Najważniejsze tytuły podróżnicze ubiegłego roku. Poznaj nominacje w kategorii Książka | TRAVELERY
To wciągające opowieści, które zaczęły się od wyjścia z domu. Literatura splata się w nich w jedno z geografią. Zdecyduj, który tytuł zasługuje na miano podróżniczej Książki roku.
Travelery to jedne z najbardziej prestiżowych nagród podróżniczych w Polsce, które od 14 lat przyznaje redakcja magazynu National Geographic Traveler za najbardziej inspirujące osiągnięcia w 5 kategoriach: Podróż Roku, Wyczyn Roku, Bloger Roku, Książka Roku i Społeczna Inicjatywa. Tegoroczna edycja jest wyjątkowa, bo rozgrywa się w wyjątkowym momencie. Rok 2020 zaczął się od płonącej Australii i topniejących lodów Antarktydy - stąd inna perspektywa naszej mapy. Pragniemy zachęcić do odpowiedzialnego spojrzenia na rzeczywistość, w jakiej żyjemy. Szukamy inspiracji i motywacji. Nagroda w kategorii Książka roku przyznawana jest za wydaną w ubiegłym roku książkę, która w najlepszy sposób przybliża Czytelnikom horyzonty geograficzne i kulturowe. Pamiętajcie, że to Wasze głosy decydują o tym, kto z nominowanych dostanie się do finałowej trójki, z której Kapituła Plebiscytu wybierze laureatów. Głosy na swoich faworytów możecie oddawać na: travelery.national-geographic.pl. Na głosujących czekają nagrody! Nominacje w kategorii Książka Roku | TRAVELERY 2020 | Adam Robiński "Kiczery. Podróż przez Bieszczady", wyd. Czarne Bieszczady – wyśniona kraina połonin i wyludnionych wsi, w których wciąż owocują jabłonie. Polska Patagonia, ziemia dziwaków, wyrzutków, utracjuszy i kowbojów. Ojczyzna stracona, ojczyzna zyskana. Kraj wilków i niedźwiedzi. Dzicz, w którą jedzie się – jak głosi slogan przepracowanych – rzuciwszy wszystko inne. Adam Robiński z mapą w ręce, książką Bruce’a Chatwina w plecaku i garścią orzechów w kieszeni przemierza pogranicze Polski, Ukrainy i Słowacji, nie mając żadnego innego celu poza byciem w drodze. Natyka się na ludzi, którzy w tutejszych dolinach zapuścili korzenie, i z każdym kolejnym miesiącem podróży uświadamia sobie, że coś tu nie gra. Bo w Bieszczadach wszystkim się coś wydaje, nie ma jednej pamięci, a pięknego kłamstwa nigdy nie wolno mylić z oszustwem. Dorota Malesa "Ameryka.pl. Opowieści o Polakach w USA", Wyd. Znak Każdy z nich miał własny American dream. Każdy musiał wziąć los w swoje ręce i ruszyć na podbój Dzikiego Zachodu naszych czasów. Uciekinierzy, wariaci, niespokojne dusze – Polacy, którzy w pogoni za marzeniami lub uciekając przed dotychczasowym życiem, wyjechali do Stanów. By spotkać bohaterów tej książki, autorka pokonała tysiące kilometrów amerykańskich dróg. Poznała Sebka, od dziesięciu lat szukającego żony w kastowym środowisku Chicago, gdzie obywatelstwo jest ważniejsze od miłości. Spotkała Marka, niegdyś króla disco polo, obecnie bezdomnego przesiadującego w nowojorskim Starbucksie. Rozmawiała z genialną prawniczką Olą, tropiącą największe błędy amerykańskiego sądownictwa. Odwiedziła właściciela najmodniejszej nowojorskiej restauracji, który w latach 80. przybył tu z Lublina z jednym plecakiem – a dziś, jak głoszą plotki, zdarza mu się odmówić stolika Seanowi Pennowi. Historie amerykańskich Polaków to wybuchowa mieszanka polskiej duszy i amerykańskiego marzenia. Jest w nich miejsce na inność, odwagę i marzenia, choć w kraju wielkich możliwości i wielkich porażek słono się za nie płaci. Magdalena Bartczak, "Chile południowe. Tysiąc niespokojnych wysp", wyd. Muza To pierwsza książka poświęcona Chile na gruncie polskiego reportażu. Skupia się przede wszystkim na tytułowym południu, które stanowi punkt wyjścia dla szerszej opowieści o całym Chile – jego kulturze, tożsamości i historii. „Chile południowe. Tysiąc niespokojnych wysp” to opowieść o ludziach i miejscach. Historie tych, którzy zaginęli w czasach dyktatury, i tych, którzy do dziś czekają na ich powrót. O epoce rządów Pinocheta, które dla jednych były koszmarem, dla innych „najlepszym co mogło się przytrafić krajowi”. O rybackich wioskach i miasteczkach ukrytych wśród wulkanów i lasów Araukarii. O dawnej kolonii karnej, Punta Arenas – mieście wiatru, białych nocy i samobójców, położonym w pobliżu miejsca, gdzie Atlantyk spotyka się z Pacyfikiem. O powracających katastrofach, po których kraj wciąż z trudem podnosi się na nowo. W końcu o przejmującej historii setek chilijskich dzieci, które w latach 70. i 80. XX wieku, wbrew woli rodziców, zostały odebrane im przez rząd. Południowe Chile to terytorium wielu różnych światów, z których każdy na swój sposób tętni niepokojem. Magdalena Genow "Bułgaria. Złoto i rakija", Wyd. Poznańskie Dlaczego rakii nie pije się na raz? Czy to prawda, że Bułgaria jest rajem dla archeologów i że przeciętny Bułgar lubi rozmawiać o ziołach? Dlaczego ostatni car Bułgarii wrócił do władzy? I w końcu, jak to się stało, że ten czarnomorski kraj zasłużył sobie na miano „Róży Europy”? Bułgaria kojarzy nam się przede wszystkim z wczasami w PRL-u. Na wakacjach w Złotych Piaskach popijano pomarańczowy schweppes, a na pamiątkę każdy pakował do torby koniak SłynczewBriag. Kwitł nie tylko handel wymienny, ale także nawiązywały się wieloletnie przyjaźnie. A jaka jest współczesna Bułgaria? Autorka przedstawia nieznane oblicze jednego z najciekawszych krajów Europy. Prowadzi nas mało uczęszczanymi szlakami, mierzy się z mitami, uwodzi znajomością miejsca i kultury. Michał Milczarek "Donikąd. Podróże na skraj Rosji", wyd. Czarne Donikąd to opowieść o wyprawach na krańce Rosji. Michał Milczarek dociera na Kamczatkę, przemierza autostopem mroczną Kołymę i Jakucję, udaje mu się wjechać do leżącego za kołem podbiegunowym, zamkniętego miasta Norylska, a zimą podróżuje „na stopa” drogami wiodącymi po lodzie zamarzniętych rzek do Ewenkii – białego serca Syberii. To wciąż ponawiana, obsesyjna wędrówka na wschód przez śnieg, kości i pustą przestrzeń w poszukiwaniu kresu mapy i kresu rzeczywistości. Wyobraźnia jest tu równie ważna, jak rzeczywistość. Autor jedzie do miejsc, w których nic nie ma i dlatego wszystko trzeba sobie wyobrazić. Podróż na Syberię to jednocześnie podróż w głąb samego siebie. Mapy, wódka, mieszanie się stref czasowych, kierowcy kamazów, halucynacje na rozstajach nieasfaltowanych dróg tworzą fascynującą opowieść, w której literatura splata się w jedno z geografią.
Ten Polak pokonał rowerem pionową ścianę. Nie oglądaj, jeśli masz lęk wysokości! [WIDEO]
Michał Kollbek oszukał grawitację. Nagranie z tego wyczynu obiegło cały świat.
Oszukać grawitację Biała linia na niemal pionowej górze wydaje się wyznaczać granicę między odwagą a szaleństwem. White Line to szlak zlokalizowany na klifie w pobliżu miasteczka Sedona w stanie Arizina. By go przejechać trzeba posiadać wyjątkową umiejętność okiełznania grawitacji. Posiada ją pochodzący z Krakowa, choć mieszkający obecnie w Kalifornii, Michał Kollbek, który White Line pokonał na rowerze w marcu 2015 r. - To była najbardziej przerażająca trasa, jaką jechałem – przyznał. Wideo, na którym zamkniesz oczy Nagranie z jego wyczynem, zarejestrowane przez drona, obiegło cały świat. Śmiałek został nawet zaproszony ze swoim filmem do słynnej telewizji śniadaniowej Good Morning America. Oglądając to wideo, byliśmy prawdziwie przerażeni! Za to osiągnięcie został nominowany w 10. edycji Travelerów w kategorii Wyczyn Roku. View oEmbed on the source website
Ich cel: uczynić z Gdańska zagłębie muralu. Zobacz, jak ożywiają przestrzeń starych blokowisk
Kolekcja Malarstwa Monumentalnego na gdańskiej Zaspie to 59 wielkoformatowych murali, 19 pomalowanych wiatrołapów i tysiące odwiedzających. Wszystko za sprawą Festiwalu Monumental Art nominowanego właśnie do Skrzydeł Trójmiasta.
ZOBACZ GALERIĘ GDAŃSKICH MURALI >>> Ze sztuką na co dzień Festiwal Monumental Art jest imprezą wyjątkową. Ożywia przestrzeń blokowiska i umożliwia mieszkańcom codzienne obcowanie ze sztuką. Co roku w ramach festiwalu na miejskich ścianach powstają przynajmniej cztery ogromne obrazy. Cel? Zbudowanie na gdańskiej Zaspie największej w Europie kolekcji prac malarstwa wielkoformatowego uznanych artystów ze świata. Gdański festiwal został właśnie nominowany do Skrzydeł Trójmiasta 2016 w kategorii „Kulturalne Ożywienie Trójmiasta”. Jak czytamy w uzasadnieniu - „za konsekwentną i udaną realizację galerii wielkoformatowych prac na elewacjach budynków mieszkalnych, za ożywienie przestrzeni szarego blokowiska i uczynienia z Zaspy zagłębia muralu”. Jak to się wszystko zaczęło? Pierwszy Międzynarodowy Festiwal Murali na Zaspie został zorganizowany w 1997 roku, w ramach obchodów 1000-lecia Gdańska, a jego organizatorem był Rafał Roskowiński – pionier muralu w Polsce. Po przerwie trwającej do 2008 roku powróciła idea malowania murali na Zaspie, głównie dzięki staraniom Gdańska o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2016. Pierwsza edycja Festiwalu Malarstwa Monumentalnego Monumental Art, organizowanego przez Instytut Kultury Miejskiej, odbyła się w 2009 roku. Dziś Kolekcja Malarstwa Monumentalnego na gdańskiej Zaspie to 59 wielkoformatowych murali, 19 pomalowanych wiatrołapów i tysiące odwiedzających. Ogromne obrazy na Zaspie tworzą uznani artyści i adepci Gdańskiej Szkoły Muralu. Jak na skrzydłach Nagrodę Skrzydła Trójmiasta przyznają internauci. Statuetka trafia do instytucji oraz inicjatyw, które zmieniają oblicze Trójmiasta oraz budują jego pozytywny wizerunek. Idea nagrody zakłada promowanie wydarzeń, przedsięwzięć oraz osób, które sprawiają, że w Trójmieście żyje się lepiej, pracuje ciekawiej i wypoczywa pełniej. Głosy w konkursie „Skrzydła Trójmiasta” można oddawać na: skrzydla.trojmiasto.pl
Cuda Polski: Dom Urodzenia Fryderyka Chopina w Żelazowej Woli
Zwiedzanie miejsca urodzenia słynnego polskiego kompozytora odbywa się koncertowo! Poznajcie kandydata w plebiscycie „7 nowych cudów Polski”.
Jak z nut Kika kilometrów od Sochaczewa, zaledwie pięćdziesiąt od Warszawy, na skraju Puszczy Kampinoskiej znajduje się Żelazowa Wola. To tu przyszedł na świat Fryderyk Chopin i tu znajduje się dziś odnowione muzeum – Dom Urodzenia Fryderyka Chopina w Żelazowej Woli. Pewne jest, że zwiedzanie muzeum polskiego kompozytora będzie koncertowe. Preludium to recepcja, później dworek, następnie budynki Scherzo i Nokturn w głębi parku oraz mostki Polonez i Mazurek na rzece Utracie. Do tego muzycy przygrywający na fortepianach w czasie wiosennych koncertów w otaczającym dworek parku, który wraz z Domem Urodzenia Chopina tworzy spójną całość. Po przekroczeniu progu dawnej oficyny dworskiej w Żelazowej Woli, przenosimy się do pierwszych latach XIX w. Wówczas mieszkali tu właściciele majątku – rodzina Skarbków, a razem z nimi rodzice kompozytora - Justyna i Mikołaj Chopinowie. Sam budynek podzielony jest na dwie części: prawą, gdzie znajdowały się pokoje domowników i lewą, przeznaczoną na pomieszczenia dla służby. Podział stał się inspiracją dla scenariusza ekspozycji, która opowiada o wzajemnych relacjach dwóch zaprzyjaźnionych rodzin - Chopinów i Skarbków. We wnętrzu oficyny zrekonstruowano pokój dzienny Chopinów i męski gabinet Michała Skarbka. Znajdują się tu historyczne meble i liczne sprzęty z epoki. Muzeum jest też jedynym miejscem, w którym zgromadzono tak wiele oryginalnych pamiątek po Chopinach. Zwiedzanie kończymy w czasach współczesnych. Bowiem wystawa to także opowieść o samym muzeum, o ludziach którzy je tworzyli, o tym, czym pamięć o Chopinie jest dla innych – dla kolejnych pokoleń wielbicieli jego twórczości. (Opracowanie: hg)
Kwestionariusz Travelera: Monika Sankowska
- Marzę o stanie, w którym jest morze, ocean, robienie pierogów i czytanie Platona - opowiada Monika Sankowska, przewodnicząca Fundacji "Przeciwko Leukemii".
Monika Sankowska od ponad 20 lat zajmuje się ratowaniem życia chorych na białaczkę. Jej książki pomagają chorym w rozumieniu tego, co się dzieje w czasie przeszczepu. Na co dzień prowadzi Fundację "Przeciwko Leukemii". Zorganizowana przez nią akcja Szpik Na Szczyt została nominowana w konkursie TRAVELERY w kategorii "Społeczna inicjatywa roku". W ramach akcji na szczyt Kilimandżaro weszli ci, którzy wygrali walkę z białaczką, dawcy szpiku, lekarze oraz wolontariusze. Szpik Na Szczyt to… Dla wolontariuszy Fundacji przeciwko Leukemii to pretekst do powiedzenia o problemach, z którymi na co dzień spotykają się chorzy na białaczkę i o problemach, z którymi zmagają się osoby ratujące im życie. Udało nam się przebić w mediach z naszą opowieścią o Kilimandżaro, o bezduszności urzędników z instytucji, które powinny wspierać chorego, o marnowaniu czasu na przekonywanie, że ludzkie życie trzeba ratować, że człowiek chory na białaczkę jest nie tylko kosztem dla budżetu, ale że ten człowiek może pracować, mieć dzieci, cieszyć się życiem. Wyprawa miała wnieść na szczyt nadzieję dla tych chorych, którzy leżą w szpitalu. Na absolutnym dnie rozpaczy. Stąd też nazwa wyprawy Szpik Na Szczyt. Szpik od swoich dawców nieśli na szczyt Kilimandżaro pacjenci po przeszczepach. Co zainspirowało Cię do realizacji projektu Szpik Na Szczyt? Bezduszność urzędników pracujących w instytucjach, które powinny wspierać pacjentów i nas ratujących ich życie. Tak naprawdę to im powinna być dedykowana ta wyprawa. Zastanawiałam się jak im powiedzieć o tym, że czasami łatwiej jest wejść pacjentowi na Kilimandżaro niż wytłumaczyć im, że chory na białaczkę też ma prawo żyć tu i teraz. Że jutro, za tydzień może nie być czasu na ratowanie tego życia. To był jeden z najważniejszych przekazów. Na tę górę szli ci, którym urzędnicy (czasami też w ci białych fartuchach) nie dawali nawet 1% szans na życie. Zosia - podobno za stara, teraz po przeszczepie normalnie dalej przyjmuje pacjentów – nie jest "kosztem", ratuje innych. Marcin walczy o prawa Polaków w Anglii. Sławek ma z żoną firmę i tworzy miejsca pracy. Czym jest dla Ciebie nominacja do Travelerów? Nigdy nie przypuszczałam, że siedząc za biurkiem można być nominowanym do TRAVELERÓW. Było to dla mnie bardzo duże zaskoczenie i ogromny zaszczyt. Mimo że wyprawa pacjentów, dawców i ich lekarzy była pierwszą taką wyprawą w historii Kilimandżaro, nie przypuszczałam, że Fundacja przeciwko Leukemii może być nominowana do tak prestiżowej nagrody. Dlaczego inicjatywa Szpik Na Szczyt powinna wygrać? Dostałam kiedyś takiego sms-a: „Słucham Pani w radiu. Tadek, mój syn, jest 20 dni po przeszczepie. Mówi, że skoro ludzie idą na Kilimandżaro, to on będzie jeździł na nartach. Pozdrawiam. Małgosia”. Marzę o podróży do... Kiedyś przez telefon satelitarny rozmawiałam z kapitanem Tomkiem Cichockim w czasie jego samotnej wyprawy dookoła świata bez zawijania do portów. Zapytałam - Co robisz? Odpowiedział - Pierogi. - A co czytasz? - Platona. Nie marzę o podróży dokądś. Marzę o stanie, w którym jest morze, ocean, robienie pierogów i czytanie Platona. W podróżach najbardziej lubię.... Miejsca, gdzie nie zna się absolutnie żadnego języka, a rozumie się tak dużo - dzięki mowie ciała, zapachom powietrza, kuchni, dzięki sztuce i kolorom. Moje miejsce w Polsce to... Moja fundacja w Warszawie. Dom pod Warszawą, gdzie mieszkają również moje dwa labradory. Obok - dom rodziców z witrażami mojej mamy. Moje rodzinne miasto Radomsko, gdzie znajduje się muzeum imienia Stanisława Sankowskiego - mojego dziadka. Więcej o Travelerach przeczytacie tutaj.
Kwestionariusz Travelera: Szymon Hołownia
- Robienie dobra może być dużo bardziej ekscytujące niż gadanie o złu -opowiada Szymon Hołownia autor projektu "Sklep Dobro czynne 24", nominowanego w konkursie TRAVELERY.
Szymon Hołownia - dziennikarz i publicysta, związany z telewizją TVN, założyciel Fundacji Kasisi i Fundacji Dobra Fabryka, wspierających dom dziecka w Zambii, hospicjum w Rwandzie i wiejski szpital w Kongo. Jeden z projektów Dobrej Fabryki -SKLEP DOBROCZYNNE24.pl - został nominowany w konkursie TRAVELERY, w kategorii "Społeczna inicjatywa roku. Jego celem jest udzielenie pomocy niezbędnej lokalnemu personelowi do ratowania ludzkiego życia oraz pacjentom do codziennego życia. Do końca grudnia 2014 r. w SKLEPIE DOBRO CZYNNE 24 zrobiono zakupy na blisko 130 tys. zł. Sklep ma już ponad 20 tys. użytkowników. Co zainspirowało cię do realizacji tego projektu? W obu moich fundacjach - Kasisi i Dobra Fabryka, naszym celem jest tworzenie narzędzi, które umożliwią ludziom dokonywanie dobrych wyborów w jak najłatwiejszy sposób, jak najmniejszym kosztem. W sklepie dobroczynne24.pl przez 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu, możesz się przekonać, ile dobra może zrobić Twoje jedno kliknięcie, pięć czy dziesięć złotych. Czy od kiedy prowadzisz fundacje, zmieniło się coś w twoim życiu? Gdy patrzę na każdą dokonywaną w sklepie transakcję, buduje się we mnie nadzieja i wiara w ludzi. Nabieram przekonania, że choć pewnie nie będzie łatwo, to będzie dobrze. Bo ludzie są dobrzy. A że czasami zachowują się źle? Moim zadaniem nie jest na to narzekać, tylko mówić im: „kliknij, i zobacz ile funu i radości da ci ufundowanie jednemu z naszych dzieci wyprawki do szkoły za trzy złote albo worka krwi do transfuzji za trzydzieści pięć złotych, który uratuje mu życie. I poczujesz, jak to ratuje twoje życie” . Czym jest dla Ciebie nominacja do TRAVELERÓW? Powodem do radości. Nasz Sklep z Dobrem powstał, by dowieść, że najlepszą metodą walki ze złym światem jest robienie dobra. I że robienie dobra może być dużo bardziej ekscytujące niż gadanie o złu. Jeśli ktoś wchodząc na dobroczynne24.pl też to poczuł, to znaczy, że już wygraliśmy. Bo dobra na świecie będzie odtąd odrobinę więcej niż zła. Dlaczego to Sklep Dobro Czynne 24 powinno wygrać? Bo wtedy jeszcze więcej ludzi dowie się, jak łatwo można dziś, tu i teraz, uratować człowieka, pięciu, dziesięciu, ba - stu bardzo konkretnych ludzi. Zmienić ich dziś, sprawić, że będą mieli jutro. I to dobre jutro. Marzysz o podróży do... Od dwóch - trzech lat jeżdżę non stop do Afryki i trudno mi sobie wyobrazić, że przy takim ogromie pracy, jaką mamy tam do zrobienia, mógłbym chcieć jechać gdzieś jeszcze. Czasem marzy mi się, by zobaczyć Syberię, północne krańce Rosji, lepiej poznać Amerykę Południową. Mam jednak to szczęście, że miałem okazję wiele razy być na każdym kontynencie, poza Antarktydą, więc teraz eksploracyjne ciśnienie mam mniejsze. Pogodziłem się z tym, że jeżdżę nie do krajobrazów a do ludzi. I niczego więcej mi nie trzeba. Co najbardziej lubisz w podróżach? Możliwość poznania, zobaczenia nowych ludzi. Poznania ich historii. Ucieszenia się nieprawdopodobną różnorodnością świata. Twoje miejsce w Polsce... Na pewno moje rodzinne Podlasie, granica cywilizacji, światów. Im więcej jednak jeżdżę po Polsce, spotykając się z ludźmi i gadając o moich książkach i o tym, co robimy w Afryce, tym bardziej oszołomiony jestem pięknem niektórych miejsc w naszym kraju. Absolutnie zachwycają mnie Kaszuby, Roztocze, bardzo lubię Śląsk, lubię się zgubić w jego przemysłowej dżungli. Bardzo mało wiem o Sudetach i generalnie o południowo-zachodniej części Polski, ale to dobrze - mam dzięki temu na co czekać. Więcej o Travelerach przeczytacie tutaj.
Kwestionariusz Travelera: Na ratunek gniewoszowi
- Wokół płazów i gadów narosło dużo negatywnych opinii, są przez to postrzegane jako groźne, brzydkie, nieprzyjemne - odpowiada Aleksandra Kolanek wiceprezes Towarzystwa Herpetologicznego NATRIX nominowanego za projekt „Na ratunek gniewoszowi”.
Towarzystwo Herpetologiczne NATRIX za projekt „Na ratunek gniewoszowi” otrzymało nominację w konkursie TRAVELERY w kategorii „Społeczna inicjatywa roku”. - Nasz zespół tworzą osoby, które łączy wspólne zainteresowanie płazami i gadami. Postanowiliśmy założyć stowarzyszenie, aby dalej móc w sposób sformalizowany skutecznie działać na rzecz ochrony przyrody. – opowiada Aleksandra Kolanek wiceprezes Towarzystwa. Ośmiu miłośników płazów i gadów z „Natrix” z Wrocławia, Krakowa i Poznania weszło do kopalni wapienia Górażdże, by zinwentaryzować żyjące tam żaby, ropuchy, traszki, jaszczurki i węże, w tym występującego niezwykle rzadko gniewosza plamistego. W ramach ochrony gniewosza zaproponowali budowę dróg leśnych z obrzeżami pozbawionymi drzew i tworzenie polan leśnych. A wszystko po to, by przy rekultywacji terenów kopalni nie zaszkodzić żyjącym tam zwierzętom. - Wielką wagę przykładamy do edukacji od najmłodszych lat, a wszelkie nasze działania mają na celu zmianę społecznego nastawienia do tej chyba najmniej popularnej i znanej części fauny – dodaje wiceprezes Towarzystwa. Co zainspirowało Was do realizacji projektu „Na ratunek Gniewoszowi”? Postanowiliśmy wziąć udział w konkursie Quarry Life Award, w ramach którego realizowaliśmy projekt, z dwóch powodów. Po pierwsze, bliska jest nam idea łączenia rozwoju gospodarczego z ochroną środowiska, a konkurs ten umożliwił realizowanie takich działań. Po drugie, gniewosz plamisty (o którego występowaniu na terenie kopalni mieliśmy doniesienia przed przystąpieniem do konkursu) jest rzadkim i cennym gatunkiem w polskiej faunie i każda okazja do opracowania i wdrożenia planów jego ochrony jest na wagę złota. Dzięki wygranej w konkursie Quarry Life Award możemy w kolejnych latach przeprowadzić dokładniejsze badania populacji gniewosza w Górażdżach, z użyciem metod telemetrycznych (tj. za pomocą nadajników) - zebrana w ten sposób wiedza pozwoli nam skuteczniej chronić tego rzadkiego i skrytego węża. Czym jest dla Was nominacja do Travelerów? Przede wszystkim ogromnym wyróżnieniem. Znaleźliśmy się w zaszczytnym gronie, wśród fantastycznych inicjatyw! To także kolejna okazja do popularyzowania wiedzy na temat płazów i gadów. Dlaczego inicjatywa „Na ratunek gniewoszowi” powinna wygrać? Węże (a także ogólnie płazy i gady) nie są dobrze znane przeciętnemu człowiekowi. Wokół nich narosło dużo negatywnych opinii, są przez to postrzegane jako groźne, brzydkie, nieprzyjemne. Może dzięki wygranej uda nam się trochę odczarować te mity oraz zarazić kolejne osoby swoją pasją. Marzę o podróży do... Jest tyle ciekawych miejsc, że naprawdę ciężko wybrać jedno konkretne. Najbardziej marzy mi się kulinarna podróż do różnych zakątków świata, skupiająca się głównie na Azji oraz Ameryce Południowej. W podróżach najbardziej lubię.... Oczekiwanie na to, co zastanę u celu, samą podróż i obserwowanie mijanych krajobrazów, możliwość poznania kolejnego ciekawego miejsca. Moje miejsce w Polsce to... Mazurski Park Krajobrazowy. Od siedmiu lat wracam tam każdego roku przynajmniej na kilka dni. Po całym dniu w terenie, o zachodzie słońca wchodzę ze znajomymi na jedną z ambon nad jeziorem Łuknajno, obserwuję przelatujące ptaki, wsłuchuję się w głosy wydawane przez płazy i cieszę chwilą - to mój najlepszy sposób na relaks i regenerację. Więcej o Travelerach przeczytacie tutaj.
Kwestionariusz Travelera: Mateusz Waligóra (Wyczyn roku)
- To była najtrudniejsza rzecz jakiej się w życiu podjąłem – podsumowuje nominowany w konkursie TRAVELERY za samotny rowerowy przejazd Canning Stock Route w Australii.
Jego Walkabout to rowerowy trawers uchodzącej za najtrudniejszą na ziemi wytyczoną drogę - Canning Stock Route w Australii Zachodniej. Słynny szlak długości ponad 1800 km jest wyzwaniem nawet dla samochodów 4x4. Prowadzi przez cztery pustynie. Z 51 studni wybudowanych kiedyś na szlaku woda jest zaledwie w kilku. Do tego dochodzą wysokie temperatury i „tarka” na drodze. Do tej pory Canning Stock Route przemierzyło samotnie zaledwie kilku rowerzystów, chociaż próbowało wielu. Mateusz Waligóra zmierzył się ze szlakiem najpierw w 2013, ale musiał zawrócić z powodu... intensywnych deszczów. Za drugim razem natknął się m.in. na pożar buszu, ale szczęśliwie dotarł do końca drogi. Co zainspirowało Cię do realizacji Twojego projektu? Walkabout to była najtrudniejsza rzecz jakiej się w życiu podjąłem. Na wielu płaszczyznach. Sama decyzja o wyruszeniu była trudna. W domu czekała na mnie żona Agnieszka z dwumiesięcznym synem. Odwaliła przy tym wszystkim kawał dobrej roboty, wcale nie łatwiejszej od tego, z czym musiałem zmierzyć się w buszu. Co zmieniło się w Twoim życiu? Wszystko. Zniszczyłem granice wyobraźni. Jestem wolny. Szczęśliwy. Czym jest dla Ciebie nominacja do Travelerów? Zauważeniem sukcesu. A „sukces” to potężne słowo. Myślę, że pułapki tego świata ukryte są w takich słowach. Tym razem się udało, ale muszę to wyraźnie podkreślić, była to druga próba. W 2013 roku byliśmy w Australii razem z moją żoną Agnieszką. Na pustyni, przy studni nr 46 na Canning Stock Route zatrzymał nas deszcz. Deszcze o tej porze roku to zdarzenie niezwykle rzadkie, ale czy to w jakiś sposób zmieniało naszą sytuację? Rozmoczone tereny nie nadawały się do przejechania, a nasze zapasy nie pozwalały czekać na ich wysuszenie. Granica pomiędzy porażką i sukcesem jest nieraz niezwykle cienka. Jednak porażka, nawet ta najbardziej spektakularna, jest dużo mniej medialna niż sukces. Porażka jest tematem niewygodnym, jest przyznaniem się do słabości. Po prostu tabu. Tymczasem niepowodzeń nie ma tylko wtedy, gdy nie podejmuje się ryzyka. A sukces? Dla mnie sukcesem jest to, że udało mi się z buszu cało wrócić do domu. Dlaczego to Ty powinieneś wygrać? Powinienem? :) Trochę z przymrużeniem oka powiem, że trudniejszej rzeczy raczej w życiu już nie zrobię, więc to pewnie druga i ostatnia nominacja do Travelera (w 2013 roku byliśmy nominowani w kategorii „blog roku” za stronę www.nakrancach.pl). Marzę o podróży do... Niebezpiecznie pociągają mnie pustynie. Muszę coś z tym zrobić. W podróżach najbardziej lubię.... Wolność. Jestem potomkiem niewolników - moi dziadkowie pracowali w niemieckich obozach pracy. To, że każdego dnia mogę zrobić to, o czym tylko zamarzę, jest niewiarygodnie cenne. Moje miejsce w Polsce to... Cały czas szukam sobie „mojego miejsca” w Polsce. Kiedyś były to Tatry – obecnie chyba niestety nie ma takiego miejsca. Z perspektywy obcych krajów zawsze pozostanie nim dom. Więcej o Travelerach przeczytacie tutaj.
Kwestionariusz Travelera: Celina i Radek, czyli coztegozedaleko.pl
Celina i Radek prowadzą bloga coztegozedaleko.pl To za niego zostali nominowani w konkursie TRAVELERY w kategorii „Blog roku”.
Celina mówi o sobie: położna z zawodu i zamiłowania. Jej pasja to propagowanie wiedzy na temat naturalnego podejścia do ciąży i porodu. To pasja zaprowadziła ją do Kambodży, a konkretnie kliniki w Phnom Penh, gdzie jest menedżerką położnych. Wcześniej, wspólnie z chłopakiem, Radkiem, przemierzyli kawał Azji: Indonezję, Filipiny, Tajlandię. O tym wszystkim, a także m.in. o medytacji, jodze, zdrowym życiu, masażu polinezyjskim i ajurwedzie jest ten blog. Dlaczego zostaliście nominowani do Travelerów? 1,5 roku temu zdecydowaliśmy się przewrócić nasze życie do góry nogami. Zrezygnowaliśmy z pracy, sprzedaliśmy większość naszych rzeczy (samochód, rower, ubrania) i za cel postawiliśmy sobie spełnianie marzeń. Celina chciała obserwować zwyczaje porodowe i przyjmować porody w najróżniejszych częściach świata. Do tej pory w Afryce i Azji. Radek potrzebował zmiany życia ze statycznego w dynamiczne i nieprzewidywalne. Co zainspirowało Was do założenia bloga? Chcieliśmy podzielić się się z najbliższymi własnymi spostrzeżeniami z miejsc, które odwiedzamy oraz doświadczeń, jakie nas spotykają. Czym jest dla Was nominacja do Travelerów? Wielką niespodzianką i jeszcze większą nobilitacją. Dowodem na to, że to, co robimy ma sens. Dlaczego to Wy powinniście wygrać? Sama nominacja w tak znakomitym gronie jest już dla nas wielką wygraną. Oczywiście, zdobycie tytuły „Blog roku” byłoby dla nas wyczynem, jak lot na księżyc w latach 60’ (przed startem opisywany jako niemożliwy, a po wylądowaniu jako niesamowita i wspaniała wiadomość). Marzycie o podróży do... Teraz, kiedy jesteśmy w Azji, często myślimy o podróży w pewne miejsca w Polsce. Kiedy jesteśmy w Polsce myślimy o podróży na koniec świata. Taka niekończąca się historia to chyba domena ludzi, którzy sporą część życia w podróży. W podróżach najbardziej lubicie... To, że jutro może zdarzyć się coś, czego nigdy byśmy się nie spodziewali. Docierasz do miejsc, o których istnieniu nie miałeś pojęcia i spotkasz człowieka, który otwiera Ci szerzej oczy. Najlepsza jest nieprzewidywalność dnia następnego. Wasze miejsce w Polsce to... Mała miejscowość z widokiem na całe pasmo gór. Powietrze pachnie tam lasem, a chmury lekko spływają po łagodnych szczytach. Zamieszkują ją ludzie z wieloma pasjami i są otwarci na nowych mieszkańców. Nie znamy jeszcze nazwy tego miejsca, ale wiemy, że jest ono w Polsce. I to nie jedno. Więcej o Travelerach przeczytacie tutaj.
Kwestionariusz Travelera: dr Błażej Błażejowski (Naukowe osiągnięcie roku)
Opowiada dr Błażej Błażejowski nominowany w konkursie TRAVELERY za odkrycie skamieniałości najstarszego przodka skrzypłoczy sprzed 149 mln lat.
Dr Błażej Błażejowski jest nominowany w konkursie TRAVELERY w kategorii „Naukowe osiągnięcie roku” za odkrycie i opisanie nowego dla nauki późnojurajskiego przedstawiciela skrzypłoczy (staroraków) z rodzaju Limulus. Skrzypłocze to stawonogi żyjące do dziś. Rodzaj Limulus występuje w Oceanie Atlantyckim u wybrzeży Ameryki Północnej, a jego błękitna krew jest wykorzystywana w medycynie. Każdy, kto kiedykolwiek miał zastrzyk, podłączoną kroplówkę lub wymienianą zastawkę w sercu, zawdzięcza zdrowie i życie skrzypłoczom. Limulus darwini jest najstarszym znanym skrzypłoczem i dowodzi zjawiska, które obaj naukowcy nazwali stabilomorfizmem, a więc morfologiczną stabilizacją organizmu w czasie i przestrzeni. Odkrycie jest wyjątkowe, bo wskazuje na brak różnic morfologicznych pomiędzy współczesnymi amerykańskimi przedstawicielami tego rodzaju a nieznanym wcześniej gatunkiem sprzed milionów lat. Co zainspirowało Cię do realizacji Twojego projektu i co on zmienił w Twoim życiu? Odkrycie na terenie Polski nowego dla nauki stanowiska paleontologicznego, unikatowego okna na świat sprzed milionów lat, umożliwiło mi prowadzenie fascynujących badań naukowych bliżej najlepszych standardów i nurtów naukowych na świecie. Czym jest dla Ciebie nominacja do Travelerów? Ogromnym wyróżnieniem, które niewątpliwie pomoże realizować cele statutowe założonego przeze mnie i dr. Adriana Kina w 2000 roku Stowarzyszenia Przyjaciół Nauk o Ziemi PHACOPS. Te cele to popularyzowanie nauki, która jest częścią naszego kulturowego dziedzictwa. Dlaczego to Ty powinieneś wygrać? Wygrana byłaby dopełnieniem satysfakcji, ponieważ sama nominacja jest dla nas wielkim wyróżnieniem i sukcesem, które niewątpliwie pomoże realizować cele statutowe naszego Stowarzyszenia. Marzę o podróży do... Marzę o podróży na Czerwoną Planetę. Czekam na dzień, kiedy człowiek postawi nogę na Marsie. W podróżach najbardziej lubię… Niezaplanowane spotkania z samym sobą. Moje miejsce w Polsce to… Szczególne miejsce w moim życiu mają regiony polarne, zarówno Arktyka jak i Antarktyka, w których od wielu lat prowadzę badania. Niemniej, żadne z tych miejsc nie zauroczyło mnie bardziej niż Bieszczady. Moje miejsce na świecie… Mój skrawek raju. Więcej o Travelerach przeczytacie tutaj.
Kwestionariusz Travelera: Adam Pustelnik (Wyczyn roku)
- Inspirowały mnie natura i jej surowość, etyka wspinaczkowa i szaleństwo w oczach mojego partnera od liny - opowiada Adam Pustelnik, nominowany w konkursie TRAVELERY w kategorii "Wyczyn roku".
- Z przyjacielem ze Szwecji, Andreasem Klarströmem wspięliśmy się nową drogą na ścianę Storpillaren w masywie Vågakallen na Lofotach w Norwegii - opowiada Adam Pustelnik. Góra jest znanym celem wspinaczkowym. Pustelnik i Klarström na jej północnej ścianie wytyczyli drogę „Corner Kick” długości 900 m, która jest wariantem dla istniejącej już wcześniej drogi „Freya”. Wspinacze napotkali trudności wyceniane na 8a, przy czym największym wyzwaniem była niepewna asekuracja. To jedna z najtrudniejszych, jeśli nie najtrudniejsza nowa klasyczna wielowyciągowa droga pokonana na własnej asekuracji przez Polaka. Dlaczego zdecydowaliście się podjąć to wyzwanie? Na ścianie było już kilka dróg, ale żadna z przechodzących przez środek ściany nie była klasyczna. To znaczy, że do jej przejścia pierwsi autorzy potrzebowali przyrządów do asekuracji, nie tylko po to żeby zatrzymały ich potencjalne loty, ale także po to żeby poruszać się do góry. Inaczej mówiąc: łapali się haków. My w tym najlepsi nie byliśmy i nie to sprawia nam frajdę we wspinaniu. Chcieliśmy przejść centralną część ściany tak, żeby wszędzie poruszać się do góry własnymi siłami, a asekurację mieć tylko na wypadek lotu. Wyzwaniem było to, że naszą drogę próbowaliśmy od dołu i nie wiedzieliśmy, czy kolejne odcinki będą w ogóle do przejścia. Asekuracja była momentami bardzo słaba, a trudności techniczne dość duże. Było to pierwsze "klasyczne" przejście czołowej części tej ściany. Wydaje mi się, że ważniejsze, niż miejsce albo trudności naszej drogi, były styl, w jakim podeszliśmy do tego pomysłu. Co zainspirowało Cię do realizacji tego projektu? Po pierwsze opowieści mojej dziewczyny, o tym, jak piękna jest Norwegia. Na miejscu inspirowały: natura i jej surowość, etyka wspinaczkowa i szaleństwo w oczach mojego partnera od liny. Czy realizacja tego projektu zmieniła coś w Twoim życiu? Było to bardziej zwieńczenie pewnej drogi, która prowadziła od rehabilitacji, przez kolejne wspinaczkowe wyzwania, do momentu, kiedy wszystkie zdobyte wcześniej umiejętności poruszania się w skale zejdą się w całość. Teraz, kiedy to się udało, można zacząć myśleć o innych wyzwaniach niż powrót na "znany" (choć trudniejszy niż wcześniej) grunt. W 2011 roku miałem poważny wypadek wspinaczkowy w Hiszpanii. To przejście było pierwszym tak wymagającym górskim przedsięwzięciem, jakiego podjąłem się od tamtego czasu... jeśli nie najbardziej wymagającym, jakiego podjąłem się kiedykolwiek. Dlaczego to Ty powinnaś wygrać? Nie czuję, że powinienem. Oczekiwanie jakichkolwiek nagród za szczęśliwe zakończenie kolejnej z tych nikomu niepotrzebnych (może oprócz nam samym) przygód, byłoby kompletną bzdurą. Poza tym nie ma co porównywać mojej i Andreasa wspinaczki do takich przedsięwzięć, jak te wyróżnione nominacją do nagrody za "Wyczyn roku". To było dla nas duże wyzwanie, którego realizacja wymagała połączenia wielu elementów wspinaczkowych i to było dla nas największą nagrodą. Marzę o podróży do... Celów jest zbyt wiele aby o nich pisać. A i tak w każdej przygodzie ważniejsze niż to dokąd mnie prowadzi, jest to z kim mogę ją przeżyć. W podróżach najbardziej lubię.... Chwilę w której odstawia się na bok plany, bo przygoda zaczyna brać górę nad tym, co mieliśmy rozpisane krok po kroku. Ciekawe, jak różne drogi prowadzą do tego samego celu, co misternie zaaranżowany plan działania. Pewne natomiast jest to, jak dobrze te "kreatywne" rozwiązania pozostają nam w pamięci. Moje miejsce w Polsce to... Łódź. Wspinaczkowo - ścianka AKG przy ul. Różyckiego. No dobrze… może po Hejszowinie (Parku Narodowym Gór Stołowych) - choć tam na pewno bywałem zbyt rzadko. Więcej o Travelerach przeczytacie tutaj.
Kwestionariusz Travelera: Ludwika Włodek (Książka roku)
Rozmowa z autorką książki "Wystarczy przejść przez rzekę", nominowaną w konkursie TRAVELERY w kategorii "Książka roku".
Specjalistka od Azji Środkowej i autorka "Travelera" pisze o krajach, o których istnieniu rzadko się pamięta. Tadżykistan, Kazachstan, Uzbekistan, Kirgistan, Turkmenistan. Książka "Wystarczy przejść przez rzekę" jest więc o odradzaniu się etnicznych nacjonalizmów, o islamskim fundamentalizmie, o regionalnych kacykach, którzy próbują odnaleźć się w postsowieckiej rzeczywistości. Wszystko przefiltrowane przez indywidualne losy i szczegóły z codziennego życia. Wyd. Literackie Skąd pomysł na tę książkę? Jeżdżę do Azji Środkowej od lat, zajmuję się tym regionem zawodowo, spędzam tam wakacje. Do tej pory, jeśli Azja Środkowa pojawiała się w mediach, to jako egzotyczna kraina, ludzie z psimi pyskami zamiast głów, niczym z opowieści Marco Polo. Chciałam pokazać, że ludzie tam w gruncie rzeczy myślą i czują tak samo jak my. Jak myślisz, dlaczego zostałaś nominowana do TRAVELERÓW? Książki podróżnicze często grzeszą ignorancją i butą. Autorzy opisują jakieś dziwne zwyczaje i dziwne potrawy dziwnych ludzi. Koncentrują się na własnych przygodach, nawet nie próbują zrozumieć i wytłumaczyć świata, który odwiedzają. Starałam się, żeby moja książka była inna. Cieszę się, że redakcja „Travelera” to doceniła. Czym jest dla Ciebie nominacja do Travelerów? Bardzo miłą niespodzianką. Dlaczego to Ty powinnaś wygrać? Bo bardzo się ucieszę jak wygram. A tak na serio, to może dlatego, że moja książka wypełnia ważną lukę. Opisuje transformację ustrojową, której doświadczyliśmy także w Polsce, tylko że w regionie, który leżał na drugim końcu bloku sowieckiego. Marzę o podróży do... Od kiedy obejrzałam film „Lewiatan” marzę o podróży na Półwysep Kolski. Zwiagincew tak pięknie pokazał tamtejsze pejzaże. Poza tym w Rosji teraz tyle się dzieje, wszyscy patrzą na Moskwę i Petersburg, a tak naprawdę, żeby zrozumieć ten kraj, trzeba posłuchać rosyjskiej prowincji. W podróżach najbardziej lubię.... Ja wszystko lubię w podróżach. Moje miejsce w Polsce to... Spisz. Wielokulturowy, fascynujący region, który niegdyś był centrum Europy. Dziś do Polski należy tylko jego północny skrawek, ale cały Spisz jest ciekawy. O nim będzie moja następna książka. Więcej o Travelerach przeczytacie tutaj.
Zdjęcia nominowane w 5.edycji Wielkiego Konkursu Fotograficznego NG Polska
Minął już miesiąc od ogłoszenia wyników 5.edycji Wielkiego Konkursu Fotograficznego National Geographic Polska. Jury miało trudny wybór. Jak trudny zobaczcie sami.
Prezentujemy zdjęcia, które w ramach wewnętrznych obrad jury były nominowane w ramach poszczególnych kategorii i które były brane pod uwagę w finale. Zapraszamy do obejrzenia galerii>>>
Prezentujemy zdjęcia, które w ramach wewnętrznych obrad jury były nominowane w ramach poszczególnych kategorii. Zapraszamy do obejrzenia galerii>>>
Travelery 2009. Internauci zgłaszają swoich faworytów do nominacji.
Jak co roku National Geographic Polska oraz National Geographic TRAVELER, chcąc uhonorować wybitnych podróżników i naukowców przyznają wyjątkowe nagrody: TRAVELERY!
W tym roku zgłoszenia do nominacji dwóch kategoriach postanowiliśmy oddać w ręce internautów. Te kategorie to: - GRAND PRIX - za całokształt dokonań eksploracyjnych lub naukowych oraz wierność życiowej pasji - BLOG TRAVELEROWCA - nagroda za najlepszy blog podróżniczy Zobacz jak zgłosić swego faworyta>> Travelery 2009 zgłoszenia online