National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-02-18T12:40:54.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Dziś Środa Popielcowa. Dlaczego posypujemy głowę popiołem?
items: Rzymianie również tworzyli gipsowe odlewy ciał zmarłych. Tak wyglądał ten rytuał
items: Pogaństwo w natarciu – sprawdź, gdzie odkryć tradycje dawnych wierzeń
items: Tajlandia wchodzi w okres rocznej żałoby po śmierci królowej. Co warto wiedzieć przed podróżą?
items: Midsommar – od wierzeń ludowych do ekranów kin. Co wiemy o skandynawskim przesileniu letnim?
items: Zapusty, mięsopust, ostatki, karnawał – świętowanie przed Wielkim Postem ma bogatą i długą tradycję
items: Nasi przodkowie nie obchodzili Walentynek. W Polsce szlacheckiej stosunek do miłości był bardzo praktyczny
items: W tych krajach Walentynki są zakazane. Za ich świętowanie grożą kary, a nawet więzienie
items: Eunuchowie w Konstantynopolu. Nieznane wpływowe postaci Cesarstwa Wschodniorzymskiego
items: Przed wakacjami sprawdź, jak (nie) ubierać się na plażę. Nie wszędzie stroje plażowe są mile widziane
items: Zamek Kliczków odrodził się niczym feniks z popiołów. Dziś to prawdziwy klejnot
items: Oto najdziwniejsze zwyczaje pogrzebowe na świecie. Można się przerazić
items: Bawaria, czyli wakacje w baśniowej krainie. [Bawaria atrakcje, Co warto zobaczyć]
items: Koszer i halal: Religia od kuchni
items: Gdzie wolno bekać i dlaczego Japończyk może obrazić się przy toaście? Zdradzamy
items: Traveler 08/20
items: Etyka Podróżnika: O kulturze dawania prezentów
items: Domosławski: Jak odkryłem swoją Amerykę
items: 2/19
items: 05/2018
items: 11/2017
items: 9/2017
items: 04/2017
items: Jukatan jak tortilla
items: Amsterdam

Dziś Środa Popielcowa. Dlaczego posypujemy głowę popiołem?
type: item
date: 2026-02-18T12:40:28.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Historia
subject: chrześcijaństwo
subject: obyczaje
subject: święta
subject: tradycje
description: Środa Popielcowa 2026 wyznacza początek Wielkiego Postu i odliczanie do Wielkanocy. W tym samym czasie przyroda budzi się do życia. Jak się okazuje, te wydarzenia są ze sobą powiązane.
encoded: Spis treści: Kiedy jest Środa Popielcowa 2026? Z czego jest popiół na Środę Popielcową? Środa Popielcowa – historia święta w Polsce Środa Popielcowa – czy można jeść mięso? Środa Popielcowa 2026 rozpoczyna Wielki Post. W Kościele katolickim jest to 40-dniowy okres przygotowań do Wielkanocy. Data pamiątki Zmartwychwstania Pańskiego jest ruchoma i zależy od cyklu księżycowego. Przypada na pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni Księżyca, po równonocy wiosennej. Jak widać, Wielkanoc i poprzedzające ją wydarzenia są ściśle związane z nadejściem wiosny. Wiosennych symboli nie brakuje też na samym wielkanocnym stole. Jajko ma symbolizować nowe życie, co dotyczy nie tylko Jezusa, ale też budzącej się do życia przyrody za oknem. Zanim jednak chrześcijanie (i nie tylko) zasiądą do suto zastawionych stołów, najpierw musi minąć Wielki Post. Okres tan zawsze rozpoczyna się od Środy Popielcowej. To jedno z najpopularniejszych świąt w Kościele katolickim. Kiedy jest Środa Popielcowa 2026? Środa Popielcowa, znana również jako Popielec, to ruchome święto w kalendarzu liturgicznym Kościoła katolickiego. Przypada 46 dni przed Wielkanocą, która także jest świętem ruchomym. Środa Popielcowa może więc mieć datę między 4 lutego a 10 marca. W 2026 roku Środa Popielcowa przypada na 18 lutego. Z czego jest popiół na Środę Popielcową? Tradycja posypywania głów popiołem w Środę Popielcową sięga VIII wieku. Początkowo popiół pochodził z różnych źródeł. Jednak w XI wieku, za pontyfikatu papieża Urbana II, ustalono, że powinien on być pozyskiwany ze spalonych palm poświęconych w Niedzielę Palmową poprzedniego roku. Ten symboliczny gest ma przypominać wiernym o kruchości życia ludzkiego oraz potrzebie pokuty i nawrócenia. Podczas obrzędu posypywania głów popiołem kapłan wypowiada słowa „Prochem jesteś i w proch się obrócisz” lub „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”. Środa Popielcowa – historia święta w Polsce Posypywanie głów wiernych popiołem to najbardziej znana tradycja związana z …

sroda-popielcowa-7dbd437.jpg
width: 6000
height: 4000

Rzymianie również tworzyli gipsowe odlewy ciał zmarłych. Tak wyglądał ten rytuał
type: item
date: 2025-12-12T12:13:32.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: archeologia
subject: grobowce
subject: obyczaje
subject: starożytny rzym
description: Najnowsze odkrycie archeologów ujawnia nieznane dotąd praktyki gipsowania zmarłych przed pochówkiem. Ślady tego rytuału znaleziono w rzymskim grobowcu w Wielkiej Brytanii.
encoded: Zespół naukowców z brytyjskiego Uniwersytetu w Yorku prowadził badania archeologiczne w ramach projektu „Widząc umarłych” („Seeing the Dead”). Uczeni postanowili przeanalizować rzymskie groby z hrabstwa Yorkshire. Już w przeszłości zauważono, że wśród szczątków znajdował się gips. Jednak jeden pochówek szczególnie zainteresował badaczy, a który odkryto w latach 70. XIX wieku. Nietypowa praktyka w cesarstwie rzymskim Był to kamienny sarkofag, który nigdy wcześniej nie był dobrze zbadany. Badacze odkryli w nim rzecz zaskakującą, która może rzucić nowe światło na metody pochówków w czasach cesarstwa. – Kiedy podnieśliśmy pokrywę sarkofagu i rozpoczęliśmy czyszczenie oraz skanowanie 3D, odkryliśmy odcisk dłoni z palcami na fragmencie gipsu. Byliśmy zdumieni – powiedziała Live Science Maureen Carroll, archeolożka i historyczka Rzymu z Uniwersytetu w Yorku. – Nigdy wcześniej nie widziano tych śladów, ani nikt nigdy nie zdjął obudowy sarkofagu – podkreśla uczona. Według Carroll odkrycie sugeruje, że gips ktoś celowo rozprowadzał ręcznie po szczątkach. Grobowiec ten ma ok. 1800 lat, czyli pochodzi z czasów, gdy Brytania była rzymską prowincją. Odkrycie sugeruje, że ludzie, którzy przygotowywali ciała do pochówku tworzyli masę gipsową i następnie pokrywali nią zwłoki. – Obecność odcisków palców w tej masie oznacza jednak, że mieszanka gipsowa była prawdopodobnie miękką pastą, którą ktoś wygładził na ciele w trumnie. Gips został rozprowadzony bardzo blisko krawędzi trumny, więc odciski palców nie były widoczne gołym okiem – twierdzi Carroll. Relacje Rzymian ze zmarłymi Zespół brytyjskich badaczy uważa, że ślady dłoni w gipsie mogą sugerować bardzo bliskie i osobiste relacje Rzymian ze zmarłymi. – Odciski te są uderzającym śladem ludzkiej aktywności, który nie zachowałby się, gdyby nie zaprawa gipsowa – dodaje Carroll. Co ciekawe, według naukowców ich odkrycie może być dodatkową wskazówką, która ujawni, kto pochował zmarłego. Czy była to osoba obca, np. zawodowy grabarz, czy c…

gips-na-zwlokach-1-0063641.jpg
width: 1200
height: 651

Pogaństwo w natarciu – sprawdź, gdzie odkryć tradycje dawnych wierzeń
type: item
date: 2025-11-08T11:15:24.000Z
creator: Christine MacIntyre
subject: Lifestyle
subject: obyczaje
subject: religie
subject: wierzenia
description: Kultura pogańska nie zniknęła wraz z nadejściem chrześcijaństwa. W wielu zakątkach świata nadal żywa jest tradycja związana z dawnymi bóstwami, rytuałami i lokalnymi praktykami. To podróż nie tylko w przestrzeni, ale i w czasie.
encoded: Spis treści: Odkryj świat pogańskich rytuałów – podróż, która zmienia spojrzenie Rumunia: Wioska, gdzie duchy przodków wciąż są obecne Finlandia: Szamańska moc lasu i jezior Ghana: Afrykańskie bóstwa i rytuały przodków Brazylia: Synkretyzm i duchy lasu Neopogaństwo – współczesny powrót do korzeni Choć dla wielu pogaństwo kojarzy się z zamierzchłą przeszłością, w rzeczywistości to żywa i dynamiczna forma duchowości, obecna w różnych zakątkach świata. Od lasów Skandynawii, po wioski i góry w Rumunii; od afrykańskich świątyń, po brazylijskie plaże – współczesne pogaństwo przybiera wiele twarzy. Odkryj świat pogańskich rytuałów – podróż, która zmienia spojrzenie Pogaństwo jest obecnie najdynamiczniej rozwijającą się religią w Stanach Zjednoczonych. Według Pew Research Center coraz więcej Amerykanów identyfikuje się z religiami natury, neopogaństwem czy czarostwem. Jak podają socjologowie, aż 40% ludzi na świecie wierzy w czary. Kultura pogańska ma jednak swoje korzenie głęboko w historii, często sprzed tysięcy lat. Niektóre społeczności nadal praktykują dawne rytuały. Inne starają się odtworzyć tradycje, które niemal zniknęły wraz z chrystianizacją Europy, Afryki i obu Ameryk. Te miejsca stanowią nie tylko fascynujące cele podróży, ale też okazję do lepszego zrozumienia duchowości opartej na rytmie przyrody i lokalnych mitach. Rumunia: Wioska, gdzie duchy przodków wciąż są obecne W rumuńskim rejonie Maramureș niektóre wsie zdają się funkcjonować poza czasem. Ich mieszkańcy obchodzą zimowe święta, które łączą chrześcijańskie tradycje z pogańskimi rytuałami, takimi jak rytualne tańce w kostiumach zwierząt czy maski symbolizujące siły natury. Rytuały te mają za zadanie przegnać złe duchy i zapewnić pomyślność w nadchodzącym roku. Maramureș to jedno z tych miejsc, gdzie żywa jest pamięć o przodkach, a duchy przeszłości są niemal namacalne. Spacerując po lokalnych cmentarzach czy uczestnicząc w zimowych obchodach, można poczuć, że czas zatrzymał się, a tradycja przetrwała mi…

poganstwo-GettyImages-2220705429-98667e7.jpg
width: 3000
height: 2003

Tajlandia wchodzi w okres rocznej żałoby po śmierci królowej. Co warto wiedzieć przed podróżą?
type: item
date: 2025-10-31T08:38:11.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: azja
subject: królowa
subject: obyczaje
subject: tajlandia
description: Tajlandia rozpoczyna właśnie roczny okres oficjalnej żałoby narodowej po śmierci królowej Sirikit. Choć kraj wciąż pozostaje otwarty dla turystów, podróżni powinni być świadomi zmian – od zmodyfikowanych ceremonii po subtelne zmiany w atmosferze w miejscach kultu i w przestrzeni publicznej.
encoded: Od kilku dni Tajlandia przeżywa wyjątkowy moment w swojej historii. Po śmierci Królowej Matki Sirikit rząd ogłosił roczny okres żałoby narodowej. Dla turystów nie oznacza to wprawdzie poważnych ograniczeń w podróżowaniu, lecz nowy, bardziej refleksyjny kontekst pobytu. Choć większość hoteli, restauracji i atrakcji turystycznych działa bez zmian, podróż do Tajlandii w tym czasie wymaga większej wrażliwości na lokalne zwyczaje i nastroje społeczne. Śmierć królowej Sirikit Śmierć królowej Sirikit, która odeszła 24 października 2025 roku w wieku 93 lat, stała się dla Tajlandii momentem głębokiej refleksji. Nazywana często „Matką Narodu”, przez dziesięciolecia była symbolem troski o kulturę i tradycję, wspierając rozwój rzemiosła oraz inicjatywy na rzecz obszarów wiejskich. Jej działalność, łącząca elegancję z zaangażowaniem społecznym, na trwałe wpisała się w historię kraju i umocniła więź między monarchią a mieszkańcami. Po jej śmierci w całym królestwie ogłoszono żałobę narodową – flagi w instytucjach publicznych i szkołach zostały opuszczone do połowy masztu na trzydzieści dni, a urzędnicy państwowi są zobowiązani do noszenia strojów żałobnych przez rok. Jak poinformował Urząd Turystyki Tajlandii, decyzje te mają nie tylko wymiar symboliczny, lecz także stanowią wyraz wdzięczności wobec kobiety, która przez całe życie łączyła wierność tradycji z otwartością na nowoczesność. Niektóre zarządzenia w pewnym stopniu dotkną także przyjezdnych. Podróż do Tajlandii w czasie żałoby narodowej Choć Tajlandia pozostaje otwarta dla turystów, roczny okres żałoby po śmierci królowej Sirikit sprawił, że codzienne życie w kraju nabrało spokojniejszego rytmu i większej powagi. Urząd Turystyki Tajlandii (TAT) zapewnił, że wszystkie atrakcje, sklepy, restauracje i środki transportu działają bez zakłóceń, jednak odwiedzający proszeni są o dostosowanie się do nastroju narodowej refleksji. Z tego powodu władze zalecają noszenie przez pierwsze 90 dni ubrań w czerni, bieli lub innych stonowa…

IMG8257-2518a90.jpeg
width: 4790
height: 3193

Midsommar – od wierzeń ludowych do ekranów kin. Co wiemy o skandynawskim przesileniu letnim?
type: item
date: 2025-06-18T07:49:05.000Z
creator: Olaf Kardaszewski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: obyczaje
subject: szwecja
description: W roku 2019 do kin trafił film „Midsommar. W biały dzień”, przedstawiający szwedzką tradycję w niezwykle oryginalny sposób. Charakter święta pełnego kwiatów, muzyki i zabawy w połączeniu z horrorem od początku zszokował i przyciągnął widzów z całego świata. Jak w rzeczywistości wygląda święto będące pierwowzorem dla obrazu, w którym zakochały się miliony odbiorców?
encoded: Spis treści: Korzenie Midsommar Midsommar współcześnie Midsommar na świecie Słowo Midsommar w dosłownym tłumaczeniu oznacza „środek lata”. Święto odbywa się jednak w trakcie przesilenia letniego (około 21 czerwca), a nie, jak mogłaby sugerować nazwa, w trakcie kalendarzowego środka lata. Wybór daty wydarzenia wiąże się z najdłuższym dniem w roku, który przypada na czas przesilenia. Wtedy to następuje maksymalne wychylenie osi obrotu Ziemi w kierunku Słońca, a na półkuli północnej notuje się tzw. białą noc. Aura niekończącego się dnia nadaje Midsommar unikatowy charakter, który jest kluczową cechą tej skandynawskiej uroczystości. Korzenie Midsommar Najważniejszym symbolem przesilenia letniego jest Majstång (słup majowy), czyli drewniany pal przyozdabiany kwiatami, który stawiany jest w centralnym miejscu wioski na czas święta. Korzenia słupa wywodzą się jeszcze z pogańskich tradycji ludów germańskich, kiedy to w Niemczech i Anglii był elementem majowego rytuału agrarnego, mającego zapewnić płodność ziemi. W Szwecji nabrał on symboliki życia, odrodzenia i płodności, którą Majstång miał zwiastować świętującym. W tradycji wokół słupa rozpalano ogniska, czemu towarzyszyły rytuały taneczne i śpiewy mające na celu odpędzenie złych mocy. Do religijnej transformacji święta doszło w XIV w., kiedy Kościół katolicki ustanowił 21 czerwca dniem narodzin św. Jana Chrzciciela. Ruch ten wpisywał się w strategię chrystianizacji pogańskich terenów, których obrzędy miały zostać zaanektowane przez liturgiczną interpretację narzuconą przez Kościół. W ten sposób rozpalane ogniska nabrały nowego znaczenia – świateł Chrystusa oraz religijnej gorliwości św. Jana Chrzciciela. Mimo tych religijnych praktyk w wielu miejscach obchody Midsommar przetrwały w swoim oryginalnym kształcie zachowując np. element Majstång. Midsommar współcześnie Do formalizacji instytucjonalnej święta doszło w 1953 roku. Wtedy szwedzki parlament zdecydował o przesunięciu obchodów z dotychczasowej daty na piątek przypad…

Midsommar-a9ef524.jpg
width: 1000
height: 667

Zapusty, mięsopust, ostatki, karnawał – świętowanie przed Wielkim Postem ma bogatą i długą tradycję
type: item
date: 2025-02-25T14:59:39.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Historia
subject: karnawał
subject: obyczaje
subject: religie
description: Zabawa, niepohamowana konsumpcja, zawieszenie norm, drwiny nawet z najpoważniejszych osób i instytucji – oto kwintesencja karnawału. Karnawały w Europie historią sięgają wczesnego średniowiecza i były niezwykle ważnym elementem ówczesnej kultury, nierozerwalnie związanym z rokiem liturgicznym. W Polsce były to zapusty i mięsopust. Szaleństwo kończyło się wraz z początkiem Wielkiego Postu.
encoded: Spis treści: Karnawał – skąd się wziął, kiedy się zaczął i czym jest? Zapusty, mięsopust i ostatki w polskiej tradycji Mardi gras, czyli ostatni wtorek karnawału Echa tych obyczajów widać do dziś, zarówno w Polsce, jak i w reszcie Europy, a także za oceanem. Karnawał to nie tylko dość długi okres między Bożym Narodzeniem a Wielkim Postem. To także kilka krótszych okresów lub pojedynczych dni obchodzonych na różne sposoby w różnych częściach świata i Europy. W Polsce to między innymi zapusty i ostatki, czyli mięsopust. Karnawał – skąd się wziął, kiedy się zaczął i czym jest? Pierwowzorów karnawału można doszukiwać się już w starożytności. W Egipcie i Mezopotamii organizowano święta ku czci bogów, podczas których ludzie przebierali się, uczestniczyli w procesjach i przekraczali obowiązujące normy. W starożytnej Grecji i Rzymie popularne były Dionizje i Saturnalia – uroczystości związane z płodnością i winem. Podczas nich też nie brakowało odwracania ról – niewolnicy mogli zachowywać się jak wolni obywatele. Wraz z rozprzestrzenianiem się chrześcijaństwa karnawał został wpisany w kalendarz liturgiczny jako okres poprzedzający Wielki Post, czyli czas pokuty i wyrzeczeń. W średniowiecznej i renesansowej Europie zyskał ogromną popularność. Włoskie miasta, takie jak Wenecja, stały się kolebką hucznych zabaw i maskarad. W XVII i XVIII wieku pojawiły się eleganckie bale maskowe, a bogato zdobione stroje i maski pozwalały na anonimowość i chwilową zmianę tożsamości. Słowo „karnawał” może wywodzić się z łacińskiego „carne vale” lub „carne levare”, co oznacza „pożegnanie mięsa”. Inna teoria mówi że pochodzi od „carrus navalis” czyli określenia na drewnianą łódź używaną podczas rzymskiego święta Navigium Isidis, poświęconego bogini Izydzie i obchodzonego 5 marca. Jego częścią była procesja i bogate przebrania uczestników. Istotą karnawału jest zawieszenie norm: to czas w którym obowiązuje „świat na opak”. Na czas karnawału żebrak mógł zostać królem, król – żebrakiem, a błazen mę…

PieterBruegelzapusty-miesopust-de939cf.jpg
width: 4800
height: 3466

Nasi przodkowie nie obchodzili Walentynek. W Polsce szlacheckiej stosunek do miłości był bardzo praktyczny
type: item
date: 2025-02-13T11:47:47.000Z
creator: Adam Węgłowski
subject: Historia
subject: historia polski
subject: miłość
subject: obyczaje
subject: Odkrywca
subject: polacy
description: Walentynki są obce naszej kulturze. W Polsce szlacheckiej organizowano kuligi, sanny, zabawy, bale. Małżeństwa rzadko były zawierane z miłości – mówiła prof. Maria Bogucka.
encoded: Spis treści: Obyczaje Polski szlacheckiej Praktyczne podejście do miłości Frywolna epoka saska Polska tolerancja seksualna Co powiedzieliby na widok dzisiejszych walentynek nasi rodacy z czasów Rzeczypospolitej szlacheckiej? prof. Maria Bogucka: To, co by powiedzieli, trzeba byłoby „wypikać” w telewizji lub wykropkować w prasie. Byliby z pewnością przerażeni, zgorszeni i zdegustowani. Walentynki są obce naszej kulturze i tradycjom. No, ale żyjemy w erze globalizacji... Obyczaje Polski szlacheckiej Przodkowie zarzuciliby nam, że przyjmujemy obce wzory, zapominając o własnych? Czyli o czym? W XVI–XVIII w. organizowano kuligi, sanny, zabawy, bale. Trwały czasem po kilka dni. Bawiła się szlachta po dworach, ale także mieszczanie w domach, a nawet chłopi w chatach i gospodach. To się łączyło z karnawałem. Polegało na rozluźnieniu surowego obyczaju codziennego i do pewnego stopnia na zakwestionowaniu hierarchii społecznej. Szlachcic przebierał się za księdza, chłop za szlachcica, szlachcianka za karczmarkę. Ta zamiana miała ogromną rolę w rozładowywaniu napięć i zatargów społecznych. Wyśmiewano się również z małżeństw nierównych wiekiem. Urządzano im kocią muzykę pod oknami. Często się zdarzało, że dziewczęta zmuszano do małżeństw z podstarzałymi, ale wpływowymi mężczyznami? Nie. Zresztą takie przypadki kończyły się czasem tragicznie. W XVII w. Stanisław Koniecpolski, będąc w podeszłym wieku, poślubił bardzo młodą dziewczynę. Aby „stanąć na wysokości zadania”, zażył jakieś afrodyzjaki. I zmarł biedak drugą czy trzecią noc po ślubie. Cała Rzeczpospolita aż huczała na ten temat... Ale zwykle pary starano się lepiej dobierać. Co nas różni od tamtego czasu, to fakt, że małżeństwo dziś jest domeną prywatną, głównie sprawą uczuć. Natomiast w XVI–XVIII w. było na ogół zawierane nie przez parę młodych, lecz rodziny. Omawiano to, negocjowano. Działali nawet zawodowi swaci. Chodziło o to, by małżonkowie byli równi stanem i by ich majątki były podobne. Najmniej brano pod uwagę uczuc…

szlachecka-milosc-75bab37.png
width: 1644
height: 1032

W tych krajach Walentynki są zakazane. Za ich świętowanie grożą kary, a nawet więzienie
type: item
date: 2025-02-13T07:30:00.000Z
subject: Kierunki
subject: Lifestyle
subject: Traveler
subject: miłość
subject: obyczaje
subject: Odkrywca
subject: religie
subject: walentynki
description: Celebracja miłości, zainspirowana chrześcijańskim świętym, bywa uważana za obcą i niemoralną. Oto kraje, w których Walentynek zakazano lub są one niemile widziane.
encoded: Spis treści: Arabia Saudyjska Pakistan Malezja Iran Indie Alternatywy dla Walentynek Serca, kwiaty, czekoladki i pocałunki są nieodłączną częścią Walentynek. Od wieków w cywilizacji zachodniej są one kojarzone z okazywaniem miłości. W badaniu Ipsos, przeprowadzonym wśród ludzi w 28 krajach na całym świecie, aż 55% respondentów stwierdziło, że planuje uczcić tę okazję ze swoim partnerem. Jednak dla ludzi w niektórych częściach świata, Walentynki – czyli dzień św. Walentego, chrześcijańskiego męczennika – są tabu, a nawet nielegalne. W grę wchodzą zarówno kwestie religijne, jak i obawy dotyczące rozprzestrzeniania się zachodniej kultury komercyjnej. Od zakazów po masowe aresztowania, a nawet groźby przymusowych małżeństw – takie rzeczy mogą się przydarzyć w związku ze świętowaniem miłości. Arabia Saudyjska Przez dziesięciolecia 14 lutego był po prostu kolejnym dniem w Arabii Saudyjskiej. Zakazała ona Walentynek jako święta sprzecznego z islamskim pojęciem przyzwoitości. Chociaż niektórzy ostrożnie wymieniali prezenty i kwiaty w lutym, ryzykowali w ten sposób spotkanie z policją religijną. Osoby, które ośmieliły się obchodzić Walentynki, były często aresztowane. Właścicielom sklepów uniemożliwiano sprzedaż towarów walentynkowych. Zmiana nastąpiła w 2016 r. Wówczas następca tronu Arabii Saudyjskiej, książę Mohammad bin Salman, pozbawił Komitet Krzewienia Cnót i Zapobiegania Złu wielu uprawnień. Od tego czasu, jak podaje Al Arabiya English, Saudyjczycy otwarcie przyjęli to święto. Ceny kwiatów i prezentów z serduszkami – wcześniej wysokie z powodu nielegalności Walentynek – zauważalnie spadły. Pakistan Święto to jest nadal kością niezgody w Pakistanie. W 2016 r. ówczesny prezydent kraju Mamnoon Hussain wezwał Pakistańczyków do unikania Walentynek. Przemawiając do zgromadzenia, w którym przeważały studentki podkreślał, że święto to „nie ma żadnego związku z naszą kulturą”. Uwagi te, powszechnie uznane za wyraz poparcia dla radykalnych islamistów, doprowadziły do ​​zakazu …

zakazane-walentynki-f34251a.jpg
width: 1024
height: 819

Eunuchowie w Konstantynopolu. Nieznane wpływowe postaci Cesarstwa Wschodniorzymskiego
type: item
date: 2024-12-15T10:31:29.000Z
subject: Historia
subject: obyczaje
subject: płeć
subject: Społeczeństwo
subject: starożytność
description: Już w IV wieku obecność w Konstantynopolu wpływowej trzeciej płci stała się cechą charakterystyczną miasta. Eunuchowie pełnili funkcje dowódcy straży, tajnego skarbnika, zarządcy prywatnego majątku panującego cesarza. A także, jak głosiła oszczercza plotka, dostarczyciela przyjemności erotycznych.
encoded: Spis treści: Pozycja społeczna eunuchów w Cesarstwie Wysoka pozycja eunuchów na cesarskim dworze Cenieni eunuchowie Piękny i anielski kastrat Mężczyzn i chłopców poddawano rytualnej kastracji w przypadku wzięcia do niewoli. Według relacji Herodota taki los spotkał dzieci płci męskiej, które znalazły się w rękach Kserksesa po buncie wysp leżących u wybrzeży Azji Mniejszej. Pozycja społeczna eunuchów w Cesarstwie Wykastrowani mężczyźni nie mieścili się w powszechnych rzymskich wyobrażeniach dotyczących męskości i cnoty. W Wiecznym Mieście niepokojąco popularny był jednak kult wschodniej bogini Kybele i jej wykastrowanego syna/kochanka/wyznawcy Attisa. Wyznawcy Kybele (przypomnijmy: ulubionego bóstwa Bizancjum) w religijnym szale odcinali sobie genitalia, a następnie nakładali makijaż i suknie na cześć swojej bogini. Wydaje się, że eunuchów zaczął doceniać cesarz Dioklecjan panujący na Wschodzie, w Nikomedii. Cesarz Galeriusz wziął do niewoli harem władcy Persji i zatrzymał przy sobie jego rzezańców, co prawdopodobnie zapoczątkowało modę na eunuchów na późnorzymskim dworze cesarskim. Wykastrowanych niewolników z Armenii, Kaukazu i Persji sprowadzano, by dogadzali gustom chrześcijańskich cesarzy i wysoko urodzonych kobiet. Za panowania synów Konstantyna wprowadzono stanowisko kubikulariusza (cubicularius) – czyli pokojowca (przełożonym pokojowców na dworze cesarskim był praepositus sacri cubiculi, czyli prepozyt świętej sypialni) – niezwykle uprzywilejowane i dostępne wyłącznie dla kastratów. Oznaczało to gwałtowny wzrost prestiżu, wpływów, a tym samym władzy personelu świętej sypialni cesarskiej. Wysoka pozycja kastratów na cesarskim dworze Oprócz pełnienia formalnych funkcji takich jak dowódca straży, tajny skarbnik, zarządca prywatnego majątku panującego, garderobiany, sekretarz czy praepositus sacri cubiculi – a także, jak głosiła oszczercza plotka, dostarczyciel przyjemności erotycznych – wysocy rangą eunuchowie byli zaufanymi strategami. Powierzano im tłumienie bu…

Tabliczka-z-Gruzji-1-8251503.png
width: 1200
height: 630

Przed wakacjami sprawdź, jak (nie) ubierać się na plażę. Nie wszędzie stroje plażowe są mile widziane
type: item
date: 2024-06-13T07:07:58.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bikini
subject: kąpieliska
subject: kostiumy
subject: obyczaje
subject: plaże
subject: Travel
subject: ubrania
description: Stroje plażowe są dziś dostępne w ogromnym wyborze. Jednak nie wszędzie można się w nich pokazać. Są kraje, gdzie nie wolno zakładać bikini. Na niektórych plażach zakazano zaś obcisłych kąpielówek.
encoded: W tym artykule: Stroje plażowe i obyczaje Jak (nie) ubierać się na plażę? – To, co zobaczyłem, było odrażające. Większość z nich to ekshibicjoniści w obcisłych slipkach – powiedział w 1907 r. R.G. Watkins, burmistrz Sydney, po tym jak przeszedł się po pobliskiej plaży Bondi. Dzień później powołał specjalną straż plażową, która miała strzec obyczajów. Najsłynniejszym jej inspektorem okazał się Aub Laidlaw. Stroje plażowe i obyczaje W latach 40. przemierzał australijskie wybrzeże z linijką w ręku. Bezlitośnie karał każdego, kto miał strój plażowy niezgodny z prawem. Mandatu unikali tylko ci, których tors był zakryty, a nogawki miały długość minimum 7,5 cm. Laidlaw był szczególnie srogi dla mężczyzn, którzy pokazywali się w obcisłych slipkach. Tę bitwę zresztą chyba wygrał, bo do dziś w Australii nie są one mile widziane. Na niektórych publicznych plażach zabrania się wręcz ich noszenia! Wojna bikini Dużo gorzej poszło mu z damskim strojem. W pewien październikowy weekend 1961 r. aż 75 roznegliżowanych kobiet przyszło na plażę Bondi. Wszystkie zostały aresztowane. Rozpoczęła się tzw. wojna bikini, która doprowadziła do zmiany prawa – kostiumy dwuczęściowe weszły na plażowe salony. Nie zakończyło to jednak kulturowej dyskusji o tym, jaki strój kąpielowy jest odpowiedni. Wręcz przeciwnie! Zasad, co i gdzie można założyć, powstaje coraz więcej. Dlaczego piersi kobiet są takie duże? Jest kilka teorii na ten temat Występują we wszystkich rozmiarach i kształtach, jedno jednak mają wspólne: występują tylko u ludzi. Na Ziemi ponad istnieje ponad 5 tysięcy gatunków ssaków, a tylko jeden ma taką ich bu... Zakaz burkini W 2009 r. na paryskich basenach wprowadzono np. zakaz kąpieli w burkini, tłumacząc to względami higienicznymi. Międzynarodowa Federacja Siatkówki dopiero w 2008 r. zezwoliła siatkarkom plażowym na to, by mecze olimpijskie rozgrywały nie w kostiumach, a w szortach i koszulkach, o co od wielu lat starały się kraje muzułmańskie. W kulturach islamu bikini jest bowiem …

przed-wakacjami-sprawdz-jak-nie-ubierac-sie-na-plaze-nie-wszedzie-stroje-plazowe-sa-mile-widziane-fot-shutterstock-d070925.jpg
width: 1200
height: 630

Zamek Kliczków odrodził się niczym feniks z popiołów. Dziś to prawdziwy klejnot
type: item
date: 2024-03-28T13:30:58.000Z
creator: Filip Nowek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: dzieła sztuki
subject: Kultura
subject: obyczaje
subject: tradycje
subject: Travel
subject: zabytki
subject: zamki
description: Otoczony leśną głuszą zamek Kliczków to przykład miejsca, które łączy ducha przeszłości z nowoczesnością. Poznaj historię i odkryj uroki tej niesamowitej, neorenesansowej perły ziemi dolnośląskiej.
encoded: W tym artykule: Historia Zamku Kliczków Hotel w Zamku Kliczków Atrakcje Zamku Kliczków i okolic Zwiedzanie Zamku Kliczków Zamek Kliczków, mimo swoich rozmiarów, nie przytłacza. Wręcz przeciwnie – ma w sobie dużo ciepła i kameralności. Nic więc dziwnego, że osoby szukające spokoju i odprężenia, chętnie przyjeżdżają tutaj na aktywny wypoczynek wraz z całymi rodzinami. Zabytkowy obiekt, jak i jego okoliczne tereny, przyciągają przede wszystkim tych, którzy, choć na chwilę chcą zapomnieć o wszelkich problemach i oderwać się od codziennych obowiązków. Przejdź do dalszej części artykuł, by poznać nie tylko niezwykle bogatą historię zamku, ale także dowiedzieć się nieco więcej na temat pobliskich atrakcji. Historia Zamku Kliczków Zamek wzniesiono w okolicach 1290 roku przez księcia Bolka I Surowego. Legendy mówią, że w połowie XIV wieku czeska królowa Anna kazała ukryć tu swoje skarby. Wiedzieli o tym Rechenbergowie, którzy kupili zamek w 1391 r. Nowi właściciele szybko przystąpili do przebudowy siedziby, przy okazji szukając złota. Nie znaleźli niczego, ale udało im się zamienić obiekt w piękną renesansową rezydencję. Na początku XX wieku Kliczków uchodził za jeden z najwspanialszych majątków w okolicy. Znana była tutejsza biblioteka licząca 20 tys. woluminów, w tym oryginalne dzieła Lutra. Komnaty zapełniały zabytkowe włoskie meble, dzieła sztuki i trofea myśliwskie. Na przestrzeni lat zamek zmieniał właścicieli, przez co zmieniał się jego wygląd na zewnątrz czy w środku. W 1920 r. trafił w ręce rodziny Solms-Baruth, która straciła posiadłość podczas II wojny światowej. Na skutek nieudanego zamachu na Hitlera rodzinę aresztowano oraz skonfiskowano ich majątki, a różnego rodzaju bogactwa wywieziono. Następnie większość rzeczy została zniszczona przez radzieckich żołnierzy w 1945 roku, a reszta padła ofiarą szabrowników. Sam Kliczków nie ucierpiał w czasie wojny, jednak po tych tragicznych wydarzeniach popadł w ruinę, dodatkowo dwa zamkowe skrzydła zniszczył pożar pod koni…

zamek-kliczkow-0a4c00f.jpg
width: 1000
height: 668

Oto najdziwniejsze zwyczaje pogrzebowe na świecie. Można się przerazić
type: item
date: 2023-02-13T13:24:00.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: obyczaje
subject: religie
subject: Sport
subject: Travel
description: Pogrzeb powietrzny, przebieranie zmarłych, chowanie w trumnach w kształcie papierosa i inne. Te zwyczaje pogrzebowe szokują. Gdzie są praktykowane?
encoded: W tym artykule: Zwyczaje pogrzebowe w Azji Nietypowe cmentarze na świecie Dzień Zmarłych w Meksyku Pogrzeb kosmiczny Największy na świecie cmentarz muzułmański Najdziwniejsze zwyczaje pogrzebowe Zakapturzona kostucha, bezzębny szkielet, zasnuty mgłą cmentarz – na pierwszy rzut oka trudno znaleźć powód celebrowania tych przyprawiających o dreszcze okropności. A jednak we wszystkich kulturach zwyczaje pogrzebowe bywają i straszne… i śmieszne. Mają zapewnić zmarłym lepsze życie po śmierci, a żywym przypomnieć o tym, żeby korzystać z każdego dnia życia. Zwyczaje pogrzebowe w Azji Tak zwany pogrzeb powietrzny jest praktykowany w Tybecie. Brutalny, z perspektywy Europejczyków, zwyczaj jest znany również w Mongolii i Indiach. To finalny etap wielodniowych obrzędów pogrzebowych. Ciało zmarłego zostawia się na zboczu góry na pożarcie sepom. W ten sposób ułatwia się zmarłemu połączenie z żywiołem powietrza. Ceremonia odbywa się w 49. dniu po śmierci. Wśród chińskiego ludu Bo zamieszkującego tereny obecnej prowincji Fujian panowało przekonanie, że pochówek w ziemi nie wystarczy. W trosce o szybszą podróż w zaświaty, trumny umieszczano na balach przymocowanych do skał lub na skalnych półkach. Następnie spuszczano je na linach. Karkołomna operacja, ale w końcu im bliżej nieba, tym lepiej. Zwyczaj jest znany w Chinach, ale też na Filipinach i w Indonezji. Nietypowe cmentarze na świecie Wesoły cmentarz Czy ze śmierci można się śmiać? Ioan Stan Patras udowodnił, że jak najbardziej. W 1935 r. wyrzeźbił pierwszy nagrobek na „wesołym cmentarzu” (Cimitirul Vesel) w Rumunii. Grobową atmosferę postanowił ożywić kolorowymi malowidłami. Przedstawiają okoliczności śmierci lub historyjki z życia zmarłych, takie jak przesiadywanie w karczmie z sąsiadami. „Wesoły cmentarz” znajduje się w Sapancie, miasteczku położonym w regionie Maramuresz, w północnej Rumunii. Mafijny cmentarz W obliczu śmierci wszyscy są równi – z wyjątkiem rosyjskich mafiosów. Tylko oni nawet w zaświatach mogą sobie pozwoli…

oto-najdziwniejsze-zwyczaje-pogrzebowe-na-swiecie-mozna-sie-przerazic-4aa9990.jpg
width: 960
height: 540

Bawaria, czyli wakacje w baśniowej krainie. [Bawaria atrakcje, Co warto zobaczyć]
type: item
date: 2022-06-09T10:19:56.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bawaria
subject: Kultura
subject: niemcy
subject: obyczaje
subject: Wolny czas
subject: zugspitze
description: Turkusowe jeziora, zielone pagórki i granitowe szczyty broniące dostępu do zamków jak z filmów Disneya. Co warto zobaczyć w Bawarii?
encoded: W tym artykule: Monachium – co warto zobaczyć Atrakcje Bawarii – Śladem romantycznych krajobrazów Bawaria atrakcje – Zamki z bajek Bawaria – Jak dojechać Bawaria – Jak się poruszać po regionie Bawaria – Informacje praktyczne 7 ciekawostek o Bawarii Surfer zostawia za sobą mokre ślady stóp na płytkach chodnikowych. Przechodzi jakby nigdy nic obok masywnych kolumn muzeum Haus der Kunst, w którego monumentalnych wnętrzach właśnie oglądałam filmowe instalacje pochodzącego z Kambodży artysty Khavaya Samnanga. Atrakcje w Niemczech - 8 miejsc i rzeczy, które warto zobaczyć! Niemcy nie są najbardziej oczywistą destynacją na europejskiej mapie miejsc wartych odwiedzenia. Poniżej wymieniamy najciekawsze atrakcje w Niemczech. W zestawieniu ujęliśmy miejsca i rzeczy,... Czuję się, jakbym nadal oglądała performans będący częścią ekspozycji, dopóki kilka kroków od muzealnych sal nie zauważam kolejnych kilku ubranych w pianki chłopaków wypoczywających na trawie, tuż obok piramidki z desek surfingowych. Co oni tu robią? Nie jestem przecież nad oceanem, ale w samym sercu stolicy Bawarii – Monachium i zamiast szumu fal słyszę szum drzew w jednym z największych miejskich parków na świecie – Ogrodzie Angielskim. Monachium – co warto zobaczyć Dopiero dołączając do grupki gapiów na moście na przecinającej park rzeczce Eisbach, zaczynam rozumieć, co tu się dzieje: surferzy wywijają na spiętrzającej się masie wody górskiego potoku – fali w środku miasta u podnóża Alp. Na mostku zatrzymują się zaciekawieni turyści, którzy właśnie zwiedzili pobliskie Stare Miasto i główne atrakcje Monachium: • Marienplatz z ratuszem o neogotyckiej fasadzie, • gotycki kościół św. Piotra (Peterskirche) – najstarszą świątynię Monachium, • i oczywiście górującą nad miastem katedrę Najświętszej Marii Panny z charakterystycznymi cebulastymi kopułami. Teraz, spragnieni wypoczynku, będą spacerować parkowymi ścieżkami obok piknikujących monachijczyków, aż do Chińskiej Wieży, gdzie uraczą się jednym z monachijskich pi…

bad-hindelang-29c3b76.jpeg
width: 2119
height: 1414

Koszer i halal: Religia od kuchni
type: item
date: 2021-04-26T03:00:00.000Z
creator: Paulina Szczucińska
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: islam
subject: judaizm
subject: Kuchnia
subject: kuchnie świata
subject: obyczaje
subject: religie
subject: Travel
subject: wiara
subject: żydzi
description: Koszer i halal. Z czym się to je? Co oznaczają nakazy żywieniowe Żydów i muzułmanów?
encoded: Tak, każdy z nas bywa koszerny i kupuje koszerne produkty: słodycze, soki, wyroby mleczne, alkohole, a nawet orzeszki ziemne. Mogą pochodzić z fabryk międzynarodowych koncernów lub z małych lokalnych wytwórni. Większość z nas sięga po nie nieświadomie, bo w Polsce mało kto chwali się przyznawanym przez rabina certyfikatem. A szkoda, bo taki stempel czasem niełatwo zdobyć. Co roku Rabinat Rzeczypospolitej Polskiej, podobnie jak rabinaty w innych krajach, aktualizuje listę koszernych produktów powszechnie dostępnych w sklepach i niekoniecznie oznaczonych jako koszerne (wyjątkiem jest mięso, na którym znak certyfikatu jest bezwzględnie wymagany). U nas moda na koszer dopiero się tworzy. Tymczasem na Zachodzie – zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych – znak koszerności jest przez konsumentów odbierany jako wiarygodny znak jakości, dużo lepszy niż symbol „eko” lub „produkt naturalny”. W północno-wschodniej części USA więcej niż połowa produktów na półkach sklepowych ma taki certyfikat, a całą tę gałąź rynku spożywczego w Stanach szacuje się na blisko 7 mld dol. rocznie. Co ciekawe, tworzą ją głównie muzułmanie, wegetarianie i weganie, adwentyści dnia siódmego, osoby cierpiące na różne alergie. Oraz tacy, którzy po prostu ufają, że żywność ta jest zdrowa, sprawdzona i wolna od niepotrzebnych substancji dodatkowych. Żydzi stanowią zaledwie 20–30 proc. kupujących. Skąd się bierze siła przyciągania koszeru? Jego zasady reguluje kaszrut – zbiór praw religijnych opisujący, co i w jakiej postaci wolno jeść pobożnemu żydowi. Najtrudniejsze reguły stosuje się do mięs, najłatwiej jest z roślinami. Produkty roślinne nieprzetworzone teoretycznie certyfikatu nie wymagają. Teoretycznie, bo kiedyś owoce, warzywa czy ziarna były koszerne z założenia, pod warunkiem że nie łaziły po nich robaki. Te z nadprogramową wkładką białkową automatycznie tracą swoje koszerne walory. – Teraz jednak nawet czasem nie wiadomo, czy zwykłe zdrowe jabłko jest koszerne – mówi naczelny rabin Polski Michael Schud…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ce18c20247cf3c666a3740596ab0865bf178d652-f981544.jpeg
width: 1000
height: 665

Gdzie wolno bekać i dlaczego Japończyk może obrazić się przy toaście? Zdradzamy
type: item
date: 2020-12-08T14:40:00.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: chiny
subject: etyka podróżnika
subject: filipiny
subject: japonia
subject: jedzenie
subject: kuchnie świata
subject: Kultura
subject: obyczaje
subject: Travel
description: Łokcie ze stołu, nóż do prawej reki, nie siorbać. Jeżeli wydaje się wam, ze to wystarczy, by nie popełnić gafy podczas jedzenia w podróży, to się mylicie. Wbrew pozorom trzeba niezłego przygotowania przed wyprawą, by po naszej wizycie nie pozostał niesmak.
encoded: Proszę pani, jesteśmy w Kanadzie. Tu powinniśmy jeść według kanadyjskich zasad – usłyszała przez telefon Filipinka Maria Theresa Gallardo Cagadoc podczas rozmowy z dyrektorem szkoły z Roxboro, w Montrealu. Jej siedmioletni syn został dzień wcześniej ukarany w stołówce za niegrzeczny sposób jedzenia: widelcem nakładał na łyżkę porcje obiadu i dopiero wtedy ją pochłaniał. Nie używał przy tym noża. – Nie chce, żeby moi uczniowie jedli jedną ręką albo jednym sztućcem. Zależy mi na tym, żeby zachowywali się inteligentnie przy stole – dodał dyrektor Normand Bergeron. Najwyraźniej nie rozumiał, ze taki sposób spożywania posiłków jest jak najbardziej kulturalny na Filipinach, z których uczeń pochodzi. Sprawa trafiła do mediów i rozpętała się burza. Pod kanadyjską ambasadą w Manili kilkadziesiąt osób manifestowało z transparentami: „Szacunek dla kulturowej różnorodności” i „Jemy łyżką i jesteśmy z tego dumni”. Zaangażował się nawet trybunał praw człowieka w quebeku i ambasadorzy obydwu państw. Skończyło się przeprosinami i tłumaczeniem dyrektora, ze chłopiec był zwyczajnie niegrzeczny podczas obiadu i dlatego został przesadzony do innego stolika. Dyskusja na temat różnic kulturowych przy stole jednak nie ucichła. Wynik? Pozornie dość oczywisty. Potrzeba zwiększenia świadomości międzykulturowej. Jednak w praktyce dosyć wymagający. Oznacza, ze zawsze przed spotkaniem z inna kultura powinniśmy zadać sobie trzy podstawowe pytania na temat jedzenia: co, jak i kiedy? Co, czyli naprawdę światowe menu Chiński pasztet z jąder barana, islandzkie gnijące kawałki rekina, mongolska głowa owcy z oczami i językiem czy może japońska ryba fugu, która źle przygotowana może okazać się śmiercionośna. Co z tego światowego menu wybierasz na dzisiejszy obiad? Nie zdziwiłabym się, gdybyś zdecydował się na post i nie wziął żadnego z tych przysmaków do ust. Ale jeżeli wydaje ci się, ze w naszej kuchni nie ma takich obrzydlistw, to się mylisz. Przedstawiciele innych kultur z odraza zareagują na niektó…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/81aa92e9d7ef423c61de745d0828a6ac5ef7b4f1-5521036.jpeg
width: 1000
height: 667

Traveler 08/20
type: item
date: 2020-07-17T06:41:50.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: barcelona
subject: festiwale
subject: katalonia
subject: Kultura
subject: obyczaje
subject: plac kataloński
subject: święta
subject: zabawa
description: Lato w naturze. 20 pomysłów na wakacje
encoded: W tym wydaniu Travelera stawiamy na naturę, oczywiście będzie dużo Polski, choć nie zabraknie też bliższej i dalszej zagranicy. Islandia, jak się okazuje, to kierunek marzeń większości z nas. Mój również, bo wciąż nie udało mi się tam dotrzeć, choć od lat znajduje się ona na mojej krótkiej liście miejsc, które chcę odwiedzić. Co nas urzeka w Islandii? Przede wszystkim właśnie natura, dzika, nieujarzmiona, surowa i jednocześnie oszałamiająca. Trochę inne oblicze tej wyspy poznacie z naszego reportażu, który opowiada o wierzeniach jej mieszkańców. Ich zdaniem żyją tam elfy i inne magiczne istoty, z którymi trzeba nauczyć się utrzymywać dobre relacje. Co niemalże multiplikuje atrakcyjność tego miejsca. Ale muszę przyznać, że wielkie wrażenie zrobiła na mnie też podróż z redakcyjnym kolegą Michałem Cessanisem na wyspę Wolin, o której również przeczytacie w tym wydaniu. Fanom historii polecam wizytę w żywym Centrum Słowian i Wikingów, gdzie nauczyłam się strzelać z łuku, choć to może za dużo powiedziane. Z całą za to pewnością poznałam pasjonatów rekonstrukcji historycznych, którzy tworzą niepowtarzalny klimat tego miejsca. Podobne emocje wzbudziła we mnie wizyta i spotkanie z załogą Fortu Gerharda w Świnoujściu – to raj i fantastyczna zabawa nie tylko dla fanów militariów. Będę też kiedyś chciała powtórzyć spacer plażą z Wisełki do Międzyzdrojów, bo to z pewnością jeden z najpiękniejszych fragmentów naszego wybrzeża. I rejs po mokradłach ujścia Świny między 44 wyspami. Polska jest niesamowita, zresztą sami to wiecie. Agnieszka Franus redaktor naczelna

traveler-08-20-1f761fc.jpeg
width: 469
height: 608

Etyka Podróżnika: O kulturze dawania prezentów
type: item
date: 2019-07-23T07:00:00.000Z
creator: Igor Nowiński
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: etyka podróżnika
subject: Kultura
subject: obyczaje
subject: porady w podróży
subject: prezenty
subject: Travel
description: W każdej, nawet najbardziej pierwotnej kulturze ludzie obdarowują się prezentami. I w każdej są podarunki, które mogą wszystkim popsuć humor. Podpowiadamy, jak nie popełnić gafy i dobrze się zaprezentować.
encoded: Ongka ma dziewięcioro dzieci, cztery żony i kilkaset świń. Tymi ostatnimi zajmuje się cała rodzina. Żony i dzieci karmią je, czyszczą, nie pozwalają im uciec. Dzięki tej pomocy on może spokojnie zdobywać kolejne świnie. Jak mówi Ongka: „Bez świń jesteś nikim”. To one są w życiu najważniejsze, bo wyznaczają status nie tylko ich właściciela, ale całego plemienia. Oprócz 600 świń Ongka musi zebrać jeszcze 50 rzadkich ptaków kazuarów, motocykl, ciężarówkę i trochę gotówki. Zajmie mu to całe pięć lat namawiania osób z jego plemienia i bliskich, by oddali część swojej trzody, wymiany z innymi ludami i próby powiększenia własnego stada. Wszystkie te wysiłki po to, by sąsiedniemu plemieniu dać cały ten majdan w… prezencie. Dziesięć lat wcześniej wódz pobliskiej wioski sprezentował Ongce 400 świń. By odzyskać dominującą pozycję plemienia Kawelka, teraz on chce dać znacznie więcej. Kto nie daje, nie liczy się. Taka wymiana na terenach Papui-Nowej Gwinei, zwana moką, trwa od setek lat i jest jedną z najważniejszych tradycji w okolicach Mount Hagen, w środkowej części kraju. Zresztą nie tylko tu. Niedaleko od miejsca, gdzie mieszka Ongka, odbywa się opisany przez Bronisława Malinowskiego rytuał kula. Biorą w nim udział ludy, które zamieszkują m.in. Wyspy Trobrianda. Zamiast świń prezentują sobie naszyjniki z czerwonej perły spondylusa i naramienniki z kręconej muszli. Zawsze o tej samej wartości. Prezent za prezent. Odwiedziny za odwiedziny. Te pierwotne tradycje obdarowywania się, przedstawione m.in. w filmie dokumentalnym Ongka’s Big Moka z 1975 r., od lat są przedmiotem badań antropologów. Ich wyniki jasno pokazują, że dawanie i otrzymywanie jest jednym z podstawowych zachowań społecznych. Dzięki obdarowywaniu się ludzie umacniają więzy, utrzymują kontakty i rozdzielają majątek, tak by jednocześnie najbiedniejsi dostali dary, a bogatsi dawający zyskali honor. Prezentami zajmują się też socjologowie i psychologowie. Ci ostatni twierdzą, że prezenty, jakie dajemy, wiele mówią …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4e00030d3c6237aef2a198564288e33b861596c1-886fd2a.jpeg
width: 960
height: 640

Domosławski: Jak odkryłem swoją Amerykę
type: item
date: 2019-06-03T08:00:00.000Z
creator: Artur Domosławski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ameryka południowa
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: Moto
subject: obyczaje
subject: podróże
subject: Technologia
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Artur Domosławski o tym, czego nie widzą turyści
encoded: Zaczęło się od powieści Garcii Márqueza i utworów Heitora Villi-Lobosa na gitarę klasyczna. Wiadomości w Dzienniku Telewizyjnym z ogarniętych wojnami domowymi Salwadoru i Nikaragui uchylały wrota tajemniczego, nieznanego. Nie bardzo rozumiałem, co się tam dzieje, ale bywa, że fascynacje instynktowne, przedrozumowe są najsilniejsze. Na osobistej mapie wyobraźni i punktów odniesień Ameryka Łacińska była obecna od epoki nastoletniej. Hiszpańskiego i portugalskiego nauczyłem się później i tylko po to, żeby podróżować TAM. Byłem juz od kilku lat reporterem politycznym w Gazecie Wyborczej i parę zbiegów okoliczności sprawiło, ze zapragnąłem pozerkać znów za ocean, jak za nastoletnich czasów. Nagle odkryłem, że w świecie newsów, również w mojej gazecie, Ameryka Łacińska niemal nie istnieje. W czasach późniejszego PRL-u, prócz mody na prozę iberoamerykańską, docierało sporo wiadomości z sojuszniczej wówczas Kuby, a komentatorzy polityczni walczyli z imperializmem amerykańskim w Salwadorze, Nikaragui i paru innych krajach. Nowa Polska, zajęta sobą, zapomniała o odległym regionie. Przypomniała sobie dopiero w 1998 r., gdy w Londynie zatrzymano byłego dyktatora Chile, gen. Augusta Pinocheta. A w inny sposób (dokładnie w tym samym czasie) – gdy amerykański gitarzysta Ry Cooder wyrwał z niepamięci kubański song i doprowadził do nagrania płyty Buena Vista Social Club, której gwiazdami są muzycy przedrewolucyjnej Kuby. Dwa lata wcześniej odbyłem pierwsza podróż do Nowego Świata – i nie była to podróż bezinteresowna. Gdy pojechałem TAM po raz pierwszy, miałem za sobą, jak każdy z mojego pokolenia, doświadczenie upadku Polski Ludowej i – jak wielu – głowę pełna wiary w to, ze wybory i wolny rynek rozstrzygną większość ludzkich bolączek, trzeba tylko czasu, pracy, cierpliwości. Z czasem dostrzegłem, ze wszystkie rewolucje, również ta nasza – demokratyczna i liberalna – prą do celu bez wahania, nie lubią niuansów, nie uczą się na błędach. To dzięki podróżom do Brazylii, Argentyny, Kol…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b2c9db70d9206754e7cceb93d31cccbe7767a3ea-574abba.jpeg
width: 1000
height: 750

2/19
type: item
date: 2019-01-18T12:46:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: gondole
subject: Kultura
subject: obyczaje
subject: wenecja
subject: zabytki
description: Ahoj, przygodo!
encoded: Dokładnie rok temu w lutym wypłynęłam w rejs z San Antonio w Chile do Buenos Aires w Argentynie. Jego trasa biegła przez najbardziej dziewicze regiony naszej planety: surowa przyroda Patagonii, spływające do wody lodowce, absolutna cisza, kryształowe powietrze i zero cywilizacji – bywało, że przez wiele dni nie spotykaliśmy żadnej innej łodzi lub statku. Wróciłam stamtąd z obrazami nieziemskich miejsc, tak pięknych, że trudno je opisać słowami. Nigdy też nie zapomnę rejsu po Bajkale. Tam z kolei poznałam fantastycznych ludzi, prawdziwych Sybiraków, z którymi spędziłam dwa tygodnie pełnej integracji, z ogniskami, kąpielami w lodowatej wodzie (w maju na Bajkale wciąż jest jeszcze lód), imprezami i rozmowami do rana. Rejs, bez względu na to, czy wybierzemy się na niego jachtem, promem, statkiem wycieczkowym, czy nawet pontonem, to fantastyczna przygoda i inne doświadczenie świata. Dlatego lutowe wydanie Travelera poświęcamy temu tematowi. Są więc Karaiby i ich gorąca atmosfera wiecznego festynu, Indonezja dla poszukiwaczy podwodnych skarbów, ale też rejs promem do wyluzowanej Kopenhagi albo jachtem dookoła Wysp Liparyjskich buchających wulkanami na Morzu Śródziemnym. Poczujcie się jak odkrywcy nieznanych lądów! Agnieszka Franus REDAKTOR NACZELNA 5 POWODÓW, DLA KTÓRYCH WARTO WYRUSZYĆ W REJS (i sięgnąć po lutowego Travelera): 1. Masz dostęp do miejsc, do których nie można dotrzeć drogą lądową. Zuzanna O’Brien w tekście o rejsie po wodach Sardynii wspomina m. in. niebotycznie wysokie klify i wspaniałe plaże zatoki Orosei. ("Sardynia. Przygoda w pontonie") 2. Możesz spotkać naprawdę niezwykłych towarzyszy podróży. Podczas swojej żeglugi z francuskiego St. Malo w kierunku Hiszpanii i Portugalii były odcinki, kiedy do łodzi Mateusza Kubika niemal każdego wieczoru podpływały wesołe stada delfinów! ("Kurs na Lizbonę") 3. Morska samotność daje ukojenie. Po całym dniu zwiedzania nawet tak uroczych miast jak Porto czy La Coruña powrót na pokład, nasłuchiwanie fal i wiatr w takiel…

okladka-0aa210d.jpeg
width: 393
height: 590

05/2018
type: item
date: 2018-04-26T09:45:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: National Geographic
subject: atrakcje dla dzieci
subject: dziki zachód
subject: historia
subject: karpacz
subject: Kultura
subject: obyczaje
subject: rozrywka
subject: tradycje
encoded: Witamy w nowym National Geographic Prawdopodobnie nowy layout magazynu National Geographic rzuci Ci się w oczy od razu. Czy dostrzegłeś elegancki charakter stron? Mamy nadzieję, że tak. I że dzięki wielu zmianom, które wprowadziliśmy w tym wydaniu, zapewnimy Ci lepszy dostęp do najbardziej interesujących, najatrakcyjniejszych wizualnie opowieści z różnych miejsc na naszym globie. W 130. roku swojego istnienia magazyn National Geographic wciąż jest ceniony przez ludzi ciekawych świata, dlatego właśnie zadbaliśmy o jego aktualizację. I jak zawsze – dziękuję, że jesteście z nami. Susan Goldberg REDAKTOR NACZELNA GRAFICZNY LIFTING | CO ZMIENILIŚMY? Nowe działy. Początkowa część magazynu będzie napakowana informacjami. Dział Portfolio to historia zarysowana przez fotografię. Chcieliśmy zacząć od tego, co National Geographic robi najlepiej: opowiadania obrazami. Eksploracje zajmują się aktualnymi tematami. Odkrywamy cuda świata i rzucamy światło na jego tajemnice. Proponujemy też różne nowe podrubryki – Atlas, w którym pozwalamy przemówić mapom, oraz W soczewce – opowieść wywiedzioną z jednego niezapomnianego zdjęcia. Jeszcze większy nacisk na przemawianie obrazem. Zamiast – jak dotychczas – czterech lub pięciu historii mniej więcej tej samej długości w każdym numerze, ich długość będzie teraz zróżnicowana. Spodziewaj się zatem kilku krótszych materiałów bogatych w ilustracje i zdjęcia: dwóch historii o tradycyjnej długości zawierających pogłębione, świetnie zilustrowane relacje ze świata, które są naszą wizytówką, oraz jednego głównego, wyróżniającego się artykułu, jak ten o muzułmanach w USA („Z Allahem w Ameryce”, Leila Fadel). Odważniejszy projekt i nowe czcionki. Zauważysz bardziej nowoczesny layout z nowymi czcionkami, dzięki którym nagłówki będą lepiej oddawać charakter opowieści. W tekście o muzułmanach w USA znajdziesz czcionkę Earle, nazwaną na cześć Sylvii Earle, legendarnej badaczki oceanów związanej z NG. Sprawdź też czcionkę Marden honorującą fotografa i odk…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e0a0918979006c91a3886a3498aeb6fc6adea99f-4c5d583.jpeg
width: 2051
height: 3000

11/2017
type: item
date: 2017-10-20T08:33:00.000Z
creator: hannagadomska
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: bawaria
subject: Kultura
subject: niemcy
subject: obyczaje
subject: Wolny czas
subject: zugspitze
description: Tylko Azja! Nie ma lepszego miejsca na jesienny wypad.
encoded: Kiedy u nas robi się coraz zimniej i szarzej, moje myśli niezmiennie kierują się ku Azji. Dalekiej Azji. Nasza późna jesień to tutaj początek początek turystycznego sezonu. Właściwie wcale mnie już nie dziwi, że co roku Bangkok wygrywa w rankingach na najchętniej odwiedzane miasto na świecie, dystansując Londyn czy Nowy Jork. Wszak to nie tyko atrakcja sama w sobie, ale przede wszystkim brama wypadowa do innych krajów Azji (łatwo upolować tani lot). Z Bangkoku dotarłam autobusem do Kambodży i słynnego kompleksu Angkoru, który wygrywa w rankingach miejsc, jakie trzeba zobaczyć. Nie przeszkadzała mi nawet liczba turystów, ponieważ i na to można znaleźć sposób: zwiedzałam Angkor rowerem. Za co cenię Azję? Za to, że ludzie się do mnie uśmiechają, za piękne plaże, szmaragdowe morze, za tanie hostele, zawsze ciekawe towarzystwo międzynarodowych włóczęgów, za masaże, które kosztują grosze, i to, że w tej części świata życie zaczyna się po zachodzie słońca. Ten moment, kiedy wszyscy, całe rodziny, wylegają na ulice i spędzają czas na biesiadowaniu. A jest czym się delektować – Azja to przecież ojczyzna street foodu, nigdzie na świecie nie zjemy taniej, smaczniej i zdrowiej. Zapewniam, że w listopadzie, uznanym za najbardziej depresyjny miesiąc w roku, takie kierunki jak Kambodża, Filipiny, Sri Lanka czy Malezja będą na nasze depresje najlepszym antidotum. Agnieszka Franus redaktor naczelna SPIS TREŚCI s. 6 PODRÓŻ ŻYCIA Kornwalia, angielska kraina łagodności s. 16 PLANETA TRAVELERA s. 17 Wieści ze świata s. 20 Kierunek kultura s. 23 PODRÓŻUJ Z GŁOWĄ s. 24 Tanie podróżowanie Malta s. 26 Patent Travelera Tropiki na zdrowie s. 28 ŚWIAT NA PATELNI Amerykańskie dinery s. 32 ETYKA PODRÓŻNIKA Ostrożnie z żartami s. 36 LUDZIE W DRODZE Aleksander Doba – kajakarz schodzi na ląd s. 41 AZJA s. 42 Sri Lanka Tuk-tukiem przez wyspę s. 48 Kambodża Do Angkor Wat bocznymi drogami s. 56 Japonia Hokkaido, z dala od stereotypów s. 64 Mongolia Święto Naadam w dawnej stolicy chanów s. 72 Indonezja…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4d0f008abc84bf58d925905bd65821d1db872e28-ec26759.jpeg
width: 393
height: 590

9/2017
type: item
date: 2017-08-18T08:36:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: ciekawostki
subject: hagia sophia
subject: Kultura
subject: machu picchu
subject: obyczaje
subject: statua wolności
subject: wielki mur chiński
subject: wieża eiffla
subject: zugspitze
description: Ruszaj w góry!
encoded: Właściwie nie znam nikogo, kto by gór nie lubił, dlatego w tym wydaniu Travelera przygotowaliśmy dla Was osiem najpiękniejszych szlaków trekkingowych na świecie. Od Peru i świętej drogi Inków, którą pokonał Mateusz Waligóra, po królestwo Mustangu, wejście na gruziński Kazbek czy Mont Blanc Kasi Kachel, dla której była to pierwsza tak poważna wyprawa. W górach jest coś mistyczne go i tajemniczego, czego nie doświadcza się w żadnym innym miejscu. Jakkolwiek byśmy tego nie nazwali, góry mają moc, chodzimy w nie, bo nas oczarowują, oszałamiają, inspirują, leczą, uspokajają, dają poczucie wolności i pierwotnego obcowania z naturą. Kontaktu, za którym tęsknimy, a który tylko tam staje się namacalny. Góry też kształtują charakter, uczą dystansu do siebie i świata, szacunku, wytrwałości i pokory, bo nie wybaczają błędów, dlatego nie można pójść tam nieprzygotowanym. W górach można wreszcie zawiązać przyjaźnie na całe życie i znaleźć odpowiedzi na wiele pytań. Do zobaczenia na szlaku! Agnieszka Franus SPIS TREŚCI 8. Podróż życia W dżungli Borneo 18. Planeta Travelera 19. Wieści ze świata 24. Kierunek kultura 27. Podróżuj z głową 28. Tanie podróżowanie Modny Mediolan 30. Patent Travelera Lekcje w podróży zamiast w szkolnej ławce 32. Świat na patelni Masz babo placek 34. Sprawdzony nocleg Niezwykłe hotele w Polsce 38. Ludzie w drodze Michał Woroch i Maciej Kamiński – na wózkach inwalidzkich przez Amerykę 45. Ruszaj w góry! 46. Gruzja. Jeśli w Kaukaz, to na Kazbek 52. Peru. Przez świętą dolinę Inków na Machu Picchu ruszaj w góry 58. Chiny. Konno na Lodowego Olbrzyma 64. Norwegia. Wyżej obiadu już nie zjesz 70. Nepal. Przez starożytne królestwo Mustangu 76. Polska. Tatrzański szlagier inżyniera Mamonia 82. Korsyka. Legendarny GR 20 – powietrze pod nogami 86. Francja. Mont Blanc – amatorka idzie na całość 96. Miasto w 48 godz. Moskwa – po prostu inny świat 104. Polska jest najfajniejsza 105. Tarnowskie Góry. Kopalnie kruszcu docenione przez UNESCO! 106. Poznań. Kulinarna stolica …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e0c78ac1c4f997ecc6b6e67ac927a52a2d902008-8376ea3.jpeg
width: 393
height: 590

04/2017
type: item
date: 2017-03-17T09:52:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: giewont
subject: góry
subject: krupówki
subject: obyczaje
subject: podróże
subject: tatry
subject: tradycje
subject: zakopane
description: Miasto na weekend
encoded: To był Wiedeń, pierwsze zagraniczne miasto, które odwiedziłam na własną rękę jeszcze jako licealistka. Przez tydzień przemierzałam go wszerz i wzdłuż – tak bardzo fascynowały mnie jego szybki puls, kolory, atrakcje. Byłam dumna i szczęśliwa, bo nie tylko zdałam test z odwagi – wiedziałam, że teraz świat stoi przede mną otworem. Kolejne miasta i doświadczenia czekały. Dziś city breaki są jedną z najpopularniejszych form spędzania weekendów, do czego przyczynia się też cała redakcja Travelera (dowody powyżej). Dlatego w tym numerze przygotowaliśmy dla Was 15 propozycji miast idealnych na wiosenny wypad, ale z listy tych mniej oczywistych. Takich do przejścia własnymi ścieżkami albo z Travelerem w roli przewodnika. Bawcie się dobrze! Agnieszka Franus SPIS TREŚCI 8. Planeta Travelera 9. Wieści ze świata 12. Kierunek kultura 15. Podróżuj z głową 16. Tanie podróżowanie: Kuba 18. Patent Travelera: Dokąd bez wizy 20. Zostań tubylcem: Wielkanoc w Polsce 22. Zoom na zabytek: Dolina Królów w Egipcie 24. Świat na patelni: Święta po włosku 26. Travelery Poznaj nominowanych do nagrody i wybierz Podróż roku! 34. Podróż życia: Uganda. Oko w oko z gorylem 46. Miasta na weekend: 48. Bari: Dolce vita w Apulii 56. Manchester: Nie tylko piłka nożna 60. Budapeszt: Siódma dzielnica ożywa 64. Dubaj: Miraż na pustyni 66. Monachium: Piwnym szlakiem 70. Marsylia: Od antyku po Le Corbusiera 72. Pafos: Historia z lampką wina 74. Malaga: Spokojnie, to tylko mañana 78. Paryż: Mała Afryka 80. Ejlat: Barwny świat pod wodą 82. Belgrad: Słowiańska dusza, bałkańska energia 86. Kiszyniów: Ser, wino i nostalgia 88. Billund: Z dzieckiem do Legolandu 90. Saloniki: Greckie mydło i powidło 94. Göteborg: Szwecja na luzie 96. Polska jest najfajniejsza: 97. Beskid Niski: W krainie Łemków 100. Kaszuby: Tabaka na zdrowie 102. Kraków: Co się jada pod Wawelem 104. Adventure 105. Warto spróbować: Ptasiarstwo, czyli na początku było jajko 108. Test Travelera: Dronem latać każdy może 112. Adventure: Maluchem przez Az…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ec362534db44f4af96c9ce82660cb45c5afd5973-5dbd64b.jpeg
width: 393
height: 590

Jukatan jak tortilla
type: item
date: 2009-04-03T07:01:39.000Z
creator: Agrymir Iwicki
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: cancún
subject: cenoty
subject: cywilizacja majów
subject: jukatan
subject: kuchnie świata
subject: Kultura
subject: obyczaje
subject: tulum
description: Nawet ukształtowanie terenu przypomina tu pyszny placek kukurydziany.
encoded: Obudził mnie ciężki podmuch wiatru, który wciskał się przez szpary cabany – tradycyjnej chatki Majów zbudowanej z drewnianych szczebelków, przykrytej liśćmi trzciny i palmy. Świtało. Nasz domek stał zaledwie dziesięć metrów od plaży, więc wyszedłem podziwiać słońce wschodzące nad Atlantykiem. Playa del Carmen, pierwsza miejscowość na naszej jukatańskiej trasie, była tylko aklimatyzacją do letniej pogody. Wylądowaliśmy w Cancún, ale szybko je opuściliśmy, wypłoszeni opiniami z forów internetowych, że to miasto jest jednym wielkim blokowiskiem. Playa del Carmen ma niską zabudowę, a wczasowicze spacerują kilkoma głównymi ulicami zamienionymi na deptaki. Pełno tu Amerykanów i sklepów z najtańszymi na całym Jukatanie pamiątkami. Po dwóch dniach plażowania wynajęliśmy samochód i ruszyliśmy 60 km na południe, do Tulum. Na szczęście lokalny monopolista Pemex paliwa nie sprzedaje drogo, litr kosztuje około 7 peso, czyli niecałe dwa złote. Choć przyjechaliśmy tu na początku lutego, w środku sezonu turystycznego, tłumów nie było. Gdy zanurzony w leżaku spojrzałem w lewo, na horyzoncie zobaczyłem trzech ludzi. Z prawej było ich czterech, a po oceanie śmigał windsurfer. W Tulum znowu zamieszkaliśmy tuż przy plaży, w luksusowej wersji cabany, z betonową posadzką. W tańszych domkach podłogą jest piach. Sanitariaty znajdowały się na świeżym powietrzu, a ciepła woda do mycia ciurkała w nich dwie godziny rano i dwie wieczorem. Wszędzie biegały iguany. Jednak nie dało się podejść do nich bliżej niż na dwa metry. Tulum ciągnie się 10 km wzdłuż plaży. Zaczyna się od ruin twierdzy Majów zbudowanej na 12-metrowym klifie. To potężne i jedyne miasto Majów położone nad oceanem. Nauczeni doświadczeniem ruiny obejrzeliśmy z rana, zanim dotarły tu autobusy z tłumami wczasowiczów z Cancún. Poza tym wiedzieliśmy, że potem zrobi się parno i gorąco. Spacer piękną plażą kończy się na rezerwacie biosfery. W kwietniu brzeg oceanu zamienia się w gigantyczną porodówkę: tysiące żółwi morskich wychodzi na…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6dc726e0876fe48a668d89fc80e7d5d897f1ca33-a2715ce.jpeg
width: 500
height: 334

Amsterdam
type: item
date: 2009-03-25T12:49:49.000Z
creator: Agnieszka Franus
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: amsterdam
subject: architektura
subject: holandia
subject: Kultura
subject: ludzie
subject: obyczaje
subject: prostytucja
subject: tradycje
subject: trasy rowerowe
description: Amsterdam to dziwne miasto. Być może zakochacie się w nim od pierwszego wejrzenia. Ja potrzebowałam czasu i kolejnych odwiedzin, żeby zrozumieć i polubić jego rytm, a także odnaleźć piękno w surowej architekturze, klimacie i ludziach, jak dla mnie trochę nie z tej ziemi
encoded: Mieszczański świat luzu i ekstrawagancji To, co w naszym kraju uchodzi za ekstrawagancję albo zamach na moralność, w Amsterdamie jest normą. Dziewczyna jadąca na rowerze w różowej, tiulowej spódniczce, spod której wystają koronkowe ściągacze czarnych pończoch, nie wzbudza sensacji. To zapewne jedna z wielu trendsetterek wyznaczających nowe kierunki w zwariowanej amsterdamskiej modzie, pełnej luzu i kolorystycznej fantazji, a nie, jak by się mogło wydawać nieświadomym przyjezdnym – pani lekkich obyczajów. Te bowiem mogą jawnie i legalnie grzeszyć w Dzielnicy Czerwonych Latarni, sprzedając swoje skąpo odziane lub raczej bogato rozebrane ciała niczym towar na sklepowej wystawie. Ich wdzięki są obiektem żywego zainteresowania tłumów turystów snujących się od rana do wieczora w mniej lub bardziej intensywnych oparach marihuany. Wszystko, czego gdzie indziej się zabrania – narkotyki, prostytucja, śluby homoseksualne – tutaj jest legalne. Amsterdam pozostaje symbolem alternatywnego stylu życia, paradoksalnie uprawianego przez purytańskich protestantów. Ale nawet on nie oparł się zmianom. Jeszcze kilkanaście lat temu zabytkowe centrum pełne było zwariowanej młodzieży, która ściągała tu z całej Europy, by zakosztować wolności. Stare miasto opanowali squatersi, narkomani, prostytutki. Do niektórych dzielnic nie należało się zapuszczać po zmroku, bo groziło to co najmniej utratą portfela. Dziś Amsterdam jest inny – estetyczny, odremontowany. Zapewniono bezpieczeństwo na ulicach, a większość kolorowych mieszkańców przesiedlono na przedmieścia i zmuszono do nauki holenderskiego. Squaty zamieniono na ekskluzywne apartamenty, do których prawa wywalczyła część dzikich lokatorów, wiodąca dziś ustabilizowane życie prawników, lekarzy, tłumaczy, biznesmenów, z rozrzewnieniem wspominających czasy „komunalnej” młodości, kiedy to wspólnie imprezowali i dyskutowali do rana o problemach tego świata i o sztuce. A było i jest o czym. W Amsterdamie co roku odbywa się najsławniejszy fotograficz…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/67e598701f9cec6b1692b20e4fa16502d31aba24-1cb09eb.jpeg
width: 640
height: 427