Amerykańska dziennikarka zachwycona Polską. „Każde miasto było piękniejsze od poprzedniego”
Polska od lat przyciąga zagranicznych turystów nie tylko górami i nadmorskimi kurortami. Coraz częściej zachwyca również kolorowymi miastami, bogatą historią, lokalną kuchnią i korzystnym stosunkiem jakości do ceny. Teraz o wyjątkowości naszego kraju rozpisuje się amerykański portal podróżniczy, który uznał go za jedno z najbardziej niedocenianych miejsc w Europie.
Zagraniczna dziennikarka określiła Polskę mianem „niesamowitego klejnotu Europy Środkowej”, przekonując, że wielu podróżnych niesłusznie pomija ją podczas planowania europejskich wakacji. Autorka zwróciła uwagę nie tylko na przystępne ceny, ale przede wszystkim na ogromną różnorodność krajobrazów, architektury i atrakcji, dzięki którym – jej zdaniem – każda kolejna odwiedzona miejscowość potrafi pozytywnie zaskoczyć. Co najbardziej zachwyciło ją w naszym kraju? Dlaczego zagraniczni turyści zachwycają się Polską? Docenili miasta i przystępne ceny Dziennikarka portalu Islands przyznała, że przed przyjazdem do Polski nie spodziewała się, jak dużą różnorodność może zaoferować jeden kraj. Podczas podróży z Gdańska aż po Zakopane największe wrażenie zrobiło na niej to, że każdy kolejny przystanek przynosił zupełnie nowe doświadczenia. Jak napisała, „każde miasto, miasteczko i wieś wydawały się piękniejsze od poprzedniego”, a spacery po historycznych centrach przypominały odkrywanie miejsc wyjętych z baśni. Szczególnie zachwyciły ją kolorowe kamienice, tętniące życiem rynki oraz architektura, która – jej zdaniem – pozwala prześledzić wielowiekową historię kraju. Tosh Bene podkreśliła, że Polska potrafi zaskakiwać na każdym kroku, ponieważ w krótkim czasie można zobaczyć zarówno nadmorskie miasta, historyczne ośrodki, jak i górskie krajobrazy. Równie wysoko oceniła kwestie finansowe. Zwróciła uwagę, że w porównaniu z takimi kierunkami jak Wielka Brytania, podróżowanie po Polsce jest znacznie bardziej przyjazne dla portfela, a stosunek jakości do ceny wypada wyjątkowo korzystnie. – Jakość jedzenia, zakwaterowania, a nawet wizyt w muzeach była warta swojej ceny – napisała. Według niej właśnie możliwość komfortowego podróżowania bez konieczności wydawania fortuny sprawia, że Polska wyróżnia się na tle wielu popularnych europejskich destynacji. Dodała również, że niezależnie od tego, czy ktoś planuje ekonomiczny wyjazd, czy pobyt w luksusowym hotelu, znajdzie tu ofertę dopasowaną do własnych oczekiwań. Tatry, Bałtyk i kolorowe miasta. To najbardziej zachwyciło zagraniczną autorkę Autorka artykułu podkreśliła, że największym atutem Polski jest nie tylko atrakcyjna cena podróżowania, ale przede wszystkim niezwykła różnorodność miejsc i aktywności dostępnych praktycznie przez cały rok. Wśród lokalizacji, które szczególnie poleca odwiedzającym, wymienia Tatry z Zakopanem oraz prowadzący do Morskiego Oka szlak, uznawany za jedną z najpiękniejszych tras spacerowych w kraju. Tosh zachwyciły również rozległe tereny idealne do aktywnego wypoczynku, w tym Półwysep Helski, gdzie – jak zauważyła – można uprawiać windsurfing, kitesurfing czy wybrać się na wycieczkę rowerową z widokiem na Bałtyk. Dziennikarka zwrócił także uwagę na bogate życie kulturalne Polski. Jak napisała, „Polska wie, jak świętować”, wskazując między innymi na gdyński Open’er Festival oraz krakowski Festiwal Pierogów, który pozwala poznać jedną z najbardziej rozpoznawalnych potraw polskiej kuchni w wielu nietypowych odsłonach. W jej relacji ważne miejsce zajmują również miasta. Obok obowiązkowych punktów, takich jak Kraków, Gdańsk czy Warszawa, szczególnie wyróżniła Wrocław z jednym z najbardziej kolorowych rynków, jakie miała okazję zobaczyć, a także mniej oczywiste kierunki – Opole, Bielsko-Białą i Żywiec. To właśnie one, jej zdaniem, należą do najbardziej niedocenianych miejsc w Polsce i pozwalają odkryć kraj z dala od największych skupisk turystów. Artykuł zakończyła z przymrużeniem oka, stwierdzając, że dotarcie do tych miejsc jest często „łatwiejsze niż poprawna wymowa ich nazw”, zachęcając zagranicznych podróżników do zejścia z utartych szlaków i poznania mniej oczywistego oblicza Polski. Źródło: islands.com Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Archeologiczna sensacja w Opolu. DNA ujawniło tajemnicę szkieletów zastygłych w miłosnym uścisku
Opolskie odkrycie archeologiczne nabrało zupełnie nowego znaczenie. Więzi łączące średniowieczną parę, której przytulone do siebie szkielety zostały odkryte pod katedrą, mogą być kompletnie inne od tego, co zakładały naukowe hipotezy. W grobie pochowano bowiem osoby tej samej płci.
Od momentu odkrycia tajemniczego pochówku przy XIII-wiecznej Katedrze Podwyższenia Krzyża Świętego w Opolu wierzono, że parę odnalezionych szkieletów łączyło uczucie typowe dla kochanków. Najnowsze badania dowiodły, że pozostałości ciał należą do dwóch, niespokrewnionych ze sobą kobiet. To najwcześniejszy dowód na pochówek osób tej samej płci w średniowiecznej Polsce. Podziemny uścisk w Opolu Najnowsze ustalenia naukowców są owocem prac archeologicznych prowadzonych w Opolu w latach 2022–2023. Badacze odkryli tam wówczas łącznie 46 pochówków: 36 na cmentarzu przykościelnym oraz 10 wewnątrz samej świątyni. Wśród nich znajdował się ten najbardziej intrygujący – grób pary zastygłej w czułym uścisku. Podczas gdy jedna z osób spoczywała płasko na plecach, co było typowe dla średniowiecznych obyczajów pogrzebowych, ułożenie drugiej było całkowicie unikatowe. Zmarłą osobę ułożono na boku lub brzuchu z prawą nogą zgiętą w kolanie tak, by okalała kończynę towarzysza. Całość dopełniał niezwykły układ ramion: prawe wsunięto pod szyję drugiej osoby, lewe zaś spoczywało na jej klatce piersiowej. Ta zaskakująca figura tworzyła uścisk, jakiego nie powstydziliby się najbliżsi sobie kochankowie. Nie bez znaczenia pozostaje również lokalizacja grobu. Ciała złożono w bezpośrednim sąsiedztwie ścian świątyni. W średniowieczu było to miejsce prestiżowe i wysoce pożądane, zarezerwowane niemal wyłącznie dla ówczesnych elit. Uczucie zapisane w DNA Aby zidentyfikować ciała zmarłych, naukowcy posłużyli się analizą DNA. Badacze pobrali próbki z zębów trzonowych oraz kości skalistej, która słynie z idealnego konserwowania DNA. Otrzymane wyniki obaliły dotychczasowe hipotezy archeologów. Okazało się, że w uścisku spoczywały dwie kobiety, których nie łączyły bliskie więzy krwi. Szczegółowa analiza kośćca wykluczyła zarówno gwałtowną śmierć w wyniku przemocy, jak i epidemię dżumy czy inne groźne infekcje. Badaczom udało się również ustalić ich pochodzenie. Profil genetyczny zmarłych odpowiadał ówczesnym mieszkańcom Europy Środkowo-Wschodniej, co potwierdza ich lokalne korzenie. Tajemnica grobowej relacji Wyniki badań genetycznych ostatecznie obaliły dotychczasowe hipotezy. W wspólnym grobie spoczywały dwie kobiety, które w chwili śmierci były w podobnym wieku – miały około 40 lat. Relacja łącząca zmarłe pozostaje jednak zagadką. Eksperci wskazują na szereg możliwości: ich więź mogła mieć charakter duchowy, zawodowy, instytucjonalny lub po prostu wynikać z głębokiej zażyłości osobistej. Naukowcy biorą pod uwagę także zjawisko tzw. pokrewieństwa fikcyjnego – zwyczaju, w ramach którego osoby niespokrewnione budowały relacje równie silne jak rodzinne, opierając je na wspólnej tożsamości, adopcji czy strategicznych sojuszach społecznych. Choć dokładna natura tej bliskości prawdopodobnie już na zawsze pozostanie tajemnicą, odkrycie to jawi się jako jedno z najistotniejszych w ostatnich latach. Fakt, że w prestiżowym miejscu pochowano dwie niespokrewnione kobiety w tak czułym uścisku, rzuca zupełnie nowe światło na niezwykłą złożoność relacji społecznych w średniowieczu. Źródło: ScienceX Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Powódź tysiąclecia – przebieg, przyczyny i skutki największego kataklizmu powojennej Polski
Powódź tysiąclecia to określenie katastrofalnych wydarzeń hydrologicznych, które miały miejsce w lipcu 1997 roku i objęły znaczną część południowej oraz zachodniej Polski, Czechy, północno-zachodnią część Słowacji, wschodnią Austrię oraz wschodnie Niemcy. Skala zjawiska, jego długotrwałość oraz konsekwencje społeczne i gospodarcze sprawiły, że powódź z 1997 roku uznawana jest za największą katastrofę naturalną w Polsce po II wojnie światowej. Wskutek żywiołu w naszym kraju pod wodą znalazło się 1362 miejscowości, a ponad 162,5 tys. osób zostało ewakuowanych.
Spis treści: Jak przebiegała powódź tysiąclecia w lipcu 1997 roku? Powódź tysiąclecia we Wrocławiu i Opolu Ile osób zginęło podczas powodzi w 1997 roku? Skala zniszczeń – straty materialne i infrastrukturalne Analizując powody powodzi z 1997 roku, badacze wskazują przede wszystkim na długotrwałe i intensywne opady deszczu, które występowały od 3 do 10 lipca 1997 roku. Kluczową rolę odegrał tzw. niż genueński, czyli układ baryczny, który przemieszczał się znad Morza Śródziemnego w kierunku Europy Środkowej, niosąc ogromne ilości wilgoci. Opady skoncentrowały się w dorzeczach Odry, Nysy Kłodzkiej oraz ich dopływów, prowadząc do szybkiego wzrostu stanów wód. Gleby, które były już wcześniej nasycone wilgocią, miały w tym czasie ograniczoną zdolność retencyjną. W efekcie rzeki wystąpiły z koryt, a infrastruktura przeciwpowodziowa w wielu miejscach okazała się niewystarczająca. Wobec tego przyczyny powodzi tysiąclecia należy rozpatrywać jako splot czynników naturalnych i systemowych. Jak przebiegała powódź tysiąclecia w lipcu 1997 roku? Powódź tysiąclecia rozwijała się etapami. Już na początku lipca sytuacja hydrologiczna na południu Polski była napięta. Pierwsze miejscowości zostały zalane 6 lipca, głównie w rejonie Nysy Kłodzkiej, Prudnika oraz Złotego Potoku. W kolejnych dniach fala powodziowa obejmowała coraz większe obszary. Kulminacja nastąpiła w kolejnych dniach, gdy wysoka fala dotarła do Odry. Rzeka wylewała na kolejnych odcinkach, a stan alarmowy ogłoszono w wielu województwach. W późniejszym czasie sytuację dodatkowo pogorszyła druga fala opadów, która rozpoczęła się 18 lipca i utrudniła usuwanie skutków kataklizmu. Powódź tysiąclecia była zjawiskiem długotrwałym i dynamicznym, co znacząco zwiększyło skalę zniszczeń. Powódź tysiąclecia we Wrocławiu i Opolu Sytuacja we Wrocławiu i Opolu doskonale obrazuje skalę powodzi tysiąclecia w Polsce – gwałtowny przybór rzek w połączeniu z długotrwałymi opadami spowodował straty materialne i społeczne o niespotykanej dotąd w skali, czyniąc ją jedną z największych katastrof naturalnych w historii kraju. Regiony te stały się symbolem heroizmu mieszkańców i skutecznej, choć ekstremalnie trudnej, walki z żywiołem. Wielka woda w Opolu W Opolu stan alarmowy został ogłoszony 6 lipca 1997 roku. Dwa dni później woda wdarła się do miasta, osiągając poziom 590 cm. Fala kulminacyjna dotarła do Opola 10 lipca. Najbardziej ucierpiała dzielnica Zaodrze Bliższe oraz wyspy Bolko i Pasieka, gdzie zalaniu uległa niemal cała zabudowa – fabryki, szkoły, przedszkola, instytucje kulturalne i media, w tym Radio Opole i dziennik „Nowa Trybuna Opolska”. W wyniku przerwania wałów w niektórych miejscach woda błyskawicznie zalała całe osiedla, a mieszkańcy przez wiele godzin szukali ratunku na dachach i balkonach. Dzięki intensywnym działaniom zabezpieczającym udało się ochronić Stare Miasto. W mieście zorganizowano punkty pomocy dla poszkodowanych, którzy często ocalili tylko to, co mieli przy sobie. Powódź tysiąclecia w Opolu pokazała dramatyczny charakter kataklizmu. Wrocław – dramatyczna walka z żywiołem Aby uchronić Wrocław przed zalaniem, rozważano przerwanie wałów w okolicznych wsiach. Jednak aktywny sprzeciw mieszkańców wsi uniemożliwił rozlanie wody. Najwyższa fala powodziowa dotarła do Wrocławia 12 lipca 1997 roku, ale przygotowania zaczęły się już wcześniej. Mieszkańcy obserwowali skutki powodzi w Raciborzu i Opolu, a lokalne władze miasta wzywały ich do gromadzenia zapasów wody pitnej. 11 lipca rozpoczęto budowę szalunków i układanie setek tysięcy worków z piaskiem, wspieranych przez wolontariuszy, strażaków i żołnierzy. Następnego dnia woda przelała się przez ul. Opolską i dotarła do centrum, odcinając północną część miasta od części południowej. Najbardziej ucierpiały osiedla Kozanów, Rakowiec i Szczepin, gdzie woda sięgała pierwszego piętra, niszcząc budynki mieszkalne i historyczne kamienice. Pomimo strat udało się ochronić wrocławski Ogród Zoologiczny. Walkę z powodzią charakteryzowała niezwykła solidarność mieszkańców, którzy przez kilka dni wspierali służby w zabezpieczeniu miasta. Małe miejscowości – dramat lokalnych społeczności Jednak skutki powodzi nie ograniczały się wyłącznie do dużych miast. W całym kraju woda zalała setki mniejszych miast i wsie, niszcząc domy, gospodarstwa rolne i lokalną infrastrukturę. Rolnicy tracili całe uprawy, stawy i sprzęt rolniczy, a mieszkańcy mniejszych społeczności często pozostawali odcięci od pomocy przez kilka dni. Skutki powodzi tysiąclecia w małych miejscowościach były szczególnie dotkliwe ze względu na ograniczone zasoby lokalnych służb ratunkowych. W wielu wsiach i miasteczkach odbudowa zajęła więcej czasu niż w większych ośrodkach, a pamięć o dramacie wciąż pozostaje w lokalnych społecznościach. Ile osób zginęło podczas powodzi w 1997 roku? Jednym z najbardziej dramatycznych skutków katastrofy była liczba ofiar śmiertelnych. Według oficjalnych danych powódź w Polsce w 1997 roku pochłonęła co najmniej 56 ofiar, choć w części opracowań pojawiają się nieznaczne rozbieżności wynikające z różnej metodologii liczenia. Liczba ofiar powodzi jest większa, jeśli doliczyć do niej osoby, które popełniły samobójstwo. Szacuje się, że z powodu powodzi samobójstwo popełniło 20 osób. Równocześnie skala społecznego dramatu była ogromna: ewakuowano ponad 162,5 tysięcy osób, a dziesiątki tysięcy osób straciły dobytek życia. W reakcji na wydarzenia 18 lipca 1997 roku ogłoszono w Polsce żałobę narodową, co podkreślało rangę tragedii i jej ogólnokrajowy wymiar. Powódź tysiąclecia unaoczniła także znaczenie solidarności społecznej – pomoc dla poszkodowanych płynęła zarówno ze strony państwa, jak i organizacji pozarządowych oraz tysięcy prywatnych darczyńców. Skala zniszczeń – straty materialne i infrastrukturalne Powódź tysiąclecia w Polsce pozostaje jednym z najważniejszych wydarzeń hydrologicznych końca XX wieku i do dziś stanowi punkt odniesienia dla analiz ryzyka powodziowego, plasując się wśród największych powodzi na świecie. Jej znaczenie wynika z rozległego zasięgu terytorialnego – woda zalała ponad 2% powierzchni Polski. Powódź objęła jednocześnie duże ośrodki miejskie oraz mniejsze miejscowości położone w dorzeczu Odry i jej dopływów. Zniszczenia materialne po powodzi tysiąclecia w Polsce były ogromne. Straty zostały oszacowane na około 12 miliardów złotych. Zniszczeniu lub uszkodzeniu uległo około 680 tysięcy mieszkań, niemal 1400 km dróg, ponad 1000 km wałów przeciwpowodziowych i blisko 480 mostów. Na zalanym terenie utonęło 6 tys. świń, 2 tys. krów i ponad milion sztuk drobiu. Dach nad głową straciło około 7 tysięcy osób. Nasza autorka Marzena Wardyn-Kobus Autorka tekstów z pogranicza przyrody, kultury i podróży. W serwisie tworzy artykuły popularnonaukowe o otaczającym nas świecie, łącząc rzetelną wiedzę z przystępnym językiem i dbałością o szczegóły. Pisze, by zachęcać innych do uważnego kontaktu z przyrodą – nawet tą najbliższą, tuż za domem. Kaszubka mieszkająca na Kujawach, zakochana w górskich szlakach i leśnych bezdrożach. Jej przydomowy ogródek to strefa zrównoważonego eksperymentowania – dąży do tego, by uprawiać rośliny ekologicznie, z szacunkiem dla natury. Wolne chwile spędza z książką, wędrując po lesie lub tworząc makramy.
Wielki ptak uciekł z ZOO w Opolu. Po dwóch tygodniach historia znalazła szczęśliwy finał
Ta historia to dowód na to, że ptaki są sprytne, a droga do serca wiedzie przez żołądek. Ibis grzywiasty najpierw uciekł z opolskiego ZOO, a potem do niego wrócił – i niemal od razu zabrał się za jedzenie.
Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej – tak można podsumować ucieczkę ibisa grzywiastego z ZOO w Opolu. Ptak wykorzystał okazję i wydostał się na wolność. Po dłuższym „urlopie” z własnej woli wrócił na miejsce. Sprytna ucieczka i wielki powrót na obiad Ibis grzywiasty wydostał się ze swojej woliery przez śluzę dla zwiedzających. Od 12 września 2025 ptak był na wolności, widywany przez mieszkańców miasta. Po niemal dwóch tygodniach wrócił na teren ZOO – przysiadł w pobliżu swojego wybiegu. Czujni pracownicy od razu wykonali dla niego otwór w siatce. Następnego ranka siedział już w swojej wolierze, tak jakby nigdy z niej nie uciekł. – A najlepsze? Wygląda na to, że żołądek nigdy nie zapomina! Nasz ibis od razu ruszył w stronę ulubionego jedzonka i przypomniał wszystkim, że w Zoo Opole kuchnia zawsze wygrywa – piszą w mediach społecznościowych pracownicy ZOO. Powrót ibisa to dowód na to, że uważa opolskie ZOO za swój dom i czuje się w nim dobrze. Ibis grzywiasty: dostojny i krytycznie zagrożony Ibis grzywiasty (Geronticus eremita) to rzadki gatunek ptaka, o charakterystycznym czarnym upierzeniu z metalicznym połyskiem i długim, zakrzywionym dziobie. Wyróżnia się ciekawą „fryzurą” na głowie: okazałą kępą postrzępionych piór. Osiąga długość ciała 70–80 cm, rozpiętość skrzydeł do 125 cm i masę 1–1,3 kg. Występuje w suchych rejonach Maroka i Turcji, gdzie gniazduje na klifach. Jest krytycznie zagrożony wyginięciem. Niedawno pojawił się w Portugalii, czym wzbudził sensację wśród ornitologów. Inny ptasi uciekinier z Opola To nie pierwsza ptasia ucieczka z ZOO w Opolu. W lipcu 2023 roku wolność wybrał pelikan kędzierzawy. Próbowano go złapać z pomocą strażaków, którzy wykorzystali podnośnik i siatkę. Nie udało się. Przez kilka dni pelikan zatrzymał się na wyspie Bolko na Odrze. Potem był widziany we Wrocławiu, pod Krakowem i nad jeziorem Turawskim. – Jest szansa, że uciekł na południe do krajów bałkańskich. Mamy taką nadzieję, bo widać było, że ewidentnie dąży do tego, ponieważ kierował się w kierunku południowej Europy. (...) Mamy nadzieję, że jest na Bałkanach, a tam sobie z pewnością da radę – tłumaczył Grzegorz Rolik z opolskiego ZOO w rozmowie z Nową Trybuną Opolską Pelikan pozostaje nieuchwytny, a jego los wciąż rozpala wyobraźnię mieszkańców. Źródło: ZOO w Opolu, Nowa Trybuna Opolska Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Najpiękniejsze polskie zamki według „Travelera” – TOP 10 zamków w Polsce, które musisz zobaczyć
Najpiękniejsze polskie zamki kryją w sobie nie tylko architektoniczne piękno, ale i burzliwą historię, legendy oraz tajemnice przeszłości. Jeśli planujesz weekendową wyprawę lub szukasz inspiracji na wakacje, przewodnik przygotowany przez ekspertów National Geographic Traveler pomoże odkryć miejsca, które zachwycają od wieków i niezmiennie przyciągają tłumy turystów.
Spis treści: Gotycki kolos na północy – co skrywa zamek w Malborku? Zamek Moszna – 99 wież, legendy templariuszy i nocleg w historycznych komnatach Zamek Czocha – sceneria filmowa i legendarne przejścia podziemne Tajemnice księżnej Daisy. Co warto wiedzieć o zamku w Książu? Zamek w Niedzicy – Janosik w dybach, widok na Tatry i ludowa sztuka Spisza Zamek w Będzinie – Orle Gniazdo z muzeum broni i rycerską karczmą Zamek w Gołuchowie – żubry, pałac i spacer po bajkowym parku Zamek w Krasiczynie – renesansowe malowidła, cesarze i mroczne lochy Zamek Ogrodzieniec – rycerskie turnieje, ruiny i podziemna karczma Zamek w Pieskowej Skale – Maczuga Herkulesa, ogrody i renesansowy klimat W Polsce znajdziemy ponad 400 zamków, z których wiele to prawdziwe perły architektury – zarówno średniowiecznej gotyckiej, renesansowej, jak i barokowej. W tym zestawieniu zebraliśmy 10 wyjątkowych budowli, które zachwycają nie tylko formą, ale i malowniczym położeniem. Niektóre z nich pamiętają czasy Piastów, inne stały się sceną dla współczesnych filmów. Każdy z nich skrywa wyjątkową atmosferę i opowieść wartą poznania. Gotycki kolos na północy – co skrywa zamek w Malborku? Z pewnością słyszał o nim każdy Polak, choć nie został wzniesiony przez naszych przodków. Zamek w Malborku, bo o nim mowa, to nie tylko ikona architektury gotyckiej, ale również jeden z największych ceglanych zamków na świecie. Nie bez powodu mówi się o nim jako o największej na północ od Alp górze cegieł – na jego budowę zużyto ponad 4,5 miliona cegieł, co czyni go ewenementem na skalę światową. Budowla została wzniesiona w XIII wieku przez Zakon Krzyżacki, który uczynił z Malborka swoją główną siedzibę. Od tego czasu zamek pełnił funkcje militarne, administracyjne, a także religijne. Dziś, po wielu rekonstrukcjach i pieczołowitych renowacjach, jest jednym z najcenniejszych zabytków średniowiecznej Europy i znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Aby zwiedzić cały obiekt potrzeba dobrych kilku godzin, lecz z pewnością nie będzie to czas stracony. Na turystów czekają liczne trasy zwiedzania – zarówno z przewodnikiem, jak i w wersji audio. Można tu zobaczyć wiele różnych ekspozycji, m.in. kolekcję bursztynów, autentyczne zbroje rycerskie, średniowieczne narzędzia, broń, a także unikatowe elementy wyposażenia zamkowego z różnych epok. Dodatkowo, co roku prezentowane są imponujące wystawy czasowe, które przyciągają nie tylko miłośników historii, ale także sztuki, archeologii czy militariów. Wnętrza zamku stanowią też tło dla wydarzeń kulturalnych, takich jak koncerty, pokazy rekonstrukcji historycznych czy turnieje rycerskie. Zamek w Malborku to miejsce, które powinien odwiedzić każdy – niezależnie od wieku czy zainteresowań. To podróż w czasie, która pozwala poczuć atmosferę średniowiecza, zrozumieć zawiłości historii Polski i Europy oraz zachwycić się architektonicznym rozmachem dawnych mistrzów budownictwa. Zamek Moszna – 99 wież, legendy templariuszy i nocleg w historycznych komnatach Będąc w Opolu, koniecznie musisz odwiedzić Zamek Moszna, położony zaledwie 35 km od miasta. To jedno z najbardziej bajkowych i rozpoznawalnych miejsc na mapie Polski. Jak głosi legenda, Moszna w średniowieczu należała do Zakonu Templariuszy, co tylko dodaje miejscu tajemniczości i historycznej głębi. Zamek Moszna zdumiewa swoimi rozmiarami i architektoniczną różnorodnością – to monumentalna budowla, która wygląda jak połączenie pałacu Disneya z gotycką twierdzą. W jego skład wchodzi aż 99 wież o różnej wysokości oraz 365 pomieszczeń, co symbolicznie nawiązuje do dni i tygodni w roku. Całość została zbudowana w otoczeniu przeogromnego parku krajobrazowego, w którym rosną kilkusetletnie dęby i lipy, tworzące magiczną, niemal bajkową atmosferę. Największą atrakcją kompleksu jest sam pałac o unikalnym stylu łączącym elementy neogotyku, neorenesansu i baroku. Zamek był siedzibą arystokratycznej rodziny Tiele-Wincklerów – wpływowych przemysłowców śląskich. Dziś przyciąga nie tylko turystów, ale i filmowców, artystów czy organizatorów wydarzeń kulturalnych. Tuż przy pałacu znajduje się szklana oranżeria, w której rosną egzotyczne rośliny – idealne miejsce na chwilę wytchnienia wśród tropikalnej zieleni. Miłośnicy zwierząt również znajdą tu coś dla siebie, bowiem wciąż działa stadnina koni angielskich pełnej krwi, co jest ewenementem na skalę krajową. Jeśli planujesz zatrzymać się tu na dłużej, warto skorzystać z noclegu w historycznych komnatach zamku, gdzie możesz poczuć klimat dawnych czasów. Na miejscu działa również Restauracja Zamkowa, serwująca tradycyjne specjały kuchni śląskiej i opolskiej, przygotowywane z lokalnych składników. Ciekawostką, o której nie wszyscy wiedzą, jest fakt, że aż do 2013 roku w zamku funkcjonował Ośrodek Terapii Nerwic, który stosował m.in. muzykoterapię – leczenie dźwiękiem i rytmem. Dziś zamek w Mosznej to nie tylko zabytek, ale żywe centrum kultury, sztuki i wypoczynku, idealne zarówno na romantyczny weekend, jak i rodzinny wyjazd. Zamek Czocha – sceneria filmowa i legendarne przejścia podziemne Zamek Czocha to jeden z najbardziej tajemniczych i malowniczo położonych zamków w Polsce. Wzniesiony jako warownia w XIII wieku z rozkazu króla czeskiego Wacława I, miał za zadanie strzec południowo-zachodnich rubieży Królestwa Czech. Usytuowany na granitowym wzgórzu nad Jeziorem Leśniańskim, zamek przez wieki przechodził z rąk do rąk – od czeskich możnowładców, przez niemieckich arystokratów, aż po polskich właścicieli po II wojnie światowej. Jak każdy zamek o tak bogatej przeszłości, również Zamek Czocha skrywa wiele tajemnic i legend, które do dziś rozpalają wyobraźnię odwiedzających. Jedna z najbardziej znanych opowieści dotyczy Białej Damy – Gertrudy, która według przekazów miała zdradzić zamek w czasie wojen husyckich w 1431 roku. Wpuściła do środka husytów, za co została przeklęta przez własnego brata – obrońcę twierdzy. Od tamtej pory, zgodnie z legendą, jej duch błąka się po zamkowych korytarzach, nie mogąc zaznać spokoju. Ale to nie jedyna tajemnica tego miejsca. Zamek Czocha to także wiele niewyjaśnionych historii z czasów II wojny światowej. Mówi się o ukrytych tunelach, tajnych eksperymentach i działalności niemieckiego wywiadu. Wciąż pojawiają się spekulacje, że obiekt mógł być siedzibą nazistowskiej organizacji lub miejscem ukrycia bezcennych dzieł sztuki. Choć badacze próbują rozwikłać te zagadki, żadna z teorii nie została dotąd jednoznacznie potwierdzona. Co ciekawe, zamek Czocha od dawna przyciąga nie tylko turystów, ale również twórców filmowych. Jego monumentalne mury i klimatyczne wnętrza pojawiły się m.in. w takich produkcjach jak „Gdzie jest generał?”, „Poza lasem Sherwood”, a także w kultowym „Wiedźminie”. Polscy widzowie mogą kojarzyć go również z seriali „Tajemnica twierdzy szyfrów” oraz „Święta wojna”. Dziś zamek pełni funkcję hotelu i centrum konferencyjnego, ale również muzeum z udostępnionymi do zwiedzania komnatami, zbrojownią i lochami. Zamek Czocha to nie tylko perła architektury obronnej, ale także miejsce owiane legendami i pełne historycznych sekretów, które czekają na odkrycie. Tajemnice księżnej Daisy. Co warto wiedzieć o zamku w Książu? Trzeci co do wielkości zamek w Polsce, zaraz po zamku w Malborku i Zamku Królewskim na Wawelu, to majestatyczny Zamek Książ, położony na terenie malowniczego Książańskiego Parku Krajobrazowego. Ten monumentalny kompleks architektoniczny stanowi perłę Dolnego Śląska i jest integralną częścią Szlaku Zamków Piastowskich, który przybliża historię dynastii rządzącej Polską przez niemal 500 lat. Zamek słynie nie tylko z piękna i rozmachu, ale także z burzliwej i fascynującej historii. Od 1941 roku był jedną z kwater Adolfa Hitlera, a jego wnętrza zostały częściowo przystosowane do potrzeb III Rzeszy. W tym samym czasie, w jego piwnicach przechowywano część zbiorów berlińskiej Biblioteki Państwowej, co czyni to miejsce jednym z ważniejszych punktów na historycznej mapie II wojny światowej. Dziś wokół tego okresu narosło wiele teorii, w tym te o tajnych podziemnych tunelach i projektach nazistowskich – część z nich wciąż pozostaje niewyjaśniona. Turyści mają możliwość zwiedzania imponujących komnat, z których największe wrażenie robi Sala Maksymiliana – bogato zdobiona, reprezentacyjna przestrzeń, oraz pełen orientalnego uroku Salon Chiński. Wnętrza zamku to prawdziwa mozaika stylów architektonicznych – od baroku, przez neogotyk, po elementy secesji, co odzwierciedla zmieniające się gusta i epoki. Wokół zamku rozciągają się przepiękne ogrody tarasowe, uważane za jedne z najpiękniejszych w Europie Środkowej. Z ich poziomów rozpościerają się zapierające dech w piersiach widoki na Wąwóz Pełcznicy i okoliczne lasy. W bliskim sąsiedztwie działa również imponująca stadnina koni, która kontynuuje tradycje jeździeckie arystokratycznych właścicieli zamku. Na terenie obiektu znajduje się także restauracja, w której serwowane są dania kuchni regionalnej i europejskiej – idealne miejsce na odpoczynek po zwiedzaniu. Co ciekawe, wielu odwiedzających kojarzy też nazwę browar Książęce, który historycznie był powiązany z majątkiem zamkowym – piwo produkowano tu na potrzeby książęcego dworu. Zamek Książ to dziś jedno z najczęściej odwiedzanych miejsc turystycznych na Dolnym Śląsku. Zachwyca nie tylko skalą i estetyką, ale również aurą tajemnicy, która unosi się nad jego dziejami. To miejsce, które trzeba zobaczyć – niezależnie, czy jesteś miłośnikiem historii, sztuki, czy po prostu pięknych widoków. Zamek w Niedzicy – Janosik w dybach, widok na Tatry i ludowa sztuka Spisza Ten piękny zamek, znany dziś jako Zamek Dunajec w Niedzicy, został wzniesiony w 1310 roku z rozkazu króla węgierskiego Karola Roberta z dynastii Andegawenów. Początkowo miał on formę drewnianej strażnicy granicznej, której głównym zadaniem była kontrola ważnego szlaku handlowego prowadzącego z Węgier do Polski przez Przełęcz Łupkowską. Z czasem, na przestrzeni wieków, obiekt został przekształcony w potężną, murowaną twierdzę, będącą jedną z najlepiej zachowanych budowli obronnych na terenie południowej Polski. Zamek ten słynie nie tylko z architektonicznego uroku, ale również z bogatej i barwnej historii. Jedną z największych ciekawostek jest fakt, że w tutejszym więzieniu miał być uwięziony legendarny zbójnik Janosik. Choć trudno potwierdzić to jednoznacznie źródłowo, legenda ta przyciąga wielu turystów. Na miejscu można zobaczyć autentyczne dyby oraz inne elementy dawnego wyposażenia karceru. Zamek położony jest malowniczo na skalnym wzniesieniu nad Jezioro Czorsztyńskie, a z jego tarasów rozpościera się imponujący widok na panoramę Pienin, zapory na Dunajcu oraz pobliski Zamek Czorsztyński, położony po przeciwnej stronie jeziora. Przy sprzyjającej pogodzie można dostrzec nawet ośnieżone szczyty Tatr, co czyni to miejsce jednym z najbardziej fotogenicznych punktów widokowych w całym regionie. Obiekt nie jest w pełni udostępniony dla zwiedzających – tylko część zamku można obejrzeć od środka. Jednak to, co dostępne, w zupełności wystarcza, by poczuć ducha przeszłości. W sezonie letnim szczególnie warto odwiedzić spichlerz zamkowy, w którym prezentowana jest sztuka ludowa Spisza – regionu o niezwykle bogatej kulturze i tradycji pogranicza. Zamek w Niedzicy to miejsce, w którym historia spotyka się z legendą, a niezwykłe położenie naturalne sprawia, że każda wizyta tutaj to niepowtarzalne doświadczenie. Może więc przy okazji kolejnej wyprawy w góry warto zboczyć z głównego szlaku i odwiedzić to pełne uroku miejsce? Zamek w Będzinie – Orle Gniazdo z muzeum broni i rycerską karczmą Zamek w Będzinie został wybudowany z inicjatywy króla Kazimierza Wielkiego jako część słynnego systemu warowni znanych pod nazwą Orle Gniazda. Twierdze te miały za zadanie chronić zachodnią granicę Królestwa Polskiego oraz zabezpieczać szlaki handlowe biegnące z Krakowa ku Śląskowi i Czechom. Dzięki swojemu strategicznemu położeniu nad rzeką Czarną Przemszą, zamek w Będzinie stanowił kluczowe ogniwo średniowiecznego systemu obronnego. Na przestrzeni wieków zamek był wielokrotnie niszczony, odbudowywany i modernizowany. Szczególnie ucierpiał w czasie najazdów szwedzkich oraz pożarów, jednak jego znaczenie militarne i administracyjne przez długi czas pozostawało niezaprzeczalne. Twierdza miała również za zadanie czuwać nad bezpieczeństwem wodnych i lądowych dróg handlowych, które stanowiły krwiobieg ówczesnej gospodarki. Dziś w murach zamku funkcjonuje Muzeum Zagłębia, które działa nieprzerwanie od 1956 roku. W jego zbiorach znajduje się niezwykle bogata kolekcja broni, obejmująca eksponaty od średniowiecza po czasy współczesne. Oprócz tego odwiedzający mogą zobaczyć m.in. dokumenty, mapy, pieczęcie, zabytki kultury materialnej regionu oraz ekspozycje poświęcone historii miasta Będzina i okolic. Zamek to jednak nie tylko historia i muzealne sale. W jego zabytkowych murach działa również stylowa karczma rycerska, w której serwowane są tradycyjne staropolskie specjały – od sycących zup, przez pieczyste, po słodkości inspirowane kuchnią dawnych wieków. To wyjątkowe miejsce, gdzie można nie tylko odpocząć, ale też poczuć smak dawnej epoki. Zamek w Będzinie to doskonały przykład rekonstrukcji średniowiecznego dziedzictwa, w którym łączy się funkcja edukacyjna, turystyczna i kulturalna. Jego imponująca sylwetka, widoczna z wielu punktów miasta, wciąż przypomina o dawnym znaczeniu i potędze obronnej regionu Zagłębia. Zamek w Gołuchowie – żubry, pałac i spacer po bajkowym parku Zamek w Gołuchowie to bez wątpienia jeden z najpiękniejszych zamków Wielkopolski i prawdziwa perła polskiej architektury rezydencjonalnej. Ta niezwykle urokliwa budowla zachwyca nie tylko swoją historią i formą, ale również malowniczym otoczeniem, które tworzy unikalny kompleks krajobrazowo-kulturowy. Początki zamku sięgają XVI wieku, kiedy to powstała tu renesansowa rezydencja. Jednak swój obecny, bajkowy wygląd zamek zawdzięcza Izabeli z Czartoryskich Działyńskiej, która w drugiej połowie XIX wieku przebudowała go w stylu francuskiego renesansu, inspirując się zamkami nad Loarą. Dzięki jej staraniom, zamek stał się nie tylko luksusową rezydencją, ale również ważnym ośrodkiem kultury i sztuki, z bogatą kolekcją dzieł europejskich. Zamek otacza zdumiewający park krajobrazowy, uznawany za jeden z najpiękniejszych w Polsce. Na jego terenie znajdują się nie tylko wspaniały pałac, ale również liczne budynki dworskie, które niegdyś pełniły funkcje gospodarcze i mieszkalne. Dziś są one częściowo zaadaptowane do potrzeb turystycznych i muzealnych. Unikalną atrakcją Gołuchowa jest również hodowla żubrów, znajdująca się na obrzeżach parku. To jedno z nielicznych miejsc w Wielkopolsce, gdzie można z bliska zobaczyć te majestatyczne zwierzęta, będące symbolem polskiej przyrody i ochrony gatunkowej. Na zwiedzających czeka również stylowa restauracja, która serwuje dania inspirowane kuchnią regionalną, w eleganckim, dworskim klimacie. Całość tworzy miejsce idealne zarówno na rodzinną wycieczkę, jak i romantyczny weekend. Zamek w Gołuchowie to nie tylko zabytek, ale także przestrzeń pełna życia – z wydarzeniami kulturalnymi, wystawami i atrakcjami edukacyjnymi. Odwiedzając to miejsce, można poczuć ducha historii, zanurzyć się w naturze i doświadczyć harmonii między dziedzictwem a przyrodą. Zamek w Krasiczynie – renesansowe malowidła, cesarze i mroczne lochy Położony malowniczo na prawym brzegu Sanu, Zamek w Krasiczynie to prawdziwy klejnot polskiej architektury renesansowej, uważany za jeden z najcenniejszych tego typu obiektów w Europie Środkowej. To jeden z najbardziej znanych zamków na Podkarpaciu. Jego monumentalna bryła, bogata symbolika i artystyczne detale sprawiają, że to miejsce nie tylko przyciąga turystów, ale także fascynuje historyków sztuki i architektury. Zamek powstał na przełomie XVI i XVII wieku z inicjatywy Stanisława Krasickiego, wojewody podolskiego, i był częścią rodzinnej rezydencji magnackiego rodu. Budowla wyróżnia się czterema narożnymi basztami, z których każda miała inne symboliczne znaczenie: boskości, władzy, mądrości i odwagi. Centralnym punktem jest imponujący dziedziniec z arkadowymi krużgankami, typowymi dla stylu włoskiego renesansu. To, co czyni zamek w Krasiczynie naprawdę wyjątkowym, to jego bogate dekoracje naścienne – tzw. sgraffito, czyli technika malarska polegająca na nakładaniu i zeskrobywaniu warstw tynku, aby uzyskać wzory. Te zdobienia pokrywają aż 7000 m² zamkowych murów i zostały wykonane według precyzyjnego planu ikonograficznego. Przedstawiają popiersia cesarzy rzymskich, królów Polski oraz postaci świętych, tworząc niezwykłą galerię renesansowej idei władzy, wiary i historii. Podczas zwiedzania zamku warto zatrzymać się w kaplicy zamkowej, która zachwyca bogactwem detali oraz grobowcu rodu Sapiehów – późniejszych właścicieli zamku. Duże wrażenie robią także doskonale zachowane podziemia, w których znajduje się m.in. izba tortur, stanowiąca mroczny, lecz fascynujący element historycznej ekspozycji. Dziś zamek pełni funkcję nie tylko muzealną, ale także reprezentacyjną i kulturalną. Odbywają się tu liczne koncerty, konferencje, wystawy oraz wydarzenia okolicznościowe. Cały kompleks otoczony jest pięknym parkiem krajobrazowym, idealnym na spacer i chwilę relaksu w cieniu wielowiekowych drzew. Zamek w Krasiczynie to miejsce, gdzie sztuka, historia i symbolika łączą się w spójną całość, tworząc przestrzeń, która inspiruje, edukuje i zachwyca swoją estetyką. Dla każdego miłośnika renesansu, architektury i kultury – wizyta tutaj to obowiązkowy punkt na mapie podróży po Polsce. Zamek Ogrodzieniec – rycerskie turnieje, ruiny i podziemna karczma Zamek Ogrodzieniec, uznawany za najpiękniejszy i największy zamek Jury Krakowsko-Częstochowskiej, to także jedyna ruinowana twierdza w naszym zestawieniu, która mimo swojego stanu zachowania zachwyca rozmachem i monumentalnością. Położony na szczycie najwyższego wzniesienia Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej – Góry Janowskiego (515 m n.p.m.), oferuje nie tylko niesamowite widoki, ale i fascynującą podróż w głąb historii Polski. Początki zamku sięgają czasów Kazimierza Wielkiego, czyli pierwszej połowy XIV wieku, kiedy to wzniesiono tu kamienną twierdzę obronną jako część systemu Orlich Gniazd – strategicznych warowni chroniących południowo-zachodnie granice Królestwa Polskiego. Na przestrzeni wieków zamek wielokrotnie zmieniał właścicieli i był przebudowywany, a swój największy rozkwit przeżywał w XVI wieku, kiedy stał się renesansową rezydencją magnacką rodu Bonerów. Dziś, mimo że obiekt pozostaje w stanie ruiny, każde ze skrzydeł zamku jest udostępnione do zwiedzania. Turyści mogą eksplorować podziemia, w których znajdują się dawne komnaty, lochy i zbrojownia, a także klimatyczna Karczma Rycerska, serwująca tradycyjne potrawy inspirowane kuchnią średniowieczną. Na dziedzińcu zamkowymustawione są kramy z pamiątkami, rękodziełem i replikami dawnych artefaktów. Latem Zamek Ogrodzieniec tętni życiem – odbywają się tu turnieje rycerskie, inscenizacje bitew, koncerty muzyki dawnej oraz warsztaty historyczne, które przyciągają tysiące turystów z całej Polski i zagranicy. To idealne miejsce nie tylko dla miłośników historii, ale także dla rodzin z dziećmi, które chcą aktywnie i edukacyjnie spędzić czas na świeżym powietrzu. Zamek Ogrodzieniec zdobył również popularność jako plan filmowy, m.in. w serialu „Wiedźmin”, co jeszcze bardziej zwiększyło jego rozpoznawalność i atrakcyjność turystyczną. Zamek Ogrodzieniec to nie tylko ruiny, ale żywe dziedzictwo polskiego średniowiecza, które dzięki staraniom lokalnych organizatorów i pasjonatów historii, nadal opowiada swoją opowieść – pełną bitew, rycerskiego honoru i dawnej potęgi. Zamek w Pieskowej Skale – Maczuga Herkulesa, ogrody i renesansowy klimat Jak moglibyśmy zapomnieć o jedynym zamku na świecie strzeżonym przez Maczugę Herkulesa? Oto on – Zamek w Pieskowej Skale, uznawany za jeden z najpiękniejszych zamków Małopolski. Położony w samym sercu Ojcowskiego Parku Narodowego, w otoczeniu monumentalnych skał wapiennych, stanowi niezwykle malowniczy punkt na trasie Szlaku Orlich Gniazd. Zamek ten, pierwotnie powstały w XIV wieku z fundacji Kazimierza Wielkiego, z biegiem lat przeszedł liczne przebudowy i przekształcenia. Dzisiejszy kształt zawdzięcza głównie epokom renesansu i baroku, które nadały mu elegancki, rezydencjonalny charakter. Całość kompleksu można podzielić na dwie główne części: przedgrodzie, pełniące niegdyś funkcje gospodarcze i militarne, oraz właściwy zamek renesansowy, który zachwyca swoim kunsztem architektonicznym i dekoracyjnym. Jednym z największych atutów obiektu jest okazałe muzeum, będące oddziałem Zamku Królewskiego na Wawelu. Ekspozycja obejmuje m.in. malarstwo europejskie, meble, rzemiosło artystyczne oraz oryginalne elementy wyposażenia dawnych wnętrz dworskich. Zwiedzający mają również dostęp do kilku tarasów widokowych, z których rozpościerają się wspaniałe panoramy na Dolinę Prądnika i otaczające ją skały. Jednak największą atrakcją przyrodniczo-krajobrazową jest Maczuga Herkulesa – wysoka na 25 metrów wapienna skała o charakterystycznym kształcie, która stała się symbolem Ojcowskiego Parku Narodowego. Dojście pod Maczugę możliwe jest urokliwą ścieżką turystyczną, biegnącą przez dolinę, wzdłuż stawów i pałacowych ogrodów, które otaczają zamek. To miejsce jest nie tylko świadkiem historii, ale także przestrzenią pełną natury, sztuki i spokoju. Dzięki połączeniu wartości architektonicznych, przyrodniczych i kulturowych, Zamek w Pieskowej Skale stanowi idealne miejsce na jednodniową wycieczkę, romantyczny spacer czy rodzinne zwiedzanie. Niewiele jest miejsc, w których historia tak harmonijnie współgra z naturą. Źródło: National Geographic Traveler Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Tajemnicza babka Łokietka. Mąż miał ją przywieźć z wyprawy krzyżowej
Nosiła nietypowe wówczas imię, wydawała unikatową pieczęć, a według przekazów kronikarskich pochodziła aż z dalekiej Bułgarii. Historia księżnej opolsko-raciborskiej Wioli od lat fascynuje badaczy, którzy wysuwają coraz odważniejsze teorie na jej temat.
W tym artykule: Skąd pochodziła księżna opolska Wiola? Bułgarka, Węgierka, Rusinka, a może… Polka? Kim był Kazimierz I, tajemniczy książę krzyżowiec W trosce o synów Księżna opolska – dobrodziejka Kościoła Małżeństwa przedstawicieli dynastii Piastów miały przede wszystkim charakter polityczny. Kandydatek na żonę najczęściej szukano u najbliższych sąsiadów. Wśród księżnych piastowskich nie brakowało więc kobiet z dynastii Przemyślidów, Rurykowiczów czy Arpadów. A także z niemieckich rodów królewskich i książęcych. Na tle innych mariaży polskich królów i książąt małżeństwo księcia opolsko-raciborskiego Kazimierza I z Wiolą, która miała być z pochodzenia Bułgarką, wydaje się dosyć zaskakujące. Zdaniem części badaczy władca Opola poznał swoją żonę w czasie piątej wyprawy krzyżowej. Ich małżeństwo było inicjatywą króla Węgier Andrzeja II. Problem w tym, że nie ma całkowitej pewności, czy Kazimierz brał w ogóle udział w krucjacie. Ani nawet czy jego wybranka faktycznie pochodziła z Bułgarii. Skąd pochodziła księżna opolska Wiola? Pochodzenie Wioli od lat budzi wśród badaczy spory. W zachowanych dokumentach próżno szukać wzmianki o jej rodzicach. Dopiero Jan Długosz w pisanych w drugiej połowie XV wieku „Rocznikach czyli kronikach sławnego Królestwa Polskiego” wspomina, że była ona z pochodzenia Bułgarką. Władysław Dziewulski uważał, że Wiola była przedstawicielką dynastii Asenowiczów – córką cara Bułgarii Kałojana lub jego następcy Boriła. Jako że noszone przez nią imię ma łacińskie (a nie greckie) pochodzenie, musiała urodzić się krótko po unii kościoła Bułgarii z Rzymem w 1204 r. Dziewulski domniemywał, że chrzest carówny odbył się w czasie wizyty w Tyrnowie (ówczesnej stolicy Bułgarii) kardynała Leona Brancaleonego, który 7 listopada 1204 r. konsekrował arcybiskupa Bazylego na prymasa Bułgarii. Jego ród pochodził z północnych Włoch, a św. Wiola była otoczona kultem w położonej na tym obszarze Weronie. Chociaż hipoteza Dziewulskiego początkowo spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem wśród badaczy, z czasem została podana w wątpliwość. Badacz dziejów Bałkanów Wincenty Swoboda zauważył, że przymiotnik „bułgarska” nie zawsze oznaczał u Długosza „konkretny związek z etnosem bułgarskim”. Jego zdaniem księżna opolska Wiola mogła pochodzić z Węgier lub Rusi, choć sam nie wskazał, kto mógłby być jej ojcem. Bułgarka, Węgierka, Rusinka, a może… Polka? O krok dalej poszedł Jerzy Horwat, autor książki „Piastowie górnośląscy”. Horwat wysunął przypuszczenie, że Wiola mogła być córką króla Węgier Emeryka. Dałaby zatem synowi imię Władysław na cześć swojego zmarłego w dzieciństwie brata Władysława III. Horwat dopuszczał też jej pochodzenie od króla Węgier Beli III i jego drugiej żony Małgorzaty z dynastii Kapetyngów. Dodawał, że być może w nawiązaniu do francuskich przodków księżnej w herbie Piastów opolskich złoty orzeł został umieszczony na niebieskim tle. Drugie małżeństwo Beli III powszechnie uchodzi jednak za bezpotomne. Warto w tym miejscu wspomnieć, że już przedwojenny historyk Stanisław Kętrzyński wnioskował na podstawie imienia Wioli, iż pochodziła nie z Bułgarii, a z jakiejś rodziny weneckiej lub francuskiej osiadłej na terenie Bizancjum, Bałkanów czy nawet Azji. Jadwiga Andegaweńska – rekonstrukcja twarzy. Jak wyglądała młodziutka królowa Polski i skąd to wiemy? Chociaż nie zachował się żaden jej portret namalowany za życia, to wiemy, że była wysoka, miała blond włosy, wysokie czoło i smukły nos. Jadwiga Andegaweńska, jedna z dwóch kobiet koro... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/jadwiga-andegawenska-rekonstrukcja-twarzy-jak-wygladala-mlodziutka-krolowa-polski-i-skad-to-wiemy-fot-maria-poprzecka-polskie-malarstwo-salonowe-1991-17c2c35.jpg" width="938" height="471" alt="Jadwiga Andegaweńska – rekonstrukcja twarzy. Jak wyglądała młodziutka królowa Polski i skąd to wiemy? (fot. Maria Poprzęcka "Polskie malarstwo salonowe", 1991)" title="Jadwiga Andegaweńska – rekonstrukcja twarzy. Jak wyglądała młodziutka królowa Polski i skąd to wiemy? (fot. Maria Poprzęcka "Polskie malarstwo salonowe", 1991)" /> W ostatnim czasie pojawiła się kolejna dość zaskakująca teoria dotycząca Wioli. Pisarka i publicystka Renata Schumann zasugerowała, że mogła być ona… przedstawicielką opolskiej linii Odrowążów. Argumenty na korzyść tej tezy są jednak dosyć słabe – przede wszystkim imię nawiązujące do kwiatów, podobnie jak imię Hiacynt, którym posługiwał się św. Jacek Odrowąż. Nie może zatem dziwić, że historycy zgodnie odrzucili ten kontrowersyjny pomysł. Większą wartość ma natomiast spostrzeżenie Schumann, że wyrażenie „z Bułgarii” wcale nie musi oznaczać dynastycznego pochodzenia. Na opolskim dworze przebywał choćby rycerz o imieniu Wasyl, być może Bułgar z pochodzenia, a więc potencjalny ojciec księżnej. Ze wszystkich dotychczas wysuwanych teorii największą popularnością cieszy się jednak ta o pochodzeniu Wioli z bułgarskiej dynastii carskiej, chociaż trzeba ją oznaczyć dużym znakiem zapytania. Kim był Kazimierz I, tajemniczy książę krzyżowiec Data i okoliczności małżeństwa Wioli z księciem opolsko-raciborskim Kazimierzem I także stanowią od lat przedmiot badań historyków. Władysław Dziewulski uznaje Kazimierza za niewymienionego z imienia polskiego księcia, który brał udział w zorganizowanej przez króla Węgier Andrzeja II piątej wyprawie krzyżowej w latach 1217–1218 i o którym wspominał w dokumencie z 1246 r. król Węgier Bela IV. Podczas powrotu z wyprawy doszło do zaręczyn córki węgierskiego monarchy z carem Bułgarii Iwanem Asenem II. Zdaniem Dziewulskiego mogło wówczas dojść także do zaręczyn, a następnie małżeństwa opolskiego księcia. Jerzy Horwat, który widział we Wioli księżniczkę węgierską, także wiązał to małżeństwo z udziałem Kazimierza I w krucjacie, lecz w nieco inny sposób. Przypuszczał, że opolski władca poślubił krewną Andrzeja II tuż przed wyruszeniem z nim do Ziemi Świętej oraz był tożsamy z rycerzem węgierskim i krewnym węgierskiego króla, którego oddział został pokonany w styczniu 1218 r. w górach Libanu. Sam jednak nazwał swoje spostrzeżenie jedynie „daleko idącym domysłem”. Część badaczy, m.in. wspomniany już Wincenty Swoboda, odrzuca jednak identyfikację Kazimierza I z uczestnikiem piątej wyprawy krzyżowej. A co za tym idzie nie wiąże z ową wyprawą jego małżeństwa. Równie dużą popularnością cieszy się bowiem teoria, że Piastem krzyżowcem był władca Wielkopolski Władysław Odonic – jej zwolennikami są choćby biografowie księcia Krzysztof Witkowski i Sławomir Pelczar. Najbezpieczniej więc przyjąć, że Wiola i Kazimierz I wzięli ślub między 1212 a 1220 r., prawdopodobnie w 1217 lub 1218 r. Z małżeństwa tego pochodziło czworo dzieci – synowie Mieszko Otyły i Władysław, którzy rządzili kolejno księstwem opolsko-raciborskim, oraz córki: Więcesława, norbertanka w klasztorze w Czarnowąsach, i Eufrozyna, żona księcia kujawskiego Kazimierza i matka króla Władysława Łokietka. W trosce o synów Pierwsze pewne wiadomości na temat Wioli pojawiają się dopiero po śmierci jej męża Kazimierza I, który zmarł 13 maja 1230 r. Przejęła ona wówczas rządy regencyjne w księstwie opolsko-raciborskim w imieniu swoich małoletnich synów Mieszka i Władysława. Nie tylko wystawiała samodzielnie dokumenty jako „z Bożej łaski księżna Opola”, ale też zaczęła posługiwać się własną pieczęcią. Pieczęć ukazuje ją w czepku na tronie i z dwoma synami po bokach, których trzyma za ręce. Taki wizerunek służy podkreśleniu, że to właśnie ona sprawuje opiekę nad Mieszkiem i Władysławem. Historyk Zenon Piech określił ją mianem jednej z najbardziej oryginalnych pieczęci czasów średniowiecza, a inny badacz Marian Gumowski zauważył jej podobieństwo do pieczęci używanych w owym czasie we Francji. Księżna przejęła też najprawdopodobniej po zmarłym mężu bicie monety, do czego prawo miał wyłącznie władca. Ambicje Wioli jako regentki spotkały się z odpowiedzią ze strony księcia śląskiego Henryka I Brodatego, który rościł sobie prawo do opieki nad małoletnimi książętami. Obawiając się o przyszłość swoich synów, księżna wystosowała skargę do papieża Grzegorza IX. Papież dokumentem z 3 grudnia 1233 r. wziął ją wraz z dziećmi w opiekę oraz polecił arcybiskupowi gnieźnieńskiemu Pełce i biskupowi wrocławskiemu Tomaszowi, aby zadbali o jej bezpieczeństwo. Ostatecznie Wiola i Henryk doszli do porozumienia. Na jego mocy książę przejął kuratelę nad Mieszkiem i Władysławem, jak również zwierzchnictwo nad księstwem opolsko-raciborskim. Wszelkie decyzje dotyczące księstwa podejmował jednak w porozumieniu z Wiolą, o czym świadczy choćby dokument z 1234 r. potwierdzający nadania Kazimierza I dla klasztoru norbertanek w Czarnowąsach. Umieszczone są na nim pieczęci Henryka I Brodatego oraz Wioli z tytułem księżnej opolskiej. Po śmierci Brodatego w marcu 1238 r. Mieszko, starszy syn Kazimierza I i Wioli, rozpoczął samodzielne rządy w księstwie opolsko-raciborskim. Księżna otrzymała wówczas od księcia Henryka II Pobożnego (zdaniem części badaczy jeszcze od jego ojca Henryka I Brodatego) ziemię kaliską i rudzką, do której udała się ze swoim młodszym synem Władysławem. Tam przez kolejne trzy lata sprawowała rządy regencyjne w jego imieniu. Kiedy w 1241 r. Władysław osiągnął wiek sprawny, dopuścił matkę do współrządów. 25 marca 1243 r. księżna brała udział w zjeździe w Mechnicy, na którym jako „z Bożej łaski księżna Kalisza” zwolniła wieś Poniszowice pod Bytomiem od ciężarów wojskowych i obowiązku utrzymania psów książęcych i psiarzy. Wioli i jej synowi nie było jednak dane długo cieszyć się spokojem. W 1244 r. ziemia kaliska została zajęta przez rycerzy wielkopolskich, którzy przekazali ją w ręce księcia Przemysła I. Pięć lat później Władysław stracił także ziemię rudzką. Księżna opolska – dobrodziejka Kościoła Dużym wstrząsem była zapewne dla Wioli przedwczesna śmierć starszego syna Mieszka, który zmarł w październiku 1246 r. w wieku zaledwie 26 lat. Na mocy sporządzonego przez niego testamentu Wiola otrzymała grody Cieszyn i Racibórz z dochodami (z wyjątkiem całego czynszu rocznego, przeznaczonego przez księcia na spłatę długów oraz jałmużnę dla wykonawców jego testamentu – biskupa wrocławskiego Tomasza I i przeora zakonu dominikanów w Raciborzu). Władysław Dziewulski przypuszczał, że to hojne nadanie dla Wioli ze strony Mieszka mogło być formą zadośćuczynienia za to, że nie pomógł jej i Władysławowi w czasie najazdu Wielkopolan na Kalisz. Wzorem wielu kobiet czasów średniowiecza Wiola dużo uwagi poświęcała sprawom Kościoła, na rzecz którego na przestrzeni lat dokonywała licznych nadań. Najprawdopodobniej to właśnie ona wraz z synem Mieszkiem ufundowała kolegiatę Świętego Krzyża w Opolu, a także namówiła go, aby sprowadził do miasta franciszkanów. Odegrała też znaczącą rolę w fundacji klasztoru dominikanów w Raciborzu. Nie dożyła jednak momentu, w którym dominikanie otrzymali od jej syna Władysława plac pod zabudowę klasztoru i kościoła, ogród oraz dom. Po śmierci starszego syna opuściła Rudę, a ostatnie lata życia spędziła najprawdopodobniej w Opolu. Zmarła 7 września 1251 r. i zapewne spoczęła obok męża w klasztorze norbertanek w Czarnowąsach. ŹRÓDŁO: National Geographic Polska Nasz ekspert Marek Teler Dziennikarz, popularyzator historii, bloger. Absolwent Wydziału Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii Uniwersytetu Warszawskiego. Autor książek „Kobiety króla Kazimierza III Wielkiego", „Zapomniani artyści II Rzeczypospolitej", „Zagadka Iny Benity". „ AK-torzy kontra kolaboranci" (Nagroda Klio III stopnia w kategorii varsaviana) i „Upadły amant. Historia Igo Syma". Publikował na łamach magazynów „Focus Historia” i „Skarpa Warszawska” oraz na portalu historycznym Histmag.org.
„Tyle słońca w całym mieście”. Odwiedziłem perłę południowej Polski
Opole to nie tylko stolica polskiej piosenki. Jedno z najstarszych miast w Polsce ma do zaoferowania znacznie więcej niż późnowiosenny festiwal. Do Opola pojechałem w poszukiwaniu bogatej piastowskiej historii miasta, rozśpiewanych murali i rewelacyjnej kuchni śląskiej.
W tym artykule: Opole piastowskie i... włoskie Prosta i przepyszna kuchnia opolska Przebojowe Opole Co zobaczyć w Opolu Opole – Informacje praktyczne Do najmniejszej stolicy wojewódzkiej w Polsce wybierałem się już od dawna. Nareszcie udało mi się zaplanować tu weekend. Miasto, które kojarzy się przede wszystkim z Krajowym Festiwalem Piosenki Polskiej, zachwyciło mnie nie tylko wesołą, rozśpiewaną atmosferą, ale również urokliwymi uliczkami pełnymi barów i kawiarni. Ktoś mi powiedział, że Opole to „mały Wrocław”. Jest w tym odrobina prawdy, choć należy zaznaczyć, że stolica Opolszczyzny ma również swój własny niepowtarzalny urok. Opole piastowskie i... włoskie Wieżę Piastowską zna każdy, kto choć raz oglądał relację z opolskiego Festiwalu. XIII-wieczna ceglana konstrukcja to jedyna pozostałość po zamku na nadodrzańskiej wyspie Pasieka. Zamek – niezaprzeczalnie nawiązujący do słowiańskich korzeni tych ziem – rozebrali w 1928 roku Niemcy. W miejscu dawnej średniowiecznej konstrukcji stanął modernistyczny gmach służący niemieckiej administracji. Samą wieżę udało się zachować. Do dzisiaj – choć z lekko zmienionym hełmem i nową iglicą – jest uznawana za jeden z symboli miasta. Kuszony obietnicą najlepszej panoramy miasta, wspinam się z przewodnikiem po 164 stopniach na szczyt Wieży Piastowskiej. Wejście nie jest męczące, bo w drodze na górę można zatrzymać się na kilku mniejszych piętrach i obejrzeć fotografie przedwojennego Opola. Na najwyższym tarasie rozpościera się pocztówkowy widok nie tylko na Opole, ale także na Górę Świętej Anny oraz na położoną już po czeskiej stronie Ziemię Opawską. „Witam na opolskiej Krzywej Wieży” – pozdrawia nas pan Maciej, lokalny przewodnik. Będąc na górze tego nie czuję, ale od czasu rozebrania zamku wieża rzeczywiście pochyla się 1,5 stopnia w jedną stronę. W Opolu nawiązań do Italii nie brakuje. Opolska Wenecja rozciąga się wzdłuż bulwarów nad malowniczym Kanałem Młynówka. W jednej z książek o Opolu czytam, że to „najbardziej urokliwe i romantyczne miejsce” w mieście. Trudno odmówić takiej opinii racji. Stare XIX- i XX-wieczne kamienice zjawiskowo odbijają się tu od lustra wody. Po kanale kursują małe stateczki, a trasy wśród bulwarów szczególnie polubili biegacze. Mnie to nie dziwi, więc od razu zapisuję w notesie, by podczas następnej podróży do Opola koniecznie spakować buty do biegania. Ciekawostki o Opolu. Z czego słynie Stolica Polskiej Piosenki? Zebrane poniżej ciekawostki o Opolu pozwolą poznać miasto z zupełnie innej strony. I pewnością zaskoczą nie tylko odwiedzających, ale również mieszkańców Stolicy Polskiej Piosenki. Prosta i przepyszna kuchnia opolska Na pierwszy prawdziwie śląsko-opolski posiłek trafiam do restauracji Mąka i Wół (ul. Szpitalna 13), gdzie można usiąść na jednym z tarasów nad Kanałem Młynówka. To tu podobno podają jedną z najlepszych rolad śląskich w Opolu. Ogromna porcja mięsa wołowego z pysznymi kluskami śląskimi i modrą kapustą kosztuje 54 zł, ale danie jest warte każdej złotówki. Delikatne mięso i znakomite dodatki załatwiają sprawę. Z Mąki i Wołu wychodzę syty, ale szczęśliwy. Wiem, że jestem na Śląsku. Choć Opole jest dzisiaj stolicą odrębnego województwa, miasto przez wieki uchodziło za tradycyjną stolicę Górnego Śląska. Lokalna kuchnia ma więc wiele wspólnego z tym, co je się w innych częściach Śląska. Poza opolską roladą wołową z kluskami ważne są tutaj również zupy i surówki. Podobne w opolskich domach powstaje najsmaczniejsza mizeria w Polsce – podawana zawsze z koperkiem i z kwaśną śmietaną. Znajomi Opolanie zabierają mnie do – jak twierdzą – jednej z najbardziej kultowych opolskich restauracji. Starka (ul Ostrówek 19) oferuje kuchnię rodzinną. I to dosłownie. Restauracja jest prowadzona przez małżeństwo Krzysztofa i Iwonę Cebulów oraz ich dwóch synów. W swojej kuchni pani Iwona zostawia całe serce. W starce można zjeść znakomitą kaczkę – oczywiście z kluskami – wołowe medaliony i doskonałą zupę grzybową. Przebojowe Opole „Tyle słońca w całym mieście. Nie widziałeś tego jeszcze" – przebój Anny Jantar rozbrzmiewa wokół opolskiego stawu zamkowego. Nie mam wątpliwości, że trafiłem do jednego z najweselszych miast w Polsce. Polska muzyka jest tu obecna w zasadzie wszędzie. Na ulicach, w galeriach, w parkach. Naturalnych rozmiarów pomniki polskich artystów i kolorowe murale przyciągają nie tylko turystów. To również ulubione miejsca spotkań mieszkańców miasta. Samych murali jest już w Opolu pięć. Każdy w innym stylu malarskim. Przedstawiają: Michała Bajora, Krzysztofa Krawczyka, Andrzeja Nowaka, Annę Jantar i Zbigniewa Wodeckiego. Krajowy Festiwal Piosenki w Opolu to jeden z najstarszych europejskich festiwali. Choć poświęcony wyłącznie polskiej muzyce, każdego roku przyciąga przed telewizory miliony telewidzów. Tuż obok zbudowanego blisko 60 lat temu Amfiteatru Tysiąclecia znajduje się najbardziej rozśpiewane i roztańczone muzeum w Polsce. Muzeum Polskiej Piosenki (ul. Piastowska 14a) to instytucja multimedialna. Można tu posłuchać setek archiwalnych nagrań, zajrzeć do szaf z kostiumami gwiazd, a nawet nagrać własny przebój w jednym z profesjonalnych studiów fonograficznych. Śladów i pamiątek po polskich artystach nie brakuje też na ulicach miast. W 2004 roku w Opolu wystartowała Aleja Gwiazd Polskiej Piosenki. Dziś znajduje się tu kilkadziesiąt odlanych w brązie płyt z autografami piosenkarzy, kompozytorów i tekściarzy. Aleja prowadzi aż do Opolskiego Rynku. Co zobaczyć w Opolu Aby zobaczyć wszystkie atrakcje miasta, warto się wybrać do Opola przynajmniej na weekend. Na listę do odwiedzenia warto dodać: Amfiteatr Tysiąclecia i Muzeum Polskiej Piosenki – oczywisty „must" podczas wizyty w Opolu; Rynek z Ratuszem – to tu stoi słynny pomnik księcia Kazimierza Opolskiego; Opolską Wenecję i Bulwary nad Młynówką – szczególnie malowniczo prezentują się po zachodzie słońca; „Zielony Mostek" – zwany również „Mostem Zakochanych", jest uznawany za jeden z najpiękniejszych mostów pieszych w Polsce; Wzgórze Uniwersyteckie – z niezwykłymi rzeźbami polskich artystów; Kamienicę Czynszową – dawna kamienica, w której mieszkania zaaranżowano w stylu kolejnych epok XX wieku; Muzeum Wsi Opolskiej – ta ogromna ekspozycja na świeżym powietrzu to podróż w czasie do dawnego życia codziennego poza miastem; Wyspę Bolko – opolski „Central Park”. Opole – Informacje praktyczne Do Opola łatwo dojechać koleją z całej Polski. Pociąg z Warszawy jedzie ok. 3 godzin, z Trójmiasta 6 godzin, a z Poznania 2,5 godziny. W Opolu jest kilka większych hoteli i sporo małych hoteli butikowych. W sezonie letnim, zwłaszcza w przypadku pobytu podczas Festiwalu Piosenki Polskiej oraz podczas Dni Opola, nocleg warto rezerwować wcześniej. Poza wymienionymi w artykule restauracjami polecam: naleśnikarnię Grabówka (ul. Mozarta 2), restaurację Radiową (ul. Strzelców Bytomskich 8) restaurację Laba (ul. Spacerowa 16). Świetną kawę podają w klubokawiarni Opo (ul. Krakowska 32). Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska". Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów w technologiach. Miłośnik tenisa i europejskich stolic.
Ciekawostki o Opolu. Z czego słynie Stolica Polskiej Piosenki?
Zebrane poniżej ciekawostki o Opolu pozwolą poznać miasto z zupełnie innej strony. I pewnością zaskoczą nie tylko odwiedzających, ale również mieszkańców Stolicy Polskiej Piosenki.
W tym artykule: Winda paternoster Stolica Europejskiego Cementu Emin Pasza – sławny podróżnik z Opola Król Jan Kazimierz w Opolu i wezwanie do walki ze Szwedami Akustyka i inne tajemnice dworca kolejowego Opole Główne Itaka i Sindbad są z Opola Muzeum Lamp Rentgenowskich Zapach kawy Inka Stolica Europejskiego Cementu. Jedyne w kraju, a może i na świecie Muzeum Lamp Rentgenowskich. Oraz miejsce, gdzie produkowano najsłynniejszą polską kawę. Te i inne ciekawostki o Opolu mogą was naprawdę zaskoczyć. Winda paternoster Mało kto wie, że w Opolu działają dwie wyjątkowe windy, zwane paternoster lub paciorkowymi. Jedna z nich znajduje się w budynku Urzędu Wojewódzkiego (dawny gmach Rejencji Opolskiej), a druga w Komendzie Wojewódzkiej Policji (dawny gmach Kolei Górnośląskich). Tę pierwszą można oglądać, a nawet przejechać się w ściśle wyznaczonych przez urząd godzinach – w czasie rozpoczęcia i zakończenia pracy przez urząd. A cóż jest w nich wyjątkowego? Otóż są one w ciągłym ruchu, nie posiadają drzwi, żadnych przycisków, a do kabiny można wsiąść „w biegu”. Osoby nieobeznane z ich specyfiką wpadają czasami w panikę, kiedy nie uda im się wysiąść na ostatniej kondygnacji, a potem kabina zmienia pion i kierunek jazdy. W Polsce (tylko na obszarach należących kiedyś do Niemiec) działa prawdopodobnie tylko pięć tego typu wind. Dwie z nich znajdują się właśnie w Opolu. Stolica Europejskiego Cementu O tym, że Opole to Stolica Polskiej Piosenki, wie każdy. Ale tylko nieliczni wiedzą, że Opole było także Stolicą Europejskiego Cementu. Tylko w tym jednym niewielkim mieście przed 1945 rokiem funkcjonowało aż 9 cementowni. Dość powiedzieć, że cement portlandzki z Opola był uważany za najwyższej jakości w całej Europie. To z niego wybudowano m.in. Halę Stulecia we Wrocławiu. W Opolu wystarczy odsłonić wierzchnią warstwę gleby, żeby natrafić na margiel, a kredą z ziemi dzieci często pisały po chodnikach. Dzisiaj niewiele jest już miejsc przypominających o dawnej, przemysłowej świetności miasta. Są to m.in.: ostatnia działająca cementowania „Odra”, Centrum „Dom Expo” – funkcjonujące w murach dawnej cementowni „Silesia”, secesyjna fontanna „Opolska Ceres”, popiersie bogini Junony. Ważnym elementem struktury miasta są zalane wyrobiska margla. Czyli opolskie kamionki: „Piast” (stworzono tu nowoczesną strefę rekreacyjną z parkiem, boiskami, pomostami, centrum nurkowania oraz wyeksponowano pozostałości zabudowań cementowni), „Bolko” (letnie kąpielisko miejskie), „Silesia”. Ciekawostki o Szczecinie. 10 nieznanych faktów na temat stolicy Pomorza Zachodniego Przedstawione ciekawostki o Szczecinie to zbiór niezwykle interesujących i czasami mało znanych faktów, o których warto wiedzieć. Niezależnie od tego, czy jest się mieszkańcem stolicy Zach... Emin Pasza – sławny podróżnik z Opola Urodził się w Opolu w 1840 roku, w żydowskiej rodzinie jako Izaak Schnitzer. W wieku 6 lat został ochrzczony w protestanckim kościele i odtąd nosił imię Eduard Karol Oskar Teodor Schnitzer. Studiował medycynę we Wrocławiu, Berlinie i Królewcu, a potem szukał swojej życiowej drogi, podróżując po świecie. Chciał zaciągnąć się do armii meksykańskiej, potem został lekarzem wojskowym w armii tureckiej, przybierając imię Tabib Effendi. Wiele podróżował po Bałkanach i Azji Mniejszej, uczył się języków, przeszedł na islam i zmienił imię na Mehmed. W końcu w 1876 roku otrzymał od Anglików ofertę pracy jako wyższy urzędnik, co wiązało się z przyjazdem do Chartumu. Niedługo potem otrzymał tytuł beja i został mianowany gubernatorem Ekwatorii w Sudanie. Mniej więcej w tym czasie zaczął posługiwać imieniem Emin Pasza. Założył pierwszy szpital dla rdzennych mieszkańców Afryki, zwalczał handlarzy niewolników. Organizował liczne wyprawy badawcze z zakresu meteorologii, etnografii, ornitologii. Odkrył nowe rzeki, wiele gatunków zwierząt. Stał się przez to bardzo sławny w ówczesnej Europie i trafił do panteonu wielkich Niemców. Ożenił się z Abisynką, miał z nią syna i córkę. W 1882 roku w Sudanie wybuchło powstanie, a Emin Pasza ze swoją armią stawiał skuteczny opór rebeliantom. Rrozpoczęto też produkcję cygar „Emin Pasza”. Po wielu perypetiach, pojawił się na wschodnim wybrzeżu Afryki i zgłosił się na służbę u Niemców. Wtedy był nazywany nawet następcą Krzysztofa Kolumba. W wieku 52 lat został zamordowany przez handlarzy niewolników w pobliżu jeziora Tanganika, a jego ciała nigdy nie odnaleziono. Ciekawostką jest, że Emin Pasza został wspomniany na kartach powieści „W pustyni i w puszczy”. Jednej z zatok Jeziora Wiktorii w Afryce nadano imię Emina Paszy. Przez krótki czas był on patronem jednej z ulic Opola, a w centrum miasta z powodzeniem działała gospoda „Zum weissen Pascha” (Pod białym Paszą). Dzisiaj w miejscu rodzinnego domu Emina Paszy przy skwerze Heleny Lehr znajduje się tablica pamiątkowa. Król Jan Kazimierz w Opolu i wezwanie do walki ze Szwedami Podczas potopu szwedzkiego król Polski Jan Kazimierz wraz z całym dworem schronił się na zamku w Głogówku na Śląsku, u rodziny Oppersdorfów. W 1655 roku przybył do Opola i zatrzymał się w „Kamienicy Książęcej” w rynku, będącej własnością hrabiego Oppersdorfa. 20 listopada 1655 roku w sąsiednim klasztorze oo. franciszkanów król polski wydał uniwersał opolski, wzywający wszystkich Polaków do powstania przeciwko Szwedom. Ciekawostką jest, że w „Potopie” Henryka Sienkiewicza opisane zostały wszystkie wspomniane tutaj fakty. Sama kamienica książęca została zbudowana w XVI wieku, a jej kształt pochodzi z XVII wieku. Detale architektoniczne w stylu klasycystycznym pochodzą już z XIX wieku. W kamienicy od 1824 roku do lat 50. XX wieku działała nieprzerwanie apteka „Pod Lwem”. Figura Lwa obecna jest wciąż we wnęce elewacji. Kamienica jako jedna z nielicznych w rynku nie ucierpiała w trakcie II wojny światowej. Akustyka i inne tajemnice dworca kolejowego Opole Główne Gmach dworca kolejowego w Opolu jest wyjątkowy z wielu względów. Stojąc w holu głównym, w miejscu starej przechowalni bagażu, możemy słyszeć dokładnie wypowiadane słowa przez osobą stojącą przy kasie biletowej numer 1. I to pomimo zapowiedzi z megafonu czy innych hałasów, które powinny nam w tym przeszkodzić. To naprawdę działa. Mało kto wie, że opolski dworzec posiada aż cztery tunele: przejście pomiędzy peronem 1. i peronem 2., przejście pomiędzy budynkiem frontowym (wejście na dworzec) a holem budynku głównego, tunel towarowy, w ciągu którego obecnie znajdują się windy i toalety oraz niedostępny i najmniej znany tunel pocztowy, prowadzący z poczty głównej do magazynów przy peronie 1. Dodatkowo wyjątkowym jest to, że perony na dworcu zostały wybudowane po łuku, a nie na wprost. Dworzec powstał w 1899 roku, a tunel pomiędzy budynkiem frontowym a holem głównym w 1926 roku. Projektantem dworca był Paul Thoemer, który zaprojektował również bliźniaczy dworzec w Gdańsku. Itaka i Sindbad są z Opola Największe biuro podróży w Polsce – Itaka – oraz największy krajowy przewoźnik autokarowy – Sindbad – mają główne siedziby w Opolu. Tak było od początku. Sindbad powstał jeszcze w czasach PRL – w 1983 roku, a Itaka po upadku muru berlińskiego – w 1989 roku. W obu przypadkach to wciąż 100% polskiego kapitału. Sindbad słynie z tego, że posiada najnowocześniejszą flotę autokarową i stałą umowę współpracy z niemieckim producentem autobusów – Setra. Itaka z kolei przejęła czeskie biuro podróży Čedok, weszła na rynek litewski oraz kupuje własne hotele w różnych częściach świata. Ciekawostki o Szczecinie. 10 nieznanych faktów na temat stolicy Pomorza Zachodniego Przedstawione ciekawostki o Szczecinie to zbiór niezwykle interesujących i czasami mało znanych faktów, o których warto wiedzieć. Niezależnie od tego, czy jest się mieszkańcem stolicy Zach... Muzeum Lamp Rentgenowskich Jedyne w Europie i prawdopodobnie jedyne na świecie Muzeum Lamp Rentgenowskich znajduje się na Politechnice Opolskiej w Opolu. Zostało stworzone w 2011 roku na bazie prywatnej kolekcji dr inż. Grzegorza Jezierskiego, która jest tworzona od 2005 roku. Wszystkie prezentowane eksponaty muzealne, a jest ich około 1200, pochodzą z darowizn od około 500 darczyńców z 25 krajów świata. Jest to największa na świecie kolekcja lamp rentgenowskich oraz kenotronów (lamp prostowniczych, tzw. wentyli współpracujących z lampami rentgenowskimi). Są jeszcze na świecie inne muzea, gdzie lampy rentgenowskie stanowią tylko niewielką część kolekcji, jak np. Muzeum Rentgena w Niemczech. Muzeum można zwiedzać tylko po wcześniejszym umówieniu się. Zapach kawy Inka W zakładach Ovita Nutricia w latach 1973–2003 produkowano słynną kawę Inka. Ta kawa zbożowa instant była w okresie niedoborów PRL tanim substytutem kawy. Produkowano jej ogromne ilości, była hitem eksportowym do ZSRR czy na Węgry. Była również przedmiotem prywatnego eksportu, ponieważ wywożono ją np. do Bułgarii na handel. Każdy rodowity opolanin pamięta intensywny zapach kawy Inka unoszący się nad miastem, który zwiastował przeważnie nadejście deszczu. Przed przejściem frontu atmosferycznego, który przynosi deszcz, wiatr zazwyczaj wieje z południowego wschodu, dlatego nawiewał zapach Inki nad centrum miasta. Dzisiaj opolska Nutricia jest częścią koncernu Danone i światowym potentatem w produkcji żywności dla niemowląt oraz żywności specjalnego przeznaczenia medycznego.
„Cuda Polski 2023”: lista miejsc nominowanych w plebiscycie Travelera [woj. dolnośląskie i opolskie]
Ruszamy w góry, nad morze, nie zapominając o środkowej części kraju. W ogłoszonym przez miesięcznik National Geographic Traveler plebiscycie „Cuda Polski 2023” wspólnie z czytelnikami wybierzemy najciekawsze miejsca nad Wisłą.
W tym artykule: Cuda Polski National Geographic Traveler 2023: nominacje z województwa dolnośląskiego Cuda Polski National Geographic Traveler 2023: nominacje z województwa opolskiego 23 czerwca wystartował wakacyjny plebiscyt Travelera „Cuda Polski 2023”, w którym o miano „cudu” powalczą wciąż turystycznie nieodkryte atrakcje z każdego województwa. O tym, kto zwycięży zadecydują czytelnicy w głosowaniu internetowym. Poniżej przedstawiamy nominowanych z Dolnego Śląska i Opolskiego. Cuda Polski National Geographic Traveler 2023: nominacje z województwa dolnośląskiego Kopalnia Złota w Złotym Stoku. Kopalnia Złota stworzyła wokół autentycznego dziedzictwa przemysłowego regionu wyjątkową atrakcję, prezentując ją w sposób interesujący dla osób w każdym wieku. Podstawowa atrakcja, jaką jest trasa turystyczna, została uzupełniona o wszelkie zaplecze turystyczne, a dodatkowo od lat jest wzbogacana o coraz to nowe, znaczące elementy, dzięki którym warto jest w to miejsce wracać (Średniowieczny Park Techniki, Sztolnia Orchowa, Stara Kruszarnia, Muzeum Ziemi Złotostockiej). Kopalnia Złota została też doceniona w wielu konkursach w kraju i za granicą, w tym m.in. Złotym Certyfikatem Polskiej Organizacji Turystycznej. Stawy Milickie. Obszar Stawów Milickich obejmuje około 77 km kw. unikatowego na skalę światową rezerwatu. Założone przez pięcioma wiekami stawy w całości znajdują się w Parku Krajobrazowym Doliny Baryczy i stanowią przykład współistnienia funkcji przyrodniczej i turystycznej z gospodarką rybacką. Miasto Bardo. Położone pomiędzy zboczami Gór Bardzkich miasteczko stanowi naturalną bramę do Ziemi Kłodzkiej. Zbudowane na wzgórzu, warstwowo, zachowało swój dawny charakter. A pamięta jeszcze historię z X wieku, kiedy znajdowało się szlaku bursztynowym. Cuda Polski National Geographic Traveler 2023: nominacje z województwa opolskiego Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu. Miejsce jest obowiązkowym punktem każdej wycieczki, bo przecież gdzie, jak nie w rozśpiewanym Opolu – Stolicy Polskiej Piosenki – mogło powstać takie miejsce. Otwarte w 2016 r. muzeum jest jedną z niewielu tego typu placówek w Europie. Park Nauki i Rozrywki Jurapark Krasiejów. To właściwie dwa powiązane ze sobą obiekty: JuraPark Krasiejów i Park Nauki i Ewolucji Człowieka. Na odwiedzających czeka tu m.in. 300-metrowe kino na kołach, zabierające swoich pasażerów w niezwykłą, interaktywną podróż poprzez dzieje naszej planety. Twierdza Nysa. Miasto zwane „Śląskim Rzymem” to urokliwe miejsce z licznymi, bezcennymi zabytkami i potężną, jedną z najsilniejszych i najnowocześniejszych twierdz XIX-wiecznej Europy. W centrum miasta znajduje się Bastion św. Jadwigi, czyli część miejskich fortyfikacji wzniesionych w XIV wieku. Weź udział w plebiscycie „Cuda Polski National Geographic Traveler 2023” i wytypuj najciekawsze miejsca w Polsce. Głosy można oddawać za pośrednictwem strony cudapolski.national-geographic.pl. Głosowanie potrwa do 16 lipca, a laureatów tegorocznej edycji wydarzenia poznamy 24 lipca.
Miedzianka Fest wraca po przerwie. W tym roku wydarzenie dosłownie rusza w drogę
Na trasie tegorocznej edycji festiwalu Miedzianka po Drodze znajdą się: Gliwice, Racibórz, Nysa, Opole, Pleszew, Złoty Stok i Sierosław w podpoznańskiej gminie Tarnowo Podgórne. Impreza rozpocznie się oczywiście w miejscu swoich narodzin, czyli w Miedziance na Dolnym Śląsku.
W tym artykule: Miedzianka Po Drodze. Festiwal rusza w podróż po kraju Tegoroczny program festiwalu odbywa się pod hasłem „Literatura niepraktyczna” Po dwuletnie przerwie literacki festiwal Miedzianka Fest wraca w odmienionej formie. Tym razem to nie miłośnicy książek przyjadą do Miedzianki, a Miedzianka przyjedzie do nich. Nie zmienia się to, że uczestników czeka kilka dni inspirujących spotkań z ulubionymi autorami. Co warto wiedzieć? Festiwal Miedzianka Po Drodze rozpocznie się w piątek, 26 sierpnia cyklem dwudniowych warsztatów „Poszerzona rzeczywistość”. To zupełnie nowy koncept w ramach wydarzenia i w tym roku jedyny odbywający się w miejscu narodzin tej imprezy. Wędrowna forma festiwalu pozwala zmniejszyć jego ślad ekologiczny i antropopresję na miejsce, w którym dotąd się odbywał. To nie publiczność musi przyjechać do Miedzianki, a Miedzianka przyjedzie do publiczności. Jak zwykle o strefę dziecięcą zadbają Etnowarsztaty razem z Wydawnictwem Nasza Księgarnia. Miedzianka Po Drodze. Festiwal rusza w podróż po kraju W Miedziance w ciszy, spokoju i kameralnym gronie będziemy aktywnie doświadczać tego miejsca, a potem zabierzemy strzępki grzybni, która owocować będzie w całym kraju. Na festiwalu mogą zacząć się zmiany – twórcze reakcje na kryzysy, których już doświadczamy i które nas czekają w przyszłości. W końcu rozszerzona rzeczywistość nie ma granic, a żadnego końca świata nie będzie. 28 sierpnia festiwalowa kolumna wyruszy w liczącą prawie siedemset kilometrów podróż po Polsce. Pierwszym przystankiem na trasie będą Gliwice (28.08). Potem festiwal odwiedzi: Racibórz (29.08), Nysę (30.08), Opole (31.08), Złoty Stok (1.09), Pleszew (2.09) i Sierosław w Gminie Tarnowo Podgórne pod Poznaniem (3.09). To właśnie po drodze odbędą się spotkania z pisarkami i pisarzami, warsztaty, spacery i zajęcia dla dzieci. Ilość wydarzeń festiwalowych względem poprzednich edycji zostanie więc utrzymana, odbędą się one jednak na trasie przejazdu festiwalu. Organizatorom zależy, aby uczestnicy wydarzenia mieli możliwość spokojnego kontaktu z autorami, autorkami i ich tekstami. Spotkania autorskie na trasie festiwalu będą transmitowane online. Rozmowy z autorkami i autorkami opublikuje Audioteka w formie podcastu Mówi Miedzianka. Korespondentami na trasie będą Michał Nogaś, Wojciech Szot, Mariusz Szczygieł oraz multimedialny duet Dyba Lach i Adam Lach. National Geographic Traveler jest patronem medialnym festiwalu Miedzianka Po Drodze, a na miejscu będzie też Mateusz Łysiak, dziennikarz National-Geographic.pl. Vienio i Filip Springer ruszają w miasto z kanałem National Geographic. Oni już wiedzą, czym jest flanerowanie Czy w miejskiej dżungli, gęstej od inżynieryjnych cudów, jest jeszcze coś do odkrycia? I czym jest flanering? Do uprawiania sztuki gubienia się w mieście i odkrywania go po swojemu, zachęca... Tegoroczny program festiwalu odbywa się pod hasłem „Literatura niepraktyczna” – Najlepsze książki są pisane na przekór wydawniczym zamówieniom i w poprzek czytelniczych przyzwyczajeń. Nie gonią za rynkowymi trendami i modami. To one wytrącają z myślowej rutyny i uruchamiają wyobraźnię mówi Filip Springer – To takie teksty, które zostawiają pole do namysłu i interpretacji. Niepraktyczne, bo niedające jednoznacznych odpowiedzi, zostawiające to co najważniejsze w niedopowiedzeniu, z którym każdy czytelnik i czytelniczka musi się zmierzyć samodzielnie. Jak podkreśla, to może być niewygodne i trudne, ale „dopiero dyskomfort związany lekturą prowadzi do poszerzenia pola świadomości i empatii”. Springer stawia też intrygujące pytania: Co to w ogóle znaczy czytać? Czym jest i czym może być w antropocenie doświadczenie lektury? Mimo że festiwal opuszcza rodzinne gniazdo, chce w swojej formie podkreślać przywiązanie do pejzażu. Istotny jest więc walor krajoznawczy. To okazja, aby poznać i opowiedzieć kawałek Polski.
Weekend na Opolszczyźnie? Podpowiadamy, do jakich opolskich zamków warto się wybrać
Wielu osobom wydaje się, że zamki nie są wizytówką województwa opolskiego. Nic bardziej mylnego. Na Opolszczyźnie znajdziemy kilkadziesiąt zamków, pałaców i dworów, więc ciekawych miejsc do zwiedzania jest tam pod dostatkiem. Niektóre z nich przedstawiają stan trwałej ruiny i nie zostały udostępnione do zwiedzania. Inne przetrwały w naprawdę dobrej kondycji lub zostały odrestaurowane, dzięki czemu dziś możemy podziwiać ich piękno nie tylko z zewnątrz. Które z nich warto zobaczyć? Przedstawiamy zestawienie najciekawszych zamków województwa opolskiego.
W tym artykule: Zamek w Mosznej Zamek Oppersdorffów w Głogówku Wieża Piastowska w Opolu Zamek w Dąbrowie Niemodlińskiej Zamek Piastów Śląskich w Brzegu Zamek w Niemodlinie Zamek w Otmuchowie Zamek Książąt Piastowskich w Strzelcach Opolskich Pałac Sulisław Najmniejsze województwo w Polsce nie należy do najpopularniejszych destynacji turystycznych. Nie oznacza to jednak, że osoby wybierające się na Opolszczyznę są skazane na nudę, nic z tych rzeczy. Jeziora w opolskim stanowią niemałą atrakcję tego regionu, ale coś dla siebie znajdą tam także miłośnicy historii. Zamki i pałace Opolszczyzny w niczym nie ustępują najpiękniejszym obiektom dolnośląskim. Mają swój niepowtarzalny urok, unikalny klimat, a każdy z nich może też pochwalić się barwną historią - mniej lub bardziej burzliwą. Zamek w Mosznej Zestawienie otwiera jeden z najbardziej charakterystycznych obiektów w całym regionie. Mówisz: "atrakcje w województwie opolskim", myślisz: "zamek w Mosznej". Historia zamku (choć ze względu na charakterystyczną architekturę, niektórzy klasyfikują tę budowlę jako pałac) sięga XVIII wieku. Właśnie wtedy powstała rezydencja rodu Reisewitz, utrzymana w typowo barokowym stylu. W 1896 roku piękny zamek niemal doszczętnie spłonął. Ówczesny właściciel obiektu - Franz Bubert Tiele-Winckler - zadecydował o jego odbudowie. Oryginalny budynek został odtworzony, przy okazji dobudowano też skrzydło wschodnie z wieloma wieżyczkami. Zachodnie skrzydło zostało natomiast wzniesione z myślą o cesarzu Wilhelmie, który ówcześnie często odwiedzał tamtejsze ziemie. Obecnie w zamku funkcjonuje hotel, restauracja i kawiarnia. Zamek został też udostępniony zwiedzającym, trzeba jednak podkreślić, że oryginalne elementy wyposażenia wnętrz nie przetrwały do dziś. Zamek Oppersdorffów w Głogówku Zamek w Głogówku najprawdopodobniej został wybudowany w XIII wieku i wówczas pełnił funkcję książęcej rezydencji, służąc władcom z rodu Piastów Śląskich. W XVI wieku obiekt stał się własnością rodziny Oppersdorffów i w ich rękach pozostał aż do 1945 roku. Z miejscem tym wiąże się wiele ciekawych historii. To właśnie w Głogówku schronił się Jan II Kazimierz Waza, uciekający przed potopem szwedzkim. W tej pięknej rezydencji przebywał też sam Ludwig van Beethoven, szukający schronienie w czasie wojny napoleońskiej. W podziękowaniu za gościnę, wielki kompozytor zadedykował swoim gospodarzom IV symfonię B-dur opus 60. Wieża Piastowska w Opolu Przenosimy się do stolicy województwa. Wznosząca się za najsłynniejszym amfiteatrem w Polsce wieża, jest pozostałością po zamku piastowskim, wyburzonym w latach 1928-1931. Nieopodal mieści się staw - kolejny ślad dawnej warowni. Niegdyś był on częścią przyzamkowego parku. 42-metrowa wieża jest udostępniona do zwiedzania z przewodnikiem. Zamek w Dąbrowie Niemodlińskiej Nieopodal Opola leży Dąbrowa Niemodlińska, a w niej - jedna z zapomnianych atrakcji tego regionu. Renesansowy obiekt został wzniesiony w XVIII wieku, jako rezydencja rodu von Mettich-Tschetschau. Na przełomie XIX i XX wieku zamek stał się własnością rodu Hochbergów. Nowi właściciele całkowicie zmienili charakter rezydencji, nadając jej neorenesansowy styl. Zamek przetrwał dwa konflikty światowe. W latach powojennych został przekazany Wyższej Szkole Pedagogicznej. Budynkiem nadal zarządza Uniwersytet Opolski, ale jego stan uniemożliwia zwiedzanie. Zamek Piastów Śląskich w Brzegu Kolejny piastowski zamek na naszej liście. Obronna warownia została wzniesiona w czasach średniowiecznych, najprawdopodobniej na polecenie księcia Henryka Brodatego. W XVII wieku zmieniło się przeznaczenie obiektu. Decyzją Jerzego II, forteca została przebudowana na renesansową rezydencję. Właśnie wtedy powstał charakterystyczny dziedziniec otoczony wspaniałymi krużgankami. W 1741 roku wojska pruskie niemal całkowicie zniszczyły ten zachwycający obiekt. Odbudowano go dopiero w latach 60. XX wieku. Prace trwały ponad 20 lat. dziś mieści się tam Muzeum Piastów Śląskich. Zamek w Niemodlinie Zamek w Niemodlinie, wzniesiony w XIV wieku, jest jednym z najstarszych tego typu obiektów w województwie opolskim. Obiekt początkowo pełnił funkcję siedziby Piastów Śląskich. W XVI wieku trafił w ręce rodu Hohenzollernów. Nowi właściciele przebudowali warownię, nadając jej styl typowo renesansowy. Okazałą rezydencję zdobiły piękne krużganki, otaczające cały dziedziniec. Po II wojnie światowej zamek stał się własnością Skarbu Państwa. Lata zaniedbań odcisnęły na nim swoje piętno. W 2015 roku obiekt trafił w prywatne ręce. Zamek w Otmuchowie Wymieniając atrakcje w województwie opolskim, nie można pominąć kolejnego obiektu z naszej listy. Zamek w Otmuchowie pamięta jeszcze XIII wiek. W tym czasie, papież Hadrian IV nadał tamtejsze ziemie biskupom wrocławskim. Stopniowo rosnąca ranga kasztelanii doprowadziła do rozbudowy zamku. Historycy są zdania, że obiekt znacząco ucierpiał w trakcie najazdów mongolskich. Kolejne zniszczenia przyniósł zbrojny najazd wojsk Henryka IV Probusa. Zamek odbudowano w 1295 roku. Zamek Książąt Piastowskich w Strzelcach Opolskich Zanim powstała kamienna warownia, na tamtejszych ziemiach mieściła się siedziba strzelców książęcych, strzegących kupców przemierzających szlak z Krakowa do Drezna. Jak podają źródła historyczne, gród został spalony przez Bolesława Wstydliwego, a w jego miejscu, w 1303 roku, Bolesław I Opolski wzniósł warownię. Do dziś przetrwały tylko ruiny dawnego zamku, za to otacza je niezwykle malowniczy park. Pałac Sulisław Historia pałacu w Sulisławiu rozpoczyna się w XIII wieku, kiedy templariusze wznieśli tam zamek. 200 lat później, obiekt został przebudowany na neogotycką rezydencję (z polecenia Joanny Schaffgotsch). Po wojnie obiekt przejęło państwo. Zapomniany, stopniowo popadał w ruinę. Obecnie stanowi własność prywatną, a w jego wnętrzach mieści się luksusowy hotel.
Opolskie atrakcje. Podpowiadamy, co warto zobaczyć w województwie opolskim
Najmniejsze województwo w Polsce powinno stać się obowiązkowym punktem w planie wycieczki osób, które chcą lepiej poznać nasz kraj. Mała powierzchnia nie oznacza bowiem, że brakuje tam ciekawych miejsc do zwiedzania, przeciwnie. Atrakcje opolskie mają wiele do zaoferowania, a coś dla siebie znajdzie tam dosłownie każdy. Co warto zobaczyć, będąc na miejscu? Zapraszamy na wycieczkę po najciekawszych zakątkach województwa opolskiego.
W tym artykule: Opolskie: co warto zobaczyć? Z czego słynie Opolszczyzna? Biskupia Kopa Jezioro Nyskie Stobrawski Park Krajobrazowy Zamek w Mosznej Piramida w Różanowie Diabelskie Ruiny w Rożniątowie Szlak drewnianych kościołów Opolszczyzny Muzeum Wsi Opolskiej ZOO Opole Opolska Wenecja Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu Wszystkie województwa w Polsce oferują swoje indywidualne atrakcje. Opolskie zachwyci przede wszystkim miłośników dawnej architektury i zabytków, ale nie tylko. Coś dla siebie znajdą tam także wielbiciele wspaniałej przyrody i osoby chcące poznać barwną historię tego regionu. Wszystko to sprawia, że Śląsk Opolski jest wręcz wymarzonym miejscem na rodzinną wycieczkę. Gwarantujemy, że podczas tej wyprawy nikt nie będzie się nudził. Opolskie: co warto zobaczyć? Jeziora, malownicze lasy, imponujące wzgórza, monumentalne zamki, kunsztowne pałace, zabytkowe kościoły, jedna z nielicznych piramid w kraju, wspaniały skansen, piękny ogród zoologiczny - aż trudno uwierzyć, że w granicach tak niewielkiego województwa (9412 km kw.) może mieścić się tyle atrakcji. Jeden weekend to za mało, by zobaczyć je wszystkie, ale jesteśmy przekonani, że każdy, kto pozna klimat tego regionu, będzie tam często wracał, za każdym razem z wielkim apetytem na poznanie nowych miejsc. Opolszczyzna na weekend? Oczywiście, ale z pewnością nie na jeden. Z czego słynie Opolszczyzna? Region Śląska Opolskiego słynie przede wszystkim z zachwycających zabytków. Spora w tym zasługa różnorodności etnicznej tego obszaru. Chwila, o jakiej różnorodności mowa? Przecież Opolszczyzna to przede wszystkim mniejszość niemiecka. Otóż, nie! Jedną z najliczniej reprezentowanych grup nieautochtonicznych mieszkańców Śląska Opolskiego są też Kresowianie. To sprawia, że możemy mówić tu o prawdziwej wielokulturowości, która jest wyraźnie widoczna w wielu miejscach tego zachwycającego regionu. O ile województwo opolskie wywołuje słuszne skojarzenia z zabytkowymi obiektami, to należy wyraźnie podkreślić, że region ten słynie w całej Polsce przede wszystkim z jednego z największych i jednocześnie najważniejszych wydarzeń muzycznych. Zgadza się, mowa o Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu - wydarzeniu, które każdego roku ściąga do stolicy województwa tysiące osób z całego kraju. Mówiąc o zwiedzaniu regionu, nie można pominąć miejsc związanych z tym kultowym wydarzeniem. Wiemy już, jakie ciekawe miejsca opolskie ma do zaoferowania i z czego słynie to województwo. Poniżej przedstawiamy listę atrakcji, które warto odwiedzić. Biskupia Kopa Nasze zestawienie otwiera atrakcja, której nie może pominąć żaden miłośnik górskich wędrówek. Najwyższy szczyt Gór Opawskich mierzy 890 m n.p.m. Podejście nie należy do specjalnie wymagających, więc górę bez większego trudu zdobędzie nawet niedoświadczony piechur. Na wytrwałych czekają dwie nagrody - zachwycająca wieża widokowa (obiekt zabytkowy, mieszczący się po czeskiej stronie) i zapierająca dech w piersiach panorama ujmujących Gór Opawskich. Jezioro Nyskie Kolejny punkt wycieczki, który przypadnie do gustu osobom wrażliwym na piękno natury - jeziora. Opolskie nie może równać się pod tym względem z warmińsko-mazurskim, ale także tutaj odnajdziemy malownicze akweny, które zapewniają wytchnienie od miejskiego zgiełku. Za najpiękniejsze uchodzi Jezioro Nyskie - jeden z największych zbiorników wodnych (20 km kw.) na Opolszczyźnie. Mimo że jest to popularne miejsce, bez trudu znajdziemy tam ciche zakątki, do których nie docierają przyjezdni. Osoby, które dobrze czują się pośród innych odpoczywających, powinny natomiast wybrać plażę w Skorochowie, określaną jako "polska Copacabana". To właśnie tam organizowany jest słynny Festiwal Wody i Ognia. Stobrawski Park Krajobrazowy Ruszamy dalej. Kolejnym polecanym przez nas miejscem jest Stobrawski Park Krajobrazowy. Wspaniały kompleks leśny (najmłodszy ale za to jeden z największych na Opolszczyźnie) zajmuje powierzchnie 52636,5 ha i rozciąga się na obszarze aż 12 gmin! Bogata sieć szlaków pieszych i ścieżek rowerowych sprawia, że miejsce to wydaje się być wprost stworzone dla miłośników aktywnego wypoczynku, także na dwóch kółkach. Walory przyrodnicze tego miejsca są wprost nieocenione. Zamek w Mosznej Chcąc poznać kulturę i historię danego regionu, warto odwiedzić lokalne zamki. Opolskie ma w tej kwestii wiele do zaoferowania. Jednym z najpiękniejszych tego typu obiektów (a być może nawet najpiękniejszym) jest zamek w Mosznej. Niezwykle finezyjna forma sprawia, że okazała budowla wygląda jak przeniesiona z baśniowego świata. Wytrwali naliczą tam aż 99 wież i wieżyczek! Podzielony na trzy segmenty, oferuje 365 pomieszczeń, z których jedynie kilka udostępniono do zwiedzania. Nie szkodzi, bo odwiedzający mogą też podziwiać piękną oranżerię, zjeść obiad w tamtejszej restauracji i spędzić noc w hotelu. Piramida w Różanowie Kultura dawnych cywilizacji fascynuje nas od niepamiętnych czasów. Na przestrzeni wieków, majętni ekscentrycy wznosili na terenie Polski piramidy, wyraźnie inspirowane grobowcami egipskich faraonów. Jedną z nich znajdziemy na Opolszczyźnie, a konkretnie - w Różanowie. 9-metrowy grobowiec został wybudowany w 1780 roku, na polecenie Augusta Frieherra von Ebena und Brunnena. Generał armii pruskiej i właściciel ziem różnowskich był znany ze swojego zamiłowania do starożytnego Egiptu. Na jego życzenie, członkowie rodu mieli być chowani jak władcy kraju nad Nilem. Do 1830 roku, w piramidzie spoczęło 28 przedstawicieli rodziny von Ebenów. Diabelskie Ruiny w Rożniątowie W miasteczku Rożniątów znajdziemy nieco zapomniany obiekt. "Zapomniany" nie oznacza jednak "nieciekawy". Już sama tajemnicza aura, która otacza Diabelskie Ruiny i wzgórze, na którym są zlokalizowane, tworzy w tym miejscu niezwykle ciekawą atmosferę. Podobno stał tam kiedyś kościół. Według legendy, miał być wzniesiony w celu przegnania diabła, który opanował tereny Rożniątowa. Budowy nigdy jednak nie udało się ukończyć. Każdej nocy, czart niszczył wznoszone za dnia mury, a mieszkańcy, którzy ofiarnie budowali świątynię, o poranku musieli zaczynać od nowa. To tylko jedna z wielu opowieści na temat tego miejsca. Nie jest to najpopularniejsza atrakcja, ale zdecydowanie warto ją odwiedzić. Szlak drewnianych kościołów Opolszczyzny W powiecie kluczborskim rozciąga się szlak kilkunastu drewnianych kościołów. To obowiązkowy punkt wycieczki dla osób, które zachwyca dawna architektura sakralna. Kościoły nie są tak okazałe i monumentalne, jak kamienne świątynie, ale nie brakuje im niepowtarzalnego uroku, a świetny stan zachowania (niektóre z nich pamiętają jeszcze XV wiek) zachęca do zwiedzenia tych obiektów także od środka. Muzeum Wsi Opolskiej Jednym z najciekawszych miejsc w województwie jest samo Opole. Atrakcje tego wspaniałego miasta można wymieniać niemal w nieskończoność. W pierwszej kolejności, zmierzamy do miejsca, w którym zatrzymał się czas. Muzeum Wsi Opolskiej gromadzi ponad 40 zabytkowych zabudowań drewnianych ze wspaniałą ekspozycją sprzętów i przedmiotów codziennego użytku, charakterystycznych dla tego regionu. Przewodnicy dbają, by zwiedzający poznali barwną historię Opolszczyzny, przy czym należy podkreślić, że ich opowieści nie mają akademickiego charakteru. Bliżej im do pełnych humoru anegdot, toteż są łatwo przyswajalne, nawet dla najmłodszych. ZOO Opole Skoro o najmłodszych mowa, rodzinna wycieczka powinna też uwzględniać atrakcje dla dzieci. Opolskie ZOO należy do jednych z najpiękniejszych tego typu obiektów w kraju. Stanowiska dla gadów, płazów, ssaków, ptaków, ryb i wielu innych gatunków - to wszystko znajdziemy w tym niesamowitym miejscu, które otacza bajkowy krajobraz Wyspy Bolko. Opolska Wenecja Będąc w stolicy województwa, po prostu nie można ominąć tzw. opolskiej Wenecji. Tym mianem określa się krótki fragment Młynówki - starego koryta Odry, biegnącego przez centrum miasta (między Mostem Katedralnym i Zamkowym). To niezwykle malowniczy zakątek, idealny na rodzinną sesję zdjęciową. Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu Na koniec zostawiliśmy coś dla miłośników muzyki. Najbardziej rozśpiewane muzeum w Polsce to nowoczesny obiekt, pełny multimedialnych atrakcji. Ekspozycja przedstawia historię polskiej muzyki od lat 20. aż do czasów współczesnych. Ciekawym punktem programu są zajęcia edukacyjne dla najmłodszych i spotkania z artystami.
W opolskim ZOO przyszła na świat pierwsza w tym roku zebra. Narodziny, jak wróżą pracownicy ogrodu, zwiastują koniec zimy.
To pierwsza zebra równikowa i jedno z pierwszych zwierząt narodzonych w tym roku w opolskim ogrodzie zoologicznym. Narodziny cieszą tym bardziej, że jak wróżą pracownicy zoo, zwiastują one koniec zimy. Mała jest zdrowa, pije mleko i - jak mówi Anna Włodarczyk, asystent ds. hodowlanych opolskiego ZOO - dosłownie hasa po wybiegu. Zebra dołączyła do liczącego 4 osobniki stada. To nie koniec. Stado w tym roku jeszcze się powiększy, bowiem druga samica jest w zaawansowanej ciąży (ciąża u zebr trwa 11 miesięcy). Zebra równikowa to najmniejszy z sześciu podgatunków zebry stepowej.
Tuż przed wigilią Bożego Narodzenia w ogrodzie zoologicznym w Opolu urodził się gibon, a jeszcze wcześniej trzy sajmiri i pigmejka.
Szczególnie narodziny tej ostatniej cieszą Lesława Sobieraja. dyrektora opolskiej placówki. To już dziewiąty osobnik w stadzie. Hodowla pigmejek jest bardzo wymagająca, a zwierzęta te nie należą do długowiecznych. Dożywają jedynie ośmiu, dziewięciu lat. Pigmejki to najmniejsze małpki świata. Mają zwykle ok. 15 cm długości (bez ogona), a ich masa wynosi ledwie ponad 100 g. Pochodząca z amazońskich lasów sajmiri zwana bywa z kolei "trupią główką", a to ze względu na nietypowe barwienie pyska. Długość jej ciała bez ogona osiąga 40 cm, drugie tyle ma jej ogon. Masa ciała nie przekracza 1 kg. Stado opolskich sajmiri liczy obecnie 20 osobników. Młody gibon to już siódmy potomek samca Pongo i samicy Bilbi. Pierwsze pół roku życia spędzi noszony na brzuchu przez matkę.
Ogród Zoologiczny w Opolu: pomysł na weekend [Video]
Zastanawiasz się, co robić z rodziną w najbliższy weekend? Może warto wybrać się do Zoo?
W opolskim Zoo na zwiedzających czeka dużo atrakcji. Taka forma spędzenia wolnego czasu spodoba się nie tylko najmłodszym, ale także rodzicom. Co tu dużo mówić, lepiej zobaczyć samemu: