Najdalej na północ. Tam, gdzie rządzą niedźwiedzie – artykuł nagrodzony w konkursie Travelera
Artykuł Katarzyny Gierycz o Longyearbyen – najbardziej na północ wysuniętym mieście świata – znalazł się w gronie wyróżnionych prac w konkursie „Zostań Autorem National Geographic Traveler”, zorganizowanym z okazji 20-lecia magazynu.
Spis treści: Miasto bez korzeni Arktyka nie pachnie morzem Tu wygrywa natura Znak ostrzegawczy na końcu chodnika Longyearbyen. Kolorowe, niegdyś górnicze miasto wciśnięte między czysty błękit arktycznego morza a wysokie góry fiordu. Wrośnięte w surową tkankę tundry. Miasto hen na północnym krańcu świata, dumne ze swego 78 równoleżnika. Bijące rekordy bycia „naj”: najdalszy bar północy, kościół, sklep, fortepian... i samo, zamieszkane miasto. Bo choć istnieją inne, położone dalej – pozostają widmami: niemymi, opuszczonymi świadkami kopalnianej, minionej świetności. Miasto bez korzeni Jeden supermarket, parę sklepów, kilka barów i restauracji. Mały port i życie zawieszone między morzem a górami. Kilka, nieczynnych już, kopalni wokół. Nie można się tu urodzić i nie można być pogrzebanym. Nie można być biednym, ale i bogactwo nie rzuca się w oczy. Lepiej być młodym i zdrowym – do szpitala jest ponad 1000 km. Wodą. Trudno się przywiązywać. Niedługo może wyjechać on albo ja. Za miesiąc, dwa, rok albo kilka lat będą tu zupełnie nowi ludzie. Z innych krajów, z innych światów. Niewielu zostaje na dłużej. Tylko pięć rodzin ma szansę usiąść do stołu w trzy pokolenia. Większość przeżyje noc i dzień polarny najwyżej kilka razy i wróci „do siebie” – jednego z 60 krajów pochodzenia mieszkańców wyspy. Codzienność Svalbardu nie jest łatwa. Arktyka nie pachnie morzem Lipiec 2025. Właśnie przylecieliśmy. Pierwsze, co uderza to cisza i przestrzeń. Zmysły starają się dostroić do miejsca nieoczekiwanego i jakby wytłumionego. Nos też nie ma o co się zaczepić. Nawet nie pachnie tutaj morzem. Uderza brak słono-rybnego zapachu wybrzeża. Nie ma kutrów rybackich. Jednostki, które stoją w porcie nie służą gastronomii. Wiele z nich to statki badawcze, ale większość to rozmaitej wielkości łodzie turystyczne. Pozwalają doświadczyć „arktycznej przygody”. Turyści z południowej części globu, bo przecież trudno znaleźć tutaj innych, złaknieni są podbiegunowych doświadczeń. Złaknieni widoku lodowców i zwierząt polarnych, z niedźwiedziem na czele. Aby go zobaczyć gotowi są na wiele. Nadzieja zobaczenia króla Arktyki pomaga znosić targanie zimnym wiatrem, zmienną pogodę oraz uporczywe „wypatrywanie” oczu w rytmie gwałtownego czasem bujania łodzi. Teoretycznie łatwiej mają odwiedzający Svalbard w czasie krótkiego lata. Tundra mieniąca się zielenią, przetykaną kolorami kwiatów, brązem oraz złotem, stanowi lepsze tło niż śnieg. Ale natura bywa kapryśna. View Gallery on the source website Zobaczenie misia – chociaż więcej ich tu niż ludzi – wcale nie jest proste. Podobnie innych wielkich, dosłownie i w przenośni, bohaterów tego miejsca: wielorybów. Bywają tu. Można zobaczyć płetwala błękitnego, ale trzeba mieć szczęście. Nie dlatego, że ich w sezonie mało, ale dlatego, że skala tego miejsca przerasta nasze, przesiąknięte cywilizacją, wyobrażenia. Tu wygrywa natura Svalbard wymaga innej miary. Wielkie są połacie pustych dolin czy grzbietów górskich, wielkie są lodowce i ogromny jest bezmiar otaczających archipelag wód. Trudno od razu zrozumieć, że nawet 30-metrowe olbrzymy mają gdzie się ukryć. Niełatwo pojąć, że 3000 niedźwiedzi ma wystarczająco dużo miejsca, by nie być stale „do dyspozycji” i nie zważać na spragnione wrażeń turystyczne oczy. Svalbard uczy szacunku do przyrody, do jej niezależności. Natura zderza się z wolą człowieka. I wygrywa. Stajemy się gośćmi, a nie panami. Musimy się dostroić i – często – wyjechać z niespełnionymi marzeniami. Nie dopiąć swego? Nie zobaczyć upragnionych zwierząt, nie mieć zdjęć, nigdzie ich nie zamieścić? Zaakceptować, że komuś innemu, chwilę wcześniej lub później jednak się udało? Dzisiejszy człowiek nie bardzo to lubi. Trudno nam znosić porażki i być cierpliwym. Ale… Svalbard wymaga innej miary. Tutaj zwalnia czas i zasad nie dyktuje człowiek. Na szczęście – na pocieszenie? – wystarczy przejść się po kolorowym Longyearbyen, by zobaczyć wiele zwierząt. W lecie napotkamy niezliczoną ilość gniazdujących ptaków, a przez cały rok śmieszne, nieduże svalbardzkie renifery pasące się spokojnie pomiędzy domami. Zobaczymy też najpewniej, przemykającego gdzieś chyłkiem, lisa polarnego. Znak ostrzegawczy na końcu chodnika W lipcu na zwiedzanie mamy dużo czasu. Dzień trwa całą dobę i organizm wariuje. Spacery o północy, w jasnym słońcu, nie są niczym dziwnym. Przynajmniej na początku. Chodzimy więc dużo, ale, niestety, nie daleko. Z każdej strony miasta granicę wyznacza charakterystyczny znak: niedźwiedź na tle trójkąta ostrzegawczego. Dalej nie można iść bez broni. Koniec samodzielnej przechadzki w tę stronę, chociaż nogi i serce rwą się do zachwycających krajobrazów i przestrzeni w dolinie. Dalsza droga jedynie z przewodnikiem z bronią. Kolejny raz to turysta musi się podporządkować. Zaakceptować warunki. Znowu zmienia się pogoda, plamy słońca wyłaniają się zza chmur to tu, to tam. Rozjaśniona tundra mieni się barwami, a w oddali widać skąpane w błękicie morza i powietrza białe szyty gór. Prosta i zarazem piękna surowość krajobrazu zapiera dech w piersi. Aż zatyka wolnością. Zwłaszcza, że zaczyna znowu wiać, co przy dobrym ubraniu zupełnie nie przeszkadza. Wiatr omiata twarze i myśli. Pomaga przewietrzyć się. Przewietrzyć ciało i ducha. Poustawiać priorytety. Źródło: National Geographic Traveler Z okazji 20-lecia polskiej edycji „National Geographic Traveler” redakcja zaprosiła czytelników do udziału w wyjątkowym konkursie. Chętni opowiedzieli nam o miejscach, które zachwycają, poruszają lub zmieniają sposób patrzenia na świat, a najlepsze z tych historii trafią na łamy magazynu i stronę internetową.
Mniej lodu, a niedźwiedzie polarne coraz... grubsze. Zaskakujące wyniki badań ze Svalbardu
Topniejący lód to dla niedźwiedzi polarnych zapowiedź dramatycznej walki o przetrwanie. Najnowsze badania ze Svalbardu przynoszą jednak zaskakujące wyniki. Mimo postępujących zmian klimatu tamtejsza populacja jest w coraz lepszej kondycji i wyraźnie przybiera na wadze. Jak to możliwe?
Spis treści: Mniej lodu, grubsze niedźwiedzie Dlaczego niedźwiedzie polarne ze Svalbardu tak dobrze sobie radzą? Przyszłość niedźwiedzi polarnych ze Svalbardu Ponieważ przetrwanie niedźwiedzi polarnych bezpośrednio zależy od obecności lodu, zwierzęta te stały się powszechnym symbolem zmian klimatycznych. Topniejąca pokrywa lodowa zmusza je do pokonywania coraz dłuższych dystansów wpław w poszukiwaniu pożywienia lub do spędzania większej ilości czasu na lądzie, gdzie muszą funkcjonować kosztem zgromadzonych zapasów tłuszczu. W efekcie liczne populacje niedźwiedzi polarnych stają dziś w obliczu śmierci głodowej. Brak lodu morskiego uniemożliwia rozwój alg, co prowadzi do pozbawienia pożywienia zooplanktonu, który jest z kolei pokarmem dla ryb. Ten proces uderza w kolejne ogniwa łańcucha pokarmowego, aż po foki obrączkowane, które stanowią główne źródło pożywienia niedźwiedzi polarnych. Tymczasem najnowsze badania ze Svalbardu przynoszą zaskakujące wieści. Z publikacji w czasopiśmie „Scientific Reports” wynika, że mimo kurczącego się lodu, kondycja fizyczna tamtejszych niedźwiedzi polarnych uległa poprawie. Zwierzęta stały się… wyraźnie grubsze. Mniej lodu, grubsze niedźwiedzie Populacja niedźwiedzi polarnych z Morza Barentsa jest monitorowana każdej wiosny nieprzerwanie od 1987 roku. Posiadanie tak obszernych danych stanowi dla badaczy nieocenione źródło informacji. Zaobserwowano, że liczebność niedźwiedzi pozostaje na stałym poziomie, mimo że tempo zanikania lodu morskiego jest w tym regionie dwukrotnie wyższe niż w pozostałych częściach Arktyki. W celu wyjaśnienia tej zagadki naukowcy przeanalizowali wymiary ciała oraz obwód klatki piersiowej 770 dorosłych niedźwiedzi polarnych z lat 1992–2019. Kondycja ciała, rozumiana jako ilość zmagazynowanego tłuszczu, służy tu jako barometr zdrowia całej populacji – im chudsze zwierzęta, tym poważniejsze zagrożenie dla ich przyszłości. Badania prowadzone w innych regionach Arktyki sugerowały, że regresja lodu morskiego doprowadzi do spadku masy ciała niedźwiedzi. – Obserwując sytuację na Svalbardzie, widzę na własne oczy, jak gwałtownie ubywa lodu – wyjaśnia dr Jon Aars. – Spodziewaliśmy się, że ten proces negatywnie odbije się na kondycji fizycznej zwierząt. Tymczasem wyniki analiz okazały się odwrotne do założeń. Po okresie pogorszenia stanu zdrowia niedźwiedzi pod koniec lat 90., po roku 2000 nastąpiła poprawa parametrów fizycznych – i to w czasie najbardziej drastycznych zmian klimatycznych. Jak zauważa dr Jon Aars, fakt, że populacja tak skutecznie zaadaptowała się do niespotykanego nigdzie indziej tempa zmian, jest sygnałem bardzo optymistycznym. Nie oznacza to jednak, że niedźwiedzie polarne są odporne na skutki globalnego ocieplenia. Zmiany w środowisku zmusiły je do częstszego przebywania na lądzie oraz do sięgania po znacznie mniej kaloryczne źródła pożywienia, m.in. jaja ptaków morskich. Dlaczego niedźwiedzie polarne ze Svalbardu tak dobrze sobie radzą? Jednym z możliwych wyjaśnień jest fakt, że niedźwiedzie polarne ze Svalbardu częściej niż inne populacje polują na lądzie. Choć zazwyczaj energetyczny koszt takich łowów przewyższa zdobyte kalorie, tamtejsze niedźwiedzie spożywają dziś więcej zwierząt lądowych niż w przeszłości. – Mają alternatywy, których w innych regionach często brakuje – tłumaczy dr Jon Aars. Przykładem są renifery, których populacja gwałtownie wzrosła po ograniczeniu polowań prowadzonych przez ludzi. Dzięki temu stały się one dostępnym źródłem pożywienia w okresie letnim, czyli w czasie postu większości niedźwiedzi polarnych. Kolejna hipoteza zakłada, że deficyt lodu zmusza foki obrączkowane do gromadzenia się w gęstszych skupiskach wokół pozostałych fragmentów kry. Taka koncentracja sprawia, że stają się one łatwiejszym celem dla polujących niedźwiedzi. Przyszłość niedźwiedzi polarnych ze Svalbardu Niestety, sytuacja nie jest tak optymistyczna, jak mogłoby się wydawać. Dr Alice Godden z Uniwersytetu Wschodniej Anglii uważa, że wyniki badań stanowią jedynie „wątły promyk nadziei”, zwracając uwagę na niekorzystne prognozy długoterminowe. Jej zdaniem o przetrwaniu niedźwiedzi zadecyduje przede wszystkim dostępność pożywienia, uzależniona od tempa wzrostu temperatur wywołanego emisjami dwurlenku węgla. Autorzy badania ostrzegają, że w pewnym momencie arktyczny ekosystem może przekroczyć punkt krytyczny, co doprowadzi do gwałtownych i nieodwracalnych zmian. – Przyszłość niedźwiedzi polarnych na Svalbardzie będzie znacznie trudniejsza – podkreśla dr Jon Aars. Rezultaty badań były szczególnie zaskakujące, ponieważ wcześniejsze analizy wykazały, że szansa na przetrwanie innych populacji – zwłaszcza w zachodniej części Zatoki Hudsona i na południu Morza Beauforta w kanadyjskiej Arktyce – drastycznie spada wraz z zanikiem lodu. Eksperci zaznaczają jednak, że bezpośrednie porównywanie populacji radzących sobie słabo z tymi, które chwilowo prosperują lepiej, nie jest miarodajne. – Każda subpopulacja niedźwiedzi polarnych jest inna – zauważa dr Alice Godden. –Wszystko należy analizować w kontekście lokalnego siedliska. Ostatnie odkrycia dr Alice Godden sugerują, że u podstaw adaptacji niedźwiedzi z południowej Grenlandii mogą leżeć mechanizmy genetyczne. – Zidentyfikowaliśmy zmiany w ekspresji genów odpowiedzialnych za gospodarkę tłuszczową, odporność na wysokie temperatury oraz procesy starzenia – wyjaśnia. Dr Alice Godden stawia hipotezę, że to właśnie modyfikacje w DNA niedźwiedzi ze Svalbardu mogą częściowo stać za ich sukcesem. Choć obecnie sytuacja wygląda dobrze, dr Jon Aars przypomina, że niedźwiedzie polarne nie są w stanie przetrwać bez lodu. Gatunek ten nie występuje w regionach pozbawionych lodu przez większą część roku, co oznacza, że dalsze ocieplenie klimatu pozostaje dla niego egzystencjalnym zagrożeniem. Źródło: National Geographic
Niedźwiedzie polarne wreszcie przystosowują się do wyższej temperatury. Zmiana w ich DNA daje nadzieję na przetrwanie
Szacowano, że ponad dwie trzecie niedźwiedzi polarnych wyginie do 2050, a do końca stulecia arktyczni drapieżnicy całkowicie znikną z powierzchni Ziemi. Katastrofalny scenariusz może się jednak nie sprawdzić – niedźwiedzie przechodzą drastyczne przemiany, żeby przystosować się do dramatycznych warunków w Arktyce. Musimy im jednak pomóc.
Niedźwiedzie polarne modyfikują swoje geny, by przystosować się do zmieniającego się klimatu. Zaczynają lepiej znosić ciepło, jeść nowe pokarmy i kontrolować swój metabolizm. Czy to nowa nadzieja dla największego drapieżnego ssaka lądowego świata? Czemu niedźwiedzie polarne giną? Przewiduje się, że niedźwiedzie polarne (Ursus maritimus) ostatecznie wyginą do końca obecnego stulecia. W obecnym stanie nie mogą przetrwać. Ocean Arktyczny jest najcieplejszy w historii, a rosnące temperatury zmniejszają platformy lodowe, z których drapieżniki korzystają do polowania na foki. Z tego powodu przemierzają ogromne odległości, głodują i w efekcie – umierają. Genetyczna rewolucja grenlandzkich misiów Pojawia się jednak iskierka nadziei. Badacze z Uniwersytetu Wschodniej Anglii przeanalizowali próbki krwi pobrane od 17 dorosłych niedźwiedzi polarnych – 12 z północno-wschodniej Grenlandii i 5 z południowo-wschodniej części wyspy. Odkryli, że drapieżniki z południowego wschodu wykazują wyraźne zmiany w aktywności genów związanych z reakcją na stres cieplny, starzeniem się i metabolizmem. Naukowcy odkryli, że w cieplejszych i mniej stabilnych warunkach wyspy niedźwiedzie aktywują specyficzne mechanizmy genetyczne – desperacko próbują zaadaptować się do nowych realiów. Zauważyli, że zmieniają się także u nich części DNA odpowiedzialne za przetwarzanie tłuszczów: niedźwiedzie z południa mają przystosowywać się do bardziej roślinnej diety i rezygnować z wysokotłuszczowego pożywienia, jakim są coraz trudniej dostępne foki. Desperacka walka z ociepleniem klimatu To szokujące odkrycie: nie sądzono, że zmiany mogą dziać się na taką skalę. Szczególnie zaskakująca była zwiększona aktywność tzw. skaczących genów, czyli transpozonów. Te mobilne elementy genomu mogą wpływać na działanie innych genów, prowadząc do zmian w funkcjonowaniu całego organizmu. U niedźwiedzi z południa Grenlandii ich aktywność jest znacznie wyższa niż u północno-wschodnich kuzynów. Dr Alice Godden, główna autorka badania, podkreśla, że świadczy to o desperackiej próbie gatunku przystosowania się do ekstremalnych zmian środowiskowych. Dzięki pracy naukowców po raz pierwszy udokumentowano istotny związek między wzrostem temperatury a zmianami w DNA dzikich ssaków. Analiza DNA sposobem na ratunek niedźwiedzi Niedźwiedzie polarne z południowo-wschodniej Grenlandii są odizolowane od północnej populacji od około 200 lat. Ich wyjątkowe cechy genetyczne mogą stanowić „plan awaryjny” dla przetrwania całego gatunku. Analiza ich DNA i poznanie „schematu działania” próbujących przetrwać drapieżników może pomóc w opracowywaniu bardziej skutecznych strategii ochrony niedźwiedzi. Badacze planują rozszerzyć analizę na inne z około 20 subpopulacji niedźwiedzi polarnych na świecie. Ich celem jest zrozumienie, w jaki sposób różne grupy mogą dostosować się do globalnego ocieplenia i jakie strategie mogą pomóc im przetrwać. Źródło: Mobile DNA Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
To zdjęcie zdobyło nagrodę publiczności Wildlife Photographer of the Year. „Piękno i kruchość naszej planety”
Fani fotografii dzikiej przyrody wybrali najpiękniejsze zdjęcie zeszłego roku. Nagrodę publiczności w konkursie Wildlife Photographer of the Year zdobył Nima Sarikhani za poruszające zdjęcie niedźwiedzia polarnego.
W tym artykule: Jak powstała nagrodzona fotografia Ile osób głosowało na People’s Choice Award Zagrożone niedźwiedzie polarne Na fotografii nagrodzonej People’s Choice Award – czyli nagrodą publiczności – pokazany jest niedźwiedź polarny układający się do snu. Zwierzę wspięło się na maleńką górę lodową i przytuliło się do niej, zamykając oczy. Dookoła widać ciemne wody Arktyki i różowo-niebieskawe niebo. – To zdjęcie wywołuje silne emocje u wielu oglądających – opowiada jego autor, fotograf amator Nima Sarikhani. – Zmiany klimatyczne to największe wyzwanie, przed jakimi stoimy, jednak ta fotografia daje nadzieję. Ciągle jeszcze mamy czas naprawić to, co popsuliśmy. – Jestem zaszczycony zdobyciem tegorocznej nagrody People’s Choice Award w Wildlife Photographer of the Year. To najbardziej prestiżowy konkurs fotografii dzikiej przyrody – dodaje Sarikhani. Jak powstała nagrodzona fotografia Zdjęcie zostało zrobione na wodach wokół norweskiego archipelagu Svalbard. Wpierw ekspedycja, w której brał udział fotograf, przebijała się przez gęstą mgłę. Po trzech dniach skierowała się w miejsca, gdzie nadal pozostało nieco morskiego lodu. Tam napotkała dwa polarne niedźwiedzie. Te niedźwiedzie polarne to symbol zmian, jakie zachodzą na świecie. Zobacz nagradzane zdjęcia Niedźwiedzie polarne to jedne z pierwszych zwierząt na świecie, które zaczęły bezpośrednio odczuwać zmiany klimatu. Udokumentował to na zdjęciach fotograf Dmitry Kokh. Tuż przed północą młody samiec wspiął się na niewielką górę lodową. Z pomocą silnych łap zakończonych ostrymi pazurami rozdrapał ją, by przygotować sobie legowisko. Następnie ułożył się na nim i zaczął zapadać w sen. Wtedy właśnie został sfotografowany. Ile osób głosowało na People’s Choice Award Na pięćdziesiąty dziewiąty konkurs Wildlife Photographer of the Year napłynęło prawie 50 tys. zdjęć. Spośród nich międzynarodowy panel ekspertów i przedstawiciele Muzeum Historii Naturalnej w Londynie, organizatora konkursu, wybrali 25 finalistów. Na tą krótką listę mogli głosować fani z całego świata. Jak podaje Muzeum, zwycięska fotografia zdobyła rekordowe 75 tys. głosów. – Zapierające dech w piersiach i przejmujące zdjęcie Nimy pozwala nam dostrzec piękno i kruchość naszej planety – komentuje w oświadczeniu prasowym dr Douglas Gurr, dyrektor Muzeum Historii Naturalnej. – Prowokuje do myślenia i wyraźnie przypomina o integralnej więzi łączącej zwierzę i jego środowisko. Pokazuje też szkodliwe skutki ocieplenia klimatu i utraty siedlisk – dodaje Gurr. Zagrożone niedźwiedzie polarne Jak podaje WWF, na świecie pozostało ok. 22 tys. niedźwiedzi polarnych. Zwierzęta te są mocno narażone na negatywne skutki zmian klimatycznych. Żyją w Arktyce: rejonie, gdzie zmiany klimatyczne postępują wyjątkowo szybko. Naturalne środowisko niedźwiedzi polarnych – drapieżników polujących przede wszystkim na foki – to arktyczne pola lodowe, które zwierzęta przemierzają w poszukiwaniu pożywania. Ich zasięg występowania jest związany więc z zasięgiem lodu. Gdy tego drugiego jest coraz mniej, niedźwiedzie skazane są na wielokilometrowe wędrówki. „Latem, kiedy znikają pola lodowe, większość niedźwiedzi podąża za lodem, pokonując wielkie odległości, aby pozostawać w pobliżu głównego źródła pożywienia. Polowanie na foki na otwartej wodzie jest wyzwaniem, któremu nawet najbardziej zdeterminowane misie na ogół nie są w stanie sprostać. Te, które lądują na brzegu, zwykle czeka kilkumiesięczna głodówka” – pisze prof. Lech Stempniewicz w książce „Na kruchym lodzie”. Dlatego właśnie kurczenie się pokrywy lodowej w Arktyce jest dla niedźwiedzi takim wyzwaniem. „Zmniejszanie się zasięgu lodu morskiego zmusza niedźwiedzie do wędrówki tam, gdzie pola lodowe jeszcze się utrzymują. Wiąże się to z koniecznością przepłynięcia dużych odległości albo wejścia na ląd, na którym nie mogą polować na foki. (…) Jak na razie niedźwiedzie sobie radzą. Dalszy spadek powierzchni lodu morskiego w Arktyce, wywołany zmianami klimatu, będzie testem na określenie granic ich możliwości pod tym względem” – podsumowuje Stempniewicz. Źródła: NHM, Science Alert, WWF Szukasz więcej fascynujących informacji na temat świata roślin i zwierząt, odkryć archeologicznych i nieskończonego Wszechświata? Zaprenumeruj magazyn „National Geographic Polska". Najnowszą ofertę znajdziesz na tej stronie. Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
Ile waży największy niedźwiedź na świecie? To zwierzę lepiej omijać z daleka, jest naprawdę niebezpieczne
Niedźwiedzie fascynują ludzi od dawna. Do niedźwiedziowatych należą zarówno nieduże pandy wielkie, jak i potężne niedźwiedzie polarne. Jaki jest największy niedźwiedź znany nauce?
W tym artykule: Jaki jest największy niedźwiedź na świecie? Ile ważył największy niedźwiedź polarny? Jaki był największy niedźwiedź na świecie? Jaki jest najgroźniejszy niedźwiedź na świecie? Dlaczego niedźwiedzie polarne są największymi z żyjących? Czy niedźwiedziom zagrażają zmiany klimatyczne? Czy niedźwiedzie to największe ssaki lądowe? Nie. Na lądzie ustępują hipopotamom, nosorożcom i słoniom. W Polsce – i szerzej Europie – na pierwszym miejscu, jeśli chodzi o wielkość, znajduje się żubr europejski, największy ssak lądowy na naszym kontynencie. Niedźwiedź brunatny, który występuje w naszym kraju, plasuje się jednak niedaleko za nim. Ile waży niedźwiedź? To zależy od gatunku. Niedźwiedzie brunatne nie są największe. Samce ważą około 400 kg. Gdy się wyprostują, mogą mieć nawet trzy metry. Samice są znacznie lżejsze i mniejsze. Ile jest niedźwiedzi w Polsce? Na pewno ponad 100. Spotkać je można m. in. w Bieszczadach i Tatrach. Ta liczba to jednak nic w porównaniu z Rumunią. W tym kraju żyje najwięcej niedźwiedzi w całej Europie. Szacuje się, że tamtejsza populacja liczy ponad 6 tys. osobników. Jaki jest największy niedźwiedź na świecie? Największe na świecie zdecydowanie są niedźwiedzie polarne, które występują w Arktyce. Są znacznie większe od swoich kuzynów żyjących na niższych szerokościach geograficznych. Jednak i ich waga zależy od płci: samice są znacznie lżejsze od samców. Niedźwiedzie czarne są coraz bardziej rude. Dlaczego? Nie wszystkie niedźwiedzie czarne rzeczywiście mają tak ciemny kolor. Niektóre osobniki są raczej rude lub cynamonowe. Dlaczego? Naukowcy twierdzą, że to efekt mutacji genetycznej, która mo... „W uproszczeniu można powiedzieć, że niedźwiedź polarny jest świetnie przystosowanym do życia w zimnej zlodzonej Arktyce niedźwiedziem brunatnym. Na pierwszy rzut oka odróżnia go od niego, poza barwą, bardziej smukłe ciało z dłuższą szyją i węższą głową. Umożliwiają mu one wbicie się aż po barki w otwór w lodzie i dopadnięcie w ostatnim momencie czmychającej do wody foki” – pisze prof. Lech Stempniewicz w niedawno wydanej książce „Na kruchym lodzie”. Niedźwiedzie polarne żywią się mięsem i tłuszczem, głównie fok. Ile ważył największy niedźwiedź polarny? Największy niedźwiedź polarny może ważyć nawet tonę. „Rekordowo wielki osobnik, zastrzelony w 1960 roku w zatoce Kotzebue na Alasce, ważył 1002 kilogramów i mierzył 3,39 metra” – pisze Stempniewicz. Zazwyczaj jednak niedźwiedzie polarne nie są aż tak ciężkie. „Dorosły samiec waży 350–700 kilogramów i ma 2,4–3 metry długości. Samice są o połowę mniejsze – osiągają 150–250 kilogramów wagi i mierzą 1,8–2,4 metra” – czytamy w „Na kruchym lodzie”. Waga samic w ciąży może się jednak aż podwoić. Niedźwiedzice bowiem gromadzą ogromne zapasy tłuszczu, które pozwalają im przetrwać zimowe miesiące, spędzane wraz z młodymi w gawrze. Jaki był największy niedźwiedź na świecie? Współcześnie żyjącemu niedźwiedziowi polarnemu nie ustępował – a prawdopodobnie nawet go przewyższał – niedźwiedź krótkopyski (Arctodus simus). To wymarły gatunek niedźwiedzia z plejstocenu, który występował w Ameryce Północnej. Prawdopodobnie wyginął ok. 12–11 tys. lat temu. Badania nad procesem hibernacji niedźwiedzi mogą być przydatne w misji na Marsa Niedźwiedzie zapadające w zimową hibernację określaną też snem zimowym biorą nieświadomie udział w niezwykłym procesie, będącym dziełem natury. Dorosłe samce tego gatunku mogły ważyć nawet tonę. Średnio ich waga wynosiła ok. 800 kg. Samice były o jedną trzecią lżejsze. Gdy samiec stawał na tylnych łapach, mógł mieć nawet 3 metry wysokości. Gdy poruszał się na czterech łapach, jego wysokość wynosiła ok. 1,6 m. To oznacza, że gdy znalazł się na wprost dorosłego człowieka, spoglądał mu prosto w oczy. Jeszcze większy od niego był najprawdopodobniej jego kuzyn z Ameryki Południowej. W 2011 r. w czasopiśmie „Journal of Paleontology” ukazała się praca opisująca osobnika należącego do gatunku Arctotherium angustidens. Jego szczątki zostały znalezione w Argentynie, w okolicach miasta La Plata, w 1935 r. Natknęli się na nie robotnicy pracujący na budowie szpitala. Skrupulatne badanie kości doprowadziło badaczy do wniosku, że ten gigant mógł ważyć nawet dwie tony. Choć za bardziej prawdopodobną naukowcy uznali masę ciała mieszczącą się między 1590 a 1750 kg. „Według naszej wiedzy oznacza to, że jest największy znany niedźwiedź” – napisali w artykule. „A być może również najpotężniejszy lądowy drapieżnik, jaki żył w ciągu ostatnich 34 mln lat”. Dla porównania – jedynym niedźwiedziem, jaki obecnie żyje w Ameryce Południowej, jest niedźwiedź okularowy (Tremarctos ornatus). Ma czarne, lśniący futro i charakterystyczny biały pysk. Samice tego gatunku ważą około 60–70 kg, samce zaś najwyżej 175 kg. Jaki jest najgroźniejszy niedźwiedź na świecie? Niedźwiedzie wydają się niezgrabne i powolne. Jednak to tylko złudzenie, ponieważ potrafią się poruszać naprawdę szybko. Nie mają dobrego wzroku ani słuchu, ale nadrabiają to znakomitym węchem. Wszystkie – a szczególnie niedźwiedź polarny – świetnie pływają. Są groźnymi zwierzętami, w pobliżu których należy zachować najwyższą ostrożność. Z danych na stronie petpedia.com wynika, że średnio rocznie niedźwiedzie atakują ludzi 40 razy. W latach 2000–2015 takich ataków odnotowano 664. W połowie przypadków zagrożeniem była niedźwiedzica z młodymi. Za najbardziej niebezpieczne uważa się niedźwiedzie grizzly i niedźwiedzie polarne. Generalnie atakują ludzi rzadko, jednak liczba takich przypadków ostatnio wzrasta. Zaledwie kilka dni temu niedźwiedź polarny zabił kobietę i chłopca w wiosce Wales na Alasce. Zdaniem badaczy ma to związek ze zmniejszającą się pokrywą lodową w Arktyce. Jej spadek zmusza niedźwiedzie polarne do eksploracji nowych terytoriów w poszukiwaniu żywności. W 2017 r. organizacja The Wildlife Society opublikowała badanie, z którego wynikało, że liczba ataków niedźwiedzi polarnych na ludzi może zwiększyć się szczególnie między lipcem a grudniem. Czyli wtedy, kiedy lód morski pokrywa coraz mniejszy obszar. Dlaczego niedźwiedzie polarne są największymi z żyjących? Dlatego, że żyją w najbardziej surowym klimacie. A on promuje powiększenie masy ciała. Wyjaśnia to tzw. reguła Bergmana. „Mówi ona, że w obrębie blisko spokrewnionej grupy zwierząt stałocieplnych, tj. ptaków i ssaków, te gatunki, podgatunki lub populacje, które żyją w bardziej surowym klimacie, są większe od swoich ciepłolubnych pobratymców” – pisze prof. Lech Sempniewicz. Co zrobić, gdy spotkamy niedźwiedzia? Mieszek z "Przyjaciół" Adama Mickiewicza przeżył spotkanie z niedźwiedziem, bo udawał trupa. Współczesny film ze Szwecji pokazuje dużo lepszą metodę radzenia sobie w takiej sytuacji. „Istota sprawy jest prosta i sprowadza się do praw fizyki. Zwierzę traci ciepło przez powierzchnię ciała, a ta maleje wraz z rosnącymi rozmiarami. Nie wprost, ale w stosunku do objętości. Każde zwierzę jest bryłą – dla uproszczenia przyjmijmy, że kulą. Jej objętość i masa, które są trójwymiarowe, rosną do sześcianu, a dwuwymiarowa powierzchnia rośnie do kwadratu. Im większa bryła, tym ma mniejszą powierzchnię względną i wolniej się wychładza” – czytamy w „Na kruchym lodzie”. Czy niedźwiedziom zagrażają zmiany klimatyczne? Zdaniem badaczy zmiany klimatyczne są szczególnie niebezpieczne dla niedźwiedzi polarnych. W 2021 r. naukowcy z Uniwersytetu Vanderbilta przestrzegali, że w ciągu najbliższych 30 lat populacja niedźwiedzi polarnych zmniejszy się aż o jedną trzecią. Inni uważają, że do końca tego wieku niedźwiedzie polarne mogą w ogóle zniknąć z powierzchni Ziemi – choć te opinie bywają też krytykowane jako zbyt alarmistyczne. Topnienie lodu morskiego w Arktyce sprawia, że niedźwiedzie polarne mają problem z dostępem do żywności. Gdy ich naturalne tereny łowieckie się kurczą, w poszukiwaniu pożywienia wędrują na południe. Z kolei ich kuzyni z południa – wszystkożerne niedźwiedzie brunatne – w miarę ocieplania się klimatu przesuwają się coraz bardziej na północ. Oba gatunki niedźwiedzi, dawniej żyjące w oddzielnych środowiskach, zaczynają się spotykać i krzyżować. Tak powstają pizzly: hybrydy niedźwiedzi grizzly i polarnych. Źródła: Journal of Paleontology, National Geographic, WWF, BBC. Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
Niedźwiedź polarny – opis, występowanie i ciekawostki
Niedźwiedź polarny to zwierzę niezwykłe pod wieloma względami. Czym charakteryzuje się niedźwiedź polarny? Gdzie występuje i co składa się na jego dietę? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
W tym artykule: Niedźwiedź polarny – charakterystyka Jaki kolor ma skóra niedźwiedzia polarnego? Niedźwiedź polarny – występowanie Co jedzą niedźwiedzie polarne? Ile żyje niedźwiedź polarny? Niedźwiedź polarny - ciekawostki W toku ewolucji niedźwiedź polarny idealnie przystosował się do życia w wyjątkowo niesprzyjających warunkach, wspinając się na sam szczyt łańcucha pokarmowego. To zasługa wyjątkowych cech, które znacząco odróżniają go od kuzynów obdarzonych ciemnym futrem. Niedźwiedź polarny, czyli Ursus maritimus, to obecnie największy przedstawiciel swojego rodzaju. Zdaniem naukowców, od niedźwiedzia brunatnego oddzielił się mniej więcej 200 tys. lat temu. Różnice występujące między osobnikami o maści białej i brunatnej nie ograniczają się wyłącznie do rozmiarów. Niedźwiedzie polarne posiadły cechy, których próżno szukać u ich kuzynów. Niedźwiedź polarny – charakterystyka Niedźwiedź polarny dzierży zaszczytny tytuł największego drapieżnika lądowego. Przeciętna waga dorosłego osobnika zamyka się w przedziale od 350 do 680 kg. Takie zwierzę osiąga długość do 310 cm i wysokość w kłębie dochodzącą do 150 cm. Należy podkreślić, że w przypadku gatunku Ursus maritimus, różnice w morfologii samców i samic są wyraźnie zarysowane. Cechy samców: długość – do 310 cm, wysokość w kłębie – do 150 cm, przeciętna waga – ok. 490 kg. Cechy samic: długość – ok. 210 cm, wysokość w kłębie – ok. 120 cm, przeciętna waga – ok. 400 kg. W północnej części obszaru występowania można spotkać najmniejsze osobniki. Im dalej na południe, tym większe niedźwiedzie. Jeden z najcięższych odłowionych samców (w 1992 roku, nad Zatoką Hudsona) ważył aż 654 kg, ale wielu naukowców wyraża przekonanie, że na wolności żyją okazy, których masa może przekraczać 800 kg. To prawdopodobne, tym bardziej, że w 1960 roku, w północnowschodniej części Alaski zabito samca ważącego 1002 kg. Oto pizzly – krzyżówka grizzly i niedźwiedzia polarnego. Powstała przez zmiany klimatu Wzrost liczebności osobników pizzly zbiega się ze spadkiem liczby niedźwiedzi polarnych. Przewiduje się, że liczba tych drugich spadnie o ponad 30% w ciągu najbliższych 30 lat. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/391aa73a6334bd23ce8613e796b3ed28f80c5739-cbb8143.jpeg" width="938" height="625" alt="Hybryda niedźwiedzia polarnego i grizzly nazywana jest żartobliwie pizzly, grolar bears lub nanulak (fot. Getty Images)" title="Hybryda niedźwiedzia polarnego i grizzly nazywana jest żartobliwie pizzly, grolar bears lub nanulak (fot. Getty Images)" /> W porównaniu z gatunkami brunatnymi, niedźwiedzie polarne mają węższą, za to dłuższą czaszkę i wyraźnie dłuższą szyję. Między palcami tych zwierząt występuje błona pławna. Te cechy sprawiają, że Ursus maritimus jest doskonałym pływakiem i nurkiem – w środowisku wodnym bardziej opływowe zwierzę stawia mniejszy opór. Dzięki temu, w odróżnieniu od innych niedźwiedzi, przedstawiciele gatunku polarnego potrafią skutecznie polować pod wodą. Kolejna istotna różnica to zęby, które u niedźwiedzia polarnego są ostrzejsze, ale mniejsze i o mniejszej powierzchni trącej. To z kolei wynika z nawyków żywieniowych tego gatunku – w kwestii żywienia, niedźwiedzie polarne nie są tak niewybredne jak ich kuzyni. Jaki kolor ma skóra niedźwiedzia polarnego? Wymieniając charakterystyczne cechy tego zwierzęcia, nie można nie wspomnieć o jego skórze i futrze. U osobników z ubytkami sierści (może to być zjawisko fizjologiczne, związane z wymianą futra z zimowego na letnie, lub będące następstwem walki z przedstawicielami tego samego gatunku albo polowań) wyraźnie widać, że ich skóra jest czarna. Futro jest natomiast przezroczyste, wypełnione powietrzem. Skąd zatem bierze się biała barwa niedźwiedzi polarnych? Charakterystyczny kolor, tworzący idealny kamuflaż dla okazałego drapieżnika, jest zasługą załamywania promieni światła. Czarny kolor skóry i przezroczyste włosy służą natomiast termoregulacji – działają jak szklarnia, zmieniając światło słoneczne w ciepło. Skoro mowa o sierści, warto podkreślić, że całe ciało niedźwiedzia polarnego, od nosa do ogona, jest pokryte futrem, przede wszystkim w okresie zimowym. To cecha niespotykana u gatunków brunatnych. Zesztywniałe włosy występują nawet na podeszwach łap tego ssaka, między jego palcami. To dodatkowa warstwa izolacyjna, ale nie tylko. Sierść na podeszwach zwiększa powierzchnię stopy zwierzęcia, co przekłada się na korzystniejszy rozkład masy. Dzięki temu niedźwiedź polarny może łatwiej poruszać się w śniegu. Ten widok jest rozdzierający. To najsmutniejszy niedźwiedź polarny na świecie Zwierzę okrzyknięte najsmutniejszym niedźwiedziem polarnym przebywa w chińskim centrum handlowym w Guangzhou. Co ciekawe, u osobników żyjących w niewoli futro z czasem zaczyna przybierać zielonkawe lub bladozielone zabarwienie. Z czego wynika to niezwykłe zjawisko? Odpowiedź jest prostsza, niż mogłoby się wydawać. W klimacie cieplejszym od tego, jaki panuje w naturalnym środowisku tych zwierząt, futro niedźwiedzi polarnych staje się idealnym środowiskiem dla rozwoju glonów. Obecność plechowców nie wpływa negatywnie na zdrowie niedźwiedzi. W warunkach ogrodu zoologicznego jest też bez znaczenia dla kamuflażu. Mimo to pracownicy ZOO najczęściej starają się przywrócić jasną tonację futra, głównie poprzez kąpanie zwierząt w wodzie utlenionej. Po co to robić, skoro algi i glony nie szkodzą niedźwiedziom? Chodzi przede wszystkim o kwestie wizerunkowe. Biały „miś”, który de facto jest zielony, to raczej kiepska reklama. Niedźwiedź polarny – występowanie Niedźwiedzie polarne zamieszkują wąską niszę ekologiczną. Naturalnym środowiskiem tych zwierząt jest półkula północna. Można je spotkać w obszarze koła podbiegunowego, przede wszystkim u wybrzeży Arktyki. Zamieszkują obszar Kanady (Ontario, Jukon, Quebec, Nowa Funlandia, Labrador, Manitoba i Nunavut), Stanów Zjednoczonych (Alaska), Grenlandii, Danii, Norwegii (przede wszystkim archipelag Svarbard) i Rosji (Czukotka, Syberia, Jakucja, Krasnojarsk i północna część europejska). Gdzie żyją niedźwiedzie polarne? Jaki prowadzą tryb życia? Te niezwykłe zwierzęta bytują przede wszystkim w rejonach przybrzeżnych. Można je spotkać także na krach lodowych, na których, niesione morskim prądem, szukają nowych obszarów łownych. Mimo że rodzą się na lądzie, większość czasu spędzają w wodzie. W sytuacji braku pożywienia, Ursus maritimus nabiera śmiałości i podchodzi do ludzkich osad. Często zdarza się, że niedźwiedzie „odwiedzają” wioski Eskimosów. Każdego roku, przynajmniej kilkadziesiąt osobników zapuszcza się też do kanadyjskiego miasta Churchill. Nie ma życia bez lodu. "Dotarło do mnie, że coś się dzieje, gdy..." Arktyka ociepla się tak szybko, że do roku 2050 będzie latem zupełnie pozbawiona lodu. Jak sobie wtedy poradzą polujące z niego niedźwiedzie polarne? Należy wspomnieć, że niedźwiedź polarny to gatunek zagrożony. Międzynarodowa Unia Ochrony przyrody klasyfikuje to zwierzęta w kategorii VU, co oznacza, że są narażone na wyginięcie. Do takiego stanu przyczyniają się katastrofy ekologiczne i działalność człowieka, ale głównym czynnikiem zagrażającym niedźwiedziom polarnym są postępujące zmiany klimatyczne. W wyniku ocieplenia klimatu kurczą się zasoby lodu morskiego, co przyczynia się do wzrostu śmiertelności wśród tych zwierząt. Co jedzą niedźwiedzie polarne? Do niedźwiedzia polarnego przylgnęła łatka bezwzględnego mięsożercy. Trzeba jednak zaznaczyć, że podobnie jak inni przedstawiciele tej rodziny, Ursus maritimus jest zwierzęciem wszystkożernym. Latem może odżywiać się mchami, trawami i porostami. Nie pogardzi padliną, ptasimi jajami i... resztkami znajdowanymi na śmietnikach. W ramach adaptacji do panujących warunków, niedźwiedź polarny potrafi spowolnić metabolizm i pochłaniać duże ilości pokarmu. Spacer ratunkiem dla niedźwiedzi polarnych Jeżeli nie uda się ograniczyć zmian klimatu i powodowanego przez nie kurczenia się powierzchni lodu Arktyki, w ciągu następnych 50-75 lat może wyginąć nawet 30% niedźwiedzi polarnych. Bio... Nie zmienia to jednak faktu, że mówimy tu o najbardziej mięsożernym gatunku z rodziny Ursus. Podstawą jadłospisu niedźwiedzi polarnych jest żywa zdobycz. Ewolucja uczyniła ich doskonałymi łowcami. Niedźwiedzie bez problemu wyczuwają ofiarę oddaloną o kilometr lub znajdującą się pod pokrywą śnieżną o metrowej grubości. Są obdarzone ostrymi zębami, stworzonymi do rozszarpywania mięsa, długimi pazurami i niezwykle silnymi łapami. Mogą polować zarówno na lądzie, jak i w wodzie i pod wodą. W swoim środowisku, niedźwiedź polarny nie ma naturalnych wrogów. Jest czołowym drapieżnikiem, któremu może zagrozić tylko człowiek. Co je niedźwiedź polarny? Podstawą jadłospisu niedźwiedzi polarnych jest nerpa, czyli foka obrączkowana i w mniejszym stopniu foka wąsata. Drapieżnik może długimi godzinami czatować przy przerębli (otworze oddechowym), czekając aż jego ofiara wynurzy się. Zdarza się też, że niedźwiedzie łowią foki w ich kryjówkach. Czasami w diecie niedźwiedzia polarnego pojawiają się słonie morskie, morsy, narwale, belugi, ryby, lemingi i ptaki (morskie i lądowe). Okazjonalnie ich ofiarą padają osłabione renifery i piżmowoły. Polowanie na zdrowego osobnika jest sporym wyzwaniem dla niedźwiedzia. Ten drapieżnik nie jest bowiem urodzonym sprinterem. W trakcie biegu, dość szybko przegrzewa się, więc sprawny ssak kopytny może mu dość łatwo uciec. Ile żyje niedźwiedź polarny? Małe niedźwiadki przychodzą na świat w grudniu i styczniu. Samica rodzi do trzech osobników. Tuż po narodzinach, małe osobniki są ślepe i ważą zaledwie od 600 do 700 gramów. Już po trzech miesiącach, młode osiągają masę ok. 13 kg. W wieku 3–5 lat osiągają dojrzałość płciową. Na wolności niedźwiedzie polarne żyją średnio od 15 do 18 lat. Znacznie bardziej długowieczne są osobniki żyjące w niewoli. Rekord należy do samicy imieniem Debby, która w ogrodzie zoologicznym w Winnipeg dożyła aż 42 lat. Niedźwiedź polarny - ciekawostki Niedźwiedzie polarne to niezwykłe zwierzęta. Mimo że naukowcy dość dobrze poznali ten gatunek, to wciąż jeszcze skrywa on wiele tajemnic, które są odkrywane w toku kolejnych badań. Dla przykładu, jeszcze nie tak dawno temu sądzono, że futro tych zwierząt ma zdolność pochłaniania promieni UV. Powstało kilka teorii na temat, a według najpopularniejszej, mechanizm ten miał służyć odzyskiwaniu energii. Dziś jednak wiemy, że była to błędna teoria. Svalbard: dom białego niedźwiedzia [REPORTAŻ] Bogactwu życia Svalbardu, arktycznego norweskiego archipelagu, zagraża podstępna odwilż. Chcesz dowiedzieć się więcej o niedźwiedziach polarnych? Poniżej zamieszczamy kilka ciekawostek na temat tych niezwykłych zwierząt. Może się wydawać, że futro niedźwiedzia polarnego jest białe. W rzeczywistości, natura obdarzyła to niezwykłe zwierzę niemal przezroczystą sierścią. Efekt bieli jest tylko złudzeniem optycznym, wynikającym z załamywania promieni świetlnych. Niektóre niedźwiedzie polarne są dotknięte albinizmem. Takiego osobnika można rozpoznać po czerwonym nosie i oczach. Niedźwiedź polarny wydaje się być silnym zwierzęciem. Tak jest w istocie. Ten kolos może jednym machnięciem łapy pozbawić człowieka głowy. Na szczęście, do ataków dochodzi rzadko. Człowiek nie może żywić się wątrobą niedźwiedzia polarnego. Wynika to z faktu, że organ ten zawiera witaminę A w stężeniu, które jest dla nas zabójcze. Niedźwiedzie polarne często zasłaniają nos łapą. Takie zachowanie stanowi element kamuflażu. Nos jest jedyną częścią ciała tego zwierzęcia, która wyraźnie wyróżnia się w białym otoczeniu. Niedźwiedzie polarne są praktycznie niewidoczne na fotografiach wykonywanych w podczerwieni. Na takich zdjęciach widać jedynie pysk i oddech zwierzęcia. Ciekawostki dla dzieci Niedźwiedzie polarne fascynują także najmłodszych miłośników dzikiej natury. Poniżej zamieszczamy wybrane ciekawostki dla dzieci. Niedźwiedzie polarne potrafią świetnie pływać. Używają do tego przede wszystkim przednich łap, wykonując ruchy przypominające wiosłowanie. Niedźwiedzie białe są nie tylko świetnymi pływakami, ale i nurkami. Ten wielki ssak może przebywać pod wodą nawet przez 2 minuty. Niedźwiedź polarny może przemierzyć ogromny dystans w poszukiwaniu pożywienia. Zdarza się, że polując, pokonuje 15 tysięcy kilometrów. Nie wszystkie niedźwiedzie polarne zapadają w sen zimowy. W stan uśpienia wchodzą wyłącznie samice, najczęściej osobniki spodziewające się potomstwa. Krótki ogon i małe uszy niedźwiedzia polarnego pomagają mu ograniczać straty ciepła. W wyniku zanikania lodu morskiego, ten niezwykły gatunek może wyginąć jeszcze w XXI stuleciu. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
W Arktyce będzie więcej deszczu niż śniegu. Bardzo zła prognoza dla świata
Według naukowców do 2060 częściej zaobserwujemy opady deszczu niż śniegu w Arktyce. Naukowcy ostrzegają, że ta zmiana niesie ze sobą poważne konsekwencje dla całego świata.
W tym artykule: Konsekwencje dla świata Uratować planetę Północna kraina Według najnowszych badań opublikowanych w naukowym czasopiśmie Nature, do 2060 lub 2070 roku część Arktyki będzie dużo bardziej deszczowa niż snieżna. Naukowcy uważają, że stanie się to nawet kilkadziesiąt lat wcześniej niż do tej pory przewidywano. To niestety efekt postępującego ocieplenia klimatu i wzrost średniej temperatury na Ziemi. Eksperci twierdzą także, że taka zmiana warunków pogodowych w Arktyce będzie miała negatywny wpływ nie tylko na lokalnych mieszkańców i dziką przyrodę, ale na cały świat. Konsekwencje dla świata Jeżeli temperatura będzie cały czas wzrastać w tym samym tempie, naukowcy przewidują, że doprowadzi to do coraz szybszego roztapiania lodowców. Konsekwencje przybiorą efekt domina. Wzdłuż wybrzeży Arktyki podniesie się poziom wód. Niektóre stworzenia utracą dostęp do pożywienia, przez co ich populacja zacznie się zmniejszać. Topniejącą wieczna zmarzlina zacznie uwalniać ogromne ilości gazów cieplarnianych, które jeszcze bardziej przyczynią się do globalnego ocieplenia. Eksperci przekonują, że wzrost temperatury w Arktyce może nasilać bardzo niebezpieczne zjawiska pogodowe, takie jak powodzie, ale również fale upałów w Europie, Azji i Ameryce Północnej ze względu na zmianę prądu strumieniowego (strumień, który przenosi z zachodu na wschód olbrzymie masy powietrza w atmosferze ziemskiej). -Co się dzieje w Arktyce, nie zostaje w Arktyce- mówi Michelle McCrystall z University of Manitoba w Kanadzie, jedna z autorek najnowszego badania. -Wydaje nam się, że Arktyka jest daleko stąd, z dala od naszego codziennego życia. W rzeczywistości okazuje się, że kiedy tam wzrasta temperatura, ma to wpływ na cały świat- dodaje McCrystall. Uratować planetę Zespół ekspertów, którzy przeprowadził najnowsze badania, wykorzystał najnowsze modele klimatu. W ten sposób opisali, jak będzie zmieniała się sytuacja na obszarze otaczającym biegun północny. Na podstawie analizy cyku hydrologicznego stwierdzili, że w wielu częściach Arktyki częste deszcze pojawią się nawet o 30 lat wcześniej niż do tej pory przewidywano. Co więcej, badacze już teraz widzą początek tej tendencji. Wszystko wskazuje na to, że jeśli nie zrobimy nic, żeby powstrzymać ocieplanie klimatu, taki trend nie dość, że się utrzyma, to z roku na rok sytuacja może zmieniać się na gorsze. Autorzy badań zaznaczają również, że ta analiza jest o tyle niepokojąca, że zmiana może dokonać się nawet przy poziomie globalnego ocieplenia wynoszącym 1.5%. Michelle McCrystall zaznacza również, że należy pamiętać, że Arktyka nie jest monolitem. Według ich obliczeń, na niektórych obszarach m.in. na Grenlandii może dojść do zwiększonych opadów śniegu. Jeżeli weźmiemy jednak pod uwagę ogólny bilans, nie zredukuje to w wystarczającym stopniu całkowitego topnienia. Niektórzy eksperci przyznają jednak, że badania na modelach klimatu do 2100 roku są z reguły niepewne. Wynika to głównie z braku danych z bezpośrednich obserwacji opadów i temperatur. W rozmowie z magazynem The Guardian prof. Richard Allan z University of Reading w Wielkiej Brytanii przyznaje, że „Najnowsze badania, są bardzo niepokojące. Zmiana, która nastąpi jeszcze szybciej niż przewidywaliśmy jest niezwykle niebezpieczna. Powinniśmy potraktować to jak alarm dla całego świata”. Eksperci są zgodni, że światowi przywódcy powinni zrobić wszystko, aby osiągnąć cel Porozumienia Paryskiego. Północna kraina Arktyka jest obszarem rozproszonych wysp i archipelagów wokół bieguna północnego. Obejmuje część Rosji, Norwegii, Finlandii, Szwecji, Kanady, Grenlandię, Islandię, Alaskę oraz Ocean Arktyczny, pokryty w dużej części lodem, który jest centrum Arktyki. Pomimo trudnych warunków lądowych, na tym obszarze możemy spotkać wyjątkową faunę i florę. To kraina tundry i lasów borealnych. Na niektórych obszarach, które są mniej oblodzone możemy znaleźć mchy, porosty, a tam gdzie wilgotność jest większa, turzyce i trawy. W miejscach, gdzie temperatura jest cieplejsza rosną drzewa, które są niezwykle odporne na chłód. Są to głównie drzewa iglaste. Ten obszar jest również domem dla wielu gatunków zwierząt. To między innymi renifery, foki, niedźwiedzie polarne, maskonury zwyczajne, rybitwy popielate i walenie. Zamieszkują ją również rdzenni mieszkańcy: Inuici, Lapończycy, Czukcze i Nieńcy. Arktyka jest dla klimatologów punktem odniesienia dla zmian klimatycznych, ponieważ jest na nie wyjątkowo wrażliwa. Źródło: Nature
Legendy o niedźwiedziach okazały się prawdą. Używają narzędzi do polowań
Rdzenni mieszkańcy Grenlandii i Kanady od setek lat przekazują sobie historie o niedźwiedziach zabijających morsy przy użyciu prostych narzędzi. Czy mają rację?
W tym artykule: Legendy o niedźwiedziach okazały się prawdą Zwierzęcy spryt Kolejne potwierdzenie Morsy ważą nawet do 1300 kilogramów. Ze swoją ogromną masą i kłami wydają się niemożliwe do zabicia przez głodnego niedźwiedzia polarnego. Najnowsze badania wskazują jednak to, że część z nich opracowała brutalną metodę polowania – uderzanie w głowę morsa kamieniem lub bryłą lodu. Oto pizzly – krzyżówka grizzly i niedźwiedzia polarnego. Powstała przez zmiany klimatu Wzrost liczebności osobników pizzly zbiega się ze spadkiem liczby niedźwiedzi polarnych. Przewiduje się, że liczba tych drugich spadnie o ponad 30% w ciągu najbliższych 30 lat. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/391aa73a6334bd23ce8613e796b3ed28f80c5739-320668a.jpeg" width="938" height="625" alt="Hybryda niedźwiedzia polarnego i grizzly nazywana jest żartobliwie pizzly, grolar bears lub nanulak (fot. Getty Images)" title="Hybryda niedźwiedzia polarnego i grizzly nazywana jest żartobliwie pizzly, grolar bears lub nanulak (fot. Getty Images)" /> Legendy o niedźwiedziach okazały się prawdą Rdzenni mieszkańcy Grenlandii i Kanady od setek lat przekazują sobie historie o niedźwiedziach zabijających morsy przy użyciu prostych narzędzi. Naukowcy długo nie chcieli w nie wierzyć, jednak zdjęcia GoGo, samca z japońskiego zoo, przedstawiające, jak używa przedmiotów do zdjęcia zawieszonego na haku mięsa, zainspirowały ich do podjęcia badań. – Z własnego doświadczenia wiem, że jeśli łowca zamieszkujący Arktykę mówi, że coś widział, warto go wysłuchać, ponieważ najprawdopodobniej ma rację – mówi dr Ian Stirling, znawca niedźwiedzi polarnych. Naukowcy przeanalizowali obserwacje myśliwych Innuitów, przyrodników i łowców niezwiązanych z rdzennymi ludami Arktyki. Wynika z nich, że nie tylko niedźwiedzie polarne, ale też ich bliscy krewni, niedźwiedzie brunatne, wspomagają się narzędziami podczas polowań. Nie jest to jednak częsta praktyka, a w krainie wiecznej zimy stosuje się ją tylko w przypadku ataku na morsa. Powód jest dość prosty – ich niebagatelne rozmiary. Upolowanie znacznie mniejszej foki nie jest tak wymagające. Zdolności poznawcze niedźwiedzi polarnych nadal pozostają zagadką dla naukowców. – Mamy jedynie informacje obserwacyjne, z których wynika, że te zwierzęta są bardzo inteligentne – tłumaczy Stirling. Jedne świecą w ciemności, inne dożywają blisko 400 lat. Tego nie wiedzieliście o rekinach Przy okazji zorganizowanego przez National Geographic „Sharkfest”, zbieramy w jednym miejscu najciekawsze i najbardziej zaskakujące fakty dotyczące rekinów. Zwierzęcy spryt Gabriel Nirlungayuk, innuicki łowca od dziecka słyszał historie o niedźwiedziach polarnych polujących na morsy. Sam również wielokrotnie miał okazję podejrzeć ich zachowania. – To najmądrzejsi myśliwi – komentuje. Dodaje też, że czasami niedźwiedzie polarne oszukują foki, udając, że śpią. Wykorzystują wtedy ich ufność i atakują, kiedy zwierzyna łowna podejdzie odpowiednio blisko. Niedźwiedzie potrafią też wytopić przeręble fok, nawet kiedy pokrywa je gruba warstwa śniegu. Foki to ulubiony przysmak niedźwiedzi polarnych, jednak ze względu na katastrofę klimatyczną jest ich coraz mniej. Głodne i zdesperowane niedźwiedzie coraz częściej polują na morsy. Nie jest to jednak idealna alternatywa. Zabicie zwierzęcia, które ważny ponad tonę wymaga ogromnego wysiłku. Nie tylko niedźwiedzie potrafią wykorzystywać proste narzędzia. Szympansy na przykład strugają proste włócznie, które następnie wykorzystują podczas polowań na mniejsze ssaki. Delfiny z kolei penetrują dno morskie z gąbkami morskimi w pyskach. Turystka chciała zrobić sobie zdjęcie z mniszką hawajską. Głos zabrał gubernator stanu Turyści na Hawajach mają nową, głupią zabawę – robią sobie zdjęcia z mniszkami hawajskimi. Przypominamy, że kuzynki fok szarych od lat są klasyfikowane jako krytycznie zagrożone wygini... Kolejne potwierdzenie W badaniach zespół naukowców opierał się przede wszystkim na zebranych obserwacjach osób trzecich. Po ich publikacji Stirling otrzymał nagranie przedstawiające samicę niedźwiedzia polarnego, która przesuwa bryłę lodu, a następnie zrzuca ją na pływającego morsa. Mówi się, że w każdej legendzie jest ziarnko prawdy. Jak widać, dotyczy to nie tylko polskich podań, ale też tych opowiadanych z innuickich kręgów.
Oto pizzly – krzyżówka grizzly i niedźwiedzia polarnego. Powstała przez zmiany klimatu
Wzrost liczebności osobników pizzly zbiega się ze spadkiem liczby niedźwiedzi polarnych. Przewiduje się, że liczba tych drugich spadnie o ponad 30% w ciągu najbliższych 30 lat.
Galopujące zmiany klimatyczne, topnienie pokryw lodowych, a co za tym idzie – utrata siedlisk i pożywienia zmusiły niedźwiedzie polarne do opuszczenia dotychczas zamieszkiwanych terenów i ucieczki w głąb lądu. Z drugiej strony, ocieplenie klimatu i środowiska sprawiło, że rozszerzyły się tereny łowieckie niedźwiedzi grizzly, które z roku na rok mogą wybierać się coraz dalej na północ, nie ryzykując, że zastaną tam niekorzystne dla siebie warunki. Nic dziwnego, że w końcu doszło do spotkania tych dwóch gatunków. A wraz z nasilającym się kontaktem między nimi, musiało też dojść do międzygatunkowego kojarzenia się w pary. Niedźwiedzie grizzly i niedźwiedzie polarne „rozstały się” zaledwie ok. 500-600 tys. lat temu, więc nadal zachowały zdolność do wspólnego płodzenia zdolnego do życia i do dalszego rozmnażania się potomstwa. Powstały z tych mieszanych par hybrydowy gatunek nazywany – nieco żartobliwie – pizzly, zaobserwowano po raz pierwszy na wolności w 2006 roku. Myśliwy polujący na terytoriach północno-zachodnich kanadyjskiej Arktyki zastrzelił zwierzę, które uznał za niedźwiedzia polarnego. Kiedy przyjrzał się bliżej odkrył, że ma do czynienia z niezwykłym osobnikiem. Testy DNA potwierdziły, że zwierzę było hybrydą – pierwszym dziko żyjącym udokumentowanym potomkiem niedźwiedzia polarnego i niedźwiedzia grizzly. Zmiany klimatu skazują niedźwiedzie polarne na zagładę. W 80 lat znikną prawie wszystkie Do końca tego stulecia może wymrzeć praktycznie cała populacja niedźwiedzia polarnego – wynika z najnowszych prognoz naukowych. Winne wymieraniu zwierząt są zmiany klimatyczne, powodujące... Polarna mama, grizzly tata Od tego czasu prowadzone są obserwacje hybryd żyjących na wolności. W badaniu z 2017 roku odnotowano osiem osobników pochodzących od jednej samicy niedźwiedzia polarnego, która sparowała się z dwoma niedźwiedziami grizzly. Naukowcy są przekonani, że ich liczba będzie stale rosła. Obserwacje przeprowadzone nad osobnikami pozostającymi w niewoli oraz badania przeprowadzone na wolności sugerują, że niedźwiedzie hybrydy są płodne i są w stanie rozmnażać się ze sobą i wydawać na świat zdrowe potomstwo. Dzięki cechom, które w ocieplającym się środowisku mogą dać im przewagę, pizzly z czasem mogą zdominować północne tereny około arktyczne – sugerują naukowcy. – Zwykle hybrydy nie są lepiej przystosowane do swojego środowiska niż ich rodzice, ale istnieje możliwość, że te hybrydy będą w stanie pozyskać szerszy zakres źródeł pożywienia. Niedźwiedzie polarne mają dłuższe czaszki, co czyni je ekspertami w wyłapywaniu fok z morza, ale ich zęby trzonowe są mniejsze niż byłoby to typowe dla ich wielkości ciała, ponieważ wszystko, co jedzą, to tłuszcz. Z drugiej strony grizzly mogą jeść, co chcą. Jeszcze nie wiemy, ale być może pośrednia czaszka pizzly da im przewagę biomechaniczną – ocenia Larisa DeSantis, paleontolog i profesor nauk biologicznych w Vanderbilt University in Tennessee. Pod koniec stulecia lodowce pozostaną tylko przy Grenlandii i Kanadzie. Zwierzęta będą wędrować? Lodowce przykrywające większość Arktyki, jak twierdzą progności, pod koniec tego stulecia zostaną tylko w pasie powyżej Grenlandii i Kanady. Ten teren stanie się jedynym schronieniem dla n... Wzrost liczebności osobników pizzly zbiega się ze spadkiem liczby niedźwiedzi polarnych. Przewiduje się, że liczba tych drugich spadnie o ponad 30% w ciągu najbliższych 30 lat (według badania z 2016 r.). Ten gwałtowny spadek jest częściowo związany z wkroczeniem niedźwiedzi grizzly na obszary niedźwiedzi polarnych, i koniecznością walki o źródła pożywienia. Dużym zagrożeniem jest też wysoce wyspecjalizowana dieta niedźwiedzi polarnych – zauważa DeSantis w nowych badaniach opublikowanych w Global Change Biologi. – Niedźwiedzie polarne spożywały miękkie pokarmy nawet w średniowiecznym optimum klimatycznym [okres ocieplenia znany głównie z rejonu północnego Atlantyku], poprzednim okresie gwałtownego ocieplenia. Ich dieta wcale się nie zmieniła. To dlatego teraz widzimy wszystkie te głodujące niedźwiedzie polarne, próbujące znaleźć alternatywne źródła pożywienia. To może naprawdę stanowić punkt zwrotny – stwierdziła DeSantis. Potomstwo niedźwiedzi polarnych i grizzly w poszukiwaniu i pozyskiwaniu pożywienia może radzić sobie o wiele lepiej. Ten aspekt może być też decydującym o przetrwaniu gatunku. Nowa funkcja Google Earth pozwala cofnąć się do 1984 roku. I zobaczyć, jak zmienił się klimat na Ziemi Google Earth wprowadza nową funkcję Timelapse, dzięki której użytkownicy będą mogli przenieść się w czasie i przekonać się na własne oczy, jak na przestrzeni ostatnich 40 lat zmieni.. Arktyka się topi Powierzchnia lodu morskiego Arktyki, który stanowi zwyczajowy teren łowiecki dla niedźwiedzi polarnych, zmniejszyła się ostatnio o około 870 000 kilometrów kwadratowych – podaje National Snow and Ice Data Center (NSIDC). Chociaż niedźwiedzie polarne mogą nieco modyfikować swoją dietę i np. żywić się jajami ptaków morskich, czy karibu na lądzie, to badanie z 2015 roku wykazało, że kalorie, które uzyskują z tych źródeł, nie równoważą tych, które spalają podczas żerowania. Niedobory mogą powodować niedożywienie, które nie tylko jest śmiertelnym zagrożeniem dla dorosłych osobników, lecz także sprawia, że samice nie są w stanie donosić młodych i wydać na świat zdrowego potomstwa. Naukowcy spekulują, że zmiany środowiskowe sprawią, że wkrótce tereny arktyczne zostaną zdominowane przez nowy, hybrydowy gatunek, co doprowadzi do utraty bioróżnorodności w przypadku zastąpienia niedźwiedzi polarnych. Zdaniem DeSantis powołanie do życia pizzly w obliczu zagrożenia niedźwiedzi polarnych może być „smutnym kompromisem”.
Zmiany klimatu skazują niedźwiedzie polarne na zagładę. W 80 lat znikną prawie wszystkie
Do końca tego stulecia może wymrzeć praktycznie cała populacja niedźwiedzia polarnego – wynika z najnowszych prognoz naukowych. Winne wymieraniu zwierząt są zmiany klimatyczne, powodujące stałe zmniejszanie się powierzchni lodu morskiego i ocieplanie zimnych rejonów. W niektórych rejonach już teraz niedźwiedzie cierpią głód.
Opublikowane w poniedziałek badania pokazują, że na skutek zmian klimatycznych niedźwiedzie polarne muszą głodować, a sytuacja z czasem będzie się pogarszać. W opublikowanym w Nature Climate Change prognozie, naukowcy z Polar Bears International przewidują, że większość populacji dziko żyjących niedźwiedzi polarnych wymrze przed 2100 rokiem. W niektórych regionach już teraz kurcząca się powierzchnia lodu morskiego (powstającej z wody morskiej trwałej pokrywy lodowej, utrzymującej się na obszarach mórz polarnych) wpłynęła na skrócenie sezonu polowań, kiedy niedźwiedzie mogły polować na foki. Malejąca masa ciała drapieżników zmniejsza ich szanse na przetrwanie zimy w Arktyce bez jedzenia – podkreślają naukowcy. – Niedźwiedzie muszą radzić sobie z coraz dłuższy postem przed ponownym zamarznięciem lodu – mówi Steven Amstrup, główny autor badania. Kolejnym zagrożeniem, jakie niesie za sobą głód, jest brak możliwości wykarmienia młodych. Nawet jeśli na świat przyjdą zdrowe zwierzęta, to samica – przez brak wystarczającej ilości tkanki tłuszczowej – może nie mieć zapasów energii pozwalających wykarmić potomstwo. Zminimalizować ocieplenie Zgodnie z obecnymi trendami, jakie stwierdzono w badaniu, niedźwiedzie polarne w 12 z 13 analizowanych subpopulacji zostaną zdziesiątkowane w ciągu najbliższych 80 lat. Winne jest galopujące tempo zmian w Arktyce, która ociepla się dwukrotnie szybciej niż cała planeta. – Do 2100 roku nowe narodziny będą poważnie zagrożone lub niemożliwe wszędzie, z wyjątkiem być może subpopulacji Wyspy Królowej Elżbiety, na kanadyjskim archipelagu arktycznym – powiedział Amstrup. Scenariusz opracowany przez naukowców z Polar Bears International przewiduje wzrost średniej temperatury powierzchni Ziemi o 3,3 stopnia Celsjusza powyżej poziomu odniesienia z okresu przedindustrialnego. Jak dotąd, jeden stopień ocieplenia wywołał fale upałów, susz i superburz, które były jeszcze bardziej niszczycielskie ze względu na podnoszenie się poziomu mórz. Ale nawet gdyby ludzkość była w stanie ograniczyć globalne ocieplenie do 2,4°C – około pół stopnia powyżej celów porozumienia paryskiego – prawdopodobnie tylko opóźniłoby to ostateczny czas wymarcia niedźwiedzi polarnych. Zagrożeniem nie jest sam wzrost temperatury, ale niezdolność drapieżników znajdujących się na szczycie łańcucha pokarmowego do przystosowania się do szybko zmieniającego się środowiska – mówią badacze i przestrzegają, że obecne zmiany są dla zwierząt ogromnym wyzwaniem adaptacyjnym. – Jeśli w jakiś magiczny sposób uda się utrzymać lód morski nawet przy wzroście temperatury, niedźwiedzie polarne mogą sobie poradzić. Problem w tym, że ich siedlisko dosłownie topnieje – powiedział Amstrup. Za małe zapasy Połowa lądowej megafauny na Ziemi jest klasyfikowana jako zagrożona wyginięciem, ale tylko niedźwiedzie polarne są zagrożone przede wszystkim przez zmianę klimatu. Problem w tym, że ich siedlisko dosłownie topnieje ostrzegają autorzy. Jednak ten status może nie być wyjątkowy przez długi czas i powinien być postrzegany jako zwiastun tego, jak klimat wpłynie na inne zwierzęta w nadchodzących dziesięcioleciach. Obecnie na wolności pozostało około 25 000 niedźwiedzi polarnych. Różnorakie zagrożenia dla istnienia ich gatunku są znane już od dawna. Mieszkańcy rejonów arktycznych od kilku lat zmagają się z drapieżnikami podchodzącymi w pobliże wiosek i miast w poszukiwaniu jedzenia. Niejednokrotnie na zdjęciach, które potem obiegły internet, uwiecznione zostały przerażająco wychudzone zwierzęta. Nowe badanie – oparte na pionierskich pracach Amstrupa – jest pierwszym, które nakreśliło harmonogram prawdopodobnego wymierania niedźwiedzi polarnych. Nowe podejście wykorzystuje dwa zestawy danych. Jednym z nich jest wydłużający się okres postu, który różni się w zależności od regionu i może trwać pół roku lub dłużej. Drugim są prognozy dotyczące zmian klimatycznych, w tym zanikania lodu morskiego, oparte na scenariuszach IPCC ONZ. – Szacując, jak chude lub jak grube mogą być niedźwiedzie polarne oraz modelując ich zużycie energii, byliśmy w stanie obliczyć progową liczbę dni, w których niedźwiedzie polarne mogą pościć, zanim wskaźniki przeżywalności młodych i dorosłych zaczną spadać – powiedział jeden ze współautorów badań Peter Molnar, profesor z Uniwersytetu w Toronto. Na przykład samiec niedźwiedzia z populacji West Hudson Bay, który przed okresem postu osiągnie masę ciała o ok. 20 proc. niższą od zwyczajowej masy w tym okresie, będzie miał zapas zmagazynowanej energii wystarczający, aby przeżyć około 125 dni, zamiast pożądanych 200 dni. Zatrzymać ocieplenie Badania pokazują, że młode (szczególnie nowo narodzone) zwierzęta są jeszcze bardziej narażone na śmierć z niedożywienia. Zwłaszcza, gdy matki nie mają wystarczających zapasów energii, aby zapewnić potomstwu pożywne mleko. Z kolei samice bez potomstwa mają największą zdolność przetrwania długich okresów bez pożywienia. Autorzy twierdzą, że status niedźwiedzia polarnego na Czerwonej Liście gatunków zagrożonych IUCN – obecnie mniej poważny niż „zagrożony” lub „krytycznie zagrożony” – nie odzwierciedla dokładnie rzeczywistego zagrożenia. Kategorie ustanowione przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody opierają się głównie na zagrożeniach, takich jak kłusownictwo i ingerencja w siedliska, którym można przeciwdziałać poprzez lokalne działania w terenie. – Nie możemy jednak zbudować ogrodzenia, które chroniłoby lód morski przed wzrostem temperatur. Pomyśl o tym w ten sposób: gdybym miał zepchnąć cię z dachu 100-piętrowego budynku, czy poziom ryzyka byłby „wrażliwy”, dopóki nie miniesz 10. piętra? A może byłbyś „zagrożony” przez całą drogę w dół? – powiedział powiedział Amstrup w rozmowie z AFP. Niepokojące prognozy dotyczące niedźwiedzi polarnych zmuszają do rozważenia alternatywnych rozwiązań, takich jak programy hodowlane w niewoli lub przetransportowanie zwierząt na Antarktydę, jednak w rzeczywistości plan B jest nieosiągalny. Utrata lodu morskiego będzie bowiem procesem nieodwracalnym, poza granicami możliwości ludzkich działań. – Jedynym sposobem na ich uratowanie jest ochrona ich siedlisk poprzez powstrzymanie globalnego ocieplenia – powiedział Amstrup.
50 niedźwiedzi polarnych koczuje pod rosyjską wioską. Winne globalne ocieplenie
Aż 56 niedźwiedzi polarnych zebrało się u granic wsi Ryrkaipy w Czukotce na północno-wschodnim krańcu Rosji. Tamtejszy oddział organizacji World Wildlife Fund (WWF) twierdzi, że to wina zmian klimatycznych, ponieważ niezwykle wysokie temperatury uniemożliwiły tworzenie się lodu na wybrzeżach, co znacznie uniemożliwia zwierzętom poruszanie się.
Wioskę zamieszkuje nieco poniżej 1000 osób, więc wśród mieszkańców natychmiast pojawiły się obawy, że niedźwiedzie wejdą na jej teren, gdy popchnie je do tego głód. Z tego powodu utworzono na miejscu specjalne patrole, które mają monitorować ruchy zwierząt. "Liczba spotkań ludzi i drapieżników na Arktyce rośnie" – napisała organizacja WWF w swoim oświadczeniu. – "Główną przyczyną jest zanikanie lodowca morskiego z powodu zmieniającego się klimatu. W przypadku braku pokrywy lodowej zwierzęta zmuszone są zejść na ląd w poszukiwaniu pożywienia". By uchronić się przed ich wizytą wiosce, mieszkańcy dokarmiają niedźwiedzie tuszami morsów. "Stworzyliśmy punkt karmienia niedźwiedzi mięsem morsów, które zebraliśmy wzdłuż wybrzeża" – powiedziała Tatyana Minenko z lokalnego "Niedźwiedziego Patrolu" – "Dopóki nie ma dużego mrozu, lód morski się nie utworzy, a niedźwiedzie pozostaną na wybrzeżu". Rosyjskie służby pogodowe prognozują, że temperatury w regionie zaczną spadać lada dzień, a woda przy wybrzeżu powinna zamarznąć do 11 grudnia. Niedźwiedzie polarne regularnie odwiedzają tereny zamieszkałe przez ludzi w arktycznej Rosji – najczęściej w poszukiwaniu pożywienia, często na wysypiskach śmieci. Jednak ta liczba odwiedzin rośnie, ponieważ topnienie lodu arktycznego w wyniku zmian klimatycznych zmusza zwierzęta do spędzania większej ilości czasu na lądzie, gdzie muszą konkurować o żywność. Tekst: Katrzyna Mazur
Na futrze niedźwiedzia namalowali napis. Teraz zwierzę jest w śmiertelnym niebezpieczeństwie
Siergiej Kawry, członek rosyjskiego WWF, udostępnił na Facebooku nietypowe nagranie. Na filmie widać niedźwiedzia polarnego, na którego futrze ktoś namalował napis „T-34”. Dlaczego? – pyta wściekły Kawry i ostrzega, że historia może skończyć się źle.
– Nie będzie mógł polować niezauważony. Głód zacznie zbierać ofiary, sam zginie albo zrani innych. Zacznie przychodzić do wiosek – ostrzega Kawry. Jego zdaniem napis namalowany na futrze ciemną farbą uniemożliwi niedźwiedziowi wtopienie się w otoczenie. Tym samym utrudni mu polowanie i zdobywanie pokarmu. Litery wymalowane na ciele zwierzęcia – T-34 – to nazwa radzieckiego czołgu z okresu II wojny światowej. Poszukują autora filmu Trwają poszukiwania nie tylko skrzywdzonego niedźwiedzia, ale też autora nagrania. Kawry natrafił na nie na grupie WhatsApp, zrzeszającej lokalnych mieszkańców regionu Czukotki, północno-wschodniego rejonu Rosji. Informacja o tym, kto nagrał film, pomogłaby zlokalizować zwierzę i uchronić je przed negatywnymi skutkami tego bezmyślnego wybryku. Rzeczniczka prasowa WWF Rosja Daria Bujanowa powiedziała, że nagranie było dla niej szokiem, a napis na futrze niedźwiedzia wygląda na „kiepski żart”. Musiał być uśpiony Specjaliści twierdzą, że niedźwiedź musiał być uśpiony lub unieruchomiony, gdy wandale malowali jego futro. – Znaki są rozmieszczone równomiernie i wszystkie mają ten sam rozmiar – ocenił Anatolij Koszniew z Rosyjskiej Akademii Nauk w rozmowie z BBC. Podkreślił też, że może minąć kilka tygodni zanim farba zmyje się z futra. Koszniew zasugerował, że incydent mógł mieć miejsce w regionie Nowej Ziemi, gdzie ostatnio grupa specjalistów usypiała niedźwiedzie polarne. Było to konieczne, bo zwierzęta zbliżały się do obszarów zamieszkałych. Po uśpieniu zwierzęta były transportowane do innych siedlisk. Zemsta na wroga? W przypuszczenia Koszniewa nie wierzą działacze WWF. Twierdzą, że eksperci zajmujący się usypianiem i transportem niedźwiedzi, nie dopuściliby do takiego okrucieństwa. Bardziej prawdopodobne wydają się spekulacje rosyjskich mediów. Według doniesień może to być niesmaczny żart lub zemsta mieszkańców Nowej Ziemi, gdzie kilka miesięcy temu liczba niedźwiedzi polarnych była tak duża, że ogłoszono stan wyjątkowy. Zwierzęta czuły się na tyle pewnie, że w poszukiwaniu pożywienia nie tylko przekraczały granice miast i wsi, ale nawet wchodziły do budynków.
Inwazja polarnych niedźwiedzi w Rosji. „Ludzie nie wychodzą z domów”
Osiedle Biełuszja Guba regionie Archangielska nagle stała się miejscem wydarzeń rodem z katastroficznego filmu. Ludzie zabarykadowali się w domach, a na ulicach pojawili się żołnierze. Wszystko za sprawą wygłodzonych zwierząt.
Archipelag Nowa Ziemia położony jest na Oceanie Arktycznym. To miejsce, gdzie w w połowie ubiegłego wieku testowano głowice atomowe, w tym słynną car-bombę (58 megaton zabójczej mocy). W ostatnich dekadach tym surowym miejscu mówi się niewiele, to dosłownie koniec świata. Jednak w ciągu ostatnich kilku dni zaczęły się dziać tam rzeczy niezwykłe. Do ludzkich osiedli zaczęły masowo ściągać polarne niedźwiedzie. Lokalne władze zarządziły stan Przyrodnicy i ekolodzy tłumaczą to ociepleniem klimatu i wynikającymi z tego problemami z dostępem do żywności. Piękny i zarazem niebezpieczny gatunek ma status narażonego na wyginięcie. Zwierzęta te rodzą się na lądzie, ale większość życia spędzają na lodowcu, gdzie polują głównie na foki. W ich diecie pojawiają się czasem i inne gatunki zwierząt. Z rzadka pojawiają się w pobliżu ludzkich osiedli, dlatego tym bardziej sprawa fascynuje, choć niestety nie dziwi przyrodników. View oEmbed on the source website W pobliżu osiedla Biełuszja Guba zgromadziły się aż 52 niedźwiedzie. W miasteczku mieszkają żołnierze z lokalnego garnizonu, jest ono strefą zamkniętą. W 2010 jego populacja wynosiła około 2 tysięcy osób. Zwierzęta zaczęły gromadzić się tam pod koniec ubiegłego roku. Jest ich na tyle dużo, że lokalne władze mówią o „inwazji” i sytuacji bez precedensu. - Mieszkam w Nowej Ziemi od 1983 roku i nigdy nie było tu tak wiele polarnych niedźwiedzi – mówi Zigansza Musin, przewodniczący lokalnych władz w rozmowie z agencją TASS. Według agencji zwierzęta próbowały wchodzić do budynków oraz atakowały mieszkańców miasta. Zdjęcia i materiały video pokazują jak włamują się do śmietników, wchodzą na place zabaw, odpędzają psy. View oEmbed on the source website - Ludzie się boją – piszą lokalne władze w oświadczeniu – Obawiają się opuszczać mieszkania, ich codzienny rytm dnia jest zaburzony. Rodzice boją się wysyłać dzieci do szkół, przedszkoli i na place zabaw. Zmotoryzowane patrole z psami nie zrobiły na niedźwiedziach wrażenia. Mieszkańcy nie mogą do nich strzelać, ze względu na chroniące ten zagrożony gatunek prawo. Szacuje się, że na całym świecie żyje między 22 a 31 tysiącami niedźwiedzi polarnych. Organizacja WWF jako główny powód ich znikania podaje zmiany klimatyczne wywołane działalnością człowieka i wynikającą z tego utratę naturalnych siedlisk. Według opublikowanego przez Nature w 2013 badania Arktyka ociepla się ponad dwukrotnie szybciej niż reszta planety. Lodowiec znika w tempie 13% w ciągu dekady. W 2016 roku grupa niedźwiedzi zagroziła rosyjskim naukowcom pracującym na polarnej stacji. Przyrodnicy i ekolodzy wyjaśniają agresywne ich zachowanie zmianami klimatu i szukaniem pożywienia w sytuacji zaburzenia ekosystemu, który dla gatunku był naturalny. View oEmbed on the source website Na teren archipelagu Nowa Ziemia niedźwiedzie weszły od południa, gdzie pokrywa lodowa szybko topnieje. Szukają pożywienia wśród ludzkich odpadków. Dieta śmieciowa oczywiście im nie służy. Jak przekonują badacze w artykule opublikowanym w 2014 roku w Science, niedźwiedzie polarne potrzebują zdobyczy bogatej w tłuszcz. Na śmietniku trudno im spotkać zamiennik foczego mięsa lub ryb. W przypadku braku odpowiedniego pożywienia zwierzęta wędrują szukając zdobyczy, jednocześnie ich zdrowie się pogarsza. W przypadku samic dochodzi do zaburzenia i wyhamowania zdolności reprodukcyjnych. Już w 2007 roku amerykański Geological Survey ostrzegał, że do 2050 znikną dwie trzecie populacji niedźwiedzi polarnych z powodu zanikania lodowców. Źródła: The Siberian Times / Alec Luhn / Peter Murtagh / Science Alert
-Dlaczego nie płynęliście tak blisko brzegu? - docieka przesłuchujący nas oficer. - Wypatrywaliśmy białych niedźwiedzi - odpowiadamy zgodnie z prawdą. Nie wierzy. Czy ktoś płynąłby taki kawał drogi, żeby sobie popatrzeć na miśki?
Wstawaj, wachta! – budzi mnie Börje. Zegarek wskazuje drugą w nocy. Jest zimno, na zewnątrz sypie śnieg. – Była zorza? – pytam mego szwedzkiego kompana, zakładając na siebie kolejne warstwy ubrań. – Nie, ale za to jest lód na wantach – Börje przekazuje pokładowe newsy. Wachtujemy na zmianę, po cztery godziny, chyba że złe warunki zmuszają nas oboje do wyjścia na pokład. A zdarza się to często, bo Ocean Arktyczny jest mało przyjazny żeglarzom. Do wszystkiego można się jednak przyzwyczaić. Nagrodą za trudy i niewygody życia na ledwie 10,5-metrowym jachcie jest możliwość dotarcia do miejsc, o których mało kto wie, że istnieją. Naszym celem jest Czukotka. Nikt jeszcze przed nami nie żeglował z Kanady do północno-wschodnich rubieży Rosji. Czukotka to strefa o specjalnym statusie. Załatwienie pozwoleń i wiz zajęło nam ponad pół roku. Nie było to łatwe, ponieważ nie istnieją konkretne przepisy, które precyzowałyby, o jakie zezwolenia chodzi, a w kolejnych moskiewskich ministerstwach każdy mówił co innego. Zgodę na zawinięcie do jej brzegów otrzymaliśmy dwa dni przed wyruszeniem. Rejs rozpoczęliśmy w Inuvik, kanadyjskim porcie nad rzeką Mackenzie, ok. 100 km od jej ujścia do morza. Pierwsze dni przypominały sielankę. Płynęliśmy rzeką, dziwiąc się, że za kołem podbiegunowym może być tak ciepło. Morze Beauforta szybko przypomniało nam, na jakiej szerokości geograficznej się znajdujemy. Zmagaliśmy się z silnym przeciwnym wiatrem i nieprzyjemną falą. Zagrożenie stanowiły mielizny. Mogliśmy się na nie wpakować nawet daleko od brzegów, bo to bardzo płytki akwen. Poza tym pełno na nim pływających bloków lodowych i zdradzieckich, niemal niewidocznych drewnianych bali przyniesionych przez nurt Mackenzie. Dla odpoczynku zatrzymaliśmy się na Herschel Island, kanadyjskiej wyspie, która pod koniec XIX w. stanowiła bazę wielorybniczą. Na wieloryby poluje się w Arktyce nadal, nie tylko w Kanadzie, ale także na Alasce i Czukotce, tyle że mają do tego prawo wyłącznie rdzenni mieszkańcy: Inuici i Czukcze. Przy Herschel Island wielorybów nie zobaczyliśmy, za to natknęliśmy się na karibu i woły piżmowe, których wełna, zwana qiviut, należy do najdroższych na świecie. WYSPA WRANGLA Po kilkudniowej żegludze wzdłuż brzegów Alaski cumujemy w Barrow, najbardziej na północ wysuniętej miejscowości USA. Tam uzupełniamy słodką wodę i paliwo. To ostatni przystanek na kontynencie. Przed nami ok. 500 mil Morza Czukockiego i, jak wynika z najświeższych map pokrywy lodowej, potężne pole lodu do pokonania. Płyniemy na zachód. Po drodze przecinamy umowną międzynarodową linię zmiany daty, co sprawia, że w środku niedzieli nagle robi nam się poniedziałek. Mimo że bacznie wpatrujemy się w horyzont, nigdzie nie widzimy bariery lodowej – silny wiatr musiał ją zepchnąć bardziej na północ. Kilka zimnych dni później z mgły wyłania się brzeg Wyspy Wrangla. Ma ona 125 km długości i zaledwie kilku mieszkańców. Wszyscy żyją w osadzie Uszakowskoje. Nie mogą uwierzyć, że ktoś dotarł na ich koniec świata, i to przez ocean, z Ameryki! Zapraszają na borszcz (rosyjski kapuśniak), oczywiście jest też wódka. Ostrzegam Börje, że alkohol pije się tu szklankami, do dna. Żeby nie nalewano mu do pełna, uczę go zwrotu „ciut-ciut”. – Tak mówią Rosjanie! – śmieje się jeden z Czukczów. – Po naszemu jest kit-kit! Mamy trochę czasu, by pochodzić po wiosce. Kiedyś liczyła 300 osób, w pobliżu znajdowała się baza wojskowa, w której stacjonowało 700 żołnierzy. – Tu był sklep, ta spalona ruina to szkoła. Kiedy przyszła pierestrojka i władze zlikwidowały kołchoz zajmujący się hodowlą reniferów, kto tylko mógł, uciekł – opowiada wczuwający się w rolę przewodnika Grisza. Zagęszczenie niedźwiedzi polarnych jest na wyspie największe w skali świata. Na jednym z cypli w ciągu dwóch godzin zauważamy dziewięć sztuk! Na brzegu, w wodzie, tuż obok jachtu. Jeden ma brązowy łeb. Przypuszczamy, że to owoc miłości między polarną niedźwiedzicą, która przeprawiła się na krze na Czukotkę i tam poznała brunatnego przystojniaka. – Z niedźwiedziami mamy problem – słyszymy od miejscowych, którzy pokazują nam grób Czukczy zaatakowanego w jego własnym domu. W obawie przed groźnymi intruzami mieszkańcy nabijają gwoździe na okiennicach, ale co z tego, skoro miśki nauczyły się wyważać drzwi. WITAMY W PEWEK Zezwolenie na pobyt na Wyspę Wrangla mamy tylko na dwie doby. Kiedy się kończy, na morzu szaleje sztorm. Zaprzyjaźnieni Czukcze wstawiają się za nami u przedstawicieli miejscowej administracji. Moglibyśmy przeczekać złe warunki, stojąc na kotwicy w zatoce. Niestety przepisy są świętością. Nieważne, że jest niebezpiecznie – musimy wypłynąć. Kilka dni później zawijamy do portu w Pewek. Jakiś głos przez radio mówi: „Już na was czekamy”. Przekazuję to Börje, komentując, że widać miejscowi cieszą się z wizyty zagranicznych gości. Rzucamy cumy. Wtedy dowiadujemy się, że jesteśmy zatrzymani, bo wpłynęliśmy nielegalnie na wody Rosji. Pokazujemy dokumenty, w których czarno na białym wpisano Pevek jako „port wejścia”. Oficer przekonuje, że gdybyśmy przylecieli samolotem, byłoby w porządku, ale jachtu to pozwolenie nie dotyczy. Dziwimy się, bo w papierach jako środek transportu widnieje właśnie jacht. Oficer twierdzi, że on przepisów swojego kraju też nie rozumie, jest po naszej stronie, ale… musi nas postawić przez sądem. Dostajemy po 30 dol. kary, ale co gorsze – także po pięć lat zakazu wjazdu do Rosji. Od tej pory jesteśmy traktowani jak kryminaliści – nie wolno nam schodzić na ląd. Milicjanci robią nam zdjęcia do kartoteki, pobierają odciski palców i całej dłoni. Mamy opuścić rosyjskie wody. Nie jest to proste, bo od Alaski dzieli nas ponad tysiąc kilometrów. Do granicy będzie nas eskortować okręt „Bieriegowoj Ochrany”. Ostatecznie kapitan informuje, że mamy płynąć sami, podczas gdy oni ze względu na sztormowe warunki zostaną jednak w porcie. MARKS I ENGELS POSZUKIWANI Na Morzu Wschodniosyberyjskim, stanowiącym część Oceanu Arktycznego, właściwie ciągle szaleje sztorm. Na domiar złego dopada nas wiatr zwany przez Rosjan „cyklonem”. Fala, która wdziera się do wnętrza jachtu, zalewa komputer do nawigacji. Przez całą noc walczymy z Börje na pokładzie. Przemoczeni, zziębnięci i ledwo żywi ze zmęczenia wchodzimy wreszcie do spokojniejszej zatoczki, gdzie naprawiamy szkody. „Spokojniejszej” znaczy, że wiatromierz pokazuje 40 węzłów, czyli 8 w skali Beauforta. To ile było na pełnym morzu? Kolejny przystanek robimy w pobliżu wioski Enurmino, gdzie planujemy uzupełnić zapasy wody i chleba. Kotwicę rzucamy w środku nocy. Bladym świtem budzi nas dziwny hałas. „Annę” szturmują w łodziach mieszkańcy wioski. Nigdy wcześniej nie widzieli jachtu. Gościmy w naszej mesie myśliwych. Od nich zależy los wioski – jeśli nie poszczęści się im podczas łowów, zimą ludzie będą głodni. Sklep? Jest, ale właściwie nic w nim nie ma, bo zaopatrzenie przypływa tylko raz do roku. Mieszkańcy zapraszają nas do siebie. Mimo zakazu handlu alkoholem w każdej chacie pojawia się butelka, a na zakąskę – łososie i owoce maliny moroszki. – A jak idziecie w tundrę, to nie boicie się niedźwiedzi? – dopytujemy gospodarzy. Tym razem chodzi już o niedźwiedzie brunatne. W przeciwieństwie do białych, stanowiących cenne trofeum, na brunatne Czukcze nie polują, uważając, że kryją się w nich dusze ich przodków. Ślady niedźwiedzi widzimy często, między innymi na plaży koło naszego jachtu. Zwierzaki przychodzą po zmroku wyjadać trzewia wyrzuconego na brzeg wieloryba. Stoi tam chatka Kima, zaprzyjaźnionego Czukczy. Mieszka z rodziną, bez prądu i wody. Zbierają deszczówkę, gotują na ognisku. W rogu izby oglądam ołtarzyk ze zdjęciami Lenina i Stalina. Pytam mężczyznę, czy ustawił je z własnej woli, czy mu kazano? – Sam chciałem! – mówi z dumą. – Dostawiłbym jeszcze Marksa i Engelsa, ale nie mogę zdobyć zdjęć. NOCNA GORĄCA LINIA Następnego dnia z jachtowych zapasów przygotowujemy paczkę dla rodziny Kima. Wkładamy do niej m.in. niedostępne w Enurmino mleko i witaminy dla dzieciaków. Nie możemy im jednak przekazać tego prezentu. Nad jachtem zaczyna krążyć helikopter, po chwili pojawia się znajomy okręt „Bieriegowoj Ochrany”. Dowiadujemy się, że jesteśmy ponownie zatrzymani. Za co, marynarze nie wiedzą, wyjaśni to kolejny sąd. Rozprawa odbędzie się w odległej o 250 mil Prowidienii – porcie, do którego statek ma nas odholować. Nasze tłumaczenie, że to nie po drodze nikogo nie interesuje. W nocy na pokład wchodzą żołnierze, zakładają linę holowniczą i informują, że wyruszamy natychmiast. Odmawiamy, tłumacząc, że po ciemku nie popłyniemy. Robi się nieprzyjemnie. Ostatecznie kapitan zgadza się przesunąć start na rano. I tak nie śpimy – całą noc utrzymujemy gorącą linię z placówkami dyplomatycznymi naszych krajów. Po niemal dwóch dobach przymusowego holowania dobijamy do Prowidienii. Przez cały dzień przerabiamy znany już nam scenariusz przesłuchań. Rosjanie zarzucają nam, że wypłynęliśmy z wód terytorialnych ich kraju, po czym ponownie na nie weszliśmy, choć nasze zezwolenia i wizy po pierwszym wyroku sądowym straciły ważność. Udowadniamy absurdalność tego zarzutu – mapy z naszymi pozycjami potwierdzają, że wód Rosji jeszcze nie zdążyliśmy opuścić. Pięć minut później słyszymy nowy zarzut: w takim razie naszą winą jest to, że jeszcze nie wyszliśmy z rosyjskich wód. Ręce nam opadają. Sąd nakłada na nas karę w wysokości 17 dol. Następnego dnia okręt „Bieriegowoj Ochrany” odprowadza nas do granic rosyjskich wód. Podczas pożegnania przez radio mam wrażenie, że obydwie strony dostrzegają groteskowość sytuacji. BERING SZTURMUJE W drodze do nieodległej Alaski ponownie przekraczamy linię zmiany daty i z 2 września cofamy się do 1 września. W rzeczywistości wkraczamy w inny świat. Amerykańskie portowe miasto Nome poraża nas uginającymi się od towarów półkami w sklepach. Możemy swobodnie korzystać z internetu, otaczają nas kolorowo ubrani ludzie. Mimo to tęsknimy do Czukotki, do gościnności i naturalności jej mieszkańców. Kolejny tydzień żeglujemy przez mające złą reputację Morze Beringa. Dokładnie na jego środku dostajemy satelitarny komunikat o zbliżającym się sztormie. Nie mamy możliwości ucieczki. Przez kilka dni zmagamy się z wiatrem 9–10 w skali Beauforta. Wachty pełnimy jednak w pojedynkę – po tym, co przeżyliśmy u wybrzeży Czukotki, Bering nas nie przestraszy. W Dutch Harbor, największym porcie w archipelagu Aleutów, wszędzie stoją znaki informujące o drogach ewakuacji w razie tsunami. To tylko jedno z wielu niebezpieczeństw w tym regionie. W locji czytamy m.in. o williwawach – szkwalistych wiatrach osiągających prędkość 150 węzłów, czyli 280 km/h! W ogóle żegluga nie jest tu łatwa. Najpierw czekamy na okno pogodowe z odpowiednim wiatrem. Biorąc pod uwagę silne prądy, pływy i związane z tym rozfalowanie, obliczamy godzinę, kiedy powinniśmy wpłynąć w Cieśninę Unalga. Niestety na dojściu strzela nam bloczek głównego żagla – naprawa powoduje opóźnienie. Wbite na przybrzeżne skały pordzewiałe kadłuby dużo większych statków ostrzegają, że żartów nie ma. Po pełnych napięcia dwóch godzinach wypływamy na Pacyfik. Uff! Jednak Neptun jest dla nas łaskawy. W Sand Point, małym rybackim porcie na jednej z alaskich wysp, rejs dobiega końca. Samolot szybko przenosi nas do Anchorage, ulicznego zgiełku i normalnych drzew. Niedosyt Arktyki staje się jeszcze dotkliwszy. Tekst: Monika Witkowska
Nie ma życia bez lodu. "Dotarło do mnie, że coś się dzieje, gdy..."
Arktyka ociepla się tak szybko, że do roku 2050 będzie latem zupełnie pozbawiona lodu. Jak sobie wtedy poradzą polujące z niego niedźwiedzie polarne?
W Sierpniu 1881 r. przyrodnik John Muir, płynąc na pokładzie parowca „Thomas Corwin”, u brzegów półwyspu Point Barrow na Alasce zauważył trzy niedźwiedzie polarne: wspaniałe sztuki, tęgie, krzepkie, cieszące się swą siłą pośród bieli lodowego pustkowia. Gdyby Muir znalazł się tam w tym samym czasie dzisiaj, nie zobaczyłby niedźwiedzi pośród bieli lodowego pustkowia, co najwyżej pływające w błękitnej wodzie. Niedźwiedzie polarne są doskonale przystosowane do surowego środowiska Arktyki. Większość z nich całe życie spędza na pokrywającym morze lodzie. Na ląd fatygują się tylko samice, aby znaleźć gawrę i wydać na świat młode. Niedźwiedzie polarne polują głównie na nerpy (foki obrączkowane) i foki wąsate (powiadają, że drapieżniki potrafią zwęszyć otwór w lodzie, używany przez foki do nabierania powietrza, z odległości półtora kilometra). Zdarza się im też zabijać morsy, a nawet walenie białuchy. Lód na powierzchni morza to podstawa arktycznego ekosystemu. Pod nim żyją ważne gatunki zwierząt. Wiele innych egzystuje w samym lodzie, bo nie stanowi on jednolitej masy, lecz jest podziurawiony tunelami, kanałami i kanalikami. Mrowie okrzemek, skorupiaków, rozmaitego zooplanktonu pstrzy całą grubość lodu. Wiosną przebijają się przezeń promienie słońca, wywołując rozwój glonów. Glony opadają na dno i na płytkich wodach szelfu stanowią podstawę łańcucha pokarmowego, do którego należą małże, rozgwiazdy, dorszyki, foki, morsy – i niedźwiedzie. Szacuje się, że na świecie żyje 20–25 tys. niedźwiedzi polarnych podzielonych na 19 populacji regionalnych. Trudne położenie gatunku najpierw ujawniło się w zachodniej części Zatoki Hudsona, gdzie lód topnieje latem całkowicie. Ian Stirling z Kanadyjskiej Służby Przyrodniczej prowadził obserwacje tamtejszych niedźwiedzi od późnych lat 70. XX w. Okazało się, że drapieżniki polują na foki wiosną i wczesnym latem, póki lód się trzyma, a potem wycofują się na ląd. Jeśli rok jest dobry, przed zejściem lodów gromadzą grubą warstwę tłuszczu. Na brzegu zapadają w stan estywacji („letniej hibernacji”), okresu spowolnionej przemiany materii, by oszczędzać zapasy tłuszczu. – Aż do początku lat 90. XX w. niedźwiedzie z Zatoki Hudsona były w stanie przetrwać letni i jesienny okres braku pokrywy lodowej bez jedzenia, bo wiosną lód trzymał się długo i polowanie przynosiło dobre rezultaty – opowiada Stirling. Jednak w następnych latach zaobserwowano niepokojące zjawisko. Wprawdzie liczebność niedźwiedzi nie zmniejszała się, ale zwierzęta były coraz chudsze. Niedźwiedziom z zachodniej części Zatoki Hudsona brakowało tych niezwykle ważnych tygodni wiosennych polowań na lodzie, a letnio-jesienny post przedłużał się, bo pokrywa lodu wracała później. W 1999 r. biologom udało się wykazać zależność stałego pogarszania się parametrów stanu zdrowia niedźwiedzi od skracania czasu trwania pokrywy lodowej. Zwierzęta były mniejsze i schodziły na ląd wyraźnie chudsze. Samice rzadziej rodziły młode, a mioty były mniej liczne. Przeżywał też mniejszy odsetek młodych. W wywiadzie z 1999 r. Steven Amstrup, szef ds. naukowych organizacji Polar Bears International, który od 1980 r. zajmował się badaniami populacji niedźwiedzi polarnych z Morza Beauforta, powiedział, że nie zaobserwował takich zmian, o jakich donosił Stirling. Niemniej jednak i on dostrzegł pewne niepokojące rzeczy. – Dotarło do mnie, że coś się dzieje – wspomina Amstrup – gdy uświadomiłem sobie, że trudności, jakie mam z wyjściem na lód, by prowadzić jesienne badania, to nie kwestia jednego czy drugiego ciepłego roku, ale trwała tendencja. Wkrótce zaczęliśmy obserwować takie same zmiany biologiczne u naszych niedźwiedzi. Świat jeszcze tego nie wiedział, ale latem lód odsłaniał Ocean Arktyczny wcześniej, a zimą skuwał go później. W ciągu trzech dekad od 1979 r. zasięg letniej lodowej pokrywy zmniejszył się o 30 proc. Zupełnie jakby jakaś gigantyczna ręka skierowała na biegun szkło powiększające. Niedźwiedzie polarne z różnych okolic – Zatoki Hudsona, Morza Beauforta, Morza Barentsa – stoją przed tym samym problemem. Lód, na którym można polować, utrzymuje się przez coraz krótszy okres, a dla niedźwiedzi oznacza to dłuższy post. Ponieważ pokrywa jest cieńsza, łatwiej przesuwają ją wiatry i prądy, co zmusza niedźwiedzie do pokonywania wpław dłuższych odcinków otwartej wody w celu znalezienia odpowiedniego obszaru lodu lub lądu stałego. Zwierzęta w wodzie radzą sobie doskonale, ale długodystansowe pływanie na otwartym morzu jest wyczerpujące. W 2008 r. niedźwiedzica oznakowana obrożą z nadajnikiem przepłynęła z rocznym potomkiem zdumiewającą odległość 687 km, aby dotrzeć do pokrywy lodowej u północnego wybrzeża Alaski. Maluch tego nie przeżył. Naukowcy prowadzący badania wali grenlandzkich we wrześniu 2004 r. zauważyli cztery martwe niedźwiedzie unoszące się na wodzie po sztormie na Morzu Beauforta. Szacuje się, że utonęło wtedy 27 osobników. Szczególnie trudno mają samice. Głodne samce potrafią zabijać i zjadać młode, a nawet ich matki. Coraz trudniej też dostać się na ląd, do gawr, w których przychodzą na świat młode. Jak relacjonuje Jon Aars z Norweskiego Instytutu Polarnego, na jednej z wysp Svalbardu, gdzie zwykle niedźwiedzice zakładały ponad 20 gawr, po jednej z zim, podczas której morze zamarzło bardzo późno, wiosną zaobserwowano tylko jedną. Nie wiadomo, czy samice znalazły nowe miejsca, czy też tego roku w ogóle się nie rozmnażały. Od dziecka tworzymy sobie obraz świata: niebo jest niebieskie, a Arktyka biała. Nim dobiegnie końca nasze stulecie, a pewnie dużo wcześniej, większość Arktyki będzie latem niebieska – błękitem niezamarzniętego morza. A co się stanie z niedźwiedziami? Prądy morskie znoszą w ciągu lata dryfujące kry lodowe ku wyspom Arktyki kanadyjskiej i północnej Grenlandii, dzięki czemu zwarte obszary lodu morskiego w tych miejscach zapewnią niedźwiedziom siedlisko do końca stulecia. Jeśli zdołamy powstrzymać ocieplanie się atmosfery, to zdaniem Amstrupa niedźwiedzie polarne mogą przetrwać. Jeśli nie – ostatnie lodowe zakątki znikną i wspaniałego symbolu Arktyki nic już nie uratuje. Tekst: Susan McGrath
Jakie zwierzęta najczęściej trafiały na naszą okładkę?
Jedna czwarta wszystkich okładek magazynu "National Geographic" w historii przedstawiała zwierzęta. Które gatunki pojawiały się na nich najczęściej?
Nie ulega wątpliwości, że redaktorzy magazynu przez 126 lat jego istnienia najbardziej upodobali sobie ptaki. Drugie miejsce w nieoficjalnym rankingu zoologicznych okładek zajęły człowiekowate, a wśród nich przede wszystkim goryle. Dużo rzadziej miejsce poświęcano choćby wężom i mięczakom, a tylko jeden raz na okładkowym zdjęciu pojawił się jeż. Czemu więc ptaki? – W większości przypadków nie chodzi o obszerne materiały o gatunkach ptaków – mówi Kathy Moran, redaktor zajmująca się przyrodą. – Częściej są one ilustracją do artykułów poświęconych kwestiom środowiskowym – dodaje. Dla przykładu, umazany ropą pelikan był zapowiedzią tekstu o katastrofie ekologicznej w Zatoce Meksykańskiej. Ludzie, którzy robię tego typu zdjęcia, to wybitni fachowcy. Fotografowanie przyrody polega głównie na czekaniu, a potem na jeszcze dłuższym czekaniu. Nie można przecież umówić się na sesję z nosorożcem lub poprosić o pozowanie geparda, czy też, jak mówi podwodny fotograf David Doubilet, czaić się na ryby jak paparazzi na celebrytów w modnym klubie. (Czytaj też: Jak fotografować bieliki? Poradnik fotoamatora) Cierpliwość jednak popłaca. Fotografowie przyrody są często również najlepszymi reporterami zajmującymi się sprawami środowiska. – Wiemy, że w Arktyce znika lód – mówi Paul Nicklen, który większość czasu spędza w rejonach polarnych. – Jeśli stracimy lód, stracimy i niedźwiedzie polarne. Pracę naukową o ginących niedźwiedziach przeczyta może stu naukowców. Ale jeśli zrobisz dobre zdjęcie takiego niedźwiedzia konającego na lodowej krze, przekaz będzie o wiele skuteczniejszy. Cathy Newman / National Geographic Wykres: Zwierzęta na okładkach National Geographic (edycji amerykańskiej):
Lodowce, wulkany i … Sir Anthony Hopkins – by pomóc koledze
Wyprawa „Islandia – rowerem poza horyzont” wystartowała! Piotr Mitko – 28-letni informatyk z Katowic planuje przejechać na dwóch kółkach aż 2500 km po islandzkich bezdrożach. Wszystko po to, by nagłośnić akcję zbiórki pieniędzy na protezę nogi dla 30-latka Jarosława Kosińskiego, podopiecznego Fundacji Jaśka Meli „Poza Horyzonty”. Potrzeba bagatela 40 tysięcy złotych!
To nie pierwsza rowerowa podróż Piotra Mitko na Islandię. 2 lata temu wyruszył tam, by przejechać blisko 4000 km. Wtedy jednak jechał dla siebie, własnej satysfakcji, by zmierzyć się ze sobą. Tym razem przyświeca mu inny cel. – Ostatnio sam martwiłem się o budżet swojej wyprawy. Tym razem wszystkie koszty finansuje Agencja Pracy Work Express, w której pracuję jako webmaster. Dlatego postanowiłem komuś pomóc. Zwróciłem się do Fundacji Jaśka Meli „Poza horyzonty” z prośbą o informację o kimś, kto w danej chwili najbardziej potrzebuje pomocy. Okazało się, że tą osobą jest Jarek Kosiński z Krapkowic, który w wyniku raka kości stracił nogę. Obecnie porusza się o kulach, bo jego stara, wysłużona proteza w zeszłym roku się złamała, a nowa kosztuje 40 tysięcy złotych – mówi Piotr Mitko. Tym razem Mitko planuje pokonać 2500 km. By zebrać potrzebną kwotę, wystarczyłaby wpłata 16 zł za każdy przejechany kilometr. Piotr nie ma wątpliwości, że islandzkie klimaty – trudne, niebezpieczne, czasem niedostępne są idealnym tłem do aktywnej pomocy niepełnosprawnemu Jarkowi. Samotna jazda po trudnym terenie zdaniem rowerzysty z Katowic jest o wiele bardziej wiarygodna dla potencjalnych darczyńców niż „wyprzedzanie” na ścieżkach rowerowych. Samotny rowerzysta na wyspie lodu, ognia i wody Piotr Mitko wyleciał na Islandię w niedzielę 8 lipca. Przez najbliższe 4 tygodnie jego jedynym towarzyszem będzie rower, na którym planuje przejechać Islandię wzdłuż i wszerz. A to zadanie do łatwych nie należy. – Wiem już, że na Islandii warunki mogą być trudne. Zimno, zmienna pogoda, przeszywający wiatr, nieraz ulewne deszcze. Z tym wszystkim muszę sobie poradzić, chociaż nie ukrywam, że tym razem odczuwam większą presję. 2 lata temu jechałem dla siebie, teraz jadę, by pomóc Jarkowi. Bardzo bym chciał, żeby się okazało po powrocie, że Jarek ma już protezę – mówi z nadzieją Piotr Mitko. Na rowerowej trasie Piotra znajdują się takie miejsca jak przylądek Dyrholaey, półwysep Reykjanes, wodospady Godafoss i Dettifoss, a także jedna z dwóch dróg przez środek wyspy: Kjolur albo Sprengisandur. – Dokładnie takie miejsca kocham – mówił Piotr pytany kiedyś o wrażenia z pierwszej wyprawy po wyspie – tam przeżyłem to, co chciałem przeżyć, doświadczyłem każdego uczucia – mówi. – Wtedy właśnie skończyłem studia, chciałem przeżyć przygodę, a w efekcie przewartościowałem swoje życie, dorosłem, tamta podróż kompletnie mnie zmieniła. Jasne, że każda poprzednia wyprawa rowerowa niosła za sobą niezapomniane przeżycia, ale to Islandia pokazała mi swoją magię – wspomina rowerzysta. A wspomnień, które opisuje na swoim blogu www.piotrmitko.com nie brakuje. Chociażby podczas wyprawy do Rzymu, gdy z naderwanym ścięgnem musiał uciekać przed szaloną kobietą, która wcześniej ukradła mu kask… czy z podróży powrotnej z Przylądka Północnego, gdy towarzyszyły mu renifery. – Czułem się jak bohater westernu, albo filmu podróżniczego BBC – żartuje. Czego się boi? Tego, co na Islandii najbardziej niebezpieczne: wulkany, wiatr i zmienna pogoda. Trudna jest też walka z własnym zmęczeniem. Przejechanie 100 km na Islandii, a przejechanie ich w Polsce to diametralna różnica. Ale już się cieszę na brzmienie dźwięku kropel stukających o poszycie namiotu – mówił kilka dni przed odlotem. Miś polarny i … Anthony Hopkins Jakby tego było mało – na trzy dni przed planowanym odlotem okazało się, że Piotr nie będzie jedynym samotnym podróżnikiem na Islandii. Mało przyjazny otoczeniu niedźwiedź polarny, którego poszukują wszystkie tamtejsze służby od kilku dni przemierza krainę lodu, ognia i wody. Dodatkowej adrenaliny rowerzyście dodaje fakt, że groźne dla ludzi zwierzę pokonuje ten sam szlak, który planuje pokonać on sam. Podróżnik jednak się nie zraził i w niedzielę 8 lipca wsiadł do samolotu, a wiadomość o niedźwiedziu skwitował, że zastanawia go tylko, kto okaże się szybszy w momencie kiedy przyjdzie uciekać. Oprócz niedźwiedzia polarnego, na Islandię planuje zawitać także… śmietanka towarzyska Hollywoodu. Wszystko za sprawą najnowszej produkcji Darrena Aronofsky’ego „Noe”, która ma być kręcona właśnie na Islandii. Na wyspę przyleci m.in. Sir Anthony Hopkins, który ma wcielić się w postać dziadka Noego. Oprócz Hopkinsa przyjadą też: Russel Crowe, Jennifer Connelly, Ray Winstone i Emma Watson znana z roli Hermiony w „Harrym Potterze”. Nasz rowerzysta także będzie kręcił film ze swojej wyprawy. – Na pewno obsada będzie mniejsza, ale postaram się, by był równie ciekawy jak ten hollywoodzki, chociaż moja produkcja to raczej offowe kino drogi – uśmiecha się Mitko. Początki rowerowej przygody Piotr Mitko na dwóch kółkach przejechał już 15 europejskich państw i pokonał ponad 30 tysięcy kilometrów. – Zacząłem od dwukrotnej pętli po Polsce, później były Czechy, Słowacja, Austria, Włochy i Węgry. Te podróże były jedynie początkiem prawdziwych rowerowych przygód. W kolejnych latach przejechałem Litwę, Łotwę, Estonię, Finlandię, Norwegię, Szwecję, Danię i Niemcy – wspomina Piotr. W końcu przyszedł czas na samotną podróż do wymarzonej Islandii. Jego zdaniem powrót w to samo miejsce jest symboliczny. – Tam, gdzie ostatnio skręciłem w prawo, teraz pojadę w lewo, tam gdzie ostatnio stchórzyłem tym razem to zrobię. Chcę to zrobić, by zmienić życie innego człowieka. Pomagając Jarkowi Kosińskiemu w zbiórce pieniędzy na nową protezę mam zamiar pokazać wszystkim, że warto spełniać marzenia – swoje i innych osób – przekonuje podróżnik. Relację z jego wyprawy można na bieżąco śledzić na jego blogu www.piotrmitko.com, gdzie znajdują się także informację o tym, w jaki sposób można pomóc w zbiórce potrzebnej kwoty. Ty też możesz pomóc! Kto chce włączyć się do akcji wpłacając chociażby 1 zł – poniżej znajdzie nr konta fundacji "Poza Horyzonty" która pomaga ludziom po amputacjach. Bank BZ BWK 35 1090 1665 0000 0001 1927 3112 tytułem: "dla Jarka Kosińskiego" Fundacja "Poza Horyzonty", Lanckorona 101, 34-143 Lanckorona, KRS: 0000320551
Spacer ratunkiem dla niedźwiedzi polarnych
Jeżeli nie uda się ograniczyć zmian klimatu i powodowanego przez nie kurczenia się powierzchni lodu Arktyki, w ciągu następnych 50-75 lat może wyginąć nawet 30% niedźwiedzi polarnych. Biorąc udział w charytatywnym spacerze ECCO Walkathon, który odbędzie się 11 września w Warszawie, możesz pomóc międzynarodowej organizacji ekologicznej WWF ratować te piękne zwierzęta.
Zebrane w tym roku fundusze zostaną przeznaczone na ochronę środowiska życia niedźwiedzi polarnych oraz wsparcie rozwiązań, które pozwolą niedźwiedziom i ludziom bez konfliktów żyć obok siebie na coraz mniejszym obszarze. Bez takich działań populacja niedźwiedzi może drastycznie zmaleć. Ochrona zagrożonej przyrody Arktyki jest dla mnie niezwykle ważna – twierdzi Marek Kamiński, podróżnik, polarnik i zdobywca Północnego i Południowego Bieguna, Ambasador WWF. – Jeżeli zaniknie pokrywa lodowa Oceanu Arktycznego, niedźwiedzie polarne utracą swoje miejsce na Ziemi. Kiedy dowiedziałem się, że biorąc udział w ECCO Walkathon, mogę pomóc fundacji WWF je chronić, zgodziłem się bez chwili wahania. ŻYCIODAJNY LÓD Naturalnym środowiskiem życia niedźwiedzia polarnego jest lód, który przez większą część roku pokrywa Ocean Arktyczny. Niedźwiedź polarny, mimo że jest doskonałym pływakiem, dużą część życia spędza właśnie na lodzie. Pokrywa lodowa jest miejscem, na którym łączy się w pary, poluje i wychowuje młode. Niestety naturalne środowisko życia niedźwiedzia polarnego znika! Naukowcy prognozują, że na skutek globalnego ocieplenia lody Arktyki mogą całkowicie zniknąć przed końcem XXI wieku! Na skutek kurczenia się powierzchni lodu, przez najbliższe 50-75 lat liczba niedźwiedzi może zmniejszyć się nawet o 30%. Idea ratowania topniejących siedlisk niedźwiedzi polarnych jest bardzo słuszna. Bez pomocy ludzi, te piękne, dostojne, tak lubiane przez dzieci zwierzęta, mogą wkrótce wyginąć. Byłaby to ogromna strata dla środowiska, ale również dla przyszłych pokoleń. Zachęcam wszystkich do przyłączenie się do ECCO Walkathonu i spaceru na rzecz ochrony naturalnych siedlisk niedźwiedzi polarnych w Arktyce – powiedziała Maja Ostaszewska, aktorka teatralna i filmowa, Ambasador WWF. NIEDŹWIEDŹ KONTRA CZŁOWIEK – NIERÓWNY POJEDYNEK Już teraz, w wyniku topnienia lodowców, niedźwiedzie polarne zmuszone są do zajmowania terenów w bliskim sąsiedztwie osad ludzkich. Skutkiem tego są coraz częstsze konflikty między niedźwiedziem a człowiekiem. Silnym wabikiem dla zwierzęcia jest żywność, która w Arktyce przyrządzana jest w specyficzny sposób – poprzez suszenie i konserwację mięsa przed domami. Zwierzęta kuszone zapachem coraz częściej zbliżają się do osad i zabierają żywność, a przestraszeni ludzie zaczynają je masowo zabijać. Istnieją „pokojowe” metody rozwiązania tego konfliktu. Najważniejsza jest edukacja – WWF we współpracy z lokalnymi społecznościami pracuje nad nowymi rozwiązaniami, które pozwolą ludziom i zwierzętom na bezkonfliktowe współistnienie. Organizacja planuje zorganizowanie warsztatów edukacyjno - informacyjnych dla wybranych społeczności zamieszkujących obszary arktyczne, zakup i przekazanie specjalnych, trwałych kontenerów na żywność oraz wdrożenie bardziej skutecznego systemu zarządzania odpadami. Planując ten projekt WWF bazował na własnych pozytywnych doświadczeniach z przeprowadzonych w 2010 roku podobnych działań na terenie Alaski, Kanady i Rosji. Organizacja planuje rozszerzyć go w przyszłości na wszystkie konflikty człowiek - przyroda na terenie Arktyki. KAŻDY KROK MA ZNACZENIE ECCO Walkathon odbędzie się 11 września (sobota) na warszawskiej Agrykoli. To już szósta edycja tego charytatywnego spaceru w Polsce. Idea akcji jest prosta. Wystarczy przejść trasę sześciu lub dziesięciu kilometrów, a organizator akcji wpłaci cztery złote na konto wybranej przez uczestnika organizacji charytatywnej. Jeżeli uczestnik wybierze WWF, pieniądze zostaną przeznaczone na ratowanie niedźwiedzi. WWF bierze udział w tym niecodziennym spacerze już po raz szósty – jesteśmy zaangażowani w ECCO Walkathon od samego początku prowadzenia akcji w Polsce – powiedziała Magdalena Dul-Komosińska, Dyrektor Naczelny Zarządu, WWF Polska - Decydując się na udział w ECCO Walkathonie i przekazując pieniądze na WWF, stajesz się współfundatorem działań, które przyczynią się do spadku śmiertelności niedźwiedzi polarnych. Wiemy, jak im pomóc! Ambasadorami organizacji ekologicznej WWF w ECCO Walkathon są między innymi: Marek Kamiński, Maja Ostaszewska i Beata Pawlikowska. Bilety na ECCO Walkathon do nabycia w sklepach ECCO i ECCO Kids w całej Polsce. Ceny biletów: dorośli – 15 złotych, dzieci do lat 12 – 10 złotych. W dniu imprezy bilet jest wymieniany na pakiet startowy i identyfikator niezbędny podczas spaceru. Więcej informacji na temat akcji: www.eccowalkathon.pl http://www.ecco.com/pl/pl/specjalne/walkathon/ Więcej informacji na temat WWF: www.wwf.pl *** ECCO Walkathon to międzynarodowy projekt charytatywny realizowany od 1999 roku. Początkowo w ojczyźnie firmy ECCO, czyli w Danii, a później także w Szwecji, Niemczech, Holandii, Stanach Zjednoczonych, a od sześciu lat również w Polsce. Istotą ECCO Walkathonu jest aktywne spędzenie czasu wśród przyjaciół i rodziny, a głównie niesienie pomocy potrzebującym. Misją WWF jest powstrzymanie degradacji środowiska naturalnego naszej planety i kształtowanie przyszłości, w której ludzie będą żyli w harmonii z przyrodą. Przez prawie 50 lat swojego istnienia WWF wyrósł na jedną z największych organizacji ekologicznych na świecie. Przeprowadziliśmy lub pomogliśmy w realizacji 12,6 tys. projektów w ponad 150 krajach świata, współuczestniczyliśmy w powstaniu ponad 270 parków narodowych. Jesteśmy pierwszą organizacją, która zwróciła uwagę świata na problem ginącej przyrody w Afryce, byliśmy także prekursorami ochrony środowiska w Chinach. Przekonujemy rządy państw do działań proekologicznych, wpływamy na programy nauczania i prowadzimy dialog z przedstawicielami biznesu. Przekonujemy międzynarodową społeczność, że ochrona przyrody naszej planety to warunek przeżycia dla ludzkości.