Pattaya – jasne i ciemne strony tajskiego kurortu
Miasta azjatyckie z roku na rok cieszą się coraz wiekszą popularnością wśród turystów z całego świata. Jedną z najchętniej odwiedzanych destynacji w sezonie urlopowym jest tajska Pattaya.
W tym artykule: Pattaya – położenie Pattaya – co warto zobaczyć i jakie atrakcje czekają na turystów? Seksturystyka w Tajlandii Pattaya – dojazd Niezbędne słowa i wyrażenia w języku tajskim Tajlandia – informacje praktyczne Zarówno polscy, jak i zagraniczni turyści coraz częściej decydują się na spędzenie wakacyjnego urlopu w Azji. W czołówce najchętniej odwiedzanych krajów znajdują się Chiny, Japonia, Malezja, Indonezja, Korea Południowa oraz Tajlandia. Dzisiaj pod lupę bierzemy ostatnią z nich, a dokładniej położone od ok. 130 km od Bangkoku miasto Pattaya, określane mianem „Tajskiej Riwiery”. Pattaya – położenie Pattaya leży na wschodnim wybrzeżu Zatoki Tajlandzkiej, w prowincji Chonburi. W latach 60. XX w., kiedy znajdowała się tu jedynie wioska rybacka, w jej okolice zaczęli przybywać amerykańcy żołnierze, którzy szukali wypoczynku po walkach w pobliskim Wietnamie. Miejsce zaczęło powoli rozwijać się jako ośrodek turystyczny. Pod względem liczby ludności (niespełna 120 tys. mieszkańców według danych z 2019 roku) Pattaya zajmuje 10. miejsce spośród wszystkich miast w Tajlandii. Jeżeli pod uwagę weźmiemy jedynie prowincję Chonburi, kurort ustępuje jedynie miastu Chaophraya Surasak, które trzy lata temu liczyło 143 024 mieszkańców. Pattaya – co warto zobaczyć i jakie atrakcje czekają na turystów? Pattaya już od lat znajduje w czołówce rankingów najchętniej odwiedzanych przez turystów miast na świecie. I trudno się temu dziwić, bowiem nie brakuje tutaj atrakcji zarówno w ciągu dnia, jak i w nocy. Ulokowanych jest tutaj całe mnóstwo klubów, dyskotek czy barów. W ostatnim czasie kurort zaczęto przystosowywać także dla rodzin z dziećmi. Duża atrakcję stanowi obecnie jedno z największych akwariów w Azji – Underwater World Pattaya. Dzieci zwiedzają też chętnie Ripley’s Believe Or Not Museum. Z całą rodziną warto wybrać się także do Wat Khao Phra Bat, skąd rozpościera się przepiękny widok na ocean i całe miasto. Można także wziąć udział w imprezach w pianie, organizowanych zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. Plaża w kształcie księżyca jest pokryta drobnym piaskiem, który zawdzięcza swój biały kolor krzemianom i węglanom. Na całym jej odcinku znajdują się płatne leżaki i parasole. Łodzie nie przybijają bezpośrednio do brzegu. Na morzu wyznaczona jest reda, gdzie jednostki pływające mogą rzucać kotwicę. Po plaży nieustannie krążą sprzedawcy, którzy mają do zaoferowania niezliczoną ilość towarów i usług. W tym m.in. lody, zimne napoje, krewetki, kraby, gazety, orzechy czy biżuterię. Jeśli nie zamierzamy skorzystać z ich usług, wystarczy powiedzieć: mai ow krup (pol. nie chcę, dziękuję). Wzdłuż ulicy przy plaży rozciąga się cała gama sklepów, restauracji oraz sklepów z pamiątkami. Na plaży istnieje możliwość wypożyczenia nadmuchiwanego koła, na którym wczasowicze spokojnie dryfują, obserwując majaczące w oddali wyspy koralowe. Można tu także, w cieniu palm, skorzystać z usług masażysty. Duży problem może stanowić hałas dobiegający z położonej jakieś 20 metrów od plaży drogi, która jest jedną z najbardziej ruchliwych tras w okolicy. Z plaży organizowane są wycieczki na pobliskie wysepki koralowe albo wypady na połów ryb lub nurkowanie. Nurkowie mogą udać się na Ko Sak oraz Ko Krok. Bardziej wprawieni miłośnicy tego sportu wybierają wycieczkę do Ko Laan lub do nieco bardziej odległych Ko Man Wichai, Ko Rin lub do słynącej z licznych wraków zatoki Sattahip. Na północ od Pattaya znajduje się spokojniejsza plaża – Naklua Beach. Można się tam dostać w 20 minut tzw. songthaew, czyli tajskim minibusem. Tajlandia – informacje ogólne, historia To piękny i zasobny kraj, który ma trudną historię. Tajlandia dawniej była areną krwawych konfliktów. Dziś wygląda to inaczej. Opisujemy, jakim krajem jest Tajlandia. Informacje na ten tem... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e8da1afb70ff8827eb71c9c2e643fdb121684a87-fd57431.jpeg" width="938" height="645" alt="Tajlandia informacje ogólne, historia. Tajlandia dawniej i dziś (Fot. Chaiwat Subprasom/SOPA Images/LightRocket via Getty Images)" title="Tajlandia informacje ogólne, historia. Tajlandia dawniej i dziś (Fot. Chaiwat Subprasom/SOPA Images/LightRocket via Getty Images)" /> Inne rozrywki to m.in. golf, kręgle i tenis. W latach 1991–2015 w mieście organizowany był turniej tenisowy rangi WTA 250, w którym najlepsze zawodniczki na świecie rywalizowały na kortach twardych. Nie było ich zbyt wiele, ale nie obyło się bez polskich akcentów. W 2008 roku, podczas 17. edycji Pattaya Open, w zawodach triumfowała Agnieszka Radwańska. Tenisistka z Krakowa w wielkim finale, po trzysetowym boju, pokonała Amerykankę Jill Crybas 6:2, 1:6, 7:6(4). Był to drugi turniej rangi WTA wygrany przez Agnieszkę Radwańską. Pattaya, jak przystało na wakacyjny kurort, słynie z pięknych plaż, masy wodnych atrakcji i doskonale wyposażonych kompleksów hotelowych. Coś dla siebie znajdą także miłośnicy zwiedzenia zabytków, ciekawej architektury czy miejsc kultu. Osoby, które zawitają nad Zatokę Tajlandzką, z pewnością powinny odwiedzić: ogród botaniczny Nong Nooch Tropical Botanic Garden, park miniatur Mini Siam Miniature Village Świątynię Prawdy. Warto wiedzieć: podczas zwiedzania miejsc świętych warto zachować pewne normy obyczajowe. Należy pamiętać przede wszystkim o stosownym ubraniu. Odkryte ramiona lub nogi u kobiet są nieakceptowane. Niedozwolone jest także wspinanie się na posągi będące przedmiotem kultu. Seksturystyka w Tajlandii Ciemniejszą stroną Pattai, która słynie z nocnych barów i klubów go-go, jest prostytucja. Spoglądając na ulice miasta śmiało można stwierdzić, że „najstarszy zawód świata” ma się dobrze. Prowincja Chonburi, jak i inne regiony turystyczne Tajlandii, często stają się celem podróży dla osób pragnących zaspokoić swoje potrzeby seksualne podczas zagranicznego wyjazdu. Seksturystyka, zwana także turystyką seksualną lub turystyką erotyczną, nad Zatoką Tajlandzką zrodziła się wraz z przybyciem do Pattai żołnierzy amerykańskich walczących w Wietnamie, którzy zafascynowali się urodą Tajek. Choć w teorii prostytucja w Tajlandii jest zakazana, w praktyce jest zupełnie inaczej. Wybierając się do nocnych klubów – należnie, w jakim celu – warto zachować szczególną ostrożność. Tajska policja rocznie odnotowuje liczne przypadki dosypywania narkotyków do drinków, kradzieży torebek i plecaków, a także ataków na tle seksualnym. Pattaya – dojazd Nie ma bezpośrednich połączeń lotniczych z Polski do Tajlandii. Szukając biletów, najlepiej jest szukać lotów do Bangkoku z przesiadką w jednym z europejskich miast. Lot z Frankfurtu do Bangkoku trwa około 11 godzin. Za bilety zapłacimy około 5 tys. złotych. Do Pattaya można dojechać autokarem z centrum (oddalonego o ok.150 km) Bangkoku lub z lotniska Suvanabhumi International Airport, znajdującego się o 115 km od plaży. Kiedy warto lecieć do Tajlandii? Azja to dobry kierunek na podróż o każdej porze roku. Jednak zdaniem większości turystów, najlepszym okresem do odwiedzenia Pattai i innych tajskich kurortów jest przełom starego i nowego roku – od listopada do lutego. Wtedy temperatury sięgają maksymalnie 35 stopni Celsjusza. Od połowy maja do października w Tajlandii trwa pora deszczowa, co wiąże się z niezbyt korzystnymi warunkami atmosferycznymi. Ale także z niższymi cenami w hotelach niż w szczytowym sezonie. Ile zapłacimy za wakacje 2022? Będzie rekordowo drogo zarówno nad polskim morzem, jak i za granicą Rosnąca inflacja nie ominęła także branży turystycznej, co odczuje każdy, kto planuje urlop pod palmami. Czy wakacje 2022 będą najdroższe w historii? Niestety, wiele na to wskazuje. Niezbędne słowa i wyrażenia w języku tajskim Językiem urzędowym w Tajlandii jest tajski, ale można porozumieć się także po angielsku. Z myślą o osobach wybierających się do Azji zebraliśmy kilka przydatnych zwrotów, dzięki którym z pewnością zdobędziecie sympatię lokalnej społeczności, a przy okazji ułatwią wam kontakt. dzień dobry! – sawad-dee!, dziękuję – kòp kun (ka/krub – kobiety mówią „ka”, mężczyźni mówią „krub”), przepraszam – kŏr tôht (ka/krub), Mam na imię… – pŏm chêu… krub (w przypadku mężczyzn), Mam na imię… – di-chún… ka (w przypadku kobiet), Ile to kosztuje? – raa-kaa tâo rài?, Nie rozumiem – mâi kâo jai (ka/krub), tak – chai, nie – mai. Tajlandia – informacje praktyczne Waluta: bat (1 baht tajlandzki to 0,12 zł) – kantory wymiany walut przyjmują jedynie banknoty USD (dolar amerykański) najnowszych edycji, starsze można wymienić w lokalnych bankach. Strefa czasowa: UTC +7 (różnica czasu pomiędzy Bangkokiem i Warszawą wynosi 5 godzin). Wymagana minimalna ważność dokumentu uprawniającego do wjazdu na teren Tajlandii, czyli paszportu, to 6 miesięcy od dnia podróży. Przed wyjazdem do Tajlandii należy wykupić ubezpieczenie obejmujące koszty ewentualnego leczenia i hospitalizacji. Zdrowie: 1669 jest numerem alarmowym obowiązującym na terenie całej Tajlandii. Zalecane jest, by po przetransportowaniu do szpitala, natychmiast skontaktować się z ubezpieczycielem. Koronawirus: Osoby zaszczepione nie muszą wykonywać testów przed przyjazdem i po przylocie.
W lipcu stawiamy na naturę! Laureatka nagrody Travelera w kategorii Podróż Roku (relację z gali znajdziecie wewnątrz numeru) Kamila Kielar zabierze Was do zachwycających lasów deszczowych Kolumbii Brytyjskiej na spotkanie z najrzadszymi z żyjących tam stworzeń - białymi niedźwiedziami zwanymi duchami. Tematem głównym numeru jest Skandynawia - najbardziej dziki i pierwotny fragment Europy, gdzie wciąż są miejsca odurzające urodą, zachwycające surowością, dosłownie rozkładające na łopatki surrealistycznym pięknem krajobrazu, pełne magii i legend. Przepłyniemy norweskie fiordy i wejdziemy na błękitne lodowce spływające do szmaragdowych jezior, pójdziemy na trekking na najwyższy szczyt Wysp Owczych, zakochamy się w zjawiskowych wodospadach Islandii, dotrzemy pod samo koło podbiegunowe, opłyniemy rozrzucone na Bałtyku granitowe Wyspy Alandzkie, spróbujemy szwedzkiej kuchni opartej na kwiatach i ziołach, wreszcie posłuchamy opowieści o elfach i trollach. W dziale Warto spróbować podpowiemy, jak osiągnąć mistrzostwo w fotografowaniu przyrody, a w naszej ulubionej rubryce Polska jest najfajniejsza zdradzimy, które rodzime lasy trzeba odwiedzić. Skandynawowie mają fioła na punkcie przyrody, a prawo do kontaktu z nią niemalże zagwarantowane w konstytucji. Bo wartości tego najcenniejszego z ziemskich dóbr nie sposób przecież oszacować i przecenić. Agnieszka Franus redaktor naczelna
Zatoka Figowa (lub Zatoka Figowców) uważana jest za najpiękniejszą plażę wschodniego wybrzeża wyspy. To dzięki jej walorom rozwinęło się Protaras. Nazwa pochodzi od drzewa figowego zasadzonego tu w XVII wieku, które wciąż tutaj rośnie.
Nazwa: Zatoka Figowa Państwo: Cypr Długość: 1 km Lokalizacja: Protaras Region: Paralimni Akwen: Morze Śródziemne Podłoże: jasny, drobny, złotawy piasek Sezon: od maja do września Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: snorkeling, narty wodne, paralotnie, surfing, rowery i skutery wodne, parasailing, kanoe, banana boating Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Na plażę z centrum miasta Protaras można dotrzeć pieszo. Miasto znajduje się ok. 50 km od lotniska w Larnace i 16 km od Ayia Napa. Zatoka Figowa (lub Zatoka Figowców) uważana jest za najpiękniejszą plażę wschodniego wybrzeża wyspy. To dzięki jej walorom rozwinęło się Protaras. Nazwa pochodzi od drzewa figowego zasadzonego tu w XVII wieku, które wciąż tutaj rośnie. Zatoka podzielona jest na małe płytkie laguny, które są doskonałym miejscem zabaw dla dzieci. Miejsce zostało wyróżnione niebieską flagą m.in. za wysoką jakość wody. Plaża posiada dobre zaplecze rekreacyjne dające szeroki wybór sportów wodnych. W jej pobliżu nie brakuje też barów i kafejek. Na miejscu znajduje się wypożyczalnia parasoli i leżaków. Około 100 metrów od plaży leży wyspa, które cieszy się dużym powodzeniem wśród zwiedzających. Chcąc się na nią wybrać, wcześniej lepiej zaopatrzyć się w buty, gdyż nadbrzeżne kamienie mają ostre krawędzie. W miasteczku można znaleźć wiele rozrywek dla dzieci typu akwarium oceaniczne czy parki wodne. Na południe od miasta znajduje się Przylądek Greko na który m. in. prowadzi ścieżka mająca swój początek w oddalonej o 3 km zatoki Knossos. Na trasie można podziwiać wiele urwisk oraz nadmorskich jaskiń. Jest tu też naturalny łuk skalny i rzymski kamieniołom. Obszar przylądka przynależy do parku narodowego, który nie obejmuje jedynie cypla gdzie znajduje się latarnia morska, baza wojskowa i stacja retransmisyjna radia. Zarówno wody w okolicy Protaras, jak i przylądka świetnie nadają się do nurkowania. Niegdyś nazwą Protaras określano jedynie miasteczko i plażę. W miarę rozwijania się tego obszaru cały turystyczny przybrzeżny pas dystryktu Paralimni (rozciągający się na odcinku 10 km od Kapparis na północy do Konnos na południu) zaczęto określać jako Protaras. Do regionu należą też m.in. zatoki: Ayia Triada, Vrysoythkia oraz Pernera. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Hiszpania - Aguas Blancas Grecja - Falasarna Bermudy - Horseshoe Bay Tajlandia - Maya Bay Tajlandia - Pattaya Bahamy - Pink Sands Beach Malta - Ramla il-Hamra Francja - Plage de Rondinara Francja - Plage de Saleccia Portugalia - Praia De São Rafael Grecja - Balos Maroko - Legzira Tanzania - Nungwi Włochy - La Pelosa Grecja - Tsambika Tajlandia - Patong Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Patong znajduje się w zachodniej części Phuket - największej wyspy Tajlandii. Plaża jest szeroka i odznacza się białym, drobnym piaskiem.
Nazwa: Patong Państwo: Tajlandia Długość: 3 km Lokalizacja: Patong Region: Phuket Akwen: Morze Andamańskie Podłoże: złoty, drobny piasek Sezon: od grudnia do kwietnia Opalanie topless: tak Rafy koralowe: tak Sporty: paralotniarstwo, surfing, narty wodne, banana boating, nurkowanie, snorkeling, parasailing, żaglówki, wakeboarding, skoki ze spadochronem Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Z lotniska można dojechać taksówką albo busem (ale tylko jeśli uzbiera się odpowiednia grupa ludzi jadących w tym samym kierunku). Z lotniska publiczne autobusy nie kursują bezpośrednio do Patong, ale dojeżdżają do autobusowego terminalu w mieście Phuket skąd można złapać autobus do Patong. Patong znajduje się w zachodniej części Phuket - największej wyspy Tajlandii. Plaża jest szeroka i odznacza się białym, drobnym piaskiem. Na całej jej długości można wypożyczyć leżaki oraz parasole. Temperatura wody mieści się w granicach 27–29 stopni Celsjusza. Po plaży nieustannie krążą sprzedawcy, od których można kupić między innymi ręczniki, przekąski i napoje. Istnieje także możliwość skorzystania z tajskiego masażu połączonego z manicure i pedicure. Sama plaża nie ma dobrego zaplecza turystycznego, ale niedaleko znajduje się mnóstwo restauracji, barów, kawiarenek i hoteli gdzie bez problemu można dostać się pieszo. Patong jest uważany za rozrywkową stolicę Azji. Ciężko wypatrzeć tu typowe cechy egzotycznego Wschodu. Życie nocne skupia się głównie na Soi Bangla oraz na Soi San Sabai. Kurort obfituje w kluby go go, dyskoteki i bary. Jest tu nawet dzielnica gejowska. Nie dziwi też widok transwestytów na ulicach. Mimo tego, na przyjazd do Patong decyduje się także wiele rodzin z dziećmi. Na najmłodszych czeka wiele rozrywek typu wizyta w zoo, wycieczka do akwarium lub przejażdżki na grzbiecie słonia. Można także pobierać lekcje nurkowania czy kickboxingu. Wiele rodzin wybiera całodniową wycieczkę statkiem do Koh Racha Yai połączoną z nurkowaniem. Istnieje też możliwość wypożyczenia jachtu lub żaglówki (niektóre hotele świadczą tą usługę) co pozwala na samodzielne zwiedzanie okolicznych dziewiczych wysepek. Ceny w Patong są dość wygórowane. Większość usług kosztuje nawet więcej niż w Phuket. Dotyczy to także transportu. Najlepiej wypożyczyć skuter. Można też korzystać z autorikszy typu tuk tuk, które spełniają rolę taksówek. Jednak kierowcy rzadko korzystają z liczników i mogą zażądać niebotycznej ceny. Lepiej ustalić stawkę z góry. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Hiszpania - Aguas Blancas Grecja - Falasarna Bermudy - Horseshoe Bay Tajlandia - Maya Bay Tajlandia - Pattaya Bahamy - Pink Sands Beach Malta - Ramla il-Hamra Francja - Plage de Rondinara Francja - Plage de Saleccia Portugalia - Praia De São Rafael Grecja - Balos Maroko - Legzira Tanzania - Nungwi Włochy - La Pelosa Grecja - Tsambika Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
San Vito lo Capo leży w północno-zachodniej części wybrzeża Sycylii, w prowincji Trapani. Rozciąga się w dolinie między znanym parkiem krajobrazowym Zingaro (Riserva naturale orientata dello Zingaro), a górskim rezerwatem Monte Cofano (La Riserva naturale orientata Monte Cofano).
Nazwa: San Vito Lo Capo Państwo: Włochy Długość: 2 km Lokalizacja: San Vito lo Capo, Trapani Region: Sycylia Akwen: Morze Tyrreńskie Podłoże: drobny, biały piasek Sezon: od maja do października Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: żeglarstwo, nurkowanie, windsurfing, kitesurfing, narty wodne, siatkówka plażowa, tenis Ratownicy: nie Jak dotrzeć: Plaża leży w miasteczku San Vito lo Capo, które znajduje się około 45 km od miasta Trapani i 100 km od Palermo. Można dojechać tu samochodem. Z drogi roztacza się niezapomniany widok na miasto i zatokę, w której leży plaża. Najbliższy port lotniczy położony jest 15 km na południe od Trapani (ok. 60 km od San Vito lo Capo). Niektóre hotele zapewniają dowóz do i z lotnisk w Trapani i Palermo. San Vito lo Capo leży w północno-zachodniej części wybrzeża Sycylii, w prowincji Trapani. Rozciąga się w dolinie między znanym parkiem krajobrazowym Zingaro (Riserva naturale orientata dello Zingaro), a górskim rezerwatem Monte Cofano (La Riserva naturale orientata Monte Cofano). Jest najczęściej odwiedzane przez niemieckich turystów. Plaża znajduje się w zatoce z portem rybackim. Jej kształt chroni ją od silnych wiatrów i sztormów stwarzając idealne warunki dla początkujących pływaków oraz dla rodzin z dziećmi. Z obu jej stron znajdują się przystanie, przy których unoszą się zacumowane kutry rybackie. Z zachodniej strony zatoki stoi wysoka na 40 metrów latarnia, a na wschodzie otaczają ją góry. Charakterystyczną cechą krajobrazu są domki (tzw. tonnare)stojące tuż przy plaży, które służą rybakom do obrabiania tuńczyka. Plaża odznacza się krystalicznie czystą wodą. Kilka metrów od niej, aż do latarni, ciągnie się promenada z licznym hotelami i restauracjami serwującymi świeżą rybę. Tutejsze potrawy odznaczają się domieszką kuchni arabskiej. Zejście do wody jest łagodne i przez kilka metrów od brzegu jest na tyle płytko, aby mogły się tam bezpiecznie kąpać dzieci. Niektóre hotele mają wyłączność na użytkowanie części plaży i mogą z niej korzystać jedynie goszczący tam turyści. Jednak jej większa część jest darmowa i dostępna dla wszystkich. Wczasowicze mogą tu wypożyczyć leżaki i parasole. Po plaży nieustannie krążą sprzedawcy oferujący przekąski, lody lub ręczniki czy okulary przeciwsłoneczne. W San Vito lo Capo istnieje kilka szkół nurkowania. Organizowane są kilkugodzinne lub całodniowe wyprawy nurkowe, oraz rejsy łodzią do rezerwatu Zingaro, gdzie można uprawiać snorkelling i wygrzewać się w słońcu na dziewiczych plażach. Istnieje również możliwość nauki żeglarstwa oraz windsurfingu, a wzdłuż plaży znajdują się centra sportowe oferujące korty tenisowe, a także boiska do siatkówki i piłki nożnej. San Vito lo Capo zostało zbudowane wokół saraceńskiej fortecy, w której do dziś stoi świątynia ku czci patrona miasta: świętego Wita (San Vito). Charakterystyczną cechą krajobrazu są niskie białe domki pokryte bugenwillą. Miejsce słynie z wielu wydarzeń kulturalnych. Jednym z największych jest odbywający się we wrześniu trzydniowy międzynarodowy festiwal kuskusa. W okolicach miasta znajduje się wiele innych malowniczych plaż i ciekawych miejsc. Turyści najchętniej odwiedzają rezerwat Zingaro i Monte Cofano, wioskę Scopello, w której kręcono jedną ze scen do filmu Ocean’s Twelve, a także zabytkowe miasta Erice oraz Segesta. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Obzor leży w obwodzie Burgas na lesistych zboczach Starej Płaniny łagodnie schodzących ku piaszczystej, szerokiej plaży. Miejsce może się pochwalić największą ilością dni słonecznych w roku na bułgarskim wybrzeżu, a także dużą zawartością jodu w powietrzu.
Nazwa: Obzor Państwo: Bułgaria Długość: 4 km Lokalizacja: Obzor Region: Burgas Akwen: Morze Czarne Podłoże: drobny, złoty piasek Sezon: od maja do października Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: nurkowanie, żeglarstwo, paralotniarstwo, narty wodne, skutery i rowery wodne, łódki, banana boating, windsurfing, spadochrony Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Z centrum miasta można dojść pieszo. Obzor leży między Warną (60 km) i Burgas (70 km), z których można dojechać samochodem, mini-busami lub autobusami. Obzor leży w obwodzie Burgas na lesistych zboczach Starej Płaniny łagodnie schodzących ku piaszczystej, szerokiej plaży. Miejsce może się pochwalić największą ilością dni słonecznych w roku na bułgarskim wybrzeżu, a także dużą zawartością jodu w powietrzu. Znajduje się tylko 35 km od Słonecznego Brzegu i zabytkowego Nesebyru. Plaża dysponuje parasolami, leżakami, ale można tu przyjść również z własnym sprzętem. Brzeg łagodnie opada ku morze, ale fale bywają czasami wysokie, co może utrudniać pływanie. Wzdłuż ciągnie się promenada, a w pobliżu znajduje się mnóstwo straganów, gdzie można kupić tanie podróbki znanych marek ubrań. Nie brakuje tu także restauracji, barów, kawiarni i klubów nocnych. Miejsce jest też dobrze przystosowane dla dzieci, które mają do dyspozycji m.in. wesołe miasteczka, place zabaw czy ogród jaskiniowców. Dla dorosłych organizowane są przeróżne wieczorki folklorystyczne. W szczycie sezonu odbywa się tu zlot motocyklistów z Bułgarii i krajów sąsiednich. Miasteczko jest małe i nie ma tu takich tłumów jak w popularnych kurortach jak Złote Piaski czy Słoneczny Brzeg. Jest też dużo taniej. Oprócz plaży, w okolicach Obzoru znajduje się wiele atrakcji. Można m.in. udać się na Przylądek Emine z morską latarnią oraz pobliskimi ruinami średniowiecznej twierdzy Emona. Jest to najbardziej niespokojny, burzliwy i wietrzny przylądek Bułgarii. Inną atrakcję stanowi rezerwat rzeki Kamczija zwany Łangoza, który swoją strukturą oraz bogactwem fauny przypomina dziką dżunglę. Można też odwiedzić Warnę, która oferuje zwiedzanie m.in. starych świątyń, galerii, muzeów. Na turystów czekają tu również przeróżne rozrywki rodzinne - delfinarium, akwarium, planetarium oraz kulturalne wydarzenia jak festiwale, koncerty czy degustacje win. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Oryginalnie, podobne jak reszta plaż na Teneryfie, las Teresitas była pokryta ciemnym, wulkanicznym piaskiem. W latach 70-tych przywieziono tutaj złoty piasek z byłej hiszpańskiej prowincji na Saharze, którego szacowana ilość wyniosła około 4 milionów worków. W ten sposób powstało unikalne, bajeczne miejsce wypoczynku.
Nazwa: Las Teresitas Państwo: Hiszpania Długość: 1,5 km Lokalizacja: San Andres Region: Teneryfa Akwen: Ocean Atlantycki Podłoże: drobny, złoty piasek Sezon: cały rok Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: snorkelling, siatkówka plażowa, narty wodne, body boarding Ratownicy: nie Jak dotrzeć: Plaża znajduje się tuż przy miasteczku San Andres i ok. 7 km od stolicy Teneryfy - Santa Cruz de Tenerife, z której można dojechać górzystą drogą samochodem lub autobusem kursującym w sezonie średnio co 10 minut. Można też dojechać autobusem z innej słynnej plaży Teneryfy – las Americas. Oryginalnie, podobne jak reszta plaż na Teneryfie, las Teresitas była pokryta ciemnym, wulkanicznym piaskiem. W latach 70-tych przywieziono tutaj złoty piasek z byłej hiszpańskiej prowincji na Saharze, którego szacowana ilość wyniosła około 4 milionów worków. W ten sposób powstało unikalne, bajeczne miejsce wypoczynku. Przed transformacją plaża była podzielona na trzy części: Tras la Arena, Los Moros i Las Teresas. Las Teresitas jest bardzo szeroka i zadbana. Otaczające ją góry nadają jej dodatkowego uroku. Zdobią ja liczne drzewa palmowe, które jednocześnie dają schronienie przed słońcem. Piasek jest czysty i delikatny dla stóp, a brzeg łagodnie schodzi do wody. Około 150 metrów od brzegu wybudowano falochron, który chroni ją przed falami i silnymi prądami, tworząc w ten sposób bezpieczne kąpielisko dla dzieci. Na plaży znajdują się toalety, prysznice, przebieralnie oraz wypożyczalnie leżaków. Choć nie brakuje tu silnych wiatrów, położenie u podnóża pasma Anaga, sprawia, że są one łagodniejsze niż na wielu innych plażach na Teneryfie. Wzdłuż plaży biegnie duży parking. Nie dziwi tu widok mieszkańców San Andres uprawiających np. jogging lub callanetics (niekiedy topless). Wzdłuż plaży znajdują się parking, kafejki, bary tapas, gdzie można zjeść na zewnątrz pod parasolami lub palmami. Co roku, w nocy z 23 na 24 czerwca świętuje się tutaj La Noche de San Juan (noc świętojańska). Obecnie, planowana jest rozbudowa infrastruktury przy plaży, którą nadzoruje słynny architekt Dominique Perrault. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Plaża Levante jest czysta i zadbana. Z tego powodu przyznano jej niebieską flagę. Brzeg schodzi łagodnie do wody, więc plaża nadaje się dla dzieci. Miejsce dysponuje też rozbudowanymi placami zabaw dla najmłodszych.
Nazwa: Levante Państwo: Hiszpania Długość: 2 km Lokalizacja: Benidorm Region: Walencja, Costa Blanca Akwen: Morze Śródziemne Podłoże: złoty, drobny piasek Sezon: od maja do października Opalanie topless: nie Rafy koralowe: brak Sporty: narty wodne, skutery wodne, paralotnie, nurkowanie, cable ski Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Z Benidorm można dojść pieszo lub dojechać samochodem, taksówką albo autobusem. Obok plaży znajduje się parking. Średnia szerokość Levante wynosi 30 metrów. Plaża jest czysta i zadbana. Z tego powodu przyznano jej niebieską flagę. Brzeg schodzi łagodnie do wody, więc plaża nadaje się dla dzieci. Miejsce dysponuje też rozbudowanymi placami zabaw dla najmłodszych. Dla ich bezpieczeństwa, władze miasta ustawiły na plaży kolorowe tablice, które mają służyć jako punkty orientacyjne w terenie, aby maluchy się nie pogubiły w gąszczu innych wczasowiczów. Przy plaży ciągnie się promenada z pubami, barami, kafejkami oraz hotelami. Niektóre należą do Brytyjczyków i Skandynawów, ale większość to własność rodowitych Hiszpanów serwujących typowe potrawy regionu. Nie brakuje tu także restauracji McDonalds. Na plaży znajduje się tzw. Biblioplaya czyli plażowa biblioteka, gdzie w cieniu można poczytać książkę lub gazetę albo zagrać w szachy. Ciekawostkę stanowią rzeźby w piasku, które tworzą miejscowi artyści. W wodzie czasami pojawiają się meduzy, więc trzeba zachować ostrożność podczas kąpieli. W Benidorm znajduje się także mniej zatłoczona plaża Poniente, z której korzystają głównie lokalni mieszkańcy pragnący odpocząć od zgiełku miasta. Jedną z jej największych atrakcji stanowią rejsy na wyspę Benidorm, która słynie z różnorodnych gatunków ptaków, głównie pawi. Wyprawa odbywa się statkiem z przezroczystym dnem umożliwiającym obserwowanie dna morskiego. Stąd, można także wybrać się wyprawę nurkową pozwalającą na obejrzenie m. in. wraków statków. Oprócz Levante i Poniente, w Benidorm znajduje się również Playa de Mal Pas, która leży tuż przy starym mieście. http://www.comunitatvalenciana.com/webcam/benidorm-benidorm-benidorm-playa-de-levante-0 Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Bali to wyspa, która rzuca na przybyszów urok. Uwolnić się od niego nie sposób.
Holenderski kupiec korzenny Cornelis de Houtman, odkrywszy Bali w końcu XVI stulecia, doznał takiego oszołomienia, że długo nie mógł się zdecydować na opuszczenie wyspy. Kiedy wreszcie z ciężkim sercem podniósł kotwicę, część jego żeglarzy pozostała na brzegu, ci zaś, którzy wrócili do domu, opowiadali, że znaleźli zakątek ziemskiego raju. Minęły wieki, a tęczowa legenda Bali nie zblakła i trwa, chociaż wyspą wstrząsały wydarzenia całkowicie sprzeczne z pojęciem rajskiej idylli. Krwawym dramatem był zbrojny podbój Bali przez Holendrów. Radżowie balijscy w obliczu klęski popełniali wraz z dworem i poddanymi puputan – gromadne samobójstwo. Wyspa spłynęła też krwią w wyniku bratobójczej masakry w 1965 roku po nieudanym puczu indonezyjskich komunistów. W październiku 2002 r. z kolei w zamachu terrorystycznym zginęło tutaj blisko 200 osób. Także żaden z Balijczyków nie uważa, że jest mieszkańcem arkadii, ludzie mają tam zwykłe troski i przywary, ciężko pracują, wpadają w gniew i przejawiają okrutną namiętność do walk kogutów. Mimo to Bali nie traci swej sielankowej aureoli, przywabia coraz więcej gości i nie przestaje na nich rzucać uroku. Przychylny los sprawił, że i ja pewnego dnia mogłem zawrzeć znajomość z tą czarodziejką. Ruszyłem do niej z Surabai na Jawie liniowym mikrobusikiem, który potrzebował tylko jednego dnia, by połknąć 500 km dzielące go od celu. Po drodze musieliśmy, oczywiście, przebyć cienki pas wzburzonej wody między obiema wyspami. Na drugą stronę przewiózł nas niewielki prom, skacząc w rękawie cieśniny jak spławik wędki, szarpany krótką nerwową falą. Z pokładu widoczna była zielona bryła Bali – wyraxnie naświetlana kwarcówką słońca. Po półgodzinie stanęliśmy na twardym gruncie w Gilimanuk, portowej mieścinie u zachodniego krańca wyspy i mikrobusik pomknął dalej do swojej mety w stołecznym Denpasarze. Różnica z zostawioną za plecami Jawą rysowała się już po kilku kilometrach. Inna była architektura wiosek. Wyglądały jak forteczki pochowane za glinianymi murami, a wewnątrz podzielone niczym szkatułki przegródkami gospodarstw. Znikły cebulaste kopułki drewnianych meczetów. Ich miejsce zajęły omszałe świątynki o skrzydlatych wejściach strzeżone przez kamienne demony. Raz po raz mijaliśmy kobiety w negliżu do pasa. Był to oczywisty sygnał, że jesteśmy w strefie wolnej od turystycznych paparazzich. Kiedyś topless był dla Balijek zwyczajnością, a biusty zasłaniały ponoć tylko przybywające tu na gościnne występy jawajskie jawnogrzesznice. Denpasar, do którego w końcu dotarliśmy, wygląda dość szpetnie. Na szczęście to nie jest wizytówka wyspy. Stolica Bali ma jednak świetne stare muzeum i niezrównany pchli targ, a wieczorem warto pójść na pasar malam (nocny bazar), gdzie w mało higienicznych warunkach można się smacznie pożywić. Zatrzymałem się w parterowym Bali Hotel, pamiętającym czasy kolonialne, który posłużył mi jako wygodny punkt wypadowy do eksploracji wyspy wynajętym motocyklem. Mój pokój miał, jak wszystkie inne, loggię z wyjściem do ogrodu. Na balustradzie loggii stała gliniana patera na długiej nóżce. Codziennie rano młoda dziewczyna z personelu hotelowego układała na tej paterze kompozycję z liści palmowych, białych płatków migdałowca, czerwonych – hibiskusa oraz ziaren ryżu. Była to ofiara na intencję pomyślnego dnia i udobruchanie złośliwych duchów. Ofiary tego rodzaju, mniej lub bardziej obfite i kunsztowne, składane są na każdym kroku w nieprzeliczonych okolicznościach, w zdrowiu i chorobie, w szczęściu i nieszczęściu. To przejaw nieustannego dialogu, jaki Balijczycy prowadzą ze światem bogów i demonów. Wyspa ta jest w zdominowanej przez islam Indonezji enklawą osobliwej mieszanki wyznaniowej zwanej hinduizmem balijskim. Jej składniki to przejęte z Indii pierwiastki buddyzmu i hinduizmu plus kult przodków i rodzimy animizm. W przekonaniu Balijczyków znajdują się oni w stanie ciągłego zagrożenia, zawieszeni między Dobrem a Złem. Po stronie Dobra jest Istota Najwyższa, zarazem właścicielka wyspy, oddanej ludziom tylko w powiernictwo, oraz tłoczny panteon boskich reprezentacji (wśród nich potężny Śiwa). Po stronie drugiej kłębią się złe duchy, wiedźmy, strzygi, upiory, wampiry i inne niesamowite stwory sprowadzające wszelkie zło. Los człowieka zależy od utrzymywania równowagi między tymi dwiema potęgami. Trzeba zatem zabiegać o względy bogów i jednocześnie uśmierzać gniew demonów. Balijczycy czynią to na wiele sposobów – składają ofiarne dary, celebrują niezliczone święta w niezliczonych świątyniach, dekorują drogi i ozdabiają domostwa. Przestawaniu z bogami towarzyszą wielorakie działania artystyczne. Rok balijski ma tylko 210 dni i jest naszpikowany świętami religijnymi. Do ich rytuału należą rozmaite spektakle o wielofunkcyjnym charakterze. Są one zarazem formą hołdu bogom, rozrywką, pokarmem duchowym i źródłem nauk życiowych. Wystawia się więc stale któryś z wielu klasycznych tańców, inscenizuje całonocne epizody Ramajany i Mahabharaty, ogląda spektakle teatru cieni, a wszystko przy wibrujących dźwiękach gamelanu – małej orkiestry wyposażonej głównie w gongi i ksylofony. Widowiska te muszą mieć swoją oprawę, nie mogą się obyć bez kostiumów, masek, ozdób, mnóstwa rekwizytów. Balijczycy są w tym zakresie samowystarczalni. Poruszają się z naturalną swobodą po obszarze wszelkich rękodzielniczych i artystycznych specjalności. Sami w swych wioskach rzeźbią w drewnie i szarym piaskowcu, sami malują, grają ze słuchu, nie znając nut, mają własnych jubilerów, snycerzy, płatnerzy (wyrabiających krisy), architektów i choreografów. W oczach postronnych obserwatorów jest to zdumiewający fenomen. Trudno wskazać drugą społeczność, która by tak spontanicznie, tłumnie i wielostronnie pochłonięta była na co dzień sztuką i twórczością artystyczną na tak wysokim poziomie. Wędrując po Bali, zawsze można liczyć na jakąś niespodziankę. Czasem wystarczy trochę tylko zboczyć z asfaltu w szczelinę leśnego duktu, by natknąć się na ukrytą w zieleni wioseczkę, ciekawą samą w sobie albo dlatego, że dzieje się w niej akurat coś niecodziennego. Tak trafiłem pewnego razu na kremację, która jest na Bali wydarzeniem rzadkim. Nie spala się tam zwłok zaraz po śmierci na stosie, jak w Indiach lub Nepalu, ale grzebie je prowizorycznie, nieraz i na kilka lat, do czasu zebrania gotówki na pokrycie kosztów ceremonii. Są one wysokie nie tylko dlatego, że balijskiej kremacji towarzyszy wystawny bankiet dla setek jej uczestników; sporządzić trzeba także ogromną wadah (wieżę kremacyjną) bogato przybieraną tkaninami, kolorowe „sarkofagi” w kształcie krów, no i przygotować piramidy owoców, ciast, kwiatów oraz stosy innych wotywnych darów misternie wykonanych z jedwabiu, papieru, słomy i liści. Potem wszystko to się spala, łącznie ze szczątkami ekshumowanych nieboszczyków (dla oszczędności jest ich zwykle kilku), a prochy ciska do rzeki lub morza. Cały obrzęd odbywa się w radosnej karnawałowej atmosferze, bo dusze, opuściwszy ciała zmarłych, uzyskały przepustkę do reinkarnacji. Jest też na Bali mnóstwo miejsc, gdzie uroda Natury w przymierzu z dziełem ludzkich rąk stwarza nadzwyczajne efekty. Trudny do zapomnienia jest widok Besakih – „matki balijskich świątyń” na tarasach u podnóża omiatanego obłokami wulkanu Gunung Agung (3 142 m) z konstelacją smukłych meru (wieżyczek sanktuarium) nakrytych pięterkami zmniejszających się daszków. Mam wciąż pod powiekami wiele takich obrazów, świadczących o tym, jak subtelnie Balijczycy potrafią uduchawiać przyrodę. W latach 20. i 30. XX wieku, gdy Zachód niejako powtórnie odkrył „rajskość” Bali, osiedliło się na niej sporo cudzoziemskich malarzy, fotografików, ludzi pióra. W ślad za nimi ruszyła fala turystów. Ich liczba rosła w postępie geometrycznym i niebawem zrodziło się pytanie o odporność niepowtarzalnej kultury malutkiej Bali na korozję cywilizacyjną. Optymiści powiadają, że nie ma powodu do obaw, bo Balijczycy umieją zręcznie godzić nowoczesność z tradycją. To prawda, że może czasem biją zbyt niskie pokłony Mamonie, a do pocztu ich demonów dołączyła chętnie Komercja. Trudno jednak winić mieszkańców wyspy żyjącej głównie z archaicznego rolnictwa, że odcinają kupony od swej sławy. Trzeba im zresztą przyznać, że starają się czynić to z troską o naturalne środowisko swej społeczności. Centralny kombinat turystyczny skoncentrowany jest strategicznie u południowego wybrzeża wyspy, a jej poznawanie odbywa się w sposób zorganizowany w autokarach krążących po ustalonych trasach. Zresztą wielu uczestników wycieczek nie wyściubia nosów poza plaże i okolice swoich hoteli. Spędzają dnie na takich rozrywkach, jak golf, bilard, kręgle, surfing, a wieczorami bawią się. Z punktu widzenia balijskiej ekologii kulturowej to ideał turysty. W mniejszości zdają się być turyści indywidualni, którym nie szkoda czasu na poruszanie się po Bali. Ci widzą, że nie jest to raj, ale coś naprawdę niezwykłego, coś, co nasz świat ma tylko w jednym egzemplarzu. Miejsce magiczne, które opuszcza się z żalem i dokąd chciałoby się wrócić. NO TO W DROGĘ Samolotem z Warszawy przez Frankfurt, Singapur do Denpasaru, od 3200 zł w dwie strony. Wizy: trzeba kupić na lotnisku, od 10 do 30 USD, w zależności od długości pobytu. Wyjazdy pobytowe All inclusive – od 5750 zł/tydzień (w cenie przelot), wycieczka objazdowa „Świątynie i pola ryżowe” – 670 zł/4 dni, „Morskie safari” – 1100 zł/3 dni – bez przelotu, www.tui.pl AKTYWNIE Pływanie - uwaga na przypływy i odpływy, u wybrzeży jest sporo niebezpiecznych prądów, szczególnie w Kucie. Nurkowanie i wędkarstwo – wyprawy organizują hotele, przy niektórych także tenis, squash, golf, narty wodne, windsurfing, bilard. Taksówki z Nusa Dua do Kuty 30000 IDR (indonezyjska rupia, 10000 IDR = 3,50 zł, wymiana w bankach i – korzystniej – w kantorach) do Denpasar 45000 IDR, do Sanur 40000 IDR, przed podróżą uzgodnić cenę przejazdu. n Autobusy Bemo – przebudowane miniciężarówki i mikrobusy: cena zależy od ilości pasażerów, z Kuty do Denpasar 2500 IDR. Wypożyczenie samochodu 35-50 $/dzień wraz z ubezpieczeniem (potrzebne międzynarodowe prawo jazdy); wypożyczenie motocykla: 10 $/dzień. W Kuta znajduje się centrum medyczne Bali International Medical Centre o standardzie zachodnim, w Denpasar – prywatna klinika Kasih Ibu. Przed przyjazdem na wyspę nie są wymagane żadne szczepienia obowiązkowe. INTERNET Prawie wszystkie hotele mają dostęp do internetu, na mieście sporo kawiarenek internetowych.