National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-07-18T14:38:51.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Przemierzyli Alpy na wózkach inwalidzkich. „To niesamowity wyczyn”
items: Magnetyczna proteza dająca wrażenie poruszania własną ręką. Włoscy naukowcy dokonali niemożliwego
items: Oto najlepsze plaże Portugalii
items: Chociaż nie widzi i nie słyszy - surfuje. Poznajcie superbohaterkę, która wzrusza i inspiruje
items: Odwiedził ponad 20 krajów, chociaż nie ma nóg. A jaka jest twoja wymówka by zostać w domu?
items: "Jeśli serce mówi, żeby jechać, to trzeba jechać". WheelchairTrip o wyprawie do obu Ameryk
items: Chociaż urodziła się bez rąk, nie pozwoliła, aby przeszkodziło jej to w pogoni za marzeniami. Inspirująca historia!
items: Zapał tych ludzi inspiruje. Wózkiem inwalidzkim na Rajdzie Dakar
items: „Podróże uczą, że niepełnosprawność to nie koniec świata”. Podróżnicy na wózkach inwalidzkich opowiadają o swojej wyprawie i o życiu w drodze [WYWIAD]
items: Udało się - głębia marzeń odkryta! Niepełnosprawny Przemek Kowalik zjechał do jaskini Studnisko
items: „W protezie na rowerze”. Zamierza pokonać 2016 km, by pomóc innym niepełnosprawnym
items: Sprawdź, gdzie w te wakacje będzie najtaniej
items: Człowiek nietoperz: widzi świat za pomocą dźwięków
items: „Dolina Słońca” wg Edzia

Przemierzyli Alpy na wózkach inwalidzkich. „To niesamowity wyczyn”
type: item
date: 2025-07-18T08:47:40.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: alpy
subject: niepełnosprawność
subject: podróże
subject: relacje z podróży
subject: wyprawy
description: Ich wyprawa przez Alpy to nie tylko dowód odwagi i hartu ducha, ale również przypomnienie, że wytrwałość potrafi przekraczać wszelkie granice – również te fizyczne i społeczne.
encoded: Spis treści: Podróż przez Alpy w ekstremalnych warunkach Misja wyprawy, czyli zwiększenie świadomości o ataksji Dla wielu każda, nawet najmniejsza wymówka, staje się pretekstem, by uniknąć wysiłku fizycznego. Inni, mimo poważnych problemów zdrowotnych, z determinacją przekraczają granice własnych możliwości. Do tej drugiej grupy należą Ben Spencer i Peter Smorthit, którzy właśnie pokonali 422 kilometry – czyli dystans odpowiadający dziesięciu maratonom – przemierzając masyw Alp na wózkach inwalidzkich. Podróż przez Alpy w ekstremalnych warunkach Ben Spencer i Peter Smorthit rozpoczęli trasę w Montreux nad Jeziorem Genewskim i zakończyli ją nad Jeziorem Como we Włoszech. – To był po prostu niesamowity wyczyn pod względem wytrzymałościowym – stwierdził Spencer w rozmowie telefonicznej z Euronews. Trudno się z nim nie zgodzić, szczególnie jeśli weźmie się pod uwagę skalę ich ograniczeń zdrowotnych. Spencer cierpi na ataksję móżdżkową, czyli postępującą chorobę neurologiczną, spowodowaną uszkodzeniem móżdżku. Wpływa ona na koordynację ruchową, równowagę, mowę, a także kontrolę pęcherza. W miarę rozwoju schorzenia Spencer musiał niemal całkowicie przesiąść się na wózek inwalidzki i ograniczyć komunikację werbalną. Z kolei Smorthit zmaga się z urazem rdzenia kręgowego, który może prowadzić do groźnej dla życia dysrefleksji autonomicznej. Wspólnie pokonywali strome podejścia na wysokości ponad 2000 metrów, mierząc się z upałem sięgającym 40°C, a wszystko to w surowych warunkach alpejskiego krajobrazu. – W pewnym momencie Peter niemal zemdlał z przegrzania. Musiałem go oblać wodą – wspominał Spencer. Jednak, mimo trudności, uczestnicy z sukcesem przebyli wymagającą trasę, w towarzystwie trzyosobowego zespołu wsparcia (w tym dwóch osób również żyjących z ataksją). Pierwotnie wyprawa miała potrwać 10–12 dni, ale ze względu na upały została przedłużona do 18 dni. Misja wyprawy, czyli zwiększenie świadomości o ataksji Ich przedsięwzięcie miało nie tylko wymiar sportowy, lecz pr…

Ben-Spencer-i-Peter-Smorthit-2c7d27c.jpg
width: 1620
height: 1228

Magnetyczna proteza dająca wrażenie poruszania własną ręką. Włoscy naukowcy dokonali niemożliwego
type: item
date: 2024-09-13T11:59:13.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Technologia
subject: inżynieria
subject: medycyna
subject: niepełnosprawność
subject: roboty
description: Współczesny rozwój robotyki oraz możliwości integrowania protez z ciałem człowieka to ogromne osiągnięcia. Jednak zawsze brakowało w tym jednego – uzyskania wrażenia, że porusza się własną kończyną. Zespół badawczy z Scuola Superiore Sant'Anna w Pizie opracował protezę przyszłości, pierwszą na świecie ze sterowaniem magnetycznym.
encoded: Spis treści: Ruchy ręki sterowane myślami Rozwiązaniem są magnesy Dziesięciolecia badań Protezy kończyn pozwalają na stosunkowo normalne życie. A w pewnych sytuacjach nawet dają większe możliwości niż nasze naturalne, stworzone przez ewolucję ręce i nogi. Przykład? W protezie sportowej z kolanem protetycznym stosuje się układy hydrauliczne o bardzo wysokiej wydajności. Systemy te nie tylko umożliwiają bardzo szybką pracę zgięcia/wyprostu, lecz również odpowiednią płynność ruchu i stabilność podporu w trakcie biegu. Ale niezależnie od tego, jak sprawna byłaby sztuczna kończyna, nie daje wrażenia poruszania własną ręką lub nogą. Właśnie tę kwestią zajęli się naukowcy z Pizy. Wypracowali zupełnie nowy sposób kontrolowania ruchów zrobotyzowanej ręki. „Próba na pierwszym pacjencie zakończyła się sukcesem. Jesteśmy gotowi rozszerzyć te wyniki na szerszy zakres amputacji” – napisał w informacji prasowej prof. Christian Cipriani z Instytutu Biorobotyki. Ruchy ręki sterowane myślami Zbudowana przez Ciprianiego i jego zespół magnetycznie sterowana proteza ręki pozwala osobom po amputacji odtworzyć wszystkie ruchy wyłącznie dzięki myślom. Sama proteza posiada duży zakres ruchów oraz ogromną różnorodność w doborze siły chwytania. Może zarówno delikatnie chwycić kruchą porcelanową filiżankę, jak i podnieść coś wymagającego przyłożenia dużej siły. Proteza nie posiada też żadnych przewodów ani połączeń elektrycznych. Działa wyłącznie dzięki magnesom i mięśniom kontrolującym ruchy palców. To połączenie umożliwia codzienne czynności, takie jak otwieranie słoika, używanie śrubokrętu czy podnoszenie monety. Włoscy naukowcy opracowali zupełnie nowy interfejs między pozostałym ramieniem osoby po amputacji a robotyczną ręką. Ma on na celu dekodowanie tzw. intencji motorycznych. System polega na wszczepieniu małych magnesów w mięśnie przedramienia. View oEmbed on the source website Implant, zintegrowany z robotyczną ręką Mia-Hand opracowaną przez spin-off Prensilia, został pomyślnie przet…

proteza-magnetyczna-02cccbd.jpg
width: 3840
height: 2160

Oto najlepsze plaże Portugalii
type: item
date: 2019-06-10T07:14:36.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Lifestyle
subject: niepełnosprawność
subject: plaże
subject: portugalia
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Ze względu na długą linię brzegową, Portugalia może poszczycić się setkami różnorodnych plaż: od piaszczystych kąpielisk, przez urocze zatoczki, po odludne dzikie plaże.
encoded: Zobacz najwspanialsze plaże Portugalii >>>

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3405d73dc8b000b5c6c4eae3b7d3459d83beb373-eff9beb.jpeg
width: 1000
height: 668

Chociaż nie widzi i nie słyszy - surfuje. Poznajcie superbohaterkę, która wzrusza i inspiruje
type: item
date: 2019-02-22T09:32:41.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: filmy
subject: inspiracja
subject: niepełnosprawność
subject: Sport
subject: surfing
subject: Travel
description: Głuchoniewidoma kobieta zawstydza największych surferów. Udowadnia, że porażki są wpisane w sukces i nie należy się ich bać.
encoded: Haben Grima urodziła się z poważnym uszkodzeniem słuchu i wzroku. Niepełnosprawność nie powstrzymała jej jednak przed podjęciem nauki na Harvard Law School. Na studia nie tylko się dostała, lecz także ukończyła je z sukcesem. Tym samym została pierwszą głuchoniewidomą absolwentką tej uczelni i wziętym adwokatem osób niepełnosprawnych. To nie jedyna imponująca rzecz, jakiej Haben dokonała. Jak tłumaczy: - Największą przeszkodą , jakiej muszą stawić czoła osoby niepełnosprawne, jest negatywne nastawienie. Zarówno ich własne, jak i otoczenia. Może się wydawać, że dla osoby niewidomej wiele aktywności jest po prostu niedostępnych. - To nie tak. Ślepota nie odbiera prawa do działania – mówi Haben. I udowadnia, że nie tylko jest w stanie sprawnie funkcjonować w społeczeństwie, ale też spełniać marzenia, o które nie walczą nawet osoby zdrowe. Takim marzeniem było dla niej surfowanie, którego mogła spróbować głównie dzięki własnej zawziętości. Pomogli jej przyjaciele, dla których życzenie o pływaniu na desce nie było tylko fanaberią, czy niebezpiecznym widzimisię. Jej radość z pływania jest niesamowita! Czy bała się wody? Odpowiadając na to pytanie, zdradziła swoją życiową filozofię: - Uwielbiam próbować nowych rzeczy, dlatego liczę się z porażkami. Nie boję się ich. Są wpisane w sukces. Źródło: Upworthy/Facebook

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d9796ef0952341f9ff09254daaaaade96c20bf56-433b7c9.jpeg
width: 860
height: 520

Odwiedził ponad 20 krajów, chociaż nie ma nóg. A jaka jest twoja wymówka by zostać w domu?
type: item
date: 2019-02-08T08:00:00.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: fotografia
subject: Lifestyle
subject: niepełnosprawność
subject: podróże
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Urodził się bez nóg, co nie przeszkodziło mu w zwiedzaniu świata (na koncie ma już ponad 20 krajów), a także spełnianiu swoich dziecięcych marzeń – od wystaw swoich zdjęć w najlepszych galeriach świata po skok na spadochronie
encoded: Julia Lachowicz: Czego najbardziej się boisz w podróżowaniu? Kevin M. Connolly: Kobiecych szpilek. Poruszam się na deskorolce lub rękach. Taki obcas może przedziurawić mi dłonie. To uprzedzenie mam, od kiedy pierwszy raz wyjechałem za granicę. Do Kijowa, w ramach wymiany szkolnej. Tam prawie wszystkie kobiety chodzą na megawysokich obcasach, do tego szybko i raczej nie patrzą na nogi. Boli na samą myśl. Ukraina w ogóle nie wydaje się najbardziej przyjaznym krajem dla niepełnosprawnych podróżników. I tak, i nie. Rzeczywiście nie ma żadnych udogodnień dla takich osób jak ja. Weźmy toalety publiczne. Dla chłopa bez nóg są jeszcze bardziej obrzydliwe niż dla reszty! Z drugiej strony doświadczyłem bardzo dużo dobrej woli ze strony Ukraińców. Zrozumiałem, że jak tam przetrwam, to dam sobie radę wszędzie. Kolejna podróż? Już na studiach. Wyjechałem na wymianę do Nowej Zelandii. I w pierwszej wolnej chwili ruszyłem sam w głąb kraju. To podróżowanie masz chyba w genach! W genach? Moi rodzice nigdy nie wyrobili sobie nawet paszportów! Ale chyba też cię nie zniechęcali do jeżdżenia po świecie? Nigdy. Po pierwsze nie wiedzieli, jak to jest za granicą. Po drugie zawsze traktowali mnie jak zupełnie normalnego dzieciaka. Żadnej taryfy ulgowej! Po trzecie tata uwielbiał serial o MacGyverze, który potrafił zrobić coś z niczego. Dzięki tym moim podróżom mój ojciec mógł się wyżyć. Nie mieliśmy kasy na jakieś specjalistyczne sprzęty. I tata wpadł na pomysł stworzenia dla mnie „skórzanego buta”, który wkładam na dół ciała. Jest zrobiony z nieprzepuszczalnej skóry i gumy, dzięki temu nie odmarzam zimą i mogę spokojnie się poruszać. Wózek albo protezy nie byłyby lepszym rozwiązaniem? Nigdy się do nich nie przekonałem. Jako dzieciak marzyłem, żeby – tak jak inni – mieć buty koszykarskie. Wydawało mi się, że dzięki nim dołączę do paczki fajnych chłopaków z klasy. Gdy już je dostałem, okazało się, że na tych sztucznych nogach nie wyglądają dobrze. Poza tym protezy były niewygodne, powolne. I…

kevin-michael-connolly-9ae16d8.jpeg
width: 1040
height: 632

"Jeśli serce mówi, żeby jechać, to trzeba jechać". WheelchairTrip o wyprawie do obu Ameryk
type: item
date: 2018-10-09T08:47:44.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: niepełnosprawność
subject: Sport
subject: Travel
subject: wheelchairtrip
subject: Zdrowie
description: To już koniec wyprawy WheelchairTrip. Wyprawy na podwójnych czterech kołach, w trakcie której Michał Woroch i Maciej Kamiński, dwaj przyjaciele poruszający się na wózkach inwalidzkich przejechali dwudziestoparoletnim land roverem defenderem przez obie Ameryki, z Ushuaia w Ziemi Ognistej do Prudhoe Bay na Alasce. Z jednego końca świata na drugi.
encoded: Długi powrót z krańca świata Zakończenie ekspedycji nie należało do łatwych. W drodze powrotnej z Alaski, już po przejechaniu Kanady, wyciekający z „Defe” w zastraszającym tempie olej zmusił podróżników do kilku interwencji w warsztacie mechanicznym. Wydawało się, że do Waszyngtonu „Charapa” (to druga nazwa, jaką Michał i Maciej ochrzcili swój dom na kołach) nie dojedzie, zwłaszcza gdy w okolicach Milwaukee po raz kolejny z drogi ściągnęła go laweta. Jakby tego było mało, podczas przejażdżki „rowerkiem” (dopinany do wózka inwalidzkiego motorek w kierownicą i dodatkowych kołem – przyp. autora) po ulicach Chicago, Michał został potrącony przez samochód. Na szczęście poza kilkoma otarciami i guzami, nie ucierpiał bardziej. Choć po prawdzie, pewnie cierpiał, ale ani o tym nie mówił, ani tego nie okazywał. Wsiadł z Maciejem do odreanimowanego samochodu i dotarli do Waszyngtonu, by spotkać się z Polonią i mieszkańcami DC, Wirginii i Marylandu w siedzibie Fundacji Kościuszkowskiej. Końcowym punktem podróży był Nowy Jork, gdzie przyjaciele oczarowali publiczność licznie zgromadzoną w The Explorers Club opowieściami o swojej ekspedycji, którą udowodnili, że samozaparcie i wizja celu do osiągnięcia niwelują przeszkody. Ograniczenia bez ograniczeń Michała i Macieja znam już od dwóch lat. Na swój sposób – na odległość - podróżowałem z nimi przez Amerykę Południową, kawał Ameryki Północnej do jej alaskańskiego krańca i z powrotem, aż do Waszyngtonu, gdzie miałem okazję ich gościć. I właśnie podczas tego spotkania zrozumiałem, w czym tkwi sens ekspedycji WheelchairTrip. Wyprawa to branie od życia wszystkiego, co się da, wyciąganie z życia tego, co tylko możliwe przy ograniczeniach, z jakimi borykają się jej uczestnicy. Chciałoby się powiedzieć kolokwialnie, to branie z życia całymi garściami. Nagroda w postaci zwykłych i niezwykłych doznań, poznawania świata, ludzi i siebie okupiona jest nie lada wysiłkiem, wymagającym sporego samozaparcia, siły fizycznej i psychicznej oraz potęż…

wheelchair-trip-dobiegl-konca1-1a97990.jpeg
width: 4032
height: 3024

Chociaż urodziła się bez rąk, nie pozwoliła, aby przeszkodziło jej to w pogoni za marzeniami. Inspirująca historia!
type: item
date: 2017-02-13T11:11:55.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: niepełnosprawność
description: Jest jedyną na świecie pilotką samolotu nieposiadającą rąk, z powodzeniem trenuje sztuki walki, ukończyła studia i wygłasza wykłady motywacyjne. Jej historię będzie można zobaczyć w dokumencie „Życie bez rąk: historia Jessiki Cox”.
encoded: Bez ograniczeń mimo niepełnosprawności Jessika Cox nie miała łatwego startu. Zawsze czuła się inna, niezrozumiana przez rówieśników. Dlatego postanowiła dowieść, że bez względu na jej niepełnosprawność, może spełnić swoje marzenia i dążyć do wyznaczonych celów. Od małego trenowała taniec oraz taekwondo. Nauczyła się prowadzić samochód... stopami, a także uzyskała licencję pilota samolotu. Dokonała również rzeczy, którą większość osób uznawała za niemożliwą – znalazła miłość życia i wyszła za mąż. Jej historia jest inspiracją dla wielu niepełnosprawnych osób na świecie, a ona sama chętnie spotyka się z nimi, by przywrócić im wiarę w siebie i pokazać, że mogą żyć z pasją. "Życie bez rąk" Niezwykłą historię Jessiki o pokonywaniu przeciwności losu przybliży film "Życie bez rąk: historia Jessiki Cox”. Dokument, wyreżyserowany przez zdobywcę Emmy Nicka Sparka, pokazuje dwa lata z jej życia, w czasie których zostaje mentorką dla dzieci z niepełnosprawnościami i ich rodzin, a także - dzięki własnym doświadczeniom - pomaga ludziom niepełnosprawnym w USA i za granicą uwierzyć w siebie i swoje możliwości. Premiera w niedzielę 19 lutego o godz. 17:00 na kanale Nat Geo People. View oEmbed on the source website

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/77e4324991ffc3bad02827d5188978b653cd2522-c63dead.jpeg
width: 2000
height: 1325

Zapał tych ludzi inspiruje. Wózkiem inwalidzkim na Rajdzie Dakar
type: item
date: 2017-01-09T13:00:50.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: niepełnosprawność
subject: wyprawy
description: Dwóch wyjątkowych podróżników przemierza Amerykę Południową. Właśnie dotarli do Boliwii, gdzie trwa Rajd Dakar.
encoded: - Zamieszanie, gwar i bieganina. To wcale nie przypominało dnia odpoczynku w Rajdzie Dakar, jaki przewidziany był na tę niedzielę – zauważył Michał Woroch, kiedy na swoim wózku inwalidzkim wjechał na teren miasteczka „dakarowego“. Michał jest uczestnikiem wyprawy „Wheelchair Trip“, którą odbywa wraz ze swoim przyjacielem, także poruszającym się na wózku, Maciejem Kamińskim. Niestety, jego towarzysz ze względu na zatrucie pokarmowe nie mógł dotrzeć dzisiaj do królestwa rajdowców, ani spotkać się z Rafałem Sonikiem. ­- Jestem pod wrażeniem, że pan Rafał, chociaż był bardzo zajęty i zmęczony, znalazł jeszcze czas na rozmowę ze mną. – relacjonuje Michał. ­­– Poza tym miałem okazję poobserwować tych wszystkich ludzi zaangażowanych w organizację i przebieg Rajdu. To było dla mnie bardzo ciekawe doświadczenie. Do La Paz, stolicy Boliwii, gdzie dzisiaj zlokalizowane jest miasteczko “dakarowe” Michał i Maciek dotarli po 7 tygodniach podróży, w którą wyruszyli z Buenos Aires w Argentynie. Swoim dwudziestojednoletnim Land Roverem Defenderem, zwanym “ukochanym Domem Defem”, pokonali w tym czasie ponad 12 tysięcy kilometrów, jadąc najpierw na południe do Ziemi Ognistej, a potem wzdłuż wybrzeża Pacyfiku na północ, w kierunku pustyni Atacama oraz andyjskiego płaskowyżu Altiplano. Dodatkowe kilometry zaliczyli na swoich wózkach inwalidzkich, zwiedzając i oglądając miejsca, do których są w stanie na nich dotrzeć. A to jeszcze nawet nie półmetek wyprawy “Wheelchair Trip” – wyprawy, którą dwaj niepełnosprawni podróżnicy udowadniają, że pewne ograniczenia można pokonać dzięki sile determinacji, cierpliwości i przyjaźni, a z tymi, których pokonać się nie da, trzeba się po prostu pogodzić. Ale o tym nieco później. Łatwe początki…. Zaczęło się od problemów. Samochód, który dla Michała i Maćka miał być nie tylko środkiem transportu, ale także bazą wypadową, sypialnią, kuchnią, atelier fotograficznym, słowem wszystkim, czego potrzebowali do podróżowania, został zatrzymany w urzędzie celnym …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8ae699f6d7bf0cc33c7f88c8e8ba49a251d42424-c56da2a.jpeg
width: 1920
height: 1280

„Podróże uczą, że niepełnosprawność to nie koniec świata”. Podróżnicy na wózkach inwalidzkich opowiadają o swojej wyprawie i o życiu w drodze [WYWIAD]
type: item
date: 2016-12-05T09:42:06.000Z
creator: Piotr Chmieliński
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ameryka południowa
subject: Michał Woroch
subject: niepełnosprawność
subject: podróże
subject: wheelchairtrip
subject: wywiady
description: Ruszyli w podróż po Ameryce Południowej. Przystosowali samochód terenowy w taki sposób, by bez niczyjej pomocy wsiąść do niego, schować wózki i prowadzić go po bezdrożach.
encoded: Przygotowali specjalny pojazd i zamierzają przejechać nim całą Amerykę Południową. Wyruszyli 9 listopada i po pokonaniu ok. 3 tys. km dotarli do Ushuaia w Argentynie (więcej TUTAJ). Oto Michał Woroch i Maciej Kamiński - podróżnicy na wózkach inwalidzkich. Michał ma 32 lata. Ostatnie dwa i pół roku spędził w starym domu w Otłoczynie, położonym na wyspie na rzece Tążyna (dopływ Wisły). Jak mówi od czternastu lat towarzyszy mu trzask migawki aparatu, a energię do życia daje mu uczucie zmieniającego się horyzontu. Maciek mieszka razem z Michałem. Ma 31 lat. Z podróżnikami z Wheelchair Trip rozmawia Kate Siber z amerykańskiej redakcji National Geographic. KS: Co robicie, gdy nie podróżujecie? Czy można Was nazwać zawodowymi podróżnikami? MW: Z wykształcenia jestem grafikiem, skończyłem grafikę projektową na Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Sztuki wizualne zawsze były w moim życiu. Gdy nie podróżowałem, pozwalały mi zarobić na podróże, gdy byłem w podróży - stawały się pasją. Nie czuję się zawodowym podróżnikiem, chociaż patrząc wstecz na moje życie można by stwierdzić, że przebiegało ono od wyprawy do wyprawy. MK: Mam do przymiotnika „zawodowy” jakąś wewnętrzną niechęć. Np. kiedy potrzebuję pieniędzy, gram w pokera, lecz nie nazwałbym siebie zawodowym pokerzystą. I podobnie, nie czuję się zawodowym podróżnikiem. KS: Dotychczas podróżowaliście po Mongolii, Indiach, ruszyliście na Spitsbergen i w Big Trip Europe. Zawsze wyjeżdżacie razem? MW: Pierwszą wspólną wyprawą był trip po Europie. Wcześniej podróżowałem z przyjaciółmi, a właściwie to oni zabierali mnie, bym przestał myśleć, że niepełnosprawność to koniec świata. Jestem im dziś bardzo wdzięczny za to, że pokazali mi, że można żyć inaczej. Nauczyło mnie to, że ograniczenia stwarzamy sobie sami. Oczywiście pozytywnym myśleniem nie obejdzie się trudności związanych z poruszaniem się na wózku inwalidzkim. Dzięki tym podróżom wiem, że chęć odkrywania nowych dla nas światów jest ważniejsza niż trud podróży, a ten trud j…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/71f1c816e06ac60cc356bbef7652aa0fc23359bc-7a1faad.jpeg
width: 1900
height: 1266

Udało się - głębia marzeń odkryta! Niepełnosprawny Przemek Kowalik zjechał do jaskini Studnisko
type: item
date: 2016-10-17T11:13:23.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: jaskinie
subject: niepełnosprawność
subject: Przemek Kowalik
description: "Na chwilę zapomniałem o tym, że mam wózek. To było niesamowite uczucie!" – mówił Przemek Kowalik po zjeździe do najgłębszej jaskini na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej.
encoded: ZOBACZ GALERIĘ >>> Przemek Kowalik ma 43 lata i od kilkunastu porusza się na wózku. W ramach projektu „POWER TEAM: Głębia marzeń” zjechał, w asyście kilkuosobowego zespołu wspinaczy i ratowników, do głębokiej na ponad 75 m Jaskini Studnisko w Górach Sokolich. "Grzejemy na dół!” - Gdy zaczęliśmy działania, Przemek mógł powiedzieć: „Chłopaki, nie dam rady, przerywamy”. Nie raz zdarza się, że nawet ktoś w pełni sprawny, kto nie miał wcześniej do czynienia z jaskiniami, wycofuje się, widząc ciemną przestrzeń pod sobą. To normalne – tłumaczy Łukasz Szwarczyński, pomysłodawca i koordynator działań jaskiniowych. Przemek nie zawahał się jednak ani przez moment. – Kiedy przekroczyliśmy wąski otwór jaskini, poczuł wiat we włosach i powiedział: „Grzejemy na dół!” – relacjonuje Szwarczyński. To właśnie dostanie się do jaskini i sprawne minięcie wąskiego otworu z wózkiem inwalidzkim było najtrudniejsze w całej operacji. Później Przemka czekał powietrzny zjazd przez środek głównej komory jaskini, aż na jej dno. – Gdy zawisnąłem na linie w ciemności, na moment zapomniałem, że mam wózek. To niesamowite uczucie. Na dole jest zupełnie inny świat, przepiękny – mówi Przemek Kowalik. – Ale najważniejszy jest przekaz: każdy z nas może wszystko, jeśli tylko nie zostaniemy sami. Wtedy marzenia się spełniają – dodaje. Przedsięwzięcie zorganizowała kilkuosobowa grupa przyjaciół i znajomych Przemka. W akcję mocno zaangażowali się także strażacy z OSP Olsztyn. - POWER TEAM to 8-osobowa niezależna drużyna. Chcieliśmy pokazać, że wspólnymi siłami, bez sponsorów, można realizować marzenia. Siła ludzi, którzy chcą razem działać w myśl wspólnej idei nie ma sobie równych – podkreśla psycholog Joanna Skorupska-Górska, współorganizatorka wydarzenia. „Stało się możliwe” Trzynaście lat temu, po poważnym wypadku samochodowym, w którym, wskutek przerwania rdzenia kręgowego, Przemek Kowalik został sparaliżowany od pasa w dół, napisał do prezydenta prośbę o zgodę na eutanazję. Nie otrzymał jej. Za to dzięki…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b1418f392b8cf64dea88d69ccfe36cf30dcee52e-5e8595e.jpeg
width: 1296
height: 864

„W protezie na rowerze”. Zamierza pokonać 2016 km, by pomóc innym niepełnosprawnym
type: item
date: 2016-08-01T11:40:26.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: fundacje
subject: niepełnosprawność
subject: pomoc
description: Kamil Misztal, niepełnosprawny sportowiec i założyciel Fundacji Krok do Marzeń zamierza pokonać dystans 2016 km. Wszystko po to, by zebrać środki na zakup nowych protez dla podopiecznych fundacji.
encoded: Pomóc innym Fundacja Legii oraz Fundacja Krok do Marzeń startują z nowym projektem charytatywnym „W protezie na rowerze”. Dzięki niemu możliwe będzie zebranie środków na zakup dwóch nowych protez dla Marcina Kusińskiego i Mateusza Żebrowskiego – podopiecznych Fundacji Amp Active. Marcin Kusiński marzy o specjalnej protezie sportowej, dzięki której będzie mógł nie tylko grać w piłkę, ale także biegać. Natomiast Mateuszowi Żebrowskiemu dynamiczna stopa pozwoli jeździć na rowerze. Koszt wykonania obu specjalistycznych protez przekracza możliwości finansowe każdego z nich – dlatego do walki włączył się Kamil Misztal. - Sam jestem niepełnosprawnym sportowcem, zawodnikiem amp futbolu w barwach Lamparta Warszawa i uwielbiam jeździć na rowerze – opowiada Kamil – Jestem urodzonym optymistą, dlatego wierzę, że uda mi się przejechać 2016 kilometrów i pomóc Marcinowi oraz Mateuszowi w spełnieniu ich sportowych marzeń. To nie pierwszy raz! Nie jest to pierwsza taka inicjatywa Kamila – w 2015 roku zdecydował się przejechać 1000 kilometrów, aby zebrać pieniądze dla 7-letniego Oskara cierpiącego na porażenie mózgowe. - Takie wsparcie jest niezwykle ważne, gdyż pozwala osobom niepełnosprawnym uwierzyć, że także oni mogą spełniać swoje marzenia – na przykład poprzez sport – mówi Patrycja Plewka, psycholog i terapeutka, założycielka Fundacji Amp Active, która sama na co dzień porusza się w protezie. Patrycja od początku zapewnia wsparcie psychologiczne dla Kamila i będzie się nim opiekowała także podczas całej wyprawy. - To właśnie dzięki Patrycji wszystkie trzy fundacje spotkały się przy realizacji projektu „W protezie na rowerze” – mówi Anna Mioduska, Prezes Fundacji Legii. – Fundacja Amp Active powołała do życia klub amp futbolu Lampart Warszawa, w którym grają Kamil, Marcin i Mateusz. Połączyła ich pasja do piłki, która łączy także miliony ludzi na całym świecie. Projekt „W protezie na rowerze”, jego cele i wartości idealnie wpisują się w misję społeczną Legii, szczególnie w roku …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3b271add7446317620c0e9b32cd70839ae0078c7-c1d3f81.jpeg
width: 1999
height: 1333

Sprawdź, gdzie w te wakacje będzie najtaniej
type: item
date: 2016-03-15T15:13:44.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Bartek Michalak
subject: góry
subject: niepełnosprawność
subject: operacja
subject: Sport
subject: wspinaczka
description: Wiemy, dokąd jechać i kiedy zarezerwować noclegi, by uniknąć wysokich cen wiosną i latem 2016.
encoded: ______________________________ Właśnie trwa 10. edycja konkursu TRAVELERY. To najbardziej prestiżowe nagrody podróżnicze. Poznaj nominowanych: View oEmbed on the source website

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e1d67e8e8da9a71bd00f7c7a5b8953538d8b516f-fc6887f.jpeg
width: 1000
height: 727

Człowiek nietoperz: widzi świat za pomocą dźwięków
type: item
date: 2013-09-22T09:00:00.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: echolokacja
subject: Lifestyle
subject: niepełnosprawność
subject: nietoperze
subject: niewidomi
subject: Technologia
subject: Wolny czas
subject: Zdrowie
description: Obserwując z zadziwieniem Daniela Kisha, trudno się nie zadumać, jak wiele niewykorzystanego potencjału skrywa ludzkie ciało
encoded: Kish urodził się z rakiem siatkówki. Aby ratować chłopca, w 13. miesiącu życia usunięto mu oczy. Wkrótce potem zaczął kląskać językiem, co pomagało mu w poruszaniu się. Jako dorosły nawiguje głównie za pomocą echolokacji – jak nietoperz. Jest w tym tak dobry, że może jeździć rowerem po ulicy. Jego organizacja World Access for the Blind uczy innych niewidomych kląskania. Michael Finkel: W jaki sposób działa echolokacja u ludzi? Daniel Kish: Fale dźwiękowe są produkowane przez każde kląsknięcie językiem. Odbijają się od otaczających powierzchni i wracają do moich uszu w postaci cichego echa. Mózg przetwarza te echa w dynamiczne obrazy. To niczym rozmowa z otoczeniem. M.F.: Co widzisz oczyma mózgu, kiedy kląskasz? D.K.: Każde kląsknięcie jest jak niewyraźny błysk. Tworzę trójwymiarowy obraz tego, co mnie otacza z każdej strony w odległości kilkudziesięciu metrów. Z bliska potrafię wykryć słupek o grubości 2 cm. Z odległości pięciu metrów rozpoznaję samochody i krzaki. Natomiast na domy wystarczy mi 50 m. M.F.: Jednak ciągle używasz białej laski. D.K.: Mam problemy z wykrywaniem przedmiotów na niskiej wysokości i nierówności podłoża. M.F.: Jak to jest jeździć na rowerze, wykorzystując echolokację? D.K.: To bardzo ekscytujące, ale wymaga pełnego skupienia i ciągłej koncentracji na akustyce otoczenia. Kląskam wtedy dwa razy na sekundę, czyli znacznie częściej niż normalnie. M.F.: Czy odkrywanie świata w ten sposób jest niebezpieczne? D.K.: Wielu ludzi żyje w strachu przed niebezpieczeństwami zagrażającymi ich życiu i zdrowiu, które w dużej mierze są wymyślone. Pomimo mojej namiętności do wspinania się na wszystko jako dziecko, nigdy nie złamałem żadnej kości. M.F.: Jak trudne jest nauczanie echolokacji innych niewidomych? D.K.: World Access nauczył blisko tysiąc osób z ponad 30 krajów. Wielu było zaskoczonych tym, jak szybko robili postępy. Osobiście wierzę, że zdolność echolokacji jest ukryta gdzieś w nas – być może człowiek pierwotny wykorzystywał ją, gdy nie istniało j…

daniel-kish-33aeed5.jpeg
width: 3600
height: 2400

„Dolina Słońca” wg Edzia
type: item
date: 2010-02-24T08:00:00.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: anna dymna
subject: fundacja mimo wszystko
subject: niepełnosprawność
subject: pomoc
subject: Społeczeństwo
description: W Radwanowicach pod Krakowem powstaje „Dolina Słońca”, Ośrodek Rehabilitacyjno-Terapeutyczny dla 200 osób niepełnosprawnych intelektualnie. Takich jak Edzio…
encoded: Mówią na mnie Edziu. Lubię to. Mam ciemne włosy i piwne oczy. Pewnie po mamie, albo po tacie – nie wiem. Od dziecka mieszkam w domach pomocy społecznej. Nie pamiętam, ile ich było, w ogóle mało pamiętam. Ważne rzeczy są spisywane w urzędowych zeszytach. W jednym z nich odnotowano, że w 2001 r. trafiłem do Schroniska im. Brata Alberta w Radwanowicach. Zamieszkałem w pokoju z Józiem. Moje ulubione pory roku to: wiosna, lato, jesień i zima. Lubię wycieczki, panią Tereskę, która jest moją wychowawczynią, galaretkę z truskawkami, mleczną czekoladę, rosół i pomidorówkę. Józio, z którym mieszkam, jest dużo starszy ode mnie i potrzebuje pomocy. Trzeba mu podać ubranie, założyć buty, kurtkę i czapkę. Cieszę się, że mogę to robić. Z naszego pokoju widać wzgórza i małe domki w Rudawie, ale ja nie wiem, co to za miejsce. Wielu rzeczy nie wiem. Niektórzy mówią, że każdy dzień w schronisku wygląda podobnie: koło 7 pobudka, o 7.30 śniadanie, od poniedziałku do piątku od 8 do 15 są warsztaty, potem obiad, powrót do pokoju, drzemka, świetlica, spacer, sen… Ale to akurat nieprawda. Bo ciągle coś nowego się wydarza. W poniedziałki, wtorki, środy, czwartki i piątki chodzę na Warsztaty Pani Ani Dymnej, ale tego nie wiem. Wiem tylko, że jest mi tam dobrze. Mogę siedzieć przy oknie i układać budowle z klocków, heblować deski, rysować. Jeśli nie przyjdę moje miejsce zostanie puste, ktoś to zauważy i zapyta „dlaczego dzisiaj nie ma Edzia?”. Gdybym umiał ładnie mówić albo pisać, to może tak bym wam o sobie opowiedział. Ale nie umiem. Mimo, że mam już 38 lat. Pani, która to napisała patrzyła mi głęboko w oczy. Pytała o różne rzeczy, a ja mówiłem szczerze, że jestem Edzio, że lubię Józia i biegi, i zimę… Nie wiem, czy mnie zrozumiała. Nie wiem, czy wy to zrozumiecie. Nie umiem ciekawie opowiadać, liczyć, ani sam iść na zakupy. Aby żyć, potrzebuję pomocy innych ludzi. To oni zdobywają to, czego potrzebuję, dbają o to, abym miał co jeść, gdzie spać, spędzać święta i poniedziałki. Ludzie, którzy …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6ff34aacee226f23e993a0b9cf3bb21b9446dd5f-fe29398.jpeg
width: 1789
height: 1181