National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-01-07T08:02:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Najgroźniejszy ptak świata: czy zasłużył na swoją złą sławę? Nowe fakty o gigancie z lasów deszczowych
items: Włochaty szczur-olbrzym z gór Nowej Gwinei. Czeski naukowiec zbadał go jako pierwszy
items: 7 największych wysp świata – od Grenlandii do Honsiu
items: Naukowcy chcą wskrzesić wymarłe zwierzę, które ostatni raz widziano w 1936 roku
items: Wygląda na to, że ludzie w pierwszej kolejności udomowili „najniebezpieczniejszego ptaka na świecie”
items: Wirus Ebola pozostawał uśpiony w organizmie człowieka przez 7 lat. Stał się źródłem nowej epidemii
items: Traveler 12/20
items: Nowa Gwinea botaniczną skarbnicą świata. Wiele gatunków istnieje tylko tam
items: Piękni są tylko ci niewierni. O miłosnych grach rajskich ptaków
items: Obiad z rekinami wielorybimi. Jak to jest karmić morskiego olbrzyma?
items: Raj odnaleziony
items: Rajskie ptaki czyli raj odnaleziony
items: Świat na patelni- Indonezja

Najgroźniejszy ptak świata: czy zasłużył na swoją złą sławę? Nowe fakty o gigancie z lasów deszczowych
type: item
date: 2026-01-07T08:01:32.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: australia
subject: nowa gwinea
subject: ochrona gatunkowa
subject: ochrona przyrody
subject: ptaki
subject: zagrożenia
subject: zagrożone gatunki
description: Czy kazuar to naprawdę najniebezpieczniejszy ptak na świecie? Jego ataki są niezwykle rzadkie, ale przyczyniły się do nadania mu etykiety zabójcy. Jednak dziś to on jest w opałach. Największym zagrożeniem dla przetrwania kazuarów jest utrata siedlisk i działalność człowieka.
encoded: Spis treści: Współczesny dinozaur z lasów deszczowych Jak kazuary zyskały złą sławę? Kazuar: troskliwy ojciec Bohaterowie mitów i ekosystemów Kazuary znikają. Jak je chronić? Kazuary mierzą ponad półtora metra wysokości, potrafią biec z prędkością do 50 km/godz. i skakać na wysokość dwóch metrów. Ważą do 80 kg i posiadają ostre jak brzytwa szpony o długości 12 centymetrów, a ich potężne kopnięcie może łamać kości, uszkadzać narządy wewnętrzne, a nawet być śmiertelne. Dwa odnotowane w historii przypadki śmierci ludzi sprawiły, że ptak ten trafił do Księgi Rekordów Guinnessa jako „najniebezpieczniejszy na świecie”. Współczesny dinozaur z lasów deszczowych Naukowcy twierdzą jednak, że skupianie się na ich potencjalnej agresji przysłania fakt, jak ważne są one dla nauki, historii i równowagi ekosystemów. Kazuary, podobnie jak większość współczesnych ptaków, są bezpośrednimi potomkami teropodów (dwunożnych dinozaurów), a ich hełmiasta narośl na głowie wybitnie przypomina prehistorycznych przodków. Jak mówi Todd Green, paleontolog z New York Institute of Technology, badanie tych ptaków działa niczym wehikuł czasu, pomagając paleontologom wyobrazić sobie, jak mogły zachowywać się wymarłe dinozaury. Jak kazuary zyskały złą sławę? Allen Sheather z Cassowary Recovery Team uważa, że przez ponad 30 lat pracy z tymi ptakami błędnie je ocenialiśmy. Twierdzi on, że kazuary to ptaki bardzo ciekawskie, co bywa mylnie interpretowane jako agresja. Już podczas II wojny światowej ostrzegano żołnierzy stacjonujących w Nowej Gwinei, aby trzymali się od nich z daleka. Sheather wspomina jedno ze swoich spotkań z kazuarem: ptak podszedł do niego, gdy pracował przy domu – jedynie go obserwował, podniósł kilka owoców i odszedł. W historii odnotowano tylko dwa śmiertelne ataki kazuarów na ludzi: w 1926 roku w Australii (nastolatek zaatakował ptaka kijem) oraz w 2019 roku na Florydzie (właściciel ptaka w niewoli). Badanie 150 ataków w Queensland wykazało, że w większości przypadków ptaki broniły…

kazuar-167c710.jpg
width: 3504
height: 1971

Włochaty szczur-olbrzym z gór Nowej Gwinei. Czeski naukowiec zbadał go jako pierwszy
type: item
date: 2025-05-23T10:39:14.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: nowa gwinea
subject: odkrycia
subject: papua nowa gwinea
subject: ssaki
subject: szczury
description: Wełnistek górski, ogromny gryzoń z gór Nowej Gwinei, został udokumentowany po raz pierwszy w naturze. Młody czeski naukowiec sfotografował i sfilmował go podczas ekspedycji badawczej.
encoded: Spis treści Wełnistek górski: nieuchwytny wielki szczur z tropikalnego lasu Jak wygląda ekspedycja naukowa w górach Nowej Gwinei? Czeski doktorant František Vejmělka z Centrum Biologii Czeskiej Akademii Nauk oraz Uniwersytetu Południowych Czech jako pierwszy naukowiec udokumentował coś niezwykłego. W głębi dżungli, w górach Nowej Gwinei zaobserwował zwierzę znane dotychczas tylko z muzealnych eksponatów. To wełnistek górski (Mallomys istapantap), endemiczny gatunek wielkiego szczura. Artykuł opisujący tę obserwację opublikowano właśnie w czasopiśmie „Mammalia”. Stanowi on bardzo istotny wkład w zrozumienie ekologii i ewolucji gryzoni w tym niedostępnym regionie. Wełnistek górski: nieuchwytny wielki szczur z tropikalnego lasu Wełnistek górski to ogromny gryzoń, uważany za największego przedstawiciela rodziny myszowatych na kontynencie Australii i Oceanii. Jest też jednym z największych szczurów na świecie. Może osiągać ponad 80 cm długości wraz z ogonem i ważyć 2 kg, co czyni go trzykrotnie większym od przeciętnego szczura. Młody czeski biolog sfotografował i sfilmował wełnistka w jego naturalnym środowisku, w górskich lasach Nowej Gwinei na wysokości około 3700 metrów n.p.m. Zebrał też bezcenne dane o jego trybie życia, diecie, aktywności, pasożytach oraz zachowaniach. Dotychczas Mallomys istapantap był znany jedynie z kilku muzealnych okazów. Właśnie na ich podstawie biolodzy wyodrębnili go i opisali jako nowy gatunek. Nastąpiło to dopiero w 1989 roku. Ostatni raz wełnistka widziano w naturze 30 lat temu, ale nigdy nie został sfotografowany ani tym bardziej nagrany. O jego zachowaniu i trybie życia nie wiadomo było nic pewnego. Jak wygląda ekspedycja naukowa w górach Nowej Gwinei? Na sześciomiesięcznej ekspedycji na Mount Wilhelm (najwyższy szczyt całej Papui-Nowej Gwinei) František Vejmělka zarejestrował pierwsze zdjęcia i nagrania wełnistka górskiego. Zwierzak jest roślinożerny i prowadzi nocny tryb życia, a za dnia ukrywa się w norach lub koronach drzew. Vejmělk…

czech-scientist-makes-a8639e0.jpg
width: 2475
height: 1384

7 największych wysp świata – od Grenlandii do Honsiu
type: item
date: 2023-07-16T07:17:02.000Z
creator: Agnieszka Franus
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: borneo
subject: grenlandia
subject: indonezja
subject: japonia
subject: madagaskar
subject: nowa gwinea
subject: sumatra
subject: Travel
subject: wyspy
subject: wyspy indonezji
description: Wysp o powierzchni większej niż kilometr kwadratowy jest 22 tysiące. Spośród nich zaledwie połowa jest zamieszkała na stałe. Grenlandia – największa wyspa świata – jest aż 7 razy większa od Polski, a zaledwie 3, 5 razy mniejsza od Australii.
encoded: W tym artykule: Największe wyspy świata – Grenlandia Największe wyspy świata – Nowa Gwinea Największe wyspy świata – Borneo Największe wyspy świata – Madagaskar Największe wyspy świata – Wyspa Baffina, Ziemia Baffina Największe wyspy świata – Sumatra Największe wyspy świata – Honsiu Ciekawostki o wyspach W zależności od tego, jakie przyjmiemy kryteria i co uznamy za wyspę, ich liczba może się różnić nawet o kilkaset tysięcy. Niektóre źródła podają, że jest ich około 900 tysięcy, inne – 670 tysięcy, a jeszcze bardziej ostrożne 350 tysięcy. Oto największe wyspy świata: Grenlandia Nowa Gwinea Borneo Madagaskar Wyspa Baffina, Ziemia Baffina Sumatra Honsiu Największe wyspy świata – Grenlandia Ta autonomiczna duńska wyspa o powierzchni 2 166 tysięcy km2 ma jedną z najniższych gęstości zaludnienia na naszej planecie. Zamieszkuje ją zaledwie 56 tysięcy osób, co daje 0,3 os/km2. Żyją tutaj głównie Inuici, rdzenni mieszkańcy, którzy stanowią ponad 88% całej populacji. Jednak to nie koniec rekordów należących do tej wyspy. Grenlandia, zaraz po Antarktydzie, ma także największą pokrywę lodową, która dochodzi do 3,5 km grubości. Oprócz tego, na niemal całej północno-wschodniej części wyspy, utworzono park narodowy i to nie byle jaki. Ma aż 972 000 km2 powierzchni i jest największym chronionym obszarem na świecie. Stolicą Grenlandii jest Nuuk, jedno z najdalej na północ położonych miast naszej półkuli. Co ciekawe na Grenlandii nie ma dróg łączących poszczególne miejscowości. Dlatego zarówno mieszkańcy, jak i turyści przemieszczają się tam samolotami, łodziami, zaprzęgami psimi lub skuterami. Wyspa jest też jednym z najlepszych miejsc do oglądanie zorzy polarnej. I doświadczenia dnia i nocy polarnych. Największe wyspy świata – Nowa Gwinea Nowa Gwinea jest jednym z najbardziej bioróżnorodnych miejsc na naszej planecie. Do tej pory opisano tu ponad 20 tys. gatunków roślin, 800 gatunków koralowców i 600 gatunków ryb. Wyspa znalazła się też na trzecim miejscu pod względem powierzchni …

madagaskar-4ed7acc.jpg
width: 1000
height: 652

Naukowcy chcą wskrzesić wymarłe zwierzę, które ostatni raz widziano w 1936 roku
type: item
date: 2022-08-21T13:08:15.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: australia
subject: Edukacja
subject: gatunki
subject: nowa gwinea
subject: tasmania
subject: Technologia
subject: zagrożone gatunki
subject: zwierzęta
description: Amerykańska firma planuje wskrzesić wilkowora tasmańskiego. To wymarłe zwierzę z rodziny wilkorowatych, które było ostatnim przedstawicielem rodzaju Thylacinus. W przeszłości ten ssak żył w Australii, Nowej Gwinei i na Tasmanii.
encoded: W tym artykule: Kiedy ostatni raz widziano wilkowora tasmańskiego? Czy wskrzeszenie wilkowora jest możliwe? „Technologia wskrzeszenia może pomóc w przyszłości uratować zagrożone gatunki” Colossal Biosciences to amerykańska firma biotechnologiczna, o której po raz pierwszy głośno zrobiło się, gdy zapowiedziała, że chcą wskrzesić mamuta włochatego. W tym celu badacze chcieli połączyć jego geny z DNA słonia azjatyckiego. George Church i Ben Lamm, właściciele firmy twierdzą, że do 2027 roku te prehistoryczne stworzenia staną się elementem krajobrazu arktycznej tundry. Teraz startup wykonuje kolejny krok w stronę wskrzeszania wymarłych gatunków i chce przywrócić do życia wilkowora tasmańskiego. Kiedy ostatni raz widziano wilkowora tasmańskiego? Wilkowór tasmański, nazywany również wilkiem tasmańskim, był największym drapieżnym torbaczem czasów współczesnych. Osiągał ok. 85–118 cm długości i ważył 15–35 kg. Jego sierść była płowego koloru z kilkunastoma poprzecznymi pręgami. Polował głównie nocą, m.in. na kangury i wombaty. Zwierzę żyło na całym obszarze Australii i Nowej Gwinei oraz na Tasmanii. Jednak Europejczycy, którzy przybyli na wyspy, uznali je za szkodnika i za wszelką cenę próbowali się go pozbyć. Po raz ostatni widziano wilkowora w 1936 roku. Ostatni osobnik, samiec o imieniu Benjamin, zginął w ogrodzie zoologicznym w Hobart. Z kolei na wolności wilkowor ostatni raz widziany był w 1932 roku. Co ciekawe, w ciągu ostatnich 90 lat pewne ślady obecności tego stworzenia były odnajdywane, ale żaden nie został oficjalnie potwierdzony. Niektórzy eksperci sugerowali, że niewielka populacja mogła przeżyć w niedostępnych i górskich regionach Tasmanii. W 1986 roku Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody, która odpowiada za publikację „Czerwonej księgi” zagrożonych gatunków, uznała wilkowora tasmańskiego za gatunek wymarły. Od 2002 roku niektórzy naukowcy podejmowali się prób sklonowania zwierzęcia i przywrócenia go do życia. Wszystkie próby okazały się jednak nieskuteczne. Cz…

wilkowor-tasmanski-dcd6fd5.jpeg
width: 728
height: 486

Wygląda na to, że ludzie w pierwszej kolejności udomowili „najniebezpieczniejszego ptaka na świecie”
type: item
date: 2021-09-29T13:41:07.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: nowa gwinea
subject: ptaki
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Kazuary aktywnie bronią swoich terytoriów, a trzymane w niewoli mogą być agresywne. Dwa lata temu media obiegła wiadomość o osobniku, który śmiertelnie ugodził swojego właściciela.
encoded: W tym artykule: Kazuary – „najniebezpieczniejsze ptaki na świecie” Agresywne nie dla wszystkich Obecnie wiele osób trzyma w domu ptaki. Papugi czy kanarki wcale nie ustępują popularnością chomikom i świnkom morskim. W gospodarstwach wiejskich obecność ptaków jest niemal czymś oczywistym. Prym wiodą kury i gęsi. No dobrze, ale kiedy tak właściwie człowiek udomowił ptaki i który gatunek był pierwszy? Papugi kea nauczyły się korzystać z ekranów dotykowych. To ma odzwyczaić je od zaczepiania ludzi Autorzy badań przekonują, że papugi kea stymulowane przy użyciu ekranów dotykowych mogą być gotowe do życia na wolności bez wchodzenia w interakcje z ludźmi. To przyniesie korzyść dla o... Kazuary – „najniebezpieczniejsze ptaki na świecie” Z najnowszych badań wynika, że ludzie najprawdopodobniej w pierwszej kolejności udomowili kazuara. To ważna i dość szokująca informacja, biorąc pod uwagę fakt, że często nazywa się go „najniebezpieczniej ptakiem świata”. Powodem jest pazur porównywany do sztyletu. Ptaki te aktywnie bronią swoich terytoriów, a trzymane w niewoli mogą być agresywne. Dwa lata temu media obiegła wiadomość o kazuarze, który śmiertelnie ugodził swojego właściciela. Rzecz działa się na Florydzie. To tym bardziej zastanawia, dlaczego ludzie mieliby udomowić właśnie tego osobnika. Podczas badań terenowych w Nowej Gwinei naukowcy znaleźli ponad 1000 fragmentów skamieniałych skorupek jaj w schroniskach skalnych używanych przez pierwszych łowców-zbieraczy. Odkrycie sugeruje, że ludzie najprawdopodobniej zbierali jaja kazuarów, a następnie je hodowali. – Znalezione skamieliny wskazują na to, że kazuar był udomowiony już kilka tysięcy lat przed kurczakiem – komentuje Kristina Douglas z Penn State Univeristy, główna autorka badań. Obecnie kazuar jest największym kręgowcem zamieszkującym Nową Gwineę. Jego mięso uchodzi za miejscowy przysmak, a kości i pióra są wykorzystywane do wytwarzania strojów na tradycyjne ceremonie. Grupa dzieci przypadkiem odkryła nowy gatunek prehis…

kazuar-9b3eb84.jpeg
width: 4000
height: 2429

Wirus Ebola pozostawał uśpiony w organizmie człowieka przez 7 lat. Stał się źródłem nowej epidemii
type: item
date: 2021-03-15T14:04:26.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: afryka
subject: epidemia
subject: kongo
subject: medycyna
subject: nowa gwinea
subject: Travel
subject: wirus ebola
subject: Zdrowie
description: Byłam naprawdę zszokowana – tak ekspertka ds. wirusologii zareagowała na wiadomość, że wirus Ebola mógł pozostawać uśpiony w organizmie swojego nosiciela przez siedem lat. Na takie wyjaśnienie wskazują badania genetyczne wirusa, który odpowiada za wybuch nowej epidemii w Gwinei.
encoded: W tym artykule: Uśpiony śmiertelny wróg Człowiek rezerwuarem wirusa Ebola Potrzebne są masowe szczepienia Nowe badanie pokazuje, że obecna epidemia wirusa Ebola w Gwinei została najprawdopodobniej wywołana przez kogoś zarażonego podczas epidemii siedem lat temu. Wirusy z obu epidemii są prawie identyczne pod względem genetycznym. To sugeruje, że za powstanie obecnego ogniska nie odpowiada przeskoczenie wirusa ze zwierzęcia na ludzi, jak początkowo sądzili naukowcy. Bardziej prawdopodobne, że wirus przez lata czaił się ukryty w ludzkim ciele. – Po tych informacjach byłam naprawdę zszokowana. Odkrycie sugeruje istnienie jakiegoś dziwnego mechanizmu, którego wcześniej nie widziano, ale nie oznacza, że wybuchy epidemii wirusa Ebola z uśpionych w ludzkim organizmie wirusów będą się zdarzać przez cały czas. W tej chwili to, co mogło się wydarzyć, jest tajemnicą. Prawdopodobnie odkryjemy mechanizm, ale w tej chwili niewiele o nim wiemy – mówi Angela Rasmussen, wirusolożka z Uniwersytetu Georgetown w Waszyngtonie, w rozmowie z Science News. Uśpiony śmiertelny wróg Niedawne badania, niezwiązane z epidemią w Gwinei, zdają się potwierdzać zdolność wirusa Ebola do długotrwałego ukrywania się w ludzkim organizmie. Białka immunologiczne, które rozpoznawały wirusa Ebola, stwierdzono miesiąc po wyzdrowieniu w krwi 39 z 51 pacjentów. Chociaż zespół naukowy nie znalazł we krwi badanych dowodów na to, że wirus wciąż się namnażał, pobudzona odpowiedź immunologiczna wskazywała, że mógł ukrywać się gdzieś w ich organizmach. – Byliśmy dość zaskoczeni, widząc te dane – przyznaje wirusolog molekularny Georgios Pollakis z Uniwersytetu w Liverpoolu, główny autor badań, które ukazały się w Nature w połowie lutego. Chociaż eksperci twierdzą, że przenoszenie wirusa Ebola z ludzi zarażonych dawno temu na nowych pacjentów wydaje się rzadkie, wybuch nowej epidemii budzi obawy. Istnieje też ryzyko, że chorzy, którzy zostali wyleczeni po zakażeniu, spotkają się z tego powodu ze społecznym ostracyzmem…

gwinea-oglosila-wybuch-epidemii-w-polowie-lutego-fot-getty-images-0aa249d.jpeg
width: 1024
height: 576

Traveler 12/20
type: item
date: 2020-11-20T00:26:30.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: natura
subject: nowa gwinea
subject: ptaki
subject: rajskie ptaki
subject: Travel
subject: zagrożone gatunki
description: Europa. 36 miejsc, które warto zobaczyć
encoded: Kiedy ten numer Travelera idzie do drukarni, jestem właśnie w połowie trzytygodniowej włóczęgi po Turcji. Zaczęła się ona w Stambule i wiedzie przez Kapadocję nad Morze Czarne, Kars przy granicy z Armenią, gdzie są ruiny starożytnego miasta Ani, i wreszcie na górę Ararat, nad jezioro Wan i do Antalyi. Podróżuję lokalnym transportem, przez oszałamiające krajobrazy i miejsca. Poznaję ludzi, kuchnię, lokalne zwyczaje. Bywa, że jestem jedynym gościem w hotelu, za który płacę mniej niż w poprzednim roku za hostel. Podróżowanie nigdy nie było tak łatwe i jednocześnie tak trudne jak obecnie, rzecz jasna z powodu pandemii. Ale dlatego też, jak chyba nigdy wcześniej, delektuję się każdym momentem tej podróży. Zapamiętuję smaki i zapachy, uśmiechy i życzliwe gesty. Podróżowanie to nasza wspólna Travelerowa pasja. W drodze najlepiej odpoczywam, regeneruję się, zbieram siły. Ona daje mi poczucie radości i wolności. Na pewno wiecie, o czym piszę, dlatego jesteście z nami. I dlatego, nawet jeżeli przez chwilę zostaniemy w domach, to planujmy nasze kolejne bliższe i dalsze podróże. Mam nadzieję, że to wydanie Travelera będzie dla Was inspiracją. Nie jest wprawdzie o Turcji, choć szczerze polecam ten kraj, tylko o Europie i jej najbardziej zachwycających miejscach. Przygotowaliśmy dla Was listę aż 36 wyjątkowych propozycji, które warto zobaczyć. Wieloma z nich być może będziecie zaskoczeni, bo jeszcze o nich nie pisaliśmy. I jestem pewna, że część z nich uda nam się odwiedzić już w przyszłym roku. Nie przestawajmy marzyć. Bądźcie zdrowi i dbajcie o siebie! Agnieszka Franus Redaktor naczelna

national-geographic-traveler-12-20-156d539.jpeg
width: 682
height: 882

Nowa Gwinea botaniczną skarbnicą świata. Wiele gatunków istnieje tylko tam
type: item
date: 2020-09-03T11:39:21.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: nowa gwinea
subject: rośliny
subject: Travel
description: Nowa Gwinea jest botaniczną skarbnicą świata o najbardziej zróżnicowanym ekosystemie wśród wszystkich wysp na Ziemi. Pierwszy pełny katalog roślin żyjących na tym skrawku lądu wyszczególnia ponad 13 tys. gatunków, z czego aż 2/3 takich, które nie istnieją nigdzie indziej na naszej planecie.
encoded: Wyniki tego badania opublikowane w czasopiśmie ”Nature” mają pomóc obronić przed zniszczeniem ”jedną z ostatnich zagadek nauki”. – Identyfikacja i nadanie nazw jest pierwszym krokiem w kierunku zachowania oraz ochrony roślin na Nowej Gwinei – mówi dr Tim Utteridge z brytyjskich Royal Botanic Gardens. Według Utteridge’a, w tym konkretnym przypadku nie będzie można polegać na innym źródle. – Jeżeli stracimy te rośliny, nie przywrócimy ich z żadnego innego miejsca. Po prostu nigdzie indziej nie rosną poza tą wyspą. Jesteśmy odpowiedzialni za zachowanie tego unikalnego życia roślinnego – stwierdził w informacji dla prasy. View oEmbed on the source website Na Nowej Gwinei znaleźć można nietknięte jeszcze mini ekosystemy lasów namorzynowych na wybrzeżach, gęste lasy tropikalne i zielone łąki wyglądających niczym te alpejskie. – Nowogwinejska flora to tętniący życiem raj o którym nadal jednak niewiele wiadomo – mówi dr Rodrigo Cámara-Leret z uniwersytetu w Zurichu. Choć naukowcy zbierają i opisują próbki roślin z wyspy od XVII wieku, to kolekcje w herbariach na całym świecie nadal nie przedstawiają pełnego obrazu. W końcu udało się przeprowadzić dokładny inwentarz wyspy, tak jak zrobiono to z innymi bogatymi w życie roślinne miejscami, choćby z Amazonią. Eksperci Royal Botanic Gardens połączyli siły z botanikami z 19 państw by dokonać tego, co od ponad 300 lat wydawało się niemożliwym. Efekt w liczbach? Dotychczasowe szacunki zakładały, że na wyspie jest od 9 do 25 tys. gatunków roślin. Na postawie 704 tys. próbek flory naukowcy zdołali zidentyfikować i nazwać 23 tys. roślin. Na Nowej Gwinei żyje 13634 gatunków roślin z 1742 rodzajów i 264 rodzin, co zdecydowanie przewyższa bogactwo flory Madagaskaru czy Borneo. Z tej listy aż 68 proc. roślin można znaleźć tylko na Nowej Gwinei. View oEmbed on the source website 20 proc. flory Papui-Nowej Gwinei stanowią orchidee, a 17 proc. w przypadku zachodniej części wyspy, czyli indonezyjskiej Nowej Gwinei. 29 proc. wszystkich gatunkó…

pierwszy-katalog-wszystkich-roslin-nowej-gwinei-2-3-zyje-tylko-tam-fot-getty-images-5446550.jpeg
width: 2001
height: 1499

Piękni są tylko ci niewierni. O miłosnych grach rajskich ptaków
type: item
date: 2020-06-02T10:00:57.000Z
creator: Piotr Kossobudzki
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: natura
subject: nowa gwinea
subject: ptaki
subject: rajskie ptaki
subject: Travel
subject: zagrożone gatunki
description: Trudno o piękniejsze stworzenia niż ptaki rajskie. Nadzwyczajną urodą mogą się jednak pochwalić wyłącznie samce. I to tylko te, które głęboko gardzą monogamią.
encoded: Czy istnieją ptaki bez nóg? – O, jak najbardziej! – odpowiedziałby Karol Linneusz, ojciec systematyki organizmów. W 1760 nazwał przecież największego z rajskich ptaków Paradisea apoda, czyli właśnie „beznogi ptak rajski”. Znakomity przyrodnik dał się nabrać jak dziecko! W jego czasach nikt w Europie nie widział tego stworzenia żywego. Linneusz miał do dyspozycji jedynie skórki i wypchane egzemplarze, które dotarły do niego z Nowej Gwinei. Rzeczywiście, nie miały nawet śladu dolnych kończyn. Dopiero kilkadziesiąt lat później Europejczycy odkryli, że zabobon-ni Papuasi po upolowaniu ptaka odcinali mu nogi i zakopywali je jako ofiarę dla bogów. A że byli mistrzami w preparowaniu skór i zwierząt, nieświadomie wpuścili mieszkańców Starego Świata w maliny. Na usprawiedliwienie Linneusza trzeba jednak przyznać, że atmosferę niezwykłości wokół rajskich ptaków budowano w Europie przynajmniej od XVI wieku. To wtedy powstała nazwa tej rodziny ptaków, wiele mówiąca o zachwycie europejskich żeglarzy i kupców, którym jako pierwszym tubylcy pokazali niezwykłej urody ptasie pióra. Holenderski podróżnik i historyk Jan Van Linschoten, żeglujący w rejonach ich występowania (Nowej Gwinei, Moluków i północno-wschodniej Australii) pisał: „nikt nigdy nie widział tych ptaków żywych, ponieważ całe życie spędzają w przestworzach, zwracając się ku słońcu i nigdy nie spoczywając na ziemi, dopóki nie umrą”. I to on prawdopodobnie ochrzcił je mianem rajskich ptaków. Wcześniej mieszkańcy Archipelagu Malajskiego nazywali je „manuk dewata” lub „bolong diuata”, czyli ptakami boga, zaś portugalscy żeglarze mówili o nich ptaki słońca („Passaros de sol”). Po takim wstępie aż wstyd napisać, jakie miano nadali im polscy przyrodnicy. No cóż, w naszym języku te niezwykłe ptaki oficjalnie zwą się… cudowronkami. Chyba nie ma co się dziwić, że mało kto używa tego dumnego określenia. Bajeczne upierzenie rajskich ptaków zawdzięczamy ich seksualnemu rozpasaniu. A dokładniej: rozpasaniu samców, bo samiczki cudowr…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c49e833321cb0e2fcc4d8d0df3ab4b48fff0e849-8a74e29.jpeg
width: 1000
height: 664

Obiad z rekinami wielorybimi. Jak to jest karmić morskiego olbrzyma?
type: item
date: 2019-07-29T03:58:00.000Z
creator: Jennifer S. Holland
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Kuchnia
subject: Moto
subject: natura
subject: nowa gwinea
subject: Technologia
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Ogromne rekiny wielorybie podpływają do sieci rybaków łowiących koło Nowej Gwinei, a ci rzucają czekającym olbrzymom smaczne kąski.
encoded: Ogromne rekiny wielorybie podpływają do sieci rybaków łowiących koło Nowej Gwinei, a ci rzucają czekającym olbrzymom smaczne kąski. Największa ryba oceanów długością dorównuje autokarowi, a ważyć może nawet 22,5 tony. W jej pysku zmieściłby się mały fiat. Choć rekin wielorybi, Rhinocodon typus, jest tak wyjątkowy, naukowcy wiedzą o nim bardzo mało. Rekin wielorybi – jak to ryba – oddycha skrzelami i jest zmiennocieplny. Przymiotnik w nazwie wziął się z jego rozmiarów, a także sposobu żerowania. To jeden z trzech zaledwie gatunków rekinów, które odżywiają się planktonem – tak jak wieloryby fiszbinowce. Suną powoli przez wodę z rozdziawioną paszczęką, odfiltrowując najróżniejszą jadalną drobnicę. Badanie tych olbrzymów jest trudne głównie dlatego, że niełatwo je znaleźć i śledzić. Znakując pojedyncze osobniki, naukowcy dowiedzieli się, że rekiny wielorybie wędrują całymi latami i pokonują w tym czasie tysiące kilometrów. Niekiedy jednak umykają obserwatorom na wiele tygodni, nurkując w głębiny, do 2 km. Nie mamy pojęcia, co wtedy robią. Nie wiadomo też, jak wygląda i gdzie się odbywa ich tarło ani jak i gdzie przychodzą na świat młode. Rekiny wielorybie to zazwyczaj samotnicy. W jednym zakątku wód indonezyjskich zachowują się jednak zupełnie nietypowo. Na przedstawionych tu zdjęciach, które zostały wykonane 20 km od brzegów Nowej Gwinei, widać grupę łagodnych olbrzymów tłoczącą się wokół rybaków i czekającą tuż pod powierzchnią na poczęstunek. Czasem podkradają połów z sieci, choć raz zachowując się, jak na rekiny przystało. Jennifer S. Holland / 2012

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/97f2083be5dd53d15c08e62c5cb61ce6f4ab7933-8869495.jpeg
width: 533
height: 400

Raj odnaleziony
type: item
date: 2013-05-29T07:27:52.000Z
creator: Mel White
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: australia
subject: fotografia
subject: karol darwin
subject: nowa gwinea
subject: ornitologia
subject: rajskie ptaki
subject: tropiki
description: Dziewięć lat temu dwóch ludzi podjęło się niezwykłej misji. Chcieli jako pierwsi sporządzić dokumentację wszystkich 39 gatunków legendarnych rajskich ptaków. Po 18 wyprawach i wykonaniu blisko 40 tysięcy fotografii zadanie zostało wykonane.
encoded: Na Nowej Gwinei kangury wspinają się na drzewa, a motyle wielkości dużych talerzy śmigają po lesie deszczowym, w którym ssaki składające jaja taplają się w błocie. Żaby mają nosy jak Cyrano de Bergerac, a rzeki są pełne tęczowych ryb. Jednak żaden z cudów nowogwinejskiej przyrody nie zafascynował naukowców tak jak stworzenia, które XIX-wieczny przyrodnik Alfred Russel Wallace nazwał najbardziej niezwykłymi i najpiękniejszymi z pierzastych mieszkańców ziemi. Miał na myśli rajskie ptaki. 39 ich gatunków spotyka się tylko na Nowej Gwinei i kilku pobliskich obszarach. Mimo dziesięcioleci obserwacji i badań nikomu nie udało się zobaczyć ich wszystkich – aż do tej pory. W 2003 r. Edwin Scholes, ornitolog z Uniwersytetu Cornella, oraz Tim Laman, biolog i fotograf, rozpoczęli planowanie misji, której celem było wykonanie dokumentacji wszystkich gatunków rajskich ptaków. Zajęło im to osiem lat i wymagało podjęcia 18 wypraw w jedne z najbardziej egzotycznych obszarów naszej planety. Poprzez zdjęcia, filmy wideo i nagrania dźwiękowe (nie wspominając o staromodnych notatnikach) Scholes i Laman uwiecznili rytuały godowe i działania nieznane wcześniej nauce. Świat przyrody zna niewiele spektakli równie dziwacznych jak zachowania godowe samców z rodziny cudowronkowatych (Paradisaeidae). Eksplozje złotych piór, komiczne tańce, stosiny przypominające anteny robotów, opalizujące kryzy i bufki, kołnierze i wachlarze, a także kolory przyćmiewające wszelkie klejnoty – cała ta ekstrawagancja ma tylko jeden cel: zwrócenie uwagi tylu samic, ilu się da. Rajskie ptaki stanową skrajny przykład opisanej przez Karola Darwina teorii doboru płciowego – samice wybierają samców w oparciu o kilka pociągających cech, zwiększając tym samym szanse, że cechy te będą przekazywane z pokolenia na pokolenie. Na Nowej Gwinei obfitość pożywienia i niewielka liczba drapieżników umożliwiły ptakom rozkwit i wyolbrzymianie ich najbardziej atrakcyjnych cech do stopnia, który nawet pozbawieni polotu naukowcy nazwal…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9c7e54fd73822381b4e04a8b7fff0bcc4f7f9122-63fe2ed.png
width: 840
height: 1229

Rajskie ptaki czyli raj odnaleziony
type: item
date: 2013-05-16T08:06:00.000Z
creator: Peter T. White
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: badania
subject: nowa gwinea
subject: ptaki
subject: rajskie ptaki
description: Dziewięć lat temu dwóch ludzi podjęło się niezwykłej misji. Chcieli jako pierwsi sporządzić dokumentację wszystkich gatunków legendarnych rajskich ptaków. Po 18 wyprawach i wykonaniu blisko 40 tysięcy fotografii zadanie zostało wykonane.
encoded: Na Nowej Gwinei kangury wspinają się na drzewa, a motyle wielkości dużych talerzy śmigają po lesie deszczowym, w którym ssaki składające jaja taplają się w błocie. Żaby mają nosy jak Cyrano de Bergerac, a rzeki są pełne tęczowych ryb. Jednak żaden z cudów nowogwinejskiej przyrody nie zafascynował naukowców tak, jak stworzenia, które XIX-wieczny przyrodnik Alfred Russel Wallace nazwał najbardziej niezwykłymi i najpiękniejszymi z pierzastych mieszkańców ziemi. Miał na myśli rajskie ptaki. 39 ich gatunków spotyka się tylko na Nowej Gwinei i kilku pobliskich obszarach. Mimo dziesięcioleci obserwacji i badań nikomu nie udało się zobaczyć ich wszystkich – aż do tej pory. W 2003 r. Edwin Scholes, ornitolog z Uniwersytetu Cornella, oraz Tim Laman, biolog i fotograf, rozpoczęli planowanie misji, której celem było wykonanie dokumentacji wszystkich gatunków rajskich ptaków. Zajęło im to osiem lat i wymagało podjęcia 18 wypraw w jedne z najbardziej egzotycznych obszarów naszej planety. Poprzez zdjęcia, filmy wideo i nagrania dźwiękowe (nie wspominając o staromodnych notatnikach) Scholes i Laman uwiecznili rytuały godowe i działania nieznane wcześniej nauce. Świat przyrody zna niewiele spektakli równie dziwacznych jak zachowania godowe samców z rodziny cudowronkowatych (Paradisaeidae). Eksplozje złotych piór, komiczne tańce, stosiny przypominające anteny robotów, opalizujące kryzy i bufki, kołnierze i wachlarze, a także kolory przyćmiewające wszelkie klejnoty – cała ta ekstrawagancja ma tylko jeden cel: zwrócenie uwagi tylu samic, ilu się da. Rajskie ptaki stanową skrajny przykład opisanej przez Karola Darwina teorii doboru płciowego – samice wybierają samców w oparciu o kilka pociągających cech, zwiększając tym samym szanse, że cechy te będą przekazywane z pokolenia na pokolenie. Na Nowej Gwinei obfitość pożywienia i niewielka liczba drapieżników umożliwiły ptakom rozkwit i wyolbrzymianie ich najbardziej atrakcyjnych cech do stopnia, który nawet pozbawieni polotu naukowcy nazwa…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/cc62c1014c21f1ceae583766c1cab17909d1c1e1-62a8b30.jpeg
width: 670
height: 447

Świat na patelni- Indonezja
type: item
date: 2010-07-07T06:10:00.000Z
creator: Joanna Stachowiak
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: borneo
subject: indonezja
subject: nowa gwinea
subject: wyspy
description: Indonezja leży na 17 tys. wysp, w jej wypadku pojęcie narodowej kuchni należy więc traktować umownie. Podstawowym składnikiem większości potraw jest mleczko kokosowe – właściwie używa się go zamiast wody.
encoded: Na Indiach kończy się świat dobrze nam znanych przypraw w proszku, a zaczyna bogactwo aromatycznych past, które charakteryzują kuchnię Indonezji. Są one zawsze przygotowywane ze świeżych składników, ucieranych w drewnianych lub kamiennych moździerzach (tzw. ulekanach). Najważniejsze z nich to: galangal (kłącze podobne do imbiru), trawa cytrynowa, liście kaffiru (tzw. drzewo gorzkiej cytryny), imbir, tumerik (kłącze o pomarańczowym wnętrzu), tamaryszek ( jadalny dopiero w połączeniu z innymi składnikami), bazylia i kolendra (nie mają nic wspólnego z naszymi ziołami). W kuchni często używa się past bumbu – nazwa pochodzi od dźwięku rozchodzącego się podczas rozcierania składników w ulekanach: bum- bum- bum. Jedną z takich past jest kari (nie mylić z curry), zielone, żółte lub czerwone – w zależności od gatunku użytych papryczek chili. Dodaje się je do dań na bazie mleczka kokosowego. Z kolei sambal – również zawierający chili (odmiana królewska łączy aż 20 rodzajów) – dodawany jest do wszystkiego. Od ilości zawartej w nim papryczki zależy, czy potrawa będzie pikantna, czy łagodna. Do wielu smażonych i duszonych dań podaje się ketjap manis, słodki sos sojowy z orzechami i cukrem palmowym. Popularne przyprawy to także trasi (pasta krewetkowa) i sos rybny. Obie (nim trafiły na taśmy produkcyjne fabryk) powstawały w specyficznych warunkach: w przypadku trasi głowy, pancerzyki i ogony krewetek wrzucano do wykopanego na plaży dołu i przykrywano deską bądź muślinem. Po trzech miesiącach sfermentowane odpadki zmieniały się w jednolitą substancję, z której po wysuszeniu robiono pastę. Na patelni zaczynała wydzielać intensywny aromat. Każdemu, kto teraz chce się zmierzyć ze smakami Indonezji we własnej kuchni, życzymy salamat makan – smacznego. Warto wiedzieć Indonezyjczycy stołują się na ulicach. Większości osób nie stać na gotowanie w domu, a kuchnia z warugów, pospolitych jadłodajni, jest tania. Potrawy można kupić za mniej niż dolara, a za 2–3 dolary – zjeść obfity obiad. D…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/89e336e3082b29d85b3e3efca80063e9507b5e12-aa76773.jpeg
width: 500
height: 357