National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-09-15T10:45:30.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Praca z laptopem na plaży za grosze? Oto najtańsze destynacje dla cyfrowych nomadów w 2025 roku
items: Traveler 6/24
items: Zapomniani nomadzi Europy. Prehistoryczne DNA odkrywa sekrety tajemniczego ludu Awarów
items: Malta zaprasza cyfrowych nomadów. Gdzie jeszcze można pracować zdalnie?
items: Żyją z reniferami w mongolskiej tajdze. Zobacz unikatowe zdjęcia ostatnich nomadów
items: Po białe złoto Sahary
items: Pekin - wyprawa „Orient Express 2010”
items: Święty Synaj- Burzliwy pokój

Praca z laptopem na plaży za grosze? Oto najtańsze destynacje dla cyfrowych nomadów w 2025 roku
type: item
date: 2025-09-12T11:20:20.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: indie
subject: nomadzi
subject: praca za granicą
subject: tanie podróżowanie
description: Marzysz o pracy z laptopem w egzotycznej kawiarni albo na plaży bez wydawania fortuny? W 2025 roku cyfrowi nomadzi mają do wyboru miejsca, które łączą piękne widoki z niskimi kosztami życia i wygodną infrastrukturą. Eksperci wskazali destynacje, gdzie praca zdalna naprawdę się opłaca.
encoded: Rosnąca popularność pracy zdalnej sprawiła, że coraz więcej osób wybiera styl życia cyfrowych nomadów. Wraz z tym trendem pojawiła się potrzeba wskazania miejsc, które oferują nie tylko sprzyjające warunki do pracy, lecz także przystępne koszty życia. Tu z pomocą zainteresowanym przychodzi Global Digital Nomad Report 2025 przygotowany przez Global Citizen Solutions i udostępniony magazynowi „Travel + Leisure”. Analiza ekspertów objęła m.in. wydatki na mieszkanie, żywność, transport, a także koszty coworkingu i biurek typu hot desk. – Fenomen cyfrowych nomadów ewoluował od niszowego wyboru stylu życia do jednego z głównych czynników napędzających gospodarkę – podkreśliła Laura Madrid Sartorett, główna badaczka w jednostce Intelligence Unit. Gdzie zatem w 2025 roku cyfrowi nomadzi znajdą najlepsze warunki do pracy i życia? Najlepsze miejsce do życia dla cyfrowych nomadów W raporcie Global Digital Nomad przeanalizowano rozwiązania wizowe dla pracowników zdalnych w 64 krajach. Wyniki pokazały, że aż 91 procent z nich wprowadzono po 2020 roku, co stanowi wyraźny dowód, że globalny wymiar temu trendowi nadały pandemia i rewolucja cyfrowa. W efekcie wiele państw zaczęło tworzyć programy dostosowane do krótkoterminowych pobytów. Równocześnie część poszła o krok dalej – w 14 krajach można ubiegać się o prawo stałego pobytu, a w trzech dostępna jest nawet bezpośrednia ścieżka do obywatelstwa. – W ciągu ostatnich dwóch dekad rosnąca dostępność szybkiego internetu, technologii mobilnych i normalizacja pracy zdalnej przekształciły tę niegdyś niszową koncepcję w ruch o zasięgu globalnym – podkreśliła Patricia Casaburi, dyrektorka generalna Global Citizen Solutions. Jak dodała, rewolucja cyfrowa i pandemia sprawiły, że praca z dowolnego miejsca na świecie stała się zjawiskiem masowym. W tym kontekście raport wskazał też kierunki, które są szczególnie atrakcyjne dla cyfrowych nomadów pod względem kosztów. Okazało się, że najbardziej przystępną cenowo destynacją są Indie. Eksperci z…

goa-3179dd4.jpg
width: 5200
height: 3471

Traveler 6/24
type: item
date: 2024-05-13T08:41:13.000Z
creator: Jan Stradowski
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: beduini
subject: egipt
subject: izrael
subject: nomadzi
subject: pustynie
subject: religie
description: Czechy, Węgry, Słowacja
encoded: Lato blisko Polski Średnio każdy Węgier zjada około pół kilograma, choć niektórzy twierdzą, że nawet 2 kg papryki rocznie – chwalił się László, który był moim przewodnikiem po Budapeszcie. Chyba nie ma innego miejsca na świecie, które tak bardzo ceniłoby tę przyprawę. Sprowadzona tu dopiero w XVI w. stała się narodowym dobrem tego kraju. Co ciekawe, dawniej czerwone rożkowe papryki były dostępne tylko dla arystokracji, która używała ich do dekorowania wnętrz swoich rezydencji, a nie w kuchni. Dziś dodaje się je tu do chleba, kiełbasy, ciast, nie wspominając o sztandarowych daniach, jak gulasz czy leczo. Nic więc dziwnego, że z pachnących papryką Węgier przywiozłam walizkę pełną tej przyprawy. Ale mam stamtąd oczywiście znacznie więcej wspomnień – gorące źródła to kolejne bogactwo tego kraju. I jeden z najbardziej genialnych sposobów, by się zrelaksować. A z Warszawy dolecimy tam w zaledwie godzinę. Jeszcze bliżej mamy do naszych południowych sąsiadów: Czechów i Słowaków, którym również poświęcamy to wydanie Travelera. Słowackie Tatry to raj dla miłośników górskich wędrówek, a tamtejsze gorące źródła – wspaniałe ich uzupełnienie. Równie piękny krajobrazowo jest czeski Adrszpach ze skalnymi miastami czy falujące, pokryte winnicami wzgórza Moraw. Czechom zazdroszczę także zamków, których mają ponad tysiąc, czyli najwięcej na metr kwadratowy na świecie. A w wielu z nich, zamienionych na hotele, można przenocować i żal by było z tego nie skorzystać. Agnieszka Franus zastępczyni redaktora naczelnego Spis treści Podróż życia 8 | Uzbekistan Baśniowe miasta, pustynia i gościnni ludzie Planeta Travelera 18 | Wieści ze świata 22 | Kierunek kultura Temat numeru – Lato blisko Polski Słowacja 24 | Bratysława Rowerem, na piechotę i z lotu ptaka 30 | Słowacki Raj Zielonym szlakiem przez wąwozy, doliny i skały 36 | Trnawa Mały Rzym i twierdza naukowców 40 | Słowackie Tatry Wymarzone miejsce na niespieszne wędrówki Czechy 46 | Praga Z dala od turystycznych atrakcji to miasto uwodzi n…

traveler-6-24-03d0776.jpg
width: 677
height: 846

Zapomniani nomadzi Europy. Prehistoryczne DNA odkrywa sekrety tajemniczego ludu Awarów
type: item
date: 2024-04-29T13:26:27.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: archeologia
subject: dna
subject: koczownicy
subject: nomadzi
subject: odkrycia archeologiczne
subject: Wolny czas
description: Naukowcy przeprowadzili nowe badania genetyczne szczątków nomadów, którzy w VI w. przywędrowali do Europy z Azji. Dzięki temu udało się dowiedzieć więcej o strukturze społecznej i sposobie dziedziczenia ludu Awarów.
encoded: W tym artykule: Kim byli Awarowie? Najszybsi nomadzi świata Co to jest archeogenomika? Po linii ojca Czego jeszcze nie wiemy o Awarach Awarowie nie pozostawili po sobie żadnej spisanej historii. Przez dłuższy czas wszystko, co o nich wiedzieliśmy, pochodziło od ich wrogów: Bizantyjczyków i Franków. Ci zaś byli przerażeni pojawieniem się w Europie tajemniczego ludu z Azji. Nic dziwnego. Awarowie najechali Europę w VI w. Mieli ze sobą nieznany wówczas w tej części świata wynalazek: strzemiona. Ich ekspansja była zdecydowana i szybka. Na trzy stulecia osiedlił się w Kotlinie Panońskiej i ustanowił w niej swoje imperium. Kim byli Awarowie? Kim byli Awarowie? To pytanie jeszcze niedawno wywoływało wśród historyków spór. Jedni wskazywali, że byli to dobrze zorganizowani nomadzi, którzy podjęli wędrówkę z dzisiejszych Afganistanu, Pakistanu i Tadżykistanu w poszukiwaniu nowych terytoriów. Inni naukowcy sądzili, że Awarowie byli uciekinierami z rozbitego w VI w. kaganatu Rouranów. A może nawet grupą tych koczowników, która po rozbiciu ordy ruszyła na zachód. Po dotarciu do Kotliny Panońskiej najeźdźcy zostali przez Bizantyjczyków przechrzczeni na Awarów. Najszybsi nomadzi świata Nieco światła na pochodzenie tajemniczego ludu Awarów rzuciły badania sprzed dwóch lat. W 2022 r. międzynarodowa grupa naukowców przeanalizowała 66 pochówków awarskich z Kotliny Panońskiej. Było wśród nich osiem najbogatszych grobów Awarów – pełnych złotych przedmiotów, takich jak pektorały w kształcie księżyca. Co udało się ustalić? Że Awarowie przybili z obszarów dzisiejszej Mongolii. I że zrobili to wyjątkowo szybko. Dotarcie na Kaukaz zajęło im kilka lat. Zaś po kolejnej dekadzie osiedlali się już na terenie dzisiejszych Węgier. Jeden z badaczy – Choongwon Jeong – nazwał to najszybszą długodystansową migracją w historii ludzkości, jaką na razie udało się zrekonstruować. Historia Słowian do dziś jest pełna zagadek. Skąd się wzięli i jakie były plemiona słowiańskie? Choć opanowali rozległe przestr…

zapomniani-nomadzi-europy-prehistoryczne-dna-odkrywa-sekrety-tajemniczego-ludu-awarow-1c90353.jpg
width: 5472
height: 3648

Malta zaprasza cyfrowych nomadów. Gdzie jeszcze można pracować zdalnie?
type: item
date: 2021-09-29T14:41:30.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: nomadzi
subject: podróże
subject: praca za granicą
subject: Travel
subject: wakacje
description: W ostatnich miesiącach coraz więcej krajów otwiera się na zdalnych pracowników. Nie jest to jednak tania impreza.
encoded: W tym artykule: Praca zdalna na Malcie Cyfrowi nomadzi na świecie Ostatni rok przyniósł wiele zmian w naszej codzienności, a także w podróżowaniu. Coraz częściej słyszymy o takich trendach jak staycation, czyli wakacje w miejscu zamieszkania lub workation (wyjazd połączony z pracą zdalną). Właśnie przeniesienie się wielu pracowników z biur do domów sprawiło, że coraz częściej słyszymy o tzw. cyfrowych nomadach. Praca zdalna na Malcie Oczywiście podróże łączne z pracą zdalną nie są niczym nowym, jednak po wybuchu pandemii znacznie zyskały na popularności. Do grona krajów, które zapraszają cyfrowych nomadów, dołączyła Malta. Wyspiarskie państwo jest otwarte na zdalnych pracowników nie tylko z Unii Europejskiej, ale także z Wielkiej Brytanii czy Stanów Zjednoczonych. Ważne, aby kandydaci do uczestnictwa w programie mogli pracować poza miejscem zamieszkania przynajmniej przez rok. Jakie jeszcze warunki muszą spełnić potencjalni cyfrowi nomadzi? Na pierwszym miejscu jest bycie w pełni zaszczepionym. Dodatkowo należy wykupić roczne ubezpieczenie zdrowotne oraz uiścić opłatę administracyjną w wysokości 300 euro. Po upłynięciu roku cyfrowi nomadzi będą mogli złożyć wniosek o przedłużenie wizy pracowniczej. Cyfrowi nomadzi na świecie Jednym z pierwszych krajów, który otworzył się na cyfrowych nomadów była Aruba. Już na początku 2021 r. władze karaibskiej wyspy zaprezentowały program One Happy Workation, w którym udział biorą małe ośrodki wypoczynkowe, duże hotele oraz prywatne wille. Na niektórych hotelowych plażach zainstalowano nawet specjalne stanowiska, w tym biurka przy plaży i biurka przy basenie. Stacje zostały wyposażone w Wi-Fi, krzesła oraz wszystko to, co jest potrzebne do pracy zdalnej. Chętni do pracy pod palemką muszą się spieszyć. Obowiązuje zasada „kto pierwszy, ten lepszy”. Kilka miesięcy temu do programu wizowego dla pracowników zdalnych i ich rodzin dołączyła również Chorwacja. Kandydaci muszą być zatrudnieni w firmie, która nie jest zarejestrowana w Chorw…

malta-dcbe3f9.jpeg
width: 4000
height: 2414

Żyją z reniferami w mongolskiej tajdze. Zobacz unikatowe zdjęcia ostatnich nomadów
type: item
date: 2021-04-19T04:41:38.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: mongolia
subject: nomadzi
subject: renifery
subject: Sport
subject: tajga
subject: Travel
description: Od tysięcy lat ich codzienna egzystencja skupia się wokół hodowli reniferów. To niesamowite, że ich kultura nadal trwa.
encoded: ZOBACZ GALERIĘ >>> Ludzie-Renifery Tak o nich mówią - o członkach mniejszości etnicznej Tsaatan (Dukha), zamieszkującej tajgę w północnej Mongolii. Od tysięcy lat codzienna ich egzystencja skupia się wokół hodowli reniferów, któreTsaatan udomowili i których mleko wykorzystują jako pożywienie, siłę w kopytach – jako środek transportu. Ich stosunek do zwierząt to coś więcej niż zwykła hodowla. To symbioza i duchowa więź.Tsaatan podporządkowali swoje życie reniferom. Wyruszają w okresowe wędrówki w poszukiwaniu pożywienia i odpowiednich warunków dla zwierząt. Dziś stanowią jedną z ostatnich grup prowadzących wędrowny tryb życia. Wyzwanie zwane współczesnością Kultywowanie dawnych tradycji okazuje się jednak niezwykle trudne. Wyzwania? Prawo regulujące połów zwierzyny, coraz bardziej odczuwalne zmiany klimatu czy agencje, które przed obozowiska Tsaatan zwożą zagranicznych turystów. Mimo to do pasterzy reniferów wcale niełatwo dotrzeć. By odwiedzić obóz Tsaatan zlokalizowany w lasach prowincji Khovsgol, autorka fotoreportażu - Madoka Ikegami – potrzebowała niemal 3 dni. - 15 godzin jazdy autobusem z Ułan Bator, 12 godzin po bezdrożach w głąb prowincji i 5 godzin jazdy konnej przez bagna i lasy – wylicza Ikegami i przyznaje, że było warto. Z małego obozowiska pośrodku tajgi fotografka przywiozła niezwykle barwny materiał o świecie, który może zniknąć w każdej chwili. Więcej o Madoka Ikegami: FB www Instagram

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e42951321b4ac80ae7dbdc58156073c85ed2192a-197015d.jpeg
width: 1519
height: 1036

Po białe złoto Sahary
type: item
date: 2010-12-02T08:18:00.000Z
creator: Jakub Pająk
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: karawana
subject: nomadzi
subject: sahara
subject: sól
subject: timbuktu
subject: wyprawy
description: Sznur dromaderów przemierza największą pustynię świata. Do boków mają przytwierdzone wielkie płyty soli kamiennej. Wielbłądy mijają kolejny, na wpół przysypany piaskiem, częściowo obleczony zasuszoną skórą szkielet swojego krewniaka. Jako poganiacz, pomocnik i nowicjusz w karawanie modlę się, aby zwierzęta okazały się wystarczająco wytrzymałe, a natura łaskawa.
encoded: Na czele idzie najbardziej doświadczone ze zwierząt – dromader przewodnik. Na jego grzbiecie miarowo kiwa się postać w błękitno-granatowych szatach. Tegoż samego koloru zawój na głowie – szesz – zakrywa prawie całą twarz Maura. Ów czterometrowej długości kawałek materiału zabezpiecza przed wciskającym się wszędzie pyłem, chroni przed słońcem, w nocy pomaga przetrzymać przejmujący chłód. Jadący na przedzie karawany Hassan zna solny szlak do kopalń Taoudenni jak własną kieszeń. Od wieków białe złoto stanowi największe bogactwo tej pustyni. Jeden z ostatnich funkcjonujących do dziś solnych szlaków karawanowych wiedzie znad łuku rzeki Niger, m.in. z legendarnego Timbuktu, do kopalń Taoudenni w północnym Mali. Liczy blisko 1500 km w obie strony. Jego pokonanie zajmuje od czterech do sześciu tygodni w zależności od liczby wielbłądów i panujących na pustyni warunków. Kiedyś szlak był dwukrotnie dłuższy – łączył Czarną Afrykę z krajami Maghrebu i dalej Europą. Jeszcze na początku XIX w. na północ płynęły nim złoto, egzotyczne skóry, drewno i inne towary, a także niewolnicy, w przeciwnym zaś kierunku –sól kamienna z saharyjskich kopalń, której złóż brakuje w Afryce Zachodniej. Dla Maurów koczujących na pograniczu Sahary i Sahelu sól kamienna stanowi praktycznie jedyne źródło dochodu. Nie zabieram pieniędzy, paszportu ani rzeczy mogących stanowić pokusę dla rabusiów. Z Timbuktu wyruszam zaopatrzony w worek ryżu, mąki, parę kilo orzeszków ziemnych i daktyli, cukier, herbatę oraz leki i papierosy na wymianę. Do obozowiska Hassana na pustyni jadę wraz z jego bratankami. Po trzech dniach spędzonych na grzbiecie wielbłąda moim oczom ukazuje się biały spiczasty namiot z kilku warstw grubego płótna, stadko kóz i owiec oraz największa duma koczowników, czyli dromadery. Hassan ani jego rodzina nie mają dokumentów, nie odprowadzają podatków, nie mówią po francusku, który jest tu językiem urzędowym, a jedynie w hassanija, czyli zachodnioafrykańskim dialekcie arabskiego Jego marzeniem je…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/35f5a0b5fc005edab7c94d2b1093e2c5b2d756c4-106ee65.jpeg
width: 500
height: 334

Pekin - wyprawa „Orient Express 2010”
type: item
date: 2010-07-22T10:04:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: mongolia
subject: nomadzi
description: Iza i Piotr Witkowscy zapraszają do śledzenia kolejnych etapów wyprawy Orient Express 2010. Z relacji dowiedziecie się jak przywitał ich Pekin i co spotkało ich w drodze. Wyprawa jest organizowana pod patronatem National Geographic -Traveler.
encoded: Jedziemy prawdziwym expressem, bo w dwa tygodnie docieramy przez Rosję i Mongolię do granicy chińskiej. W mongolskim miasteczku granicznym Zemen Ud zostawiamy jeepa bezpiecznie w garażu naczelnika tutejszej policji i przesiadamy się na rowery. Jest ciężko. Pierwszy docinek trasy to pustynia Gobi i jazda w temperaturze 44 stopnie Celsjusza w cieniu. Po 110 km pojawia się usterka w Izy rowerze – wyłamują się trzy zęby w środkowej przekładni. Dalej jedzie na trybie awaryjnym, korzystając jedynie z najniższych przerzutek. Chiny to raj rowerowy, ale rzadko spotykane są tu modele z przerzutkami. Dalej droga serwuje nam kolejne coraz wyższe wzniesienia i wreszcie prawdziwe góry. Przejeżdżamy przez zatłoczone miasta, wielokrotnie się gubimy, mijamy odkrywkowe kopalnie węgla kamiennego i pokryci sadzą przemy uparcie przed siebie. Wzbudzamy pozytywne reakcje wśród Chińczyków, oglądają z zaciekawieniem nasze rowery i wypakowane sakwy. Machają i trąbią do nas kierowcy ciężarówek. Zagadują, kiedy robimy postoje na odpoczynek. Niestety, codziennie zmagamy się z barierą językową. Często rysujemy komiksy, a w barkach odwiedzamy kuchenne zaplecza i zaglądając do garnków zamawiamy jedzenie. Robimy tylko jeden dzień przerwy w pedałowaniu i po 12 dniach jazdy docieramy do naszego celu, prawdziwego serca orientu. Po ostatnich zmaganiach z potężną ulewą, Pekin wita nas słońcem. Triumfalny wjazd z polską flagą na plac Tien'an'men budzi w nas ogromną radość i wzruszenie jednocześnie. Niewidzialna gula zaciska nasze gardła. Zrobiliśmy to! Na własnych, zawsze czterech kołach dotarliśmy z Warszawy do Pekinu. Spełnieni i szczęśliwi odkrywamy orientalne uroki ogromnej metropolii. Mieszamy się w tłum pekińskich rowerzystów, kręcimy się po klimatycznych hutongach i odpoczywamy w parkach, tuż obok ćwiczących taj chi starszych Chińczyków. Pojawia się niestety problem z transportem rowerów z powrotem do Mongolii. Planowaliśmy zabrać nasze wysłużone jednoślady razem z nami do pociągu, ale okazało się…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8c7303b98d7bafeb29c462e046f42d427f0eb659-249b284.jpeg
width: 480
height: 359

Święty Synaj- Burzliwy pokój
type: item
date: 2009-05-12T05:15:27.000Z
creator: Matthew Teague
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: beduini
subject: egipt
subject: izrael
subject: nomadzi
subject: pustynie
subject: religie
description: W nadmorskiej Tabie wszystko wydawało się spokojne. Tego wieczoru, jak co dzień, słońce zachodziło za góry Synaju, ciemność zsuwała się w dół zboczy, ku wodzie. W kompleksie Hiltona panie zrzucały bikini, zamieniając je na suknie i żakiety.
encoded: Wiatr pustyni dął chłodem w październikową noc, kierownictwo hotelu spuściło więc wodę morską z basenu – do następnego ranka. Ten ośrodek nad Morzem Czerwonym stanowił miniaturowy model synajskiego snu – marzenia o Bliskim Wschodzie, gdzie starzy wrogowie zbywają ziemię za pokój, a terroryzm wymieniają za turystykę. Brytyjczycy prowadzili hotel, personel był egipski, a goście przyjechali z Europy Zachodniej, Rosji oraz Izraela. Na masztach powiewały obok siebie fagi Egiptu i Izraela. Tu goście mogli zapomnieć, że w ciągu minionego półwiecza Synaj kilkakrotnie na przemian przechodził z rąk do rąk dwóch wrogów. Podczas wojen toczonych m.in. w latach 1956, 1967 i 1973 armie Egiptu i Izraela szturmowały półwysep, w roku 1979 oba kraje podpisały układ pokojowy i Izrael raz jeszcze przekazał Synaj Egiptowi. Ta umowa obowiązuje do dziś. Ciemność wieczoru gęstniała, a goście przenosili się z restauracji do kasyna, baru i dyskoteki. Wszyscy obchodzili w ten weekend święta związane z Synajem. Egipcjanie pamiętali wtargnięcie ich armii na kontrolowany podówczas przez Izrael półwysep podczas tzw. wojny Jom Kipur w 1973 r. (ostatecznie przegranej przez Egipt). Izraelczycy natomiast biegli myślami do biblijnego przejścia przodków przez pustynię. W ostatnich latach zaczęto nazywać tutejsze wybrzeże Riwierą Czerwonomorską. Ten zakątek, w odróżnieniu od reszty Egiptu, opowiedział się za dekadencją i uciechami. Granica izraelska biegnie kilka metrów stąd. Za nią, w Elacie, strażak po służbie Szadżar Zajd wyszedł wraz z żoną z kina. I wtedy poniósł się przez miasto przytłumiony grzmot. Zajd pobiegł w stronę, skąd dochodził, ku granicy. Po drodze spotkał komendanta straży, też po służbie, który przebierał się w mundur w swoim samochodzie, oraz sześciu innych strażaków, nadjeżdżających trzema wozami bojowymi. Wszyscy przybyli na granicę, nie wiedząc właściwie, co jest po drugiej stronie. Egipscy żołnierze z automatami, też słabo zorientowani w sytuacji, blokowali przejście. Egipcjanie m…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e8a7d07552a44219ef17cf9713fb553f274a0130-3299727.jpeg
width: 714
height: 473