National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-12-23T13:24:22.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Tu gwizdy bolą bardziej niż porażka. Najsłynniejsza opera świata może zniszczyć karierę albo zapewnić nieśmiertelność
items: Siostra króla, która stworzyła bajkowe miasto – historia Wilhelminy z Bayreuth
items: Opera w Sydney – ikona Australii, która zmieniła oblicze nowoczesnej architektury
items: Niezwykły koncert w barcelońskiej operze. Na widowni „zasiadły” rośliny
items: Wiedeń: zaproszenie na bal
items: Warszawa stolicą muzyki francuskiej i hiszpańskiej
items: Tragiczna historia miłosna z Ciszycy

Tu gwizdy bolą bardziej niż porażka. Najsłynniejsza opera świata może zniszczyć karierę albo zapewnić nieśmiertelność
type: item
date: 2025-12-26T09:03:10.000Z
creator: Artur Białek
subject: Historia
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: mediolan
subject: opera
subject: teatr
subject: włochy
description: La Scala jest czymś więcej niż tylko budynkiem. Słynny teatr operowy od początku swojego istnienia symbolizował zarówno włoską tożsamość narodową, jak i dążenie do artystycznej perfekcji. Nie ulega wątpliwości, że mówimy tu o najważniejszej instytucji kulturalnej w swojej dziedzinie, nie tylko we Włoszech, ale i na całym świecie. Z pozoru skromny gmach jest symbolem Mediolanu i globalnym wzorcem artystycznej doskonałości.
encoded: Spis treści: La Scala, czyli „schody” Geneza z popiołów, czyli historia „salonu Mediolanu” Audytorium, czyli serce gmachu Zwiedzanie wspaniałej opery La Scala, a dokładnie – Teatro alla Scala, jest zlokalizowany centralnie przy mediolańskim Piazza della Scala, naprzeciwko Palazzo Marino (ratusza Mediolanu) i na północ od słynnej Galerii Wiktora Emanuela II. Ta prestiżowa lokalizacja umieszcza go w samym centrum kulturalnego serca Mediolanu. La Scala, czyli „schody” Skąd wzięła się nazwa słynnego teatru? Została odziedziczona po kościele Santa Maria alla Scala, który wcześniej zajmował to miejsce. Sam kościół został założony w 1381 roku i nazwany na cześć swojej patronki, Reginy della Scala, żony władcy Mediolanu, Bernabò Viscontiego. W XVIII wieku sakralna budowla znajdowała się już w stanie ruiny. Bezpośrednim impulsem do budowy gmachu teatru operowego stał się katastrofalny pożar, który nawiedził Mediolan 25 lutego 1776 roku. Geneza z popiołów, czyli historia „salonu Mediolanu” Ogień strawił wówczas gmach Teatro Regio Ducale. To wydarzenie stworzyło naturalną potrzebę budowy nowej, wspanialszej opery. Konsorcjum dziewięćdziesięciu zamożnych mediolańskich właścicieli lóż ze starego teatru zwróciło się w tej sprawie do księżnej Marii Teresy. Ta zaaprobowała ten pomysł. Budowa została sfinansowana przez samych pomysłodawców, w zamian za odnowione prawo własności do lóż w nowym teatrze. W ten sposób majętni mediolańczycy stworzyli coś w rodzaju półprywatnego klubu. Projekt połączył dwa światy Zlecenie zaprojektowania nowego teatru otrzymał wybitny architekt Giuseppe Piermarini. Jego projekt był znakiem rozpoznawczym neoklasycznego renesansu Mediolanu, ruchu, który przekształcił miasto za pomocą powściągliwych, eleganckich i funkcjonalnych budynków użyteczności publicznej. Piermarini celowo zaprojektował skromną, niemal anonimową fasadę. W ten sposób odszedł od barokowej ekstrawagancji i odzwierciedlił neoklasyczny nacisk na porządek i proporcje. Fasada została zaproje…

la-scala-shutterstock2681602387-027241b.jpg
width: 6192
height: 4128

Siostra króla, która stworzyła bajkowe miasto – historia Wilhelminy z Bayreuth
type: item
date: 2025-09-07T08:46:12.000Z
creator: Łukasz Załuski
subject: Historia
subject: Ludzie
subject: bawaria
subject: niemcy
subject: opera
description: Margrabina Wilhelmina Pruska była nie tylko siostrą Fryderyka Wielkiego, ale też jedną z najbardziej utalentowanych kobiet XVIII wieku. Zamiast polityki wybrała sztukę i architekturę, a jej dziedzictwo do dziś zachwyca turystów odwiedzających Frankonię.
encoded: Spis treści: Wilhelmina z Bayreuth – artystyczna dusza wśród „sztywnych” Hohenzollernów Przekształcenie Bayreuth w kulturalną stolicę Frankonii – wizja Wilhelminy z Bayreuth Najważniejsze miejsca związane z Wilhelminą z Bayreuth – ślady artystycznego geniuszu Jak dotrzeć z Polski do Bayreuth i co warto wiedzieć – praktyczny przewodnik Bayreuth, niewielkie miasto w północnej Bawarii to jedno z najczęściej odwiedzanych przez turystów z Polski miast tej części Niemiec. O tym, jak bardzo upodobaliśmy sobie to miejsce, świadczą lokalne statystyki. W ostatnich latach Polacy zajmują pierwsze miejsce na liście nacji odwiedzających Bayreuth. Miasto przyciąga nie tylko wygodną lokalizacją w drodze na południe Europy, ale również wyjątkowym na skalę europejską dziedzictwem baroku. A tę architektoniczną i kulturalną świetność zawdzięcza bawarskie miasto jednej kobiecie – Wilhelminie Pruskiej. Choć urodziła się na dworze króla Prus, to właśnie tu jako margrabina Bayreuth odcisnęła niezatarte piętno na europejskiej kulturze, sztuce i architekturze. Dzięki niej powstały wyjątkowe pałace, parki i opera, która jest dziś uznawana za jedną z najpiękniejszych na świecie. Wilhelmina z Bayreuth – artystyczna dusza wśród „sztywnych” Hohenzollernów Wilhelmina urodziła się 3 lipca 1709 roku jako córka króla Prus Fryderyka Wilhelma I i królowej Zofii Doroty z Hanoweru. Była najstarszą z dziesięciorga rodzeństwa, a jej młodszym bratem był późniejszy Fryderyk Wielki, z którym łączyła ją skomplikowana, ale głęboka więź intelektualna i emocjonalna. Od najmłodszych lat przejawiała niezwykły talent literacki, muzyczny i architektoniczny, który rozwijała mimo surowych realiów wychowania na pruskim dworze. Początkowo planowano, że Wilhelmina zostanie królową Anglii – miała poślubić księcia Walii, przyszłego Jerzego II. Byłoby to korzystne politycznie dla obu dynastii, jednak pałacowe intrygi i napięcia między Prusami a Wielką Brytanią przekreśliły te plany. Kulisy zerwanych zaręczyn były dramatyczne…

Wilhelmina-Pruska-Bayreuth-379b207.png
width: 900
height: 600

Opera w Sydney – ikona Australii, która zmieniła oblicze nowoczesnej architektury
type: item
date: 2025-06-20T09:29:16.000Z
creator: Marzena Wardyn-Kobus
subject: Technologia
subject: architektura
subject: australia
subject: opera
subject: sydney
description: Opera w Sydney to jeden z najbardziej rozpoznawalnych budynków na świecie. Jego futurystyczna forma, przypominająca rozpostarte żagle, przyciąga rocznie ponad 8 milionów turystów, a wpisanie go na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO potwierdza jego kulturową i architektoniczną wartość. Jak powstał ten wyjątkowy gmach? Jak wygląda opera w Sydney w środku? Poznaj fascynujące ciekawostki i odkryj kulisy jednego z najsłynniejszych budynków XX wieku.
encoded: Spis treści: Historia powstania Sydney Opera House Konstrukcja budynku i zastosowane rozwiązania Opera w Sydney – wnętrze i funkcje Ciekawostki o Operze w Sydney Pomysł stworzenia gmachu Opery w Sydney narodził się pod koniec lat 40. XX wieku. Ówczesne władze stanu Nowa Południowa Walia zdecydowały, że metropolia potrzebuje nowoczesnego centrum kultury, które stanie się jej wizytówką. Na lokalizację wybrano miejsce po dawnej zajezdni tramwajowej na półwyspie Bennelong Point. Historia powstania Sydney Opera House W 1956 roku ogłoszono międzynarodowy konkurs architektoniczny. Spośród 233 zgłoszeń z 32 krajów jury wybrało projekt duńskiego architekta Jørna Utzona. Co ciekawe, jego propozycja była jedynie szkicem – nie spełniała więc wszystkich formalnych wymogów konkursowych. Mimo to wizjonerska koncepcja zachwyciła jurorów do tego stopnia, że postanowili oni postawić na jej realizację. Projekt był prowadzony we współpracy z inżynierem Ovem Arupem. Budowę rozpoczęto w 1959 roku, a prace trwały aż do 1973. Projektowanie i wykonanie skomplikowanego dachu okazało się ogromnym wyzwaniem inżynieryjnym. Koszty wzrosły z planowanych 7 milionów do ponad 100 milionów dolarów, a czas budowy wydłużył się o około 8 lat. Spowodowało to spięcia architekta z władzami, w wyniku których Utzon opuścił Australię w 1966 roku, a budowę kontynuowała grupa młodych australijskich architektów. Konstrukcja budynku i zastosowane rozwiązania Opera w Sydney to monumentalny budynek wykonany z betonu, stali i szkła. Gmach ma 183 metry długości, 120 metrów szerokości, a jego najwyższy punkt sięga 67 metrów. Na uwagę zasługuje dach, który przypomina rozpostarte żagle. Pokrycie dachu zostało wykonane z tysięcy białych płytek ceramicznych, które lśnią w słońcu i nadają całości oryginalny i wyjątkowy wygląd. Dach w kształcie żagli okazał się bardzo wymagający na etapie budowy. Konieczne było zastosowanie rozbudowanego systemu stalowych lin, dzięki któremu możliwe stało się utrzymanie ciężkich elementów d…

opera-w-sydney-1aa87c6.jpg
width: 1000
height: 667

Niezwykły koncert w barcelońskiej operze. Na widowni „zasiadły” rośliny
type: item
date: 2020-06-24T08:56:27.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: barcelona
subject: epidemia
subject: hiszpania
subject: koronawirusy
subject: Kultura
subject: muzyka
subject: opera
subject: Travel
description: Gran Teatre del Liceu w Barcelonie to jeden z najlepszych i najstarszych teatrów operowych w Europie i na świecie. Bilety na koncerty zazwyczaj wyprzedają się w mgnieniu oka, nic więc dziwnego, że wielu miłośników muzyki zazdrości roślinom, które „zasiadły” na widowni podczas ostatniego występu.
encoded: Na scenie wystąpił kwartet smyczkowy UceLi Quartet, który zagrał „Crisantemi” (chryzantemy) Giacomo Pucciniego. Poniedziałkowego koncertu, pierwszego od czasu wybuchu epidemii koronawirusa, wysłuchały rośliny – a dokładnie 2 292 rośliny doniczkowe pochodzące z lokalnych szkółek, rozmieszczone na miejscach dla widowni. Koncert był dostępny także dla zwykłych słuchaczy – całość transmitowano bowiem online. Pod koniec ośmiominutowego koncertu w teatrze rozległ się dźwięk szumu liści i gałęzi, który brzmiał jak oklaski. Teraz rośliny, które dostąpiły zaszczytu wysłuchania niezwykłego wykonania Pucciniego trafią do pracowników medycznych szpitala Clínic de Barcelona. Do każdej z nich będzie dołączony certyfikat autentyczności, syngowany przez pomysłodawcę całego przedsięwzięcia – Eugenio Ampudia. (Photo by Jordi Vidal/Getty Images) Ampudia to znany artysta konceptualny. We współpracy z Gran Teatre del Liceu, Max Estrella Gallery i kuratorką Blancą De La Torre. Przed koncertem Ampudia mówił, że inspiracją do zorganizowania nietypowego koncertu była natura, za którą zatęskniliśmy i którą odkryliśmy na nowo w czasie trwającej pandemii. – Słyszałem o wiele więcej śpiewających ptaków. A rośliny w moim ogrodzie i na zewnątrz rosną szybciej. I bez wątpienia pomyślałem, że może mógłbym teraz nawiązać bliższy kontakt z ludźmi i przyrodą – powiedział artysta. (Photo by Jordi Vidal/Getty Images) Władze opery poinformowały, że inicjatywę Ampudia „przyjęły z zadowoleniem”. Oceniły, że to „wysoce symboliczny akt, który broni wartości sztuki, muzyki i przyrody jako listu wprowadzającego do naszego powrotu do działalności”. „Po tych trudnych miesiącach Eugenio Ampudia proponuje symboliczne działanie, które powoduje zmianę nastawienia człowieka do natury. Teraz wiemy, że jesteśmy spokrewnieni z roślinami i że dzielimy 70 proc. naszego DNA. Czas zmierzyć się ze zmianą paradygmatu w kierunku zdrowego rozsądku biologicznego” – napisano na stronie opery. View oEmbed on the source website Roś…

koncertu-wyslachalo-ponad-2-tysiace-roslin-photo-by-jordi-vidal-getty-images-9fe2f6a.jpeg
width: 1024
height: 682

Wiedeń: zaproszenie na bal
type: item
date: 2018-07-20T09:00:00.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: austria
subject: bale
subject: Lifestyle
subject: Moto
subject: opera
subject: Sport
subject: taniec
subject: Technologia
subject: Travel
subject: wiedeń
subject: Wolny czas
description: W Wiedniu w ciągu roku odbywa się ponad 450 balów, nie tylko w czasie karnawału. Uroczysta atmosfera sal balowych jest niepowtarzalna. To mieszanka tradycji dawnej Austrii i dworskiego przepychu
encoded: Wyjątkowa mieszanka tradycji dawnej Austrii i dworskiego przepychu, połączona ze sztandarowym produktem Wiednia – wiedeńskim walcem, uczyniła bale eksportowym towarem tego miasta. I chociaż „wiedeńskie” bale odbywają się co roku w ok. 30 miastach świata, od Nowego Jorku po Moskwę, to oryginał jest nie do podrobienia. Uroczysta atmosfera słynnych sal balowych jest niepowtarzalna. Po raz pierwszy bale w Austrii przeżywały swój rozkwit za czasów kongresu wiedeńskiego w latach 1814–1815. Licznie przybyłe koronowane głowy oraz politycy z całego kontynentu spotkali się w stolicy imperium Habsburgów, aby na nowo ustalić granice państw europejskich po upadku Napoleona. Gospodarze gorliwie się starali, aby kilkumiesięczny pobyt prominentów był jak najprzyjemniejszy, w związku z czym rozrywka goniła rozrywkę. Uroczyste zabawy nosiły cechy wiedeńskiego ceremoniału dworskiego XVIII w. Niektóre z nich zachowały się do dzisiaj w nieco tylko zmienionej formie. Sylwestrowy Le Grand Bal stanowi efektowne rozpoczęcie sezonu balowego. Nowy Rok jest witany w bogato udekorowanych salach cesarskiego Hofburga. Na wiedeńskie bale trzeba się jednak odpowiednio ubrać. Spódniczka mini z cekinami w przypadku pań czy garnitur z krawatem w przypadku panów nie wchodzą w grę. Bo wszystko odbywa się tutaj według niezmienianej od lat etykiety. Podpowiadamy, jak przygotować się do balowego szaleństwa w Wiedniu. Bal nad balami Najsłynniejszy jest Bal w Wiedeńskiej Operze Państwowej. Jego otwarcie celebrowane jest jak za czasów cesarza Franciszka Józefa: wśród dźwięków fanfar ukazują się w środkowej loży opery głowa państwa i rząd. W tym samym miejscu, które niegdyś było zarezerwowane dla cesarza. Ponad 5 tys. gości słucha także hymnów: austriackiego oraz Europy. Potem zaczyna się zabawa. Przygotowania do imprezy W pierwszej kolejności powołuje się prezydium balu. Niektóre takie wydarzenia honorowym patronatem obejmuje prezydent Austrii. Wszystkie nazwiska gości są wymieniane w zaproszeniu – eleganckie…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/88a9f46b44d539dbef40c8d55b680987ce1a03e4-1d3d74b.jpeg
width: 860
height: 567

Warszawa stolicą muzyki francuskiej i hiszpańskiej
type: item
date: 2013-09-04T07:37:00.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: koncerty
subject: muzyka
subject: opera
subject: teatr wielki
description: Największy na świecie festiwal popularyzujący muzykę klasyczną zbliża się do Polski już po raz czwarty
encoded: „Szalone Dni Muzyki – muzyka francuska i hiszpańska” to polska edycja międzynarodowego festiwalu La Folle Journée, która odbędzie się w dniach 27-29 września w Warszawie, czyniąc ją światową stolicą muzyki francuskiej i hiszpańskiej. Organizatorem festiwalu realizowanego od Hiszpanii, przez Francję aż po Chiny i Japonię, jest w Polsce Orkiestra Sinfonia Varsovia, a gospodarzem Teatr Wielki – Opera Narodowa. Właśnie weszły do sprzedaży bilety w cenie 7-10 zł. W ciągu 3 dni 1000 artystów z całego świata zaprezentuje geniusz muzyczny największych francuskich i hiszpańskich twórców, takich jak Debussy, Bizet, Ravel, Albeniz, Fauré, Poulenc, De Falla i Rodrigo. Misją festiwalu jest przełamywanie stereotypów nieprzystępności muzyki klasycznej, poprzez zachęcanie i ułatwianie udziału w koncertach szerokiej publiczności, przy jednoczesnym utrzymywaniu prezentacji muzyki na najwyższym poziomie. Dzięki temu festiwal cieszy się ogromną popularnością – w ciągu poprzednich lat festiwal zgromadził blisko 100 tysięcy fanów, z czego ponad 36 tysięcy podczas ostatniej edycji. Długie kolejki przed Teatrem Wielkim – Operą Narodową w ostatni weekend września, stały się już tradycyjnym widokiem. Widzów przyciągają ciekawy program, znakomici artyści, niecodzienne koncerty oraz niepowtarzalna, swobodna atmosfera. Cieszymy się, że Szalone Dni Muzyki oczarowują coraz więcej osób – komentuje Janusz Marynowski, Dyrektor Orkiestry Sinfonia Varsovia, głównego organizatora festiwalu. W tym roku, wśród zaproszonych artystów znaleźli się m.in. pianiści: Luis Fernando Pérez, Philippe Giusiano, skrzypkowie: Augustin Dumay, Anna Maria Staśkiewicz, gitarzysta: Juan Manuel Cañizares i sopranistka Olga Pasiecznik. Podczas Szalonych Dni Muzyki będzie można posłuchać muzyki kameralnej w wykonaniu Quatuor Modigliani, Kwartetu Śląskiego czy Duo Jatekok. W programie nie zabraknie propozycji symfonicznych. Jean-Jacques Kantorow, Arie van Beek, Antoni Wit i Tadeusz Wojciechowski poprowadzą takie orkiestry, jak…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a82b6474875092c5170a8cfabe9ff9ac802e04bc-6a7cde8.jpeg
width: 722
height: 506

Tragiczna historia miłosna z Ciszycy
type: item
date: 2012-07-14T11:38:59.000Z
creator: Igor Nowiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: miłość
subject: opera
description: Film poświęcony nieszczęśliwej historii miłosnej córki Antoniego Radziwiłła – twórcy muzyki do opery „Faust”, zostanie zaprezentowany w dniu poprzedzającym prapremierę. Opowiadającą o niespełnionym uczuciu „Pruską miłość” będą mogli zobaczyć turyści odwiedzający Pałac w Wojanowie. To jednak nie jedyna tragiczna opowieść związana z tą produkcją.
encoded: Niemiecki film „Pruska miłość” to historia uczucia, które łączyło księżniczkę Elizę Radziwiłł i księcia Wilhelma – późniejszego cesarza Rzeszy Niemieckiej. Romans, który śledziła cała Europa, rozegrał się w letniej rezydencji Radziwiłłów w Ciszycy, koło Jeleniej Góry. Do letniej rezydencji przyjeżdżał książę Antoni wraz z żoną i córkami. Do pałacu, gdzie organizowano muzyczne wieczory, zjeżdżali liczni goście – arystokracja, mecenasi i twórcy sztuki. To tutaj książę Radziwiłł skomponował sporą część romantycznej opery do „Fausta”. Jednak Ciszyca stała się znana nie tylko ze względu na muzykę. W rezydencji często pojawił się młody książę Wilhelm, który upodobał sobie uroczą księżniczkę Radziwiłłównę. Jak pisze Dariusz Peśla: „W Ciszycy, latem 1820 r. Wilhelm wyznał Elizie swoją miłość”. Ona odwzajemniała te uczucia, niestety przeszkodą okazała się polityka. Związek następcy pruskiego tronu z polską arystokratką był w tamtych czasach nieakceptowalny. Mimo wielu prób, zakochani byli zmuszeni się rozstać… Film niepoprawny politycznie Częściowo zdjęcia były kręcone w miejscu, w którym rozegrała się historia nieszczęśliwej miłości – w urokliwym pałacu w Ciszycy i pięknych, koronowskich plenerach. Reżyserem nakręconej w 1938 roku „Pruskiej miłości” jest Paul Martin, jednak rzeczywistym twórcą produkcji był Joseph Goebbels. W ten sposób hitlerowski minister chciał wesprzeć młodą, utalentowaną aktorkę, w której był zakochany – Lidę Baarovą. Jednak Hitler nie mógł pozwolić na rozgłos romansu z czeską gwiazdą filmową. Jak pisze prof. Marek Hendrykowski: „Kinowy melodramat z historią w tle okazał się produkcją nad wyraz pechową. Został wprawdzie nakręcony i zmontowany, ale któż mógł przypuszczać, że opowiadająca romansowy epizod z dziejów pruskiej monarchii w wieku XIX „Preussische Liebesgeschichte” zostanie spisana na straty z powodów politycznych i w ogóle nie wejdzie na ekrany”. Lida Baarová w Wojanowie Film powrócił na ekrany niemieckich kin w 1950 roku. W przeddzień prapre…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/026e81aa34fa5205650e1e54d3b96f2b7e277b01-0552c14.jpeg
width: 4752
height: 2974