc się z nim pożegnać. Teraz hist... Orki oceaniczne kradną ryby od lat 90. Aby dowiedzieć się, czemu liczba napadów orek-złodziei rośnie, naukowcy przeanalizowali dane z programu badawczego monitorującego lokalną populację tego gatunku. Zbadali też doniesienia rybaków o utraconych połowach. „Na wodach subantarktycznych ekspansja komercyjnych połowów antara patagońskiego już w latach 90. XX wieku została powiązana z grabieżą przez orki na większości łowisk, od południowego Chile po południowy Ocean Indyjski” – napisali autorzy badania. Do „kradzieży połowów” najczęściej dochodzi w rejonie Wysp Crozeta. Od czasu powstania w tym miejscu komercyjnych łowisk (w 1996 r.), orki oceaniczne pożerają ponad 180 ton ryb rocznie. W większości zabierają zdobycze z takli, czyli dryfujących sznurów wyp…

orki-oceaniczne-nauczyly-sie-krasc-polowy-rybakow-fot-getty-images-36d12b6.jpeg
width: 2124
height: 1195

Zwierzęta Antarktydy - jakie gatunki tam żyją?
type: item
date: 2021-09-02T12:20:02.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: antarktyda
subject: Edukacja
subject: orki
subject: pingwiny
subject: płetwal błękitny
description: Antarktyda - najdalej wysunięty na południe kontynent - to jedno z najbardziej tajemniczych miejsc na Ziemi. Południowy biegun zimna jest jedynym kontynentem nieeksploatowanym gospodarczo i niezamieszkanym na stałe. To całkowicie zrozumiałe. Mówimy tu przecież o miejscu, które w 98 proc. jest pokryte grubą czapą lodową i gdzie panują wyjątkowo trudne warunki. To właśnie na Antarktydzie notuje się najniższe temperatury, występują tam także najsilniejsze wiatry. Wydaje się więc, że miejsce to jest wyjątkowo niesprzyjające organizmom żywym. Trzeba jednak podkreślić, że bytuje tam wiele gatunków, które natura przystosowała do życia w najbardziej niesprzyjających warunkach. Jakie zwierzęta mieszkają na Antarktydzie?
encoded: W tym artykule: Pingwin cesarski Foka Rossa Lampart morski Orka oceaniczna Płetwal błękitny Fauna Antarktydy wyróżnia się jedną szczególną cechą - na południowym biegunie zimna nie występują żadne rodzime kręgowce lądowe. Każdy z bytujących tam ssaków (z pominięciem gatunków typowo wodnych) reprezentuje nadrodzinę płetwonogich, co oznacza, że są dostosowane do życia w środowisku wodnym i lądowym. W praktyce, mieszkańcy Antarktydy wychodzą na ląd głównie po to, by zregenerować siły, w celach reprodukcyjnych oraz by przejść okres linienia i pierzenia. Ich życie koncentruje się jednak wokół środowiska morskiego. Fauna lądowa składa się tam z bezkręgowców, głównie z muchówek ochotkowatych. To właśnie wyróżnia Antarktydę na tle obszaru otaczającego przeciwległy biegun ziemski - o ile zwierzęta Arktyki są reprezentowane przez liczną grupę ssaków, to na Antarktydzie żyje tylko 6 ssaków płetwonogich i 10 ssaków wodnych. Oprócz tego, dość licznie reprezentowane jest tam ptactwo. Poniżej opisujemy najciekawsze gatunki. Pingwin cesarski Naszą listę otwiera najbardziej charakterystyczny nielot Antarktydy. Pingwin cesarski jest największym przedstawicielem swojego rzędu - osiągają nawet 135 cm wysokości i mogą ważyć 45 kg. Natura doskonale przystosowała te ptaki do życia w środowisku morskim. Opływowe ciało pingwina stawia niewielki opór w wodzie, a sztywne skrzydła (przypominające płetwy) znacząco ułatwiają poruszanie. Na lądzie, ten niezwykły ptak jest ociężały i niezgrabny, za to doskonale odnajduje się w wodzie. Pingwiny cesarskie potrafią nurkować na głębokość 265 metrów i mogą pozostać pod wodą nawet przez 18 minut! Na tej głębokości, ciśnienie 40-krotnie przewyższa wartość panującą na powierzchni. Jak to możliwe, że w takich warunkach zwierzę nie dostaje urazu ciśnieniowego? Struktury kostne pingwina cesarskiego nie są wypełnione powietrzem, a stałą tkanką. W trakcie zanurzenia, tętno ptaka obniża się do 15-20 uderzeń na minutę, a wszystkie mniej ważne organy wewnętrzne u…

zwierzeta-antarktydy-jakie-gatunki-tam-zyja-b1169d1.jpeg
width: 4256
height: 2832

Tylko kilka ssaków przechodzi menopauzę. Orki, jak się okazuje, są wyjątkiem
type: item
date: 2021-07-30T09:10:00.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: orki
subject: rozmnażanie
subject: ssaki
subject: Travel
subject: zwierzęta
description: Rozmnażanie, obok m.in. oddychania i wydalania, to jedna z czynności życiowych łączących wszystkie istoty żywe. Co ciekawe, tylko ludzie i cztery z wielu gatunków waleni przechodzą menopauzę – proces, po którym dalsza prokreacja nie jest możliwa, ale pozostałe czynności życiowe pozostają nienaruszone.
encoded: W tym artykule: Nowa populacja genetyczna orek Menopauza u ssaków Menopauza, nazywana też przez naukowców fazą poreprodukcyjną, to ewolucyjna zagadka. Do tej pory badaczom nie udało się jednogłośnie ustalić, skąd się wzięła i dlaczego. Według przewodnich teorii cecha ta miała wyewoluować po to, żeby starsze samice mogły pomóc w wychowywaniu potomstwa młodszych osobników. To rekiny dbają o zdrowie oceanów. Ich brak może doprowadzić do katastrofy Podwodne drapieżniki odgrywają kluczową rolę w stabilizowaniu swoich ekosystemów — to szczególnie ważne w obliczu postępujących zmian klimatycznych. Nowa populacja genetyczna orek Według badań opublikowanych na łamach czasopisma naukowego „Ecology and Evolution”, istnieją genetyczne dowody na to, że menopauzę przechodzi również unikalna populacja orek (Bigg's) zamieszkująca wybrzeża stanu Waszyngton i Kolumbii Brytyjskiej. Wcześniej naukowcy uważali, że w przypadku tych mierzących nawet 8 m długości zwierząt wystąpienie fazy poreprodukcyjnej jest mało prawdopodobne. Dodajmy, że orki są jednym z najbardziej zróżnicowanych gatunków zwierząt – żyją we wszystkich siedmiu oceanach. Dzielą się na wiele populacji genetycznych, które różnią się, chociażby dietą czy miejscem występowania. Mia Nelson, główna autorka badania, mówi, że znane jej orki żyją w stałych strukturach społecznych składających się z matek, potomstwa i dalekich krewnych. Osobniki bardzo rzadko opuszczają swoją grupę i nawet kiedy nie mają już zdolności rozrodczych, mogą dalej brać czynny udział w rodzicielstwie swoich wnuków. Badane orki Bigg's żyją jednak w znacznie mniejszych stadach (matka i potomstwo), dlatego w ich przypadku trudno zastosować teorię o babciach. Bukowe lasy Bieszczad wpisane na listę Światowego Dziedzictwa Przyrodniczego UNESCO Na myśl o Bieszczadach nie wszyscy myślą o bukach. To właśnie te drzewa trafiły na listę UNESCO. Menopauza u ssaków Aby potwierdzić, że orki Bigg's rzeczywiście przechodzą menopauzę, Nielsen i jej współpracownicy, przea…

orka-963766e.jpeg
width: 3120
height: 1820

Losy tej orki opłakiwał cały świat. Teraz znowu się pojawiła, nie sama
type: item
date: 2020-09-08T09:45:12.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: orki
subject: Społeczeństwo
subject: stany zjednoczone
subject: Travel
subject: zagrożone gatunki
subject: zwierzęta
description: Historia orki o imieniu Tahlequah poruszyła tysiące serc na całym świecie. W 2018 roku zaobserwowano jak samica pływa unosząc swoje martwe młode, nie mogąc się z nim pożegnać. Teraz historia znalazła swój optymistyczny ciąg dalszy – orkę zauważono w towarzystwie zdrowego cielęcia.
encoded: W 2018 roku Tahlequah spędziła 17 dni, nosząc martwe młode. Przepłynęła z nim ponad 1500 kilometrów. Historia matczynej miłości wzruszyła tysiące serc, a fotografie pogrążonej w żałobie orki pojawiały się w programach telewizyjnych na całym świecie. Tym bardziej cieszy, że w tym roku udało się przyłapać Tahlequah, jak radośnie pływa w wodach wschodniej cieśniny Juana de Fuca, w towarzystwie swojego młodego. View oEmbed on the source website Obserwatorzy z Centrum Badań nad Wielorybami podają, że 21-letnia obecnie samica urodziła najpewniej 4 września, a młode – na potrzeby badań – zostało nazwane przez naukowców „J57”, choć mama na pewno zwraca się do niego bardziej pieszczotliwie. Tahlequah i cielę wydają się być zdrowi, a niemowlę „pływa energicznie obok matki” – poinformowali eksperci. Datę narodzin oszacowano na podstawie wyprostowanej płetwy grzbietowej młodego. „Wiemy, że wyprostowanie jej po zgięciu w łonie zajmuje dzień lub dwa, więc narodziny wyznaczamy na 4 września 2020 r.” – wyjaśnił zespół. Nadal nie podano też, jakiej płci jest mała orka. Nie pozwoliła na to zbyt krótka obserwacja. „Zakończyliśmy nasze spotkanie z nią po kilku minutach i życzyliśmy im powodzenia. Mamy nadzieję, że to cielę to historia sukcesu” – napisali obserwatorzy z ośrodka obserwacji wielorybów. Matka w żałobie Tahlequah nie po raz pierwszy została mamą. W 2010 roku wydała na świat cielę, które żyje do dziś – orkę znaną jako „J47” lub pod imieniem Notch. Ale Samica ma też za sobą poronienie, do którego doszło w 2010 roku, oraz tragedię z 2018, kiedy cielę zmarło wkrótce po narodzinach. View oEmbed on the source website Eksperci obserwujący Tahlequah obawiali się o bezpieczeństwo tegorocznej ciąży, dlatego odetchnęli z ulgą, kiedy między stanem Waszyngton a wyspą Vancouver orka pojawiła się w towarzystwie zdrowego cielęcia. „Mamy nadzieję, że wodni kompani zapewnią im dużo miejsca do żerowania w tym ważnym czasie. Przy tak małej populacji każdy udany poród jest niezwykle ważny” – po…

populacja-orki-drastycznie-maleje-fot-getty-images-michele-westmorland-834566a.jpeg
width: 1300
height: 731

Kobiety są jak orki? My tak nie uważamy, ale jest takie badanie...
type: item
date: 2019-07-24T07:45:46.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: badania
subject: ciekawostki
subject: Kosmetyki
subject: moda
subject: orki
subject: Travel
description: Badania nad drapieżnymi waleniami - orkami - mogą pomóc w wyjaśnieniu zjawiska menopauzy – informuje serwis BBC News.
encoded: Orka (Orcinus orca) to gatunek ssaka z rodziny delfinowatych o charakterystycznym czarno-białym ubarwieniu. Samce dorastają do 9 metrów długości i 9 ton wagi, samice są nieco mniejsze. Podobnie jak w przypadku ludzi, samice orek przestają być zdolne do rozmnażania na długo przed końcem życia – w wieku około 30-40 lat (żyją około 90 lat). Występowanie menopauzy stwierdzono tylko u kilku gatunków ssaków. Nawet długo żyjące słonie i wielkie małpy pozostają płodne przez większą cześć życia. Niektórzy naukowcy uważają, że ludzka menopauza to uboczny skutek długiego życia, inni - że wynika z uwarunkowań społecznych – tak jak u orek. Naukowcy z uniwersytetów w Exeter i Yorku badają zachowanie orek podczas badań terenowych, używając m.in. dronów. Dzięki filmowaniu z powietrza można dokładnie śledzić społeczne interakcje w stadzie orek – pomoc w polowaniu na zdobycz, interwencje podczas konfliktów, opiekę nad młodymi. Dzieci orek tworzą wraz z matką zwartą, nierozłączną grupę. Jak wykazały badania, starsze samice w okresie menopauzy przekazują innym członkom stada informacje pomocne w poszukiwaniu pokarmu, na przykład łososi. Jest to szczególnie ważne w okresach niedoboru pożywienia. Mogą też pomagać w rozwiązywaniu konfliktów. Wcześniejsze obserwacje (lata 1974-2010) dowiodły, że pomoc doświadczonej samicy szczególnie przydaje się jej własnym, dorosłym synom. W przypadku samca w wieku powyżej 30 lat śmierć matki prawie 14-krotnie zwiększała ryzyko zgonu w kolejnym roku. Dla córek utrata matki nie była aż tak niebezpieczna - powyżej trzydziestki ryzyko rosło trzykrotnie, natomiast w przypadku samic poniżej 30. roku życia śmierć matki nie zmieniała wskaźnika przeżywalności. Naukowcy przypuszczają, że u ludzi menopauza pozwoliła uwolnionym od macierzyństwa kobietom zająć się wnukami, podczas gdy samice orek przez długie lata opiekują się własnym potomstwem. Źródła: PAP

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2dedf15b001af50e47792896c8861c985238e9db-8dac179.jpeg
width: 1000
height: 662

4/19
type: item
date: 2019-03-19T14:59:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: ławica ryb
subject: norwegia
subject: nurkowanie
subject: orki
subject: przygoda
description: Sezon na rower
encoded: Rower daje nam wolność wyboru, nie zanieczyszcza środowiska, bo nie potrzebuje paliwa, wszędzie nim dojedziemy, nie stoimy w korkach, jest cichy, przyjazny, pozwala zatrzymać się tam, gdzie chcemy. To my decydujemy, gdzie nim dojedziemy i jak szybko to zrobimy, a oprócz tego dba o naszą kondycję. Brzmi jak opis najwspanialszego pojazdu na świecie? Bo tak właśnie jest – dlatego z myślą o rowerzystach przygotowaliśmy to wydanie Travelera. Najlepsze trasy polecają nasi autorzy – wytrawni podróżnicy, którzy kochają rowery i na nich zwiedzają świat. Jak chociażby Mateusz Waligóra, który z żoną Agnieszką kilka lat temu zorganizował wyprawę przez Amerykę Południową – razem przejechali 16 tys. km. Zdobyli siedem gór i przeżyli miliony przygód. Nie wspominając o tym, ile fascynujących osób poznali po drodze. Dla nas Mateusz opisał najtrudniejszy, a jednocześnie najbardziej fascynujący fragment swojej wyprawy – Drogę Śmierci w Boliwii. Ale mamy też łatwiejsze trasy – np. szlak winny na Morawach przejechał Michał Głombiowski. Jakub Rybicki z kolei zwiedzał rowerem Kubę, a Maciej Wesołowski podróżował nim po Chorwacji. Mam nadzieję, że Wy też już nie możecie się doczekać, kiedy wsiądziecie na rower i ruszycie na wyprawę życia.

tr-4-2f39902.jpeg
width: 393
height: 590

Humbaki chronią inne zwierzęta przed atakami orek. Jak to wyjaśnić?
type: item
date: 2019-02-08T09:05:25.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: ciekawostki
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: orki
subject: wieloryby
subject: Zdrowie
description: Możliwe, że robią to przez pomyłkę. Jednak jest także teoria, która mówi, że to prawdziwi altruiści.
encoded: W maju 2012 roku badacze zaobserwowali stado orek oceanicznych atakujących pływacza szarego i jego małego w zatoce Monterey Bay w Kalifornii. W pojedynku zginął mały pływacz. Jednak na to co miało miejsce później nie da się znaleźć łatwego wytłumaczenia. Dwa humbaki były już na miejscu, kiedy orki oceaniczne zaatakowały rodzinę pływaczy. Jednak po śmierci małego pływacza na miejsce przypłynęło jeszcze około 14 humbaków - prawdopodobnie po to, żeby orki nie zjadły ciała małego. - Jeden konkretny humbak, czyli długopłetwiec oceaniczny, pojawił się obok tuszy małego wala, z głową skierowaną w jego stronę, stał na odległość długości swojego ciała, wydawał głośne dźwięki i uderzał ogonem za każdym razem, kiedy orka podpływała na żer – opowiada Alisa Schulman-Janiger, badaczka zajmująca się wielorybami w ramach projektu California Killer Whale Project. Przez sześć i pół godziny humbaki uderzały orki oceaniczne swoimi płetwami i ogonem. I pomimo zauważonych w pobliżu gęstych rojów kryli – ulubionego pożywienia humbaków – te nadal czuwały. Nie jest jasne, dlaczego humbaki ryzykowały obrażeniami i straciły tyle energii na ochronę całkowicie innego gatunku. Pewne jest jednak to, że nie był to odosobniony przypadek. W ciągu ostatnich 62 lat pomiędzy humbakami i orkami oceanicznymi zarejestrowano 115 interakcji – jak wynika z badań opublikowanych w lipcu w czasopiśmie naukowym Marine Mammal Science. – Takie zachowanie humbaka powtarza się na wielu obszarach na całym świecie – twierdzi Schulman-Janiger, która współprowadziła badania. - Byłam świadkiem kilku spotkań tych zwierząt, ale nigdy nie były tak spektakularne [jak wydarzenie z maja 2012 roku] – podkreśla. To najdłuższa znana naukowcom interakcja pomiędzy humbakami i orkami oceanicznymi. Co się tu dzieje? Najbardziej logiczne z punktu widzenia biologii wyjaśnienie takiego obronnego zachowania humbaków jest takie, że z ingerencji w polowania orek czerpią swego rodzaju korzyści. Przykładowo orki znane są z tego, że atakują h…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b3bea4a884904cd58d3f109b7b0263e26c4f690a-9467667.jpeg
width: 1000
height: 817

Uwolnić delfina. Z delfinarium na wolność
type: item
date: 2018-07-23T09:26:43.000Z
creator: Tim Zimmermann
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: delfiny
subject: orki
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Kiedyś zamknęliśmy tysiące delfinów w morskich parkach rozrywki. Dziś na nowo uczymy je życia na wolności.
encoded: Morze w zatoce Gökova nieopodal wioski Karaca w południowo-zachodniej Turcji jest krystalicznie czyste. Tuż przy brzegu w wodzie umieszczono okrągłe zagrody z sieci, jakich normalnie używa się w hodowlach ryb. W jednej z nich, nieco przerobionej, o średnicy 30 i głębokości 15 m, pływają dwa samce delfina butlonosego: Tom i Misha. Są w pożałowania godnym stanie. Jeff Foster, 55-letni specjalista od ssaków morskich ze Seattle, trafił tu w styczniu 2011 r. Z dostępnych informacji wynikało, że delfiny schwytano pięć lat wcześniej gdzieś na Morzu Egejskim. Na początku trzymano je w delfinarium w nadmorskim mieście Kaş, a w 2010 r. przewieziono w głąb lądu. Trafiły do betonowego basenu w górskiej miejscowości Hisarönü. Za 50 dolarów turyści mogli łapać je za płetwy lub przez 10 minut dać się holować w wodzie. Hisarönü to zbieranina tanich hoteli i barów. Muzyka dudni tu do późnych godzin nocnych. Trudno wyobrazić sobie bardziej nieprzyjazne miejsce dla morskich ssaków. Do tego dno ich basenu szybko pokryło się zdechłymi rybami i odchodami, bo system filtracji był niesprawny. Rozwścieczeni miłośnicy zwierząt zorganizowali protesty, co zmusiło właścicieli do zamknięcia obiektu. We wrześniu do akcji wkroczyła brytyjska fundacja Born Free, która wykupiła Toma i Mishę i przewiozła do morskiej zagrody koło Karaki. Fundacja zatrudniła Jeffa Fostera, by dokonał czegoś naprawdę trudnego. Miał przywrócić Toma i Mishę do formy fizycznej, nauczyć je wszystkiego, co potrzebne do życia na wolności, a potem wypuścić do Morza Egejskiego. – Przedsięwzięcie obarczone jest bardzo wysokim ryzykiem, bo mamy do czynienia z nieprzewidywalnym stworzeniem – twierdził Will Travers, prezes Born Free. – Ale nie ma wyboru. Jeśli czegoś nie zrobimy, oba zdechną. Wątpliwości natury etycznej dotyczące trzymania delfinów w niewoli, zwłaszcza dla rozrywki, nasilają się, w miarę jak rośnie nasza wiedza o intelektualnych i poznawczych zdolnościach tych ssaków. Mają one bowiem samoświadomość, życie społeczne…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/bc12e819f58e7dcda0dc5aad3133dd13453d9e42-6446b3a.jpeg
width: 632
height: 463

Kultura jedzenia, czyli jak polują orki
type: item
date: 2018-07-23T09:12:57.000Z
creator: Virginia Morell
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: delfiny
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: Moto
subject: orki
subject: Technologia
subject: Travel
subject: walenie
subject: Wolny czas
description: Orki pokazują, na co je stać, gdy wspólnym wysiłkiem organizują sobie coś na ząb.
encoded: Wielka literatura nie opiewa orek. Wprawdzie ich szlachetne, opływowe kształty, ubarwienie biało-czarne jak u pandy i „zębów pełen pysk” nadają im wygląd istot nie z tej ziemi, ale to nie wystarczyło, by orka stała się bohaterem jakiejś znanej powieści. Nie ma wśród orek żadnego Moby Dicka. Niemniej jednak większość z nas ma przed oczami obraz tych zwierząt wzięty z telewizji i filmów przedstawiających orki w oceanariach, jak popisują się skokami w trakcie cyrkowych pokazów albo pływają bez ustanku w kółko w ciasnych, surowych basenach. Wiele osób uważa, że trzymane w niewoli cierpią psychiczne tortury, bo pozbawione są bogactwa bodźców, jakich dostarcza życie na wolności. Smuci to każdego, kto wie, jakie te ssaki są na swobodzie – przebojowe i rozumne, radosne i sprytne, jak kochają ocean, polowanie, życie. Pewnego zimnego styczniowego dnia otaczają mnie setki czarno-białych orek pomykających watahami po wodach norweskiego Andfjorden, 320 km na północ od koła podbiegunowego. Orcinus orca, jak brzmi naukowa nazwa gatunku, to największy przedstawiciel delfinów. Grzbiety i sterczące płetwy połyskują w arktycznym zmierzchu, gdy orki, na przemian nurkując i wynurzając się, naganiają, spędzają w zbity kłąb, a potem pożerają srebrzyste śledzie. Czasem któraś orka plaśnie ogonem o powierzchnię wody. Potrafią też machnąć nim pod wodą; dla śledzi takie uderzenie to „dzwon pogrzebowy”, jak to ujęła Tiu Similä, zoolożka, która opisała polowania orek metodą zwaną „żerowaniem karuzelowym”. Uderzenie ogonem nie tyle zabija ryby, ile je ogłusza, przez co stają się łatwym łupem. – To, co widać na powierzchni, to drobny fragment tego, co się dzieje pod wodą – wyjaśnia uczona. – Każda orka ma swoje zadanie. Tu obowiązuje ścisła choreografia, jak w balecie. Zwierzęta koordynują działania, porozumiewają się ze sobą, podejmują decyzje w zależności od zmian sytuacji. Mimo że śledzie są liczne, wcale nie należą do zdobyczy łatwych. Pływają szybciej niż orki i umieją tworzyć zwarte obronne…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4691cd36423db9aa3710b496f1516cebb295ef95-31fcdbf.jpeg
width: 670
height: 445

Temu zwierzakowi się naprawdę udało. Orki goniły fokę, kiedy niespodziewanie pojawili się oni [VIDEO]
type: item
date: 2018-04-30T06:52:04.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: filmy
subject: foka
subject: orki
subject: wideo
subject: zwierzęta
description: Małe zwierzątko znalazło schronienie na ludzkiej łodzi. Całe zdarzenie udało się zarejestrować.
encoded: Kirk Fraser pływał wraz ze swoją rodziną na jachcie gdy nagle ich oczom ukazała się dramatyczna scena. Potężne orki ścigały niedużą fokę. W pewnym momencie ta zdecydowała salwować się ucieczką tam, gdzie drapieżniki nie mogłyby jej złapać - na powierzchnię. Wybrała jedyne dostępne w tej chwili miejsce, pokład łodzi Kirka Frasera. Przez prawie 45 minut zwierzątko i ludzie czekali, aż orki zrezygnują z foczego obiadu. W końcu odpłynęły zostawiając ich w spokoju. - To najbardziej intensywne doznanie, jakiego kiedykolwiek doświadczyłem. Natura jest piękna, ile ta foka miała szczęścia - komentuje nagranie Kirk Fraser. | Zobaczcie sami: View oEmbed on the source website

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/10579fcc9c75369798c0745fda1123c447970426-05880cf.jpeg
width: 602
height: 380