Jedzenie mniejszych porcji może utrudniać odchudzanie. Naukowcy wyjaśniają dlaczego
Naukowcy odkrywają, jak objętość jedzenia na talerzu wpływa na apetyt i sytość, podważając tym samym przekonanie, że drastyczne ograniczanie porcji jest najskuteczniejszą strategią odchudzania.
Spis treści: Dlaczego zasada „jedz mniej” często nie działa? Więcej białka i błonnika zamiast restrykcyjnych diet Jak jeść więcej i jednocześnie spożywać mniej kalorii? Zaledwie kilka kęsów drożdżówki może dostarczyć tyle samo kalorii, co cały talerz kurczaka, warzyw i dodatków skrobiowych – a przy tym zajmuje ułamek czasu potrzebnego na zjedzenie pełnowartościowego posiłku. Ta dysproporcja pokazuje, że w tradycyjnym podejściu do odchudzania od dawna istnieje pewne „martwe pole”. Przez dziesięciolecia główne nurty poradnictwa dietetycznego opierały się na restrykcjach: planach posiłków o wartości 1200 kalorii, koktajlach zastępujących posiłek i przekonaniu, że jedzenie mniej zawsze oznacza lepsze efekty. Coraz więcej badań z zakresu żywienia sugeruje jednak, że problemem nigdy nie była wyłącznie ilość spożywanego jedzenia, ale także forma, w jakiej dostarczane są kalorie. Badania kontrolowane pokazują, że diety bogate w żywność wysokoprzetworzoną sprawiają, że ludzie spożywają więcej kalorii – nawet wtedy, gdy posiłki mają podobną wartość odżywczą lub mniejszą objętość. Innymi słowy, przyrost masy ciała może wynikać nie tyle z jedzenia „zbyt dużej ilości jedzenia”, ile z konsumowania produktów, które ułatwiają nieświadome przejadanie się. Ta zmiana wpływa dziś na sposób, w jaki naukowcy postrzegają odchudzanie – już nie tylko jako kwestię ograniczania kalorii, ale także tego, jak struktura żywności, mechanizmy apetytu i środowisko kształtują nasze nawyki żywieniowe w dłuższej perspektywie. – Nigdy nie mówię swoim pacjentom, żeby po prostu jedli mniej kalorii – podkreśla dr Fatima Cody Stanford z Massachusetts General Hospital i Harvard Medical School. – Zachęcam ich, by wybierali żywność lepszej jakości. Dlaczego zasada „jedz mniej” często nie działa? Dla wielu osób zalecenie „jedz mniej” okazuje się nieskuteczne, ponieważ skupia się wyłącznie na ograniczaniu kalorii, ignorując to, jak naprawdę działają głód i mechanizmy regulujące jedzenie. Ludzie zazwyczaj kontrolują ilość spożywanego jedzenia na podstawie objętości posiłku – czyli tego, jak dużo jedzenia fizycznie znajduje się na talerzu – a nie poprzez dokładne liczenie kalorii. Gdy jednak podczas restrykcyjnych diet porcje drastycznie się zmniejszają, posiłki często pozostawiają uczucie głodu i frustracji. – Nie lubię przekazu „jedz mniej”, ponieważ ludzie mają dość silnie zakorzenione poczucie tego, jaka ilość jedzenia jest odpowiednia – mówi prof. Barbara Rolls z Penn State. – Do dorosłości zjadamy tysiące posiłków, więc widok talerza wypełnionego tylko do połowy sprawia, że od początku czujemy głód. Problem staje się jeszcze większy, gdy mniejsze porcje składają się z produktów o wysokiej gęstości kalorycznej – takich jak słodkie wypieki, chipsy czy inna mocno przetworzona żywność. Tego typu produkty mogą dostarczać dużo energii w niewielkiej objętości, a jednocześnie nie zapewniają uczucia sytości na długo. Wiele produktów wysokoprzetworzonych jest projektowanych tak, aby można było je jeść szybko i bez większego wysiłku. Często łączą one rafinowane węglowodany, tłuszcze i sól w sposób, który sprawia, że są wyjątkowo smakowite. Jednocześnie zawierają mało wody i błonnika, mają miękką konsystencję i wymagają minimalnego żucia. Takie połączenie sprawia, że człowiek może spożyć dużą liczbę kalorii w bardzo krótkim czasie – zanim organizm zdąży wysłać sygnały sytości. Czas odgrywa tu kluczową rolę. Sygnały informujące mózg o tym, że masz już dość jedzenia, nie włączają się natychmiast. Hormony i receptory rozciągania w żołądku potrzebują od 15 do 20 minut, aby zarejestrować sytość. Do tego czasu szybko spożywane, wysokoenergetyczne produkty mogą dostarczyć już setki nadmiarowych kalorii. To jeden z powodów, dla których „jedzenie mniej” nie jest wyłącznie kwestią samokontroli. – W takich warunkach organizm jest biologicznie i psychologicznie zaprogramowany, by jeść dalej – mówi dr Traci Mann, psycholożka i dyrektorka Health and Eating Lab na Uniwersytecie Minnesoty. Więcej białka i błonnika zamiast restrykcyjnych diet Osoby, które chcą schudnąć wcale nie muszą jeść mniej – często wystarczy, że będą jeść inaczej. Coraz więcej badań pokazuje, że zamiast eliminować całe grupy produktów czy stosować restrykcyjne diety, lepiej budować posiłki wokół białka, błonnika i żywności minimalnie przetworzonej. Takie podejście może zwiększać uczucie sytości i jednocześnie ograniczać całkowitą liczbę spożywanych kalorii. Przegląd badań opublikowany w 2020 roku w „Journal of Obesity and Metabolic Syndrome” wykazał, że dieta wysokobiałkowa może skutecznie wspierać redukcję masy ciała oraz pomagać zapobiegać ponownemu przybieraniu na wadze – choć naukowcy zaznaczają, że nadal brakuje długoterminowych badań klinicznych na ten temat. Jednym z powodów jest wpływ białka na hormony regulujące apetyt. Białko zwiększa poziom hormonów odpowiedzialnych za uczucie sytości, a jednocześnie obniża poziom greliny, czyli hormonu głodu. – Grelina wysyła organizmowi sygnał, że trzeba jeść – wyjaśnia dr Fatima Cody Stanford. – Jest produkowana zarówno w żołądku, jak i w mózgu, i pobudza apetyt. Błonnik to kolejny składnik odgrywający ważną rolę w kontroli masy ciała. Zwiększa objętość posiłków i spowalnia tempo przesuwania się jedzenia przez układ pokarmowy, dzięki czemu uczucie sytości utrzymuje się dłużej. Przegląd badań opublikowany w 2013 roku w „Journal of the American College of Nutrition” wykazał, że wyższe spożycie błonnika wiąże się z niższą masą ciała. Posiłki bogate w białko i błonnik mogą zmniejszać ryzyko późniejszego przejadania się – nie dlatego, że człowiek zmusza się do jedzenia mniej, ale dlatego, że takie jedzenie jest po prostu bardziej sycące. Jak jeść więcej i jednocześnie spożywać mniej kalorii? Ponieważ ludzie oczekują określonej ilości jedzenia, aby poczuć satysfakcję, na nasze zachowania żywieniowe silnie wpływa to, co widzimy na talerzu. Badania prof. Barbary Rolls wykazały, że nawet samo sprawienie, by jedzenie wydawało się większe – np. dzięki bardziej puszystej strukturze lub nieregularnym kształtom — może wpływać na to, ile jedzenia nakładamy sobie i ostatecznie spożywamy. Właśnie dlatego prof. Barbara Rolls zaleca spożywanie większej ilości produktów o niskiej „gęstości energetycznej”, co oznacza mniejszą liczbę kalorii w przeliczeniu na gram jedzenia. – Jeśli obniżymy gęstość energetyczną posiłku o 30 procent, a smak pozostanie taki sam, ludzie naturalnie spożyją o około 30 procent mniej kalorii – wyjaśnia. – Dzieje się tak dlatego, że większość osób zjada zazwyczaj podobną objętość lub wagę jedzenia. W praktyce oznacza to, że talerz może wyglądać równie sycąco, ale będzie oparty na produktach o wyższej zawartości wody i błonnika – takich jak zupy, owoce, warzywa, fasola, jogurt, płatki owsiane czy gulasze – zamiast na żywności o wysokiej gęstości kalorycznej, np. brownie, chipsach, tłustych serach czy masłach orzechowych. Badanie z 2025 roku opublikowane w „American Journal of Clinical Nutrition” również sugeruje, że gdy ludzie jedzą głównie żywność naturalną lub minimalnie przetworzoną, mogą spożywać większą objętość posiłków, przyjmując jednocześnie mniej kalorii niż w przypadku diety wysokoprzetworzonej. Nie oznacza to jednak, że produkty o wysokiej gęstości kalorycznej są z natury złe. – Nie powiedziałabym, że istnieje coś, czego nie wolno jeść, ale im wyższa gęstość kaloryczna, tym większą uwagę należy zwracać na spożywane ilości – mówi prof. Barbara Rolls. Zauważa również, że w jej badaniach osoby spożywające mniej kalorii dzięki posiłkom o niskiej gęstości energetycznej (np. zupom), nie mają tendencji do późniejszego rekompensowania sobie tego większą ilością jedzenia, co często zdarza się w przypadku tradycyjnych, restrykcyjnych diet. Choć warto zwracać uwagę na kalorie, nie powinny one stać się obsesją. Najważniejsze jest znalezienie zdrowego i satysfakcjonującego sposobu odżywiania, który będzie można utrzymać przez długi czas. – Celem nie jest tylko zrzucenie kilogramów – mówi badaczka. – Jedzenie jest jednym z codziennych źródeł przyjemności, dlatego trudno wyobrazić sobie spędzenie całego życia na diecie opartej wyłącznie na produktach, których się nie lubi, tylko po to, by stale kontrolować wagę. Źródło: National Geographic
Więcej ruchu nie zawsze oznacza mniejszą wagę. Naukowcy tłumaczą, dlaczego
Nowe badania pokazują, że organizm może ograniczać liczbę spalanych kalorii podczas treningu. W praktyce oznacza to, że utrata wagi bywa mniejsza niż przewidujemy. To tłumaczy, dlaczego intensywne ćwiczenia nie zawsze przynoszą oczekiwane efekty.
Spis treści: Dlaczego ćwiczenia nie zawsze pomagają schudnąć? Czym jest kompensacja energetyczna i dlaczego organizm spala mniej, niż zakładamy? Czy kompensacja energetyczna naprawdę istnieje? Naukowcy nadal się spierają Logika wydaje się bez zarzutu: więcej ruchu oznacza więcej spalonych kalorii, a więc niższą masę ciała. A jednak u wielu osób to równanie w praktyce po prostu się nie sprawdza. W badaniach kontrolowanych aktywność fizyczna często prowadzi do mniejszej utraty masy ciała, niż przewidują modele kaloryczne. Nawet gdy uczestnicy wprowadzają ćwiczenia aerobowe – takie jak marsz, jogging czy jazda na rowerze – większość z nich traci średnio zaledwie 1,6 kg w ciągu sześciu miesięcy. To skromny efekt w stosunku do znacznej inwestycji czasu i wysiłku, co od lat pozostaje zagadką dla naukowców. Dlaczego ćwiczenia nie zawsze pomagają schudnąć? Nowe badania pokazują, że organizm może ograniczać liczbę spalanych kalorii podczas treningu. W praktyce oznacza to, że utrata wagi bywa mniejsza niż przewidujemy. To tłumaczy, dlaczego intensywne ćwiczenia nie zawsze przynoszą oczekiwane efekty. Część odpowiedzi wydaje się dość oczywista: trening wzmaga głód, przez co łatwiej „dojeść” spalone kalorie. Eksperci próbują jednak zrozumieć także inne, znacznie mniej oczywiste zjawisko, które również odgrywa w tym procesie istotną rolę. Analiza z 2025 roku sugeruje, że ludzie spalają zaledwie około jednej trzeciej dodatkowych kalorii, które teoretycznie powinni spalić podczas treningu. Innymi słowy bieg, który powinien spalić 500 kalorii, zwiększał dzienny wydatek energetyczny jedynie o około 165 kalorii. Wygląda więc na to, że organizm kompensuje zwiększoną aktywność fizyczną, ograniczając energię wydatkowaną na inne procesy. – To, w jakim stopniu i w jaki sposób się to dzieje, wciąż pozostaje tajemnicą — mówi prof. Vincent Careau, biolog z Uniwersytetu w Ottawie. Ta coraz szerzej opisywana koncepcja, określana jako kompensacja energetyczna, podważa głęboko zakorzenione założenie leżące u podstaw kultury fitness: że ćwiczenia są prostym narzędziem do utraty wagi. Coraz więcej badań wskazuje jednak, że mogą być one znacznie skuteczniejsze w czymś innym – pomagają organizmowi utrzymać stabilną masę ciała i wspierają zdrowie w długiej perspektywie. Czym jest kompensacja energetyczna i dlaczego organizm spala mniej, niż zakładamy? Koncepcja, zgodnie z którą organizm może „kompensować” wydatki energetyczne, zyskała rozgłos po przełomowym badaniu z 2012 roku. Wykazano w nim, że populacja łowców-zbieraczy z Tanzanii spalała średnio zbliżoną liczbę kalorii do tej, jaką spala przeciętna osoba prowadząca siedzący tryb życia w krajach uprzemysłowionych. Działo się tak mimo tego, że każdego dnia pokonywali oni pieszo wiele kilometrów, aby zdobywać pożywienie i polować. To sprzeczne z intuicją odkrycie tłumaczy model ograniczonego wydatku energetycznego. Zakłada on, że organizm kompensuje aktywność fizyczną, ograniczając zużycie energii na inne procesy fizjologiczne. W rezultacie całkowity dzienny wydatek energetyczny – obejmujący między innymi krążenie krwi, trawienie, codzienną aktywność i ćwiczenia – pozostaje w stosunkowo wąskim zakresie. – To „precyzyjne dostrajanie” organizmu może przybierać różne formy – wyjaśnia dr Leanne Redman, ekspertka w dziedzinie fizjologii człowieka i bilansu energetycznego z Uniwersytetu w Sydney. W prowadzonym przez nią badaniu z 2021 roku osoby, które spalały dzięki ćwiczeniom około 1800 kalorii tygodniowo, traciły jedynie około połowy przewidywanej masy ciała, jaką wskazywały standardowe modele kaloryczne. Część tej różnicy może wynikać ze zmian w codziennej aktywności, choć wyniki badań w tym zakresie pozostają niejednoznaczne. – Ludzie mogą po prostu więcej odpoczywać: zdrzemnąć się na kanapie, iść wolniej na autobus, a czasem nawet zrezygnować z ruchu i zamówić przejazd – mówi dr Leanne Redman. Jednak te mechanizmy adaptacyjne mogą sięgać głębiej niż same zmiany zachowania. Istnieją dowody, że po wysiłku organizm ogranicza wydatki energetyczne na spontaniczną aktywność ruchową (NEAT), czyli na przykład wiercenie się, przeciąganie, chodzenie podczas rozmowy przez telefon czy nerwowe poruszanie nogą. Inne badania sugerują również, że aktywność fizyczna może wiązać się z obniżeniem aktywności układu odpornościowego, tarczycy oraz hormonów rozrodczych – a wszystkie te procesy wymagają energii. Jednocześnie nie każdy stosuje kompensację w ten sam sposób – a niektórzy nie robią tego wcale. W analizach uzupełniających dr Leanne Redman wykazała, że tylko około połowa uczestników badań wykazywała wyraźne oznaki kompensacji. Badacze przypuszczają, że w takich przypadkach wynikało to z faktu, iż organizm stawał się bardziej wydajny podczas samych ćwiczeń, a mięśnie i komórki adaptowały się do wykonywania tej samej pracy przy mniejszym zużyciu energii. – Trudno mi uwierzyć, że ktoś biegający ultramaratony nie doświadcza żadnych adaptacyjnych zmian – mówi dr Leanne Redman. Co ciekawe, osoby o wyższym początkowym wydatku energetycznym były bardziej skłonne do kompensowania efektów ćwiczeń. Czy kompensacja energetyczna naprawdę istnieje? Naukowcy nadal się spierają Nie wszyscy są jednak przekonani, że kompensacja faktycznie ma miejsce. Niedawne badanie, przeprowadzone pod kierunkiem Kristen Howard z Uniwersytetu w Alabamie, objęło grupę osób prowadzących głównie siedzący tryb życia oraz ultramaratończyków pokonujących ponad 70 kilometrów tygodniowo. W obu grupach całkowity wydatek energetyczny rósł liniowo wraz z aktywnością fizyczną – dokładnie tak, jak przewidują tradycyjne modele kaloryczne. – Zaobserwowaliśmy dokładnie to, co przewidywał model historyczny – była to po prostu linia prosta – mówi Kristen Howard. Nie stwierdzono żadnej kompensacji poprzez zmiany w zachowaniu ani oszczędności w funkcjonowaniu układu odpornościowego czy tarczycy, zarówno u osób aktywnych, jak i tych stroniących od ruchu. Jest to zgodne z wcześniejszymi ustaleniami dotyczącymi osób starszych: większa aktywność zazwyczaj prowadziła do większej liczby spalonych kalorii. Jednak u osób z ujemnym bilansem energetycznym – czyli tracących na wadze z powodu deficytu kalorycznego – całkowity dobowy wydatek energetyczny zatrzymywał się na poziomie około 2500 kalorii, niezależnie od intensywności ćwiczeń. Innymi słowy, kompensacja zdawała się występować wtedy, gdy kalorii było mało. Gdy ludzie znajdowali się w stanie równowagi kalorycznej lub nadwyżki, organizm nie stosował kompensacji. Inne odkrycia również sugerują, że to właśnie bilans energetyczny może wyjaśniać, dlaczego jedni kompensują wysiłek fizyczny, a inni nie. – Mamy niemal wrodzoną zdolność dopasowywania spożywanych kalorii do wydatków – to zdumiewające – mówi Kristen Howard. – Gdybyśmy nie byli w tym dobrzy, tracilibyśmy lub przybieralibyśmy na wadze na ogromną skalę. Tymczasem rok po roku zmiany masy ciała są zazwyczaj niewielkie. Nawet w badaniu przeprowadzonym przez Kristen Howard nikt nie przekroczył całkowitego dobowego wydatku energetycznego wynoszącego około 2,5-krotność podstawowej przemiany materii. Jest to teoretyczny pułap, który przewiduje model ograniczonego wydatku energetycznego. Większość ludzi funkcjonuje na poziomie do dwukrotności tej wartości, co oznacza, że ów pułap może być realny, choć dla większości osób pozostaje nieosiągalny. W pewnym momencie energia musi jednak zacząć pochodzić z innego źródła. – Prawdopodobnie nie istnieje nieskończona liczba kalorii, którą człowiek byłby w stanie spalić – dodaje dr Leanne Redman. Obecnie wielu ekspertów przypuszcza, że prawda leży gdzieś pomiędzy oboma modelami. Jednocześnie ostrzegają jednak przed wyciąganiem błędnych wniosków. – Nie traktujcie obaw związanych z kompensacją jako powodu, by wierzyć, że ćwiczenia nie przyniosą wam korzyści – mówi Kristen Howard. Nawet jeśli aktywność fizyczna nie prowadzi do znacznej utraty wagi, może pomóc w jej utrzymaniu, na przykład poprzez poprawę wrażliwości na insulinę. Jest ona również powiązana z szeregiem innych korzyści, takich jak poprawa poziomu cholesterolu czy zmniejszenie stanów zapalnych, co wiąże się z niższym ryzykiem chorób w późniejszym życiu. – Każdy, kto bada to zagadnienie, chciałby podkreślić, że korzyści płynące z ćwiczeń i bycia aktywnym fizycznie są fenomenalne – dodaje Kristen Howard. Źródło: National Geographic
Post przerywany jest modny, ale nieskuteczny. Naukowcy zwracają uwagę na ryzyko
Post przerywany nie daje lepszych efektów w odchudzaniu niż tradycyjna dieta lub brak interwencji – wynika z przeglądu 22 badań z udziałem 1995 dorosłych z nadwagą lub otyłością przeprowadzonych w Ameryce Północnej, Europie, Chinach, Australii i Ameryce Południowej.
Niepokojące dane płyną z najnowszego przeglądu Cochrane, który objął łącznie 1995 dorosłych z nadwagą lub otyłością. Naukowcy przeanalizowali 22 randomizowane badania kliniczne dotyczące różnych form postu przerywanego. Okazuje się, że ten system dietetyczny – promowany w internecie jako cudowny sposób na szybkie i zdrowe odchudzanie – wcale nie daje lepszych efektów niż tradycyjna dieta czy nawet brak jakiejkolwiek interwencji! Cochrane to niezależna międzynarodowa organizacja typu non-profit, która zajmuje się analizami badań naukowych z obszaru medycyny. Wyniki badań: żadnej przewagi postu przerywanego Badania prowadzone przez zespoły z różnych kontynentów wykazały, że post przerywany nie wpływa istotnie na utratę masy ciała w porównaniu ze standardowymi zaleceniami dietetycznymi. Efekt odchudzający był zbliżony do tego, jaki obserwowano przy typowych poradach żywieniowych, a także wtedy, gdy nie wprowadzano żadnej interwencji. Analizowane badania objęły osoby głównie pochodzenia europejskiego z krajów o wysokich dochodach, co dodatkowo wzbudza niepokój o uniwersalność tych wyników dla innych grup. Raportowanie skutków ubocznych było w analizowanych badaniach niespójne, co uniemożliwia jednoznaczne wnioski dotyczące bezpieczeństwa postu przerywanego. Warto jednak pamiętać, że w 2024 r. opublikowano badanie wskazujące, że ta metoda odchudzania zwiększa ryzyko chorób serca. Liczba analizowanych badań jest nadal ograniczona, a ich czas trwania – w większości przypadków – nie przekraczał 12 miesięcy. Eksperci alarmują, że nie ma podstaw do generalizowania wyników na całą populację, ponieważ rezultaty mogą się różnić w zależności od płci, wieku, pochodzenia etnicznego czy obecności chorób współistniejących i zaburzeń odżywiania. Braki w badaniach i pilna potrzeba dalszych analiz Luis Garegnani z Universidad Hospital Italiano de Buenos Aires, główny autor przeglądu, wprost mówi: „Być może u niektórych osób ta metoda się sprawdza. Jednak generalnie post przerywany po prostu nie działa u dorosłych z nadwagą lub otyłością, którzy chcą schudnąć”. Dodaje przy tym, że internetowe doniesienia i medialny entuzjazm wokół tej metody zdecydowanie nie są zgodne z obecną wiedzą naukową. Eva Madrid z Cochrane Evidence Synthesis Unit Iberoamerica przypomina natomiast, że lekarze powinni indywidualnie rozważać zalecenia dla osób z nadwagą. Większość dotychczasowych badań dotyczyła społeczeństw o wysokich dochodach i osób rasy białej. Tymczasem globalna epidemia otyłości narasta również w krajach o niskich i średnich dochodach, gdzie sytuacja może wyglądać zupełnie inaczej. Autorzy przeglądu podkreślają, że konieczne są dalsze, długoterminowe badania obejmujące bardziej zróżnicowane grupy. Na czym polega post przerywany? Post przerywany (ang. Intermittent Fasting, w skrócie IF) ma wielu zwolenników. Jego podstawą jest tzw. okno żywieniowe. Osoba, która stosuje ten system żywienia określa sobie czas w ciągu doby, w którym spożywa posiłki. Między nimi zazwyczaj nie sięga już po nic oprócz płynów. Najpopularniejsze odmiany postu przerywanego: metoda 16/8 – okno żywieniowe trwa 8 godzin. Najczęściej stosowaną godziną rozpoczęcia jedzenia jest 12:00. Ostatni posiłek jemy najpóźniej o godzinie 20:00; metoda 5:2 – polega na przyjmowaniu normalnej ilości kalorii przez 5 dni w tygodniu. Przez pozostałe 2 dni ograniczamy spożycie do 500–600 kalorii dziennie; metoda „Eat Stop Eat” – polega na 24-godzinej głodówce 1–2 razy w tygodniu; metoda jednego posiłku – w ciągu dnia spożywamy tylko jedną główną, zdrową i pełnowartościową potrawę. Pozostałe posiłki pomijamy. Źródła: Cochrane Library, National Geographic
Ciało nie chce chudnąć? Naukowczyni z USA zdradza, co naprawdę dzieje się z wagą
Utrata masy ciała to nie tylko kwestia silnej woli. Badania pokazują, że organizm uruchamia biologiczne mechanizmy obronne. Sprawdź, jak naukowcy tłumaczą opór ciała przed chudnięciem.
Spis treści: Czego naukowcy nauczyli się z reality show? Czy ciało ma „punkt nastawczy”? Stygmatyzacja nadal przeszkodą w leczeniu Jak dziś lekarze personalizują podejście Utrata masy ciała jest trudna. Ponad połowa Amerykanów chce schudnąć, ale utrzymanie efektów jest jeszcze trudniejsze. Z danych National Institutes of Health i The Obesity Society wynika, że 80–95 procent osób odzyskuje utracone kilogramy w ciągu trzech do pięciu lat. Naukowcy podkreślają, że nie jest to porażka charakteru. Hormony, genetyka, a nawet ewolucja popychają organizm do kontrataku – nasilają głód, spowalniają metabolizm i „zachęcają” wagę do powrotu. To biologiczna przeciąganka, o której kultura popularna rzadko mówi, zauważa Kimberly Gudzune, dyrektorka medyczna American Board of Obesity Medicine. – Mamy takie założenie, że gdy już osiągniemy cel, to efekt „magicznie” się utrzyma. Niestety to naprawdę tak nie działa – mówi. Przez dekady odchudzanie przedstawiano jako sprawdzian dyscypliny. Dziś badacze coraz lepiej rozumieją, dlaczego ciało tak zaciekle broni się przed spadkiem masy, oraz jak hormony, chemia mózgu, a nawet doświadczenia z wczesnego życia ustawiają nam „scenę” do regulacji wagi na całe lata. Czego naukowcy nauczyli się z reality show? Popkultura od dawna gloryfikuje spektakularne chudnięcie, rzadko pokazując, co dzieje się potem. Jednym z najgłośniejszych przykładów był amerykański program „The Biggest Loser” emitowany w latach 2002–2016. Uczestnicy byli nagradzani za maksymalne zbijanie masy ciała przy wsparciu trenerów, dietetyków i lekarzy. Dla naukowców był to jednak także przegląd mechanizmów, dzięki którym ciało opiera się przemianie. W 2016 roku w czasopiśmie „Obesity” opisano badanie 14 uczestników – wszystkich z otyłością olbrzymią (klasa III). Porównano ich skład ciała i spoczynkową przemianę materii tuż po zakończeniu programu oraz sześć lat później. Okazało się, że większość odzyskała znaczną część utraconej masy. Nawet ci, którym udało się długotrwale utrzymać spadek wagi, mieli spowolniony metabolizm. Taki „hamulec” utrudnia utrzymanie efektów. – Kiedy chudniesz, organizm spala mniej kilokalorii – wyjaśnia Gudzune. Dlatego osoba po odchudzaniu musi jeść mniej niż ktoś o tej samej masie, kto nigdy nie chudł, aby utrzymać wagę. Różnice nie ograniczają się do metabolizmu – to także hormony. Po utracie masy na samej diecie rośnie stężenie greliny (hormonu głodu), a spada poziom peptydu YY i leptyny (hormonów sytości). Takie zmiany obserwuje się nawet rok po schudnięciu. To tylko część „adaptacji metabolicznych”, dzięki którym ciało „walczy z nami”, gdy tracimy na wadze – mówi Andres Acosta, gastroenterolog i badacz otyłości w Mayo Clinic. Zabiegi bariatryczne i leki z grupy agonistów GLP-1 mogą te zmiany neutralizować, poprawiając komunikację jelito–mózg w kwestii głodu i sytości. Niektórzy pacjenci podchodzą do takich metod z rezerwą. Czy ciało ma „punkt nastawczy”? Jedną z koncepcji tłumaczących te biologiczne mechanizmy jest teoria punktu nastawczego (set point). Zakłada ona, że ciało ma wiele sposobów, by utrzymać masę „ustawioną” wcześnie w życiu, a u większości osób te punkty zmieniają się na różnych etapach. Teoria jest często przywoływana, choć w tej kwestii nie ma pełnej jednomyślności ekspertów. Gudzune uważa, że może nadmiernie upraszczać procesy, ale pomaga zrozumieć, czemu utrzymanie wagi bywa tak trudne. Silniejsze dowody mamy na przesunięcia hormonalne i zmiany wydatku energetycznego. Wspierają one ideę punktu nastawczego, choć stoją też na własnych nogach. Stygmatyzacja nadal przeszkodą w leczeniu Stygmat wagi wpływa nie tylko na to, jak traktujemy ludzi – może bezpośrednio szkodzić zdrowiu. – Istnieje wyobrażenie, co „normalnowagowe” osoby robią, by utrzymać wagę – mówi Andrew Kraftson, dyrektor Weight Navigation Program i Post Bariatric Endocrinology Clinic w Michigan Medicine. Ludzie zmagający się z wagą mogą sądzić, że szczuplejsi skrupulatnie ważą jedzenie i liczą każdą kilokalorię. – To po prostu nieprawda – mówi Kraftson. Porównywanie tych dwóch doświadczeń to „wadliwe myślenie” – to nie są te same realia. Takie porównania rodzą wstyd wewnętrzny. Trudniej wtedy przyjąć, że skuteczne terapie – w tym chirurgia bariatryczna czy długotrwałe leczenie lekami GLP-1 – nie są „pójściem na skróty”. – Leczenie otyłości zmieniło się radykalnie w krótkim czasie – mówi Gudzune. Gdy zaczynała praktykę w 2010 roku, często widywała pacjentów, którzy nie mówili rodzinie ani znajomym, że szukają pomocy. – Wstyd i stygma były tak silne, że nie chcieli tego nikomu ujawniać – dodaje. Media społecznościowe uwidoczniły te napięcia. Część platform normalizuje rozmowy o leczeniu otyłości. Inne wzmacniają nierealistyczne ideały ciała i uprzedzenia wobec osób z wyższą masą. Niedawne śledztwo Reutersa pokazało, że Instagram regularnie promował treści „graniczące z zaburzeniami odżywiania” u wrażliwych nastolatków. Gudzune zaznacza jednocześnie, że część użytkowników normalizuje dziś leczenie otyłości. – To wciąż gorąco dyskutowany temat – przyznaje. Pacjenci są jednak znacznie bardziej otwarci na mówienie o gotowości skorzystania z profesjonalnej pomocy niż kiedyś. Jak dziś lekarze personalizują podejście Zanim Acosta porozmawia z pacjentem o utrzymaniu wagi, wyjaśnia mu, że na drodze chudnięcia – jeśli w ogóle chce na nią wejść – pojawią się adaptacje metaboliczne. Jako lekarz i ekspert od otyłości idzie z pacjentem „ramię w ramię”, pomagając mu neutralizować specyficzne wyzwania. Ludzie różnie reagują na odchudzanie, dlatego Acosta opracował test genetyczny, który pomaga wskazać dominujące czynniki u osoby z otyłością mającej trudność w chudnięciu lub zagrożonej nawrotem. Wyróżnia cztery fenotypy: „głodny mózg”, „głodne jelita”, „głód emocjonalny” i „wolne spalanie”. „Głodny mózg” oznacza potrzebę większej liczby kilokalorii, by poczuć sytość. „Głodne jelita” dotyczą szybkiego powrotu głodu po posiłku. „Głód emocjonalny” to jedzenie w reakcji na emocje – pozytywne i negatywne. „Wolne spalanie” opisuje obniżony wydatek energetyczny. Adresując konkretny fenotyp, pacjent może otrzymać spersonalizowaną terapię i leki celujące w chorobę otyłości. To sprzyja długofalowym efektom – w redukcji i utrzymaniu masy. Współpraca z profesjonalistą pomaga też dobrać interwencje i leki do celów i preferencji pacjenta. – Wciąż pokutuje przekonanie, że otyłości nie trzeba leczyć profesjonalnie – mówi Gudzune – ale to staramy się zmieniać. – Nie mówimy przecież osobom z nadciśnieniem czy cukrzycą: „Poradź sobie sam” – podkreśla. Źródło: National Geographic
Sztuczne słodziki sprzyjają odchudzaniu? Nie uwierzysz, co robią z mózgiem
Dietetyczna cola może sprawiać, że jesteś bardziej głodny – wynika z najnowszych badań zespołu dr Kathleen Page. Sztuczne słodziki nie tylko oszukują nasze zmysły, ale mogą wpływać na sygnały głodu i metabolizm.
Spis treści: Jak sztuczne słodziki zakłócają naturalne sygnały sytości Czym sukraloza różni się od cukru Dietetyczne napoje a tycie Najnowsze badania wpływu słodzików Dietetyczna cola może sprawiać, że bardziej odczuwasz głód. Twierdzenie, że napoje dietetyczne mogą pomagać w odchudzaniu, staje się coraz bardziej dyskusyjne, ponieważ nowe badania sugerują, że mogą one wprowadzać mózg w błąd – i wywoływać uczucie głodu. Miliony ludzi sięgają codziennie po napoje dietetyczne. Chcą dzięki nim ograniczyć spożycie cukru, kontrolować wagę lub podejmować zdrowsze wybory. Ale nowe badania sugerują, że te sztucznie słodzone napoje mogą robić coś więcej niż tylko zaspokajać ochotę na słodycze. Mogą również po cichu przeprogramowywać sposób, w jaki mózg reguluje głód. Jak sztuczne słodziki zakłócają naturalne sygnały sytości Sztuczne słodziki od dawna budzą kontrowersje z powodu możliwego związku z rakiem oraz negatywnym wpływem na mikrobiotę jelitową. Niektóre badania sugerują jednak, że takie substancje jak sukraloza mogą stymulować obszary mózgu związane z sygnalizowaniem głodu, potencjalnie wywołując chęć jedzenia. Czy rzeczywiście prowadzi to do przyrostu masy ciała – pozostaje niejasne. Jednak przekonanie, że napoje dietetyczne wspierają odchudzanie, staje się coraz bardziej wątpliwe. Czym sukraloza różni się od cukru Kiedy zjemy lub wypijemy coś kalorycznego – np. słodzoną cukrem colę – nasze ciało uruchamia reakcję łańcuchową mającą na celu zarządzanie energią. Glukoza trafia do krwiobiegu, jelita wydzielają hormony takie jak GLP-1 i leptyna, a trzustka produkuje insulinę. Te sygnały informują podwzgórze – centrum dowodzenia głodem w mózgu – że dostarczono energię, co pozwala poczuć sytość. Ale ten mechanizm przestaje działać, gdy pojawiają się sztuczne słodziki takie jak sukraloza. Zmiany te można zaobserwować dzięki funkcjonalnemu rezonansowi magnetycznemu (fMRI), który pokazuje aktywność w podwzgórzu i jego połączeniach z innymi obszarami mózgu – mówi dr Kathleen Page, endokrynolożka i dyrektorka Instytutu Cukrzycy i Otyłości przy Uniwersytecie Południowej Kalifornii. – Uważamy, że [ta aktywność] może być biomarkerem sygnalizacji sytości – mówi Page. Spożycie glukozy zwykle powoduje spadek aktywności podwzgórza, co wiąże się z uczuciem sytości. Tymczasem sukraloza, jako sztuczny słodzik, wydaje się zwiększać aktywność w tym obszarze mózgu. Dietetyczne napoje a tycie Zespół Page przetestował to, podając 75 młodym dorosłym napoje słodzone sukralozą, sacharozą (czyli cukrem stołowym) lub wodą. Badacze stwierdzili, że napoje słodzone sukralozą zwiększyły przepływ krwi do podwzgórza i nasiliły uczucie głodu, podczas gdy sacharoza miała odwrotny efekt. Co więcej, sztuczne słodziki nie zwiększały poziomu insuliny i GLP-1 – hormonów powiązanych z uczuciem sytości. Podobne wyniki wykazały wcześniejsze badania na myszach. Możliwe wyjaśnienie? Niezgodność między smakiem a wartością odżywczą. Sukraloza jest setki razy słodsza od cukru, ale nie zawiera kalorii – mówi Page. – Kiedy mózg odbiera sygnał słodyczy, spodziewa się, że zaraz pojawią się składniki odżywcze. Gdy tak się nie dzieje, ten rozdźwięk może pobudzać apetyt, bo mózg nadal szuka tej wartości – dodaje. Zaznacza przy tym, że zjawisko to obserwowano u myszy, które po spożyciu sztucznego słodzika pragnęły więcej słodkich produktów. Najnowsze badania wpływu słodzików Sztuczne słodziki wpływają nie tylko na mózg, ale także na metabolizm. Badanie z 2020 roku wykazało, że spożywanie sukralozy razem z węglowodanami – które w organizmie rozkładane są do glukozy – pogarszało metabolizm glukozy, zmniejszając wrażliwość uczestników na insulinę. – Dodanie sztucznego słodzika zmienia metaboliczne losy glukozy – mówi Dana Small, neurobiolożka i psycholożka specjalizująca się w metabolizmie z Uniwersytetu McGill w Montrealu, autorka badania. Choć sztuczne słodziki najwyraźniej zakłócają mechanizmy sytości, dowody na to, że prowadzi to do przyrostu masy ciała, są mieszane. Wiele badań kohortowych wykazało związek między ich spożywaniem a większym ryzykiem otyłości i przyrostu masy ciała. Jedno z ostatnich badań wykazało, że osoby pijące codziennie napoje dietetyczne były bardziej narażone na rozwój cukrzycy typu 2. Inne wyniki wskazują, że wysokie spożycie napojów dietetycznych i sacharyny (ale nie aspartamu ani sukralozy) wiąże się z większym ryzykiem zachorowania na cukrzycę. źródło: National Geographic
Jak odchudzić psa? Nowe badania wskazują najlepszy model żywienia zapobiegający otyłości
Otyły pies jest narażony na niebezpieczne choroby. Można go odchudzić, zmieniając mu karmę na taką z dużą zawartością białka i błonnika. Jak odchudzić psa?
W tym artykule: Dlaczego psy tyją? Jak rozpoznać otyłość u psa? Jak odchudzić psa? Odchudzanie psa korzystnie wpływa na jego mikrobiom jelitowy Otyłość to choroba, której towarzyszy wiele innych niebezpiecznych dla życia schorzeń. Dotyczy to również zwierząt domowych. Psy, które się przejadają i mało mają ruchu cierpią na różne przypadłości. Zbyt duża masa ciała może prowadzić do insulinooporności, cukrzycy, zaburzeń hormonalnych czy nowotworów. Mogą się pojawić także problemy z nerkami, sercem, wątrobą czy tchawicą. Podobnie jak u człowieka, dodatkowe kilogramy mogą obciążać stawy i kręgosłup oraz prowadzić do zwyrodnień. To z kolei wpływa na jakość życia zwierzęcia i obniża jego aktywność fizyczną. Dlatego warto wiedzieć, jak odchudzić psa. Dlaczego psy tyją? Powodów może być kilka i zazwyczaj nie są zależne od człowieka. wiek – podobnie jak u człowieka, wraz z upływem czasu zwalnia metabolizm, co oznacza, że pies starszy nie potrzebuje już tak dużej kaloryczności posiłków, jak szczeniak; rasa – niektóre psy są szczególnie podatne na otyłość. Są to miedzy inny jamniki, beagle, labradory, teriery szkockie, bassety, spaniele cavalier king charles; zabieg sterylizacji lub kastracji – zmiany hormonalne po zabiegu mogą prowadzić do nadwagi, mogą także zwiększać łaknienie; zaburzenia hormonalne – m.in. cukrzyca, niedoczynność tarczycy, zaburzenia funkcji podwzgórza, nadczynność kory nadnerczy, akromegalia (zaburzenia wydzielania hormonu wzrostu); nadmiar spożytych kalorii – w połączeniu ze zbyt niską aktywnością fizyczną. Jak rozpoznać otyłość u psa? Przyjmuje się, że pies otyły to taki, którego masa przekracza o 30 procent prawidłową masę ciała. O nadwadze mówimy, kiedy jest to 15 procent. Prawidłową masę ciała dla wieku i rasy określa weterynarz w czasie wizyt kontrolnych. Ile powinien jeść pies? Oto zalecana dzienna porcja dla czworonogów Im mniej, tym lepiej. Tak wynika z najnowszych badań naukowców, którzy ustalili, ile powinien jeść pies. Jest jednak jedno „ale”. Weterynarze wyznaczają też często specjalny wskaźnik BCS (body condition score), dzięki któremu także można określić stopień otyłości. U człowieka takim wskaźnikiem jest BMI. Wskaźnik BCS pomaga ocenić stosunek tkanki tłuszczowej do masy mięśniowej. Innymi kryteriami oceny są łatwość wyczuwania żeber, zarys tali i brzucha. Jak odchudzić psa? Otyłość u psa to początek problemów zdrowotnych. Dlatego należy go jak najszybciej odchudzić. Najczęściej wystarczy obniżenie kaloryczności posiłków i zwiększenie aktywności fizycznej. Jednak nieumiejętnie prowadzone odchudzanie psa może prowadzić do pogorszenia jego kondycji wskutek utraty masy mięśniowej. Podobnie zresztą, jak u człowieka. Jak się okazuje, ważny jest także skład ilościowy makroskładników. Kelly Swanson, profesor nauk o zwierzętach z Uniwersytetu Illinois Urbana-Champaign postanowił przebadać pod tym kątem grupę otyłych psów. Potem przestawił je na dietę wysokobiałkową o obniżonej kaloryczności i bogatą w błonnik. Efekty były widoczne dość szybko. Psy schudły, ale bez utraty masy mięśniowej. Poprawiły się także poziomy trójglicerydów i insuliny we krwi zwierząt. Dodatkowo znacznie spadł poziom markerów stanu zapalnego, związanych z otyłością i jej negatywnymi skutkami zdrowotnymi. Podobne efekty widać u ludzi, którzy podczas odchudzania stosują dietę wysokobiałkową i często sięgają po błonnik. Ten ostatni korzystnie wpływa na pracę jelit, daje uczucie sytości, jednocześnie zmniejszając apetyt. Odchudzanie psa korzystnie wpływa na jego mikrobiom jelitowy Inne badanie, opublikowane w czasopiśmie naukowym „Journal of Animal Science” pokazuje z kolei, że u psów na skutek dobrze zbilansowanej diety odchudzającej poprawia się flora bakteryjna. Naukowcy stwierdzili, że znacznie wzrosła ilość bakterii z rodzaju Allobaculum. Oto "najmądrzejsze" rasy psów. Psycholog stworzył ranking Właścicieli psów nie trzeba długo przekonywać, że te czworonogi należą do jednych z bardziej inteligentnych zwierząt. Potwierdzają to badania kanadyjskiego psychologa, który opisał niez... Bakterie te mają wpływ na zawartość maślanu w kale. Podobnie jak u człowieka, u psów ten związek chemiczny ma działanie ochronne, przeciwzapalne i przeciwnowotworowe. Prof. Swanson zauważył też, że w kale zmniejszyła się ilość amoniaku. Ten związek chemiczny w nadmiarze jest toksyczny. Źródło: Journal of Animal Science
Nowy sposób mierzenia otyłości. RFM zastąpi BMI
Współczynnik Body Mass Index odchodzi do lamusa, jego następca nazywa się RFM – Relative Fat Mass Index czyli wskaźnik relatywnej masy tłuszczu. Można go zmierzyć bez użycia wagi.
RFM pokazuje stosunek twojego obwodu w talii do wzrostu (a nie do wagi). Według naukowców to znacznie lepszy sposób sprawdzenia czy tłuszcz, który ma w swoim ciele dany człowiek jest jeszcze na zdrowym poziomie, czy należy zacząć się przejmować. - Chcieliśmy znaleźć bardziej wiarygodny, prostszy i niedrogi sposób na ocenę procentu otłuszczenia ciała, bez używania wyszukanych urządzeń – mówi lider badania Orison Woolcott z kalifornijskiego medycznego ośrodka Cedars-Sinai Medical Center. Przekonuje, że udało się potwierdzić skuteczność i dokładność metody. Żeby wyliczyć swoje BMI należy podzielić wagę w kilogramach przez wzrost w metrach, a następnie podzielić znów przez wzrost. Wynik porównuje się z tabelą zdrowej wagi dla danego wzrostu. Zdrowy poziom BMI jest pomiędzy 18,5 a 25 punktami. Już wcześniej eksperci przyznawali, że system nie jest idealny, ponieważ nie bierze pod uwagę różnic między płciami, nie zawsze odzwierciedla masę mięśniową, a rezultaty mogą być mylne dla dzieci i osób starszych. Nawet jeśli używany pobieżnie – został uznany za niewystarczająco dokładny by mierzyć otyłość społeczeństw. Na podstawie zebranych danych od 3 456 pacjentów w USA okazało się, że RFM jest niewiele mniej dokładny od wymagającego skomplikowanych urządzeń skanowania DXA (badający gęstość kości). Nowa metoda okazała się także skuteczniejsza od około 300 innych sprawdzonych w tym samym czasie. Dzięki popularyzacji tego pomysłu badacze zajmujący się zdrowiem publicznym liczą, że społeczeństwo zmagające się z otyłością (w USA szczególnie, ale Polski także ten problem dotyczy) dostanie łatwe w obsłudze i skuteczne narzędzie do kontroli samego siebie. Źródło: Science Alert
Stewia, ziele słodyczy. Czy zdetronizuje cukier?
Pochodzące z Ameryki Południowej zioło robi furorę wśród fanatyków zdrowego odżywiania i... łasuchów.
Przyjmijcie, proszę, załączonych kilka liści rośliny niedawno odkrytej w Paragwaju przez dra Bertoniego, włoskiego biologa – pisał o stewii w 1901 r. w Bulletin of Miscellaneous Information Cecil Gosling, konsul w Asuncion w Paragwaju. Roślina ta, prawdopodobnie znana Indianom od stu lub więcej lat, a której sekretu swoim zwyczajem wiernie strzegli, rośnie na wyżynach Amambai i niedaleko źródeł rzeki Monday; mówi się, że dalej na południe się jej nie spotka. (...) Indianie nazywają ją Caaí-ehe, czyli słodkie ziele – kilka liści wystarczy, by osłodzić filiżankę mocnej herbaty lub kawy – oraz na przyjemny aromat. Jej odkrywca jednak sądzi, że Caaí-ehe nie ma związku z właściwościami sacharyny i cukru – czytamy dalej. To jedna z pierwszych wzmianek o stewii. Niedługo potem na jej punkcie oszalała światowa prasa, przemysł cukrowniczy pokładał w niej wielkie nadzieje. Szybko jednak okazało się, że roślina – choć wygląda jak chwast – jest wymagająca i nie przyjmuje się byle gdzie. Po stu latach badań wiadomo, że stewia ma jedne z lepszych właściwości smakowych jako słodzik, a uzyskane z niej białe kryształki (stewiozydy) są 100–300 razy słodsze niż cukier. Naukowcy sądzą, że ma ona ogromny potencjał na rynku żywności ekologicznej. Co więcej – niedawno okazało się, że obniża poziom glukozy we krwi u chorych na cukrzycę typu 2. Stewii używa się od wielu lat w Japonii, w USA od roku 2007, a w Europie – od końca grudnia 2011 r. Czy spełnią się marzenia wizjonerów sprzed 100 lat i stewia przyjmie się powszechnie? Zobaczymy. Paulina Szczucińska
Odkryto bakterię, która pomoże nam schudnąć
Bakteria, która znajduje się w jelitach, może zapobiec otyłości oraz cukrzycy typu 2 - to wyniki badań, opublikowane w Proceedings of the National Academy of Sciences.
Do tej pory testy przeprowadzono wyłącznie na myszach, jednak wyniki są bardzo zachęcające. Wszystko wskazuje na to, że konkretna bakteria może zmienić sposób, w jaki przyswajamy jedzenie. Naukowcy twierdzą, że to najwyższy czas, by przeprowadzić badania na ludziach. Wszystko wskazuje na to, że konkretna bakteria może zmienić sposób, w jaki przyswajamy jedzenie. Naukowcy twierdzą, że to najwyższy czas, by przeprowadzić badania na ludziach. Ludzki organizm to zbiór wielu bakterii jedno- lub wielokomórkowych.Liczne badania potwierdzają, że mają one ogromny wpływ na nasze zdrowie. Co więcej, również na wagę. Naukowcy z Katolickiego Uniwersytetu w Louvain w Belgii, badali jeden z rodzajów bakterii Akkermansia muciniphila. Zwykle jej poziom w jelitach utrzymuje się w granicach 3-5% jednak zauważono, że u osób otyłych spada. Przeprowadzono eksperyment na myszach: przygotowano dla nich tłustą dietę (spożywały 3 razy więcej tłuszczu niż zwykle) oraz zaaplikowano im wspomnianą bakterię. Zwierzęta stały się większe od tych, których dieta nie uległa zmianie, jednak szybko straciły połowę nowo nabytych gramów mimo tego, że nadal jadły bardzo tłusto. Obniżył się także poziom ich odporności na insulinę, co jest bardzo ważne w przypadku cukrzycy typu 2. - Przy pomocy tej bakterii nie da się całkowicie zapobiec otyłości, jak jednak widać jest bardzo pomocna, gdy chcemy się pozbyć dodatkowych kilogramów - powiedział BBC profesor Patrice Cani z Katolickiego Uniwersytetu w Louvain. Dzięki bakterii, ściany jelita stały się grubsze i zapobiegały przedostawaniu się pewnych składników do krwi. Także tłuszcz był przerabiany i wchłaniany w zupełnie inny sposób. Bardzo podobny efekt uzyskano wtedy, gdy do diety dodano błonnik - zwiększył on poziom procentowy bakterii Akkermansia muciniphila w jelicie. To dopiero pierwszy krok do dalszych badań nad wykorzystaniem bakterii do walki z otyłością oraz cukrzycą typu 2. Naukowcy studzą też naszą radość: - To nie będzie wyglądało tak, że przez cały dzień będzie można jeść frytki, ciastka, słodkie kremy, kiełbaski, a potem wystarczy spożyć bakterię, by zachować szczupłą sylwetkę - mówi profesor Colin Hill, mikrobiolog z University College Cork.