8 zjawisk na nocnym niebie w maju. Od „Niebieskiego Księżyca” po spektakl Drogi Mlecznej
Tegoroczne majowe niebo to prawdziwa gratka dla miłośników astronomii – zobaczymy nie jedną, a dwie pełnie Księżyca, efektowny deszcz meteorów Eta Akwarydy i wiele innych zjawisk. Sprawdź, kiedy spojrzeć w niebo, by nie przegapić najciekawszych kosmicznych spektakli tego miesiąca.
Nocne niebo w maju obfituje w spektakularne zjawiska – od roju meteorów i koniunkcji planet z Księżycem, aż po nie jedną, lecz dwie pełnie. To także czas, gdy wydłużają się warunki do podziwiania centrum Drogi Mlecznej – na półkuli północnej będzie ono widoczne mniej więcej od północy do wczesnych godzin porannych. Oto osiem najciekawszych zjawisk astronomicznych, które warto obserwować w maju wraz z informacjami, kiedy najlepiej spojrzeć w niebo. Szczyt roju meteorów Eta Akwarydy – 5-6 maja Rój meteorów Eta Akwarydy jest widoczny od 19 kwietnia do 28 maja, ale jego aktywność osiąga szczyt w nocy z 5 na 6 maja. Słynie z szybkich, jasnych meteorów, które często pozostawiają po sobie długotrwałe smugi. W idealnych warunkach można zobaczyć do kilkudziesięciu „spadających gwiazd” na godzinę, zwłaszcza na półkuli południowej. W tym roku obserwacje utrudni jednak jasny Księżyc, który przyćmi słabsze zjawiska. Mimo to cierpliwi obserwatorzy, znajdujący się z dala od miejskich świateł, mogą dostrzec kilka meteorów – szczególnie tuż przed świtem. Mars, sierp Księżyca i Saturn w bliskim sąsiedztwie – 12-13 maja Wybierz się na zewnątrz godzinę przed wschodem słońca rankiem 12 i 13 maja, aby zobaczyć efektowne wyrównanie obiektów na wschodnim niebie. Mars, Saturn oraz wąski sierp Księżyca ustawią się niemal idealnie w jednej linii tuż nad wschodnim horyzontem. Trio pojawi się mniej więcej na godzinę przed świtem, a następnie będzie się wznosić coraz wyżej, zanim niebo rozjaśni się wraz ze wschodem Słońca. Nów Księżyca sprzyja obserwacji Drogi Mlecznej – 16 maja Aby zobaczyć największą astronomiczną atrakcję maja – centrum Drogi Mlecznej – wybierz się na obserwacje w okolicach nocy 16 maja. Nów sprawi, że niebo będzie wolne od księżycowego blasku. W połączeniu z miejscem oddalonym od miejskich świateł – np. w parkach narodowych – galaktyczne centrum będzie widoczne najjaśniej. To także najlepszy moment na fotografowanie Drogi Mlecznej. Centrum Galaktyki wschodzi około godziny 23:00 (zależnie od lokalizacji) i pozostaje widoczne aż do wczesnych godzin porannych. Nów to także idealny moment na obserwację odległych galaktyk przez teleskopy. Do najłatwiejszych do dostrzeżenia należą: Galaktyka Wir (w pobliżu dyszla Wielkiego Wozu) oraz Galaktyka Sombrero (blisko jasnej gwiazdy Spica). Koniunkcja Księżyca i Wenus – 18 maja Nie przegap zachodu słońca 18 maja. Tuż po nim na niebie pojawi się efektowna para: cienki sierp Księżyca i Wenus, najjaśniejsza planeta widoczna z Ziemi. Duet ten będzie lśnił nad zachodnim horyzontem i pozostanie widoczny przez około 2 godziny. Gdy niebo ściemnieje, nad zachodnim horyzontem dostrzeżesz także Merkurego, natomiast Jowisz znajdzie się powyżej koniunkcji Księżyca i Wenus. (Pamiętaj: kieruj przyrządy optyczne na zachód dopiero wtedy, gdy słońce całkowicie schowa się za horyzontem). Rzadki „Niebieski Księżyc” – 31 maja Maj kończy się niezwykłym wydarzeniem astronomicznym: drugą pełnią w ciągu jednego miesiąca kalendarzowego, powszechnie nazywaną Niebieskim Księżycem. Według NASA zjawisko to występuje mniej więcej raz na dwa do trzech lat. Nazwa „Niebieski Księżyc” nie oznacza, że nasz satelita rzeczywiście zmieni kolor na błękitny. Podobnie jak podczas wcześniejszej majowej pełni, może wydawać się żółtawy lub pomarańczowy, zwłaszcza gdy znajduje się nisko nad horyzontem. Księżyc przybiera niebieski odcień zazwyczaj tylko wtedy, gdy w atmosferze ziemskiej znajdują się specyficzne cząsteczki, na przykład pył wulkaniczny. Jak znaleźć gwiazdozbiór Bliźniąt? Pomoże Jowisz – przez cały maj Przez cały maj Jowisz jasno świeci na zachodnim niebie, a jego położenie sprawia, że jest doskonałym punktem orientacyjnym do odnalezienia gwiazdozbioru Bliźniąt. Planeta znajduje się w pobliżu dwóch najjaśniejszych gwiazd tej konstelacji – Polluksa i Kastora. Choć Bliźnięta można znaleźć także przy pomocy innych „drogowskazów” na niebie, takich jak Wielki Wóz, to właśnie Jowisz stanowi w tym miesiącu wyjątkowo łatwą wskazówkę dla obserwatorów. Jowisz zbliża się do Wenus – przez cały maj Na początku miesiąca Jowisz i Wenus będą widoczne w odległości około 40 stopni (czyli mniej więcej 10 szerokości zaciśniętej pięści) nad zachodnim horyzontem. W miarę upływu dni planety będą się do siebie zbliżać — pod koniec maja dzielić je będzie już tylko około 14 stopni (nieco ponad jedna szerokość pięści), tworząc coraz bardziej efektowny układ. Pod koniec miesiąca do tego „spotkania” dołączy także Merkury, który stanie się łatwiejszy do zauważenia, zbliżając się do swojej maksymalnej elongacji wschodniej w połowie czerwca. Źródło: National Geographic
Noc spadających gwiazd. Kiedy na niebie widać najwięcej meteorów? Jak obserwować spadające gwiazdy?
Gdy orbita roju meteorów przecina się z orbitą Ziemi, na niebie może pojawić się wiele świetlistych śladów. Noc, w czasie której pojawia się ich wyjątkowo dużo to noc spadających gwiazd.
W tym artykule: Noc spadających gwiazd – co to takiego Noc spadających gwiazd – Kwadrantydy Noc spadających gwiazd – Lirydy Noc spadających gwiazd – eta Akwarydy Noc spadających gwiazd – tau Herkulidy Noc spadających gwiazd – Perseidy Noc spadających gwiazd – Orionidy Noc spadających gwiazd – Geminidy Noc spadających gwiazd – jak się przygotować? Meteoroidy to krążące po kosmosie kawałki skał o średnicy mniejszej niż 10 m. Gdy meteoroid wpada w atmosferę ziemską, zaczyna świecić. Mówimy wówczas o spadającej gwieździe. Fachowa nazwa to meteor albo bolid. Noc spadających gwiazd – co to takiego Co roku do atmosfery Ziemi trafia aż 40 tys. ton materii w postaci meteoroidów. To okruchy skalne i lodowe, pochodzące z komet i asteroid. Najczęściej szybko spalają się w górnych warstwach atmosfery. Tylko większe odłamki docierają niżej i są lepiej widoczne. Nazywamy je meteorami, a potocznie spadającymi gwiazdami. Zapomnij o spadających gwiazdach. Te potrafią nawet „mrugać” Według astronomów gwiazda VVV-WIT-08 najprawdopodobniej należy do nowej grupy podwójnych układów „mrugających”. To nie pierwszy taki przypadek znany nauce. Większą szansę na obserwację spadających gwiazd mamy wtedy, gdy na niebie pojawiają się roje meteorów. Wówczas, jeśli warunki są sprzyjające, może nas czekać prawdziwa noc spadających gwiazd. Poniżej opisujemy najbardziej aktywne roje meteorów, które można obserwować w Polsce. Noc spadających gwiazd – Kwadrantydy Kwadrantydy to rój meteorów widoczny od 1 do 7 stycznia. Jego maksimum występuje w okolicach 3-4 stycznia. Astronomowie zaliczają Kwadrantydy do rojów bardzo aktywnych. Prawie zawsze można obserwować ponad sto „spadających gwiazd” na godzinę, a w maksimum nawet ok. 120. Nazwa roju pochodzi od nieistniejącego już gwiazdozbioru Kwadrantu Ściennego (Quadrans Muralis). Obecnie ta konstelacja to część gwiazdozbioru Wolarza. Naukowcy sądzą, że Kwadrantydy są resztkami komety C/1490 Y1. Noc spadających gwiazd – Lirydy W połowie kwietnia na niebie pojawia się aktywny rój Lirydów. Został on utworzony przez kometę C/1861 G1 (Thatcher). Aktywność roju wypada pomiędzy 16 a 25 kwietnia. Maksimum aktywności występuje w okolicach nocy z 21 na 22 kwietnia. Noc spadających gwiazd – eta Akwarydy Od 4 do 6 maja z Ziemi widoczne są eta Akwarydy. To rój meteorów znanych dzięki komecie Halleya. Najwięcej – od 20 do 40 na godzinę – zobaczyć można 5 maja. Najlepszy moment na obserwacje wypada na godzinę do dwóch przed brzaskiem. Eta Akwarydy charakteryzuje duża prędkość, z którą wpadają w atmosferę Ziemi, sięgająca 240 tys. km/godz. Tak szybkie spadające gwiazdy mogą pozostawiać na niebie długie, błyszczące ślady utrzymujące się nieraz ponad kilkanaście sekund. Szukając ich na niebie wzrok należy skierować w stronę jednej z najstarszych znanych nam konstelacji – gwiazdozbioru Wodnika. Noc spadających gwiazd – tau Herkulidy Pod koniec maja na niebie mogą być widoczne tau Herkulidy. To rój meteorów, który pojawia się, gdy Ziemia przechodzi przez pyły powstałe po pęknięciu jądra komety 73P/Schwassmann-Wachmann 3. Tau Herkulidy można obserwować od 19 maja do 19 czerwca, maksimum przypada 3 czerwca. Noc spadających gwiazd – Perseidy Perseidy to najbardziej znany rój meteorów, który funduje nam prawdziwą noc spadających gwiazd. Jego radiant, czyli punkt na sferze niebieskiej, z którego pozornie rozbiegają się drogi meteorów, leży w obrębie gwiazdozbioru Perseusza. Jest to jeden z najbardziej regularnych i najaktywniejszych rojów meteorów, które obserwuje się od około 2000 lat. Rój Perseidów można oglądać na nocnym niebie od 27 lipca. 12 sierpnia wieczorem ma miejsce kumulacja tego widowiska. Perseidy to meteoroidy pozostawione przez kometę 109P/Swift-Tuttle. Przelatuje ona w pobliżu Słońca co 133 lata. Perseidy poruszają się ze średnią prędkością 212 tys. km/godz. Świetliste ślady zostawiane przez rozgrzane meteory są widoczne nawet przez kilkadziesiąt sekund. Noc spadających gwiazd – Orionidy Z komety Halleya powstał też drugi rój meteorów poza eta Akwarydami. To Orionidy, których 5-dniowe maksimum aktywności przypada około 21 października. Ich radiant znajduje się w gwiazdozbiorze Oriona, na granicy z konstelacją Bliźniąt. W czasie jego maksimum możemy obserwować ok. 20–30 meteorów na godzinę. Noc spadających gwiazd – Geminidy Maksimum aktywności zimowego roju Geminidów przypada na 13 i 14 grudnia. Rój widoczny jest na niebie od 4 grudnia do 17 grudnia. Można zaobserwować w nim 120–160 meteorów na godzinę. Elementy roju Geminidów to kawałki asteroidy Phaethon. Geminidy to jedyny obok Kwadrantyd rój meteorów, którego źródłem jest asteroida, a nie kometa. Geminidy wchodzą w naszą atmosferę z umiarkowaną prędkością 35 km/s (126 tys. km/godz.). Dzięki temu łatwiej jest je zaobserwować. Meteory mają często żółtawe zabarwienie. Rozpadają się na wysokości ok. 39 km nad Ziemią. Noc spadających gwiazd – jak się przygotować? Obserwacje w czasie nocy spadających gwiazd najlepiej prowadzić z obszaru, gdzie mamy najlepszą widoczność. Ważne jest, by niebo nie było zasłonięte drzewami czy budynkami. Najlepsze są miejsca oddalonego od sztucznych źródeł światła. Noc powinna być bezksiężycowa i bezchmurna. Aby uniknąć zanieczyszczenia światłem warto odwiedzić miejsca zwane parkami lub rezerwatami ciemnego nieba. Gwiazdy na wyciągnięcie ręki! Zobacz zachwycające zdjęcia Mlecznej Drogi [GALERIA] Przedstawiamy najpiękniejsze gwiaździste zdjęcia z portalowego działu Fotografia. Jest tu nocne niebo nad Tatrami, niebo rozświetlone światłami miast, są spadające gwiazdy. Nasi czytelnicy... Aby lepiej dostrzegać obiekty na niebie podczas nocy spadających gwiazd, dobrze jest przyzwyczaić oczy do ciemności. Chodzi o to, by siatkówka oka stała się bardziej wrażliwa na światło. Jeśli wcześniej przebywaliśmy w oświetlonym pomieszczeniu, pełna adaptacja siatkówki może potrwać nawet kilkadziesiąt minut.
Spadające gwiazdy – czym są i jak je obserwować? Ciekawostki o meteorach i meteorytach
Są jedną z największych atrakcji nocnego nieba. Spadające gwiazdy, czyli meteory pojawiają się znienacka i budzą zachwyt. Skąd się biorą i kiedy najlepiej je obserwować?
W tym artykule: Spadające gwiazdy – czy gwiazdy mogą spaść z nieba? Spadające gwiazdy – co to takiego? Spadające gwiazdy – jak je obserwować? Spadające gwiazdy – kiedy można je zobaczyć? Spadające gwiazdy – ciekawostki W dawnych czasach ludzie uważali, że niebo to rodzaj kopuły otaczającej Ziemię. Gwiazdy miały być świecącymi punktami przymocowanymi do niej. Można więc było założyć, że niektóre z nich co jakiś czas odłączają się od nieboskłonu. Wówczas obserwowano tzw. spadające gwiazdy. Spadające gwiazdy – czy gwiazdy mogą spaść z nieba? Dziś wiemy, że gwiazdy to ogromne obiekty znajdujące się daleko od Ziemi. Każda z nich to kula rozżarzonego gazu, w której zachodzą reakcje termojądrowe. Żadna gwiazda nie może więc spaść na Ziemię. Naukowe wyjaśnienie fenomenu znajdziemy m.in. w wierszu Cypriana Kamila Norwida „Nad grobem Julii Capuletti w Weronie”: Gwiazdy na wyciągnięcie ręki! Zobacz zachwycające zdjęcia Mlecznej Drogi [GALERIA] Przedstawiamy najpiękniejsze gwiaździste zdjęcia z portalowego działu Fotografia. Jest tu nocne niebo nad Tatrami, niebo rozświetlone światłami miast, są spadające gwiazdy. Nasi czytelnicy... A ludzie mówią, i mówią uczenie, Że to nie łzy są, ale że kamienie, I że nikt na nie nie czeka! Spadające gwiazdy – co to takiego? W rzeczywistości spadające gwiazdy to tzw. meteory, które najpierw były meteoroidami. Skomplikowane? Poniżej wyjaśniamy, o co chodzi. Meteoroidy to krążące po kosmosie kawałki skał o średnicy mniejszej niż 10 metrów. Większe skały nazywamy asteroidami lub planetoidami. Najczęściej meteoroidami są fragmenty asteroid krążących między Marsem a Jowiszem. Gdy dwie asteroidy zderzą się ze sobą, ich kawałki rozlatują się na wszystkie strony i mogą zawędrować w okolice Ziemi. Meteoroidy z Marsa i Księżyca są fragmentami odłupanymi od tych ciał niebieskich przez potężne uderzenie asteroidy. Nad tureckim niebem eksplodował meteor. Jednak naukowcy nie są pewni Po zmierzchu 27 maja mieszkańcy północnej Turcji mogli zobaczyć nad swoimi głowami silny wybuch. Sądząc po filmach z mediów społecznościowych, ten pokaz świateł połączony z dudniącym... Gdy meteoroid wpada w atmosferę ziemską, pędzi z tak ogromną prędkością, że otaczająca go warstwa zjonizowanej atmosfery zaczyna świecić. Mówimy wówczas o spadającej gwieździe. Fachowa nazwa to meteor albo bolid (jeśli obiekt na niebie jest bardzo jasny). Na tym etapie meteoroid może się rozpaść. Większość takich obiektów całkowicie spala się i paruje w atmosferze. Jeśli meteoroid dotrze do powierzchni Ziemi, nazywamy go meteorytem. Spadające gwiazdy – jak je obserwować? Do obserwacji spadających gwiazd należy wybrać obszar, gdzie mamy najlepszą widoczność, a niebo nie jest zasłonięte drzewami czy budynkami. Najlepiej takie obserwacje prowadzić z miejsca oddalonego od sztucznych źródeł światła i w bezksiężycową, bezchmurną noc. Warto odwiedzić miejsca zwane parkami lub rezerwatami ciemnego nieba. Za małe by być planetą, wystarczające by ją zniszczyć Regularnie goszczą w filmach, prawie zawsze jako zagrożenie dla całego gatunku ludzkiego. Co jednak wiemy o planetoidach i kometach? Aby lepiej dostrzegać spadające gwiazdy, dobrze jest przyzwyczaić oczy do ciemności. Wówczas siatkówka oka staje się bardziej czuła na światło. Jeśli wcześniej przebywaliśmy w oświetlonym pomieszczeniu, pełna adaptacja do ciemności może potrwać kilkadziesiąt minut. Spadające gwiazdy – kiedy można je zobaczyć? Co roku do atmosfery Ziemi trafia co najmniej 40 tys. ton materii w postaci meteoroidów. Większość z nich to okruchy, które szybko spalają się w górnych warstwach atmosfery. Tylko większe odłamki docierają niżej i są lepiej widoczne. To właśnie spadające gwiazdy. Teoretycznie można je zobaczyć każdej nocy. Trzeba jednak mieć dużo szczęścia, bo takie zdarzenie trudno przewidzieć. Większą szansę na obserwację spadających gwiazd mamy wtedy, gdy na niebie pojawiają się roje meteorów. Meteoryt znaleziony na Saharze to fragment „utraconego brata Ziemi”. Skała jest starsza od naszej planety Kosmiczna skała wylądowała na Saharze w 2020 roku. Okazało się, że jest starsza od Ziemi, a jej skład wskazuje, że powstała we wczesnym Układzie Słonecznym ze skorupy protoplanety przeks... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3df17cb09fea3a3466f9f5522a67e35a5a81ce2f-80eedec.jpeg" width="938" height="528" alt="Dwa fragmenty EC 002, główna część meteorytu znajduje się w Maine Mineral and Gem Museum (Fot. Maine Mineral and Gem Museum/Darryl Pitt)" title="Dwa fragmenty EC 002, główna część meteorytu znajduje się w Maine Mineral and Gem Museum (Fot. Maine Mineral and Gem Museum/Darryl Pitt)" /> To krążące po wspólnej orbicie meteoroidy będące szczątkami komety lub asteroidy. Gdy orbita roju przecina się z orbitą Ziemi, na niebie może pojawić się wiele meteorów. Dni, podczas których takich zdarzeń jest najwięcej to maksimum roju meteorów. Z kolei noc, w czasie której pojawia się ich wyjątkowo dużo, to noc spadających gwiazd. Spadające gwiazdy – ciekawostki 30 czerwca 1908 r. nad Syberią niedaleko jeziora Bajkał pojawił się świecący obiekt, który uderzył w ziemię. Efekty to gorący huragan, ogłuszający huk, wstrząsy ziemi. Ogromny obszar 2,2 tys. km kw. został pokryty 80 mln powalonych drzew. Zdarzenie to nazwano katastrofą tunguską. Zdaniem uczonych w atmosferę Ziemi wszedł wówczas kamienny meteoroid o wielkości kilkudziesięciu metrów. Rozgrzał się od tarcia o powietrze i eksplodował nad pustkowiem. Kanada. Meteoryt przebił dach domu i wpadł do sypialni Prawdopodobieństwo, że meteoryt uderzy w czyjś dom wynosi około jednego na 100 miliardów. Historia Ruth Hamilton nie jest jednak pierwszym takim przypadkiem. W 2013 r. nad rosyjskim Czelabińskiem eksplodował meteoroid mający 17 metrów średnicy. Siła wybuchu była porównywalna z 30 bombami z Hiroszimy. Fala uderzeniowa uszkodziła 7,5 tys. budynków, rany odniosło ponad 1,2 tys. osób. W 2014 r. na niebie nad Papuą-Nową Gwineą pojawił się obiekt pozasłoneczny. Był to meteoroid półmetrowej średnicy, który pochodził z nieznanego układu gwiezdnego w Drodze Mlecznej. Obiekt w większości spłonął w atmosferze, ale jego kawałki mogły wpaść do Oceanu Indyjskiego.
Perseidy można oglądać na niebie już od połowy lipca jednak dopiero dzisiaj - 12 sierpnia - zobaczymy prawdziwy deszcz meteorów. By były lepiej widoczne, zgaszone zostaną miejskie iluminacje w Warszawie
Pochodzące z komety Swift-Tuttle meteory to stały element polskiego lata. Aktywne od połowy lipca, swoje maksimum osiągają w sierpniu. Rozgwieżdżone niebo pełne jest wówczas "spadających gwiazd". Migające na niebie Perseidy wchodzą w atmosferę ziemską z prędkością 60 kilometrów na sekundę, by wskutek tarcia spalić się na wysokości od 80 do 300 km. Największą aktywność Perseidów będzie można zaobserwować w tym roku między 12 a 13 sierpnia. Perseidy widoczne są jednak dłużej: co roku między 17 lipca a 24 sierpnia. Najlepszą widoczność uzyskamy z dala od świateł miasta. Jedyne czego potrzebujesz na tę wyjątkową noc to bezchmurne niebo. Najlepiej wybrać ciemne miejsce, z którego widać cały nieboskłon. Istotna jest adaptacja oczu do ciemności - latarki czy telefony komórkowe zostawmy więc w domu. Nawet niewielkie źródło światła ogranicza bowiem możliwość obserwacji. Podobnie jak w ubiegłych latach w Warszawie najlepiej oglądać perseidy w Parku Odkrywców przy Centrum Nauki Kopernik. 12 sierpnia odbędzie się V edycja tzw. Nocy Spadających Gwiazd. W ubiegłym roku do CNK przybyło 3,5 tys. osób. Miejsce to będzie szczególne, bo Centrum Nauki Kopernik wyłączy iluminację obiektu, a Zarząd Dróg wygasi oświetlenie pobliskich mostów. Wszystko dla lepszej widoczności!
Perseidy: noc spadających meteorytów już 12 sierpnia!
W nocy z 12 na 13 sierpnia spadnie "deszcz meteorytów": to najpiękniejsza oraz najciekawsza noc w roku. Dla lepszych wrażeń, zgaszone zostaną miejskie iluminacje w Warszawie
Ziemianie obserwują Perseidy już od ponad dwóch tysięcy lat. Pierwsze wzmianki o roju meteorów pochodzą z Bliskiego Wschodu. Czasem nazywa się je "łzami św. Wawrzyńca", od świętego, który zmarł śmiercią męczeńską 10 sierpnia 258 roku w Rzymie. Przypiekany na ruszcie, miał płakać wraz z nocnym niebem nad grzechami świata. Pochodzące z komety Swift-Tuttle meteory to stały element polskiego lata. Aktywne od połowy lipca, swoje maksimum osiągają w sierpniu. Rozgwieżdżone niebo pełne jest wówczas "spadających gwiazd". Migające na niebie Perseidy wchodzą w atmosferę ziemską z prędkością 60 kilometrów na sekundę, by wskutek tarcia spalić się na wysokości od 80 do 300 km. Największą aktywność Perseidów będzie można zaobserwować w tym roku między 12 a 13 sierpnia. Perseidy widoczne są jednak dłużej: co roku między 17 lipca a 24 sierpnia. Najlepszą widoczność uzyskamy z dala od świateł miasta. Jedyne czego potrzebujesz na tę wyjątkową noc to bezchmurne niebo. Najlepiej wybrać ciemne miejsce, z którego widać cały nieboskłon. Istotna jest adaptacja oczu do ciemności - latarki czy telefony komórkowe zostawmy więc w domu. Nawet niewielkie źródło światła ogranicza bowiem możliwość obserwacji. Podobnie jak w ubiegłych latach w Warszawie najlepiej oglądać perseidy w Parku Odkrywców przy Centrum Nauki Kopernik. 12 sierpnia odbędzie się V edycja tzw. Nocy Spadających Gwiazd. W ubiegłym roku do CNK przybyło 3,5 tys. osób. Miejsce to będzie szczególne, bo Centrum Nauki Kopernik wyłączy iluminację obiektu, a Zarząd Dróg wygasi oświetlenie pobliskich mostów. Wszystko dla lepszej widoczności!