National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-06-27T07:17:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Historia ukryta w dziurawych czaszkach gęsi. Odkrycie z niemieckiej latryny zaskoczyło badaczy
items: Sekrety jaskini w Bawarii. Naukowcy odkryli, jak rosły neandertalskie niemowlęta
items: Oceanarium, które pozwala zajrzeć w głąb Bałtyku i Atlantyku
items: Akwizgran – cesarskie miasto Karola Wielkiego i historyczna stolica koronacji
items: Augsburg pamięta czasy cesarzy. Dziś łączy renesans i nowoczesność
items: Jak wyglądał kościół, w którym występował Bach? AI przywraca historię
items: Tajemnica sprzed 4000 lat. Dlaczego mężczyzna spoczął w komorze pieca?
items: Nie taki Nosferatu straszny, jak go malują. Dlaczego pająk Zoropsis spinimana w ogóle nie powinien nas martwić?
items: Rydwanem w zaświaty. Archeolodzy przebadali wyjątkowy grób celtyckiego wojownika
items: Zamalowana historia. Jak nazistowski malarz próbował ukryć swoją przeszłość?
items: Humbak Timmy zaskakuje nawet po śmierci. Niespodzianka i nowa fala kontrowersji po sekcji zwłok
items: Düsseldorf zachwyca kontrastami. To miasto tradycji i nowoczesności
items: Poczdam zachwyca historią i architekturą. To miasto wielu epok
items: Patchworkowe rodziny sprzed pięciu tysiącleci. Taki typ relacji to żadna nowość
items: Od powojennych ruin do światowej czołówki – niezwykła historia berlińskiego zoo
items: Wygląda jak plan „Diuny” i jest prawie zupełnie pusta. Największa plaża Europy wcale nie leży na południu
items: Rostock – portowe miasto nad Bałtykiem z hanzeatycką historią
items: Wielki powrót do „Matki wszystkich bibliotek”. Odnaleziono zaginiony manuskrypt
items: Humbak Timmy nie żyje. Empatia sprzeczna z naukową wiedzą mu nie pomogła
items: Obwód królewiecki ma europejskie korzenie. Dziś jest rosyjską eksklawą
items: Fryderyk II stworzył kameralny azyl. Dziś Sanssouci to klejnot europejskiego rokoko
items: Łosie zostały całkowicie wytępione w Niemczech. Dzięki Polsce wracają
items: Prywatne zapiski średniowiecznego kupca. Archeolodzy odkryli jego notes w... latrynie
items: „Europejskie Malediwy” podbijają serca podróżników. To hit na lato niedaleko Polski
items: Gdzie jest humbak Timmy? Skandal na koniec kontrowersyjnej akcji ratunkowej

Historia ukryta w dziurawych czaszkach gęsi. Odkrycie z niemieckiej latryny zaskoczyło badaczy
type: item
date: 2026-06-27T07:16:27.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: archeologia
subject: handel zwierzętami
subject: niemcy
subject: ptaki
subject: udomowienie
description: Archeolodzy odkryli szczątki rzadkich gęsi, które przed wiekami mogły zdobić dwory i majątki lokalnych elit. Wyniki badań pokazują, jak wcześnie człowiek zaczął kształtować wygląd zwierząt według własnych upodobań.
encoded: Pozostałości zwierząt znajdowane podczas wykopalisk archeologicznych często pozwalają odtworzyć dietę, gospodarkę i codzienne życie dawnych społeczności. Czasem jednak dostarczają informacji znacznie dziwniejszych. Tak stało się w przypadku szczątków czterech gęsi odkrytych w XVII-wiecznej latrynie na terenie Brandenburgii. Analiza kości wykazała, że należały one do rzadkiej odmiany ptaków hodowanych ze względu na nietypowy wygląd. Odkryto kości czubatych gęsi Badacze opisali swoje odkrycie na łamach czasopisma naukowego „International Journal of Paleopathology”. Kości ptaków odnaleziono podczas prac archeologicznych prowadzonych w latach 2021–2023 w miejscowości Flecken Zechlin w Brandenburgii. Badania towarzyszyły renowacji historycznego budynku stojącego nad jeziorem Schwarzer See. Miejsce to przez setki lat było związane z lokalnymi elitami. Należało do cystersów, chrześcijańskich biskupów i przedstawicieli arystokracji. W XVII wieku funkcjonowała tu rezydencja wykorzystywana między innymi jako dwór myśliwski. Wśród setek odnalezionych szczątków zwierzęcych naukowcy natrafili na cztery wyjątkowo dobrze zachowane czaszki gęsi domowych. Wszystkie pochodziły z osadów wypełniających XVII-wieczny szyb latrynowy. Choć początkowo nie wydawały się szczególnie interesujące, dokładniejsze oględziny ujawniły osobliwe zmiany w budowie czaszki. W okolicy kości ciemieniowych znajdowały się otwory o różnej wielkości, które nie były wynikiem uszkodzeń pośmiertnych. U jednego z osobników otwór miał około 15 mm średnicy i obejmował znaczną część sklepienia czaszki. Gęsi czubek to sprawa człowieka Autorzy badania podkreślają, że kości nie nosiły śladów działania ognia, obróbki rzeźniczej ani uszkodzeń spowodowanych przez zwierzęta. Krawędzie otworów były gładkie, a ich wygląd wskazywał, że zmiany powstały jeszcze za życia ptaków. To naprowadziło badaczy na trop rzadkiej cechy spotykanej u niektórych ras drobiu. Chodzi o tzw. czubatość, czyli mutację powodującą powstawanie charakte…

FABRIC-KOLAZ-32-9feea33.jpg
width: 1350
height: 900

Sekrety jaskini w Bawarii. Naukowcy odkryli, jak rosły neandertalskie niemowlęta
type: item
date: 2026-06-23T08:39:27.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: archeologia
subject: bawaria
subject: dzieci
subject: kości
subject: neandertalczycy
subject: niemcy
subject: odkrycia archeologiczne
description: Jak wyglądało życie i zdrowie najmłodszych neandertalczyków? Najnowsze badania ujawniają, że ich rozwój w łonie matki był zaskakująco podobny do naszego. Odkryto również ślady dawnych chorób.
encoded: Neandertalczycy (Homo neanderthalensis) od lat budzą emocje jako gatunek, który dzielił Europę z ludźmi współczesnymi przez tysiące lat. Na temat naszych kuzynów wiemy coraz więcej. Jednak rozwój najmłodszych osobników pozostawał w dużej mierze białą plamą ze względu na rzadkość występowania szczątków dziecięcych w zapisie kopalnym. Dlatego międzynarodowy zespół naukowców, m.in. Uniwersytetu Friedricha-Alexandra w Erlangen i Norymberdze (FAU) pod przewodnictwem prof. Thorstena Uthmeiera postanowił zbadać to zagadnienie. Projekt był finansowany m.in. przez National Geographic Society, a wyniki opublikowano na łamach czasopisma „Royal Society Open Science”. Szczątki z bawarskiej jaskini Jaskinia Sesselfelsgrotte w Bawarii jest jednym z najważniejszych stanowisk związanych z pobytem neandertalczyków w Europie. To tam archeolodzy znaleźli szczątki trzech młodych osobników. Znaleziska te datowano na okres między 90 a 50 tysięcy lat temu. Są to fragmenty kości neandertalczyka w wieku okołoporodowym oraz dwa zęby mleczne należące do starszych przedstawicieli gatunku. Uwagę badaczy przykuły szczątki należące zapewne do płodu – oszacowano, że miał 8–9 miesięcy. Takie znaleziska są arcyrzadkie i dają wgląd we wczesną fazę życia neandertalczyków. Wirtualna mikroanatomia. Nowa metoda Międzynarodowy zespół badawczy wykorzystał nieinwazyjną metodę mikrotomografii komputerowej (micro-CT), aby stworzyć trójwymiarowe obrazy wewnętrznej struktury kości i zębów. Ta „wirtualna mikroanatomia” pozwala analizować tkankę kostną na poziomie komórkowym, zachowując dowody aktywności żywych komórek sprzed tysiącleci. Badacze mogli ocenić unaczynienie i mineralizację tkanek bez konieczności niszczenia kruchych skamieniałości. Dzięki temu możliwe stało się porównanie mikrostruktury neandertalskiego noworodka z danymi dotyczącymi współczesnych niemowląt naszego gatunku oraz innych znalezisk neandertalskich. Co się okazało? Jak rosło neandertalskie niemowlę? Wyniki badań kości osobnika w wieku oko…

shutterstock2202338527-ec88709.jpg
width: 3333
height: 2222

Oceanarium, które pozwala zajrzeć w głąb Bałtyku i Atlantyku
type: item
date: 2026-06-21T11:03:32.000Z
creator: Marzena Wardyn-Kobus
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: atrakcje turystyczne
subject: biologia
subject: morze bałtyckie
subject: morze północne
subject: niemcy
subject: ocean atlantycki
subject: oceany
description: Oceanarium w Stralsundzie pozwala zajrzeć pod powierzchnię Bałtyku i północnego Atlantyku, pokazując świat, którego na co dzień nie widać z plaży czy molo. Choć Morze Bałtyckie wydaje się dobrze znane mieszkańcom Europy Środkowej, większość procesów zachodzących pod wodą pozostaje dla nas niewidoczna. Ozeaneum pokazuje, jak różnorodne i złożone są ekosystemy północnych mórz oraz organizmy żyjące pod powierzchnią wody.
encoded: Spis treści: Ozeaneum w Stralsundzie – nowoczesna wizytówka miasta Nauka o morzu dla każdego Czy warto odwiedzić Ozeaneum? Nowoczesne oceanarium w Stralsundzie należy do największych obiektów tego typu w Europie. Jest jedną z czterech placówek Niemieckiego Muzeum Morza w Stralsundzie i łączy funkcję akwarium, centrum edukacyjnego oraz muzeum nauki, prezentując świat północnych mórz. Dla turystów odwiedzających północne Niemcy jest to jedna z najciekawszych atrakcji regionu Meklemburgia-Pomorze Przednie. Ozeaneum w Stralsundzie – nowoczesna wizytówka miasta Ozeaneum w Stralsundzie znajduje się na terenie dawnego portu, tuż przy historycznym centrum hanzeatyckiego miasta. Lokalizacja nie jest przypadkowa. Stralsund od wieków związany był z morzem, handlem i żeglugą, dlatego nowoczesne oceanarium doskonale wpisuje się w tożsamość miasta. Budynek został otwarty dla zwiedzających w lipcu 2008 roku. Projekt przygotowała pracownia architektoniczna Behnisch, Behnisch & Partner. Architekci stanęli przed trudnym zadaniem. Obiekt musiał być nowoczesny, a jednocześnie nie mógł zakłócać panoramy starego miasta wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Efektem jest charakterystyczna bryła przypominająca białe, morskie formacje wyrastające z nabrzeża. Dzięki swojej architekturze oceanarium stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych współczesnych budynków nad niemieckim Bałtykiem. Jedno z największych oceanariów w Europie Skala obiektu robi wrażenie już na etapie liczb. Ozeaneum dysponuje dziesiątkami dużych akwariów o łącznej pojemności około sześciu milionów litrów wody. W zbiornikach prezentowane są tysiące organizmów reprezentujących ekosystemy Morza Bałtyckiego, Morza Północnego i północnego Atlantyku. W przeciwieństwie do wielu oceanariów skupiających się na egzotycznych rafach koralowych, placówka w Stralsundzie koncentruje się przede wszystkim na morzach północnej Europy. Dzięki temu zwiedzający mogą poznać środowiska, które geograficznie są znacznie bliższe mie…

Straslund-70a4be8.jpg
width: 2133
height: 1200

Akwizgran – cesarskie miasto Karola Wielkiego i historyczna stolica koronacji
type: item
date: 2026-06-21T09:26:16.000Z
creator: Marzena Wardyn-Kobus
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: miasta
subject: niemcy
subject: zabytki
description: Akwizgran od stuleci odgrywa istotną rolę w historii zachodnich Niemiec. Leży w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia, tuż przy granicy z Belgią i Holandią. Początki miasta sięgają czasów rzymskich. Osada funkcjonowała wówczas pod nazwą Aquae Granni i rozwijała się jako uzdrowisko wykorzystujące gorące źródła siarkowe. Wody termalne szybko stały się jednym z największych atutów tego miejsca.
encoded: Spis treści: Czy Aachen i Akwizgran to to samo? Stolica Karola Wielkiego i miejsce koronacji królów Najciekawsze zabytki i muzea Akwizgranu Termy i uzdrowiskowy charakter miasta CHIO Aachen – jeden z najważniejszych festiwali jeździeckich świata Akwizgran jako liczący się ośrodek akademicki Pierwsze wzmianki o Akwizgranie pochodzą z drugiej połowy VIII wieku i wiążą się z Pepinem Małym. Władca szczególnie cenił lokalne źródła termalne, jednak prawdziwy rozkwit miasta nastąpił za panowania jego syna, Karola Wielkiego. Czy Aachen i Akwizgran to to samo? Tak, Aachen i Akwizgran to nazwy tego samego miasta. „Aachen” jest nazwą niemiecką, natomiast „Akwizgran” to polski odpowiednik używany od wielu stuleci. W innych językach również funkcjonują własne wersje tej nazwy, między innymi francuskie Aix-la-Chapelle czy niderlandzkie Aken. Źródłem wszystkich tych nazw są rzymskie określenia Aquae Grani lub Aquisgranum odnoszące się do gorących źródeł termalnych oraz celtyckiego bóstwa uzdrowień Granusa. Z biegiem czasu nazwy ewoluowały w różnych językach Europy. Współcześnie w Niemczech oficjalnie używa się nazwy Aachen, jednak w języku polskim nadal powszechnie stosowany jest Akwizgran. Dotyczy to zwłaszcza tekstów historycznych, turystycznych i edukacyjnych związanych z Karolem Wielkim oraz dawnym Świętym Cesarstwem Rzymskim. Stolica Karola Wielkiego i miejsce koronacji królów Karol Wielki uczynił Akwizgran swoją główną siedzibą. Wzniesiony za jego panowania kompleks pałacowy stał się jednym z głównych centrów politycznych średniowiecznej Europy. To właśnie wtedy powstała kaplica pałacowa, która do dziś stanowi najstarszą część miejscowej katedry. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/karol-wielki-to-analfabeta-ale-wlasnie-jemu-europa-zawdziecza-pierwszy-renesans-kim-byl-cesarz-frankow-fot-sascha-schuermann-getty-images-a706383.jpg" width="1024" height="682" alt="Karol Wielki to analfabeta, ale właśnie jemu Europa zawdzięcza pierwszy re…

akwizgran-b6c1926.jpg
width: 1800
height: 1200

Augsburg pamięta czasy cesarzy. Dziś łączy renesans i nowoczesność
type: item
date: 2026-06-21T08:01:29.000Z
creator: Artur Białek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: atrakcje turystyczne
subject: miasta
subject: niemcy
subject: zabytki
description: Augsburg, miasto o ponad dwutysiącletniej historii, to bez wątpienia jeden z najciekawszych punktów na mapie współczesnej Bawarii. Dzięki strategicznej lokalizacji, miasto to już na początku naszej ery stanowiło ważny ośrodek, zarówno w kontekście politycznym, jak i gospodarczym. Obecnie z powodzeniem łączy status nowoczesnego centrum przemysłowo-naukowego z bogatą ofertą turystyczną, docenioną przez UNESCO.
encoded: Spis treści: Strategiczna lokalizacja na przedgórzu alpejskim Od Augusta Vindelicorum do miasta pokoju religijnego Miejski system gospodarki wodnej Perły augsburskiej architektury Antyczne świadectwo rzymskiej potęgi, renesansowe centrum świata finansów i pionier zrównoważonej gospodarki wodnej – Augsburg to miasto o niezwykle bogatej historii. To właśnie tam narodził się wczesny kapitalizm, a idee religijnego pokoju i społecznej odpowiedzialności są pielęgnowane do dziś. Tamtejszy system wodny stanowi namacalny dowód na to, że mieszkańcy Augsburga już pięćset lat temu potrafili zarządzać zasobami naturalnymi w sposób, który do dziś budzi podziw. Strategiczna lokalizacja na przedgórzu alpejskim Augsburg, stolica rejencji Szwabia, znajduje się w południowo-zachodniej Bawarii. To trzeci pod względem liczby ludności ośrodek w regionie, ustępujący jedynie Monachium i Norymberdze. Miasto usytuowane u podnóża Alp (na przedgórzu alpejskim na wysokości 494 m n.p.m.), rozpościera się w widłach rzek Lech i Wertach. W praktyce są one czymś więcej niż tylko elementami krajobrazu. Mówimy tu o fundamentach, na których zbudowano dobrobyt całego ośrodka. Od Augusta Vindelicorum do miasta pokoju religijnego Miasto, jako rzymski obóz wojskowy, zostało założone w 15 roku p.n.e., przez Druzusa i Tyberiusza, pasierbów cesarza Oktawiana Augusta, z polecenia samego władcy. Nazwa Augusta Vindelicorum oddawała cześć imperatorowi i odnosiła się do lokalnego plemienia Windelików. Strategiczne położenie przy ujściu rzek alpejskich sprawiło, że już w II wieku n.e. osada stała się stolicą rzymskiej prowincji Recja. Dziedzictwo antyczne jest w mieście wciąż żywe, a fontanna z figurą cesarza Augusta na centralnym placu przypomina o imperialnych początkach. Po upadku cesarstwa zachodniorzymskiego Augsburg nie stracił na znaczeniu. W VI stuleciu stał się siedzibą biskupstwa, co uczyniło go kluczowym ośrodkiem religijnym w państwie Franków. Rok 955 zapisał się w historii bitwą nad rzeką Lech, gdzie k…

Augsburg-2c52752.jpg
width: 1800
height: 1200

Jak wyglądał kościół, w którym występował Bach? AI przywraca historię
type: item
date: 2026-06-18T12:40:27.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: kościoły
subject: muzyka
subject: niemcy
subject: sztuczna inteligencja
subject: zabytki
description: Zapomnijcie o klasycystycznym wystroju tej świątyni. Nikolaikirche, czyli kościół św. Mikołaja w Lipsku, w czasach Jana Sebastiana Bacha był architektonicznym patchworkiem. Nowa symulacja komputerowa pozwala nam wejść w rolę XVIII-wiecznego wiernego i poczuć atmosferę nabożeństw, podczas których mistrz baroku wykonywał swoje utwory.
encoded: Kościół św. Mikołaja (Nikolaikirche) w Lipsku jest nie tylko perłą architektury, ale przede wszystkim miejsce o fundamentalnym znaczeniu dla historii muzyki. To właśnie tutaj, w latach 1723–1750, swoją misję kantora i organisty wypełniał Jan Sebastian Bach. Świątynia ta była świadkiem prawykonań jego najważniejszych dzieł, takich jak „Pasja według św. Jana”, „Oratorium na Boże Narodzenie” czy liczne kantaty lipskie. Kościół, którego już nie ma Współczesny wygląd wnętrza Nikolaikirche, z jego charakterystycznymi kolumnami, to efekt klasycystycznej przebudowy przeprowadzonej przez Johanna Carla Friedricha Dauthe w latach 1784–1797. Na szczęście do naszych czasów zachowały się plany, ryciny i opisy sprzed przebudowy. Za czasów Bacha świątynia wyglądała inaczej. Była świadkiem licznych przebudów, dlatego obrosła różnymi elementami z wielu epok. Takie „patchworkowe” wnętrza Bach oglądał niemal codziennie. Innowacja w służbie historii Historyczne informacje o wnętrzu świątyni posłużyły do powstania projektu mającego na celu stworzenie wirtualnej rekonstrukcji. Jest to efekt interdyscyplinarnej współpracy prof. Alexandra Grychtolika (muzykologa i badacza Bacha), prof. Paula Zalewskiego (eksperta w dziedzinie konserwacji zabytków z Uniwersytetu Viadrina) oraz firmy Arte4D. Głównym celem było stworzenie precyzyjnego modelu 3D, który oddaje stan wnętrza z początków działalności Bacha w Lipsku, czyli z lat 20. XVIII wieku. Sztuczna inteligencja w roli architekta Kluczowym elementem projektu było wykorzystanie nowoczesnych technologii. Prof. Paul Zalewski podkreślił, że przy generowaniu złożonych modeli 3D i licznych detali wizualnych zastosowanie sztucznej inteligencji pozwoliło zaoszczędzić czas. Mimo dużego wsparcia technologicznego naukowcy zaznaczają, że to człowiek nadal odgrywał decydującą rolę w interpretacji źródeł historycznych i nadzorowaniu procesu tworzenia „cyfrowego bliźniaka” kościoła. Akustyka i realia pracy kantora Model pozwala ocenić nie tylko przestrzeń dos…

newsimage423497-cc1870b.jpg
width: 1500
height: 1500

Tajemnica sprzed 4000 lat. Dlaczego mężczyzna spoczął w komorze pieca?
type: item
date: 2026-06-17T07:41:27.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: archeologia
subject: grobowce
subject: niemcy
subject: odkrycia archeologiczne
subject: pradzieje
description: Podczas budowy linii energetycznej archeolodzy natrafili na niezwykłe znalezisko. W pradziejowym piecu, zamiast w grobie, spoczął młody mężczyzna. Ślady na jego czaszce sugerują brutalny koniec. Czy to zapomniana zbrodnia sprzed tysiącleci, a może element krwawego rytuału?
encoded: Do tego znaleziska doszło w czasie szeroko zakrojonych prac poprzedzających budowę linii energetycznej SuedOstLink w kraju związkowym Saksonia-Anhalt. Jest to region położony we wschodniej części Niemiec. Wzgórze o długiej historii Miejsce, w którym dokonano odkrycia, od tysiącleci przyciągało uwagę prehistorycznych społeczności. Już około 6000 lat temu wzniesiono tam monumentalny kurhan o wysokości 15 metrów, skrywający drewnianą komorę grobową Kilka stuleci później ludzie otoczyli to wzgórze potrójnym systemem wałów i rowów, tworząc przestrzeń dla skomplikowanych ceremonii. Znalezione w głębokich jamach szczątki spalonych domów oraz kości ludzi i zwierząt sugerują, że przez wieki było to miejsce o charakterze sakralnym i rytualnym. Najnowsze znalezisko pochodzi sprzed „zaledwie” 4–5 tysięcy lat. Nietypowe miejsce ostatecznego spoczynku Odkrycie datowane jest na okres istnienia społeczności kultury ceramiki sznurowej, czyli lata między 2900 a 2050 p.n.e. Archeolodzy odkryli szczątki mężczyzny, który w chwili śmierci miał około 25 lat. Najbardziej uderzający jest fakt, że jego ciało nie spoczęło w typowym grobie, lecz w pradziejowym piecu składającym się z dwóch połączonych podziemnych komór. Jest to sytuacja niemal niespotykana, gdyż tego typu obiekty gospodarcze zazwyczaj znajdowane są całkowicie puste. Co wiadomo o grobie? Lokalizacja pochówku jest co prawda nietypowa, to sam sposób ułożenia zmarłego ściśle odpowiada rygorystycznym zasadom kultury ceramiki sznurowej. Mężczyzna spoczął w pozycji embrionalnej na prawym boku, z twarzą skierowaną na południe, co było standardem dla pochówków męskich w tej epoce. Badacze zwrócili jednak uwagę na nienaturalne przesunięcie górnej części ciała. Może to wskazywać, że zmarłego złożono na warstwie materiału organicznego – np. skórach czy tkaninach – która po rozkładzie spowodowała osunięcie się kości. Ślady przemocy na kościach Badacze dostrzegli na czaszce mężczyzny urazy. Czy mamy do czynienia z ofiarą pradziejowego morde…

shutterstock2570372919-d21ac45.jpg
width: 8192
height: 5461

Nie taki Nosferatu straszny, jak go malują. Dlaczego pająk Zoropsis spinimana w ogóle nie powinien nas martwić?
type: item
date: 2026-06-10T11:45:33.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: gatunki
subject: inwazja
subject: niemcy
subject: pająki
subject: polska
description: Media alarmują o ekspansji pająka Nosferatu w Niemczech, w 2023 roku stwierdzono go także w Polsce. Choć jego wampiryczna nazwa i rozmiary budzą niepokój, ten przybysz z południa jest zupełnie niegroźny. W naszym kraju dużo częściej występują znacznie groźniejsze pająki.
encoded: W przestrzeni publicznej pojawiły się alarmujące informacje o rozprzestrzenianiu się groźnego pająka Nosferatu w Niemczech. Jego zasięg występowania faktycznie rozszerza się w Europie, ale nie ma w tym nic niezwykłego. Zmiany klimatyczne powodują wiele zawirowań w dotychczasowych zasięgach wielu gatunków. Co więcej – pająk Nosferatu był już stwierdzony także w Polsce. Alarmujące informacje o tym, że jest groźny i jadowity nie mają wiele wspólnego z prawdą. Owszem, jest jadowity – jak prawie wszystkie pająki – ale jego ewentualne ugryzienie jest zupełnie niegroźne, chyba że ktoś jest silnie uczulony. W Polsce znacznie częściej występują inne, bardziej jadowite i niebezpieczne gatunki pająków. Pająk Nosferatu rozprzestrzenia się w Niemczech O triumfalnym pochodzie pająka Nosferatu przez Niemcy poinformowała niedawno niemiecka organizacja ochrony przyrody NABU. Ogólnokrajowa akcja zgłoszeniowa, w której wzięły udział dziesiątki tysięcy osób, potwierdziła już obecność tego pająka we wszystkich krajach związkowych. Wiele zgłoszeń napłynęło znad Bałtyku, z wysp Rugia i Uznam. Tej wiosny do NABU napłynęło ponad 2,5 tysiąca zgłoszeń obserwacji pająka Nosferatu – to prawdziwy wysyp. Świadczy o licznej, zadomowionej populacji, rozprzestrzeniającej się w środowisku. Taka ilość zgłoszeń wyklucza przypadkowe pojawy, np. związane z transportem roślin z innych krajów. Pająk Nosferatu: opis gatunku Tak zwany pająk Nosferatu (Zoropsis spinimana) nie ma polskiej nazwy. Wampiryczny przydomek zupełnie nie ma związku z jego zwyczajami ani jakimkolwiek zagrożeniem – czarny wzór na jego odwłoku skojarzył się komuś z sylwetką najsłynniejszego filmowego wampira. Zoropsis spinimana został po raz pierwszy opisany w 1820 roku. Jego zasięg obejmuje prawie całą Europę, z wyjątkiem jej północnej części. Jest gatunkiem synantropijnym, czyli nierozerwalnie związanym z obecnością człowieka. To pająk drapieżny, aktywnie polujący na owady i inne pająki, nie tworzący pajęczyn. Jak na polskie warunki je…

pajak-nosferatu-b7c55e2.jpg
width: 4645
height: 3484

Rydwanem w zaświaty. Archeolodzy przebadali wyjątkowy grób celtyckiego wojownika
type: item
date: 2026-06-10T09:45:10.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: archeologia
subject: celtowie
subject: grobowce
subject: niemcy
subject: odkrycia archeologiczne
description: Złota biżuteria i etruska ceramika towarzyszyły w ostatniej drodze celtyckiemu wojownikowi. W niemieckiej Hesji archeolodzy odkryli jego spektakularny grób. Pochowano go wraz z jego powozem – takie znaleziska to prawdziwa rzadkość.
encoded: Kultura celtycka do dzisiaj fascynuje. Lud ten zajmował duże obszary Europy Zachodniej i Środkowej w I tysiącleciu p.n.e. Celtowie zamieszkiwali również tereny obecnej Polski od ok. 400 do ok. 120 r. p.n.e. Najwięcej dowodów na to pochodzi z południa naszego kraju. Wśród nich jest najstarsza znana z Polski kostka do gry. Tymczasem niemieccy archeolodzy ogłosili ważne znalezisko związane z tą społecznością, dokonane w regionie Hesji. Pochodzi z wczesnego okresu lateński przypadającego w przybliżeniu na lata 450–250 p.n.e. Energia słoneczna „odkrywa” pradzieje Do tego znaleziska doszło w Bad Camberg podczas badań poprzedzających budowę farmy fotowoltaicznej. Zespół firmy SPAU GmbH przeprowadził prace w ciągu zaledwie dwóch tygodni, co pozwoliło na sprawne zabezpieczenie znaleziska bez wstrzymywania inwestycji. Wykopaliska były poprzedzone badaniami geofizycznymi, dzięki temu archeolodzy wiedzieli, że coś ważnego skrywa się pod ziemią. Nie spodziewali się jednak natrafić na tak bogato wyposażony grób. Złoto, broń i etruskie wpływy Wnętrze grobu skrywało przedmioty świadczące o niezwykłym bogactwie zmarłego. Odnaleziono masywną złotą biżuterię o prostej formie oraz pozostałości oręża. Wyjątkowym znaleziskiem jest etruskie naczynie z brązu o charakterystycznym wylewie, będące luksusowym importem z Półwyspu Apenińskiego, czyli dzisiejszych Włoch. Obecność takich przedmiotów dowodzi, że celtyckie elity z regionu Taunus brały czynny udział w dalekosiężnej wymianie handlowej z basenem Morza Śródziemnego. Naukowcy wykonali zdjęcia rentgenowskie oraz tomografię komputerową (CT) wydobytych bloków ziemi. Skany te ujawniły obecność kolejnych darów grobowych, które nie zostały jeszcze wydobyte. Oznacza, to że lista uzbrojenia może zostać rozszerzona w toku dalszych badań. Pochówek z własną „bryką” Kluczowym elementem odkrycia jest obecność dwukołowego pojazdu – wozu pełniącego funkcję rydwanu. W grobie zidentyfikowano żelazne obręcze kół, okucia piast oraz nakładki na osie wykonan…

celtowie-08aa6e4.jpg
width: 1575
height: 1050

Zamalowana historia. Jak nazistowski malarz próbował ukryć swoją przeszłość?
type: item
date: 2026-06-10T08:00:01.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: II wojna światowa
subject: Naziści
subject: niemcy
subject: obrazy
subject: sztuka
description: Po II wojnie światowej wielu niemieckich artystów chciało zapomnieć o swojej przeszłości. Malarz Erich Mercker postanowił ją po prostu zamalować. Dziś naukowcy odkryli, dzięki zastosowaniu ultranowoczesnej technologii, nazistowskie symbole na jego dziele. To opowieść o tym, jak nauka demaskuje próby retuszowania historii.
encoded: Sztuka jest bardzo często na usługach reżimów. Tak samo było w przypadku nazistowskich Niemiec. Erich Mercker (1891–1973) był malarzem, którego losy splatają się z tragiczną historią XX wieku. Jego specjalnością były krajobrazy przemysłowe i place budowy, co idealnie wpisywało się w estetykę nazistowskiej modernizacji. Mercker był samoukiem, ale mimo to odniósł oszałamiający sukces w dobie III Rzeszy. W latach 1933–1945 namalował kilka dzieł zawierających symbolikę nazistowską, w tym „Die Stätte des 9. November” (Miejsce 9 listopada), przedstawiający monachijski pomnik Feldherrnhalle upamiętniający nieudany zamach stanu NSDAP w 1923 roku. To właśnie to dzieło stało się celem nietypowych badań. Ślubny podarunek Dr. Thomas Schuhbauer, producent i twórca filmowy, odkrył ten obraz w swoim domu rodzinnym. Był w posiadaniu jego rodziny od dziesięcioleci, ponieważ został podarowany jego rodzicom jako prezent ślubny w 1966 roku. Dzieło wzbudziło jego zainteresowanie, gdyż mimo przedstawienia powojennej flagi Bawarii, widoczna na nim była górna część pomnika, który został zniszczony natychmiast po kapitulacji III Rzeszy. Dodatkowo na krawędziach flagi dostrzeżono czerwone ślady farby, co sugerowało istnienie innej warstwy pod spodem. Ruszyły badania specjalistyczne, których wyniki opublikowano na łamach czasopisma „npj Heritage Science”. Co skrywają warstwy? Aby sprawdzić, co kryje się pod powierzchnią obrazu, zawiązano interdyscyplinarną współpracę. Kluczową rolę odegrała dr Ioanna Mantouvalou, fizyczka z Berlina i ekspertka od fluorescencji rentgenowskiej (XRF). Metoda ta pozwala na identyfikację składu chemicznego pigmentów bez uszkadzania płótna. Promienie rentgena przenikają przez warstwy farby na głębokość kilku milimetrów, wzbudzając atomy różnych pierwiastków. Dzięki temu naukowcy mogli „przejrzeć” obraz i zmapować rozmieszczenie substancji, których Mercker użył przed laty, a które później – jak się okazało – celowo ukrył. Pod błękitem kryje się czerwień Wyniki anali…

FABRIC-KOLAZ-32-58f3f04.jpg
width: 1575
height: 1050

Humbak Timmy zaskakuje nawet po śmierci. Niespodzianka i nowa fala kontrowersji po sekcji zwłok
type: item
date: 2026-06-09T06:50:47.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: akcja ratunkowa
subject: dania
subject: niemcy
subject: wieloryby
description: Sekcja zwłok humbaka Timmy'ego na duńskiej wyspie Anholt przyniosła sensację: wieloryb, którego uznawano za silnego samca, okazał się samicą. Jak mogło dojść do tak wielkiej pomyłki? Informacja ta wywołała kolejną falę krytyki wobec wcześniejszej inicjatywy ratunkowej na Bałtyku.
encoded: Przez wiele tygodni naukowcy, politycy oraz opinia publiczna byli zapewniani, że ratowany w rejonie Morza Bałtyckiego i Północnego wieloryb to młody samiec. To, że okazał się jednak samicą, jest wielką niespodzianką. Odkrycie wywołało kolejną już falę pytań o rzetelność przekazywanych wcześniej informacji oraz podstawy decyzji podejmowanych podczas akcji ratunkowej. Sekcja na plaży i wielka niespodzianka Wieloryb, który wiosną utknął najpierw w okolicy Niendorfu, a później wyspy Poel, został ostatecznie przetransportowany na pełne morze w ramach prywatnej akcji ratunkowej. Po wypuszczeniu zwierzę szybko umarło i dryfowało w kierunku duńskiej wyspy Anholt, gdzie zidentyfikowano je dzięki numerom seryjnym nadajnika GPS. W czwartek 4 czerwca, specjaliści z Uniwersytetu w Kopenhadze podjęli się sekcji rozkładających się i napuchniętych już zwłok wieloryba, z których najpierw musiano odprowadzić grożące wybuchem gazy. Ku zaskoczeniu wszystkich, badanie ujawniło, że rzekomy młody samiec to w rzeczywistości samica. Potwierdzono też, że w ostatnich miesiącach nie była w ciąży. Znany biolog i influencer Robert Marc Lehmann, zaangażowany w pierwsze próby ratunku, ponownie ostro skrytykował wcześniejsze doniesienia. Wyjawił, że prywatna inicjatywa deklarowała pobranie próbek DNA potwierdzających płeć, co w tej chwili stawia pod znakiem zapytania rzetelność tamtych procedur. Kto popełnił błąd określając płeć Timmy’ego? Sensacyjne wyniki sekcji wzbudziły szerokie kontrowersje. Minister środowiska Meklemburgii-Pomorza Przedniego Till Backhaus zgodził się na transport zwierzęcia sądząc, że to silny, młody samiec i ma duże szanse na przetrwanie. Podczas wcześniejszych konferencji prasowych kategorycznie zapewniał o płci humbaka, powołując się na obecnych na miejscu specjalistów. Instytucje eksperckie, takie jak np. Muzeum Morskie w Stralsund nigdy jednak nie potwierdziły informacji o płci wieloryba, twierdząc że jest nieznana. Kluczowy błąd popełnił zagraniczny ekspert sprowadzony …

humbak-timmy-sekcja-864e49a.jpg
width: 2000
height: 1119

Düsseldorf zachwyca kontrastami. To miasto tradycji i nowoczesności
type: item
date: 2026-06-06T12:30:05.000Z
creator: Artur Białek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: miasta
subject: niemcy
description: Düsseldorf, stolica kraju związkowego Nadrenia Północna-Westfalia, należy do najbardziej wyrafinowanych i dynamicznie rozwijających się ośrodków miejskich w Europie. Ta metropolia jest czymś więcej niż tylko centrum administracyjnym. Mówimy tu bowiem o specyficznym konglomeracie tradycji, innowacji, luksusu i unikatowego melanżu kulturowego. Co warto zobaczyć w Düsseldorfie? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Miasto nad Renem Od Worringen do współczesności Biurko Zagłębia Ruhry i stolica mody Architektoniczne atrakcje Düsseldorfu Japońska dusza w sercu Nadrenii Kultura i tradycja Düsseldorf to miasto wyjątkowe, które w unikatowy sposób unifikuje swoją przemysłową przeszłość z nowoczesną gospodarką, opartą na usługach, modzie i kulturze. To metropolia, która potrafi zachwycić luksusem Königsallee, zainspirować architekturą Gehry’ego i ugościć w bezpośredniej atmosferze nadreńskiego browaru, udowadniając, że profesjonalizm biznesowy nie musi stać w opozycji do radości życia. Miasto nad Renem Düsseldorf znajduje się w zachodnich Niemczech, w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia. Jego granice rozciągają się w centralnej części basenu dolnego Renu, u ujścia rzeki Düssel. To właśnie lokalizacja u zbiegu dwóch cieków wodnych nadała osadzie nazwę, która w dosłownym tłumaczeniu oznacza „wieś nad Düssel”. Większość terytorium miasta rozciąga się na prawym brzegu najdłuższej rzeki Niemiec. Administracyjnie Düsseldorf jest sercem regionu metropolitalnego Ren-Ruhr. Miasto graniczy bezpośrednio z ośrodkami takimi jak Duisburg, Neuss, Ratingen czy Erkrath. Od Worringen do współczesności Najstarsze wzmianki o osadnictwie w tym rejonie sięgają VII i VIII wieku, kiedy to u ujścia Düssel funkcjonowały skromne osady rybackie i rolnicze. Oficjalna nazwa „Düsseldorp” pojawia się w dokumentach po raz pierwszy w połowie XII wieku. 5 czerwca 1288 roku, na polach Worringen, rozpętała się jedna z najkrwawszych bitew średniowiecza, w której hrabia Adolf von Berg wraz z sojusznikami (w tym z mieszkańcami Düsseldorfu i Kolonii) pokonał wojska arcybiskupa Kolonii. Zwycięstwo to otworzyło drogę do nadania osadzie praw miejskich, co nastąpiło 14 sierpnia 1288 roku. W kolejnych stuleciach Düsseldorf rozwijał się jako rezydencja książęca. W czasie panowania Jana Wilhelma Wittelsbacha miasto zostało znacznie rozbudowane i ufortyfikowane, stając się stolicą zjednoczonych księstw Jülich-…

Dusseldorf-14e47a5.jpg
width: 1776
height: 1200

Poczdam zachwyca historią i architekturą. To miasto wielu epok
type: item
date: 2026-06-06T06:32:18.000Z
creator: Artur Białek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: miasta
subject: niemcy
subject: ogrody
subject: pałace
description: Poczdam często postrzegany jest przez pryzmat bliskiego sąsiedztwa z Berlinem. Należy jednak podkreślić, że to niezwykłe miasto stanowi odrębną jednostkę o unikatowej tożsamości kulturowej, ukształtowanej przez wieki panowania dynastii Hohenzollernów, oświeceniowe idee i dramatyczne zwroty w historii XX wieku. Jakie skarby skrywa Poczdam? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Zielone miasto w sercu Niemiec Od słowiańskiej osady do rezydencji elektorów Nowy Ogród i pałac Cecilienhof Dzielnica holenderska i rosyjska kolonia Alexandrowka Most Glienicke Kolebka europejskiego kina Od słowiańskich początków, przez imperialną chwałę Hohenzollernów, mroczne czasy wojny i zimnowojenne podziały, aż po dzisiejszą rolę nowoczesnej stolicy Brandenburgii – Poczdam zawsze potrafił zdefiniować się na nowo, nie tracąc przy tym swojego charakteru. Wizja „Pruskiej Arkadii” – miejsca, gdzie człowiek, sztuka i natura tworzą nierozerwalną całość – zyskała ogromne uznanie, czego dowodem było wpisanie tamtejszych parków i pałaców na listę UNESCO w 1990 roku. Dla turystów, miasto oferuje fascynującą podróż przez style i epoki – od rokokowej lekkości Sanssouci, przez masońską symbolikę Nowego Ogrodu, aż po mury Cecilienhof. Zielone miasto w sercu Niemiec Poczdam rozciąga się w północno-wschodniej części Niemiec, pełniąc funkcję stolicy i największego ośrodka kraju związkowego Brandenburgia. Ta lokalizacja jest nierozerwalnie związana z rzeką Hawelą, która w tym regionie meandruje, tworząc rozległe rozlewiska, kanały i systemy jezior, co nadaje Poczdamowi charakter niemal wyspiarski. W kontekście geograficznym, miasto znajduje się na południowy zachód od Berlina (centra obu ośrodków dzieli odległość ok. 40 km). Poczdam bezpośrednio graniczy z niektórymi dzielnicami stolicy, co sprzyja wymianie społecznej i gospodarczej w ramach obszaru metropolitalnego Berlin-Brandenburg. Krajobraz miasta jest wynikiem procesów polodowcowych, w następstwie których powstały tam wzgórza morenowe i liczne zbiorniki wodne. Około trzy czwarte powierzchni miasta pokrywają tereny zielone, lasy i wody, co nie jest częstym zjawiskiem w skali europejskich ośrodków miejskich tej wielkości. W granicach administracyjnych znajduje się ponad 20 jezior, które nie tylko determinują mikroklimat, ale stanowią fundament rekreacyjny i estetyczny. Od słowiańskiej osady do rezydencji elekto…

Poczdam-71412b7.jpg
width: 1600
height: 1200

Patchworkowe rodziny sprzed pięciu tysiącleci. Taki typ relacji to żadna nowość
type: item
date: 2026-06-01T13:47:17.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: archeologia
subject: grobowce
subject: neolit
subject: niemcy
subject: odkrycia archeologiczne
subject: rodzina
description: Współczesne rodziny patchworkowe mają dłuższą historię, niż sądziliśmy. Badania kopalnego DNA ujawniają, że już 5000 lat temu w Europie Środkowej więzi społeczne i adopcje były fundamentem społeczności. Do takich wniosków doprowadziły badania genetyczne.
encoded: Epoka neolitu stanowiła fundamentalny zwrot w historii ludzkości. Wówczas to społeczności porzuciły koczowniczy tryb życia na rzecz rolnictwa i hodowli zwierząt oraz zamieszkiwania stałych i coraz liczniejszych osad. Taki sposób życia rozprzestrzeniał się w Europie już ponad 7 tys. lat temu. Między 3600 a 2800 rokiem p.n.e. w Europie Środkowej te wczesne społeczności rolnicze już nieco okrzepły. I zaczęły wznosić monumentalne konstrukcje z potężnych głazów, określane jako grobowce megalityczne. Czym były megality? Struktury megalityczne do dziś budzą podziw, a przez lata pozostawały zagadką dla archeologów. Badacze przeszłości zastanawiali się, kto dokładnie był w nich chowany i jak rozprzestrzeniała się idea ich budowy – czy poprzez migrację ludności, czy wymianę myśli. Archiwum zapisane w kościach Aby rozwikłać te tajemnice, międzynarodowy zespół naukowców, koordynowany przez Uniwersytet w Kilonii, przeprowadził analizy starożytnego DNA (aDNA) pobranego z kości 203 osób. Szczątki te pochodziły z sześciu kompleksów grobowych związanych z kulturą Wartberg oraz grupami zachodniej kultury pucharów lejkowatych, zlokalizowanych na terenach dzisiejszych Niemiec. Wyniki prac opublikowane w czasopiśmie „Science” rzucają nowe światło na strukturę społeczną tamtych czasów. Rodzina jako wybór, a nie tylko biologia Analizy wykazały, że osoby pochowane w tym samym grobowcu nie zawsze były ze sobą spokrewnione biologicznie. – Wygląda na to, że więzi społeczne również odgrywały rolę przy decydowaniu o tym, kto spocznie obok siebie w grobowcu. To zaskakujące. Badania grobowców megalitycznych w Irlandii czy Szwecji sugerują wspólne pochówki biologicznych rodzin nuklearnych – wyjaśnia współautorka badań, profesor Almut Nebel z Uniwersytetu w Kilonii. W jej ocenie w badanych przez nią miejscach mamy ewidentnie do czynienia z grobami społeczności patchworkowych. Sugeruje to, że już 5000 lat temu więzi społeczne były zaskakująco elastyczne, a wspólny pochówek mógł wynikać z adopcji lub…

newsimage422270-4aac804.jpg
width: 3000
height: 2109

Od powojennych ruin do światowej czołówki – niezwykła historia berlińskiego zoo
type: item
date: 2026-05-30T06:24:46.000Z
creator: Marzena Wardyn-Kobus
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: berlin
subject: niemcy
subject: ochrona gatunkowa
subject: zoo
description: Ogród Zoologiczny w Berlinie to nie tylko jedna z najstarszych instytucji tego typu w Europie, ale także miejsce, które w wyjątkowy sposób łączy historię, naukę i współczesne podejście do ochrony przyrody. Położony w samym centrum niemieckiej stolicy, od ponad 180 lat przyciąga miliony odwiedzających. Dziś uchodzi za jeden z najbardziej różnorodnych ogrodów na świecie – zarówno pod względem liczby gatunków, jak i skali działań związanych z ochroną zwierząt.
encoded: Spis treści: Zoo w Berlinie dziś – skala, różnorodność i znaczenie Najciekawsze strefy i atrakcje zoo w Berlinie Ochrona gatunków i działalność naukowa Czy warto odwiedzić zoo w Berlinie? Otwarty 1 sierpnia 1844 roku Ogród Zoologiczny w Berlinie był pierwszym zoo w Niemczech. Jego początki wiążą się z królewską menażerią Fryderyka Wilhelma IV, który przekazał pierwsze zwierzęta. W XIX wieku miejsce to wpisywało się w szerszy trend łączenia nauki, edukacji i fascynacji egzotyką. Nie można jednak pominąć również trudniejszych kart historii. Od połowy lat 70 XIX wieku organizowano wystawy zwane „Völkerschauen”, podczas których prezentowano ludność rdzennych kultur jako „eksponaty”. Dziś są one jednoznacznie oceniane jako praktyki nieetyczne i stanowią ważny kontekst w refleksji nad przeszłością tej instytucji. Na początku XX wieku zoo dynamicznie się rozwijało – ważnym krokiem było otwarcie akwarium w 1913 roku, które do dziś pozostaje integralną częścią kompleksu. Jednak podczas II wojny światowej ogród został niemal całkowicie zniszczony, a z ponad 4 tysięcy zwierząt przeżyło jedynie 91. Powojenna odbudowa oznaczała coś więcej niż rekonstrukcję infrastruktury. Zmieniło się podejście do samej idei zoo – zaczęto projektować wybiegi tak, aby możliwie wiernie odtwarzały naturalne środowiska zwierząt. To właśnie wtedy ukształtowały się fundamenty współczesnego zoo w Berlinie. Zoo w Berlinie dziś – skala, różnorodność i znaczenie Współczesne zoo w Berlinie zajmuje około 35 hektarów i należy do najbogatszych pod względem liczby gatunków ogrodów zoologicznych na świecie. Żyje tu około 20 tysięcy zwierząt reprezentujących blisko 1200 gatunków. Jednak o jego wyjątkowości nie decydują wyłącznie liczby. Kluczowe znaczenie ma sposób prezentacji zwierząt. Wiele wybiegów projektowanych jest jako złożone, wieloelementowe środowiska – od tropikalnych krajobrazów, po chłodne przestrzenie dla gatunków polarnych. Dzięki temu zwiedzający nie ogląda już zwierząt „w klatkach”, lecz raczej …

berlin-zoo-5553b28.jpg
width: 1800
height: 1200

Wygląda jak plan „Diuny” i jest prawie zupełnie pusta. Największa plaża Europy wcale nie leży na południu
type: item
date: 2026-05-28T10:11:31.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: europa
subject: niemcy
subject: plaże
subject: wyspy
description: Ma 15 km długości, nawet 2 km szerokości i przypomina scenerię filmu „Diuna”. Kniepsand na wyspie Amrum w Niemczech to gigantyczna plaża, która wciąż opiera się masowej turystyce.
encoded: Ta olbrzymia ławica piasku, przylegająca do niemieckiej wyspy Amrum na Morzu Północnym, to krajobraz tak potężny i surowy, że mógłby posłużyć za scenografię do „Diuny”. Pas jasnego piasku o powierzchni odpowiadającej 1400 boiskom piłkarskim przyciąga miłośników natury szukających bezkresnych przestrzeni, ale pełni też kluczową rolę w ochronie wybrzeża. W obliczu rosnącego zainteresowania turystyką w Niemczech, to niezwykłe miejsce – wyróżnione przez CNN Travel – staje się ciekawą alternatywą dla dalekich podróży. Plaża czy nie plaża? Wyspa Amrum należy do archipelagu Wysp Północnofryzyjskich przy niemieckim wybrzeżu Morza Północnego. Leży na południe od wyspy Sylt i na zachód od wyspy Föhr. Z geologicznego punktu widzenia Kniepsand nie jest klasyczną plażą, lecz autonomiczną ławicą piaszczystą, która przez stulecia wędrowała pod wpływem prądów morskich i przypływów. Jeszcze w XVI wieku była ustawiona prostopadle do Amrum, a w latach 60. XX wieku od wyspy odgradzał ją wąski pas wody. Dziś oba te twory połączyły się w jedną całość. Proces ten trwa nadal: ławica nieustannie się przekształca, cofając się w części północnej i rozrastając na południu. Dla mieszkańców Amrum Kniepsand to przede wszystkim naturalny falochron. Podczas zimowych sztormów pochłania on niszczycielską energię fal Morza Północnego i nieustannie zasila w piasek przyległe wydmy, które chronią głąb lądu przed katastrofalnymi zalaniami. Piaszczysty raj na północy Europy Kniepsand oferuje turystom coś, co dziś jest coraz rzadszym luksusem: bezkresną przestrzeń. Od krawędzi wydm do brzegu morza trzeba przejść kilkaset metrów po drobnym, białym piasku. Aby dotrzeć do tego surowego raju, trzeba pokonać malownicze drewniane kładki wiodące przez las i wrzosowiska, na czele ze słynnymi schodami „Stairway to Heaven”. Na miejscu na odwiedzających czekają trzy strzeżone kąpieliska, strefy dla miłośników windsurfingu i katamaranów, a także wydzielone plaże dla naturystów oraz właścicieli psów. Lokalna branża tury…

kniepsand-niemcy-c955413.jpg
width: 5141
height: 3492

Rostock – portowe miasto nad Bałtykiem z hanzeatycką historią
type: item
date: 2026-05-24T12:27:30.000Z
creator: Marzena Wardyn-Kobus
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: miasta
subject: niemcy
subject: pomorze
description: Rostock należy do najważniejszych ośrodków północnych Niemiec. Jego pozycja wynika przede wszystkim z funkcji portu, który przez stulecia kształtował gospodarkę miasta i jego powiązania z regionem Morza Bałtyckiego. W czasach NRD był to główny port państwa, co znacząco wpłynęło na strukturę przemysłową i demograficzną Rostocku. Jednocześnie miasto zachowało czytelną strukturę historyczną, widoczną w układzie starego miasta i architekturze ceglanego gotyku.
encoded: Spis treści: Krótka historia miasta Czy Rostock jest nad morzem? Z czego słynie Rostock w Niemczech? Rostock dziś – między przemysłem a turystyką Miasto położone jest nad rzeką Warnow, której ujście do Bałtyku tworzy naturalne zaplecze portowe i warunki dla rozwoju funkcji nadmorskich. Współcześnie Rostock jest ośrodkiem akademickim, ważnym węzłem transportowym oraz punktem wyjścia dla ruchu promowego w kierunku Skandynawii. To największe miasto Meklemburgii-Pomorza Przedniego i najważniejszy port regionu. Krótka historia miasta Historia Rostocku sięga średniowiecza i jest ściśle związana ze słowiańskim osadnictwem. Początkowo funkcjonowała tu osada o nazwie Roztok, założona przez Słowian połabskich. Jej nazwa odnosiła się do miejsca, gdzie rzeka rozdziela się lub rozszerza swój nurt. W XII wieku osada została zniszczona przez króla Danii, a następnie odbudowana jako miasto lokowane na prawie lubeckim. Kluczowym momentem w rozwoju Rostocku było przystąpienie do Hanzy w XIII wieku. W kolejnych stuleciach miasto stało się jednym z najważniejszych portów handlowych regionu Morza Bałtyckiego. W tym kontekście powstanie w 1419 roku Uniwersytetu w Rostocku było wyrazem rosnącej roli miasta jako ośrodka nie tylko gospodarczego, ale także intelektualnego. Okres nowożytny przyniósł osłabienie znaczenia miasta, m.in. w wyniku konfliktów z władcami Meklemburgii oraz wojen, w tym wojny trzydziestoletniej. Ponowny rozwój nastąpił dopiero w XIX wieku wraz z industrializacją i rozwojem przemysłu stoczniowego. W XX wieku miasto rozwijało się dynamicznie, choć zostało poważnie zniszczone podczas II wojny światowej. W czasach NRD Rostock pełnił funkcję głównego portu państwa, natomiast po 1990 roku przeszedł transformację, w której większą rolę zaczęły odgrywać sektor usług i turystyka. Czy Rostock jest nad morzem? Tak, Rostock ma bezpośredni dostęp do Morza Bałtyckiego, choć jego historyczne centrum nie leży bezpośrednio przy linii brzegowej. Kluczową rolę odgrywa dzielnica Warnemün…

rostock-ebf6702.jpg
width: 1800
height: 1200

Wielki powrót do „Matki wszystkich bibliotek”. Odnaleziono zaginiony manuskrypt
type: item
date: 2026-05-18T14:15:23.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: biblioteka
subject: książki
subject: niemcy
subject: papież
subject: wojna
description: „Matka wszystkich bibliotek”, czyli słynna Bibliotheca Palatina, przez stulecia uchodziła za jeden z najcenniejszych księgozbiorów Europy. Zrabowano go w XVII wieku. Teraz powrócił do niego jeden z bezcennych manuskryptów. Watykan uznawał go za skarb, mimo że napisano w nim, że władza cesarza jest niezależna od papieża.
encoded: Historia Bibliotheca Palatina sięga 1386 roku, kiedy to wraz z założeniem Uniwersytetu w Heidelbergu zaczęły powstawać pierwsze zbiory wydziałowe. W XVI i XVII wieku zyskała ona miano najważniejszej biblioteki niemieckiego renesansu, nazywanej często „Matką wszystkich bibliotek”. Niestety, w 1622 roku, podczas wojny trzydziestoletniej Heidelberg został zdobyty. Papież Grzegorz XV wysłał swojego przedstawiciela, Leone Allacciego, aby sprowadził zbiory do Rzymu. Allacci wykazał się nadgorliwością – później chwalił się, że został wysłany po jedną bibliotekę, a przywiózł trzy. Wywózka biblioteki do Watykanyu Oprócz głównego zbioru z kościoła Świętego Ducha, przedstawiciel papieża zagarnął prywatną bibliotekę elektorów z zamku oraz książki uniwersyteckie, a nawet prywatny księgozbiór ostatniego bibliotekarza Palatiny, Jana Grutera. Transport ogromnej kolekcji do Watykanu był logistycznym wyzwaniem. Książki zapakowano w 196 skrzyń, które były transportowane mułami przez Alpy. Przez stulecia wiele woluminów Bibliotheca Palatina uległo rozproszeniu, a ich identyfikacja stanowi do dziś wyzwanie dla historyków. Ta opowieść dotyczy jednej ze zgub. Zagadka z antykwariatu W 1937 roku Biblioteka Uniwersytecka w Heidelbergu zakupiła od monachijskiego antykwariusza XV-wieczny rękopis. Wówczas nie rozpoznano jednak jego związku z legendarną Bibliotheca Palatina. W rezultacie manuskrypt został włączony do ogólnych zbiorów biblioteki, gdzie spoczywał niezauważony przez kilkadziesiąt lat. Dopiero niedawne badania dr Karin Zimmermann pozwoliły na ponowne odkrycie jego historycznej tożsamości. Spory na pergaminie Szczegółowa analiza treści kodeksu, przeprowadzona przez dr. Thorstena Huthwelkera, ujawniła jego unikalny charakter. Manuskrypt zawiera m.in. „Tractatus de iuribus regni et imperii Romanorum” („Traktat o prawach królestwa i cesarstwa rzymskiego”) autorstwa Lupolda z Bebenburga. Dzieło to, powstałe w XIV wieku, dotyczy sporów o władzę między cesarzem a papieżem. Autor argumentow…

ksiega-d6af549.jpg
width: 1688
height: 1125

Humbak Timmy nie żyje. Empatia sprzeczna z naukową wiedzą mu nie pomogła
type: item
date: 2026-05-18T09:45:30.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: akcja ratunkowa
subject: dania
subject: NatGeoBN
subject: niemcy
subject: wieloryby
description: Zwłoki humbaka znaleziono 15 maja koło wyspy Anholt w Danii. Następnego dnia duńska agencja ochrony środowiska, na podstawie znalezionego na zwierzęciu lokalizatora, potwierdziła, że to Timmy. Śmierć wieloryba to scenariusz, który przewidywali niemal wszyscy - od ekspertów po lokalne władze Meklemburgii-Pomorza Przedniego. Kontrowersyjna akcja ratunkowa najprawdopodobniej przysporzyła zwierzęciu dodatkowych cierpień i nie pozwoliła mu umrzeć na własnych warunkach.
encoded: Duńska Agencja Ochrony Środowiska przekazała, że martwego wieloryba znaleziono w piątek w pobliżu niewielkiej wyspy Anholt, leżącej na Kattegacie, czyli cieśninie między Danią a Szwecją. W sobotę urzędnicy potwierdzili, że to Timmy - humbak, którego losy śledzono od tygodni. Zidentyfikowano go po pozycji oraz wyglądzie nadajnika GPS. Ciało znaleziono około 70 km na południe od miejsca, w którym zwierzę wypuszczono dwa tygodnie wcześniej. Dania podkreśla, że nie ma obecnie konkretnych planów ani usunięcia Timmy'ego, ani sekcji zwłok. Władze apelują, aby nie podchodzić do wieloryba, z uwagi na ryzyko wybuchu rozkładającego się ciała. Mimo to, niemiecki dziennik „Bild” opisywał, że dwie osoby pozowały do selfie przy ciele. Akcja ratunkowa za 1,5 mln euro: empatia czy brak wiedzy? Taki scenariusz był niestety najbardziej prawdopodobny. Eksperci, m.in. Międzynarodowa Komisja Wielorybnictwa, od początku apelowali, aby osłabione zwierzę zostawić w spokoju na mieliźnie, którą samo wybrało. Ludzie jednak mieli wobec niego inne plany. Timmy stał się internetową sensacją, a opinia publiczna w końcu wymusiła na lokalnych władzach akcję ratunkową. Niemiecki milioner Walter Gunz zadeklarował, że sfinansuje próbę ratunku. Ostatecznie przedsięwzięcie wyceniano na około 1,5 mln euro. Zwierzę przetransportowano barką na głębsze wody wypuszczono 2 maja. Po uwolnieniu obserwowano, że oddycha i płynie we „właściwym kierunku”, co rozbudziło nadzieje na przeżycie. Eksperci są zgodni, lokalne władze bronią akcji Międzynarodowa Komisja Wielorybnictwa od początku oceniała akcję ratunkową jako zły pomysł, wskazując na bardzo zły stan zwierzęcia i małe szanse na przeżycie po wypuszczeniu. Podobnie eksperci z Oceanograficznego Muzeum w Stralsund rekomendowali, by pozwolić mu odejść w spokoju. Ale doskonale widoczne wielkie zwierzę umierające na mieliźnie, okazało się widokiem, którego ludzie nie potrafili zaakceptować. Po potwierdzeniu śmierci Timmy'ego spór o sens całej operacji wcale nie wyga…

humbak-timmy-b47c750.jpg
width: 4500
height: 3000

Obwód królewiecki ma europejskie korzenie. Dziś jest rosyjską eksklawą
type: item
date: 2026-05-17T12:30:47.000Z
creator: Artur Białek
subject: Historia
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: morze bałtyckie
subject: niemcy
subject: polityka
subject: polska
subject: rosja
description: Obwód królewiecki stanowi jeden z najbardziej skomplikowanych obszarów we współczesnej Europie. Niewielki skrawek lądu nad Bałtykiem jest jednocześnie rosyjską eksklawą i silnie zmilitaryzowanym bastionem. Dla krajów NATO region ten pozostaje stałym wyzwaniem dla bezpieczeństwa, wymagającym nieustannej czujności. Warto jednak pamiętać, że Królewiec ma głębokie europejskie korzenie, które trwają pod warstwą radzieckiego modernizmu.
encoded: Spis treści: Rosyjska eksklawa w sercu kontynentu Od zakonnej potęgi do polskiego lenna Społeczeństwo i demografia Pięta achillesowa NATO Cień dawnej świetności Pod względem historycznym, kulturowym i krajobrazowym, Królewiec pozostaje fascynującym miejscem. Jednocześnie już po zakończeniu zimnej wojny region ten stał się jednym z newralgicznych punktów bezpieczeństwa w Europie. W dzisiejszej rzeczywistości dla państw NATO obwód królewiecki stanowi większy powód do niepokoju niż kiedykolwiek wcześniej. Jednocześnie powrót do nazwy „Królewiec” w polskiej przestrzeni publicznej przypomina, że region ten ma nie radziecką i nie rosyjską, a europejską historię. Rosyjska eksklawa w sercu kontynentu Obwód królewiecki, choć terytorialnie przynależy do Federacji Rosyjskiej, jest od niej całkowicie odizolowany lądowo przez terytoria Litwy, Polski i oddzielony przez Białoruś. Ten unikatowy status eksklawy narzuca regionowi specyficzny tryb funkcjonowania. W Królewcu logistyka staje się kwestią polityczną, a dostęp do morza pozostaje jedynym pewnym oknem na świat. Region graniczy od południa z Polską, na odcinku około 204 km. Z kolei na północy i wschodzie sąsiaduje z Litwą, na długości blisko 266 km. Zachodnia granica to linia brzegowa Morza Bałtyckiego, która definiuje militarny i gospodarczy charakter obwodu jako bazy dla Floty Bałtyckiej. Ukształtowanie terenu obwodu jest typowe dla nizinnych krajobrazów pobrzeży bałtyckich. Dominują tam formy polodowcowe, rozległe doliny rzeczne (dolnego Niemna i Pregoły) i unikatowe mierzeje – Wiślana i Kurońska. Ta ostatnia, wpisana na listę UNESCO, stanowi wąski, stukilometrowy pas piasku oddzielający Zalew Kuroński od Bałtyku. Warto wspomnieć, że tamtejsze ruchome wydmy osiągają wysokość ponad 50 metrów. Z perspektywy geopolitycznej najważniejszym elementem geografii regionu jest jednak Przesmyk Suwalski – wąski pas ziemi łączący Polskę z Litwą, który oddziela obwód od Białorusi, stanowiąc tym samym najbardziej newralgiczny punkt strat…

obwod-krolewiecki-3d9e48e.jpg
width: 1801
height: 1200

Fryderyk II stworzył kameralny azyl. Dziś Sanssouci to klejnot europejskiego rokoko
type: item
date: 2026-05-16T12:29:44.000Z
creator: Artur Białek
subject: Historia
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: architektura
subject: atrakcje turystyczne
subject: niemcy
subject: pałace
description: Sanssouci, klejnot Poczdamu i jeden z najbardziej znaczących symboli europejskiego rokoko, nie jest jedynie historyczną budowlą. Pałac usytuowany we wschodniej części rozległego parku stanowi ważny element unikatowego krajobrazu kulturowego Prus. To właśnie tam Fryderyk II Wielki zapragnął „żyć bez trosk”. Zamiast manifestować potęgę militarną, monarcha zdecydował się na kreację intymnego azylu, dedykowanego sztuce, filozofii i naturze.
encoded: Spis treści: Wzgórze winne jako fundament Konflikt wizji i narodziny azylu Lekkość stylu Park Sanssouci Sanssouci jako atrakcja turystyczna W całej Europie naprawdę trudno wskazać słynniejszą rokokową budowlę. Pałac Sanssouci to urzeczywistniona wizja pruskiego władcy – manifestacja idei wolności, pasji do sztuki i głębokiego humanizmu. Spacerując po tamtejszych tarasach winnych można poczuć ducha niezwykłej epoki, w której król mógł być jednocześnie wodzem i flecistą. Wzgórze winne jako fundament Pałac Sanssouci znajduje się w Poczdamie, stolicy kraju związkowego Brandenburgia, w odległości zaledwie 30 kilometrów od Berlina. Wybór lokalizacji nie był przypadkowy. Fryderyk II, znany ze swojego zamiłowania do porządku i estetyki, dostrzegł potencjał w południowym zboczu wzgórza Bornstedt. Zanim jednak stanęły tam fundamenty pałacu, król nakazał przekształcić teren w sześciostopniową winnicę. To właśnie ten wyjątkowy krajobraz definiuje unikatowość Sanssouci na tle innych europejskich rezydencji. Topografia miejsca została wykorzystana w iście mistrzowski sposób. Centralna oś parku, biegnąca ze wschodu na zachód, łączy Sanssouci z oddalonym o ponad dwa kilometry Nowym Pałacem. To rozległe założenie krajobrazowe często określane jest mianem „pruskiej arkadii”, gdzie architektura i natura współistnieją w wyjątkowej harmonii. Konflikt wizji i narodziny azylu Budowa Sanssouci rozpoczęła się w 1745 roku. To właśnie wtedy położono kamień węgielny pod budynek, który Fryderyk II nazywał pieszczotliwie „swoim małym domem na winnicy”. Król, będący nie tylko zleceniodawcą, ale i współautorem koncepcji, naszkicował pierwotny projekt, co świadczy o jego niezwykłym zaangażowaniu w proces twórczy. Realizację powierzono Georgowi Wenzeslausowi von Knobelsdorffowi. Należy jednak wspomnieć, że w trakcie realizacji między monarchą a architektem wywiązał się spór. Knobelsdorff, kierując się zasadami monumentalizmu, pragnął umieścić pałac na wysokim cokole. W ten sposób chciał podkreślić m…

Sanssouci-4e26443.jpg
width: 1803
height: 1200

Łosie zostały całkowicie wytępione w Niemczech. Dzięki Polsce wracają
type: item
date: 2026-05-16T07:15:00.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: niemcy
subject: ochrona gatunkowa
subject: polska
description: Zwierzęta nie znają granic. Polskie łosie coraz śmielej przechodzą do Niemiec, które je całkowicie wytępiły. Choć to tylko kilkanaście osobników rocznie, pojawiła się nadzieja na odbudowę populacji.
encoded: W średniowieczu łosie były w Niemczech powszechne. Stopniowo, w wyniku nieuregulowanych polowań, zostały całkowicie wytępione. Gdyby nie ochrona, podobny los mógłby je czekać w Polsce. Nasz kraj jednak w porę się opamiętał i dziś mamy pokaźną populację. Niektóre z naszych łosi przekraczają granicę i zapuszczają się do Niemiec. Choć nie można jeszcze mówić o odradzającej się w tym kraju populacji, być może kiedyś polskie łosie zasiedlą lasy i mokradła naszych zachodnich sąsiadów. Każdy łoś w Niemczech to sensacja W Niemczech łosi nie ma, więc każdy osobnik przekraczający granicę staje się niemal sensacją. Pojedyncze osobniki wchodzą do Niemiec także od strony Czech, gdzie populacja łosi jest jednak znacznie mniejsza niż w Polsce. W 2008 i 2009 roku Niemcy żyły wędrówką łosia nazwanego Knutschi. Łosie nic sobie nie robią z państwowych granic i przemieszczają się też do innych krajów. Pod koniec 2025 roku sensacją stała się wędrówka łosia Emila, który prawdopodobnie opuścił Polskę i przemierzał Czechy, Słowację, Austrię i niemiecką Bawarię. Nic dziwnego, że każdy łoś budzi tam sensację – widok tego ogromnego zwierzęcia to dla Niemców ogromna rzadkość. Organizacja WWF szacuje, że kraj ten rocznie odwiedza maksymalnie 15 łosi. Większość z nich wraca z powrotem do Polski. Nawet pomimo tych coraz śmielszych migracji na stałe żyje w Niemczech około 20 łosi. W porównaniu z Polską to liczba mikroskopijna. Czy polskie łosie odbudują niemiecką populację? Jeżeli łosie kiedykolwiek odbudują swoja populację w Niemczech, stanie się to tylko dzięki Polsce. Nasz kraj to zachodni kraniec występowania tego gatunku. Mamy największą populację łosi w tym rejonie Europy – około 30 tysięcy. Łosie pokonują dziennie około 30 kilometrów i są gatunkiem bardzo plastycznym, dobrze się czującym w wielu środowiskach. Szanse na to, że wrócą do Niemiec na stałe, są całkiem spore – jeśli tylko człowiek im w tym nie przeszkodzi. Duża populacja łosi w Polsce to efekt całkowitego moratorium na odstrzał w…

los-d1b8239.jpeg
width: 5557
height: 3705

Prywatne zapiski średniowiecznego kupca. Archeolodzy odkryli jego notes w... latrynie
type: item
date: 2026-05-15T14:49:54.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: archeologia
subject: niemcy
subject: odkrycia archeologiczne
subject: średniowiecze
description: Archeolodzy odkryli w Paderborn w Niemczech wyjątkowy artefakt: średniowieczny notatnik z woskowanymi stronami. Mimo 700 lat spędzonych w latrynie, obiekt zachował się w doskonałym stanie. Jakie tajemnice skrywa jego treść?
encoded: Paderborn to urokliwe uniwersyteckie miasto położone we wschodniej części kraju związkowego Nadrenia Północna-Westfalia. W 2024 roku prowadzono tam ratownicze badania archeologiczne, poprzedzające budowę nowej siedziby administracji miejskiej. Naukowcy natrafili tam na pozostałości zabudowy z okresu nowożytnego, pod którymi ukryte były starsze struktury, w tym średniowieczne latryny. To właśnie w jednej z tych szczelnych, beztlenowych komór odnaleziono przedmiot, który stał się przedmiotem intensywnych badań. Eksperci właśnie podzielili się wynikami tych prac. Latryna jako skarbnica wiedzy Archeolodzy kopiący miasta i osady, bardzo cenią sobie odkrycia w postaci latryn. To jest dla nich prawdziwy strzał w dziesiątkę. I nie zawsze chodzi o to, że są w nich ciekawe zabytki, czasem wskazują wręcz kluczowe miejsca dla historii. Tak było w przypadku zlokalizowania królewskiej rezydencji w Anglii. W Paderborn wilgotne, odcięte od dopływu powietrza środowisko idealnie zakonserwowało materiały organiczne, takie jak drewno, skóra i wosk, które w innych warunkach uległyby rozkładowi. W średniowiecznych latrynach w tym mieście archeolodzy natknęli się na fragmenty pasków, nóż, naczynia ceramiczne oraz luksusowe resztki jedwabnych tkanin, które mogły służyć jako średniowieczny odpowiednik papieru toaletowego. Średniowieczny notatnik Odnaleziony obiekt to mały notes datowana na XIII-XIV wiek. Składa się z dziesięciu stron, z których osiem jest dwustronnie pokrytych woskiem. Całość była chroniona przez skórzaną oprawę o wymiarach 10 x 7,5 cm, ozdobioną motywem lilii – to świadczy o tym, że zabytek pełnił ważną rolę. W tamtym okresie lilia symbolizowała czystość i władzę królewską. Notatnik był wielokrotnego użytki. Do notowania używano rylca (stylusa), którego płaska końcówka pozwalała na wymazywanie tekstu. Fakt odnalezienia notatnika w latrynie może być wynikiem nieszczęśliwego wypadku, w którym cenny przedmiot po prostu wypadł właścicielowi w czasie korzystania z ustępu. Notat…

112598-c8139b7.jpg
width: 1800
height: 1200

„Europejskie Malediwy” podbijają serca podróżników. To hit na lato niedaleko Polski
type: item
date: 2026-05-11T10:55:05.000Z
creator: Filip Nowek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Czas na egzotykę
subject: europa
subject: jeziora
subject: malediwy
subject: niemcy
subject: Travel
description: Turkusowa woda, krystaliczna przejrzystość i widoki niczym z egzotycznych pocztówek – jezioro Eibsee nie bez powodu zyskało miano „europejskich Malediwów”. Ten alpejski cud natury u stóp Zugspitze podbija serca podróżników, oferując rajski klimat bez konieczności odbywania wielogodzinnych lotów.
encoded: W tym artykule: „Europejskie Malediwy” za naszą zachodnią granicą Jak dojechać nad jezioro Eibsee? Malediwy to jedno z najpopularniejszych miejsc na egzotyczne wakacje. Ich klimat oraz spektakularne krajobrazy przyciągają podróżnych z całego świata. Optymalny czas na wyjazd przypada między listopadem a marcem, gdy w Europie pogoda nie rozpieszcza. W tym okresie na Malediwach jest sucho i ciepło, co sprzyja wypoczynkowi. Natomiast w sezonie letnim trwa pora deszczowa. Niestety, urlop w tym tropikalnym raju wiąże się z wysokimi kosztami, dlatego wielu turystów szuka tańszych, choć równie pięknych alternatyw. Dla osób, które marzą o wakacjach na Malediwach, ale ze względów finansowych nie mogą pozwolić sobie na taki wypad, jest możliwa alternatywa. Tuż za naszą zachodnią granicą, w Bawarii, znajdują się „Europejskie Malediwy”. Tak właśnie nazywane jest Eibsee, czyli jedno z najpiękniejszych jezior niemieckich Alp. Akwen jest położony niedaleko granicy z Austrią, u podnóża najwyższego szczytu Niemiec – Zugspitze. „Europejskie Malediwy” za naszą zachodnią granicą Niemcy nie dla każdego są krajem pierwszego wyboru przy planowaniu wakacyjnego wypoczynku. Naszych zachodnich sąsiadów odwiedzamy przeważnie przy okazji weekendowych city breaków do Berlina, Monachium czy Hamburga. Nasi sąsiedzi oferują jednak znacznie więcej miejsc do wypoczynku. Jednym z nich jest jezioro Eibsee, które nieprzypadkowo zostało okrzyknięte przez mieszkańców i turystów „Europejskimi Malediwami”. – Krystalicznie czysty cud natury u podnóża góry Zugspitze – tak w sieci reklamowane jest Eibsee, które liczy ponad 3000 lat. Jezioro ze względu na krystalicznie czystą wodę – niczym na Malediwach – od dawna podbija serca wczasowiczów z całej Europy i przyciąga tłumy niezależnie od pory roku. Latem sprzęt wodny można znaleźć w pobliskiej wypożyczalni lub wziąć udział w zorganizowanej, 25-minutowej wycieczce łodzią elektryczną „Reserl” ze wspaniałymi widokami na Alpy Bawarskie. Podczas rejsu pasażerowie mog…

jezioro-Eibsee-75f6f65.jpg
width: 4731
height: 3548

Gdzie jest humbak Timmy? Skandal na koniec kontrowersyjnej akcji ratunkowej
type: item
date: 2026-05-06T12:07:38.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: akcja ratunkowa
subject: morze bałtyckie
subject: niemcy
subject: wieloryby
description: Finał akcji ratunkowej humbaka w Niemczech budzi ogromne emocje. Świat obiegają informacje o braku nagrań wideo, milczącym nadajniku GPS, wzajemnych oskarżeniach ratowników i firmy transportowej. Być może nigdy nie poznamy prawdziwych losów wieloryba, który poruszył miliony ludzi.
encoded: Humbak Timmy, przez niemal 2 miesiące uwięziony na mieliznach morza Bałtyckiego w Meklemburgii w Niemczech, został 2 maja wypuszczony w wodach Morza Północnego, w okolicy Skagen na terenie Danii. Moment uwolnienia wieloryba oraz jego dalsze losy nie zostały jednak jak dotąd transparentnie przedstawione opinii publicznej. W gronie ratowników znów doszło do wzajemnych oskarżeń, a nadajnik który rzekomo umieszczono na Timmym nie przesyła danych o jego lokalizacji. Wygląda na to, że wyjątkowej, choć kontrowersyjnej akcji ratunkowej nie można nazwać sukcesem. Ostatni raz widziano i sfotografowano Timmy'ego 2 maja, tuż po uwolnieniu. Wypuszczenie Timmy’ego: co wiadomo? Kiedy udało się załadować humbaka na specjalną, wypełnioną wodą barkę, wydawało się że koniec jego poruszającej historii jest bliski i będzie optymistyczny. Miał zostać przetransportowany na odległość około 400 km i wypuszczony w Morzu Północnym. Nie wszystko jednak poszło zgodnie z planem. Po raz kolejny los humbaka przysłoniły kontrowersje, niedopowiedzenia i kłótnie. Według informacji udzielonych przez ministra środowiska Meklemburgii-Pomorza Przedniego Tilla Backhausa, mimo ustaleń na barce nie zainstalowano kamer wideo, które miały umożliwić ekipie ratunkowej stałą ocenę stanu wieloryba i przebiegu akcji. Lekarka weterynarii Kirsten Tönnies oraz członek ekipy ratunkowej Sergio Bambaren z rozgoryczeniem opowiadali, że zostali odsunięci od akcji przez ekipę transportową. Humbaka wypuszczono na otwarte wody wcześniej, niż zakładano – tłumaczono to wysokimi falami. Do uwolnienia doszło w niejasnych okolicznościach i brakuje dokumentacji wideo. Kirsten Tönnies twierdzi, że nie była to jedyna próba wypuszczenia humbaka – wcześniej nie chciał wypłynąć z barki, a do jego płetwy ogonowej przymocowano liny, by pociągnąć go w odpowienim kierunku. Tönnies wypowiada się o tej próbie bardzo krytycznie, wskazując że ciągnięcie za płetwę ogonową nigdy nie powinno mieć miejsca. Z kolei przedstawiciel firmy transportowe…

humbak-timmy-wypuszczony-b656cfa.jpg
width: 2000
height: 1278